பொருளடக்கத்திற்கு தாவுக

ராகுல் சாங்க்ரித்யாயனின் “வோல்காவிலிருந்து கங்கை வரை”

by

சிறு வயதிலேயே படித்த தரமான படைப்பு. இன்று படிக்கும்போது குறைகள் தெரியத்தான் செய்கின்றன, ஆனால் குறைகள் ஒரு பொருட்டாகத் தெரியவில்லை.

ஒரு “தாயின்” தலைமையில் காடுகளில் வேட்டையாடி வாழ்ந்த “ஆரியக்” குழுக்கள் மெதுமெதுவாக விவசாயம், கிராமம், “அசுரர்களோடு” போர்கள், தெய்வங்கள், இந்தியா வருதல், வேதங்கள், ஜாதி, சிறு அரசுகள், மன்னர்கள், சாம்ராஜ்யங்கள், முஸ்லிம்களின் வருகை, ஆங்கிலேய ஆட்சி, சுதந்திரப் போர் என்று பரிணாமிப்பதை சிறுகதைகள் மூலம் சித்தரிக்கிறார்.

ஆச்சரியம் என்னவென்றால் ஒரு சிறுகதை கூட தனியாகப் படித்தால் அவ்வளவு நன்றாக இருக்காது. பிரச்சார நெடி – சாங்க்ரித்யாயன் கம்யூனிஸ்ட் சார்பு உடையவர், ஒரு டிபிகல் அந்தக் கால “முற்போக்கு” நோக்கோடு எழுதுபவர் – கொஞ்சம் அடிக்கத்தான் செய்கிறது. பந்துலமல்லன் போன்ற கதைகள் பழைய ஐதீகக் கதைகளை அப்படியே திருப்பிச் சொல்கிறன. பேசிக் கொண்டே இருப்பார்கள். அவருக்கும் (என்னைப் போலவே) உரையாடல்கள் மூலம்தான் கதையை முன் நகர்த்த முடிந்திருக்கிறது. Subtlety, சொல்லாமல் சொல்வது என்பதெல்லாம் மருந்துக்குக் கூட கிடையாது. தட்டையான பாத்திரப் படைப்புதான். இங்கே சொல்லப்படும் சரித்திரமான வந்தேறிய ஆரியர்கள் இந்தியாவில் இருந்த திராவிடர்களை ஆக்கிரமித்தார்கள் என்ற தியரி உண்மையில்லை என்று இன்று பலரும் கருதுகிறார்கள். (அவர் எழுதியபோது இந்த தியரி பரவலாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது என்று நினைக்கிறேன்.)

சில அவசரமாக வரையப்பட்ட ஓவியங்கள் போன்று தோன்றும் கதைகள். ஆனால் அவற்றின் sweep, அவற்றுக்குள்ளே இருக்கும் தொடர்பு அருமை. இத்தனை குறைகள் இருந்தாலும் அது பெரிதாகத் தெரிவதில்லை. மொத்தமாகப் படிக்கும்போது இந்தியாவின் சரித்திரத்தையே காண்பித்துவிடுகிறார். அதுதான் இந்தப் புத்தகத்தை உயர்த்துகிறது.

எனக்கு மிகவும் பிடித்த கதை பிரவாஹன். பிரம்மம் என்ற தியரி எப்படி உண்டானது என்பதை தன் கோணத்தில் கற்பனை செய்திருக்கிறார்.

நான் படித்த சிறந்த புத்தகங்களில் ஒன்று. படியுங்கள் என்று சிபாரிசு செய்கிறேன்.

1944-இல் (ஹிந்தியில்) எழுதப்பட்ட புத்தகம். நான் படித்தது தமிழில். கண. முத்தையா மொழிபெயர்ப்பு. தமிழ் புத்தகாலயம் வெளியிட்டிருக்கிறது.

பின்குறிப்பு: சாங்க்ரித்யாயன் இந்திய குறிப்பாக பவுத்த தத்துவங்களில் ஸ்காலராம். இன்னும் பல புத்தகங்கள் எழுதி இருக்கிறாராம். நான் படித்த இன்னொரு புத்தகம் சிந்து முதல் கங்கை வரை. லிச்சாவி குடியரசு மீது மகதப் பேரரசு (பிம்பிசாரன்-அஜாதசத்ரு காலம்) போர் தொடுத்து தோற்றத்தைப் பின்புலமாக வைத்து எழுதப்பட்ட சாண்டில்யன் ஸ்டைல் நாவல். ஆரிய-அனாரிய ரத்தக் கலப்பினால்தான் மன்னர்கள் தலை தூக்குகிறார்கள், குடியரசு முறை அழிகிறது, ஜாதி ஒரு ஏமாற்று, பவுத்த மதத்தின் பெருமை என்று அவருடைய பல தியரிகளை முன் வைத்திருக்கிறார். நயம் இல்லாத புனைவு, புதிதாக ஒன்றுமில்லை. தவிர்க்கலாம்.

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
ராகுல் சாங்க்ரித்யாயன் பற்றி விக்கியில்
பிரவாஹன்

பொன்னியின் செல்வன்

by

”பொன்னியின் செல்வன்” மூன்றரை வருடங்கள் தொடராக வந்த ஒரு சரித்திர புனைவு. அமரர் கல்கியின் வெற்றி பெற்ற கதைகளுள் ஒன்று. இதை பற்றி எண்ணற்ற விமரிசனங்களும், தர்க்கங்களும், ஆராய்ச்சிகளும், ”அடித்தலும், துவைத்தலும்” நடந்து விட்டன. இன்றும் நடந்து கொண்டுதானிருக்கிறது. கதை எழுதப்பட்டு கிட்டதட்ட 60 வருடங்களாகியும் வாசகர்கள் மத்தியில் இன்னும் அதனிடம் ஒரு ஈர்ப்பு சக்தி இருந்து கொண்டுதானிருக்கிறது. வாசகர்கள் பல தளங்களில் இருந்தாலும் இன்னும் வாசிக்கப்படுவதால் நாவலை பொறுத்தவரையில் வெற்றிதான்.

கதையின் அமைப்பு – நல்ல கதை. பிரமிக்க வைக்கும் கதை பின்னல். ஒவ்வொரு நிகழ்வுக்கும் தகுந்த உறுதியான காரணங்கள் பின் வருகின்றன. அவை சில சமயம் உடனே வந்து விடுகின்றன. சில சமயங்களில் ஆயிரம் பக்கங்களுக்கு அப்பால் வருகின்றது. வாசகர்களுக்கு நிகழ்வுகளின் காரணங்களை தொடர்வதே ஒரு சிறிய அறைகூவல்தான். கதாபாத்திரங்களின் இயல்பை கட்டுக் குலையாமல் கொண்டு செல்கிறார் அமரர் கல்கி. ஆரமபம் முதல் குழப்ப சிந்தனையுள்ள நந்தினி கடைசி வரை ஆதித்த கரிகாலன் “கொலை” வரை குழம்பிக் கொண்டிருக்கிறார். ஆதித்த கரிகாலன் தன்னை சூழ்ந்துள்ளவர்களிடம் கடைசி வரை விஷ வார்த்தைகள் கக்கிக்கொண்டே இருக்கிறான். அருள்மொழிவர்மன் கடைசி வரை அன்பை பொழிகிறார்.  நாவலின் பரபரப்பும், சஸ்பென்ஸும் துணைக்கு வருகிறது. வாசகர்களைக் வணிக எழுத்தை ஒத்த பரபரப்புடன் கட்டிப் போடுகிறது. முக்கியமாக ரவிதாஸனின் ஆபத்துதவிகள் ஆதித்த கரிகாலனையும், அருள்மொழிவர்மனையும், சுந்தர சோழரையும் ஒரே பொழுதில் ஒரே சமயத்தில் கொலை செய்ய முயலுவதும், அதற்கு சொல்லப்படும் காரணங்களும் இன்றும் தீவிரவாதிகளும் (9/11 இரட்டை கோபுரம், பெண்டகன் மற்றும் இதர இடங்களில் நாசவேலைகள்), பல அரசுகளும் பின் பின்பற்றும் யுக்தியாக (coordinated effort) இருப்பதை நாம் பார்க்கும் பொழுது கல்கி கதையில் போர் முறைகளையும், சதிகளையும் கையாண்ட விதம் பாராட்டுக்குறியதே.

வரலாற்று சம்பவங்களை வைத்து கதை வளர்ந்திருக்கிறது. மேல் கூறிய கதை சொல்லும் விதத்தை மறந்து விட்டால் நன்றாக எடுத்துச் சென்றுள்ளார். ஆதித்த கரிகாலன் கொலை வரலாற்று ஆராய்ச்சியாளர்களால் இன்றும் உறுதி செய்ய முடியாத ஒரு பெரிய புதிர். கதையிலும் அப்படியே அமைத்திருப்பது கதைக்கு பலம் சேர்க்கிறது. திருவாலங்காடு செப்பேடுகள் ”அருள்மொழியே முடிச்சூட்ட வேண்டும் என்று மக்கள் விரும்பினார்கள் ஆனால் மதுராந்தகருக்கு பட்டம் சூட்டினான் அருள்மொழி” என்று சொல்வதை வேறு அர்த்தம் கொள்கிறார்கள் சில சரித்திர வல்லுனர்கள். உடையார்குடி கல்வெட்டை ஆதாரமாக வைத்து கே.ஏ.நீலகண்ட சாஸ்திரி “சோழர்கள்” என்ற ஆய்வில் மதுராந்தக உத்தம சோழன் தான் சதிசெய்து ஆதித்த கரிகாலனை கொன்றுவிட்டு சிம்மாசனத்தில் ஏறினான் என்று கூறுகிறார். தி.வை. சதாசிவ பண்டாரத்தார் என்ற ஆய்வாளர் இப்படி நடக்க வாய்பில்லை என்கிறார். ஆனால் 1971ல் விவேகானந்தா கல்லூரி மலரில் வந்த ஆர்.வி. சீனிவாசனின் கட்டுரையில் ஆதித்த கரிகாலனுடைய கொலையில் சதி செய்தது அருள்மொழிவர்மனும், குந்தவையும் தான் என்கிறார். ரவிதாசன் சோழ அரசில் முக்கிய பதவி வகித்து வந்தானென்றும், அவனுக்கு அருள்மொழி அளித்த தண்டனை மிகவும் சிறியது (சோழ நாட்டின் உள்ளேயே ரவிதாஸன் “நாடு” கடத்தப்பட வேண்டும்) என்றும் கருத்துக்கள் நிலவுவதே அதன் காரணமாக இருக்கலாம். இதை ஆய்வாளர் டாகடர். க.த.திருநாவுக்கரசு வன்மையாக மறுக்கிறார். ரவிதாஸன் பஞ்சவன் பிரம்மாதிராஜனும் அவன் சகோதரன் சோமன் சாம்பவனும் பிராமணர் குலத்தில் தோன்றியவர்களாதலால் அவர்களுக்கு மனு தர்மத்தின் படி மரண தண்டனை அளிக்க முடியாது என்பதால் தான் ரவிதாஸனுக்கு சிபி, மனுநீதிச் சோழன் குலத் தோன்றலாகிய அருள்மொழிவர்மன் கடுமையான தண்டனை கொடுக்கவில்லை என்று கூறிகிறார்.

ஒருவேளை அருள்மொழிவர்மனும், குந்தவையும் மதுராந்தகத் உத்தமச் சோழன், ரவிதாஸன் இவர்களுடன் சேர்ந்து சதி செய்திருப்பார்களா? ஆட்சி பங்கீடு பேச்சுவார்த்தையில் மதுராந்தகனும் அருள்மொழிவர்மனும் சோழ நாட்டை ஒருவர் பின் ஒருவராக ஆளலாம் என்று சமரசத்திற்கு வந்திருப்பார்களா? ஆனால் தெய்வ நம்பிக்கை (சிவபக்தி – ஆதாரம் ராஜராஜேஸ்வரம்) கொண்ட அருள்மொழி அப்படியெல்லாம் செய்வானா என்றும் தோன்றுகிறது. ஆதித்த கரிகாலன் கடவுள் நம்பிக்கையற்றனாக சித்தரிக்கிறார் அமரர் கல்கி. அது வரலாற்று உண்மையாக இருக்குமானால் இந்த கான்ஸ்பிரஸி தியரி மேலும் வலுப்பெறுகிறதல்லவா? இது பற்றி சமகால் ஆராய்ச்சியாளர் டாக்டர் நாகசாமி எதாவது கருத்து சொல்லியிருக்கிறாரா என்று தெரியவில்லை. ஜெயமோகனும் கருத்துகள் வைத்திருக்கலாம்.

எது எப்படியோ இந்த வரலாற்று நிகழ்வுகளை உறுதிப்படுத்துவது மிகக் கடினம். அதனால் அமரர் கல்கியின் கருத்துக்களோடு ஒன்றிப் பார்த்தால் தான் பொன்னியின் செலவன் ஒரளவேனும் அர்த்தமுள்ளதாக இருக்கும். ராஜராஜனின் மேல் குற்றமிருக்கும் என்று நம்பினால் பொன்னியின் செல்வன் படைப்பு அமரர் கல்கியின் ஆத்மாவிலிருந்து உருவாக மிகவும் கடினமாக இருந்திருக்கும். அவரைப் பொறுத்தவரையில் அருள்மொழிவர்மன் அறம் நிறைந்த ஒழுக்க சீலனாகவே இருந்திருக்கிறான். அதை நில நாட்டப் பாடுபடுகிறான்.

அமரர் கல்கி பழந் தமிழகத்தின் விழுமியங்களை இன்றையமக்கள் அறியவேண்டும் என்பதே அவருடைய வாழ்க்கையின் லட்சியமாக கொண்டிருந்தார் என்று சொல்லப்படுகிறது. “விமோச்சனம்” பத்திரிக்கை கட்டுரைகள், மது ஒழிப்பு பற்றிய கதைகள் போன்றவை மூலமாக அவர் கொண்டிருந்த விழுமியங்களை எடுத்துச் சொல்லிக் கொண்டேயிருந்தார். பொன்னியின் செல்வனிலும் அந்த தரிசனம் கிடைக்கிறது. சோழ நாட்டுக்கு சதி செய்யும் கூட்டம் உட்பட, அனைத்து கதாபாத்திரங்களுமே ஏதோ ஒரு வகையில் அறத்தை கடைபிடிக்கிறது. நந்தினி – பாண்டிய நாட்டிற்கு உண்மையாக இருப்பதற்க்காக சதி திட்டம் தீட்டினாலும் பெரிய பழுவேட்டறையருக்கு துரோகம் செய்யாமலிருக்கிறாள்; ரவிதாஸன் குழுவினர் – நந்தினியை அரசியாக ஏற்றுக் கொண்டபிறகு அவள் கூறுவதை மீறக்கூடாது என்று சூளுரைக்கினறனர்; ஆழ்வார்க்கடியான் நம்பி அநிருத்த பிரம்மராயரிடம் உண்மையாகவே இருக்கிறான்; பழுவட்டரையர்கள் சதி திட்டம் தீட்டினாலும் சுந்தர சோழ சக்ரவர்த்தியிடமும் சோழ நாட்டை பாதுகாப்பதிலும் நேர்மையாகவே இருக்கிறார்கள்; தவறுவதால் தன்னை தானே பெரிய பழுவேட்டரையர் மாய்த்துக் கொள்கிறார்; அருள்மொழிவர்மன் அறமே வாழ்க்கை என்று வாழ்கிறான். ஏன், ”மதுராந்தகன்” கூட சோழ நாட்டை போரிட்டே பிடிக்கவேண்டுமென நினைத்து செம்பியன் மாதேவியை விட்டு பிரிகிறான். கதை முழுக்க வரும் சதிகளும், வஞ்சங்களுக்குமிடையில் அமரர் கல்கி நிலைநாட்டும் விழுமியங்களை வாசகர்கள் தவறவிடுவதற்கு வாய்ப்பு இருக்கிறது.

சோழ நாட்டு இயற்கை காட்சிகளை பற்றி கல்கி விவரிப்பது ஒரு ரொமான்ஸ் தான். அப்படிபட்ட வளம், தேனும் பாலும் ஓடியதாக சொலவதெல்லாமே மிகைப்படுத்தல் வகையிலே தான் பார்க்கமுடிகிறது. வானதியும் குந்தவையும் மணிமேகலையும் வந்தியத்தேவனும் காணும் கனவுகள் வாயிலாக சோழ நாட்டு வளத்தை விவரிக்கிறார். இந்த விவரிப்புகளை தனித்து எடுத்துப் பார்த்து பரிசீலிப்போமானால் சங்க கால் இன்பவியல இலக்கியம் சாயல் கொண்டிருக்கிறது என்று சொல்லலாம்.

ஆனால் பொன்னியின் செல்வன் இலக்கியமா என்று பலருக்கு ஒரு ஐயமிருக்கிறது. மொத்தமாக நோக்கும்பொழுது இது இலக்கியம் அல்ல என்று உறுதியாக சொல்ல முடியும். இலக்கிய கூறுகள் ஆங்காங்கு வெளிப்படுகிறதே தவிர, இது வரலாற்றை அனுகூலமாக எடுத்துக் கொண்டு அதன்மூலம் ஒரு ரொமான்ஸாகத்தான் பரிணமித்திருக்கிறது. அதாவது அமரர் கல்கியின் சோழ நாடு இப்படி இருக்கவேண்டும் என்ற அபிலாஷை வெளிவந்திருக்கிறது. இது ஏன் இலக்கியமல்ல? நான் புரிந்துக் கொண்ட கோட்பாடின் படி இலக்கியம் சமகாலங்களின் அல்லது கடந்த காலங்களின் இயல்பான நிலை, சூழல், மற்றும் மக்களின் வாழ்க்கை, நடை, உடை, பாவனை, பண்பாடு, கலாச்சாரம் முதலியவற்றை புதினம் அல்லது பிற இலக்கிய கருவிகள் மூலம் மிகையில்லாமல் அல்லது பெரிதும் மிகைப்படுத்தாமல் சொல்வது ஆகும். இந்தக் கோட்பாடின் படி அமரர் கல்கி அவற்றை ஆழமாக சொல்லவில்லை.  மேலும் 1950ல் உள்ள தொல்பொருள் அறிதலின் படி, ஆயிரம் வருடத்திற்கு முந்தைய காலத்தில் (அதாவது 900 முதல் 1100ஆம் ஆண்டு வரை) கல்வெட்டுகள் மூலமும், செப்பேடுகள் மூலமும் வெளியிடப்பட்ட சோழ நாட்டு வாழ்க்கை முறை தகவல்கள் இவற்றையெல்லாம் சொல்லும் வகையில் விவரமானதாக அமைந்திருக்கவில்லை என்பது நம்மால் ஊகிக்கமுடிகிறது. கிடைத்த செப்பேடுகள் பெரும்பாலும் அரசு மற்றும் நிர்வாகம் சம்பந்தப்பட்ட தகவல்களையே அனேகமாக கூறி வந்தது. இந்த தகவல்களைக் கொண்டு வாழ்க்கை அனுபவங்களும் நிலைகளும் சூழலும் முழுமையாக கொடுக்க இயலாது. அமரர் கல்கி அந்த முயற்சியில் இறங்கவுமில்லை. உதாரணத்திற்கு தல்ஸ்த்யோவஸ்கியின் குற்றமும், தண்டனையும் பக்கத்துக்கு பக்கம் புதிய தரிசனங்களை கொடுத்துக் கொண்டே போகிறது. அதை பொன்னியின் செல்வனுடன் ஒப்பு நோக்கினால் இந்த வித்தியாசங்களை எளிதில் புரிந்துக் கொள்ளமுடியும்.

என்றாலும் கல்கி சில வரலாற்று நிகழ்வுகளின் மூலம் அகன்ற வாழ்க்கையை எடுத்துரைக்க முற்படுகிறார். அரபு நாடுகளுக்கும் சோழ நாட்டுக்கும் வணிகம் வளர்ந்து வந்தது. முன்னதாக மூன்று நூற்றாண்டுகளாக இஸ்லாம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு சேர நாட்டில் (அன்றைய கேரளாவில்) இஸ்லாம் தன்னை ஸ்தாபித்திருந்தது. இந்த காலகட்டத்தில் அரபிக்கடலில் வணிக போக்குவரத்து பெருகியிருந்தது. கப்பல் கொள்ளையர்களும் வளர்ந்து வந்தனர். ஈழ நாட்டுவரை அரபு கப்பல் கொள்ளையர்களும் புழங்கி வந்திருக்கிறார்கள். இவற்றையெல்லாம் நிகழ்வுகளாக கதையில் சேர்த்திருக்கிறார். வட நாட்டுக் கோவில்களை எல்லாம் இஸ்லாமியர்கள் இடித்து தள்ளிக் கொண்டிருந்ததை ஒரு முரட்டு மதம் வளர்ந்து வருவதாகவும் குறிப்பிடுகிறார். (ராஜபுட்ததான மன்னர் ராஜா தாஹீரின் கடல் கொள்ளையர்களின் ஊக்குவிப்பே இஸ்லாமியர்கள் முதன் முதலில் உள்ளே நுழைவதற்கு காரணமாக இருந்தது என்பது வரலாறு – இஸ்லாமிய தரப்பு வாதம்).

குறை என்று பார்க்கப் போனால் இது ஒன்று தான் – கதையின் நடை (ஓட்டமும் தான்) சில சமயங்களில் ஏதோ குழந்தைகளை வைத்து கதை சொல்வது போலிருக்கிறது. உதாரணத்திற்கு வந்தியத்தேவன் வம்பில் மாட்டும் பொழுதெல்லாம் அவனை காப்பாற்றுவதற்க்காகவே அனைத்து நிகழ்வுகளும் காத்துக் கொண்டிருப்பதாக சித்தரித்திருப்பது, தேவை ஏற்படும் பொழுதெல்லாம் ஆள் மாற்றம் சுலபமாக நடப்பது, ”இருளாக இருக்கிறதே, எப்படி போவது” என்று ஒரு கதாபாத்திரம் சிந்தனை செய்து கொண்டிருக்கும்பொழுதே ”இதோ வெளிச்சம்” என்று இன்னொரு பாத்திரம் உதவி செய்வது, அல்லது ”தண்ணீரில் விழுந்து விட்டோமே, படகு வேண்டுமே” என்றால் யாரவது ஒருவர் அந்தப் பக்கம் படகுடன் வருவது, போன்ற முதிர்வு பெறாத நடைகள் பெருத்த ஏமாற்றத்தை அளிப்பது மட்டுமல்லாமல் சராசரி வணிக எழுத்திற்கும் கீழே போய்விடுகிறது. அதுவும் பெரிய பழுவேட்டரையர் கடம்பூரிலிருந்து கிளம்பி புயலில் சிக்கி கோயிலில் படுத்து பின்னர் பாண்டிய நாட்டு ரவிதாஸன் ஒற்றர் கும்பல்கள் லவ்ட்ஸ்பீக்கர் இல்லாத குறையாக அவர்கள் திட்டத்தை விவரிப்பதை “ஒட்டு” கேட்பது – ஒரு வேளை நேரத்தை விரயம் செய்கிறோமோ என்ற சோர்வை உண்டாக்குகிறது. விதியே என்று முன்னகர்ந்தால் ஒரு கதாபாத்திரத்திற்கு பிற கதாபாத்திரங்கள் உதவி செய்வது போதாதென்று கல்கி நினைத்தாரோ என்னவோ – ”வந்தியத்தேவன் அராபியக் கொல்லையர்களிடம் கட்டுண்டு கிடக்கிறானே. அய்யய்யோ! எப்படி தப்பிக்கப் போகிறான், ஒரு வேளை அவன் கட்டுகள் இறுக்கமாக கட்டு படவில்லையோ? ஆம் அப்படி தான் இருக்கவேண்டும்” என்று கூறி தன் பங்குக்கு கடலில் குதித்து, கப்பலில் சென்று கட்டுகளை லூஸ் பண்ணிவிட்டுவிட்டு மாயமாக மறைகிறார். கொடுமையே என்றிருக்கிறது. ”ஆபத்தா, இதோ வருகிறேன்” என்று திடீர், திடீரென்று தோன்றும் எம்ஜியார் திரைப்படத்தை நினைவூட்டுகிறது. அல்லது இன்றைய விஜய் சினிமாக்களை. ஒருவரும் வராவிட்டால் ஆசிரியரே வந்துவிடுவார். இதெல்லாம் ஆழ்வார்க்கடியான், வந்தியத்தேவன் போன்றவர்களுக்குதான். இருப்பதிலேயே வீரமான, புஜபல பராக்கிரம் நிறைந்த ஆதித்த கரிகாலனிடம் உதவிகளெல்லாம் பலிக்கவில்லை. ”அப்பாடா” என்றிருந்தது. 60 வருடங்களுக்கு முந்தைய கதை என்பதால் இந்தக் குறையை கண்டுக் கொள்ளாவிட்டால் கதை காலத்தில் பின்னோக்கிச் செல்லும் ஒரு இனிய பயணமே.

பொன்னியன் செல்வன் கதையை பதின்ம வயதில் படிப்போருக்கு அனேகமாக பரவசம் கொடுத்திருக்கும். காலம் கடந்து படிப்போருக்கும் பரவசம் தரக்கூடிய கதைதான். முதிர்ந்த வாசகர்களுக்கு தகவல்களும் சில சிறிய பிரமிப்புகளும் காத்திருக்கின்றன. ஆனால் அனைவரும் கட்டாயமாக படிக்க வேண்டிய ஒரு புதினமே.

மின்னூலை விமல் தரவேற்றி இருக்கிறார்.

சோவின் “சாத்திரம் சொன்னதில்லை”

by

தமிழில் நல்ல நாடகங்கள் அபூர்வம். சோ ராமசாமி எழுதிய எல்லா நாடகங்களும் தேறும் என்று சொல்வதற்கில்லை, ஆனால் சோவின் நல்ல நாடகங்களும் அவருடைய கோமாளி இமேஜால் கண்டுகொள்ளப் படுவதில்லை.

சோவை பழைய கிரேக்க நாடக ஆசிரியர் அரிஸ்டோஃபனசுடன் ஒப்பிடலாம். அரிஸ்டோஃபனஸ் முதல் காமெடி நாடக எழுத்தாளர், சடையர் என்பது இவரோடுதான் ஆரம்பித்தது என்கிறார்கள். ஆனால் அரிஸ்டோஃபனசை இன்று முழுதாக புரிந்து கொள்வது கஷ்டம். அடிக்கடி க்ளியான் என்ற தலைவரை கிண்டல் அடித்து நிறைய வசனம் வரும். க்ளியானைப் பற்றி நமக்குத் தெரிவதே இந்த வசனங்களின் மூலம்தான். கிண்டல் அடிப்பது எப்படி புரியும்? சோவும் இப்படித்தான் அன்றைய அரசியல் நிகழ்ச்சிகளைப் பற்றி ஏதாவது கிண்டல் அடிப்பார், இன்றைய இளைஞனுக்கு எப்படி புரியும்?

சோவின் பொற்காலத்தில் – அறுபதுகள், எழுபதுகளின் முற்பாதி – அவர் ஏதாவது ஒரு சமுதாயப் பிரச்சினையை எடுத்துக் கொள்வார். அதை சில பாத்திரங்களை வைத்து விளக்குவார். மெலோட்ராமா ஸ்டைல்தான். சில சமயம் விளக்கம் நன்றாக இருக்கும், பல சமயம் உருப்படாது. ஆனால் நன்றாக விளக்கி இருந்தாலும் ஒரு பிரச்சினை இருக்கும் – வலிந்து புகுத்தப்பட்ட நகைச்சுவை. அவர் நடிக்கவென்றே ஒரு கோமாளி பாத்திரம் இருக்கும். அந்தக் கோமாளித்தனம் நாடகத்தின் பெரிய பலவீனம். ஆனால் அந்த பலவீனம், கோமாளித்தனம் இல்லாவிட்டால், சென்னை சபா சர்க்யூட்டில் அவருடைய நாடகங்கள் வெற்றி பெற்றிருக்க முடியாது.

அரிதாக அந்த கோமாளித்தனத்தையும் மீறி சில நல்ல நாடகங்கள் வந்திருக்கின்றன. அவற்றில் சாத்திரம் சொன்னதில்லையும் ஒன்று. (உண்மையே உன் விலை என்ன, யாருக்கும் வெட்கமில்லை, முகமது பின் துக்ளக் ஆகியவையும் என் கண்ணில் வெற்றி அடைந்த நாடகங்களே.)

சாத்திரம் சொன்னதில்லையில் அவர் ஜாதிப் பிரச்சினையை எடுத்துக் கொள்கிறார். ஜாதிப் பிரக்ஞை, ஜாதி ஸ்டீரியோடைப்கள் நம் மனதில் எவ்வளவு ஆழமாக ஊறிப் போயிருக்கின்றன என்பதை. அதை சிக்கனமாக, சில பாத்திரங்களையே வைத்துக் காட்டுகிறார்.

சாரியார் பிராம்மணோத்தமர். ஜாதி பார்க்கமாட்டார். ஒரே மகன் பாச்சா. பாச்சாவுக்கு படிப்பு வரவில்லை. பல வருஷமாக பி.யு.சி. பரீட்சை எழுதிக் கொண்டிருக்கிறான். ஆனால் சாரியாருக்கு அவன் செல்ல மகன். அவனுக்காக சப்பைக்கட்டு கட்டிக்கொண்டே இருக்கிறார். துரைக்கண்ணு ஹரிஜன். எம்.எல்.ஏ. அவருக்கும் பாச்சா வயதில் ஒரு மகன் இருக்கிறான். பெருமாள். பாச்சாவும் பெருமாளும் ஒரே ஆஸ்பத்திரியில் ஒரே நாளில் பிறந்தவர்கள். பெருமாள் நன்றாகப் படிக்கிறான். காண்ட்ராக்டர் முதலியார் மகள் உமாவோடு பெருமாளுக்குக் காதல். சாரியார் போன்றவர்கள் சிபாரிசு செய்தும் ஜாதி பார்க்கும் முதலியார் மறுக்கிறார். பாச்சா உமாவை கல்யாணம் செய்து கொள்கிறேன் என்றால் சாரியார் சம்மதிப்பாரா என்று கேள்வி கேட்கிறார். சாரியார் சம்மதிப்பேன் என்கிறார், ஆனால் முதலியார் நம்பவில்லை. இதற்குள் இவர்கள் காதல் ஊரெல்லாம் தெரிந்துவிடுகிறது. அது துரைக்கண்ணுக்கு பிரச்சினை ஆகிறது. ஏன் பெருமாளுக்கு ஹரிஜன் பெண்ணாகப் பார்க்கவில்லை என்று கேள்வி எழுகிறது. முதலில் காதலை ஒத்துக் கொண்ட துரைக்கண்ணு இப்போது உமாதான் என் பையன் பின்னால் சுற்றினான், பெருமாள் அவளைக் காதலிக்கவில்லை என்று பெருமாளைச் சொல்ல வைக்கிறார். முதலியார் அவமானப்படுகிறார்.

சாரியார் உண்மையிலேயே ஜாதி பார்க்கமாட்டாரா என்று அவரது டாக்டர் நண்பர் அவரை பரீட்சிக்க நினைக்கிறார். சாரியார் காதுபட பெருமாள்தான் சாரியாருக்குப் பிறந்தவன், பாச்சா துரைக்கண்ணுக்குப் பிறந்தவன், ஆஸ்பத்திரியில் குழந்தைகள் மாறிவிட்டனர் என்று சாரியார் நம்பும்படி பேசுகிறார். சாரியாருக்கு மண்டையில் லைட் எரிகிறது. பிராமணப் பையன், சாரியாரின் வித்துக்கு படிப்பு எப்படி வராமல் இருக்கும் என்ற கேள்விக்கு விடை கிடைத்துவிடுகிறது. பெருமாளின் மீது பாசமும் பாச்சா மீது கோபமும் வருகிறது. பாச்சா உமாவை மணக்க விரும்புவதாக சொல்கிறான். ஹரிஜன் முதலியாரை மணந்துகொண்டால் எனக்கென்ன போச்சு என்று சாரியார் சம்மதிக்கிறார், ஆனால் அவரது ஜாதி பார்க்காத உயர்ந்த உள்ளத்தைக் கண்டு ஊரே பாராட்டுகிறது.

சாரியாருக்கு உண்மை தெரிந்ததா, உமா யாரை மணக்கிறாள், என்பதுதான் மிச்சக் கதை.

எனக்கு சில விதங்களில் இது எஸ்.எல். பைரப்பா எழுதிய தாட்டு என்ற கதையை நினைவுபடுத்தியது. இதே போல சிக்கனமாக, வெகு சில பாத்திரங்களை வைத்து (ஒரு பிராமணக் குடும்பம், ஒரு கௌடா குடும்பம், ஒரு ஹரிஜன் குடும்பம்) ஜாதியை அற்புதமாக அலசி இருப்பார். சோவுக்கும் பைரப்பாவுக்கும் தூரம் அதிகம். இருந்தாலும் அதே சிக்கனம் இந்த நாடகத்திலும் தெரிகிறது.

சாரியார் அற்புதமான பாத்திரம். மிச்ச பாத்திரங்களில் ஜீவன் இல்லை. சோ நடிப்பதற்காக எழுதப்பட்ட நிரஞ்சன் பாத்திரம் சில இடங்களில் எரிச்சல் ஊட்டுகிறது. அதுவும் “வ” என்ற ஒலியைச் சொல்ல வரவில்லை (வங்காளிகள் போல), பிறகு “ப” வரவில்லை என்று கழுத்தை அறுக்கிறார். ஆனால் நாடகமாகப் பார்ப்பவர்கள் நிச்சயம் சிரித்திருப்பார்கள்.

நல்ல நாடகம், படியுங்கள் என்று சிபாரிசு செய்கிறேன். பார்த்தால் படிக்கும்போது தெரியும் சில குறைகளும் மறைந்துவிடும், அதனால் முடிந்தால் பார்த்துவிடுங்கள்.

அல்லையன்ஸ் பதிப்பகம் வெளியிட்டிருக்கிறது. விலை நாற்பது ரூபாய்.

சுஜாதாவின் மூன்று முகங்களும் தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் அவரது இடமும்

by

சமீபத்தில் ஜெயமோகன் சுஜாதா

இலக்கியவாதி என்பதைக் காட்டிலும் வணிக எழுத்தாளர்தான். உங்கள் தேவை சுவாரசியம் என்பதல்லாமல் ஆன்மபரிசோதனையோ, அறிவார்ந்த தேடலோ, உணர்வுகளின் அனுபவமோ என்றால் உங்களுக்கு சுஜாதா பெரிதாகப் படமாட்டார். சுஜாதாவுக்கு ரசிகர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் பதின்பருவத்தில் அவரை வாசித்து அதன் பின் அந்த வாசகத் தரத்திலேயே நின்றுவிட்டவர்கள்

என்று எழுதி இருந்தார். அது தமிழ் இலக்கியத்தில் சுஜாதாவின் இடம் என்ன என்று யோசிக்க வைத்தது. கொஞ்ச நாளாக நிறைய சுஜாதா பதிவுகளாக வரவும் இதுதான் காரணம் – கையில் கிடைத்த புத்தகத்தை எல்லாம் படித்தேன்.

பதிவு ரொம்ப நீளமாகிவிட்டது. அதனால் சுருக்கத்தைத் தருகிறேன்.

சுஜாதாவுக்கு மூன்று முகங்கள் இருக்கின்றன – தாக்கம், முன்னோடி முயற்சிகள், தரம் வாய்ந்த படைப்புகள். அவரது தாக்கம் – குறிப்பாக கம்ப்யூட்டர் பற்றிய அபுனைவுகளின் (non -fiction) தாக்கம் – எண்பதுகளின் இளைஞர் கூட்டத்தின் மீது நிறைய உண்டு. அவர் மூலம்தான் நிறைய பேருக்கு இலக்கியம், ரசனை பற்றி அறிமுகம் கிடைத்தது. அவரது முன்னோடி முயற்சிகள் – குறிப்பாக SF (Science Fiction) – அறிவியல் புனைவுகள் முக்கியமானவை. சில சமயம் சாகசக் கதைகளின் limitations-ஐத் அவர் அநாயாசமாகத் தாண்டி இலக்கியம் படைத்திருக்கிறார். (நிர்வாண நகரம்) ஆனால் அவரது தரம் வாய்ந்த படைப்புகள் என்பது ஜெயமோகன் சொல்வது போல சில பல சிறுகதைகளும் (குறிப்பாக ஸ்ரீரங்கத்துக் கதைகள்) சில நாடகங்களும் மட்டுமே. ஜெயமோகன் அவரது மூன்றாவது முகத்தை மட்டும் கருத்தில் கொண்டு மேற்கண்ட வரிகளை எழுதி இருக்கிறார். மற்ற முகங்களை கணக்கில் எடுக்காததால் சுஜாதாவை குறைத்து மதிப்பிடுகிறார். ஆனால் எல்லா முகங்களையும் கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டாலும் தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் சுஜாதா இரண்டாம், மூன்றாம் படியில்தான் இருக்கிறார். சுருக்கமாகச் சொன்னால் சுஜாதா “வணிக/வாரப்பத்திரிகை எழுத்தாளர்களில்” முதன்மையானவர், அதிமுக்கியமானவர். அவணிக எழுத்தாளர், இலக்கியம் படைத்தவர் வரிசையிலும் அவருக்கு இடம் உண்டு.

நான் வளர்ந்து வந்த காலத்தில் சுஜாதா ஒரு icon. வாரப் பத்திரிகை எழுத்தின் சூப்பர்ஸ்டார். நிர்வாண நகரம், 24 ரூபாய் தீவு, நைலான் கயிறு போன்ற புத்தகங்கள் சுவாரசிய எழுத்து, இலக்கிய எழுத்து இரண்டுக்கும் நடுவில் எங்கேயோ இருக்கின்றன. Minor classics என்று கருதக்கூடிய பல புனைவுகளை அவர் எழுதி இருக்கிறார். சுவாரசியமான எழுத்தின் இலக்கிய சாத்தியங்களை ஒரு இரண்டு தலைமுறையினருக்காவது – அறுபதுகளின் இறுதியிலிருந்து எண்பதுகளின் இறுதி வரை – அவர் காட்டினார். மணியனையும் லக்ஷ்மியையும் சாண்டில்யனையும் படித்து வளர்ந்தவர்களுக்கு அவர் எழுத்தில் ஒரு புத்துணர்வு தெரிந்தது. புதுமைப்பித்தனும் அசோகமித்ரனும் கி.ரா.வும் சுந்தர ராமசாமியும் ஒரு சின்ன வாசகர் வட்டத்தைத் தாண்டி வராத காலம் அது என்பதை ஞாபகம் வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.

ஆனால் அவர் வெறும் ஆலையில்லாத ஊருக்கு இலுப்பைப்பூ கேஸ்தானா இல்லை அதற்கு மேலும் ஏதாவது உண்டா? என்னைப் பொறுத்த வரையில் அவரது இடத்தை நிர்ணயிக்க நாம் மூன்று வேறு வேறு முகங்களைப் பார்க்க வேண்டும்.

  1. தாக்கம்
  2. முன்னோடி முயற்சிகள்
  3. இலக்கியம் என்ற உரைகல்லில் தேறும் படைப்புகள்

தாக்கம்:
தமிழ் கூறும் நல்லுலகில் அவரது தாக்கம் மிகப் பெரியது. கல்கிக்குப் பிறகு இத்தனை தாக்கம் உடைய, இத்தனை நாள் தாக்குப்பிடித்த, எழுத்தாளர் மற்றும் கலாசார சக்தி இவர்தான். அதற்கு அவரது நடையும், எழுத்தில் தெரிந்த இளமையும், புதுமையும் புத்துணர்ச்சியும் மட்டும் காரணமில்லை; விஞ்ஞானம், மின்னணுவியல் (electronics), கணினிகள் சமூகத்தின் பெரிய மாற்றமாக உருவெடுத்தபோது அவற்றைப் பற்றி விளக்கக் கூடிய திறம் வாய்ந்த ஒரே தமிழ் எழுத்தாளர் அவர்தான். பிரபலமான எழுத்தாளர் எழுதுவதை எல்லாரும் படித்தார்கள். ஓரளவு புரிந்தது. எண்பதுகளின் பிற்பாதியிலிருந்து தொண்ணூறுகள் வரை தமிழ்நாட்டின் இளைஞர் கூட்டம்- குறிப்பாக கிராமங்களிலிருந்து வந்த இளைஞர் கூட்டம் – அவர் மூலம்தான் கணினி, மின்னணுவியலை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டது. அவர்தான் அன்றைய விஞ்ஞான விக்கிபீடியா. அபுனைவுகள் (non-fiction) மூலம் மட்டுமல்ல, என் இனிய இயந்திரா, மீண்டும் ஜீனோ போன்ற கவர்ச்சிகரமான பாக்கேஜிங்கில் அவர்களுக்கு விஞ்ஞானப் புனைவுகள், விஞ்ஞானம் அறிமுகம் ஆனது. என் நண்பனின் வீடு கட்டும் கம்பெனி பேர் ஜீனோ பில்டர்ஸ்! ஏண்டா இப்படி சம்பந்தம் இல்லாமல் பேர் வைத்தாய் என்று ஒரு முறை கேட்டேன், அது ஒரு cool name, எல்லாருக்கும் சட்டென்று நினைவிருக்கும் என்று சொன்னான்.

கணேஷ்-வசந்த் கதைகளின் கவர்ச்சி, குறிப்பாக பெண்களைக் கவர்ந்த வசந்த், மத்யமர் போன்ற இலக்கியம் படைக்கும் முயற்சிகள், கரையெல்லாம் செண்பகப்பூ போன்ற நாவல்களில் நாட்டுப் பாடல் அறிமுகம் என்று பல விஷயங்கள் அவர் மேல் உள்ள ஈர்ப்பை அதிகரித்தன. அவருக்கு நல்ல புனைவுகளோடு, கவிதைகளோடு நல்ல பரிச்சயம் இருந்தது. அவற்றை கணையாழி மாதிரி பத்திரிகைகளில், தனிப்பட்ட முறையில் அறிமுகப்படுத்தி வைத்தார். வணிக எழுத்தின் வாடையே இல்லாத சுப்ரபாரதிமணியன் போன்றவர்கள் கூட அவரிடம் முன்னுரை வாங்கிப் போட்டார்கள். அவரது ரசனையின் மீது நம்பிக்கை இல்லாதவர் யாருமில்லை என்று நினைக்கிறேன்.

கவிதைகள் பற்றி பேசுவது, கணையாழி போன்ற இலக்கியப் பத்திரிகையில் எழுதுவது, பரந்த படிப்பு, விஞ்ஞானி என்ற முத்திரை, பல விஷயங்களை போகிறபோக்கில் அறிமுகப்படுத்துவது எல்லாம் அவரது தாக்கத்தை அதிகரித்திருக்கின்றன.

ஆனால் ஒரு விஷயம். இன்றைய பதின்ம வயதினர் அவரை விரும்பிப் படிப்பதில்லை. நிஜ விக்கிபீடியாவே இருக்கும்போது யாரும் அவரை அறிவியல் கலைக் களஞ்சியமாகப் பார்ப்பதில்லை. அவரது எழுத்தின் புத்துணர்ச்சி பழகிவிட்டது. அவர் இனி வரும் தலைமுறையினரிடம் இப்படி ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தப் போவதில்லை. சுருக்கமாகச் சொன்னால் இந்த முகம் ஒரு லோகல் முகம்; சிறிது காலமே நிற்கக் கூடிய முகம். அந்த குறுகிய காலத்தில், அந்த சின்ன வட்டத்தில் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி இருக்கிறது என்பதால்தான் இந்த முகத்தைப் பற்றி யோசிக்க வேண்டி இருக்கிறது.

முன்னோடி முயற்சிகள்:
தமிழில் சில genre-கள் அவரோடுதான் ஆரம்பிக்கின்றன. அறிவியல் புனைவுகளை முதன்முதலாக எழுதியது அவர்தான். அவை சிறந்த அறிவியல் புனைவுகள் இல்லை என்பது வேறு விஷயம். மீண்டும் ஜீனோ மட்டும்தான் கொஞ்சம் பரவாயில்லை என்று நினைக்கிறேன். இப்போது படித்தால் என்ன நினைப்பேனோ தெரியாது. ஆனால் பிரதாப முதலியார் சரித்திரத்தை இன்று படித்தால் போரடிக்கிறது என்பதற்காக வேதநாயகம் பிள்ளையின் சாதனையை குறைத்து மதிப்பிட முடியுமா? அப்படித்தான் அவரது SF முயற்சிகளும்.

இன்றும் படிக்கக் கூடிய துப்பறியும் புனைவுகளை எழுதி இருக்கிறார். ஒரு விபத்தின் அனாடமி, நைலான் கயிறு போன்ற நாவல்களில் துப்பறியும் நாவல்களின் நுட்பங்களை நன்றாக கொண்டு வந்திருக்கிறார். நிர்வாண நகரம் போன்ற படைப்புகளில் அவர் துப்பறியும் புனைவுகளின் limitations-ஐ சுலபமாகத் தாண்டி இலக்கியம் படைத்திருக்கிறார்.

தமிழின் சிறந்த நாடக ஆசிரியர் வரிசையில் வைக்கப்பட வேண்டியவர். தமிழ் நாடக எழுத்தில் யாருமே ஷேக்ஸ்பியரோ பெர்னார்ட் ஷாவோ இப்சனோ ஆர்தர் மில்லரோ இல்லை என்பது வேறு விஷயம். ஆனால் அவரது சில நாடகங்கள் – ஊஞ்சல், சரளா போன்றவை – டென்னசி வில்லியம்சின் நல்ல படைப்புகளோடு ஒப்பிடக் கூடியவை.

பெ.நா. அப்புசாமிக்குப் பிறகு மீண்டும் மீண்டும் விஞ்ஞானம் பற்றி விளக்கியவரும் அவர்தான். ஆனால் இன்று அவற்றைப் படிக்க ஆள் இல்லை.

நல்ல இலக்கியம், குறிப்பாக கவிதைகளை மீண்டும் மீண்டும் அறிமுகப்படுத்தி இருக்கிறார். இதை வேறு பலரும் செய்திருக்கிறார்கள், ஆனால் யாருக்கும் இவரது பிராபல்யம் இருந்ததில்லை. அதனால் இவர் சொன்னதற்கு நல்ல தாக்கம் இருந்தது.

அவர் முனைந்திருந்தால் உலகத்தரம் வாய்ந்த SF, துப்பறியும் கதைகளை எழுதி இருக்கலாம். அவர் எதிலும் முழுமூச்சாக ஈடுபடவில்லை என்பதுதான் உண்மை. சாகசக் கதைகள் – குறிப்பாக கணேஷ்-வசந்த் கதைகள் தமிழின் மிகச் சிறந்த சாகசக் கதைகள். ஆனால் ஷெர்லாக் ஹோம்ஸை உரைகல்லாக வைத்துப் பார்த்தால் இவை மிகவும் பின்தங்கி இருக்கின்றன.

எத்தனை குறைகள் இருந்தாலும், முன்னோடி முயற்சிகள் முக்கியமானவை. ஆனால் அவற்றின் காலம் கடந்த பிறகு சராசரி வாசகன் அவற்றை ஒதுக்கத்தான் செய்வான். அவற்றின் முக்கியத்துவத்தை ஒரு தேர்ந்த விமர்சகருக்கு/வாசகருக்கு/ஆராய்ச்சியாளருக்குத்தான் விளங்கிக் கொள்ள முடியும். சுஜாதாவின் SF முயற்சிகளை நான் காலம் கடந்துவிட்ட முன்னோடி முயற்சிகள் என்றுதான் கணிக்கிறேன். இந்தக் கணிப்பு சுஜாதாவின் “விஞ்ஞானச் சிறுகதைகள்” தொகுப்பை வைத்து ஏற்பட்டது. என் இனிய இயந்திரா, மீண்டும் ஜீனோ பல வருஷங்களுக்கு முன் படித்தது. இப்போது மீண்டும் படித்தால் என் எண்ணம் மாறலாம்.

சாகசக் கதைகளின் காலம் இன்னும் முடியவில்லை, ஆனால் அந்தக் கதைகளின் limitations-ஐ அவர் தாண்டி இருக்கும் கதைகளே – நைலான் கயிறு, நிர்வாண நகரம் இத்யாதி – இன்னும் பல ஆண்டுகள் நிற்கும்.

நினைவில் நிற்கும் படைப்புகள்:
முழு வெற்றி பெற்ற படைப்புகள் என்பவை குறைவே. சில பல சிறுகதைகள், சில நாடகங்கள் ஆகியவற்றையே அவரது சாதனையாகக் கொள்ள வேண்டும். ஸ்ரீரங்கத்து சிறுகதைகள் – அதுவும் அவை தொகுக்கப்பட்டிருக்கும்போது – நல்ல இலக்கியம். ஒரு தனி சிறுகதையின் தாக்கத்தை விட அந்தத் தொகுப்பின் தாக்கம் அதிகம். அன்றைய அய்யங்கார்களின் ஸ்ரீரங்கத்தை – இன்றைக்கு அது இல்லை – காலாகாலத்துக்கும் நினைவு கொள்ள அவரது சிறுகதைகள்தான் காரணம். பிரச்சினை என்னவென்றால் அவரது output அதிகம். அதில் நல்ல சிறுகதைகள் என்று தேடுவது கொஞ்சம் கஷ்டம். தேறும் விகிதம் (எனக்கு) குறைவுதான்.

ஒரு எழுத்தாளரின் தரத்தை நிர்ணயிக்க சுலபமான வழி அவர் எழுதியதில் எதை எல்லாம் மொழிபெயர்த்து உலக அளவில் கொண்டு போக வேண்டும் என்று யோசிப்பதுதான். மூன்றாவது முகம், நினைவில் நிற்கும் படைப்புகள், இலக்கியம் என்பது ஏறக்குறைய அதுதான். அப்படி சுஜாதா எழுத்துகளில் கொண்டு போக வேண்டியவை என்றால் ஸ்ரீரங்கத்துக் கதைகள் (அவை அழிந்துபோன ஒரு உலகை தத்ரூபமாகக் காட்டுகின்றன), மேலும் சில சிறுகதைகள், இரண்டு மூன்று நாடகங்கள். உலக அளவில் வைத்துப் பார்த்தால் அவர் footnote என்ற அளவுக்குக் கூட வருவாரா என்பது சந்தேகம்தான்.

ஜெயமோகன் அவரது மூன்றாவது முகத்தை வைத்து மட்டுமே அவரை மதிப்பிடுகிறார். பிரதாப முதலியார்/கமலாம்பாள்/பத்மாவதி சரித்திரத்தின் முக்கியத்துவத்தை உணரும், எல்லாருக்கும் எடுத்துச் சொல்லும் ஜெயமோகன் சுஜாதாவின் முன்னோடி முயற்சிகளுக்கு உரிய முக்கியத்துவம் கொடுப்பதில்லை. சுஜாதாவின் அபுனைவுகளை (non-fiction) ஜெயமோகன் பொருட்படுத்துவதாகத் தெரியவில்லை. சுஜாதாவின் தாக்கத்தை ஜெயமோகன் கண்டுகொள்வதே இல்லை. இலக்கியம் என்றால் எப்போதுமே ஜெயமோகன் படு கறாராக எடை போடுவார். இப்படி மூன்றாவது முகத்தை வைத்து மட்டுமே பார்ப்பதால் ஜெயமோகன் சுஜாதாவை கொஞ்சம் underestimate செய்கிறார். மூன்றாவது முகத்தை மட்டும் வைத்துப் பார்த்தால் அவர் சொல்வது எனக்கும் ஏறக்குறைய சரியே. ஆனால் அவரது முன்னோடி முயற்சிகள், SF, சாகசக் கதைகளின் format-இல் அவற்றின் limitations-ஐ தாண்டுவது, அபுனைவுகளின் தாக்கம் ஆகியவையும் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளப்பட வேண்டியவையே என்பது என் உறுதியான கருத்து.

ஆனால் மூன்று முகங்களையும் வைத்துப் பார்த்தாலும் நான் சுஜாதாவை தமிழ் எழுத்தாளர்களின் இரண்டாம் வரிசையில்தான் வைப்பேன். ஆனால் முதல் வரிசையில் மிஞ்சி மிஞ்சிப் போனால் என்ன பத்து இருபது பேர் இருப்பார்களா? என் கண்ணில் அவர் சாதனையாளரே.

பின்குறிப்பு #1: சுஜாதா பற்றி எனக்கு நிறைய நாஸ்டால்ஜியா உண்டு. சிறு வயதிலேயே படிக்கும் பழக்கம் வந்துவிட்டாலும், சுஜாதாவுக்கு முன்பு சில – வெகு சில – தரம் வாய்ந்த புத்தகங்களைப் படித்திருந்தாலும், இலக்கியம்+சுவாரசியம் என்பதற்கான அறிமுகம் சுஜாதாவிடமிருந்துதான் கிடைத்தது. அவருடைய எல்லா புத்தகங்களையும் படிக்க வேண்டும் என்று ஆசை. Bibliography ஏதாவது இருக்கிறதா? சுஜாதா பக்தர்கள் யாருக்காவது இதை உருவாக்கும் திட்டம் இருக்கிறதா? உப்பிலி ஸ்ரீனிவாஸ்? (பால்ஹனுமான்)

பின்குறிப்பு #2: எண்பதுகளுக்குப் பிறகு சுஜாதா எழுதிய புனைவுகளில் – உள்ளம் துறந்தவன் மாதிரி -கொஞ்சம் சொதப்பி இருப்பார், ஆனால் அதற்கு முன் அப்படி இல்லை என்று எனக்கு ஒரு நினைப்பு இருந்தது. அவர் ஸ்டாராக இருந்த காலத்திலும் – எதையும் ஒரு முறை இத்யாதி – சில சமயம் அப்படித்தான் என்று தெரிந்தது வியப்புதான். வாரப் பத்திரிகைகளில் தொடர்கதையாக விட்டுவிட்டு படிக்கும்போது இது தெரிவதில்லை, ஆனால் மொத்தமாகப் படிக்கும்போது தெரிகிறது.

பின்குறிப்பு #3: ஜெயமோகன் சுஜாதாவை நிராகரிக்கிறார் என்று ஒரு கருத்து பரவலாக நிலவுகிறது. மேலோட்டமாகப் படிக்காதீர்கள். ஜெயமோகன் சுஜாதாவைப் புகழ்ந்து சொன்னால் அதை யாரும் கண்டுகொள்வதில்லை. ஆனால் அவர் குறை கண்டுபிடித்தால் அது பூதாகாரமாகத் தெரிகிறது!

ஜெயமோகனின் விமர்சனம் இதுதான் – சுஜாதாவின் புனைவுகளில் முக்கால்வாசி இலக்கியம் என்று சொல்வதற்கில்லை. அந்த விகிதம் என்ன, பத்து சதவிகிதம் புனைவுகள்தான் இலக்கியமா, இருபதா, ஐம்பதா, எண்பதா என்பதில் நீங்களும் நானும் ஜெயமோகனும் வேறுபடலாம். ஆனால் சுஜாதா சொதப்பியும் இருக்கிறார், இலக்கியம் என்று சொல்ல முடியாத புனைவுகளும் எழுதி இருக்கிறார் என்பதை யாரும் மறுக்க முடியாது. அவர் இலக்கியம் படைத்திருக்கிறார் என்பதை ஜெயமோகனும் பல முறை அழுத்தி சொல்லி இருக்கிறார். சந்தேகம் இருந்தால் அப்பா அன்புள்ள அப்பா என்ற பதிவுக்கு அவர் எழுதிய கமெண்டைப் பாருங்கள்.

ஒரு முந்தையப் பதிவிலிருந்து – ஜெயமோகன் தேர்ந்தெடுத்த சிறந்த சிறுகதைகள் பற்றி – சில வார்த்தைகளை கீழே கொடுத்திருக்கிறேன்.

புதுமைப்பித்தனின் 12 சிறுகதைகள். அசோகமித்ரனுக்கும் 12. தி.ஜா., அழகிரிசாமி, கி. ராஜநாராயணன், சுந்தர ராமசாமி, ஜெயகாந்தன், கோணங்கிக்கு தலா 8. சுஜாதாவுக்கு 7. பிச்சமூர்த்தி, லா.ச.ரா., ஆ. மாதவன், முத்துலிங்கம், வண்ணதாசன், கந்தர்வன், யுவன் சந்திரசேகர், ஜெயமோகன் ஆகியோருக்கு தலா 6. இந்த 17 பேருக்கும் ஏறக்குறைய பாதி கதைகள்.

அதாவது நல்ல சிறுகதைகளை எழுதியவர்கள் என்று பார்த்தால் (என் கண்ணில்) ஜீனியஸ்களான புதுமைப்பித்தன், அசோகமித்திரன் ஆகியோருக்கு அடுத்த வரிசையில் சுஜாதா – தி.ஜா., அழகிரிசாமி, கி.ரா., சுந்தரராமசாமி, ஜெயகாந்தன், லா.ச.ரா., ஜெயமோகன் இத்யாதியினருடன் இருக்கிறார்!

அனுபந்தம் – ஜெயமோகன் தேர்ந்தெடுத்த சுஜாதா சிறுகதைகள்

  1. நகரம்
  2. குதிரை
  3. மாஞ்சு
  4. ஓர் உத்தம தினம்
  5. நிபந்தனை
  6. விலை
  7. எல்டொரோடா

நகரம் சிறுகதைக்கு மட்டும் அழியாச்சுடர்களில் லிங்க் கிடைத்தது. மிச்ச கதைகளுக்கும் சுஜாதா பக்தர்கள் யாராவது லிங்க் கொடுங்கப்பா/ம்மா!

நண்பர் ரமணன் கொடுத்த bibliography சுட்டி.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: சுஜாதா பக்கம்

கவிதைகளுக்கு ஒரு தளம் (அரியவை.ப்ளாக்ஸ்பாட்.காம்)

by

இந்தத் தளம் எனக்கானதில்லை; கவிதை விரும்பிகளுக்காக. ஜெயமோகன் சிபாரிசு செய்யும் கவிதைகளைத் தொகுத்து ஒரே இடத்தில் தருகிறாராம். தொகுக்கும் மகானுபாவன் யார் என்று தெரியவில்லை பேர் கு. மாரிமுத்து என்று தெரிகிறது, வாழ்த்துக்கள் மாரிமுத்து!

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
ஜெயமோகனின் லிஸ்ட்

சுஜாதாவின் “அனிதாவின் காதல்கள்”

by

குற்றப் பின்னணி இல்லாமல் சுஜாதா எழுதி இருக்கும் இன்னொரு நாவல்.

காலேஜ் மாணவி அனிதா. அவளைப் பார்க்கும் வைரவன் – அம்பானி ரேஞ்ச் பணக்காரன் – வேறென்ன, காதலிக்கிறான். அனிதா யோசிப்பதற்குள் அவளைப் பெண் பார்க்க வரும் யு.எஸ். மாப்பிள்ளை சுரேஷ் கல்யாணம் செய்து கொள்ளத் துடிக்கிறான். அதை நிறுத்த அனிதா வைரவனிடம் தொடர்பு கொள்கிறாள். காரியம் நடக்கிறது. அனிதாவுக்கு வைரவன் மீது ஆசை உண்டா இல்லையா என்று அவளுக்கே குழப்பம். குழப்பம் தீர வைரவன் வாய்ப்பு தருவதில்லை. கிடுகிடுவென்று தன் பணத்தால் அனிதாவின் குடும்பத்தினரை வீழ்த்தி அனிதாவை மணம் செய்து கொள்கிறான். அனிதாவின் முறை மாப்பிள்ளை சீதாராமனுக்கு ரொம்ப நாளாக அவள் மீது ஆசை நிராசையாக முடிகிறது. கல்யாணம் ஆன ஓரிரு மாதங்களில் அனிதா வைரவனுக்கு தன் மேல் இருப்பது ஒரு வித obsession, தான் ஏறக்குறைய ஜெயிலில் இருக்கிறோம் என்று உணர்கிறாள். என்ன நடக்கிறது என்று புரிந்து கொள்வதற்குள் வைரவன் கைது – ஹர்ஷத் மேத்தா டைப் குற்றங்களுக்காக. யு.எஸ். மாப்பிள்ளை சுரேஷ் பழைய விஷயங்கள் முக்கியமில்லை, தான் கல்யாணம் செய்து கொள்கிறேன் என்கிறான், இன்னொரு பாடகன் பிரசன்னா அப்ளிகேஷன் போடுகிறான், சீதாராமனோடு கல்யாண ஏற்பாடே நடக்கிறது. அனிதா யாரோடு சேர்கிறாள் என்பதுதான் மிச்சக் கதை.

கதையின் பெரிய பலம் அனிதாவுக்கு தன் வாழ்க்கையில் மேல் துளியும் கண்ட்ரோல் இல்லை என்பதை நம்மை உணர வைப்பதுதான். என்னவோ நடக்கிறது, she gets swept along. அவள் தன் வாழ்வை தானே கண்ட்ரோல் செய்யும் தருணத்தில் – அது என்ன முடிவாக இருந்தாலும் சரி, அவள் எடுக்கும் முடிவு என்று ஆகும் தருணம் நம்மை சபாஷ் போட வைக்கிறது.

குறைகள்? Cliche-க்கள் நிறைய. தியாகச்சுடர் முறை மாப்பிள்ளை, அம்பானி ரேஞ்ச் பணக்காரன் கரெக்டாக அனிதா வீட்டு வாசலில் விபத்தில் சிக்கி அனிதாவைப் பார்த்து கண்டதும் காதல் ஏற்படுவது, டிபிகல் யு.எஸ். மாப்பிள்ளை, தேவையே இல்லாத நான்காவது காதலன் என்று போகிறது. அனிதாவின் பாத்திரம், அவர்கள் குடும்பம் உண்மையான மனிதர்களாகத் தெரிகிறார்கள். மிச்ச பேர் எல்லாம் கார்ட்போர்ட் கட்டவுட்கள்.

கிழக்கு பதிப்பகம் மீண்டும் பதித்திருக்கிறது. விலை 160 ரூபாய்.

பிற்சேர்க்கை: விமல் புண்ணியத்தில் மின்னூலை தரவிறக்கிக் கொள்ளலாம்.

சுஜாதாவின் “திசைகண்டேன் வான்கண்டேன்”

by

சுஜாதாவின் SF (Science Fiction) முயற்சிகளில் அடிக்கடி பார்க்கக் கூடிய தீம் ஒரு ரோபாட் – எந்திரன் – உயிர் பெறுவது, பிறகு எஜமானனை எதிர்ப்பது. மீண்டும் ஜீனோவில் இந்த தீம் பெரும் வெற்றி பெற்றது. ஆனால் இது ஜீனோ எழுதப்பட்ட காலத்திலேயே cliche-தான். ஃப்ராங்கன்ஸ்டைனிலிருந்து பல கதைகளில், ஷார்ட் சர்க்யூட் உள்ளிட்ட பல திரைப்படங்களில் வந்த தீம்தான்.

சுஜாதாவின் எந்திரங்கள் பொதுவாக கவிதையை – அதுவும் புதுக் கவிதையை – ரசிப்பார்கள். நாட்டுப்புறப் பாட்டு பாடுவார்கள். இந்த மாதிரி எந்திரன் கதைகளில் அவருடைய touch என்பது இதுதான்.

திசைகண்டேன் வான்கண்டேன் நாவலிலும் அப்படித்தான் ஒரு எந்திரன் – 121 – வருகிறது. அண்ட்ரோமீடா galaxy-இலிருந்து வரும் பாரிக்கு உதவியாளன். பாரியின் வேலை பூமியின் தலைவர்களுக்கு ஒரு நோட்டீஸ் கொடுப்பது, பிறகு பூமியை அழிக்க வேண்டிய ஏற்பாடுகளைச் செய்வது. எதற்காக? பாலம் கட்டும் இடத்தில் பூமி இருக்கிறது. அவர்களுக்கு இருக்கும் சில கட்டுப்பாடுகளால் பாரியும் எந்திரனும் சில பல பிரச்சினைகளுக்கு ஆளாகிறார்கள். ஆனால் எல்லாவற்றையும் விட பெரிய பிரச்சினை எந்திரன் செங்கமலம் என்ற பெண்ணிடம் மோகவசப்படுவதுதான். அதனால் அது எஜமானன் பாரியையே எதிர்க்கிறது. பிறகு பூமி அழிகிறதா, மோகத்தின் விளைவு என்ன என்று கதை போகிறது.

கதையின் சிறந்த பகுதி அண்ட்ரோமீடா galaxy-யில் பாரி கிளம்புவதற்கு முன் செய்யும் ஏற்பாடுகள்தான். கடவுள்கள் அங்கே சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள், அவர்களுக்கு வேலை கீலை எதுவும் கிடையாது. அங்கத்திய “மனிதர்கள்”தான் கடவுள்களுக்கு எஜமானர்கள்.

கதையின் வீக் பாயின்ட் என்றால் இதில் SF-க்கு உண்டான கேள்விகளோ, இப்படி நடந்தால் என்னாகும் என்ற சித்திரங்களோ இல்லாததுதான். இது மந்திரவாதியின் பூதம் இளவரசியைக் கண்டு காதல் கொள்ளும் கதைதான், வேறு துணி போட்டுக் கொண்டு வந்திருக்கிறது. பேசாமல் கடவுள் கான்செப்டை டெவலப் செய்திருந்தால் அருமையான SF உருவாகி இருக்கும்.

இது நல்ல SF இல்லை. டைம் பாஸ்…

கிழக்கு பதிப்பகம் வெளியிட்டிருக்கிறது. விலை 75 ரூபாய்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: சுஜாதா பக்கம்

‘அண்மைய புனைவுகள் – நவீன வாசிப்புகள்’ பற்றி நாஞ்சில்நாடன்

by

அண்மைய புனைவுகள் – நவீன வாசிப்புகள்’ என்ற புத்தகம் பற்றி – மொ. இளம்பரிதி என்பவர் தொகுத்தது – நாஞ்சில்நாடன் சில மாதங்கள் முன்பு ஒரு பதிவு எழுதி இருக்கிறார். பொதுவாக வெளிநாட்டில் இருக்கும் என் போன்றவர்களுக்கு இருக்கும் ஒரு பிரச்சினை – ஊரை விட்டு வந்த பிறகு என்ன நல்ல புத்தகம் வந்திருக்கிறது என்று தெரிந்துகொள்வது சுலபமில்லை. இணையம் வந்த பிறகு எவ்வளவோ பரவாயில்லை, இருந்தாலும் பிரச்சினை முழுதாகத் தீர்ந்துவிடவில்லை.

ஒரு excerpt.

அண்மைக்காலத்திய நாவல்கள் – ஜெயமோகனின் “கொற்றவை”, எஸ்.பொ.வின் “மாயினி”, கரிகாலனின் “நிலாவை வரைபவன்”, கீரனூர் ஜாகிர் ராஜாவின் “கறுத்த லெப்பை”, அழகியநாயகி அம்மாளின் “கவலை”, இமயத்தின் “செடல்”, கோணங்கியின் “பிதிரா”, “பாழி”, பெருமாள் முருகனின் “கங்கணம்”, சல்மாவின் “இரண்டாம் ஜாமங்களின் கதை”, நீல. பத்மநாபனின் “இலையுதிர் காலம்”, ஜனகப்ரியாவின் “சூரனைத் தேடும் ஊர்”…

கொற்றவை தவிர வேறு எதையும் பற்றி தெரியவில்லை. உங்களுக்கு ஏதாவது தெரிந்தால் எழுதுங்களேன்! ஊருக்கு விரைவில் போவேன், எதை வாங்கலாம் என்ற சிபாரிசுகள் பயனுள்ளவையாக இருக்கும்.

ஆனால் இன்றும் ஒரு புத்தகத்தைப் பற்றி படிப்பது, ஊருக்குப் போகும்போது வாங்கலாம் என்று நினைப்பது, பிறகு மறந்துபோவது அல்லது எடுத்து வர வேண்டிய ப்ரெஷர் குக்கர், இட்லித் தட்டு, முறுக்கு, தட்டை, லட்டு, மைசூர்பாகு, ஊறுகாயின் கனம் அதிகமாகி புத்தகத்தை குறைத்துக் கொள்வது சர்வசாதாரணம். (தின்றது நீங்கதானே என்ற குரல் எழும்புகிறது) அதனால் எத்தனை புத்தகம் கொண்டு வருவேன் என்று சொல்வதற்கில்லை. :-)

இந்தப் புத்தகம் உடுமலை தளத்தில் கிடைக்கிறது. விலை நானூறு ரூபாய்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: நாஞ்சில்நாடன்

பாலகுமாரனின் “காதல் வெண்ணிலா”

by

பாலகுமாரனின் கச்சிதமான குறுநாவல்.

மகா சிம்பிள் கதை. பெருங்களத்தூர் ஸ்டாண்டர்ட் மோட்டார்ஸில் வேலை செய்யும் பெரியவர் அய்யாசாமி. இளைஞன் திருநா என்ற திருநாவுக்கரசு. இருவருக்கும் நடுவில் கொஞ்சம் அன்பு. ஒரே ஊர்க்காரர்கள், செங்கல்பட்டிலிருந்து வந்து போவார்கள். அய்யாசாமி ஜாக்கிரதையானவர். இரண்டு வயது வந்த பெண்கள் உண்டு. என்னதான் அன்பு என்றாலும் திருநாவை வீட்டுக்குள் அழைத்தது இல்லை. அவர் ரிடையர் ஆகும் அன்றுதான் அவன் வீட்டுக்குள் வருகிறான். சின்னவள் வெண்ணிலாவை சைட் அடிக்க ஆரம்பிக்கிறான். அவளுக்கும் ஈர்ப்பு இருக்கிறது. அண்ணியை தாஜா செய்து பெண் கேட்க அனுப்புகிறான். ஏதோ குழப்பத்தில் பெரியவள் மனோன்மணியோடு நிச்சயம் ஆகிவிடுகிறது. நிச்சயம் ஆன பிறகு மாற்ற முடியாது என்று அண்ணன், அண்ணி, காதலித்த வெண்ணிலா எல்லாரும் உறுதியாகச் சொல்லிவிடுகிறார்கள். பிறகு?

சிம்பிள் முடிச்சு, சிம்பிளாக அவிழ்கிறது. கதையை உயர்த்துவது உண்மையான மனிதர்களின் சித்திரம். இந்த மாதிரி உறவு, இந்த மாதிரி காதல் எல்லாம் நானும் பார்த்திருக்கிறேன். இதற்கு மேல் ஒன்றும் விலாவாரியாக எழுதப் போவதில்லை.

பாலகுமாரனின் ஒரு பலம் கதைகளை பல ஊர்களில் – குறிப்பாக சிறு நகரங்கள், கிராமங்களில் – அமைத்து அங்குள்ள மனிதர்களை உண்மையாகக் காட்டியது. எல்லா முறையும் அவர் வெற்றி பெறவில்லை, ஆனால் முக்கியமான முயற்சி. இந்தக் குறுநாவலைப் படியுங்கள் என்று சிபாரிசு செய்கிறேன்.

விசா பப்ளிகேஷன்ஸில் கிடைக்கிறது. விலை 65 ரூபாய்.

சுஜாதாவின் “கமிஷனருக்குக் கடிதம்”

by

சுஜாதா போலீஸ் துறையை – குறிப்பாக பெங்களூர் போலீஸ் அதிகாரிகளை வைத்து – சில கதைகள் எழுதி இருக்கிறார். வசந்த காலக் குற்றங்கள் என்ற இன்னொரு கதை நினைவு வருகிறது.

கமிஷனர் சுதாகர் முரட்டு ஆசாமி. அவரிடம் மாயா பயிற்சிக்காக வந்து சேர்கிறாள். வந்த முதல் நாளே அவளை ஒரு கோரமான விபத்து, தற்கொலை கேஸ் என்று பிணங்களைக் காட்டி கொஞ்சம் பயமுறுத்துகிறார். பிறகு நைட் லைஃப் காட்டுகிறேன் பேர்வழி என்று அவிழ்த்துப்போட்டு ஆடும் காபரே டான்ஸ், ட்ரக்ஸ் அடிக்கும் இளைஞர் கூட்டம், விபச்சாரிகள் என்று காட்டுகிறார். அவளால் கவரப்படும் இன்ஸ்பெக்டர் ரமேஷை அவளிடமிருந்து பலவந்தமாகப் பிரிக்கிறார். சுதாகரின் சொந்த வாழ்க்கை சோகம். விவாகரத்து. மகளை தன்னுடன் ஒட்டவிட மாட்டேன் என்கிறாள் என்று முன்னாள் மனைவி மீது கோபம். ரமேஷ் மாயாவை எச்சரிக்கிறான். தன் காதலையும் சொல்கிறான். சுதாகரும் அப்ளிகேஷன் போடுகிறார். சுதாகரின் மகள் கடத்தப்படுகிறார். சுதாகருக்கு ஹார்ட் அட்டாக். முன்னாள் மனைவிக்கும் சுதாகருக்கும் சண்டை, ஆறுதல் சொல்லிக் கொள்வது எல்லாம் நடக்கிறது. மகள் கிடைத்தாளா, மாயா யாரைத் தேர்ந்தெடுக்கிறாள் என்பதுதான் கதை.

கதையின் பலம் மாயாவுக்கு சுதாகர் “பயிற்சி” தருவதுதான். போலீஸ் வாழ்க்கையை, நகரத்தின் சிறு குற்ற உலகை துல்லியமாகக் காட்டுகிறார். முடிச்சும் தீர்வும் யூகிக்கக் கூடியவைதான், ஆனால் நன்றாக வந்திருக்கிறது.

பலவீனம் பார்ப்பவர் எல்லாம் மாயாவை சைட் அடிப்பது; மாயா ஒரு விபச்சாரியின் தலை மயிரைக் கத்தரிப்பது துப்பாக்கி சூட்டில் போய் முடிவது நம்பும்படி இல்லை.

படிக்கலாம். ஆனால் படித்தே ஆக வேண்டிய புத்தகம் இல்லை.

கிழக்கு பதிப்பகம் வெளியிட்டிருக்கிறது. விலை நூறு ரூபாய்.

Developer Resources

Create cool applications that integrate with WordPress.com

butterfliesinspacetime

Just another WordPress.com weblog

யுவகிருஷ்ணா

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

முரளிகண்ணன்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

தமிழ் பேப்பர்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

கணிதம்

ஜாலியாக...

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

கடுகு தாளிப்பு

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

அன்புடன்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

%d bloggers like this: