பொருளடக்கத்திற்கு தாவுக

சார்ஜ் ஆஃப் த லைட் பிரிகேட்

by


சமீபத்தில் சார்ஜ் ஆஃப் த லைட் பிரிகேட் என்று ஒரு படம் பார்த்தேன். பழைய கறுப்பு வெள்ளை படம். எர்ரால் ஃப்ளின் (எம்ஜிஆரின் ஆதர்ச நடிகர்) ஹீரோ. படம் ஒன்றும் பிரமாதமில்லை. ஆனால் கடைசி பத்து நிமிஷத்தில் பீரங்கிகளை எதிர்த்து அறுநூறு குதிரை வீரர்கள் போரிடுவதைக் காட்டுகிறார்கள். அது ஒரு மகத்தான காட்சி. அந்தக் காட்சியின்போது இடையிடையே லார்ட் டென்னிசனின் புகழ் பெற்ற கவிதையின் வார்த்தைகளையும் ஸ்லைட் போட்டுக் காட்டுகிறார்கள். அந்த வார்த்தைகள் மனதை எழுச்சி கொள்ளச் செய்தன. கவிதையைத் தேடிப் பிடித்து படித்தேன்.

Half a league, half a league,
Half a league onward,
All in the valley of Death
Rode the six hundred.
“Forward the Light Brigade!
Charge for the guns!” he said.
Into the valley of Death
Rode the six hundred.

Forward, the Light Brigade!”
Was there a man dismay’d?
Not tho’ the soldier knew
Some one had blunder’d.
Theirs not to make reply,
Theirs not to reason why,
Theirs but to do and die.
Into the valley of Death
Rode the six hundred.

Cannon to right of them,
Cannon to left of them,
Cannon in front of them
Volley’d and thunder’d;
Storm’d at with shot and shell,
Boldly they rode and well,
Into the jaws of Death,
Into the mouth of hell
Rode the six hundred.

Flash’d all their sabres bare,
Flash’d as they turn’d in air
Sabring the gunners there,
Charging an army, while
All the world wonder’d.
Plunged in the battery-smoke
Right thro’ the line they broke;
Cossack and Russian
Reel’d from the sabre-stroke
Shatter’d and sunder’d.
Then they rode back, but not,
Not the six hundred.

Cannon to right of them,
Cannon to left of them,
Cannon behind them
Volley’d and thunder’d;
Storm’d at with shot and shell,
While horse and hero fell,
They that had fought so well
Came thro’ the jaws of Death,
Back from the mouth of hell,
All that was left of them,
Left of six hundred.

When can their glory fade?
O the wild charge they made!
All the world wonder’d.
Honor the charge they made!
Honor the Light Brigade,
Noble six hundred!

கவிதையும், martial சந்தமும் ஒரு உத்வேகத்தைத் தருகின்றன. இதைப் படிக்கும்போதே ஒரு பாட்டு மாதிரிதான் வருகிறது.

சினிமா ஒரு magnificent மீடியம்தான். அந்தக் காட்சி இல்லாவிட்டால் கவிதை பிடித்திருக்குமா என்று தெரியவில்லை. என்ன காரணமோ, ஒரு கவிதை பிடிக்கும்போது பதிவு செய்துவிடுகிறேன்!

லைட் பிரிகேட்டின் தாக்குதல் உண்மை நிகழ்ச்சி. அதைப் பற்றி ஒரு ஜெனரல் சொன்னாராம் – “it is magnificent , but it is not war”

P.S. பாரதியின் “ஜெய ஜெய பவானி” என்ற கவிதை நினைவுக்கு வந்தது. இதே போல உத்வேகம் தரும் கவிதை, சந்தம்.

அன்றும் இன்றும் – வாடிவாசல் நாவலுக்கு விளம்பரம்

by

எழுத்து இதழில் செப்டம்பர் 1959-இல் வாடிவாசல் நாவலுக்கு வெளிவந்த விளம்பரம். சொல்புதிது குழுமத்தில் கிடைத்தது என்று நினைக்கிறேன், சரியாக ஞாபகம் இல்லை.

  1. ஜல்லிக்கட்டு இல்லை ஜெல்லிக்கட்டு.
  2. ஆனால் புஜ வலு இல்லை புய வலு.
  3. தூய தமிழில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது – ஆனால் இரண்டாவது வரியில் “அதுக்கு” என்று இருக்கிறது, “அதற்கு” என்று இல்லை.
  4. விலை ஒரு ரூபாய்!

அதே வார்த்தைகள் பிழை திருத்தப்பட்டு (“அதுக்குவேண்டும்” என்பது “அதுக்கு வேண்டும்” என்று மாறி இருக்கிறது) காலச்சுவடு பதிப்பகத்தின் மீள்பதிப்பின் பின் அட்டையிலும் இருக்கிறது. படம் மட்டும் மாறி இருக்கிறது.

இன்று விலை ஐம்பது ரூபாய். அப்படி என்றால் ஐம்பது வருஷங்களுக்கு முன் இரண்டு ரூபாய்க்கு இருந்த வாங்கும் திறன் இப்போது நூறு ரூபாய்க்கு இருக்கிறது என்று வைத்துக் கொள்ளலாமா?

தொடர்புடைய சுட்டி:
வாடிவாசல் புத்தகத்தைப் பற்றி

கிப்ளிங்கின் “ஜங்கிள் புக்”

by

ஜங்கிள் புக்கைப் படிக்கும்போது எனக்கு பதினைந்து வயது இருக்கலாம். கிப்ளிங்கின் sheer inventiveness என்னை பிரமிக்க வைத்தது. ஓநாய்ப் பையன் மௌக்ளி, மலைப்பாம்பு காவின் கண்களும் நடனமும் என்று பல விதமான சித்தரிப்புகளை கற்பனை செய்யவே ஒரு அபாரமான புத்தி வேண்டும் என்று தோன்றியது. பற்றாக்குறைக்கு ஜங்கிள் புக் படத்தையும் பார்த்தேன். அதே ஃப்ரேம்வொர்க்கை வைத்துக்கொண்டு இன்னொரு அற்புதத்தை வால்ட் டிஸ்னிக்காரர்கள் படைத்திருந்தார்கள். குறிப்பாக பலு (கரடி), ஹாத்தி (யானை), கா, லூயி (குரங்கு), மௌக்ளி காதல் வசப்படுவது, பாட்டுகள் என்று கலக்கி இருந்தார்கள். கிப்ளிங்கின் கற்பனை எவ்வளவு வளமானதாக இருந்தால் இப்படி இன்னொரு கதையைப் படைக்க முடியும்!

இந்தியாவை பாம்புகள், யானைகள், Indian Rope Trick மாதிரி பல exotic விஷயங்கள் உள்ள ஒரு fantasy பூமியாக மேலை நாட்டவர்களுக்கு காட்டுவது, அதனால் புகழ் பெறுவது என்று (இன்றும் தொடரும்) ஒரு trend உண்டு. ஒரு விதத்தில் பார்த்தால் கிப்ளிங்தான் அதைத் தொடங்கி வைத்தார். ஆனால் அவரது கதைகளில் இல்லாததது patronizing tone. அவருடைய கண்களில் இந்தியர்களின் value system வேறு. அதை அவராலேயே முழுதாக புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை என்றாலும் பல இடங்களில் கோடி காட்டி இருக்கிறார். அப்படிப்பட்டவையே அவருடைய சிறந்த புனைவுகள். அவரை நாட்டார் மரபை ஆங்கில வாசகர்களுக்கு கொண்டு போகிறவர் என்று கருதுகிறேன். அதுவே அவரது ஸ்பெஷாலிடி. அதை அவரே கூட உணர்ந்ததில்லை என்று தோன்றுகிறது.

இதில் மௌக்ளி கதைகள் மூன்றுதான். முதல் கதையில் மௌக்ளி ஓநாய்க் கூட்டத்தில் சேர்வதும் பிரிவதும். இரண்டாவதில் கா குரங்குகளை வேட்டையாடுவது. மூன்றாவதில் மௌக்ளி ஷேர் கானை கொல்வது. மிச்சக் கதைகளில் எனக்குப் பிடித்தது ரிக்கி-டிக்கி-டாவி. பாம்புக்கும் கீரிக்கும் சண்டை.

கூகிள் புக்ஸில் கிடைக்கிறது.

நான் கதைச்சுருக்கம் எல்லாம் எழுதப் போவதில்லை. படியுங்கள், குழந்தைகளுக்கு படித்துக் காட்டுங்கள், படிக்க வையுங்கள், சினிமா பாருங்கள், குழந்தைகளுக்கு காட்டுங்கள். அவ்வளவுதான்.

இரண்டு பாட்டுகளின் வீடியோக்கள் கீழே.

Bare Necessities

Louie’s Song

எனக்கு பிடித்த ஒரு பாரதியார் கவிதை

by

தேடிச் சோறு நிதந்தின்று – பல
சின்னஞ்சிறு கதைகள் பேசி – மனம்
வாடித் துன்பமிக உழன்று – பிறர்
வாடப் பல செயல்கள் செய்து – நரை
கூடிக் கிழப்பருவம் எய்தி – கொடுங்
கூற்றுக்கிரையெனப் பின் மாயும் – பல
வேடிக்கை மனிதரைப் போலே -நான்
வீழ்வேனென்று நினைத்தாயோ!

கவிதை என்றால் அலர்ஜி என்று அவ்வப்போது சொல்லிக் அலட்டிக் கொண்டாலும் சில கவிதைகள் மனத்தைக் கவரத்தான் செய்கின்றன. “தேடிச் சோறு நிதந்தின்று பல சின்னஞ்சிறு கதைகள் பேசி மனம் வாடித் துன்பமிக உழன்று” என்ற வரிகளில் அற்ப சிரமங்களை எல்லாம் தாண்டியவன் நான் என்கிறாரே, அந்த dismissive attitude-தான் இதை உச்சத்துக்கு கொண்டு போகிறது.

எனக்கு இது ஒரு inspiring கவிதை. செக்குமாடு மாதிரி வாழ்க்கை ஆகிவிடத்தான் செய்கிறது. இந்தக் கவிதையைப் படிக்கும்போதெல்லாம் அப்படி ஆகிவிட்டோமா என்று சுயபரிசோதனை செய்து கொள்கிறேன்.

இந்த வரிகளின் உணர்ச்சியை வேறு மொழிகளில் – குறிப்பாக ஆங்கிலத்தில் – கொண்டு வரவே முடியாது என்று தோன்றுகிறது. படிப்பவர்களுக்கு நல்ல ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு என்று ஏதாவது பட்டால் சொல்லுங்கள், தமிழ் படிக்கத் தெரியாத என் பெண்களுக்கும் காட்ட வேண்டும்…

அசோகமித்ரனின் “பதினெட்டாவது அட்சக்கோடு”

by

இந்தப் புத்தகத்தையா பிடிபடவில்லை என்று நொந்துகொண்டேன்? என்னதான் சொல்ல வருகிறார், கதையே இல்லையே என்று குறை சொன்னேன்? நேரடியான கதைதானே!

முதல் முறை படித்தபோது முடிச்சு இருந்தால்தான் நல்ல புனைவு என்ற நினைத்திருந்த காலமாக இருக்க வேண்டும். இந்தக் கதையில் முடிச்சுகள் கிடையாது. எந்தவிதமான சிக்கலான கதைப் பின்னலும் கிடையாது. ஒரு பதின்ம வயதினனின் வழக்கமான பிரச்சினைகள்தான், நாம் எல்லாரும் அனுபவித்த அகவயப் பிரச்சினைகள்தான். நாடு சுதந்திரம் அடைந்த காலம், ஹைதராபாத் நிஜாம் ஆட்சி குழப்பங்கள், அதனால் நிறைய புறவயப் பிரச்சினைகளும் இருக்கின்றன. அந்தப் பிரச்சினைகள் ஒன்றாக இணையும் புள்ளி கதையின் க்ளைமாக்ஸ். அங்கே சந்திரசேகரனின் பதின்ம பருவம், மிஞ்சி இருக்கும் குழந்தைத்தனம் எல்லாம் முடிவடைந்து விடுகிறது. உண்மையைச் சொல்லப் போனால் அப்படி முடிவடைந்துவிட்டது என்று நினைப்பதற்கு எந்த காரணமும் இல்லை, ஆனால் அவன் இனி மேல் படித்து வேலை பார்த்து குடும்பம் நடத்தும் நிலைக்குப் போய்விட்டான் என்று நினைப்பதுதான் பாந்தமாக இருக்கிறது.

ஒரு தேர்ந்த சிற்பி ஒவ்வொரு இஞ்சையும் பார்த்து பார்த்து செதுக்குவது போல செதுக்கி இருக்கிறார். மேல்தட்டு நாசிர் கானோடு கிரிக்கெட் தொடர்பு, தமிழ் பாட்டு பாடுவது, மாட்டை கவனிப்பது, எப்போதும் ரேடாரில் இருந்துகொண்டே இருக்கும் பெண்கள், தமிழ்நாட்டிலிருந்து வந்து இங்கே ரஜாக்கர்களோடு சேர்ந்து வீர சாகசம் புரிய எண்ணும் அப்பாவின் முஸ்லிம் நண்பர் சையது, ரஜாக்கர்கள் கை ஓங்கி இருக்கும்போது திடீரென்று அதிகாரம் செய்ய நினைக்கும் பக்கத்து வீட்டுக்கார காசிம், ஏமாந்தவர்களிடம் வளையல் தரும் காங்கிரஸ்கார பெண்கள் என்று வரிக்கு வரி செதுக்கி இருக்கிறார். பக்கத்துக்கு ஒரு முறையாவது புன்னகை வருகிறது. நகைச்சுவை என்பது உட்ஹவுசின் farcial நகைச்சுவையோ, சுஜாதாவின் நக்கலோ இல்லை. மனிதர்களை கூர்ந்து கவனித்து அவர்களுக்குள் எப்போதும் உள்ள முரண்பாடுகள், அசட்டுத்தனங்களை ஆர்ப்பாட்டம் இல்லாமல் காட்டும் உயர்ந்த நகைச்சுவை. அது பாட்டுப் பாட விரும்பும் கெமிஸ்ட்ரி வாத்தியார் தம்பிமுத்துவாகட்டும், சினிமா பார்க்கும்போதும் ரெயில்வே பாசை காட்டி உள்ளே போகும் அப்பாவாகட்டும், போலீஸ் தடியடி நடக்கப் போகிறது என்ற பயத்தில் இருக்கும்போது மூசி நதியில் தண்ணீர் இல்லை என்று கவனிப்பதிலாகட்டும் மீண்டும் மீண்டும் வெளிப்படுகிறது.

க்ளைமாக்ஸ் ஒரு உச்சக்கட்டம்தான். ஆனால் என்னைப் பொறுத்த வரையில் கதையின் உச்சக்கட்டம் என்பது காந்தி இறந்துவிட்டார் என்று தெரியும்போது சந்திரசேகரன் மனம் கொந்தளிக்கும் தருணம்தான். அது எப்படி என்னவோ ஒரு dry thesis எழுதுவது போல சந்திரசேகரனின் கொந்தளிப்பை விவரிக்கிறார்? இதே கட்டத்தை ஜெயமோகன் போன்றவர்கள் எழுதி இருந்தால் கண் கலங்கி இருக்கும். இவர் எழுதியதில் அடிவயிறு கலங்குகிறது, ஆனால் வார்த்தைகளில் உணர்ச்சி பொங்கவில்லை.

ஜெயமோகன் இந்த நாவல்

பொதுவரலாற்றை ஒரு சரடாகவும் சாமானியர்களின் சாமானிய வாழ்க்கையை ஒரு சரடாகவும் பின்னிக்கொண்டே செல்கிறது. இரண்டுக்கும் பெரிய தொடர்பேதும் இல்லை. சட்டென்று ஒரு கட்டத்தில் சந்திரசேகரன் வரலாற்றில் முட்டிக்கொள்கிறான். அதுவே உச்சகட்டம்.

என்கிறார். அப்படியும் சொல்லலாம்தான். ஆனால் எனக்கு இது coming of age genre நாவல், பதின்ம வயதினனின் அகவயச் சிக்கல்களும் வரலாற்றின் புறவயச் சிக்கல்களும் முட்டிக் கொள்ளும் ஒரு புள்ளி என்பதுதான் இன்னும் சரியாகத் தெரிகிறது.

குறைகள்? எனக்கு மூன்று தெரிகின்றன. ஒன்று அவ்வப்போது ஆங்கிலத்தில் எழுதி தமிழில் மெக்கானிகலாக மொழிபெயர்த்தது போல இருக்கிறது. உதாரணமாக “உங்கள் தோலை நீங்கள் காப்பாற்றிக் கொள்ளுங்கள்” என்று எழுதுகிறார். அவர் மனதில் “Save your skins” என்று ஓடி இருக்க வேண்டும். இரண்டு க்ளைமாக்ஸ். சுருக்கமாக எழுதுவதுதான் அவரது ஸ்டைல் என்றாலும் கொஞ்சம் abrupt ஆக முடித்துவிட்டது போல இருக்கிறது. மூன்றாவது சில சமயம் first person-இல் எழுதுகிறார், சில சமயம் third person-இல். எதற்கு இந்தக் குழப்பம் என்று புரியவில்லை. ஆனால் மூன்றுமே minor grumbles-தான்.

நான் படித்த சிறந்த புத்தகங்களில் ஒன்று. கட்டாயம் படியுங்கள்.

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
பக்சின் பதிவு
ஜெயமோகன் விளக்குகிறார்

வடுவூர் துரைசாமி ஐயங்காரின் “வித்யாசாகரம்”

by

தாமரைமணாளன் பதிவு கண்டு பாஸ்டன் பாலா, ஜெயமோகன் போன்றவர்கள் பூரித்துப் போயிருக்கிறார்கள். (ஜெயமோகன் கமெண்டைப் படிக்கத் தவறாதீர்கள். நான் வாய்விட்டு சிரித்துவிட்டேன்.) அவர்கள் போன்றவர்களை இன்னும் மகிழ்ச்சி வெள்ளத்திலே மூழ்க வைக்க இந்தப் பதிவு.

வடுவூர் துரைசாமி ஐயங்கார் ஒரு காலத்திலே ஸ்டார் எழுத்தாளர். மர்ம நாவல் எழுதுவார். ஜே.ஆர். ரங்கராஜு, வை.மு. கோதைநாயகி அம்மாள், ஆரணி குப்புசாமி முதலியார் போன்றவர்கள் இந்த மாதிரி நாவல்களை எழுதி – பல நேரத்தில் ஆங்கிலப் புத்தகங்களிருந்து காப்பி அடித்து – புகழும் பணமும் நிறைய சம்பாதித்தார்களாம். க.நா.சு. போன்ற ஜாம்பவான்கள் எல்லாம் வடுவூரார் எழுத்தை சிலாகித்திருக்கிறார்கள். கல்கியும் இவரது ரசிகர். (ஆனால் ஒரு கமென்ட் அடித்திருக்கிறார் பாருங்கள் – வடுவூரார் கடைசியாக எழுதிய நாலைந்து புத்தகத்தை வெளியிடாமல் இருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும், தமிழ்த்தாய்க்கு அந்த அதிர்ஷ்டம் இல்லை! – தஞ்சாவூர் குசும்பு என்பது இதுதான்.) நான் இவரது புத்தகங்களை கண்ணால் கூட கண்டதில்லை, காண்பேன் என்ற நம்பிக்கையும் இருந்ததில்லை.

நாலைந்து வருஷத்துக்கு முன் நான் இந்தியா போயிருந்தபோது அல்லையன்ஸ் பதிப்பகம் வடுவூராரின் சில புத்தகங்களை மறுபதிப்பு செய்திருந்தது. நான் வாங்க விரும்பியது திகம்பர சாமியார். அந்த டைட்டில் மட்டும் அவர்கள் வெளியிடவில்லை. சரி குருட்டாம்போக்கில் எதையாவது வாங்குவோம் என்று வித்யாசாகரம் என்ற புத்தகத்தைத் தூக்கிக் கொண்டு வந்தேன். (அப்புறம் தெரிந்த விஷயம் – திகம்பர சாமியார் என்பது சினிமாவாக வந்தபோது வைத்த பேர். ஒரிஜினல் புத்தகத்தின் பேர் கும்பகோணம் வக்கீல்.)

பத்து பக்கம் படித்ததும் புத்தகம் தேறாது என்று தெரிந்துவிட்டது. இருந்தாலும் என்னதான் எழுதி இருக்கிறார் என்று தெரிந்து கொள்ள ஒரு ஆவல். தம் கட்டிப் படித்தேன். கதையும் சுகமில்லை, முடிச்சும் பிரமாதமில்லை. என்ன கதை என்றெல்லாம் விவரிக்கப் போவதில்லை, வேண்டுமானால் நீங்களே படியுங்கள், இல்லை என்றால் நண்பர் ராஜன் எழுதி இருக்கும் இந்தக் கட்டுரையைப் படித்துக் கொள்ளுங்கள். யாம் பெற்ற துன்பம் பெறுக இவ்வையகம்!

எனக்கு ஆர்வம் ஊட்டிய அம்சங்கள் இரண்டு. ஒன்று நடை. காலாவதியான நடைதான். அதில் இருக்கும் நகைச்சுவையும் ரொம்ப சிம்பிள் ரகம்தான். ஆனால் புனைவுகளையே பார்க்காத, பரமார்த்த குரு கதைகளே நகைச்சுவையின் உச்சமாக இருந்த காலகட்டத்தில் இவை பெரிதும் ரசிக்கப்பட்டிருக்கும். உதாரணத்துக்கு முதல் பாராவை அப்படியே கீழே தருகிறேன்.

சேலத்தில் எஞ்சினியர் வேலையிலிருந்து காலகதியடைந்த சிங்காரவேலு முதலியாரது புத்திரரான வித்தியாசாகர முதலியார் பெயருக்கு மாத்திரம் வித்தியாசாகர முதலியாராக விளங்கினார். அவர் சேலம் கலாசாலைக்குப் பல வருஷகாலமாகப் போய் வந்து கொண்டிருந்தார். பரீட்சைகளும் வருஷத்திற்கொரு முறை வந்து போய்க் கொண்டிருந்தன. முதலியாரவர்களது புதிய புஸ்தகங்கள் வருஷந்தோறும் பழைய புஸ்தகங்களாக மாறிக் கிழிந்து போய்க் கொண்டிருந்தன. அவருடன் கூடப் படித்த நன்றியற்ற ஏனைய சிறுவர்கள் அவரிடத்தில் இரக்கமின்றியும், நட்பைப் பாராமலும் அவரை அதே வகுப்பில் விடுத்துப் புதிய வகுப்புகளுக்குப் போய்க் கொண்டிருந்தனர். ஆனால், நமது முதலியார் மாத்திரம் தமது பழைய நண்பரிடம் ஆழ்ந்த அபிமானம் வைத்தவராதலால், தமது பழைய வகுப்பு, பழைய அறை, பழைய பெஞ்சிப் பலகை, பழைய இடம் முதலியவற்றைத் துறவாமலும், பழைய உபாத்தியாயரைக் கைவிடாமலும் இருந்து, வித்தைக்கடலில் வீழ்ந்து மெட்ரிகுலேஷன் என்ற மடுவில் கிடந்தது பரீட்சைகளாகிய சூழல்களில் அகப்பட்டு நீந்தி அவ்விடத்திலிருந்து விடுபடும் துறையறியாதவராய்த் தத்தளித்து உண்மையாகவே வித்தியாசாகரத்தில் முழுகி முழுகி எழுந்து கொண்டிருந்தார்.

இரண்டாவது அன்றைய சமூகம் எப்படி இருந்திருக்கும் என்ற யூகங்கள். தாசிகள், அவர்களது தந்திரங்கள், ஜமீன்தார்களும் மிட்டா மிராசுகளும் தாசிகளோடு பழகும் விதம், குடும்பப் பெண்கள் தாசிகளை எதிர்கொண்ட விதம் என்று அவர் காட்டி இருப்பதில் நிறைய மிகைப்படுத்தல்கள் இருக்கும்தான். காஞ்சனையின் கனவில் லக்ஷ்மியும் தில்லானா மோகனாம்பாளில் கொத்தமங்கலம் சுப்புவும் காட்டும் தாசிகளின் உலகமே எனக்கெல்லாம் அன்னியமாக இருக்கிறது. இருந்தாலும் இப்படி ஒரு உலகம் இருந்ததா என்று வியக்க வைக்கிறது.

க.நா.சு.வும் கல்கியும் அவர்கள் ரொம்பச் சின்னவர்களாக இருந்தபோது படித்திருக்க வேண்டும், ஏறக்குறைய அவர்கள் படித்த முதல் கதைபுத்தகங்களாக இருக்க வேண்டும், அதனால்தான் ஆஹா ஓஹோ என்கிறார்கள். (எனக்கும் இப்படி அலிஸ்டர் மக்ளீன் புத்தகங்கள் மீது ஒரு கவர்ச்சி உண்டு)

டிகேஎஸ் சகோதரர்கள் இதை நாடகமாக மாற்றி இருக்கிறார்கள். டி.ஆர். ராமச்சந்திரன், அன்றைய செக்சி நட்சத்திரம் தவமணி தேவி (வேறென்ன ரோல்? தாசி மோகனாம்பாதான்) நடித்து 1946-இல் வித்யாபதி என்று வந்திருக்கிறது.

இது தமிழ் புனைவுலகம் எப்படி எல்லாம் இருந்தது, பரிணமித்தது என்று தெரிந்து கொள்ள விரும்புபவர்களுக்கு மட்டுமே.

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
வடுவூர் துரைசாமி ஐயங்கார்
இந்த நாவலைப் பற்றி நண்பர் திருமலைராஜன்
வித்யாபதி திரைப்படம் பற்றி ராண்டார்கை

ஜே.ஆர். ரங்கராஜு
வை.மு. கோதைநாயகி அம்மாள்

வடுவூரார் பற்றி டோண்டு
தென்றல் இதழில் வடுவூரார் பற்றி (Registration Required)
வடுவூரார் பற்றி தமிழ் ஸ்டுடியோவில்

ஜெயமோகனின் பகடி கதை (திகம்பர சாமியார் மட்டுமல்ல, ஏறக்குறைய எல்லா துப்பறியும் நிபுணர்களும் – கணேஷ்-வசந்த், சங்கர்லால், ஷெர்லாக் ஹோம்ஸ்… – உண்டு)

பத்திரிகைகளுக்கு (சிறுகதை) எழுதுதல்

by

என் சிறு வயதில் குமுதம், விகடன், கல்கி, கலைமகள் எல்லாவற்றிலும் சிறுகதைகள், தொடர்கதைகள் நிறைய வரும். அடுத்த வார இன்ஸ்டால்மென்ட் எப்போது வரும் என்று காத்திருந்து படித்தவர்கள் பலர் உண்டு – நான் உட்பட. சிறுகதைப் போட்டி, நாவல் போட்டி என்று பல நடக்கும்.

இப்போதெல்லாம் குமுதம் விகடனில் பேருக்குக் கூட கதைகள் வருவதில்லை போலிருக்கிறது. சிறு பத்திரிகைகள், இணையம்தான் கதைகளைப் பதிக்க ஒரே வழியோ என்று தோன்றுகிறது. எங்கோ அமெரிக்காவில் உட்கார்ந்திருப்பவனுக்கு சிறு பத்திரிகைகள் அவ்வளவு viable இல்லை. ஜெயமோகன் போன்ற ஜாம்பவான்களே இணையம்தான் தோதான ஊடகம் என்று தீர்மானித்துவிட்டார்கள். என்னதான் இணையம் இணையம் என்றாலும் காகிதத்தில் வந்தால்தான் (எனக்கு) திருப்தி.

சிறுகதைகளைப் பதிக்க என்னதான் வழி? உங்களுக்கு ஏதாவது தெரியுமா? ஏதாவது போட்டிகள் நடந்தால் அதை எப்படித் தெரிந்து கொள்வது? எந்தப் பதிவராவது இந்தப் போட்டிகளைப் பற்றி தகவல் தருகிறாரா?

தன்னிலை விளக்கம் #1: நான் எழுதுவது எனக்காகத்தான், அடுத்தவர்கள் படிப்பது போனஸ் மட்டுமே என்று நான் சமீபத்தில்தான் உணர்ந்தேன். அதனால் பத்திரிகைகளில் என் கதை வரவில்லை என்றால் தூக்கம் பிடிக்காத நிலை என்றெல்லாம் இல்லை. போனஸ் கிடைத்தால் நல்லதுதானே, நாலு பேர் குறை சொன்னால் பிரச்சினைகள் தெரிந்து இன்னும் நன்றாக எழுத வருமோ என்ற ஆசைதான்.

தன்னிலை விளக்கம் #2: பய புள்ள நாலு கதைய, அதுவும் அவன் ப்ளாகிலய போட்டுட்டு கனா காணுதே என்று நினைக்காதீர்கள். எந்தக் கனவும் இல்லை. :-)

தன்னிலை விளக்கம் #3: போட்டிகள் பற்றி யாராவது ரெகுலராக அப்டேட் செய்தால் நன்றாக இருக்கும், இது உள்ளூரில் இருப்பவர்தான் செய்ய முடியும் என்று தோன்றுகிறது. Any volunteers?

சித்திரவீதிக்காரன் பதிவு – வாசித்த புத்தகங்களும் வாசிக்கும் வலைத்தளங்களும்

by

சித்திரை வீதிக்காரன் என்பவர் “வாசித்த புத்தகங்களும் வாசிக்கும் வலைத்தளங்களும்” என்று ஒரு பெரிய லிஸ்ட் போட்டிருக்கிறார்; பிடித்த நாவல்கள், கட்டுரை/சிறுகதைத் தொகுப்புகள், தளங்கள் என்று போகிறது. (தளங்களில் எங்கள் இன்னொரு தளமான கூட்டாஞ்சோறும் ஒன்று). பாருங்கள் என்று சிபாரிசு செய்கிறேன்.

தொடர்புள்ள சுட்டிகள்:
எழுத்தாளர் வலைத்தளங்கள்

எழுத்தாளர் தாமரைமணாளன்

by

இருபது முப்பது வருஷங்களுக்கு முன்னால் தாமரைமணாளன் என்ற பேரை விகடனில் அவ்வப்போது பார்த்திருக்கிறேன். எந்தக் கதையும் அந்த வயதிலும் என்னைக் கவர்ந்ததில்லை. சமீபத்தில் மேல்காற்று புத்தகத்தை புரட்டியபோது அய்யா வைகுண்டரின் மேற்கோள்கள் நிறைய தெரிந்தது. முதல் இரண்டு பக்கத்தில் ஒரு நாடார் குடும்பத்தைப் பற்றிய கதை என்று தெரிந்தது. எனக்கு ஒரு ஜாதி பின்புலம் உள்ள நாவல் என்றால் பிடிக்கும். இது நாடார் ஜாதி பின்புலம் உள்ள நாவலோ என்று படிக்க ஆரம்பித்தேன். ஒரு நாடார் குடும்பத்தின் கதைதான். ஆனால் வேஸ்ட். அந்த மேற்கோள்கள் தவிர வேறு எதுவுமே உருப்படியாக இல்லை. முடிச்சே இல்லாத கதை. ஹீரோ என்ற ஒரே காரணத்துக்காக எல்லா பெண்களும் அவனை விழுந்து விழுந்து காதலிக்கிறார்கள். அவ்வளவுதான் கதை.

இது தொடர்கதையாக வந்திருக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு அத்தியாயத்தின் முடிவிலும் ஒரு வெட்டி சஸ்பென்ஸ் வைத்திருக்கிறார்.

ஆயிரம் எண்ணங்கள் உதயம் என்று இன்னொரு புத்தகமும் கிடைத்தது. சிம்பிளான கதை – நாயகி தேவகிக்கு ஈகோ உண்டு. காதலன் ரமேஷோடு சின்ன வேறுபாடு பெரிதாக வளர்கிறது. சுமார். அவ்வளவுதான் கதை. எழுபதுகளில் தொடர்கதையாக வந்திருக்க வேண்டும். அப்போது பெண்ணுக்கு ஈகோ என்பது பெரிய விஷயமாக இருந்திருக்கலாம்.

விகடனில் ஒரு சரித்திர நாவல் வந்தது என்று நினைவு. பேர் மறந்துவிட்டது. நினைவு வைத்துக் கொள்ள வேண்டிய நாவல் இல்லை என்பது மட்டும்தான் ஞாபகம் இருக்கிறது.

இந்த இரண்டு புனைவுகளை மட்டும் வைத்து மட்டும் சொல்கிறேன் – தாமரைமணாளன் போன்றவர்கள் வாரப் பத்திரிகைகளின் பக்கங்களை நிரப்புவதற்கு மட்டும்தான் பயன்பட்டிருக்கிறார்கள் என்று நினைக்கிறேன். வாரப் பத்திரிகை எழுத்தாளர்களை விரும்பிப் படிக்கும் ஜீவியின் தளத்தில் கூட இவரைப் பற்றி எந்தக் குறிப்பும் இல்லை.

2003-இல் இறந்துவிட்டார் என்று தெரிகிறது.

இவர் புனைவுகளைப் படித்திருக்கிறீர்களா? எதையாவது சிபாரிசு செய்வீர்களா?

பிற்சேர்க்கை: தாமரைமணாளன் விகடனில் துணை ஆசிரியராக இருந்தார் என்றும் பிறகு மணியனோடு வெளியேறி இதயம் பேசுகிறது குழு பத்திரிகைகளுக்கு உதவி ஆசிரியராக இருந்தார் என்றும் பிறகு வாசுகி என்ற பத்திரிகையின் ஆசிரியராக இருந்தார் என்றும் சாரதா, ஸ்ரீனிவாஸ் தகவல் தருகிறார்கள். சாரதா “இவரது ஆயிரம் வாசல் இதயம் உள்பட சில கதைகள் திரைப்படமாக எடுக்கப்பட்டன. இதனிடையே நடிகர் ஜெமினி கணேசன் இதய மலர் என்ற படத்தை இயக்கி வந்தவர், பாதியிலேயே அதைவிட்டு விலக, மீதியை தாமரை மணாளன் அதை இயக்கி வெளியிட்டார். அதனால் படத்துவக்கத்தில் பெயர் காட்டும்போது ‘இயக்கம்: ஜெமினி கணேசன், தாமரை மணாளன்’ என்று காட்டப்பட்டது. படமும் ஓடவில்லை” என்று மேலும் தகவல் தருகிறார்.

விலைக்கு வாங்கி இருக்கிறேன் என்ற டிவி தொடரையும் எழுதினாராம். அந்தப்புரம், இந்திரவிழா என்ற இரண்டு சரித்திர நாவல்கள் மங்கலாக நினைவிருக்கின்றன.

ஸ்ரீனிவாஸ் தாமரைமணாளனை நினைவு கூரும் இன்னொரு சுட்டி தருகிறார்.

கண்ணதாசனின் புனைவுகள்

by

கண்ணதாசன் சினிமாவுக்கு நன்றாக பாட்டெழுதுவார் என்பது தெரியாத தமிழன் கிடையாது. அவர் கதைகளும் எழுதுவார் என்பது அவ்வளவாகத் தெரியாது. தரம் அப்படி!

சில கதைகளை சமீபத்தில் படித்தேன். ஏண்டா படித்தோம் என்று ஆகிவிட்டது. எல்லா கதைகளுமே இப்படித்தானா என்று தெரியவில்லை. பொதுவாக சினிமாவுக்கு எழுதும்போது கொஞ்சம் சிம்பிளாக எழுதினால்தான் சரியாக வரும். இவர் கதைகளையும் அப்படியே சிம்பிளாக எழுத வேண்டும் என்று நினைத்துவிட்டார் என்று தோன்றுகிறது. மகா போர்!

சேரமான் காதலி என்ற சரித்திர நாவல் சாகித்ய அகாடமி விருதெல்லாம் பெற்றிருக்கிறது. எனக்கு ஒரு அசட்டுத்தனம் உண்டு. தண்டமான புத்தகத்தில் ஒரு ஐம்பது பக்கம் படித்துவிட்டால் எப்படியாவது தம் கட்டி படித்துவிடுவேன். இந்தப் புத்தகத்தைப் பொறுத்த வரையில் வடிவேலு மாதிரி “முடியல!”

படித்த சில புத்தகங்கள் பற்றி கீழே:
ஆயிரங்கால் மண்டபம்: ஹீரோவைப் பார்த்து உலகில் உள்ள எல்லா பெண்களும் சொக்குகிறார்கள், என் கூட படு என்று கெஞ்சாத குறைதான். இதில் சரத்பாபு (சரத் சந்திர சாட்டர்ஜி) மாதிரிதான் எழுத வருகிறது என்று பீற்றல் வேறு. என்றைக்காவது சரத்சந்திரரை படிக்க வேண்டும் என்றும் நினைத்திருந்தேன், இவர் பீற்றலைப் பார்த்தால் பயமாக இருக்கிறது.
ஊமையன் கோட்டை: ஊமைத்துரை சிறையிலிருந்து தப்பி வந்து மீண்டும் போரிட்டதை வைத்து எழுதி இருக்கிறார். கொடுமை!
மனம் போல் வாழ்வு: மகா தண்டம். இதற்கெல்லாம் கதைச்சுருக்கம் எழுத வேண்டும் என்றால் கடுப்புதான் வருகிறது. இதில் சரத்சந்திரர் பேரை வேறு இழுக்கிறார்!
பாரிமலைக்கொடி: பாரி, அங்கவை, சங்கவை, மூவேந்தர் படையெடுத்து பாரியை வெல்லுதல் என்ற சம்பிரதாயக் கதை. முன்னுரையில் மூவேந்தர் பாரி மீது பொறாமை கொண்டு பாரி மீது படை எடுத்தார்கள் என்று சொல்லப்படுகிறது, பொறாமை மட்டுமே போதுமான காரணம் என்று தனக்கு தோன்றவில்லை, அதனால் மேலும் கற்பனை செய்திருக்கிறேன் என்று சொல்லிவிட்டு, அதே பொறாமை என்று முடித்தது மிகவும் எரிச்சல் ஊட்டியது. மனிதனுக்கு தான் கதையில் என்ன எழுதி இருக்கிறோம் என்று கூட தெரியாதா?
வேலங்குடித் திருவிழா: இன்னொரு உலக மகா தண்டம். வழக்கம் போல பெண்கள் வந்து மேலே விழுந்து கொண்டே இருக்கிறார்கள். அக்காவைக் கட்டியவனுக்கு தங்கையும் கேட்கிறது.

முழுதாக தவிர்க்க வேண்டிய புனைவுகள்.

உங்களுக்குப் பிடித்த புத்தகம் ஏதாவது உண்டா? எதையாவது சிபாரிசு செய்வீர்களா?

Developer Resources

Create cool applications that integrate with WordPress.com

butterfliesinspacetime

Just another WordPress.com weblog

யுவகிருஷ்ணா

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

புத்தகம்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

முரளிகண்ணன்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

நான் வாசித்த தமிழ்ப் புத்தகங்கள்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

தமிழ்மகன்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

தமிழ் பேப்பர்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

கணிதம்

ஜாலியாக...

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

கடுகு தாளிப்பு

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

அன்புடன்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

%d bloggers like this: