Skip to content

புல்லட்டின் போர்ட் (அண்மைய பதிவுகளுக்கு கீழே scroll செய்யவும்)

by

இந்த வருஷம் (2016) படித்த, மீண்டும் படித்த நல்ல படைப்புகளை முகப்பில் பட்டியலாகத் தொகுத்திருக்கிறேன்.

  1. டெட் சியாங்கின் Exhalation சிறுகதை
  2. டெட் சியாங்கின் Truth of Fact, Truth of Feeling சிறுகதை
  3. டெட் சியாங்கின் Merchant and the Alchemist’s Gate சிறுகதை
  4. லா.ச.ரா.வின் பாற்கடல் சிறுகதை
  5. கு. அழகிரிசாமியின் ராஜா வந்திருக்கிறார் சிறுகதை
  6. பெர்னார்ட் கார்ன்வெல்லின் உத்ரெட் நாவல்கள் – Last Kingdom, Pale Horseman, Lords of the North, Sword Song, Burning Land, Death of Kings, Pagan Lord, Empty Throne, Warriors of the Storm
  7. பெர்னார்ட் கார்ன்வெல்லின் ஆர்தர் நாவல்கள் – Winter King, Enemy of God, Excalibur
  8. ஜெயமோகனின் பழைய பாதைகள் சிறுகதை
  9. ஷோபா சக்தியின் கண்டிவீரன் சிறுகதை
  10. ஏப்ரஹாம் லிங்கனின் கெட்டிஸ்பர்க் உரை
  11. அகதா கிறிஸ்டியின் ‘Murder in the Orient Express
  12. ராபர்ட் எல். ஹார்ட்க்ரேவ் எழுதிய ‘Nadars of Tamil Nadu
  13. திலீப்குமாரின் ‘ரமாவும் உமாவும்
  14. ‘கவிதை’ – Jabberwocky
  15. ராபர்ட் ஹாரிசின் சிசரோ trilogy – Imperium, Lustrum & Dictator
  16. பாரி எஸ்டப்ரூக்கின் அபுனைவு – Tomatoland
  17. அசோகமித்ரன் சிறுகதைபுலிக்கலைஞன்
  18. பெர்னார்ட் கார்ன்வெல்லின் Grail நாவல்கள் – Archer’s Tale, Vagabond, Heretic & 1356
  19. சுந்தர ராமசாமி சிறுகதை – பிரசாதம்
  20. ஐசக் அசிமோவின் SF – ‘I, Robot
  21. குறுந்தொகை கவிதை – காமம் காமம் என்ப
  22. பாட்ரிக் மோடியானோவின் குறுநாவல் தொகுப்பு – ‘Suspended Sentences
  23. ராபர்டோ சாவியானோவின் கட்டுரை – Angelina Jolie
  24. தங்கர் பச்சானின் 2 சிறுகதைகள் – குடிமுந்திரி, வெள்ளை மாடு
  25. F.X. Toole எழுதிய சிறுகதைகளின் தொகுப்பு – Rope Burns (Film: Million Dollar Baby)
  26. லாரி பேக்கர் எழுதிய Manual of Cost Cuts for Strong Acceptable Housing
  27. பூமணியின் சிறுகதை – ‘ரீதி
  28. கு.ப.ரா.வின் சிறுகதை – வீரம்மாளின் காளை
  29. லா.ச.ரா.வின் சிறுகதை – மண்
  30. சுந்தர ராமசாமியின் சிறுகதை – ‘விகாசம்
  31. எம்.வி.வி.யின் Memoirs – “எனது இலக்கிய நண்பர்கள்
  32. அ. முத்துலிங்கத்தின் சிறுகதை – ‘கடவுச்சொல்

நான் எழுதும் பதிவுகளில் பாதிக்கு மேல் புத்தகம் பற்றிதான். அதனால் புத்தகங்களுக்காக ஒரு தனி ப்ளாக் ஆரம்பிக்கலாம் என்று ரொம்ப நாளாக யோசனை. இன்று ஆரம்பித்துவிட்டேன்!

சிறந்த சிறுகதைகள், சிறந்த நாவல்கள் என்று இரண்டு ஸ்டிக்கி பதிவுகள் வைத்திருக்க யோசனை. படிக்கும்போது, நினைவு வரும்போது இந்தப் பதிவுகளில் சேர்த்துவிட எண்ணம்.

ஒரு ப்ளாகையே சமாளிக்கமுடியவில்லை, இதில் இன்னொன்றா என்று சில சமயம் தோன்றுகிறது. ஓடுகிற வரை ஓடட்டும்!

ஜெயமோகன் இந்த தளத்தைப் பற்றி தன் ப்ளாகில் புத்தகங்களைப்பற்றிய ஆர்வம் கொண்டவர்கள் வாசிக்கவேண்டிய தளம் என்று குறிப்பிட்டு எங்களை கவுரவித்திருக்கிறார்.

எங்கள் பிற தளங்கள்:

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: சுய அறிமுகம்

சோ ராமசாமி – ஒரு மதிப்பீடு

by

(விரிவுபடுத்தப்பட்ட மீள்பதிப்பு)

பல்லாண்டு பல்லாண்டு பல கோடி நூறாண்டு பல்லாயிரத்தாயிரம்!

ChoRamaswamyசோவுக்கு பல முகங்கள் உண்டு. வக்கீல், நாடக ஆசிரியர், நாடக, திரைப்பட நடிகர், திரைப்படக் கதாசிரியர், அரசியல் இதழியலாளர் என்று.

thuglaqஎன்னைப் பொறுத்த வரை அவரது அதிமுக்கியமான முகம் இதழியல் முகம்தான். துக்ளக் நடத்த முதல் ஐந்து ஆறு வருஷங்களாவது மிகுந்த துணிச்சல் வேண்டும். அந்தக் காலகட்டத்தில் முதல்வராக இருந்த கருணாநிதி அவருக்கு பல நெருக்கடிகளை ஏற்படுத்தினார். நெருக்கடி நிலையின் போது அவர் ஜெயிலுக்கு போய் அடி வாங்காதது எப்படி என்று ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. He made Thuglaq an institution! நல்ல உதவி ஆசிரியர்கள் இருந்தும் அவருக்கு பிறகு துக்ளக் வராது என்று நினைக்கிறேன், வருத்தமாக இருக்கிறது.

துக்ளக் 45 ஆண்டுகளாக வெளிவருகிறது என்று நினைக்கிறேன். குறைந்தது முப்பது வருஷமாவது அது இளைஞர்களுக்கு அரசியலை அறிமுகம் செய்து வைத்திருக்கிறது. தமிழகத்தின் முக்கியமான அரசியல் குரலாக இருந்திருக்கிறது. தனக்கென்று ஒரு value system, அந்த விழுமியங்களை வைத்து அரசியலை, அரசியல் தலைவர்களை கறாராக எடை போட்டிருக்கிறது.

தனக்கு தனிப்பட்ட முறையில் நண்பர் என்று தயவு தாட்சணியம் பார்த்ததில்லை. (‘பாபர்’ மசூதி இடிக்கப்பட்டபோது துக்ளக்கின் அட்டைப்படம் வெறும் கறுப்பு அட்டை. அத்வானி மீது இருந்த மதிப்பு மரியாதையால் அவர் ஜகா வாங்கிவிடவில்லை.) தனக்கு நஷ்டம் வரும் என்று போகும் பாதையை மாற்றிக் கொண்டதில்லை. (அறுபதுகளின் கடைசி ஓரிரு ஆண்டுகளில் எம்ஜிஆர் படங்களில் நாகேஷின் இடத்திற்கு சோ வந்துவிட்டார். துக்ளக் ஆரம்பிக்கப்பட்டபோது எம்ஜிஆர் இவரை பத்திரிகை எல்லாம் வேண்டாமே என்று சொல்லிப் பார்த்திருக்கிறார். இவர் கேட்கும் ஜாதி இல்லையே! அதற்குப் பிறகு ஒரு எம்ஜிஆர் படத்தில் கூட சோ நடித்ததில்லை) தன் கருத்துக்களுக்கு எத்தனை தூரம் மக்களிடம் எதிர்ப்பு இருக்கும் என்பது அவரது நிலைப்பாடுகளை மாற்றியதே இல்லை. எண்பதுகளில் பிரபாகரனையும் புலிகளையும் எதிர்த்துப் பேசிய ஒரே குரல் அவருடையதுதான். இவ்வளவு ஏன், அடி விழுமோ என்று கூட அஞ்சியதும் இல்லை. மிசா காலத்தில் மொரார்ஜிக்கும் ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயணுக்குமே ஜெயில், கருணாநிதி பையன் என்ற ஒரே காரணத்தால் ஸ்டாலினுக்கு அடி-உதை, எம்.பி.யாக இருந்த சிட்டிபாபு அடி வாங்கியே செத்தார் என்பதெல்லாம்ம் தெரிந்திருந்தும் அடக்கி வாசிக்க மறுத்தார். மிசாவை எதிர்த்து குரல் கொடுத்ததுதான் அவரது இதழியல் வாழ்வின் உச்சம்.

துக்ளக்கில் அவரது கேள்வி-பதில் கடைசி வரை விரும்பிப் படிக்கப்பட்டது. ஒண்ணரை பக்க நாளேடு மிகவும் பாப்புலர்.

அரசியல் விளைவுகளை அனேகமாக ஊகித்துவிடுவார். அரசியலில் ஒரு தீர்க்கதரிசி என்றே சொல்லலாம். புலிகளை பற்றி எண்பதுகளில் குறை சொன்ன ஒரே பத்திரிகையாளர் அவர்தான். புலிகள் ராஜீவ்-ஜெயவர்த்தனே உடன்பாட்டை நிறைவேற விடமாட்டார்கள் என்று சரியாக கணித்தார். வி.பி. சிங்கை ஆதரிப்பது ஜனதாவுக்கு தற்கொலைக்கு சமமானது என்று அவர் கணித்தது சரியாக அமைந்தது. சரண் சிங், ராஜ் நாராயண் ஆகியோர் மொரரஜியின் முதுகில் குத்தக்கூடும் என்று சந்தேகப்பட்டார். அப்படியே ஆயிற்று. ஆனைக்கும் அடி சறுக்கும் என்பது மாதிரி 2004 நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் ஜெ வெல்வார் என்று சொன்னது மட்டும் தவறாகிவிட்டது.

அவரது கருத்துக்கள் மாறுவதே இல்லை. காமராஜின் ஆட்சி பொற்காலம், மொரார்ஜி, சந்திரசேகர் போன்றவர்கள் அப்பழுக்கில்லாதவர்கள், வி.பி. சிங் ஒரு துரோகி, பா.ஜ.க., ஆர்.எஸ்.எஸ். ஆகியோரை செலுத்துவது தேச பக்தியே, பெண் சுதந்திரம் என்பது பம்மாத்து, நரேந்திர மோடிதான் இன்றைய இந்தியாவின் சிறந்த தலைவர், புலிகள் அயோக்கியர்கள் இந்த மாதிரி பல. இவற்றை எப்போதும் மறுபரீசீலனை செய்யமாட்டார், வறட்டுப் பிடிவாதம் தெரியும். ஆனால் நேர்மையாகவே நல்ல நகைச்சுவையுடன் தன் அபிப்ராயங்களை வெளிப்படுத்துவார், இதை வெளியே சொன்னால் நம்மை பிற்போக்கு என்பார்கள் என்பதெல்லாம் அவருக்கு ஒரு பொருட்டே அல்ல.

ஆனால் கடைசி பத்து பதினைந்து வருஷத்தில் அவரது நடுநிலைமை போய்விட்டது. நடுநிலை என்றால் எல்லா அரசியல் நிகழ்வுகளையும் ஒரே value system வைத்து பார்த்தார். அதனால் எம்ஜிஆர், கலைஞர், இந்திரா, ஜனதா கட்சி ஒருவரையும் விட்டதில்லை. மொரார்ஜி, காமராஜ் மீது அவருக்கு பெரும் மரியாதை இருந்தது, ஆனால் அவர்களது குறைகளையும் சொல்லுவார்.

என் கணிப்பில் என்று அவர் பா.ஜ.க. மத்தியில் அரசை அமைக்கக் கூடும் என்று உணர்ந்தாரோ அன்றிலிருந்து மெதுமெதுவாக ஒரு பக்கமாக சாயத் தொடங்கினார். ஒரு முறை சபாநாயகர் என்பவர் ஆளும் கட்சி தரப்பில் இருக்கும் நியாயங்களை எடுத்துச் சொல்பவர் என்று வரையறுத்திருந்தார். அதைப் போல இவரும் பா.ஜ.க. தரப்பில் இருக்கும் நியாயங்களை எடுத்துச் சொல்பவராக மாறத் தொடங்கினார். ஜெயலலிதாவின் ஊழல், குஜராத் கலவரங்கள் போன்றவை மோடியின் தனிப்பட்ட நேர்மை, வளர்ச்சித் திட்டங்கள், கருணாநிதியின் புலிகள் ஆதரவு போன்றவற்றை விட அவருக்கு மிகச் சிறிதாகத் தெரியத் தொடங்கின. கலைஞர் ஆட்சிக்கு வந்தால் புலிகளுக்கு ஆதரவு மறைமுகமாக தரப்படும், அது இந்தியாவுக்கு ஆபத்து என்று அவர் உறுதியாக நம்பினார். கலைஞருக்கு புலிகளை விட, தமிழர்களை விட பதவி முக்கியம் என்பது அவருக்கு புரியவில்லை. அதனால் ஜெ போன்ற ஒரு மோசமான சர்வாதிகாரி மேல் அவருக்கு ஒரு soft corner இருந்தது. எழுபது-எண்பதுகளின் சோவுக்கு அப்படித் தெரிய வாய்ப்பே இல்லை.

நான் முதன்முதலாக வந்த பிரதியிலிருந்து கடைசிப் பிரதி வரை படிக்க வேண்டும் என்று விரும்பும் பத்திரிகைகள் இரண்டுதான். ஒன்று துக்ளக், இன்னொன்று சுபமங்களா.

அவரது இரண்டாவது முக்கிய முகமாக நான் கருதுவது அவரது எழுத்தாளர்/நாடக ஆசிரியர் முகம்தான். அவரது நாடகங்களின் ஃபார்முலா ரொம்ப சிம்பிள். ஏதாவது ஒரு பிரச்சினை – ஜாதி, விபசாரம், உண்மை vs. பணபலம், லஞ்சம் என்று ஏதாவது ஒரு விஷயம் – அதை சுற்றி நிறைய அன்றைய அரசியல் பற்றிய அடிவெட்டுகள், கெக்கே பிக்கே ஜோக்குகள் இவற்றை வைத்து ஒரு நாடகம் பின்னி விடுவார்.

அவர் ஷேக்ஸ்பியரோ, இப்சனோ இல்லை. எழுத ரொம்ப அலட்டிக் கொள்வதில்லை. சமூகப் பிரச்சினைகளை கருவாக வைத்து எழுதினாலும் சிரிக்க வைப்பதுதான் அவரது எழுத்துக்களின் முக்கிய நோக்கம் என்று தோன்றுகிறது. அதனால் நாடகங்களில் தனக்கென்று ஒரு கோமாளி பாத்திரத்தை படைத்துக் கொள்வார். சாத்திரம் சொன்னதில்லை போன்ற நல்ல நாடகங்களில் கூட இந்தக் கோமாளி பாத்திரம் செயற்கையாக புகுத்தப்பட்டிருப்பது உறுத்தும். அந்தக் கோமாளி பாத்திரங்களைத் தவிர்த்திருந்தால் பல நாடகங்கள் இன்னும் மிளிர்ந்திருக்கும். ஆனால் அவரது நாடகங்கள் நடத்தப்பட்ட அவரது பெருவெற்றிக்குக் காரணமே அந்த கோமாளி பாத்திரங்கள்தான்.

அவரது நாடகங்கள் சென்னை சபா வட்டங்களில் எனது பதின்ம வயதில் வெகு பிரபலமாக இருந்தன. ஆனால் அவரது நாடகங்களை நான் பார்த்ததை விட படித்ததுதான் அதிகம். வந்தேமாதரம் பார்த்த நினைவிருக்கிறது. நேர்மை உறங்கும் நேரம் பார்த்து விழுந்து விழுந்து சிரித்த நினைவிருக்கிறது. தொலைக்காட்சியில் மெட்ராஸ் பை நைட் என்று ஒரு நாடகம் பார்த்து ரசித்தது நினைவிருக்கிறது.

சில சமயம் Pygmalion (மனம் ஒரு குரங்கு), Tale of Two Cities (வந்தேமாதரம்) போன்ற புகழ் பெற்ற இலக்கியங்களை தழுவியும் நாடகங்களை எழுதி இருக்கிறார். சில சமயம் கதையே இல்லாமல் சும்மா அரசியல் அடிவெட்டுகளை வைத்து வாஷிங்டனில் நல்லதம்பி, கூவம் நதிக் கரையினிலே, சர்க்கார் புகுந்த வீடு, என்று தணியும் இந்த சுதந்திர தாகம் போன்ற நாவல்கள்/நாடகங்களை எழுதி இருக்கிறார்.

சில சமயங்களில் நாடகம் அருமையாக வந்து விழுவதும் உண்டு. அவரது நாடகங்களில் நல்ல கதை அமைவது கஷ்டம்தான், ஆனாலும் தமிழின் சிறந்த நாடக ஆசிரியர்களில் அவரும் ஒருவர். என் கண்ணில் சாத்திரம் சொன்னதில்லை, முஹம்மது பின் துக்ளக், உண்மையே உன் விலை என்ன, யாருக்கும் வெட்கமில்லை ஆகிய நாடகங்களும் சர்க்கார் புகுந்த வீடு, கூவம் நதிக் கரையினிலே ஆகிய நாவல்களும் இலக்கியமே. அவசியம் படிக்க வேண்டியவை. இந்த நாடகங்களில்தான் கோர்வையான கதை இருக்கும்.

அவரை கிரேக்க நாடக ஆசிரியரான அரிஸ்டோஃபனசுடன் ஒப்பிடலாம். சமகாலத்து அரசியல், சமூகம் பற்றிய கமெண்ட்கள்தான் அவருடைய ஸ்பெஷாலிடி. ஏறக்குறைய எம்.ஆர். ராதா பாணியில் நக்கல் அடிப்பார். அரிஸ்டோஃபனஸ், சோ இருவரிடமும் ஒரே பிரச்சினைதான். அந்த கால கட்டத்தில் வாசிக்காதவர்களுக்கு அவர் எதை கிண்டல் செய்கிறார் என்று புரிவது கஷ்டம். அரிஸ்டோஃபனஸ் அன்றைய கிரேக்க அரசியல்வாதியான க்ளியானை கிண்டல் செய்வதை நாம் இன்று எப்படி முழுதாக புரிந்து கொள்ள முடியும்? சோவுக்கு உதாரணமாக ஒன்று – சர்க்கார் புகுந்த வீடு என்ற நாவலில் வரும் முக்கிய பாத்திரங்களான ரகுநாத ஐயர், கந்தசாமி இருவருக்கும் மளிகைக் கடையிலும் பால்காரரிடமும் கடன் தொந்தரவு. அவர்கள் அன்றைய விவசாயிகள் சங்கத் தலைவர் நாராயணசாமி நாயுடுவிடம் ஆலோசனை கேட்கப் போவார்கள். அவர் “பொதுவா வாங்கின கடனை திருப்பி கொடுக்கக் கூடாது என்பதுதான் நம்ம கொள்கை” என்பார். இதற்கு நீங்கள் சிரித்தீர்கள் என்றால் எண்பதுகளில் நாயுடு நடத்திய போராட்டங்கள் உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறது என்று அர்த்தம்.

சோ இலக்கியம் படைத்திருக்கிறார் என்று கருதும் தமிழ் வாசகன் அனேகமாக நான் ஒருவன்தான். அரிஸ்டோஃப்னஸ் க்ளாசிக் எழுத்தாளராகக் கருதப்படும்போது அவருக்கு எந்த விதத்திலும் குறையாத சோ மீது என்ன இளக்காரம் என்று எனக்குப் புரிவதில்லை. ஒரு வேளை அரிஸ்டோஃபனஸ் 2500 வருஷங்களுக்கு முன்பு எழுதி இருக்காவிட்டால் அவரது நாடகங்களையும் இலக்கியம் என்று கருத மாட்டார்களோ என்னவோ.

சோவின் முக்கியமான மூன்றாவது முகம் அவரது அரசியல் முகம். அவரோடு தனிப்பட்ட முறையில் நட்பு பாராட்டாத தலைவரே இல்லை என்று சொல்லலாம். அதனால் தலைவர்களுக்கு நடுவே பாலமாக அவ்வப்போது இருந்திருக்கிறார். ஜெயலலிதாவுக்கு திட்டம் வகுத்துக் கொடுத்தவர் என்பது ஊருக்கே தெரிந்ததுதான். போன தேர்தலில் ஜெ-விஜயகாந்த் கூட்டணிக்கு அச்சாரம் போட்டவர் இவர்தான். கருணாநிதி-மூப்பனார்-ரஜினிகாந்த ஓரணியாகத் திரள அஸ்திவாரம் போட்டதும் தெரிந்த விஷயமே. மொரார்ஜி காலத்தில் சரண்சிங் ஜனதாவை விட்டு விலகியபோது எம்ஜிஆர் மொரார்ஜிக்கு ஆதரவாக இருந்தார், அதற்கும் இவர்தான் மூலகாரணம். (மொரார்ஜி பதவி விலகியதும் எம்ஜிஆரும் சரண்சிங்குக்கு ஆதரவாக கட்சி மாறிவிட்டார்) அதற்கும் முன்னால் காங்கிரஸ் அனுதாபி. காமராஜ் காலத்தில் காங்கிரஸின் பிரச்சார நட்சத்திரங்களில் ஒருவர். (சிவாஜி, ஜெயகாந்தன், நா.பா. பிற நட்சத்திரங்கள்)

சினிமா உலகத்திலும் ஓரளவு வெற்றி பெற்றார். தனது நாடகங்களை திரைப்படமாக எடுத்தார், நாடகம் மாதிரியேதான் இருக்கும். புகழ் பெற்ற துக்ளக், மற்றும் யாருக்கும் வெட்கமில்லை, உண்மையே உன் விலை என்ன ஆகியவை ஓரளவு வெற்றியும் பெற்றன. மனம் ஒரு குரங்கும் திரைப்படமாக வந்தது. நான் பார்க்க விரும்புவது மிஸ்டர் சம்பத். ஆனால் பிரிண்டே இல்லையாம்.

அவர் அவ்வளவு நல்ல நடிகர் அல்லர். அவர் நன்றாக நடித்ததாக எனக்கு ஒரு நாடகம்/திரைப்படம் கூட நினைவில்லை. அவரது காமெடியும் வெகு சில படங்களிலேயே சோபித்தது. (வா வாத்யாரே ஊட்டாண்டே இடம் பெற்ற பொம்மலாட்டம், தேன் மழை) அரசியல் கலந்த காமெடி சில படங்களில் நன்றாக வந்தது (துக்ளக், அன்னபூரணி). எல்லா திரைப்படத்திலும் ஒரே ரோல்தான், சும்மா முட்டைக் கண்ணை வைத்து முழித்து முழித்துப் பார்ப்பார். ஆனால் கொஞ்ச நாள் அவர்தான் டாப் காமெடியன் ஆக இருந்தார். பொம்மலாட்டம் தவிர நீலகிரி எக்ஸ்ப்ரஸ், ஆயிரம் பொய், நிறைகுடம், நினைவில் நின்றவள் ஆகிய படங்களுக்கு திரைக்கதையும் எழுதினார். நிறைகுடத்தில் நல்ல ஓ.ஹென்றி ட்விஸ்ட் வைத்திருப்பார். வந்தாளே மகராசி படத்தில் அவருக்கு ஜோடி ஜெயலலிதா!

வக்கீலாக அவர் வெற்றி பெற்றாரா என்பதெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது.

மொத்தத்தில் அவர் ஒரு நல்ல நாடக ஆசிரியர். தமிழில் நல்ல நாடக ஆசிரியர்கள் அபூர்வம். அதனால் அவரது நாடக பங்களிப்பு மிக பெரியதாக தெரிகிறது. அவரது நகைச்சுவை அற்புதமானது. கிட்டத்தட்ட முப்பது வருஷங்கள் அவர் அரசியல், சமூகம் பற்றி பட்டையை கிளப்பும் நடுநிலையான கமெண்ட்களை போட்டு தாக்கி இருக்கிறார். தான் நினைப்பதுதான் சரி என்று பிடிவாத குணமும், குதர்க்கம் பேசும் புத்தியும் அவருடைய குறைகள்தாம். அவர் நல்ல நடிகர் இல்லை. நகைச்சுவைக்காகவும், ஒரு நாடக ஆசிரியராகவும், தைரியமான, ஆனால் கடைசி நாட்களில் ஒரு பக்கம் சாய்ந்து விட்ட இதழியலாளர்/அரசியல் விமர்சகராகவும், நினைவு கூரப்பட வேண்டியவர்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: அஞ்சலிகள்

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
துக்ளக் உதவி ஆசிரியர்கள்
தமிழ் நாடகங்கள்
நானும் நாடகங்களும்
சாத்திரம் சொன்னதில்லை
சர்க்கார் புகுந்த வீடு

அண்ணாதுரை இறந்தபோது ஜெயகாந்தன் பேசியது

by

jeyakanthanஜெயலலிதா மறைவுக்குப் பிறகு வரும் புகழுரைகளைக் காணும்போது ஜெயகாந்தன் நினைவுதான் வந்தது. ஒரு பழைய பதிவை இங்கே மீள்பதித்திருக்கிறேன்.


அண்ணா இறந்தபோது தமிழகமே உண்மையான துக்கத்தில் ஆழ்ந்தது என்றுதான் தோன்றுகிறது. அடக்கி வாசிக்கும் பழக்கம் எல்லாம் தமிழனுக்கு கிடையாது. அண்ணாவோ உண்மையில் கட்சியைத் தாண்டி பலருடைய நன்மதிப்பைப் பெற்றவர்.

அந்த சமயத்தில் ஜெயகாந்தன் காங்கிரஸ்காரர். காங்கிரசுக்குக்காக அவர், நா.பார்த்தசாரதி, சிவாஜி கணேசன், சோ ராமசாமி, கண்ணதாசன் மாதிரி கலை இலக்கிய நாடக உலக பிரபலங்கள் எல்லாம் காங்கிரசின் பிரச்சார பீரங்கிகள். பேச்சாற்றல், இல்லாவிட்டால் சினிமாப் புகழ் எதையாவது வைத்து அவர்களுக்கும் கூட்டம் வந்தது.

அண்ணா நோய் தாக்கி இறந்து போனார். நாகரிகம் கருதி அது நாள் வரை எதிர்த்தவர்கள் கூட அவரை ஆஹா ஓஹோ என்று புகழ்ந்தார்கள். கண்ணதாசன் மாதிரி அண்ணாவுடன் பழகியவர்கள், அண்ணாவின் தாக்கத்தை நேரடியாக அனுபவித்தவர்கள் காங்கிரஸ் “சார்பாகவே” அவருக்கு அஞ்சலி கூட்டம் நடத்தினார்கள். ஜெயகாந்தன் அங்கே சிங்கம் போல போயிருக்கிறார். இறந்துவிட்டார் என்பதற்காக இது நாள் வரை நான் அவரைப் பற்றி சொன்னதெல்லாம் வாபஸ் வாங்க முடியாது, அவருடைய வழிமுறைகளுக்கு நான் எப்போதும் எதிரி, அவர் மீது எனக்கு இருந்த விமர்சனங்கள் எல்லாம் அவர் இறந்துவிட்டதால் மறைந்துவிடாது, நாகரீகம் கருதி அவரது குறைகளை இந்த சமயத்தில் பெரிதாக சொல்லாமல் இருப்பது வேறு, அவரிடம் குறையே இல்லை என்று பேசுவது வேறு என்று முழங்கி இருக்கிறார். அவரது பேச்சிலிருந்து சில பகுதிகள்:

இறந்து போன ஒருவரைப் பற்றி அவர் நமது எதிரியாக இருந்தாலும் நாலு வார்த்தை நல்லதாகச் சொல்ல வேண்டும் என்பதை நானும் ஏற்றுக் கொள்கிறேன். ஆனால் அரசியல் நோக்கம் கருதி வரப் போகும் தேர்தலை மனத்துள் கொண்டு தமிழகத்தில் ஒரு மாயையை உருவாக்குகிற மாரீசத்தனத்தைத் தி.மு.க. தொடர்ந்து செய்வதற்கு அண்ணாதுரையின் பிணத்தையும், அந்தச் சமாதியையும் பயன்படுத்துவதை, பயன்படுத்தப் போவதை அனுமதிப்பது நாகரிகமும் அல்ல; நல்லதும் அல்ல. சமூக ரீதியாக, கலாசார ரீதியாக, அரசியல் ரீதியாக அண்ணாதுரை இருந்தாலும் எனக்கு எதிரிதான்; இறந்தாலும் எனக்கு எதிரிதான். தனிப்பட்ட முறையில் அவர் எனக்கு எதிரியும் அல்ல; நண்பரும் அல்ல. அவரைப் பற்றிய எனது முடிவுகளை ஒரு தனி மனிதனின் மரணத்தின் பொருட்டு நான் கைவிட முடியாது.

அண்ணாதுரையின் மறைவினால் அவர் இந்திய அரசியலில் பிரிட்டிஷ்காரர்களின் கையாளாக நமக்கு அறிமுகம் ஆனவர் என்ற உண்மை மறைந்துவிடுவதில்லை. நாத்திகம், சமூக சீர்திருத்தம் என்ற அசட்டுத்தனங்களில் சிக்கி நமது இலக்கியங்களையும், புராணங்களையும், ஹிந்து சமயத்தையும் பாமரத்தனமாக விமர்சனம் செய்து பாமரர் மத்தியில் புகழடைந்தார் என்கிற உண்மையும் மறைந்துவிடாது. அவர் எழுதிய குப்பைப் புத்தகங்களெல்லாம் அவரது மரணத்தை எருவாகக் கொண்டு குருக்கத்திப் பூக்களாய் மலர்ந்துவிடப் போவதில்லை. அவர் சம்பந்தப்பட்ட எல்லாமே இரவல். இரவலே ஆயினும் அதை அவர் ஒப்புக் கொள்ளாததால் அது இலக்கியத் திருட்டு. அதற்கும் மேல் அவரது இரவல் சரக்குகள் எத்தகையது என்பதை அறிகிற பொழுது, அவரது தரம் மிகவும் தாழ்ந்தது என்கிற உண்மையையும் இந்த மரணம் வந்து மறைத்துவிடப் போவதில்லை.

அவரை அறிஞர் என்று மூடர்களே அழைக்கலாயினர். அவரைப் பேரறிஞர் என்றூ பெருமூடர்களே அழைக்கலாயினர். நகைச்சுவை எழுத்தாளர் என்று பெயரெடுத்திருந்த கல்கி அவர்கள் பத்திரிகையில் எழுதிய ஒரு நாடக விமர்சனத்தில் அண்ணாதுரையை பெர்னாட்ஷா என்று வஞ்சப் புகழ்ச்சி செய்திருக்கிறார். தமிழர்களே! உங்களுடைய தற்காலத் தகுதிக்கு இவர்தான் பெர்னாட்ஷா என்பதாகவே அதை நான் புரிந்து கொண்டேன்.

பாமரத்தனமான நாடகங்களும், மெளடீகத்தனமான பகுத்தறிவு வாதங்களும், தமிழறிவில்லாத, ஆனால் தமிழார்வமுடைய மக்களின் மூடத் தமிழ்ப் பற்றினாலும் பார்ப்பன எதிர்ப்பு என்னும் ஓர் அநாகரிக நடைமுறையினாலும், காங்கிரஸ் எதிர்ப்பு, வடவர் எதிர்ப்பு என்னும் கொச்சை அரசியலினாலும் ஏதோ ஒரு ஜனக்கும்பலை வசீகரிக்கிற அண்ணாதுரை எனது கவனத்தைக் கூடத் தன்பால் இழுத்ததில்லை.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: ஜெயகாந்தன் பக்கம்

ஒரு புகைப்படம் – பெர்ல் ஹார்பர் தாக்குதலைப் பற்றிய தந்தி

by

pearl-harbor-telegram

பெர்ல் ஹார்பரை ஜப்பானியர்கள் தாக்கியதைப் பற்றி அனுப்பப்பட்ட தந்தி. இன்றைக்கு 64 வருஷங்கள் முன்னால் நடந்தது…

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: புகைப்படங்கள்

க்ரியாவின் கவிதைகள்

by

என் இளைய மகள் க்ரியாவின் கவிதைகள்

Books

A pile of unfinished books on the floor,
Just a few words can mean so much more.
Each character enjoys such adventuring.
What wonderful delight these stories bring!

Art

The art of moving a pen around,
Being able to create something great.
These simple creations can astound.
Drawing takes long, but it is worth the wait.

Swimming

The push and paddling in the pool,
Tiring moves that help me swim well.
Listening to what my swimming teacher tells,
And learning many strokes in swim school.

Running

Running faster that I’ve ever ran,
Speeding up as fast as I can.
The wind in my face, I feel blowing.
This wonderful sensation feels refreshing.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: க்ரியா பக்கம்

அய்யோ அய்யய்யோ! ஜேம்ஸ் பாட்டர்சன்+அஷ்வின் சாங்கி எழுதிய ‘Private India’

by

ashwin_sanghijames_pattersonஜேம்ஸ் பாட்டர்சன் அமெரிக்காவில் மிகப் பிரபலமான, வெற்றிகரமான த்ரில்லர் எழுத்தாளர். போன வருஷம் மட்டும் தன் புத்தகங்கள் மூலம் 95 மில்லியன் டாலர்கள் சம்பாதித்திருக்கிறாராம். நான் இது வரை படித்ததில்லை, அது என்னவோ ரொம்ப கேனத்தனமாக இருக்கும் என்று ஒரு நினைப்பு. இத்தனைக்கும் நான் பொதுவாக த்ரில்லர்களை விரும்பிப் படிப்பவன். ஆனால் அஷ்வின் சாங்கி என்ற இந்திய த்ரில்லர் எழுத்தாளரோடு சேர்ந்து அவர் ஒரு நாவல் – Private India (2014) – எழுதி இருக்கிறார் என்று தெரிந்ததும் இதைப் படிக்க வேண்டும் என்று ஒரு நப்பாசை.

அய்யோ! அய்யய்யோ! அய்யய்யய்யோ! அய்யய்யய்யய்யோ! இதை விட கொடுமையான, அமெச்சூர்தனமான த்ரில்லர்களை நான் பதின்ம வயதில், ‘புதிய’ எழுத்தாளர்களை அறிந்து கொள்ளும் முயற்சியில்தான் படித்திருக்கிறேன். ராஜேஷ்குமார், சுபா போன்றவர்கள் இதை விட நன்றாக எழுதுவார்கள். ஜேம்ஸ் பாட்டர்சன் எழுத்து மோசமாக இருக்கும் என்று யூகித்தது சரியாக இருக்கிறதே என்று திருப்திப்பட்டுக் கொள்ள வேண்டியதுதான்.

இந்தப் பதிவை நான் எழுத ஒரே காரணம்தான். இந்தப் புத்தகம் இந்தியாவில் நல்ல வரவேற்பைப் பெற்றதா? நன்றாக விற்கிறதா? இளைஞர்கள், இளைஞிகள் இதையெல்லாம் படிக்கிறார்களா? இந்திய நண்பர்கள் சாங்கியின் வேறு ஏதாவது புத்தகத்தைப் படித்திருக்கிறீர்களா? ஏதாவது தேறுமா? இவர் ஜேம்ஸ் பாட்டர்சனால் கெட்டாரா, இல்லை இவரும் இப்படித்தானா? தெரிந்தவர்கள் சொல்லுங்களேன், தெரிந்து கொள்ள மிகவும் ஆவலாக இருக்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: த்ரில்லர்கள்

அ. முத்துலிங்கம் பேட்டி

by

a_muthulingamசொல்வனத்தில் அ. முத்துலிங்கத்தின் ஒரு அருமையான பேட்டியைக் கண்டேன். கட்டாயம் படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

முத்துலிங்கம் சொல்கிறார் –

ஒரு நேர்காணலில் ஒருவர் கேட்டார். ’நான் சொந்தமாக்கிய முதல் புத்தகம் என்ன?’ அதிர்ச்சியான கேள்வி. வீட்டிலே பாடப் புத்தகங்கள் இருந்தன. அதைத் தவிர பஞ்சாங்கம் இருந்தது. எனக்குச் சொந்தமாக ஒரு புத்தகமும் கிடையாது.

அவருக்கு அடுத்த தலைமுறையினனான என் வீட்டிலும், படிக்கும் பழக்கம் இருந்த, பிள்ளைகள் புத்தகம் படிப்பதை ஊக்குவித்த பெற்றோர்கள் இருந்த போதிலும் புத்தகம் வாங்கும் பழக்கம் இருந்ததில்லை. அப்படி புத்தகங்கள் வாங்க முடியும் என்றே யாருக்கும் தோன்றியதில்லை. நான் வேலைக்குப் போன பின்னர்தான் புத்தகங்கள் வாங்கத் தொடங்கினோம். (இப்போது நானும் நிறுத்திவிட்டேன், புத்தகங்களை வைக்க இடமில்லை.) இன்றும் தமிழகத்தில் யாரும் புத்தகங்கள் வாங்குவதில்லை என்கிறார்கள். ஏன் இப்படி? தமிழன் மரபணுவிலேயே ஏதாவது கோளாறா?

தன் எழுத்தின் கோட்பாடு பற்றி –

கோட்பாடு அப்படியெல்லாம் யோசித்துக்கொண்டு நான் எழுதுவதில்லை. ஒரு படைப்பு வாசகரைச் சென்று அடையவேண்டும். அதுதான் முக்கியமானது. அது தேவையில்லை என்றால் எழுத்தாளர் கதையை எழுதி பெட்டியிலே பூட்டி வைப்பதற்கு சமம். ஒரு கதைக்கு ஆரம்பம், நடு, முடிவு என்று இருக்க வேண்டும். ஆரம்பம் வாசகரை உள்ளே இழுக்கவேண்டும். முடிவு வாசகரை வெளியே போகாமல் தடுக்கவேண்டும். அதாவது கதை முடிந்த பின்னரும் அவர் சிந்தனை கதையின் பாதையில் தொடர்ந்து ஓடவேண்டும். கதை முடியும் சமயம் நீங்கள் புதுப்பிக்கப்பட்டதாக உணர வேண்டும்.
….
இன்னொரு முக்கியமான விடயம் எட்டாம் வகுப்பு மாணவனின் சொற்களில் எழுத வேண்டும் ஆனால் எட்டாம் வகுப்பு மாணவனின் வசன அமைப்பில் அல்ல. மாணவன் ’மாமரத்தின் உச்சிக்கு ஏறினான்’ என்று எழுதுவான். ஆனால் எழுத்தாளர் வித்தியாசமாக எழுதவேண்டும். ’அவன் ஏறினான், ஏறினான். மரம் முடியுமட்டும் ஏறினான்.’ இதுதான் வித்தியாசம்.

கதை மனதில் உருவாகியவுடன் ஒரு சிக்கல் வரும். யார் கோணத்தில் சொல்வது? ஒருமையிலா, பன்மையிலா? தன்மையிலா படர்க்கையிலா. இவற்றை தீர்மானித்தபின்தான் வடிவத்தைப் பற்றி சிந்திக்க முடியும், ஒரு சிறுகதை மனதில் தோன்றிய பின் அதை எப்படியும் சொல்லலாம். ஆனால் சரியான வடிவத்தில் அது வெளிப்படும்போது உயர்வு பெறுகிறது. படைக்கும் பொருளே வடிவத்தையும் தீர்மானிக்கிறது.

சுந்தர ராமசாமி சொல்வார் நல்ல எழுத்து எழுதுவது சுலபம் என்று. தேய்வழக்கை நீக்கிவிட்டாலே நல்ல எழுத்து வந்துவிடும். ஆரம்பத்தில் இருந்து எளிமையாக எழுதுவதற்கே முயன்று கொண்டிருக்கிறேன். கடினமான ஒரு பொருளை இலகுவாக எப்படி கடத்துவது என்றே ஒரு நல்ல எழுத்தாளர் ஓயாமல் சிந்திக்கிறார்.
….
’புதியதைச் சொல். புதிதாகச் சொல்’ என்பார்கள். ‘என்னுடைய அம்மா ஓடிப்போன நாலாவது நாள் அவன் வந்தான்.’ இது ஒரு சிறுகதையின் ஆரம்ப வரிகள். வாசகரை உள்ளே இழுப்பதற்கான தந்திரம்.
….
புறநானூறு 305 இப்படிச் சொல்கிறது.

களைத்து, மெலிந்து
இரவில் வந்த
இளம் பார்ப்பனன்
அரண்மனைக்குள் புகுந்து
சில சொற்கள் சொன்னான்.
போர் நின்றது.

இதைவிட சிறந்த சிறுகதை உண்டா? பார்ப்பனன் எதற்கு வந்தான்? எங்கிருந்து வந்தான்? யார் அனுப்பிய செய்தி? என்ன சொன்னான்? யார் அரசன்? ஏன் போர் நின்றது?

புறநானூற்றுப் பாடல் அபாரம்! முத்துலிங்கம் சொன்னதால் என் கவிதை அலர்ஜியையும் தாண்டி நெடுநல்வாடை படிக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: முத்துலிங்கம் பக்கம்

அசோகமித்ரன் பேட்டி

by

asokamithranஅசோகமித்ரனின் ஒரு பேட்டிக்கான சுட்டி இங்கே. அசோகமித்ரனின் சிறுகதைகள் மொழிபெயர்க்கப்படவே 43 வருஷம் ஆகி இருக்கிறது. இனி மேல் அதை எப்போது நோபல் கமிட்டி கண்டுபிடித்து, படித்து, விருது வழங்கி…

அசோகமித்ரனுக்கே இந்த கதி என்றால் நாஞ்சில், கோணங்கி, சுப்ரபாரதிமணியன் எல்லாம் எப்போது மொழிபெயர்க்கப்படுவது?

தன் இரண்டு கதைகளை விவரிக்கிறார்.

This story is about a man who has lost money . He goes and assaults someone who he thinks has stolen from him, and at the end you don’t know if the man has done it or not. The second story is also an older story . It’s about elections. A worker for a political party is waiting to be attacked by members working for another political party . And it happens. The story is about him waiting for the attack. He sends his wife and children away . And as he’s waiting, he almost falls asleep when the first blow of the attack lands on him. The attack is coming and he’s waiting and it takes time.

இரண்டாவது கதையின் பேர் ‘காத்திருத்தல்’ என்று நினைக்கிறேன். ஜெயமோகன் கூட தனது பட்டியலில் இதைச் சேர்த்திருந்தார் என்று நினைவு. முதல் கதை என்ன? என்னால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. உங்கள் யாருக்காவது தெரிகிறதா?

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: அசோகமித்ரன் பக்கம்

க்ரியாவின் ஹைக்கூக்கள் – Seasons

by

என் இளைய பெண் க்ரியாவின் ஹைக்கூ(க்கள்)

Seasons

blooming sunflowers
bright green grass glowing brightly
sun shining brightly

gorgeous orange sky
lovely orange and red leaves
the colors blossom

feeling freezing cold
cool nippy winds staying now
snowflakes all around

beautiful violets
such bright and rainy weather
in the large meadow

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: க்ரியா, எழுத்துக்கள்

டெட் சியாங்

by

ted_chiangஇந்த வருஷம் கண்டுகொண்ட நல்ல எழுத்தாளர்களில் டெட் சியாங்கும் ஒருவர்.

சியாங்கின் எழுத்துக்களை அதீதக் கற்பனைகள் (fantasy) என்றோ SF என்றோ சுலபமாக வகைப்படுத்த முடியவில்லை. என்னைப் பொறுத்த வரையில் அவை கேள்விகள். நம் புரிதலை, பழக்கத்தால் சாதாரணமாக எடுத்துக் கொள்ளும் விஷயங்களை, இவை கேள்விக்குள்ளாக்குகின்றன. கேள்விகளுடன், நம்மை ஆஹா என்று வியக்க வைக்கும் விசித்திரக் காட்சிகள், சுவாரசியமான கதையோட்டம் எல்லாம் சேர்ந்திருக்கின்றன. (அசிமோவ் நல்ல கேள்விகளைக் கேட்பார், ஆனால் அவர் எழுத்தில் கடைசி வரை ஒரு அமெச்சூர்தனம் தெரியும்.) சுருக்கமாகச் சொன்னால் இலக்கியம் படைக்கிறார்.

உதாரணமாக நம் நினைவுகள் என்பது என்ன? Exhalation சிறுகதை இந்தக் கேள்வியைத்தான் கேட்கிறது. அந்தக் கதையில் இயந்திர மனிதர்களின் ஒரு உலகம். ஆனால் அவர்களுக்கு ஆக்சிஜன் தேவைப்படுகிறது. நாம் ஹோட்டலுக்குப் போய் காஃபி சாப்பிடுவது போல, பெட்ரோல் நிலையங்களில் காருக்கு பெட்ரோல் போடுவது போல தினமும் போய் தன் மார்பில் உள்ள சிலிண்டரை எடுத்து வைத்துவிட்டு வேறு சிலிண்டரை பொருத்திக் கொள்கிறார்கள். ஒரு சின்ன பிரச்சினையால் கதையின் நாயகன் தன் தலையைத் தானே திறந்து தன் மூளையை ஆய்வு செய்கிறான். இந்த விசித்திரம் நிறைந்த பின்புலத்தில் கேட்கப்படும் கேள்வி இதுதான் – நினைவு, ஞாபகம் என்பது என்ன? மூளையின் ஒரு முடிச்சா? அது எப்படி பதியப்படுகிறது? அதை நாம் எப்படி மீட்கிறோம்? மறதி என்றால் என்ன? தகவல்கள் எப்படி அழிகின்றன? அந்த இயந்திர மனிதர்களுக்கு நினைவும், மறதியும் எப்படி செயல்படுகின்றன என்பதற்கான பதில்களை விட நமக்கு இதெல்லாம் எப்படி செயல்படுகின்றன என்று யோசிக்க வைக்கிறது.

எனக்கு மிகவும் பிடித்த சிறுகதை Truth of Fact, Truth of Feeling-தான். இரண்டு தளங்களில் கதை சொல்லப்படுகிறது. ஒரு தளத்தில் வாழ்வின் ஒவ்வொரு நொடியையும் பதிவு செய்யும் கருவிகள் வர ஆரம்பித்திருக்கின்றன. மனைவி நீ அன்று அப்படிச் சொன்னாயே என்று சண்டை போட்டால் கணவன் அதை வீடியோவாக பார்த்து உண்மைதானா என்று உறுதிப்படுத்திக் கொள்ளலாம். அதனால் ஏற்படும் விளைவுகள் எழுத்து ஒரு ‘பழங்குடி’யினருக்கு அறிமுகம் ஆகும் காலத்தோடு ஒப்பிடப்படுகிறது. அந்த இரண்டாவது தளத்தில் ஏறக்குறைய பதினெட்டு பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு ஆசியாவில் ஐரோப்பியர்கள் ஆதிக்கம் ஆரம்பித்திருந்த காலம் மாதிரி. ஒரு பாதிரியார் எழுதப் படிக்கச் சொல்லித் தருகிறார். ஒரே ஒரு சிறுவன் மட்டும்தான் கற்றுக் கொள்கிறான். பிற்காலத்தில் அவனுடைய குடியினருக்கும் வேறொரு குடியினருக்கும் நடுவில் பிரச்சினை வரும்போது பழைய ரெகார்டுகளைப் புரட்டிப் பார்க்கிறான், தன் குடித்தலைவன் சொல்வது தவறு என்று தெரிகிறது. ஆனால் அது தவறா? எது உண்மை? எழுதி வைக்கப்பட்டிருப்பதால் மட்டுமே ஒரு விஷயம் உண்மை ஆகிவிடுமா? காந்தளூர்ச்சாலை களமறுத்தது உண்மைதானா இல்லை ஏதாவது கஞ்சா மயக்கமா என்று யாரால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும்? உண்மை என்றால் என்ன? பிரமாதமான சிறுகதை.

எனக்குப் பிடித்த இன்னொரு சிறுகதை Merchant and the Alchemist’s Gate. பாக்தாதின் 1001 இரவுகள் பின்புலம். கதையின் நாயகனுக்கு காலத்தில் பின்னால் சென்று வாழ்க்கை நிகழ்ச்சிகளை மாற்றும் வாய்ப்பு கிடைக்கிறது. என்ன செய்யலாம்? அங்கங்கே இன்னொரு க்ளாசிக் சிறுகதையான “Monkey’s Paw”-வை நினைவுபடுத்தியது. குறிப்பாக பணம் நிறைய இருந்தும் வாழ்க்கையை அனுபவிக்க முடியாதவனின் கிளைக்கதை. இதை விவரிக்கவே எனக்கு இஷ்டமில்லை, படித்துக் கொள்ளுங்கள்!

நான் அவ்வளவாக ரசிக்காத சிறுகதை Lifecycle of Software Objects. கொஞ்சம் இழுவை. ஆனால் அது எழுப்பும் கேள்வியும் நம்மை யோசிக்க வைப்பதே. கதையின் பின்புலம் கணினி உலக ‘உயிரினங்கள்’. கதையில் அவை உயிரினங்களின் genome-ஐ அடிப்படையாக வைத்து உருவாக்கப்படுகின்றன. அவற்றுக்கு ‘ஆன்மா’ இருக்கிறதா? நாய்களுக்கு, மற்ற செல்லப் பிராணிகளுக்கு இருக்கிறதா? குழந்தைகளை எவ்வளவு தூரம் பாதுகாப்பீர்கள்?

இன்னும் இரண்டு சிறுகதைகள் – Great Silence, What’s Expected of Us– இங்கே. என் கண்ணில் இவை சுமார்தான், ஆனால் இவையும் சுவாரசியமான கேள்விகளைத்தான் கேட்கின்றன.

Great Silence சிறுகதையை முத்துகிருஷ்ணன் தமிழில் மொழிபெயர்த்திருப்பதை இங்கே படிக்கலாம். அவனுக்கு ஒரு ஜே!

டெட் சியாங்கை கட்டாயம் படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: டெட் சியாங் பக்கம்

சிறுகதைகள்:

ஜெயமோகனும் உர்சுலா லே க்வினும்

by

jeyamohanursula_le_guinசமீபத்தில் ஜெயமோகன் ‘இருத்தலின் இனிமை‘ என்று லடாக் பிரதேச மக்களின் அமைதியான வாழ்வைப் பற்றி எழுதிய ஒரு கட்டுரையைப் படித்தேன். உர்சுலா லே க்வின்னின் (இவரது பெயரை எப்படி உச்சரிக்க வேண்டும் என்று எத்தனையோ வருஷம் போன பின்னும் தெரியவில்லை.) ஒரு சிறுகதை – Solitude – நினைவுக்கு வந்து கொண்டே இருந்தது. ஒரே கருவை சிறுகதையாகவும் அனுபவப் பதிவாகவும் படிப்பது நல்ல அனுபவம்.

ஓடிக் கொண்டே இருப்பதுதான் வாழ்வை பொருளுடையதாக்குகிறது என்று நினைப்பவர்களில் நானும் ஒருவன். ஆனால் தினசரி ஓட்டம்

Here we go round the prickly pear
Prickly pear prickly pear
Here we go round the prickly pear
At five o’clock in the morning.

என்று ஆகிவிடும் நாட்கள் பலப்பல. நினைப்பதற்கும் நடத்துவதற்கும் நடுவே இடைவெளி இருக்கத்தான் செய்யும் என்று என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது, ஆனால் நினைக்கவே பொழுதில்லாமல் இந்த தினம், இந்த வாரம், இந்த மாதம், இந்த வருஷம் முழுவதும் ஓடி இருக்கிறோம் என்று புரிந்து கொண்டு சோர்வடைந்த கணங்களும் உண்டு. ஓட்டமா, இருத்தலா எது வாழ்வை அர்த்தமுள்ளதாக ஆக்குகிறது என்பது வாழ்பவனை(ளை)ப் பொறுத்தது என்றுதான் இப்போதெல்லாம் தோன்றுகிறது.

Solitude கொஞ்சம் நீளமான சிறுகதை/குறுநாவல். நெபுலா விருதை வென்றிருக்கிறது. நல்ல கதையே, ஆனால் என் கண்ணோட்டத்தில் இதை விட நல்ல சிறுகதைகளை லே க்வின் எழுதி இருக்கிறார். லே க்வின் இந்தக் கதையைப் பார்க்கும் கண்ணோட்டம் வேறு, என் கண்ணோட்டம் வேறு என்பதையும் பதிவு செய்துவிடுகிறேன். அவரது வார்த்தைகளில்:

What the story seems to be working on is how a society that had really fallen apart, keeping only the most minimal social and community bonds, would handle sex and male-female relationships and bringing up the kids. It was fun to write because I am an introvert, and this is a planet full of introverts.

எனக்கோ sex, male-female relationships, bringing up the kids என்பதை விட minimal லௌகீகத் தேவைகள் மற்றும் சமூக பந்தங்கள் கொண்ட சமூகம் என்பதுதான் இந்தக் கதையில் முக்கியமாக இருக்கிறது. நான் அடிக்கடி சொல்வது போல எழுத்தாளன் என்ன நினைத்து எழுதினான்(ள்) என்பதை விட வாசகன் என்ன பெற்றுக் கொள்கிறான் என்பதுதான் (வாசகனுக்கு) முக்கியம்…

Solitude சிறுகதை வசதிக்காக கீழே…

Solitude by Ursula Le Guin

An addition to “POVERTY: The Second Report on Eleven-Soro” by Mobile Entselenne’temharyonoterregwis Leaf, by her daughter, Serenity.

My mother, a field ethnologist, took the difficulty of learning anything about the people of Eleven-Soro as a personal challenge. The fact that she used her children to meet that challenge might be seen as selfishness or as selflessness. Now that I have read her report I know that she finally thought she had done wrong. Knowing what it cost her, I wish she knew my gratitude to her for allowing me to grow up as a person.

Shortly after a robot probe reported people of the Hainish Descent on the eleventh planet of the Soro system, she joined the orbital crew as back-up for the three First Observers down onplanet. She had spent four years in the tree-cities of nearby Huthu. My brother In Joy Born was eight years old and I was five; she wanted a year or two of ship duty so we could spend some time in a Hainish-style school. My brother had enjoyed the rainforests of Huthu very much, but though he could brachiate he could barely read, and we were all bright blue with skin-fungus. While Borny learned to read and I learned to wear clothes and we all had antifungus treatments, my mother became as intrigued by Eleven-Soro as the Observers were frustrated by it.

All this is in her report, but I will say it as I learned it from her, which helps me remember and understand. The language had been recorded by the probe and the Observers had spent a year learning it. The many dialectical variations excused their accents and errors, and they reported that language was not a problem. Yet there was a communication problem. The two men found themselves isolated, faced with suspicion or hostility, unable to form any connection with the native men, all of whom lived in solitary houses as hermits or in pairs. Finding communities of adolescent males, they tried to make contact with them, but when they entered the territory of such a group the boys either fled or rushed desperately at them trying to kill them. The women, who lived in what they called “dispersed villages,” drove them away with volleys of stones as soon as they came anywhere near the houses. “I believe,” one of them reported, “that the only community activity of the Sorovians is throwing rocks at men.”

Neither of them succeeded in having a conversation of more than three exchanges with a man. One of them mated with a woman who came by his camp; he reported that though she made unmistakable and insistent advances, she seemed disturbed by his attempts to converse, refused to answer his questions, and left him, he said, “as soon as she got what she came for.”

The woman Observer was allowed to settle in an unused house in a “village” (auntring) of seven houses. She made excellent observations of daily life, insofar as she could see any of it, and had several conversations with adult women and many with children; but she found that she was never asked into another woman’s house, nor expected to help or ask for help in any work. Conversation concerning normal activities was unwelcome to the other women; the children, her only informants, called her Aunt Crazy-Jabber. Her aberrant behavior caused increasing distrust and dislike among the women, and they began to keep their children away from her. She left. “There’s no way,” she told my mother, “for an adult to learn anything. They don’t ask questions, they don’t answer questions. Whatever they learn, they learn when they’re children.”

Aha! said my mother to herself, looking at Borny and me. And she requested a family transfer to Eleven-Soro with Observer status. The Stabiles interviewed her extensively by ansible, and talked with Borny and even with me—I don’t remember it, but she told me I told the Stabiles all about my new stockings—and agreed to her request. The ship was to stay in close orbit, with the previous Observers in the crew, and she was to keep radio contact with it,
daily if possible.

I have a dim memory of the tree-city, and of playing with what must have been a kitten or a ghole-kit on the ship; but my first clear memories are of our house in the auntring. It is half underground, half aboveground, with wattle-and-daub walls. Mother and I are standing outside it in the warm sunshine. Between us is a big mudpuddle, into which Borny pours water from a basket; then he runs off to the creek to get more water. I muddle the mud with my hands, deliciously, till it is thick and smooth. I pick up a big double handful and slap it onto the walls where the sticks show through. Mother says, “That’s good! That’s right!” in our new language, and I realize that this is work, and I am doing it. I am repairing the house. I am making it right, doing it right. I am a competent person.
I have never doubted that, so long as I lived there.

We are inside the house at night, and Borny is talking to the ship on the radio, because he misses talking the old language, and anyway he is supposed to tell them stuff. Mother is making a basket and swearing at the split reeds. I am singing a song to drown out Borny so nobody in the auntring hears him talking funny, and anyway I like singing. I learned this song this afternoon in Hyuru’s house. I play every day with Hyuru. “Be aware, listen, listen, be aware,” I sing. When Mother stops swearing she listens, and then she turns on the recorder. There is a little fire still left from cooking dinner, which was lovely pigi root, I never get tired of pigi. It is dark and warm and smells of pigi and of burning duhur, which is a strong, sacred smell to drive out magic and bad feelings, and as I sing “Listen, be aware,” I get sleepier and sleepier and lean against Mother, who is dark and warm and smells like Mother, strong and sacred, full of good feelings.

Our daily life in the auntring was repetitive. On the ship, later, I learned that people who live in artificially complicated situations call such a life “simple.” I never knew anybody, anywhere I have been, who found life simple. I think a life or a time looks simple when you leave out the details, the way a planet looks smooth, from orbit.

Certainly our life in the auntring was easy, in the sense that our needs came easily to hand. There was plenty of food to be gathered or grown and prepared and cooked, plenty of temas to pick and rett and spin and weave for clothes and bedding, plenty of reeds to make baskets and thatch with; we children had other children to play with, mothers to look after us, and a great deal to learn. None of this is simple, though it’s all easy enough, when you know how to do it, when you are aware of the details.

It was not easy for my mother. It was hard for her, and complicated. She had to pretend she knew the details while she was learning them, and had to think how to report and explain this way of living to people in another place who didn’t understand it. For Borny it was easy until it got hard because he was a boy. For me it was all easy. I learned the work and played with the children and listened to the mothers sing.

The First Observer had been quite right: there was no way for a grown woman to learn how to make her soul. Mother couldn’t go listen to another mother sing, it would have been too strange. The aunts all knew she hadn’t been brought up well, and some of them taught her a good deal without her realizing it. They had decided her mother must have been irresponsible and had gone on scouting instead of settling in an auntring, so that her daughter didn’t get educated properly. That’s why even the most aloof of the aunts always let me listen with their children, so that I could become an educated person. But of course they couldn’t ask another adult into their houses. Borny and I had to tell her all the songs and stories we learned, and then she would tell them to the radio, or we told them to the radio while she listened to us. But she never got it right, not really. How could she, trying to learn it after she’d grown up, and after she’d always lived with magicians?

“Be aware!” she would imitate my solemn and probably irritating imitation of the aunts and the big girls. “Be aware! How many times a day do they say that? Be aware of what? They aren’t aware of what the ruins are, their own history,—they aren’t aware of each other! They don’t even talk to each other! Be aware, indeed!”

When I told her the stories of the Before Time that Aunt Sadne and Aunt Noyit told their daughters and me, she often heard the wrong things in them. I told her about the People, and she said, “Those are the ancestors of the people here now.” When I said, “There aren’t any people here now,” she didn’t understand. “There are persons here now,” I said, but she still didn’t understand.

Borny liked the story about the Man Who Lived with Women, how he kept some women in a pen, the way some persons keep rats in a pen for eating, and all of them got pregnant, and they each had a hundred babies, and the babies grew up as horrible monsters and ate the man and the mothers and each other. Mother explained to us that that was a parable of the human overpopulation of this planet thousands of years ago. “No, it’s not,” I said, “it’s a moral story.”—“Well, yes,” Mother said. “The moral is, don’t have too many babies.”—“No, it’s not,” I said. “Who could have a hundred babies even if they wanted to? The man was a sorcerer. He did magic. The women did it with him. So of course their children were monsters.”

The key, of course, is the word “tekell,” which translates so nicely into the Hainish word “magic,” an art or power that violates natural law. It was hard for Mother to understand that some persons truly consider most human relationships unnatural; that marriage, for instance, or government, can be seen as an evil spell woven by sorcerors. It is hard for her people to believe in magic.

The ship kept asking if we were all right, and every now and then a Stabile would hook up the ansible to our radio and grill Mother and us. She always convinced them that she wanted to stay, for despite her frustrations, she was doing the work the First Observers had not been able to do, and Borny and I were happy as mudfish, all those first years. I think Mother was happy too, once she got used to the slow pace and the indirect way she had to learn things. She was lonely, missing other grown-ups to talk to, and told us that she would have gone crazy without us. If she missed sex she never showed it. I think, though, that her report is not very complete about sexual matters, perhaps because she was troubled by them. I know that when we first lived in the auntring, two of the aunts, Hedimi and Behyu, used to meet to make love, and Behyu courted my mother; but Mother didn’t understand, because Behyu wouldn’t talk the way Mother wanted to talk. She couldn’t understand having sex with a person whose house you wouldn’t enter.

Once when I was nine or so, and had been listening to some of the older girls, I asked her why didn’t she go out scouting. “Aunt Sadne would look after us,” I said, hopefully. I was tired of being the uneducated woman’s daughter. I wanted to live in Aunt Sadne’s house and be just like the other children.
“Mothers don’t scout,” she said, scornfully, like an aunt.

“Yes, they do, sometimes,” I insisted. “They have to, or how could they have more than one baby?”

“They go to settled men near the auntring. Behyu went back to the Red Knob Hill Man when she wanted a second child. Sadne goes and sees Downriver Lame Man when she wants to have sex. They know the men around here. None of the mothers scout.”

I realized that in this case she was right and I was wrong, but I stuck to my point. “Well, why don’t you go see Downriver Lame Man? Don’t you ever want sex? Migi says she wants it all the time.”

“Migi is seventeen,” Mother said drily. “Mind your own nose.” She sounded exactly like all the other mothers.

Men, during my childhood, were a kind of uninteresting mystery to me. They turned up a lot in the Before Time stories, and the singing-circle girls talked about them; but I seldom saw any of them. Sometimes I’d glimpse one when I was foraging, but they never came near the auntring. In summer the Downriver Lame Man would get lonesome waiting for Aunt Sadne and would come lurking around, not very far from the auntring—not in the bush or down by the river, of course, where he might be mistaken for a rogue and stoned—but out in the open, on the hillsides, where we could all see who he was. Hyuru and Didsu, Aunt Sadne’s daughters, said she had had sex with him when she went out scouting the first time, and always had sex with him and never tried any of the other men of the settlement.

She had told them, too, that the first child she bore was a boy, and she drowned it, because she didn’t want to bring up a boy and send him away. They felt queer about that and so did I, but it wasn’t an uncommon thing. One of the stories we learned was about a drowned boy who grew up underwater, and seized his
mother when she came to bathe, and tried to hold her under till she too drowned; but she escaped.

At any rate, after the Downriver Lame Man had sat around for several days on the hillsides, singing long songs and braiding and unbraiding his hair, which was long too, and shone black in the sun, Aunt Sadne always went off for a night or two with him, and came back looking cross and self-conscious.
Aunt Noyit explained to me that Downriver Lame Man’s songs were magic; not the usual bad magic, but what she called the great good spells. Aunt Sadne never could resist his spells. “But he hasn’t half the charm of some men I’ve known,” said Aunt Noyit, smiling reminiscently.

Our diet, though excellent, was very low in fat, which Mother thought might explain the rather late onset of puberty; girls seldom menstruated before they were fifteen, and boys often weren’t mature till they were considerably older than that. But the women began looking askance at boys as soon as they showed any signs at all of adolescence. First Aunt Hedimi, who was always grim, then Aunt Noyit, then even Aunt Sadne began to turn away from Borny, to leave him out, not answering when he spoke. “What are you doing playing with the children?” old Aunt Dnemi asked him so fiercely that he came home in tears. He was not quite fourteen.

Sadne’s younger daughter Hyuru was my soulmate, my best friend, you would say. Her elder sister Didsu, who was in the singing circle now, came and talked to me one day, looking serious. “Borny is very handsome,” she said. I agreed proudly.

“Very big, very strong,” she said, “stronger than I am.”

I agreed proudly again, and then I began to back away from her. “I’m not doing magic, Ren,” she said.

“Yes you are,” I said. “I’ll tell your mother!”

Didsu shook her head. “I’m trying to speak truly. If my fear causes your fear, I can’t help it. It has to be so. We talked about it in the singing circle. I don’t like it,” she said, and I knew she meant it; she had a soft face, soft eyes, she had always been the gentlest of us children. “I wish he could be a child,” she said. “I wish I could. But we can’t.”

“Go be a stupid old woman, then,” I said, and ran away from her. I went to my secret place down by the river and cried. I took the holies out of my soulbag and arranged them. One holy—it doesn’t matter if I tell you—was a crystal that Borny had given me, clear at the top, cloudy purple at the base. I held it a long time and then I gave it back. I dug a hole under a boulder, and wrapped the holy in duhur leaves inside a square of cloth I tore out of my kilt, beautiful, fine cloth Hyuru had woven and sewn for me. I tore the square right from the front, where it would show. I gave the crystal back, and then sat a long time there near it. When I went home I said nothing of what Didsu had said. But Borny was very silent, and my mother had a worried look. “What have you done to your kilt, Ren?” she asked. I raised my head a little and did not answer; she started to speak again, and then did not. She had finally learned not to talk to a person who chose to be silent.

Borny didn’t have a soulmate, but he had been playing more and more often with the two boys nearest his age, Ednede who was a year or two older, a slight, quiet boy, and Bit who was only eleven, but boisterous and reckless. The three of them went off somewhere all the time. I hadn’t paid much attention, partly because I was glad to be rid of Bit. Hyuru and I had been practicing being aware, and it was tiresome to always have to be aware of Bit yelling and jumping around. He never could leave anyone quiet, as if their quietness took something from him. His mother, Hedimi, had educated him, but she wasn’t a good singer or story-teller like Sadne and Noyit, and Bit was too restless to listen even to them. Whenever he saw me and Hyuru trying to slow-walk or sitting being aware, he hung around making noise till we got mad and told him to go, and then he jeered, “Dumb girls!”

I asked Borny what he and Bit and Ednede did, and he said, “Boy stuff.”

“Like what?”

“Practicing.”

“Being aware?”

After a while he said, “No.”

“Practicing what, then?”

“Wrestling. Getting strong. For the boygroup.” He looked gloomy, but after a while he said, “Look,” and showed me a knife he had hidden under his mattress. “Ednede says you have to have a knife, then nobody will challenge you. Isn’t it a beauty?” It was metal, old metal from the People, shaped like a reed, pounded out and sharpened down both edges, with a sharp point. A piece of polished flint-shrub wood had been bored and fitted on the handle to protect the hand. “I found it in an empty man’s-house,” he said. “I made the wooden part.” He brooded over it lovingly. Yet he did not keep it in his soulbag.

“What do you do with it?” I asked, wondering why both edges were sharp, so you’d cut your hand if you used it.

“Keep off attackers,” he said.

“Where was the empty man’s-house?”

“Way over across Rocky Top.”

“Can I go with you if you go back?”

“No,” he said, not unkindly, but absolutely.

“What happened to the man? Did he die?”

“There was a skull in the creek. We think he slipped and drowned.”

He didn’t sound quite like Borny. There was something in his voice like a grown-up; melancholy; reserved. I had gone to him for reassurance, but came away more deeply anxious. I went to Mother and asked her, “What do they do in the boygroups?”

“Perform natural selection,” she said, not in my language but in hers, in a strained tone. I didn’t always understand Hainish any more and had no idea what she meant, but the tone of her voice upset me; and to my horror I saw she had begun to cry silently. “We have to move, Serenity,” she said—she was still talking Hainish without realizing it. “There isn’t any reason why a family can’t move, is there? Women just move in and move out as they please. Nobody cares what anybody does. Nothing is anybody’s business. Except hounding the boys out of town!”

I understood most of what she said, but got her to say it in my language; and then I said, “But anywhere we went, Borny would be the same age, and size, and everything.”

“Then we’ll leave,” she said fiercely. “Go back to the ship.”

I drew away from her. I had never been afraid of her before: she had never used magic on me. A mother has great power, but there is nothing unnatural in it, unless it is used against the child’s soul.

Borny had no fear of her. He had his own magic. When she told him she intended leaving, he persuaded her out of it. He wanted to go join the boygroup, he said; he’d been wanting to for a year now. He didn’t belong in the auntring any more, all women and girls and little kids. He wanted to go live with other boys. Bit’s older brother Yit was a member of the boygroup in the Four Rivers Territory, and would look after a boy from his auntring. And Ednede was getting ready to go. And Borny and Ednede and Bit had been talking to some men, recently. Men weren’t all ignorant and crazy, the way Mother thought. They didn’t talk much, but they knew a lot.

“What do they know?” Mother asked grimly.

“They know how to be men,” Borny said. “It’s what I’m going to be.”

“Not that land of man—not if I can help it! In Joy Born, you must remember the men on the ship, real men—nothing like these poor, filthy hermits. I can’t let you grow up thinking that that’s what you have to be!”

“They’re not like that,” Bomy said. “You ought to go talk to some of them, Mother.”

“Don’t be naive,” she said with an edgy laugh. “You know perfectly well that women don’t go to men to talk.”

I knew she was wrong; all the women in the auntring knew all the settled men for three days’ walk around. They did talk with them, when they were out foraging. They only kept away from the ones they didn’t trust; and usually those men disappeared before long. Noyit had told me, “Their magic turns on them.” She meant the other men drove them away or killed them. But I didn’t say any of this, and Borny said only, “Well, Cave Cliff Man is really nice.

And he took us to the place where I found those People things”—some ancient artifacts that Mother had been excited about. “The men know things the women don’t,” Borny went on. “At least I could go to the boygroup for a while, maybe. I ought to. I could learn a lot! We don’t have any solid information on them at all. All we know anything about is this auntring. I’ll go and stay long enough to get material for our report. I can’t ever come back to either the auntring or the boygroup once I leave them. I’ll have to go to the ship, or else try to be a man. So let me have a real go at it, please, Mother?”

“I don’t know why you think you have to learn how to be a man,” she said after a while. “You know how already.”

He really smiled then, and she put her arm around him.

What about me? I thought. I don’t even know what the ship is. I want to be here, where my soul is. I want to go on learning to be in the world.

But I was afraid of Mother and Borny, who were both working magic, and so I said nothing and was still, as I had been taught.

Ednede and Borny went off together. Noyit, Ednede’s mother, was as glad as Mother was about their keeping company, though she said nothing. The evening before they left, the two boys went to every house in the auntring. It took a long time. The houses were each just within sight or hearing of one or two of the others, with bush and gardens and irrigation ditches and paths in between. In each house the mother and the children were waiting to say goodbye, only they didn’t say it; my language has no word for hello or goodbye. They asked the boys in and gave them something to eat, something they could take with them on the way to the Territory. When the boys went to the door everybody in the household came and touched their hand or cheek. I remembered when Yit had gone around the auntring that way. I had cried then, because even though I didn’t much like Yit, it seemed so strange for somebody to leave forever, like they were dying. This time I didn’t cry; but I kept waking and waking again, until I heard Borny get up before the first light and pick up his things and leave quietly. I know Mother was awake too, but we did as we should do, and lay still while he left, and for a long time after.

I have read her description of what she calls “An adolescent male leaves the Auntring: a vestigial survival of ceremony.”

She had wanted him to put a radio in his soulbag and get in touch with her at least occasionally. He had been unwilling. “I want to do it right, Mother. There’s no use doing it if I don’t do it right.”

“I simply can’t handle not hearing from you at all, Borny,” she had said in Hainish.

“But if the radio got broken or taken or something, you’d worry a lot more, maybe with no reason at all.”
She finally agreed to wait half a year, till the first rain; then she would go to a landmark, a huge ruin near the river that marked the southern end of the Territory, and he would try and come to her there. “But only wait ten days,” he said. “If I can’t come, I can’t.” She agreed. She was like a mother with a little baby, I thought, saying yes to everything. That seemed wrong to me; but I thought Borny was right. Nobody ever came back to their mother from boygroup.

But Borny did.

Summer was long, clear, beautiful. I was learning to starwatch; that is when you lie down outside on the open hills in the dry season at night, and find a certain star in the eastern sky, and watch it cross the sky till it sets. You can look away, of course, to rest your eyes, and doze, but you try to keep looking back at the star and the stars around it, until you feel the earth turning, until you become aware of how the stars and the world and the soul move together. After the certain star sets you sleep until dawn wakes you. Then as always you greet the sunrise with aware silence. I was very happy on the hills those warm great nights, those clear dawns. The first time or two Hyuru and I starwatched together, but after that we went alone, and it was better alone.
I was coming back from such a night, along the narrow valley between Rocky Top and Over Home Hill in the first sunlight, when a man came crashing through the bush down onto the path and stood in front of me. “Don’t be afraid,” he said. “Listen!” He was heavyset, half naked; he stank. I stood still as a stick. He had said “Listen!” just as the aunts did, and I listened. “Your brother and his friend are all right. Your mother shouldn’t go there. Some of the boys are in a gang. They’d rape her. I and some others are killing the leaders. It takes a while. Your brother is with the other gang. He’s all right. Tell her. Tell me what I said.”

I repeated it word for word, as I had learned to do when I listened.

“Right. Good,” he said, and took off up the steep slope on his short, powerful legs, and was gone.

Mother would have gone to the Territory right then, but I told the man’s message to Noyit, too, and she came to the porch of our house to speak to Mother. I listened to her, because she was telling things I didn’t know well and Mother didn’t know at all. Noyit was a small, mild woman, very like her son Ednede; she liked teaching and singing, so the children were always around her place. She saw Mother was getting ready for a journey. She said, “House on the Skyline Man says the boys are all right.” When she saw Mother wasn’t listening, she went on; she pretended to be talking to me, because women don’t teach women. “He says some of the men are breaking up the gang. They do that, when the boygroups get wicked. Sometimes there are magicians among them, leaders, older boys, even men who want to make a gang. The settled men will kill the magicians and make sure none of the boys gets hurt. When gangs come out of the Territories, nobody is safe. The settled men don’t like that. They see to it that the auntring is safe. So your brother will be all right.”

My mother went on packing pigi-roots into her net.

“A rape is a very, very bad thing for the settled men,” said Noyit to me. “It means the women won’t come to them. If the boys raped some woman, probably the men would kill all the boys.”

My mother was finally listening.

She did not go to the rendezvous with Borny, but all through the rainy season she was utterly miserable. She got sick, and old Dnemi sent Didsu over to dose her with gagberry syrup. She made notes while she was sick, lying on her mattress, about illnesses and medicines and how the older girls had to look after sick women, since grown women did not enter one another’s houses. She never stopped working and never stopped worrying about Borny.

Late in the rainy season, when the warm wind had come and the yellow honey-flowers were in bloom on all the hills, the Golden World time, Noyit came by while Mother was working in the garden. “House on the Skyline Man says things are all right in the boygroup,” she said, and went on.

Mother began to realize then that although no adult ever entered another’s house, and adults seldom spoke to one another, and men and women had only brief, often casual relationships, and men lived all their lives in real solitude, still there was a kind of community, a wide, thin, fine network of delicate and certain intention and restraint: a social order. Her reports to the ship were filled with this new understanding. But she still found Sorovian life impoverished, seeing these persons as mere survivors, poor fragments of the wreck of something great.

“My dear,” she said—in Hainish; there is no way to say “my dear” in my language. She was speaking Hainish with me in the house so that I wouldn’t forget it entirely.—“My dear, the explanation of an uncomprehended technology as magic is primitivism. It’s not a criticism, merely a description.”

“But technology isn’t magic,” I said.

“Yes, it is, in their minds; look at the story you just recorded. Before-Time sorcerors who could fly in the air and undersea and underground in magic boxes!”

“In metal boxes,” I corrected.

“In other words, airplanes, tunnels, submarines; a lost technology explained as supernatural.”

“The boxes weren’t magic,” I said. “The people were. They were sorcerors. They used their power to get power over other persons. To live rightly a person has to keep away from magic.”

“That’s a cultural imperative, because a few thousand years ago uncontrolled technological expansion led to disaster. Exactly. There’s a perfectly rational reason for the irrational taboo.”

I did not know what “rational” and “irrational” meant in my language; I could not find words for them. “Taboo” was the same as
“poisonous.” I listened to my mother because a daughter must learn from her mother, and my mother knew many, many things no other person knew; but my education was very difficult, sometimes. If only there were more stories and songs in her teaching, and not so many words, words that slipped away from me like water through a net!

The Golden Time passed, and the beautiful summer; the Silver Time returned, when the mists lie in the valleys between the hills, before the rains begin; and the rains began, and fell long and slow and warm, day after day after day. We had heard nothing of Borny and Ednede for over a year. Then in the night the soft thrum of rain on the reed roof turned into a scratching at the door and a whisper, “Shh—it’s all right—it’s all right.”

We wakened the fire and crouched at it in the dark to talk. Borny had got tall and very thin, like a skeleton with the skin dried on it. A cut across his upper lip had drawn it up into a kind of snarl that bared his teeth, and he could not say p, b, or m. His voice was a man’s voice. He huddled at the fire trying to get warmth into his bones. His clothes were wet rags. The knife hung on a cord around his neck. “It was all right,” he kept saying. “I don’t want to go on there, though.”

He would not tell us much about the year and a half in the boy-group, insisting that he would record a full description when he got to the ship. He did tell us what he would have to do if he stayed on Soro. He would have to go back to the Territory and hold his own among the older boys, by fear and sorcery, always proving his strength, until he was old enough to walk away—that is, to leave the Territory and wander alone till he found a place where the men would let him settle. Ednede and another boy had paired, and were going to walk away together when the rains stopped. It was easier for a pair, he said, if their bond was sexual; so long as they offered no competition for women, settled men wouldn’t challenge them. But a new man in the region anywhere within three days’ walk of an auntring had to prove himself against the settled men there. “It would ’e three or four years of the same thing,” he said, “challenging, fighting, always watching the others, on guard, showing how strong you are, staying alert all night, all day. To end up living alone your whole life. I can’t do it.” He looked at me. “I’ne not a ’erson,” he said. “I want to go ho’e.”

“I’ll radio the ship now,” Mother said quietly, with infinite relief.

“No,” I said.

Borny was watching Mother, and raised his hand when she turned to speak to me.

“I’ll go,” he said. “She doesn’t have to. Why should she?” Like me, he had learned not to use names without some reason to.

Mother looked from him to me and finally gave a kind of laugh. “I can’t leave her here, Borny!”

“Why should you go?”

“Because I want to,” she said. “I’ve had enough. More than enough. We’ve got a tremendous amount of material on the women, over seven years of it, and now you can fill the information gaps on the men’s side. That’s enough. It’s time, past time, that we all got back to our own people. All of us.”

“I have no people,” I said. “I don’t belong to people. I am trying to be a person. Why do you want to take me away from my soul? You want me to do magic! I won’t. I won’t do magic. I won’t speak your language. I won’t go with you!”

My mother was still not listening; she started to answer angrily. Borny put up his hand again, the way a woman does when she is going to sing, and she looked at him.

“We can talk later,” he said. “We can decide. I need to sleep.”

He hid in our house for two days while we decided what to do and how to do it. That was a miserable time. I stayed home as if I were sick so that I would not lie to the other persons, and Borny and Mother and I talked and talked. Borny asked Mother to stay with me; I asked her to leave me with Sadne or Noyit, either of whom would certainly take me into their household. She refused. She was the mother and I the child and her power was sacred. She radioed the ship and arranged for a lander to pick us up in a barren area two days’ walk from the auntring. We left at night, sneaking away. I carried nothing but my soulbag. We walked all next day, slept a little when it stopped raining, walked on and came to the desert.

The ground was all lumps and hollows and caves, Before-Time ruins; the soil was tiny bits of glass and hard grains and fragments, the way it is in the deserts. Nothing grew there. We waited there.

The sky broke open and a shining thing fell down and stood before us on the rocks, bigger than any house, though not as big as the ruins of the Before Time. My mother looked at me with a queer, vengeful smile. “Is it magic?” she said. And it was very hard for me not to think that it was. Yet I knew it was only a thing, and there is no magic in things, only in minds. I said nothing. I had not spoken since we left my home.

I had resolved never to speak to anybody until I got home again; but I was still a child, used to listen and obey. In the ship, that utterly strange new world, I held out only for a few hours, and then began to cry and ask to go home. Please, please, can I go home now.

Everyone on the ship was very kind to me.

Even then I thought about what Borny had been through and what I was going through, comparing our ordeals. The difference seemed total. He had been alone, without food, without shelter, a frightened boy trying to survive among equally frightened rivals against the brutality of older youths intent on having and keeping power, which they saw as manhood. I was cared for, clothed, fed so richly I got sick, kept so warm I felt feverish, guided, reasoned with, praised, befriended by citizens of a very great city, offered a share in their power, which they saw as humanity. He and I had both fallen among sorcerors. Both he and I could see the good in the people we were among, but neither he nor I could live with them.

Borny told me he had spent many desolate nights in the Territory crouched in a fireless shelter, telling over the stories he had learned from the aunts, singing the songs in his head. I did the same thing every night on the ship. But I refused to tell the stories or sing to the people there. I would not speak my language, there. It was the only way I had to be silent.

My mother was enraged, and for a long time unforgiving. “You owe your knowledge to our people,” she said. I did not answer, because all I had to say was that they were not my people, that I had no people. I was a person. I had a language that I did not speak. I had my silence. I had nothing else.

I went to school; there were children of different ages on the ship, like an auntring, and many of the adults taught us. I learned Ekumenical history and geography, mostly, and Mother gave me a report to learn about the history of Eleven-Soro, what my language calls the Before Time. I read that the cities of my world had been the greatest cities ever built on any world, covering two of the continents entirely, with small areas set aside for farming; there had been 120 billion people living in the cities, while the animals and the sea and the air and the dirt died, until the people began dying too. It was a hideous story. I was ashamed of it and wished nobody else on the ship or in the Ekumen knew about it. And yet, I thought, if they knew the stories I knew about the Before Time, they would understand how magic turns on itself, and that it must be so.

After less than a year, Mother told us we were going to Hain. The ship’s doctor and his clever machines had repaired Borny’s lip; he and Mother had put all the information they had into the records; he was old enough to begin training for the Ekumenical Schools, as he wanted to do. I was not flourishing, and the doctor’s machines were not able to repair me. I kept losing weight, I slept badly, I had terrible headaches. Almost as soon as we came aboard the ship, I had begun to menstruate; each time the cramps were agonizing. “This is no good, this ship life,” she said. “You need to be outdoors. On a planet. On a civilized planet.”

“If I went to Hain,” I said, “when I came back, the persons I know would all be dead hundreds of years ago.”

“Serenity,” she said, “you must stop thinking in terms of Soro. We have left Soro. You must stop deluding and tormenting yourself, and look forward, not back. Your whole life is ahead of you. Hain is where you will learn to live it.”

I summoned up my courage and spoke in my own language: “I am not a child now. You have no power over me. I will not go. Go without me. You have no power over me!”

Those are the words I had been taught to say to a magician, a sorcerer. I don’t know if my mother fully understood them, but she did understand that I was deathly afraid of her, and it struck her into silence.

After a long time she said in Hainish, “I agree. I have no power over you. But I have certain rights; the right of loyalty; of love.”

“Nothing is right that puts me in your power,” I said, still in my language.

She stared at me. “You are like one of them,” she said. “You are one of them. You don’t know what love is. You’re closed into yourself like a rock. I should never have taken you there. People crouching in the ruins of a society—brutal, rigid, ignorant, superstitious—Each one in a terrible solitude—And I let them make you into one of them!”

“You educated me,” I said, and my voice began to tremble and my mouth to shake around the words, “and so does the school here, but my aunts educated me, and I want to finish my education.” I was weeping, but I kept standing with my hands clenched. “I’m not a woman yet. I want to be a woman.”

“But Ren, you will be!—ten times the woman you could ever be on Soro—you must try to understand, to believe me—”

“You have no power over me,” I said, shutting my eyes and putting my hands over my ears. She came to me then and held me, but I stood stiff, enduring her touch, until she let me go.

The ship’s crew had changed entirely while we were onplanet. The First Observers had gone on to other worlds; our back-up was now a Gethenian archeologist named Arrem, a mild, watchful person, not young. Arrem had gone down onplanet only on the two desert continents, and welcomed the chance to talk with us, who had “lived with the living,” as heshe said. I felt easy when I was with Arrem, who was so unlike anybody else. Arrem was not a man—I could not get used to having men around all the time—yet not a woman; and so not exactly an adult, yet not a child: a person, alone, like me. Heshe did not know my language well, but always tried to talk it with me. When this crisis came, Arrem came to my mother and took counsel with her, suggesting that she let me go back down on planet. Borny was in on some of these talks, and told me about them.

“Arrem says if you go to Hain you’ll probably die,” he said. “Your soul will. Heshe says some of what we learned is like what they learn on Gethen, in their religion. That kind of stopped Mother from ranting about primitive superstition… And Arrem says you could be useful to the Ekumen, if you stay and finish your education on Soro. You’ll be an invaluable resource.” Borny sniggered, and after a minute I did too. “They’ll mine you like an asteroid,” he said. Then he said, “You know, if you stay and I go, we’ll be dead.”

That was how the young people of the ships said it, when one was going to cross the lightyears and the other was going to stay. Goodbye, we’re dead. It was the truth.

“I know,” I said. I felt my throat get tight, and was afraid. I had never seen an adult at home cry, except when Sut’s baby died. Sut howled all night. Howled like a dog, Mother said, but I had never seen or heard a dog; I heard a woman terribly crying. I was afraid of sounding like that. “If I can go home, when I finish making my soul, who knows, I might come to Hain for a while,” I said, in Hainish.

“Scouting?” Borny said in my language, and laughed, and made me laugh again.

Nobody gets to keep a brother. I knew that. But Borny had come back from being dead to me, so I might come back from being dead to him; at least I could pretend I might.

My mother came to a decision. She and I would stay on the ship for another year while Borny went to Hain. I would keep going to school; if at the end of the year I was still determined to go back onplanet, I could do so. With me or without me, she would go on to Hain then and join Borny. If I ever wanted to see them again, I could follow them. It was a compromise that satisfied no one, but it was the best we could do, and we all consented.

When he left, Borny gave me his knife.

After he left, I tried not to be sick. I worked hard at learning everything they taught me in the ship school, and I tried to teach Arrem how to be aware and how to avoid witchcraft. We did slow-walking together in the ship’s garden, and the first hour of the untrance movements from the Handdara of Karhide on Gethen. We agreed that they were alike.

The ship was staying in the Soro system not only because of my family, but because the crew was now mostly zoologists who had come to study a sea animal on Eleven-Soro, a kind of cephalopod that had mutated toward high intelligence, or maybe it already was highly intelligent; but there was a communication problem. “Almost as bad as with the local humans,” said Steadiness, the zoologist who taught and teased us mercilessly. She took us down twice by lander to the uninhabited islands in the Northern Hemisphere where her station was. It was very strange to go down to my world and yet be a world away from my aunts and sisters and my soulmate; but I said nothing.

I saw the great, pale, shy creature come slowly up out of the deep waters with a running ripple of colors along its long coiling tentacles and a ringing shimmer of sound, all so quick it was over before you could follow the colors or hear the tune. The zoologist’s machine produced a pink glow and a mechanically speeded-up twitter, tinny and feeble in the immensity of the sea. The cephalopod patiently responded in its beautiful silvery shadowy language. “CP,” Steadiness said to us, ironic—Communication Problem. “We don’t know what we’re talking about.”

I said, “I learned something in my education here. In one of the songs, it says,” and I hesitated, trying to translate it into Hainish, “it says, thinking is one way of doing, and words are one way of thinking.”

Steadiness stared at me, in disapproval I thought, but probably only because I had never said anything to her before except “Yes.” Finally she said, “Are you suggesting that it doesn’t speak in words?”

“Maybe it’s not speaking at all. Maybe it’s thinking.”

Steadiness stared at me some more and then said, “Thank you.” She looked as if she too might be thinking. I wished I could sink into the water, the way the cephalopod was doing.

The other young people on the ship were friendly and mannerly. Those are words that have no translation in my language. I was unfriendly and unmannerly, and they let me be. I was grateful. But there was no place to be alone on the ship. Of course we each had a room; though small, the Heyho was a Hainish-built explorer, designed to give its people room and privacy and comfort and variety and beauty while they hung around in a solar system for years on end. But it was designed. It was all human-made—everything was human. I had much more privacy than I had ever had at home in our one-room house; yet there I had been free and here I was in a trap. I felt the pressure of people all around me, all the time. People around me, people with me, people pressing on me, pressing me to be one of them, to be one of them, one of the people. How could I make my soul? I could barely cling to it. I was in terror that I would lose it altogether.

One of the rocks in my soulbag, a little ugly gray rock that I had picked up on a certain day in a certain place in the hills above the river in the Silver Time, a little piece of my world, that became my world. Every night I took it out and held it in my hand while I lay in bed waiting to sleep, thinking of the sunlight on the hills above the river, listening to the soft hushing of the ship’s systems, like a mechanical sea.

The doctor hopefully fed me various tonics. Mother and I ate breakfast together every morning. She kept at work, making our notes from all the years on Eleven-Soro into her report to the Ekumen, but I knew the work did not go well. Her soul was in as much danger as mine was.

“You will never give in, will you, Ren?” she said to me one morning out of the silence of our breakfast. I had not intended the silence as a message. I had only rested in it.

“Mother, I want to go home and you want to go home,” I said. “Can’t we?”

Her expression was strange for a moment, while she misunderstood me; then it cleared to grief, defeat, relief.

“Will we be dead?” she asked me, her mouth twisting.

“I don’t know. I have to make my soul. Then I can know if I can come.”

“You know I can’t come back. It’s up to you.”

“I know. Go see Borny,” I said. “Go home. Here we’re both dying.” Then noises began to come out of me, sobbing, howling. Mother was crying. She came to me and held me, and I could hold my mother, cling to her and cry with her, because her spell was broken.

From the lander approaching I saw the oceans of Eleven-Soro, and in the greatness of my joy I thought that when I was grown and went out alone I would go to the sea shore and watch the sea-beasts shimmering their colors and tunes till I knew what they were thinking. I would listen, I would learn, till my soul was as large as the shining world. The scarred barrens whirled beneath us, ruins as wide as the continent, endless desolations. We touched down. I had my soulbag, and Borny’s knife around my neck on its string, a communicator implant behind my right earlobe, and a medicine kit Mother had made for me. “No use dying of an infected finger, after all,” she had said. The people on the lander said goodbye, but I forgot to. I set off out of the desert, home.

It was summer; the night was short and warm; I walked most of it. I got to the auntring about the middle of the second day. I went to my house cautiously, in case somebody had moved in while I was gone; but it was just as we had left it. The mattresses were moldy, and I put them and the bedding out in the sun, and started going over the garden to see what had kept growing by itself. The pigi had got small and seedy, but there were some good roots. A little boy came by and stared; he had to be Migi’s baby. After a while Hyuru came by. She squatted down near me in the garden in the sunshine. I smiled when I saw her, and she smiled, but it took us a while to find something to say.

“Your mother didn’t come back,” she said. “She’s dead,” I said.

“I’m sorry,” Hyuru said.

She watched me dig up another root.

“Will you come to the singing circle?” she asked.

I nodded.

She smiled again. With her rosebrown skin and wide-set eyes, Hyuru had become very beautiful, but her smile was exactly the same as when we were little girls. “Hi, ya!” she sighed in deep contentment, lying down on the dirt with her chin on her arms. “This is good!”

I went on blissfully digging.

That year and the next two, I was in the singing circle with Hyuru and two other girls. Didsu still came to it often, and Han, a woman who settled in our auntring to have her first baby, joined it too. In the singing circle the older girls pass around the stories, songs, knowledge they learned from their own mother, and young women who have lived in other auntrings teach what they learned there; so women make each other’s souls, learning how to make their children’s souls.

Han lived in the house where old Dnemi had died. Nobody in the auntring except Sut’s baby had died while my family lived there. My mother had complained that she didn’t have any data on death and burial. Sut had gone away with her dead baby and never came back, and nobody talked about it. I think that turned my mother against the others more than anything else. She was angry and ashamed that she could not go and try to comfort Sut and that nobody else did. “It is not human,” she said. “It is pure animal behavior. Nothing could be clearer evidence that this is a broken culture—not a society, but the remains of one. A terrible, an appalling poverty.”

I don’t know if Dnemi’s death would have changed her mind. Dnemi was dying for a long time, of kidney failure I think; she turned a kind of dark orange color, jaundice. While she could get around, nobody helped her. When she didn’t come out of her house for a day or two, the women would send the children in with water and a little food and firewood. It went on so through the winter; then one morning little Rashi told his mother Aunt Dnemi was “staring.” Several of the women went to Dnemi’s house, and entered it for the first and last time. They sent for all the girls in the singing circle, so that we could learn what to do. We took turns sitting by the body or in the porch of the house, singing soft songs, child-songs, giving the soul a day and a night to leave the body and the house; then the older women wrapped the body in the bedding, strapped it on a kind of litter, and set off with it toward the barren lands. There it would be given back, under a rock cairn or inside one of the ruins of the ancient city. “Those are the lands of the dead,” Sadne said. “What dies stays there.”

Han settled down in that house a year later. When her baby began to be born she asked Didsu to help her, and Hyuru and I stayed in the porch and watched, so that we could learn. It was a wonderful thing to see, and quite altered the course of my thinking, and Hyuru’s too. Hyuru said, “I’d like to do that!” I said nothing, but thought, So do I, but not for a long time, because once you have a child you’re never alone.

And though it is of the others, of relationships, that I write, the heart of my life has been my being alone.

I think there is no way to write about being alone. To write is to tell something to somebody, to communicate to others. CP, as Steadiness would say. Solitude is non-communication, the absence of others, the presence of a self sufficient to itself.

A woman’s solitude in the auntring is, of course, based firmly on the presence of others at a little distance. It is a contingent, and therefore human, solitude. The settled men are connected as stringently to the women, though not to one another; the settlement is an integral though distant element of the auntring. Even a scouting woman is part of the society—a moving part, connecting the settled parts. Only the isolation of a woman or man who chooses to live outside the settlements is absolute. They are outside the network altogether. There are worlds where such persons are called saints, holy people. Since isolation is a sure way to prevent magic, on my world the assumption is that they are sorcerors, outcast by others or by their own will, their conscience.
I knew I was strong with magic, how could I help it? and I began to long to get away. It would be so much easier and safer to be alone. But at the same time, and increasingly, I wanted to know something about the great harmless magic, the spells cast between men and women.

I preferred foraging to gardening, and was out on the hills a good deal; and these days, instead of keeping away from the men’s-houses, I wandered by them, and looked at them, and looked at the men if they were outside. The men looked back. Downriver Lame Man’s long, shining hair was getting a little white in it now, but when he sat singing his long, long songs I found myself sitting down and listening, as if my legs had lost their bones. He was very handsome. So was the man I remembered as a boy named Tret in the auntring, when I was little, Behyu’s son. He had come back from the boygroup and from wandering, and had built a house and made a fine garden in the valley of Red Stone Creek. He had a big nose and big eyes, long arms and legs, long hands; he moved very quietly, almost like Arrem doing the untrance. I went often to pick lowberries in Red Stone Creek Valley.

He came along the path and spoke. “You were Borny’s sister,” he said. He had a low voice, quiet.

“He’s dead,” I said.

Red Stone Man nodded. “That’s his knife.”

In my world, I had never talked with a man. I felt extremely strange. I kept picking berries.

“You’re picking green ones,” Red Stone Man said.

His soft, smiling voice made my legs lose their bones again.

“I think nobody’s touched you,” he said. “I’d touch you gently. I think about it, about you, ever since you came by here early in the summer. Look, here’s a bush full of ripe ones. Those are green. Come over here.”

I came closer to him, to the bush of ripe berries.

When I was on the ship, Arrem told me that many languages have a single word for sexual desire and the bond between mother and child and the bond between soulmates and the feeling for one’s home and worship of the sacred; they are all called love. There is no word that great in my language. Maybe my mother is right, and human greatness perished in my world with the people of the Before Time, leaving only small, poor, broken things and thoughts. In my language, love is many different words. I learned one of them with Red Stone Man. We sang it together to each other.

We made a brush house on a little cove of the creek, and neglected our gardens, but gathered many, many sweet berries.

Mother had put a lifetime’s worth of nonconceptives in the little medicine kit. She had no faith in Sorovian herbals. I did, and they worked.

But when a year or so later, in the Golden Time, I decided to go out scouting, I thought I might go places where the right herbs were scarce; and so I stuck the little noncon jewel on the back of my left earlobe. Then I wished I hadn’t, because it seemed like witchcraft. Then I told myself I was being superstitious; the noncon wasn’t any more witchcraft than the herbs were, it just worked longer. I had promised my mother in my soul that I would never be superstitious. The skin grew over the noncon, and I took my soulbag and Borny’s knife and the medicine kit, and set off across the world.

I had told Hyuru and Red Stone Man I would be leaving. Hyuru and I sang and talked together all one night down by the river. Red Stone Man said in his soft voice, “Why do you want to go?” and I said, “To get away from your magic, sorceror,” which was true in part. If I kept going to him I might always go to him. I wanted to give my soul and body a larger world to be in.

Now to tell of my scouting years is more difficult than ever. CP! A woman scouting is entirely alone, unless she chooses to ask a settled man for sex, or camps in an auntring for a while to sing and listen with the singing circle. If she goes anywhere near the territory of a boy-group, she is in danger; and if she comes on a rogue she is in danger; and if she hurts herself or gets into polluted country, she is in danger. She has no responsibility except to herself, and so much freedom is very dangerous.

In my right earlobe was the tiny communicator; every forty days, as I had promised, I sent a signal to the ship that meant “all well.” If I wanted to leave, I would send another signal. I could have called for the lander to rescue me from a bad situation, but though I was in bad situations a couple of times I never thought of using it. My signal was the mere fulfillment of a promise to my mother and
her people, the network I was no longer part of, a meaningless communication.

Life in the auntring, or for a settled man, is repetitive, as I said; and so it can be dull. Nothing new happens. The mind always wants new happenings. So for the young soul there is wandering and scouting, travel, danger, change. But of course travel and danger and change have their own dullness. It is finally always the same otherness over again; another hill, another river, another man, another day. The feet begin to turn in a long, long circle. The body begins to think of what it learned back home, when it learned to be still. To be aware. To be aware of the grain of dust beneath the sole of the foot, and the skin of the sole of the foot, and the touch and scent of the air on the cheek, and the fall and motion of the light across the air, and the color of the grass on the high hill across the river, and the thoughts of the body, of the soul, the shimmer and ripple of colors and sounds in the clear darkness of the depths, endlessly moving, endlessly changing, endlessly new.

So at last I came back home. I had been gone about four years.

Hyuru had moved into my old house when she left her mother’s house. She had not gone scouting, but had taken to going to Red Stone Creek Valley; and she was pregnant. I was glad to see her living there. The only house empty was an old half-ruined one too close to Hedimi’s. I decided to make a new house. I dug out the circle as deep as my chest; the digging took most of the summer. I cut the sticks, braced and wove them, and then daubed the framework solidly with mud inside and out. I remembered when I had done that with my mother long, long ago, and how she had said, “That’s right. That’s good.” I left the roof open, and the hot sun of late summer baked the mud into clay. Before the rains came, I thatched the house with reeds, a triple thatching, for I’d had enough of being wet all winter.

My auntring was more a string than a ring, stretching along the north bank of the river for about three kilos; my house lengthened the string a good bit, upstream from all the others. I could just see the smoke from Hyuru’s fireplace. I dug it into a sunny slope with good drainage. It is still a good house.

I settled down. Some of my time went to gathering and gardening and mending and all the dull, repetitive actions of primitive life, and some went to singing and thinking the songs and stories I had learned here at home and while scouting, and the things I had learned on the ship, also. Soon enough I found why women are glad to have children come to listen to them, for songs and stories are meant to be heard, listened to. “Listen!” I would say to the children. The children of the auntring came and went, like the little fish in the river, one or two or five of them, little ones, big ones. When they came, I sang or told stories to them. When they left, I went on in silence. Sometimes I joined the singing circle to give what I had learned traveling to the older girls. And that was all I did; except that I worked, always, to be aware of all I did.

By solitude the soul escapes from doing or suffering magic; it escapes from dullness, from boredom, by being aware. Nothing is boring if you are aware of it. It may be irritating, but it is not boring. If it is pleasant the pleasure will not fail so long as you are aware of it. Being aware is the hardest work the soul can do, I think.

I helped Hyuru have her baby, a girl, and played with the baby. Then after a couple of years I took the noncon out of my left earlobe. Since it left a little hole, I made the hole go all the way through with a burnt needle, and when it healed I hung in it a tiny jewel I had found in a ruin when I was scouting. I had seen a man on the ship with a jewel hung in his ear that way. I wore it when I went out foraging. I kept clear of Red Stone Creek Valley. The man there behaved as if he had a claim on me, a right to me. I liked him still, but I did not like that smell of magic about him, his imagination of power over me. I went up into the hills, northward.

A pair of young men had settled in old North House about the time I came home. Often boys got through boygroup by pairing, and often they stayed paired when they left the Territory. It helped their chances of survival. Some of them were sexually paired, others weren’t; some stayed paired, others didn’t. One of this pair had gone off with another man last summer. The one that stayed wasn’t a handsome man, but I had noticed him. He had a kind of solidness I liked. His body and hands were short and strong. I had courted him a little, but he was very shy. This day, a day in the Silver Time when the mist lay on the river, he saw the jewel swinging in my ear, and his eyes widened.

“It’s pretty, isn’t it?” I said.

He nodded.

“I wore it to make you look at me,” I said.

He was so shy that I finally said, “If you only like sex with men, you know, just tell me.” I really was not sure.

“Oh, no,” he said, “no. No.” He stammered and then bolted back down the path. But he looked back; and I followed him slowly, still not certain whether he wanted me or wanted to be rid of me.

He waited for me in front of a little house in a grove of redroot, a lovely little bower, all leaves outside, so that you would walk within arm’s length of it and not see it. Inside he had laid sweet grass, deep and dry and soft, smelling of summer. I went in, crawling because the door was very low, and sat in the summer-smelling grass. He stood outside. “Come in,” I said, and he came in very slowly.

“I made it for you,” he said.

“Now make a child for me,” I said.

And we did that; maybe that day, maybe another.

Now I will tell you why after all these years I called the ship, not knowing even if it was still there in the space between the planets, asking for the lander to meet me in the barren land.

When my daughter was born, that was my heart’s desire and the fulfillment of my soul. When my son was born, last year, I knew there is no fulfillment. He will grow toward manhood, and go, and fight and endure, and live or die as a man must. My daughter, whose name is Yedneke, Leaf, like my mother, will grow to womanhood and go or stay as she chooses. I will live alone. This is as it should be, and my desire. But I am of two worlds; I am a person of this world, and a woman of my mother’s people. I owe my knowledge to the children of her people. So I asked the lander to come, and spoke to the people on it. They gave me my mother’s report to read, and I have written my story in their machine, making a record for those who want to learn one of the ways to make a soul. To them, to the children I say: Listen! Avoid magic! Be aware!


தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: எழுத்துக்கள், SF

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
ஜெயமோகனின் பதிவு – ‘இருத்தலின் இனிமை
உர்சுலா லே க்வின்னின் தளம்

Developer Resources

Create cool applications that integrate with WordPress.com

யுவகிருஷ்ணா

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

புத்தகம்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

பாலகுமாரன் பேசுகிறார்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

முரளிகண்ணன்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

நான் வாசித்த தமிழ்ப் புத்தகங்கள்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

நந்தவனம்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

MVM

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

தமிழ் பேப்பர்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

தமிழிலே எழுதுவோம்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

கண்ணோட்டம்- KANNOTTAM

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

கணிதம்

ஜாலியாக...

கடுகு தாளிப்பு

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

எழுத்து - காரம் - சாரம் - சுதாங்கன்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

என் ஜன்னலுக்கு வெளியே...

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

உங்கள் ரசிகன்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

அன்புடன்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

அழியாச் சுடர்கள்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

%d bloggers like this: