பொருளடக்கத்திற்கு தாவுக

புல்லட்டின் போர்ட் (அண்மைய பதிவுகளுக்கு கீழே scroll செய்யவும்)

by

சில பல மாதங்களாகவே மனச்சோர்வு அதிகம். தினமும் கழுத்து வரை இருக்கும் நீர் மூக்கிற்கு வந்துவிடக் கூடாதே என்ற போராட்டம். படிப்பதே குறைந்துவிட்டது. அப்படியே படித்தாலும் உழைப்பு, அதிக கவனம் தேவைப்படும் எதையும் தவிர்த்து வருகிறேன். ஒன்றும் பிரமாதமில்லை, உலகில் யாரும் சந்திக்காத பிரச்சினை எதுவும் எனக்கு வந்துவிடவில்லை, எல்லாம் சர்வசாதாரணமான விஷயங்கள்தான் என்று மூளைக்குத் தெரிகிறது, ஆனால் மூளைக்கும் மனதுக்கும் வெகுதூரம். பார்ப்போம்.

2019-இன் பரிந்துரைகள்:

  1. சாமர்செட் மாம் சிறுகதை – Verger
  2. வோலே சோயிங்கா கவிதை – A Telephone Conversation
  3. மாப்பசான் சிறுகதை – Necklace
  4. எக்பர்ட் சச்சிதானந்தம் சிறுகதைகள் – நுகம், ஃபிலிப்பு, சோதோம் பட்டணம், மலையின் தனிமை
  5. ஃப்ராங்க் ஆர். ஸ்டாக்டன் சிறுகதை – Lady or the Tiger
  6. எக்பர்ட் சச்சிதானந்தம் சிறுகதை – Lady with a Dog
  7. ஹெர்மன் மெல்வில் சிறுகதை – A Bartleby the Scrivener
  8. பத்திரிகை ஆய்வுக் கட்டுரை – A Kingdom from the Dust
  9. ஜாக் லண்டன் எழுதிய All Gold Canyon சிறுகதை
  10. இலா பட் பற்றிய கட்டுரை
  11. பெர்டோல்ட் ப்ரெக்டின் கவிதை
  12. ஜார்ஜ் ஆர்வெல்லின் கட்டுரை – Shooting the Elephant
  13. கட்டுரை – Surprising History of Words
  14. எட்கர் ஆலன் போவின் துப்பறியும் கதைகள்Purloined Letter, Gold Bug
  15. அம்பையின் சிறுகதைத் தொகுப்பு – வீட்டின் மூலையில் ஒரு சமையலறை
  16. அம்பையின் சிறுகதைகள் – வீட்டின் மூலையில் ஒரு சமையலறை, மல்லுக்கட்டு, பிளாஸ்டிக் டப்பியில் பராசக்தி முதலியோர், வெளிப்பாடு, கறுப்பு குதிரை சதுக்கம்
  17. கிரீஷ் கார்னாட் எழுதிய நாடகங்கள்துக்ளக், ஹயவதனா, நாகமண்டலா, தலேதண்டா
  18. சங்கக் கவிதை – நாராய் நாராய் செங்கால் நாராய்
  19. கோட்சேயின் விளக்கம் – நான் ஏன் காந்தியைக் கொன்றேன்?
  20. வெ. சாமிநாத சர்மா எழுதிய நான் கண்ட நால்வர், பாணபுரத்து வீரன்
  21. சி.ஜே. சான்சம் எழுதிய வரலாற்று பின்புலம் கொண்ட துப்பறியும் நாவல்கள் – Dissolution, Heartstone, Lamentation, Tombland
  22. பெர்னார்ட் கார்ன்வெல் எழுதிய Starbuck Chronicles
  23. அண்ணாவின் நாடகங்கள் – ஓரிரவு, சிவாஜி கண்ட ஹிந்து சாம்ராஜ்யம், வேலைக்காரி
  24. ராபர்ட் காரோவின் கட்டுரை
  25. ஆர்.எல். ஸ்டீவன்சனின் Treasure Island
  26. சுஜாதாவின் கட்டுரை – அப்பா அன்புள்ள அப்பா
  27. பவா செல்லதுரையின் சிறுகதைகள்வேட்டை, பச்சை இருளன், சத்ரு, ஏழுமலை ஜமா
  28. ப்ரூஸ் அலெக்சாண்டர் எழுதிய வரலாற்று துப்பறியும் கதைகள் – ஜான் ஃபீல்டிங் கதைகள்
  29. திலீப்குமார் சிறுகதை – கடவு
  30. ராஹுல் சாங்கிரித்யாயனின் வோல்காவிலிருந்து கங்கை வரை – குறிப்பாக பிரவாஹன் சிறுகதை
  31. லா.ச.ரா. சிறுகதை – மண்
  32. கு.ப.ரா. சிறுகதை – வீரம்மாளின் காளை
  33. சி.சு. செல்லப்பாவின் குறுநாவல் – வாடிவாசல்
  34. நாடோடியின் நகைச்சுவை புத்தகங்கள்

2018-இன் பரிந்துரைகள்
2017-இன் பரிந்துரைகள்.
2016-இன் பரிந்துரைகள்.


நான் எழுதும் பதிவுகளில் பாதிக்கு மேல் புத்தகம் பற்றிதான். அதனால் புத்தகங்களுக்காக ஒரு தனி ப்ளாக் ஆரம்பிக்கலாம் என்று ரொம்ப நாளாக யோசனை. இன்று ஆரம்பித்துவிட்டேன்!

சிறந்த சிறுகதைகள், சிறந்த நாவல்கள் என்று இரண்டு ஸ்டிக்கி பதிவுகள் வைத்திருக்க யோசனை. படிக்கும்போது, நினைவு வரும்போது இந்தப் பதிவுகளில் சேர்த்துவிட எண்ணம்.

ஒரு ப்ளாகையே சமாளிக்கமுடியவில்லை, இதில் இன்னொன்றா என்று சில சமயம் தோன்றுகிறது. ஓடுகிற வரை ஓடட்டும்!

ஜெயமோகன் இந்த தளத்தைப் பற்றி தன் ப்ளாகில் புத்தகங்களைப்பற்றிய ஆர்வம் கொண்டவர்கள் வாசிக்கவேண்டிய தளம் என்று குறிப்பிட்டு எங்களை கவுரவித்திருக்கிறார்.

எங்கள் பிற தளங்கள்:

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: சுய அறிமுகம்

ஹாலோவீன் சிறுகதை – Monkey’s Paw

by

Monkey’s Paw புகழ் பெற்ற சிறுகதை. ஹாலோவீன் அன்று இதைப் பதிப்பது பொருத்தமாக இருக்கும்.

நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் – 1902-இல் – W.W. Jacobs எழுதியது. நிறைய எழுதி இருந்தாலும் இன்றும் ஜேகப்ஸ் நினைவு கூரப்படுவது இந்த ஒரு சிறுகதையின் மூலமே.

அப்படி என்ன ஸ்பெஷல் இந்த சிறுகதையில்? ஏறக்குறைய cliche ஆகிவிட்ட setting – எங்கோ ஒரு கிராமம், தனியாக ஒரு குடும்பம், இந்தியாவிலிருந்து கொண்டு வரப்பட்ட மந்திரசக்தி உள்ள ஒரு பொருள் – இப்படித்தான். நடையும் கொஞ்சம் பழையதாகிவிட்டது. ஆனால் அந்தக் கரு! அதனால்தான் இது இன்னும் நினைவு கூரப்படுகிறது.

பல தொன்மங்களில் உள்ள கருதான். விதியை வெல்ல எடுக்கப்படும் எல்லா முயற்சிகளும் தோல்விதான் அடையும் என்ற கருதான். ஈடிபஸ் ரெக்சிலும் இந்த motif உண்டு. மஹாபாரதத்திலும் உண்டு. பைபிளிலும் உண்டு. 1001 அராபிய இரவுகளிலும் உண்டு. அந்தக் கருவை ஜேகப்ஸ் கையாண்டிருக்கும் விதம் இந்த சிறுகதையையே ஒரு தொன்மம் ஆக்குகிறது.

ஏற்கனவே படித்திருந்தாலும் மீண்டும் ஒரு முறை படித்துப் பாருங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன். வசதிக்காக கீழே பதித்திருக்கிறேன்.

“Be careful what you wish for, you may receive it.” –Anonymous

Part I

Without, the night was cold and wet, but in the small parlour of Laburnum villa the blinds were drawn and the fire burned brightly. Father and son were at chess; the former, who possessed ideas about the game involving radical chances, putting his king into such sharp and unnecessary perils that it even provoked comment from the white-haired old lady knitting placidly by the fire.

“Hark at the wind,” said Mr. White, who, having seen a fatal mistake after it was too late, was amiably desirous of preventing his son from seeing it.

“I’m listening,” said the latter grimly surveying the board as he stretched out his hand. “Check.”

“I should hardly think that he’s come tonight, ” said his father, with his hand poised over the board.

“Mate,” replied the son.

“That’s the worst of living so far out,” balled Mr. White with sudden and unlooked-for violence; “Of all the beastly, slushy, out of the way places to live in, this is the worst. Path’s a bog, and the road’s a torrent. I don’t know what people are thinking about. I suppose because only two houses in the road are let, they think it doesn’t matter.”

“Never mind, dear,” said his wife soothingly; “perhaps you’ll win the next one.”

Mr. White looked up sharply, just in time to intercept a knowing glance between mother and son. the words died away on his lips, and he hid a guilty grin in his thin grey beard.

“There he is,” said Herbert White as the gate banged to loudly and heavy footsteps came toward the door.

The old man rose with hospitable haste and opening the door, was heard condoling with the new arrival. The new arrival also condoled with himself, so that Mrs. White said, “Tut, tut!” and coughed gently as her husband entered the room followed by a tall, burly man, beady of eye and rubicund of visage.

“Sergeant-Major Morris, ” he said, introducing him.

The Sergeant-Major took hands and taking the proffered seat by the fire, watched contentedly as his host got out whiskey and tumblers and stood a small copper kettle on the fire.

At the third glass his eyes got brighter, and he began to talk, the little family circle regarding with eager interest this visitor from distant parts, as he squared his broad shoulders in the chair and spoke of wild scenes and doughty deeds; of wars and plagues and strange peoples.

“Twenty-one years of it,” said Mr. White, nodding at his wife and son. “When he went away he was a slip of a youth in the warehouse. Now look at him.”

“He don’t look to have taken much harm.” said Mrs. White politely.

“I’d like to go to India myself,” said the old man, just to look around a bit, you know.”

“Better where you are,” said the Sergeant-Major, shaking his head. He put down the empty glass and sighning softly, shook it again.

“I should like to see those old temples and fakirs and jugglers,” said the old man. “what was that that you started telling me the other day about a monkey’s paw or something, Morris?”

“Nothing.” said the soldier hastily. “Leastways, nothing worth hearing.”

“Monkey’s paw?” said Mrs. White curiously.

“Well, it’s just a bit of what you might call magic, perhaps.” said the Sergeant-Major off-handedly.

His three listeners leaned forward eagerly. The visitor absent-mindedly put his empty glass to his lips and then set it down again. His host filled it for him again.

“To look at,” said the Sergeant-Major, fumbling in his pocket, “it’s just an ordinary little paw, dried to a mummy.”

He took something out of his pocket and proffered it. Mrs. White drew back with a grimace, but her son, taking it, examined it curiously.

“And what is there special about it?” inquired Mr. White as he took it from his son, and having examined it, placed it upon the table.

“It had a spell put on it by an old Fakir,” said the Sergeant-Major, “a very holy man. He wanted to show that fate ruled people’s lives, and that those who interfered with it did so to their sorrow. He put a spell on it so that three separate men could each have three wishes from it.”

His manners were so impressive that his hearers were conscious that their light laughter had jarred somewhat.

“Well, why don’t you have three, sir?” said Herbert White cleverly.

The soldier regarded him the way that middle age is wont to regard presumptuous youth.”I have,” he said quietly, and his blotchy face whitened.

“And did you really have the three wishes granted?” asked Mrs. White.

“I did,” said the sergeant-major, and his glass tapped against his strong teeth.

“And has anybody else wished?” persisted the old lady.

“The first man had his three wishes. Yes,” was the reply, “I don’t know what the first two were, but the third was for death. That’s how I got the paw.”

His tones were so grave that a hush fell upon the group.

“If you’ve had your three wishes it’s no good to you now then Morris,” said the old man at last. “What do you keep it for?”

The soldier shook his head. “Fancy I suppose,” he said slowly.” I did have some idea of selling it, but I don’t think I will. It has caused me enough mischief already. Besides, people won’t buy. They think it’s a fairy tale, some of them; and those who do think anything of it want to try it first and pay me afterward.”

“If you could have another three wishes,” said the old man, eyeing him keenly,” would you have them?”

“I don’t know,” said the other. “I don’t know.”

He took the paw, and dangling it between his forefinger and thumb, suddenly threw it upon the fire. White, with a slight cry, stooped down and snatched it off.

“Better let it burn,” said the soldier solemnly.

“If you don’t want it Morris,” said the other, “give it to me.”

“I won’t.” said his friend doggedly. “I threw it on the fire. If you keep it, don’t blame me for what happens. Pitch it on the fire like a sensible man.”

The other shook his head and examined his possession closely. “How do you do it?” he inquired.

“Hold it up in your right hand, and wish aloud,” said the Sergeant-Major, “But I warn you of the consequences.”

“Sounds like the ‘Arabian Nights'”, said Mrs. White, as she rose and began to set the supper. “Don’t you think you might wish for four pairs of hands for me.”

Her husband drew the talisman from his pocket, and all three burst into laughter as the Seargent-Major, with a look of alarm on his face, caught him by the arm.

“If you must wish,” he said gruffly, “Wish for something sensible.”

Mr. White dropped it back in his pocket, and placing chairs, motioned his friend to the table. In the business of supper the talisman was partly forgotten, and afterward the three sat listening in an enthralled fashion to a second installment of the soldier’s adventures in India.

“If the tale about the monkey’s paw is not more truthful than those he has been telling us,” said Herbert, as the door closed behind their guest, just in time to catch the last train, “we shan’t make much out of it.”

“Did you give anything for it, father?” inquired Mrs. White, regarding her husband closely.

“A trifle,” said he, colouring slightly, “He didn’t want it, but I made him take it. And he pressed me again to throw it away.”

“Likely,” said Herbert, with pretended horror. “Why, we’re going to be rich, and famous, and happy. Wish to be an emperor, father, to begin with; then you can’t be henpecked.”

He darted around the table, pursued by the maligned Mrs White armed with an antimacassar.

Mr. White took the paw from his pocket and eyed it dubiously. “I don’t know what to wish for, and that’s a fact,” he said slowly. It seems to me I’ve got all I want.”

“If you only cleared the house, you’d be quite happy, wouldn’t you!” said Herbert, with his hand on his shoulder. “Well, wish for two hundred pounds, then; that’ll just do it.”

His father, smiling shamefacedly at his own credulity, held up the talisman, as his son, with a solemn face, somewhat marred by a wink at his mother, sat down and struck a few impressive chords.

“I wish for two hundred pounds,” said the old man distinctly.

A fine crash from the piano greeted his words, interrupted by a shuddering cry from the old man. His wife and son ran toward him.

“It moved,” he cried, with a glance of disgust at the object as it lay on the floor. “As I wished, it twisted in my hand like a snake.”

“Well, I don’t see the money,” said his son, as he picked it up and placed it on the table, “and I bet I never shall.”

“It must have been your fancy, father,” said his wife, regarding him anxiously.

He shook his head. “Never mind, though; there’s no harm done, but it gave me a shock all the same.”

They sat down by the fire again while the two men finished their pipes. Outside, the wind was higher than ever, an the old man started nervously at the sound of a door banging upstairs. A silence unusual and depressing settled on all three, which lasted until the old couple rose to retire for the rest of the night.

“I expect you’ll find the cash tied up in a big bag in the middle of your bed,” said Herbert, as he bade them good night, ” and something horrible squatting on top of your wardrobe watching you as you pocket your ill-gotten gains.”

He sat alone in the darkness, gazing at the dying fire, and seeing faces in it. The last was so horrible and so simian that he gazed at it in amazement. It got so vivid that, with a little uneasy laugh, he felt on the table for a glass containing a little water to throw over it. His hand grasped the monkey’s paw, and with a little shiver he wiped his hand on his coat and went up to bed.

Part II

In the brightness of the wintry sun next morning as it streamed over the breakfast table he laughed at his fears. There was an air of prosaic wholesomeness about the room which it had lacked on the previous night, and the dirty, shriveled little paw was pitched on the side-board with a carelessness which betokened no great belief in its virtues.

“I suppose all old soldiers are the same,” said Mrs White. “The idea of our listening to such nonsense! How could wishes be granted in these days? And if they could, how could two hundred pounds hurt you, father?”

“Might drop on his head from the sky,” said the frivolous Herbert.

“Morris said the things happened so naturally,” said his father, “that you might if you so wished attribute it to coincidence.”

“Well don’t break into the money before I come back,” said Herbert as he rose from the table. “I’m afraid it’ll turn you into a mean, avaricious man, and we shall have to disown you.”

His mother laughed, and following him to the door, watched him down the road; and returning to the breakfast table, was very happy at the expense of her husband’s credulity. All of which did not prevent her from scurrying to the door at the postman’s knock, nor prevent her from referring somewhat shortly to retired Sergeant-Majors of bibulous habits when she found that the post brought a tailor’s bill.

“Herbert will have some more of his funny remarks, I expect, when he comes home,” she said as they sat at dinner.

“I dare say,” said Mr. White, pouring himself out some beer; “but for all that, the thing moved in my hand; that I’ll swear to.”

“You thought it did,” said the old lady soothingly.

“I say it did,” replied the other. “There was no thought about it; I had just – What’s the matter?”

His wife made no reply. She was watching the mysterious movements of a man outside, who, peering in an undecided fashion at the house, appeared to be trying to make up his mind to enter. In mental connexion with the two hundred pounds, she noticed that the stranger was well dressed, and wore a silk hat of glossy newness. Three times he paused at the gate, and then walked on again. The fourth time he stood with his hand upon it, and then with sudden resolution flung it open and walked up the path. Mrs White at the same moment placed her hands behind her, and hurriedly unfastening the strings of her apron, put that useful article of apparel beneath the cushion of her chair.

She brought the stranger, who seemed ill at ease, into the room. He gazed at her furtively, and listened in a preoccupied fashion as the old lady apologized for the appearance of the room, and her husband’s coat, a garment which he usually reserved for the garden. She then waited as patiently as her sex would permit for him to broach his business, but he was at first strangely silent.

“I – was asked to call,” he said at last, and stooped and picked a piece of cotton from his trousers. “I come from ‘Maw and Meggins.’ ”

The old lady started. “Is anything the matter?” she asked breathlessly. “Has anything happened to Herbert? What is it? What is it?

Her husband interposed. “There there mother,” he said hastily. “Sit down, and don’t jump to conclusions. You’ve not brought bad news, I’m sure sir,” and eyed the other wistfully.

“I’m sorry – ” began the visitor.

“Is he hurt?” demanded the mother wildly.

The visitor bowed in assent.”Badly hurt,” he said quietly, “but he is not in any pain.”

“Oh thank God!” said the old woman, clasping her hands. “Thank God for that! Thank – ”

She broke off as the sinister meaning of the assurance dawned on her and she saw the awful confirmation of her fears in the others averted face. She caught her breath, and turning to her slower-witted husband, laid her trembling hand on his. There was a long silence.

“He was caught in the machinery,” said the visitor at length in a low voice.

“Caught in the machinery,” repeated Mr. White, in a dazed fashion,”yes.”

He sat staring out the window, and taking his wife’s hand between his own, pressed it as he had been wont to do in their old courting days nearly forty years before.

“He was the only one left to us,” he said, turning gently to the visitor. “It is hard.”

The other coughed, and rising, walked slowly to the window. ” The firm wishes me to convey their sincere sympathy with you in your great loss,” he said, without looking round. “I beg that you will understand I am only their servant and merely obeying orders.”

There was no reply; the old woman’s face was white, her eyes staring, and her breath inaudible; on the husband’s face was a look such as his friend the sergeant might have carried into his first action.

“I was to say that Maw and Meggins disclaim all responsibility,” continued the other. “They admit no liability at all, but in consideration of your son’s services, they wish to present you with a certain sum as compensation.”

Mr. White dropped his wife’s hand, and rising to his feet, gazed with a look of horror at his visitor. His dry lips shaped the words, “How much?”

“Two hundred pounds,” was the answer.

Unconscious of his wife’s shriek, the old man smiled faintly, put out his hands like a sightless man, and dropped, a senseless heap, to the floor.

Part III

In the huge new cemetery, some two miles distant, the old people buried their dead, and came back to the house steeped in shadows and silence. It was all over so quickly that at first they could hardly realize it, and remained in a state of expectation as though of something else to happen – something else which was to lighten this load, too heavy for old hearts to bear.

But the days passed, and expectations gave way to resignation – the hopeless resignation of the old, sometimes mis-called apathy. Sometimes they hardly exchanged a word, for now they had nothing to talk about, and their days were long to weariness.

It was about a week after that the old man, waking suddenly in the night, stretched out his hand and found himself alone. The room was in darkness, and the sound of subdued weeping came from the window. He raised himself in bed and listened.

“Come back,” he said tenderly. “You will be cold.”

“It is colder for my son,” said the old woman, and wept afresh.

The sounds of her sobs died away on his ears. The bed was warm, and his eyes heavy with sleep. He dozed fitfully, and then slept until a sudden wild cry from his wife awoke him with a start.

“THE PAW!” she cried wildly. “THE MONKEY’S PAW!”

He started up in alarm. “Where? Where is it? What’s the matter?”

She came stumbling across the room toward him. “I want it,” she said quietly. “You’ve not destroyed it?”

“It’s in the parlour, on the bracket,” he replied, marveling. “Why?”

She cried and laughed together, and bending over, kissed his cheek.

“I only just thought of it,” she said hysterically. “Why didn’t I think of it before? Why didn’t you think of it?”

“Think of what?” he questioned.

“The other two wishes,” she replied rapidly. “We’ve only had one.”

“Was not that enough?” he demanded fiercely.

“No,” she cried triumphantly; “We’ll have one more. Go down and get it quickly, and wish our boy alive again.”

The man sat in bed and flung the bedclothes from his quaking limbs.”Good God, you are mad!” he cried aghast. “Get it,” she panted; “get it quickly, and wish – Oh my boy, my boy!”

Her husband struck a match and lit the candle. “Get back to bed he said unsteadily. “You don’t know what you are saying.”

“We had the first wish granted,” said the old woman, feverishly; “why not the second?”

“A coincidence,” stammered the old man.

“Go get it and wish,” cried his wife, quivering with excitement.

The old man turned and regarded her, and his voice shook. “He has been dead ten days, and besides he – I would not tell you else, but – I could only recognize him by his clothing. If he was too terrible for you to see then, how now?”

“Bring him back,” cried the old woman, and dragged him towards the door. “Do you think I fear the child I have nursed?”

He went down in the darkness, and felt his way to the parlour, and then to the mantlepiece. The talisman was in its place, and a horrible fear that the unspoken wish might bring his mutilated son before him ere he could escape from the room seized up on him, and he caught his breath as he found that he had lost the direction of the door. His brow cold with sweat, he felt his way round the table, and groped along the wall until he found himself in the small passage with the unwholesome thing in his hand.

Even his wife’s face seemed changed as he entered the room. It was white and expectant, and to his fears seemed to have an unnatural look upon it. He was afraid of her.

“WISH!” she cried in a strong voice.

“It is foolish and wicked,” he faltered.

“WISH!” repeated his wife.

He raised his hand. “I wish my son alive again.”

The talisman fell to the floor, and he regarded it fearfully. Then he sank trembling into a chair as the old woman, with burning eyes, walked to the window and raised the blind.

He sat until he was chilled with the cold, glancing occasionally at the figure of the old woman peering through the window. The candle-end, which had burned below the rim of the china candlestick, was throwing pulsating shadows on the ceiling and walls, until with a flicker larger than the rest, it expired. The old man, with an unspeakable sense of relief at the failure of the talisman, crept back back to his bed, and a minute afterward the old woman came silently and apathetically beside him.

Neither spoke, but sat silently listening to the ticking of the clock. A stair creaked, and a squeaky mouse scurried noisily through the wall. The darkness was oppressive, and after lying for some time screwing up his courage, he took the box of matches, and striking one, went downstairs for a candle.

At the foot of the stairs the match went out, and he paused to strike another; and at the same moment a knock came so quiet and stealthy as to be scarcely audible, sounded on the front door.

The matches fell from his hand and spilled in the passage. He stood motionless, his breath suspended until the knock was repeated. Then he turned and fled swiftly back to his room, and closed the door behind him. A third knock sounded through the house.

“WHAT’S THAT?” cried the old woman, starting up.

“A rat,” said the old man in shaking tones – “a rat. It passed me on the stairs.”

His wife sat up in bed listening. A loud knock resounded through the house.

“It’s Herbert!”

She ran to the door, but her husband was before her, and catching her by the arm, held her tightly.

“What are you going to do?” he whispered hoarsely.

“It’s my boy; it’s Herbert!” she cried, struggling mechanically. “I forgot it was two miles away. What are you holding me for? Let go. I must open the door.”

“For God’s sake don’t let it in,” cried the old man, trembling.

“You’re afraid of your own son,” she cried struggling. “Let me go. I’m coming, Herbert; I’m coming.”

There was another knock, and another. The old woman with a sudden wrench broke free and ran from the room. Her husband followed to the landing, and called after her appealingly as she hurried downstairs. He heard the chain rattle back and the bolt drawn slowly and stiffly from the socket. Then the old woman’s voice, strained and panting.

“The bolt,” she cried loudly. “Come down. I can’t reach it.”

But her husband was on his hands and knees groping wildly on the floor in search of the paw. If only he could find it before the thing outside got in. A perfect fusillade of knocks reverberated through the house, and he heard the scraping of a chair as his wife put it down in the passage against the door. He heard the creaking of the bolt as it came slowly back, and at the same moment he found the monkey’s paw, and frantically breathed his third and last wish.

The knocking ceased suddenly, although the echoes of it were still in the house. He heard the chair drawn back, and the door opened. A cold wind rushed up the staircase, and a long loud wail of disappointment and misery from his wife gave him the courage to run down to her side, and then to the gate beyond. The street lamp flickering opposite shone on a quiet and deserted road.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: எழுத்துக்கள்

அசுரன் திரைப்படத்தின் அடிப்படை – பூமணியின் “வெக்கை”

by

(மீள்பதிப்பு)

வெற்றிமாறன் இயக்கத்தில் தனுஷ் நடித்து வெளிவந்திருக்கும் அசுரன் திரைப்படம் வெக்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டதாம். அதனால்தான் இந்த மீள்பதிவு.

புத்தகம் தரும் அனுபவத்தை கெடுத்துவிடுவார்களோ என்று கொஞ்சம் பயம் இருந்தாலும், இந்த மாதிரி முயற்சிகளை வரவேற்கத்தான் வேண்டும். வெற்றிமாறனுக்கு மனப்பூர்வமான வாழ்த்துக்கள்.

வெக்கை எனக்கு மிகவும் பிடித்த கதைகளில் ஒன்று.

ஒரு கொலையோடு ஆரம்பிக்கிறது கதை. ஒரு சிறுவன் தன அண்ணனைக் கொன்ற ஒருவனை போட்டுத் தள்ளுகிறான். அப்புறம் கதை பூராவும் அவனும் அவன் அப்பாவும் ஓடி ஒளிவது மட்டும்தான். கதையில் வேறு ஒன்றுமே கிடையாது.

ஆனால் கதை பூராவும் தெரிவது அன்பு. அப்பாவுக்கும் பையனுக்கும், பையனுக்கும் அண்ணனுக்கும், சித்திக்கும் பையனுக்கும், மற்ற உறவினர்களுக்கும் எல்லாருக்கும் இடையில் இருக்கும் பந்தம் மட்டுமே பெரிதாகத் தெரிகிறது. குடும்பம், சுற்றம், உறவினர்கள், பங்காளிகள், சாதி சனம் என்றால் இப்படி இருக்க வேண்டும். ஒருவருக்கொருவர் ஆதரவு; வாழ்க்கையின் தவிர்க்க முடியாத சமரசங்களின் ஊடாகவும் தெரியும் அன்பு. ஒரு கொலை, பழி வாங்குதலை foreground-இல் வைத்து அதில் அன்பை மட்டும் காட்டி இருப்பது பூமணியின் சாதனை.

சுவாரசியத்துக்கும் குறைவே இல்லை. கதை பூராவும் ஒளிந்து வாழும்போது என்ன சாப்பிடுகிறார்கள், என்ன சமைக்கிறார்கள் என்றுதான் – ஆனால் கையில் எடுத்தால் கீழே வைக்க முடியாது.

தமிழின் சாதனைகளில் ஒன்று. இதை மொழிபெயர்ப்பது கஷ்டம், ஆனால் சரியானபடி மொழிபெயர்த்தால் உலகம் முழுதும் பேசப்படும்.

ஜெயமோகன் இந்த நாவலை தன் இரண்டாம் பட்டியலில் – பல்வேறு வகையில் முக்கியத்துவம் உடைய ஆனால் முழுமையான கலைவெற்றி கைகூடாத படைப்புகள் – சேர்க்கிறார். எஸ்.ரா. நூறு சிறந்த தமிழ் நாவல்களில் ஒன்றாக குறிப்பிடுகிறார்.

பூமணி தமிழின் மிக சிறந்த எழுத்தாளர்களில் ஒருவர். தலித் எழுத்தாளர் என்று நினைக்கிறேன். அவருடைய தலித்தியம் பிரச்சார நெடி அடிக்காத தலித்தியம். அவருடைய பிறகு நாவல் இன்னொரு குறிப்பிட வேண்டிய படைப்பு. (எனக்கு வெக்கைதான் டாப்.)

கட்டாயம் படியுங்கள்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: பூமணி பக்கம்

ஸ்டேய்க் லார்சன் எழுதிய “Girl with a Dragon Tattoo” சீரிஸ்

by

(மீள்பதிவு)

லிஸ்பெத் ஸலாண்டர் சீரிசில் சமீபத்திய புத்தகமான Girl Who Lived Twice (2019)-ஐ சமீபத்தில் படித்ததால் இதை மீள்பதிக்கிறேன். முதல் புத்தகமான Girl with a Dragon Tattoo அளவுக்கு வராது என்றாலும் படிக்கக் கூடிய பொழுதுபோக்கு புத்தகம்.

ஸ்லாண்டரின் ‘திறமைகள்’ – நினைத்தால் யாருடைய கம்ப்யூட்டரிலும் நுழைய முடிகிறது, கண்காணிப்பு காமிராக்களை அணைக்க முடிகிறது இத்யாதி – பல சமயம் என்னடா இது ரொம்ப ஓவராக இருக்கிறதே இன்று நினைக்க வைப்பதுதான் இந்த சீரிசில் எனக்கு கொஞ்சம் பிரச்சினை. இருந்தாலும் ஷெர்பா ஒருவரை உள்ளே கொண்டு வந்தது, அந்த ஷெர்பாவின் பின்னணி ஓரளவு பிடித்திருந்தது.

முந்தைய பதிவிலிருந்து:

ரொம்ப நாளைக்கப்புறம் ஒரு நல்ல த்ரில்லரைப் படித்தேன்.

ஸ்டேய்க் லார்சன் (Steig Larsson) எழுதிய புத்தகம் Girl with the Dragon Tattoo (2005). இது ஒரு trilogy-யின் முதல் பகுதி. Girl Who Played with Fire, The Girl Who Kicked the Hornets’ Nest இரண்டும் இந்த சீரிஸின் அடுத்தடுத்த நாவல்கள். லார்சன் ஸ்வீடன்காரர். இப்போது உயிரோடு இல்லை. ஸ்வீடிஷ் மொழியில் எழுதிய இந்த புத்தகங்கள் இப்போது மொழிபெயர்க்கப்பட்டு சக்கைப்போடு போட்டுக்கொண்டிருக்கின்றன.

Prologue-ஏ ஈர்க்கிறது. வருஷாவருஷம் ஒரு வயதானவருக்கும் ஒரு வயதான போலீஸ்காரருக்கும் வயதானவரின் பிறந்த நாளன்று ஃபிரேம் செய்யப்பட ஒரு பூ தபாலில் வருகிறது. அது ஒரு குற்றவாளி யாரென்று கண்டுபிடிக்க முடியாமல் போன கேஸ் சம்பந்தப்பட்டது. நாற்பத்து சொச்சம் வருஷமாக வருகிறது. யார் அனுப்புவது?

மைக்கேல் ப்ளோம்க்விஸ்ட் ஒரு பத்திரிகையாளர். குறிப்பாக கம்பெனிகள், பொருளாதாரம் பற்றி எழுதுபவர். மில்லனியம் என்ற பத்திரிகையில் அவருக்கும் கொஞ்சம் பங்குகள் இருக்கின்றன. கதை அவர் மேல் போடப்பட்ட அவதூறு வழக்கில் அவருக்கு ஜெயில் தண்டனை வழங்கப்படுவதோடு ஆரம்பிக்கிறது. கேஸ் போட்ட வென்னர்ஸ்ட்ராம் பில்லியனர். மில்லனியம் பத்திரிகையையே ஒடுக்க முயற்சிக்கிறார். பத்திரிகையிலிருந்து கொஞ்சம் விலகி இருப்பது நல்லது என்று நினைத்துக்கொண்டிருக்கும்போது வாங்கர் குடும்பத்தின் மூத்தவரான ஹென்றிக் வாங்கர் தன் குடும்பத்தில் ஒரு சோக சம்பவத்தை – அவருடைய அண்ணனின் பேத்தியான ஹாரியட் நாற்பத்து சொச்சம் வருஷங்களுக்கு முன்னால் காணாமல் போனாள் – துப்பறிய வா என்று மைக்கேலை கூப்பிடுகிறார். மைக்கேல் தயங்கினாலும், ஹென்றிக் பணம்+வென்னர்ஸ்ட்ராம் பற்றிய துப்பு தருகிறேன், நீ கண்டுபிடிப்பாய் என்று எனக்கு நம்பிக்கை இல்லைதான், இதை ஒரு கடைசி முயற்சியாகத்தான் செய்கிறேன் என்று சொல்லி மைக்கேலை ஏற்றுக் கொள்ள வைக்கிறார். வாங்கர் குடும்பம் ஒரு காலத்தில் பெரிய பிசினஸ் குடும்பம், இப்போது கொஞ்சம் கஷ்டத்தில் இருக்கிறது.

மைக்கேலுக்கு உதவியாக லிஸ்பெத் சலாண்டர் என்று பெண்ணும் – இவள்தான் டிராகனை பச்சை குத்திய பெண் – சேர்ந்துகொள்கிறாள். லிஸ்பெத் ஒரு கம்ப்யூட்டர் ஜீனியஸ் (ஹாக்கர்). சமூகத்தில் பழகக் கூடியவள் இல்லை. வாங்கர் குடும்பம் ஒரு தீவில் வாழ்கிறது. ஹாரியட் காணாமல் போன அன்று தீவுக்கு வெளியே போக இருக்கும் பாலத்தில் பெரிய விபத்து. தீவில் இருக்கும் யாரோதான் ஹாரியட்டை கொன்று உடலை மறைத்துவிட்டார்கள் என்று ஹென்றிக் சந்தேகப்படுகிறார். ஹாரியட் என்ன ஆனாள், வாங்கர் குடும்பத்தின் ரகசியம் என்ன, வென்னர்ஸ்ட்ராமை கணக்கு தீர்க்க முடிந்ததா என்பதை வெள்ளித்திரையில் காண்க!

கதையின் பெரிய பலம் லிஸ்பெத் சலாண்டர் பாத்திரம். லிஸ்பெத்தை பாலியல் வன்முறை செய்பவரை லிஸ்பெத் கையாளும் சீன் திருப்தியாக இருந்தது!

சுவாரசியமான புத்தகம். பாதி புத்தகம் வரை பில்டப்தான். திடீரென்று பார்க்கிறேன், ஒன்றுமே நடக்கவில்லை, பாதி புத்தகம் முடிந்துவிட்டது. ஆனால் அப்படி ஒன்றுமே நடக்கவில்லை என்பது கூட தெரியாமல் கதையில் மூழ்கி இருக்கிறேன்!

கதையின் வீக்னஸ் என்று பார்த்தால் அது லிஸ்பெத் செய்யும் கம்ப்யூட்டர் சாகசங்கள்தான். லிஸ்பெத் செய்யும் எல்லாமே plausible-தான். ஆனால் டூ மச் சேஸ்தாரண்டி! இன்னும் கொஞ்சம் திறமையாக எடிட் செய்திருந்தால் கதையின் நீளத்தை குறைத்திருக்கலாம்.

2010-இன் நூறு சிறந்த புத்தகங்களில் ஒன்றாக இதை நியூ யார்க் டைம்ஸ் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறது. இன்னும் ஒரு வருஷத்தில் திரைப்படமாகவும் வருகிறதாம். திரைப்படம் வந்துவிட்டதாம். (ஜடாயுவுக்கு நன்றி!)

படியுங்கள் என்று சிபாரிசு செய்கிறேன்.

அடுத்த இரண்டு புத்தகங்களும் – Girl Who Played with Fire (2006), The Girl Who Kicked the Hornets’ Nest (2007) – சுவாரசியமானவைதான், ஆனால் அவை சலாண்டரின் வாழ்க்கையைப் பற்றி. சலாண்டரின் அப்பா ஒரு கொடுமைக்காரன், பனிரண்டு வயதில் வேறு வழி இல்லாமல் சலாண்டர் அவனை தாக்குகிறாள். அதற்காக பைத்தியக்கார ஆஸ்பத்திரியில் அடைக்கப்படுகிறாள். அவள் நார்மல் இல்லை, அவளுக்கு எப்போதும் ஒரு கார்டியன் வேண்டும் என்று ஸ்வீடனின் சட்டம் தீர்மானிக்கிறது. சலாண்டர் எப்படி சாதாரண வாழ்க்கைக்கு திரும்புகிறாள், எப்படி பழி வாங்குகிறாள், அவள் அப்பாவின் வாழ்க்கை மர்மம் என்ன என்று போகின்றன. டாக்டர் டெலிபோரியனை கோர்ட்டில் விசாரிக்கும் காட்சி ரசிக்கும்படி இருந்தது.

இப்போது டேவிட் லாகர்க்ரான்ட்ஸ் இதன் தொடர்ச்சியாக 3 புத்தகங்களை – Girl in the Spider’s Web (2015), Girl Who Takes an Eye for an Eye (2017), Girl Who Lived Twice (2019) – எழுதி இருக்கிறார். எதுவும் முதல் புத்தகம் அளவுக்கு வரவில்லைதான் என்றாலும் படிக்கக் கூடிய பொழுதுபோக்கு நாவல்கள்.

தொடர்புடைய சுட்டி:
சொல்வனத்தில் இன்னும் விலாவாரியான ஒரு அலசல் (ஜடாயுவுக்கு நன்றி!)

டிக் ஃபிரான்சிஸின் மாஸ்டர்பீஸ் த்ரில்லர் – “Forfeit”

by

(மீள்பதிவு)

டிக் ஃபிரான்சிஸ் எனக்குப் பிடித்த திரில்லர் எழுத்தாளர்களில் ஒருவர். முன்னாள் குதிரைப் பந்தய ஜாக்கி. எல்லா நாவல்களும் குதிரைப் பந்தய பின்புலம் உடையவை. அவருடைய நாயகர்கள் எல்லோரும் ஒரே அச்சில் வார்த்தவர்கள். strong ethical core உடையவர்கள். ப்ராக்டிகல் ஆனவர்கள். எதிரிகளைப் பழி வாங்குவதை விட பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பதில் அதிக ஆர்வம் உடையவர்கள். ஒரு ஆறேழு நாவல்களாவது எனக்குப் பிடித்தவை. (சொதப்பியும் இருக்கிறார்.)

அவருடைய வேறு சில நாவல்களைப் பற்றி முன்னாலும் எழுதி இருக்கிறேன். ஆனால் எனக்கு மிகவும் பிடித்த நாவல் இதுதான். ஒரே ஒரு டிக் ஃபிரான்சிஸ் புத்தகம் படிக்க வேண்டுமென்றால் இதைத்தான் பரிந்துரைப்பேன்.

கதையின் ஆரம்பக் காட்சியில் ஒரு பத்திரிகையாளர் – பெர்ட் செகாவ் – குடிபோதையில் இருக்கிறார், நாயகனும் பத்திரிகையாளனும் ஆன ஜேம்ஸ் டைரோனிடம் உன் எழுத்தை விற்காதே என்று அறிவுரை சொல்கிறார். சிறிது நேரத்துக்குப் பிறகு செகாவ் ஒரு உயரமான கட்டிடத்திலிருந்து கீழே விழுந்து இறந்து போகிறார். டைரோன் ஒரு முக்கியமான ரேஸ் பற்றி ஒரு general interest கட்டுரை எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார். அந்த ரேசில் பங்கு பெறும் இரண்டாம் நிலை குதிரைகளைப் பற்றி எழுதுகிறார். அதற்காக பழைய ரேஸ் முடிவுகளைப் புரட்டும்போது செகாவ் பரிந்துரைக்கும் குதிரைகள் அடிக்கடி ரேசிலிருந்து விலகிவிடுகின்றன என்று டைரோன் புரிந்து கொள்கிறார். சதி நடக்கிறது என்று பத்திரிகையில் எழுதுகிறார், இந்த ரேசில் பங்கு பெறும் குதிரைகளைப் பாதுகாக்க முயற்சி எடுக்கிறார். என்ன சதி என்று கண்டுபிடிப்பதுதான் கதை.

டைரோனின் மனைவி போலியோவால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறார். முகத்துக்குக் கீழே அவருக்கு எதுவும் சரியாக செயல்படுவதில்லை. iron lung என்று சொல்லப்படும் கருவி மூலம்தான் சுவாசமே. மனைவிக்கு எப்போதும் உள்ளூர பயம்; எப்போது தன் சுமையின் பாரம் தாங்காமல் டைரோன் தன்னைக் கை கழுவிவிடுவாரோ என்று. டைரோனோ மனைவியைப் பார்த்துக் கொள்வதை தான் வழுவ முடியாத கடமையாக நினைக்கிறார். வில்லன்களுக்கு blackmail செய்ய அருமையான வாய்ப்பு இல்லையா? செய்கிறார்கள். அந்தக் காட்சிதான் கதையின் உச்சக்கட்டம்.

டைரோன்-மனைவி உறவு, டைரோனின் “கள்ளக் காதல்”, டைரோனின் மன உறுதி ஆகியவைதான் இந்த நாவலை உயர்த்துகின்றன. ஒரே ஒரு டிக் ஃபிரான்சிஸ் நாவல் படிக்க வேண்டுமென்றால் இதைத்தான் சிபாரிசு செய்வேன்.

1968-ஆம் ஆண்டு வெளி வந்த நாவல். துப்பறியும் நாவல்களின் ஆஸ்கார் ஆன எட்கர் விருது பெற்றது.

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
டிக் ஃபிரான்சிசின் நாவல்களைப் பற்றிய முந்தைய பதிவுகள் – நெர்வ், என்கொயரி
டிக் ஃபிரான்சிசின் தளம்

பெண்ணின் பெருமை

by

(மீள்பதிவு, ஆறு வருஷங்களுக்கு முந்தைய உரையாடல்)

ரொம்ப நாளாச்சு பெண்களின் பிரதாபத்தைப் பாடி. எனக்கும் என் பெரிய பெண்ணுக்கும் நடுவில் ஒரு உரையாடல். ஸ்ரேயா மாடியில், நான் கீழே.

நான்: ஸ்ரேயா!
மௌனம்
நான்: ஸ்ரேயா!!
மௌனம்
நான்: ஸ்ரேயா!!!
மௌனம்
நான்: ஸ்ரேயாஆஆஆ!!
மௌனம்
நான்: ஸ்ரேயாஆஆஆ!!
ஸ்ரேயா: Why are you shouting? You have screamed my name 5 times so far!
நான்: But you didn’t answer!
ஸ்ரேயா: I didn’t hear you calling me!


தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: ஸ்ரேயா பக்கம்

பிடித்த சிறுகதை – சாமர்செட் மாம் எழுதிய “Verger”

by

(மீள்பதிவு)

somerset_maughamமாம் எழுத்தின் craft-ஐ நன்கு அறிந்தவர். அவருடைய ஆஷண்டன் சிறுகதைகள், Ant and the Grasshopper சிறுகதை, Moon and Sixpence நாவல் எல்லாமே எனக்கு மிகவும் பிடித்தமானவை. மாம் எழுதிய சிறுகதைகளில் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது இதுதான். புத்திசாலித்தனமான சிறுகதை. இது வரை இந்தக் கதையை நீங்கள் படித்ததில்லை என்றால் நீங்கள் அதிர்ஷ்டசாலிகள்!

THE VERGER

There had been a christening that afternoon at St. Peter’s, Neville Square, and Albert Edward Foreman still wore his verger’s gown. He kept his new one, its folds as full and stiff though it were made not of alpaca but of perennial bronze, for funerals and weddings (St. Peter’s, Neville Square, was a church much favoured by the fashionable for these ceremonies) and now he wore only his second-best. He wore it with complacence for it was the dignified symbol of his office, and without it (when he took it off to go home) he had the disconcerting sensation of being somewhat insufficiently clad. He took pains with it; he pressed it and ironed it himself. During the sixteen years he had been verger of this church he had had a succession of such gowns, but he had never been able to throw them away when they were worn out and the complete series, neatly wrapped up in brown paper, lay in the bottom drawers of the wardrobe in his bedroom.

The verger busied himself quietly, replacing the painted wooden cover on the marble font, taking away a chair that had been brought for an infirm old lady, and waited for the vicar to have finished in the vestry so that he could tidy up in there and go home. Presently he saw him walk across the chancel, genuflect in front of the high altar and come down the aisle; but he still wore his cassock.

“What’s he ‘anging about for?” the verger said to himself “Don’t ‘e know I want my tea?”

The vicar had been but recently appointed, a red-faced energetic man in the early forties, and Albert Edward still regretted his predecessor, a clergyman of the old school who preached leisurely sermons in a silvery voice and dined out a great deal with his more aristocratic parishioners. He liked things in church to be just so, but he never fussed; he was not like this new man who wanted to have his finger in every pie. But Albert Edward was tolerant. St. Peter’s was in a very good neighbourhood and the parishioners were a very nice class of people. The new vicar had come from the East End and he couldn’t be expected to fall in all at once with the discreet ways of his fashionable congregation.

“All this ‘ustle,” said Albert Edward. “But give ‘im time, he’ll learn.”

When the vicar had walked down the aisle so far that he could address the verger without raising his voice more than was becoming in a place of worship he stopped.

“Foreman, will you come into the vestry for a minute. I have something to say to you.”

“Very good, sir.”

The vicar waited for him to come up and they walked up the church together.

“A very nice christening, I thought sir. Funny ‘ow the baby stopped cryin’ the moment you took him.”

“I’ve noticed they very often do,” said the vicar, with a little smile. “After all I’ve had a good deal of practice with them.”

It was a source of subdued pride to him that he could nearly always quiet a whimpering infant by the manner in which he held it and he was not unconscious of the amused admiration with which mothers and nurses watched him settle the baby in the crook of his surpliced arm. The verger knew that it pleased him to be complimented on his talent.

The vicar preceded Albert Edward into the vestry. Albert Edward was a trifle surprised to find the two churchwardens there. He had not seen them come in. They gave him pleasant nods.

“Good afternoon, my lord. Good afternoon, sir,” he said to one after the other.

They were elderly men, both of them and they had been churchwardens almost as long as Albert Edward had been verger. They were sitting now at a handsome refectory table that the old vicar had brought many years before from Italy and the vicar sat down in the vacant chair between them. Albert Edward faced them, the table between him and them and wondered with slight uneasiness what was the matter. He remembered still the occasion on which the organist had got in trouble and the bother they had all had to hush things up. In a church like St. Peter’s, Neville Square, they couldn’t afford scandal. On the vicar’s red face was a look of resolute benignity but the others bore an expression that was slightly troubled.

“He’s been naggin’ them he ‘as,” said the verger to himself. “He’s jockeyed them into doin’ something, but they don’t like it. That’s what it is, you mark my words.”

But his thoughts did not appear on Albert Edward’s clean cut and distinguished features. He stood in a respectful but not obsequious attitude. He had been in service before he was appointed to his ecclesiastical office, but only in very good houses, and his deportment was irreproachable. Starting as a page-boy in the household of a merchant-prince he had risen by due degrees from the position of fourth to first footman, for a year he had been single-handed butler to a widowed peeress and, till the vacancy occurred at St. Peter’s, butler with two men under him in the house of a retired ambassador. He was tall, spare, grave and dignified. He looked, if not like a duke, at least like an actor of the old school who specialised in dukes’ parts. He had tact, firmness and self-assurance. His character was unimpeachable.

The vicar began briskly.

“Foreman, we’ve got something rather unpleasant to say to you. You’ve been here a great many years and I think his lordship and the general agree with me that you’ve fulfilled the duties of your office to the satisfaction of everybody concerned.”

The two churchwardens nodded.

“But a most extraordinary circumstance came to my knowledge the other day and I felt it my duty to impart it to the churchwardens. I discovered to my astonishment that you could neither read nor write.”

The verger’s face betrayed no sign of embarrassment.

“The last vicar knew that, sir,” he replied. “He said it didn’t make no difference. He always said there was a great deal too much education in the world for ‘is taste.”

“It’s the most amazing thing I ever heard,” cried the general. “Do you mean to say that you’ve been verger of this church for sixteen years and never learned to read or write?”

“I went into service when I was twelve sir. The cook in the first place tried to teach me once, but I didn’t seem to ‘ave the knack for it, and then what with one thing and another I never seemed to ‘ave the time. I’ve never really found the want of it. I think a lot of these young fellows waste a rare lot of time readin’ when they might be doin’ something useful.”

“But don’t you want to know the news?” said the other churchwarden. “Don’t you ever want to write a letter?”

“No, me lord, I seem to manage very well without. And of late years now they’ve all these pictures in the papers I get to know what’s goin’ on pretty well. Me wife’s quite a scholar and if I want to write a letter she writes it for me. It’s not as if I was a bettin’ man.”

The two churchwardens gave the vicar a troubled glance and then looked down at the table.

“Well, Foreman, I’ve talked the matter over with these gentlemen and they quite agree with me that the situation is impossible. At a church like St. Peter’s Neville Square, we cannot have a verger who can neither read nor write.”

Albert Edward’s thin, sallow face reddened and he moved uneasily on his feet, but he made no reply.

“Understand me, Foreman, I have no complaint to make against you. You do your work quite satisfactorily; I have the highest opinion both of your character and of your capacity; but we haven’t the right to take the risk of some accident that might happen owing to your lamentable ignorance. It’s a matter of prudence as well as of principle.”

“But couldn’t you learn, Foreman?” asked the general.

“No, sir, I’m afraid I couldn’t, not now. You see, I’m not as young as I was and if I couldn’t seem able to get the letters in me ‘ead when I was a nipper I don’t think there’s much chance of it now.”

“We don’t want to be harsh with you, Foreman,” said the vicar. “But the churchwardens and I have quite made up our minds. We’ll give you three months and if at the end of that time you cannot read and write I’m afraid you’ll have to go.”

Albert Edward had never liked the new vicar. He’d said from the beginning that they’d made a mistake when they gave him St. Peter’s. He wasn’t the type of man they wanted with a classy congregation like that. And now he straightened himself a little. He knew his value and he wasn’t going to allow himself to be put upon.

“I’m very sorry sir, I’m afraid it’s no good. I’m too old a dog to learn new tricks. I’ve lived a good many years without knowin’ ‘ow to read and write, and without wishin’ to praise myself, self-praise is no recommendation, I don’t mind sayin’ I’ve done my duty in that state of life in which it ‘as pleased a merciful providence to place me, and if I could learn now I don’t know as I’d want to.”

“In that case, Foreman, I’m afraid you must go.”

“Yes sir, I quite understand. I shall be ‘appy to ‘and in my resignation as soon as you’ve found somebody to take my place.”

But when Albert Edward with his usual politeness had closed the church door behind the vicar and the two churchwardens he could not sustain the air of unruffled dignity with which he bad borne the blow inflicted upon him and his lips quivered. He walked slowly back to the vestry and hung up on its proper peg his verger’s gown. He sighed as he thought of all the grand funerals and smart weddings it had seen. He tidied everything up, put on his coat, and hat in hand walked down the aisle. He locked the church door behind him. He strolled across the square, but deep in his sad thoughts he did not take the street that led him home, where a nice strong cup of tea awaited; he took the wrong turning. He walked slowly along. His heart was heavy. He did not know what he should do with himself. He did not fancy the notion of going back to domestic service; after being his own master for so many years, for the vicar and churchwardens could say what they liked, it was he that had run St. Peter’s, Neville Square, he could scarcely demean himself by accepting a situation. He had saved a tidy sum, but not enough to live on without doing something, and life seemed to cost more every year. He had never thought to be troubled with such questions. The vergers of St. Peter’s, like the popes Rome, were there for life. He had often thought of the pleasant reference the vicar would make in his sermon at evensong the first Sunday after his death to the long and faithful service, and the exemplary character of their late verger, Albert Edward Foreman. He sighed deeply. Albert Edward was a non-smoker and a total abstainer, but with a certain latitude; that is to say he liked a glass of beer with his dinner and when he was tired he enjoyed a cigarette. It occurred to him now that one would comfort him and since he did not carry them he looked about him for a shop where he could buy a packet of Gold Flakes. He did not at once see one and walked on a little. It was a long street with all sorts of shops in it, but there was not a single one where you could buy cigarettes.

“That’s strange,” said Albert Edward.

To make sure he walked right up the street again. No, there was no doubt about it. He stopped and looked reflectively up and down.

“I can’t be the only man as walks along this street and wants a fag,” he said. “I shouldn’t wonder but what a fellow might do very well with a little shop here. Tobacco and sweets, you know.”

He gave a sudden start.

“That’s an idea,” he said. “Strange ‘ow things come to you when you least expect it.”

He turned, walked home, and had his tea.

“You’re very silent this afternoon, Albert,” his wife remarked.

“I’m thinkin’,” he said.

He considered the matter from every point of view and next day he went along the street and by good luck found a little shop to let that looked as though it would exactly suit him. Twenty-four hours later he had taken it and when a month after that he left St. Peter’s, Neville Square, for ever, Albert Edward Foreman set up in business as a tobacconist and newsagent. His wife said it was a dreadful come-down after being verger of St. Peter’s, but he answered that you had to move with the times, the church wasn’t what it was, and ‘enceforward he was going to render unto Caesar what was Caesar’s. Albert Edward did very well. He did so well that in a year or so it struck him that he might take a second shop and put a manager in. He looked for another long street that hadn’t got a tobacconist in it and when he found it and a shop to let, took it and stocked it. This was a success too. Then it occurred to him that if he could run two he could run half a dozen, so he began walking about London, and whenever he found a long street that had no tobacconist and a shop to let he took it. In the course of ten years he had acquired no less than ten shops and he was making money hand over fist. He went round to all of them himself every Monday, collected the week’s takings and took them to the bank.

One morning when he was there paying in a bundle of notes and a heavy bag of silver the cashier told him that the manager would like to see him. He was shown into an office and the manager shook hands with him.

“Mr. Foreman, I wanted to have a talk to you about the money you’ve got on deposit with us. D’you know exactly how much it is?”

“Not within a pound or two, sir; but I’ve got a pretty rough idea.”

“Apart from what you paid in this morning it’s a little over thirty thousand pounds. That’s a very large sum to have on deposit and I should have thought you’d do better to invest it.”

“I wouldn’t want to take no risk, sir. I know it’s safe in the bank.”

“You needn’t have the least anxiety. We’ll make you out a list of absolutely gilt-edged securities. They’ll bring you in a better rate of interest than we can possibly afford to give you.”

A troubled look settled on Mr. Foreman’s distinguished face. “I’ve never ‘ad anything to do with stocks and shares and I’d ‘ave to leave it all in your ‘ands,” he said.

The manager smiled. “We’ll do everything. All you’ll have to do next time you come in is just to sign the transfers.”

“I could do that all right, said Albert uncertainly. “But ‘ow should I know what I was signin’?”

“I suppose you can read,” said the manager a trifle sharply.

Mr. Foreman gave him a disarming smile.

“Well, sir, that’s just it. I can’t. I know it sounds funny-like but there it is, I can’t read or write, only me name, an’ I only learnt to do that when I went into business.”

The manager was so surprised that he jumped up from his chair.

“That’s the most extraordinary thing I ever heard.”

“You see it’s like this, sir, I never ‘ad the opportunity until it was too late and then some’ow I wouldn’t. I got obstinate-like.”

The manager stared at him as though he were a prehistoric monster.

“And do you mean to say that you’ve built up this important business and amassed a fortune of thirty thousand pounds without being able to read or write? Good God, man, what would you be now if you had been able to?”

“I can tell you that sir,” said Mr. Foreman, a little smile on his still aristocratic features. “I’d be verger of St. Peter’s, Neville Square.”

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: எழுத்துக்கள்

நானே புரிந்துகொண்டுவிட்ட கவிதை

by

(மீள்பதிவு)

wole_soyinkaகவிதையை மொழிபெயர்த்தால் அனேகமாக கவித்துவம் போய்விடுகிறது என்று உணர்வதைப் பற்றி ஒரு பதிவில் எழுதி இருந்தேன்.

மொழிபெயர்த்தாலும் கவித்துவம் உள்ள கவிதை இது. வோலே சோயிங்கா 1963-இல் எழுதியது. பதின்ம வயதுகளில் முதல் முறை படித்தபோது முகத்தில் அறை விழுந்தது போல உணர்ந்தேன். இன்றும்.

A Telephone Conversation

The price seemed reasonable, location
Indifferent. The landlady swore she lived
Off premises. Nothing remained
But self-confession. “Madam,” I warned,
“I hate a wasted journey — I am African.”

Silence. Silenced transmission of
Pressurized good-breeding. Voice, when it came,
Lipstick coated, long gold-rolled
Cigarette-holder pipped. Caught I was, foully.

“HOW DARK?”… I had not misheard… “ARE YOU LIGHT
OR VERY DARK?” Button B. Button A. Stench
Of rancid breath of public hide-and-speak.
Red booth. Red pillar-box. Red double-tiered
Omnibus squelching tar. It was real! Shamed

By ill-mannered silence, surrender
Pushed dumbfoundment to beg simplification.
Considerate she was, varying the emphasis —
“ARE YOU DARK? OR VERY LIGHT?” Revelation came.
“You mean—like plain or milk chocolate?”

Her assent was clinical, crushing in its light
Impersonality. Rapidly, wavelength adjusted,
I chose. “West African sepia” — and as an afterthought,
“Down in my passport.” Silence for spectroscopic
Flight of fancy, till truthfulness clanged her accent

Hard on the mouthpiece. “WHAT’S THAT?” conceding,
“DON’T KNOW WHAT THAT IS.” “Like brunette.”
“THAT’S DARK, ISN’T IT?” Not altogether.
Facially, I am brunette, but madam, you should see
The rest of me. Palm of my hand, soles of my feet

Are a peroxide blonde. Friction, caused—
Foolishly, madam—by sitting down, has turned
My bottom raven black—One moment madam!” — sensing
Her receiver rearing on the thunderclap
About my ears — “Madam,” I pleaded, “wouldn’t you rather
See for yourself?”

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கவிதைகள்

மாப்பசானின் ‘நெக்லஸ்’

by

மாப்பசான் எழுதிய சிறுகதைகளில் இதுவே – Necklace (1884) – மிகவும் பிரபலமானது என்று நினைக்கிறேன். அருமையான கரு, திறமையான எழுத்தாளர் சேர்ந்தால் நல்ல சிறுகதை உருவாவதில் வியப்பில்லைதான்.

சாமர்செட் மாம் இதே கருவை வைத்து Mr. Know It All என்ற சிறுகதையை எழுதி இருக்கிறார்.

மாப்பசான் சிறுகதையின் தந்தை என்று புகழப்படுகிறார். சிறு வயதிலேயே, 42-43 வயதில் இறந்துவிட்டார். நூறு சிறுகதை எழுதி இருப்பாரோ என்னவோ. நான் படித்த வரைக்கும் நல்ல எழுத்தாளர்தான், ஆனால் என்னவோ குறைகிறது. எனக்கு செகாவ்தான் உசத்தி.

நேரம் இருந்தால் அவரது புகழ் பெற்ற இன்னொரு சிறுகதையையும் – Boule de Suif – படித்துப் பாருங்கள்!

நான் பெரிதாக விவரிக்கப் போவதில்லை. படித்துக் கொள்ளுங்கள்!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: எழுத்துக்கள்

மெக்காலேயின் கல்வித் திட்டம்

by

பல நாட்களாக வருஷங்களாக கேட்டுக் கொண்டிருக்கும், ஏறக்குறைய பொது பிரக்ஞையில் வரலாற்று உண்மையாகவே ஏற்கப்பட்ட ஒரு கருத்தாக்கம் – மெக்காலே இந்தியர்களை குமாஸ்தாக்களாக மாற்ற போட்ட திட்டம்தான் இந்தியக் கல்வி அமைப்பு. பாரம்பரியக் கல்வியைத் தவிர்த்து ஆங்கிலக் கல்வி, மேலைக் கலாசாரம் ஆகியவற்றை முன் வைக்கும் திட்டத்தை உருவாக்கி இந்தியர்களை ஏறக்குறைய அடிமைகளாகவே வைக்கும் நீண்ட கால சதியை செயல்படுத்தினார். சதி என்பது கொஞ்சம் அதிகப்படி என்று கருதுபவர்களும் மெக்காலே திட்டம் இந்திய கல்வி முறையை நிராகரிப்பதன் மூலம் குமாஸ்தா வர்க்கத்தைத்தான் உருவாக்கியது என்கிறார்கள்.

ஆனால் பல தலைமுறைகளாக இந்தியர்கள் மெக்காலே திட்டப்படிதான் கல்வி கற்றுக் கொண்டிருக்கிறோம். சுதந்திரம் கிடைத்து 70 வருஷம் ஆகிவிட்டது, காங்கிரஸ் மாநில அரசுகளை அமைத்து 80 வருஷம் ஆகிவிட்டது. இந்த நிகழ்ச்சிகளுக்கு முன்னாலும் பின்னாலும் உள்ள கல்விமுறைக்கு அடிப்படையில் பெரிய வித்தியாசம் இருப்பதாக எனக்குத் தெரியவில்லை. காந்தியும் நேருவும் ராஜாஜியும் ஏன் பாரதியும் திலகரும் கோகலேயும் விவேகானந்தரும் அம்பேத்கரும் சவர்க்காரும் அண்ணாதுரையும் இந்த முறையில்தான் கல்வி கற்றிருக்கிறார்கள்.

என்றாவது ஒரு நாள் மெக்காலே என்னதான் சொன்னார் என்று படித்துப் பார்க்க வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தேன். இங்கே சுட்டி கிடைத்தது.

மெக்காலேயின் வாதங்களை இப்படி சுருக்கலாம்.
1. சமஸ்கிருதத்திலும் அரபியிலும் அறிவியலின் பெரும் சாதனைகள் எதுவும் இல்லை.

2. இவற்றின் இலக்கிய வளமும் ஆங்கிலத்தின் இலக்கிய வளத்தோடு ஒப்பிட்டால் குறைவுதான்.

3. இந்தியர்கள் அவர்கள் சொந்தப் பணத்தை செலவழித்து ஆங்கிலம் கற்றுக் கொள்கிறார்கள். ஆனால் அரபியும் சமஸ்கிருதமும் கற்க அவர்களுக்கு நாம் stipend தருகிறோம். நாம் பதித்திருக்கும் சமஸ்கிருத, அரபி புத்தகங்களை யாரும் வாங்கவில்லை.

4. ஐநூறு அறுநூறு வருஷங்களுக்கு முன் ஆங்கிலேயர்களான நாம் லத்தீனும் கிரேக்கமும் கற்றோம், ஏனென்றால் இலக்கியமும் அறிவியலும் அப்போது அந்த மொழிகளில்தான் செழித்திருந்தது. அதைப் போன்ற நிலையில்தான் இன்று இந்தியர்கள் இருக்கிறார்கள்.

5. ஒரு வாதத்தை அவர் மொழியிலேயே தருகிறேன்.

In one point I fully agree with the gentlemen to whose general views I am opposed. I feel with them that it is impossible for us, with our limited means, to attempt to educate the body of the people. We must at present do our best to form a class who may be interpreters between us and the millions whom we govern, –a class of persons Indian in blood and colour, but English in tastes, in opinions, in morals and in intellect. To that class we may leave it to refine the vernacular dialects of the country, to enrich those dialects with terms of science borrowed from the Western nomenclature, and to render them by degrees fit vehicles for conveying knowledge to the great mass of the population.

6. இந்தியர்களின் கல்விக்காக ஒதுக்கப்பட்டிருக்கும் பணத்தை ஆங்கிலக் கல்வி முறையை செயல்படுத்தி செலவழிப்பதே உசிதம்.

மெக்காலேயின் வாதங்கள் எதுவும் எனக்கு தவறாகத் தெரியவில்லை. 1835-இல் மேலை மொழிகளின் மூலம்தான் அன்றைய அறிவியல் உச்சங்களை கற்க முடியும். மெக்காலேவுக்கு தெரிந்த அரபி, சமஸ்கிருத இலக்கியம் மிஞ்சி மிஞ்சிப் போனால் 1001 இரவுகள், சாகுந்தலம் ஆக இருக்கும். அன்றைய இந்தியர்களுக்கே காளிதாசனும் வால்மீகியும் பழக்கம்தானா என்று எனக்கு சந்தேகம்தான். அவரது முடிவுகள் தவறானதாக இருக்கலாம், ஆனால் அவருக்கு கிடைத்த தகவல்களை வைத்து அவர் அப்படி முடிவெடுத்தது வியப்பாக இல்லை.

ஆளும் ஆங்கிலேயர்களுக்கும் ஆளப்படும் இந்தியர்களுக்கும் நடுவே பாலமாக “a class of persons Indian in blood and colour, but English in tastes, in opinions, in morals and in intellect” உருவாக்கப்பட வேண்டும் என்ற கூற்றுதான் மெக்காலேவை திட்டுபவர்கள் அனைவரும் பயன்படுத்துவது. அவரது கண்ணோட்டத்தில் இது மிகச்சரி. கோடிக்கணக்கான இந்தியர்களை ஆயிரக்கணக்கான ஆங்கிலேயர்கள் ஆள வேண்டும் என்றால் அப்படித்தான் செய்தாக வேண்டும். நடுவே ஒரு பாலம் இருந்தாக வேண்டும். ஒரு அதிகார வர்க்கம் உருவாக்கப்பட வேண்டும். சோழ அரசுக்கு அனேகமாக கிராம அதிகாரிகள் அப்படி இருந்திருப்பார்கள். மொகலாய அரசுக்கு மன்சப்தார்கள் அப்படித்தான் இருந்தார்கள். மதுரை நாயக்கர் அரசுக்கு பாளையக்காரர்கள். இதில் தவறென்ன?

மெக்காலேயின் காலனிய ஆதிக்க மனநிலை இந்தப் பேச்சில் வெளிப்படுகிறது என்பதை மறுக்கவே முடியாது. அவருக்கு இந்தியர்கள் அறிவுநிலையில் தாழ்ந்தவர்களே. ஆங்கிலேயர்கள் உயர்ந்த நிலையில் இருக்கிறார்கள். ஆனால் அன்று லட்சத்தில் ஒரு ஆங்கிலேயன் வேறு மாதிரி நினைத்திருப்பான் என்று நான் கருதவில்லை. துரைகள் ஆட்சியின் கீழ் வாழ்ந்த, அவர்களோடு தொடர்பு இருந்த இந்தியர்களே அப்படி நினைத்திருக்கமாட்டார்கள். அன்றைய சமூக விழுமியங்களை மெக்காலே மட்டும் மீறிவிடுவார், இன்றைய விழுமியங்களை கைக்கொள்வார் என்று எப்படி எதிர்பார்க்க முடியும்? பாரதியார் கூட பெண்கள் காதலொருவனின் காரியம் யாவிலும் கை கொடுக்க வேண்டும் என்றுதான் பாடி இருக்கிறார், ஆண்கள் காதலியின் காரியங்களுக்கு உதவியாக இருக்க வேண்டும் என்று பாடவில்லை. அதனால் அவர் பெண்ணை கீழே வைக்கிறார் என்று பொருளல்ல, அன்றைய விழுமியங்களை கொஞ்சம் தாண்டி இருக்கிறார் என்பதுதான் நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டியது.

மெக்காலேயின் திட்டமே மேலை அறிவியலை இந்தியாவுக்கு கொண்டு வந்தது என்று நினைக்கிறேன். அதன் விளைவாக இந்தியாவின் எழுதப்படாத, முறை செய்யப்படாத அறிவியல் மறைந்து போயிருக்கும் என்பதும் உண்மைதான். ஆனால் சமஸ்கிருதத்திலும் அரபியிலும் கல்வி கற்றிருந்தால் மட்டும் அது செழித்து வளர்ந்திருக்காது என்று நினைக்கிறேன். அதனால் மெக்காலே வாழ்த்தப்பட வேண்டும் என்றுதான் தோன்றுகிறது.

நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: வரலாறு

அறியப்படாத எழுத்தாளர் – எக்பர்ட் சச்சிதானந்தம்

by

(மீள்பதிவு)

இந்த வாரம் சிறுகதை வாரம்.

பதிவுகளுக்கு விடுமுறை விட்டிருந்த காலத்தில் எக்பர்ட் சச்சிதானந்தத்தின் சில சிறுகதைகளைப் படிக்க முடிந்தது. இதற்கு முன் இவரைப் பற்றி அதிகம் கேள்விப்பட்டதில்லை. குறைவாகத்தான் எழுதி இருக்கிறார் என்று நினைக்கிறேன், ஆனால் கிடைத்த நாலு சிறுகதைகளும் பிரமாதமானவை.

egbert_sachidanandamஎக்பர்ட் சச்சிதானந்தத்தின் பெயரை நான் முதன்முதலாக கேள்விப்பட்டது ஜெயமோகனின் சிறந்த தமிழ் சிறுகதைகள் பட்டியல் மூலமாகத்தான். (ஆனால் ஜெயமோகன் தனிப்பட்ட உரையாடல் ஒன்றில் இந்தப் பட்டியல் தனது ரசனையை அடிப்படையாக வைத்து உருவாக்கப்பட்டதல்ல, மாறாக திறனாய்வாளன் என்று அவர் மனதில் இருக்கும் பிம்பத்தினால் உருவாக்கப்பட்டது என்று சொன்னார் என்பதை பதிவு செய்கிறேன்.) சச்சிதானந்தத்தின் நுகம், ஃபிலிப்பு என்ற இரு சிறுகதைகளை ஜெயமோகன் தனது பட்டியலில் சேர்த்திருந்தார். நுகம் எஸ்.ரா.வின் நூறு சிறந்த தமிழ் சிறுகதைகள் பட்டியலிலும் இடம் பெறுகிறது.

நுகத்தைப் படிக்கும்போதே இவர் செங்கல்பட்டு – காஞ்சிபுரம் பகுதிகளில் பள்ளி ஆசிரியராக பணி புரிபவர் என்று அனேகமாகத் தெரிந்துவிட்டது. என் பெற்றோர்கள் இருவரும் அந்தப் பகுதிகளில் பள்ளி ஆசிரியர்களாகப் பணியாற்றியவர்கள், மாற்றல் வந்து மாற்றல் வந்து நாங்களும் சில பல ஊர் தண்ணீர் குடித்திருக்கிறோம். பாம்பின் கால் பாம்பறியாதா என்ன? பிறகு அவரைப் பற்றி இணையத்தில் தேடி அந்த யூகத்தை ஊர்ஜிதப்படுத்திக் கொண்டேன்.

அதிகமாகத் தெரியாத எழுத்தாளர். இணையத்தில் கூட பெரிய விவரங்கள் கிடைக்கவில்லை. ஒரு தளம் ஆரம்பித்து நிறுத்திவிட்டார் என்று தெரிகிறது. தளத்தில் ஒரு பதிவில் இலக்கியங்களை மேற்கோள் காட்டி இருப்பதைப் பார்த்தால் தமிழாசிரியராக இருப்பாரோ என்று தோன்றுகிறது. நல்ல எழுத்தாளர்களைத் தேடித் தேடி அறிமுகப்படுத்தும் ஜெயமோகன் கூட இவரைப் பற்றி எதுவும் எழுதியதாகத் தெரியவில்லை. காஞ்சிபுரம் இலக்கிய வட்டம் நாராயணனைப் பற்றிய ஒரு பதிவில் புத்தகங்களை நாராயணன் பணம் வராது என்று தெரிந்தாலும் கடனுக்குக் கொடுப்பார், செலவை சில சமயம் சச்சிதானந்தம் ஏற்றுக் கொள்வார் என்று ஒரு வரி வருகிறது, அவ்வளவுதான். அந்த வரியிலிருந்து சஹிருதயராக இருப்பார் என்று நினைக்கிறேன்.

நுகம் நல்ல சிறுகதை, ஆனால் என் anthology-யில் வராது. ஏழை ஏழை என்று உருகிய ஏசுவின் பேரால் அமைந்த மதம் எப்படி ஏழைகளை ஒதுக்குகிறது என்று casual ஆகக் காட்டிவிடுகிறார். அமைப்பு என்று ஒன்று ஏற்பட்டுவிட்டாலே லட்சியங்கள் மதிப்பிழந்துவிடுகின்றன என்பதை பிரமாதமாகக் காட்டி இருக்கிறார். கட்டாயம் படிக்க வேண்டிய கதை.

ஃபிலிப்பு என் கண்ணில் ஒரு மாற்று குறைவுதான். உண்மையான உழைப்பாளி ஃபிலிப், ஓய்வு பெற்ற பின்னும் அவனுக்கும், அவனுடைய தார்மீகக் கோபத்துக்கும் அவன் வார்ட் பாயாக வேலை செய்த ஆஸ்பத்திரியில் இன்னும் மரியாதை இருக்கிறது. சாகக் கிடக்கிறான். குடும்பம் அவனை உதறிக் கொண்டிருக்கிறது.

அவரது தளத்தில் சோதோம் பட்டணம் என்ற கதை கிடைக்கிறது. சோதோம் நகரத்துக்கு வந்த தேவதூதர்கள் அங்கே இருந்த ஒரே நல்ல மனிதனான லாட், (லோத் என்கிறார் ஆசிரியர், எது சரியான உச்சரிப்பு என்று தெரியவில்லை) மற்றும் அவன் குடும்பத்தைக் காப்பாற்றி நகரத்தை அழிக்கிறார்கள் என்பது விவிலியத் தொன்மம். Sodomy என்ற வார்த்தையின் மூலமே சோதோம் நகரம்தான். கதையில் கைவிடப்பட்ட சிறுவர்களுக்கான கிறிஸ்துவ விடுதியில் புதிதாக சேர்ந்திருக்கும் பள்ளி மாணவன். ஓரினச் சேர்க்கை உட்பட்ட பாலியல் அத்துமீறல்கள் சகஜமாக இருக்கும் விடுதி. பிஷப் கூட ஒரு ஆசிரியையைத் தடவுகிறார். இவன் சாக்கில் (chalk) சிற்பங்கள் செய்யும் திறமை வாய்ந்தவன். லாட்டின் குடும்பத்தைக் காக்கும் தேவதூதர்களை சிற்பங்களாக செதுக்குகிறான். லாட்டும், தேவதூதர்களும் கெட்டவர்கள், அவன் மனைவி குழந்தைகள் நல்லவர்கள் என்கிறான். பிரமாதமான இடம். குறியீடாக நிற்கும் ஒரு மரம் வெட்டப்படுகிறது. சீக்கிரமாக வேறொரு மரத்தை நடுங்கள், அதிக ஆழத்துக்கு வேர்கள் போகாத மரங்கள் நிறைய இருக்கின்றன என்று மேலிடத்திலிருந்து கடிதம் வருகிறது. ஏசுவின் போதனைகளே அப்படித்தானே என்றுதான் எனக்கு தோன்றியது.

என்னை மிகவும் கவர்ந்த கதை ‘மலையின் தனிமை‘. அப்பா ஓய்வு பெற்ற ஆசிரியர். அம்மாவுக்கு ஏதோ வியாதி, குழந்தை மாதிரி ஆகிவிடுகிறாள். மகன்கள் வெளிநாட்டில். அவரது தனிமையும், கைவிடப்பட்ட நிலையும் மிக அற்புதமாகச் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளன. பெற்றோரைத் தனிமையில் விட்டுவிட்டேனோ என்று வெளிநாட்டில் வசிக்கும் என் மனது அவ்வப்போது உறுத்தும். உள்மன உறுத்தல்தான் காரணமோ என்னவோ, எப்படி இருந்தாலும் இதை கட்டாயமாக என் anthology-யில் சேர்ப்பேன். கட்டாயம் படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

நுகம், ஃபிலிப்பு சிறுகதைகள் இரண்டும் நன்றாக இருக்கின்றன என்றாலும் அவற்றை விட சோதோம் பட்டணம், மலையின் தனிமை இரண்டும் எனக்கு இன்னும் கொஞ்சம் உசத்திதான்.

சச்சிதானந்தம் கிறிஸ்துவர்கள் பின்னணிக் கதைகளைத்தான் பெரும்பாலும் எழுதி இருக்கிறார் என்று தெரிகிறது. எந்த வித தயவு தாட்சணியமும் இல்லாமல், நேர்மையான கதைகளை எழுதி இருக்கிறார். அடுத்த முறை இந்தியா போகும்போது இவரை சந்திக்க முடியுமா என்று பார்க்க வேண்டும். இன்னும் நிறைய எழுதி இருக்கக் கூடாதா என்று நினைக்க வைக்கிறார்.

நுகம் சிறுகதைத் தொகுப்பு, சில சிறுகதைகள் பற்றி பிச்சைப்பாத்திரம் கண்ணன், யாழிசை லேகா, அ. ராமசாமி ஆகியோர் எழுதியது மட்டுமே கிடைத்தது. இந்தப் புத்தகத்தை வாங்க வேண்டும்.

இணைப்பு கொடுத்துள்ள சிறுகதைகளை கட்டாயம் படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: எக்பர்ட் சச்சிதானாந்தம் பக்கம்

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
இணையத்தில் கிடைக்கும் சிறுகதைகள் – நுகம், ஃபிலிப்பு, சோதோம் பட்டணம், மலையின் தனிமை

%d bloggers like this: