பொருளடக்கத்திற்கு தாவுக

புல்லட்டின் போர்ட் (அண்மைய பதிவுகளுக்கு கீழே scroll செய்யவும்)

by

சில பல மாதங்களாகவே மனச்சோர்வு அதிகம். தினமும் கழுத்து வரை இருக்கும் நீர் மூக்கிற்கு வந்துவிடக் கூடாதே என்ற போராட்டம். படிப்பதே குறைந்துவிட்டது. அப்படியே படித்தாலும் உழைப்பு, அதிக கவனம் தேவைப்படும் எதையும் தவிர்த்து வருகிறேன். ஒன்றும் பிரமாதமில்லை, உலகில் யாரும் சந்திக்காத பிரச்சினை எதுவும் எனக்கு வந்துவிடவில்லை, எல்லாம் சர்வசாதாரணமான விஷயங்கள்தான் என்று மூளைக்குத் தெரிகிறது, ஆனால் மூளைக்கும் மனதுக்கும் வெகுதூரம். பார்ப்போம்.

2019-இன் பரிந்துரைகள்:

  1. ஜாக் லண்டன் எழுதிய All Gold Canyon சிறுகதை
  2. இலா பட் பற்றிய கட்டுரை
  3. பெர்டோல்ட் ப்ரெக்டின் கவிதை
  4. ஜார்ஜ் ஆர்வெல்லின் கட்டுரை – Shooting the Elephant
  5. கட்டுரை – Surprising History of Words
  6. எட்கர் ஆலன் போவின் துப்பறியும் கதைகள்Purloined Letter, Gold Bug
  7. அம்பையின் சிறுகதைத் தொகுப்பு – வீட்டின் மூலையில் ஒரு சமையலறை
  8. அம்பையின் சிறுகதைகள் – வீட்டின் மூலையில் ஒரு சமையலறை, மல்லுக்கட்டு, பிளாஸ்டிக் டப்பியில் பராசக்தி முதலியோர், வெளிப்பாடு, கறுப்பு குதிரை சதுக்கம்
  9. கிரீஷ் கார்னாட் எழுதிய நாடகங்கள்துக்ளக், ஹயவதனா, நாகமண்டலா, தலேதண்டா
  10. சங்கக் கவிதை – நாராய் நாராய் செங்கால் நாராய்
  11. கோட்சேயின் விளக்கம் – நான் ஏன் காந்தியைக் கொன்றேன்?
  12. வெ. சாமிநாத சர்மா எழுதிய நான் கண்ட நால்வர், பாணபுரத்து வீரன்
  13. சி.ஜே. சான்சம் எழுதிய வரலாற்று பின்புலம் கொண்ட துப்பறியும் நாவல்கள் – Dissolution, Heartstone, Lamentation, Tombland
  14. பெர்னார்ட் கார்ன்வெல் எழுதிய Starbuck Chronicles
  15. அண்ணாவின் நாடகங்கள் – ஓரிரவு, சிவாஜி கண்ட ஹிந்து சாம்ராஜ்யம், வேலைக்காரி
  16. ராபர்ட் காரோவின் கட்டுரை
  17. ஆர்.எல். ஸ்டீவன்சனின் Treasure Island
  18. சுஜாதாவின் கட்டுரை – அப்பா அன்புள்ள அப்பா
  19. பவா செல்லதுரையின் சிறுகதைகள்வேட்டை, பச்சை இருளன், சத்ரு, ஏழுமலை ஜமா
  20. ப்ரூஸ் அலெக்சாண்டர் எழுதிய வரலாற்று துப்பறியும் கதைகள் – ஜான் ஃபீல்டிங் கதைகள்
  21. திலீப்குமார் சிறுகதை – கடவு
  22. ராஹுல் சாங்கிரித்யாயனின் வோல்காவிலிருந்து கங்கை வரை – குறிப்பாக பிரவாஹன் சிறுகதை
  23. லா.ச.ரா. சிறுகதை – மண்
  24. கு.ப.ரா. சிறுகதை – வீரம்மாளின் காளை
  25. சி.சு. செல்லப்பாவின் குறுநாவல் – வாடிவாசல்
  26. நாடோடியின் நகைச்சுவை புத்தகங்கள்

2018-இன் பரிந்துரைகள்
2017-இன் பரிந்துரைகள்.
2016-இன் பரிந்துரைகள்.


நான் எழுதும் பதிவுகளில் பாதிக்கு மேல் புத்தகம் பற்றிதான். அதனால் புத்தகங்களுக்காக ஒரு தனி ப்ளாக் ஆரம்பிக்கலாம் என்று ரொம்ப நாளாக யோசனை. இன்று ஆரம்பித்துவிட்டேன்!

சிறந்த சிறுகதைகள், சிறந்த நாவல்கள் என்று இரண்டு ஸ்டிக்கி பதிவுகள் வைத்திருக்க யோசனை. படிக்கும்போது, நினைவு வரும்போது இந்தப் பதிவுகளில் சேர்த்துவிட எண்ணம்.

ஒரு ப்ளாகையே சமாளிக்கமுடியவில்லை, இதில் இன்னொன்றா என்று சில சமயம் தோன்றுகிறது. ஓடுகிற வரை ஓடட்டும்!

ஜெயமோகன் இந்த தளத்தைப் பற்றி தன் ப்ளாகில் புத்தகங்களைப்பற்றிய ஆர்வம் கொண்டவர்கள் வாசிக்கவேண்டிய தளம் என்று குறிப்பிட்டு எங்களை கவுரவித்திருக்கிறார்.

எங்கள் பிற தளங்கள்:

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: சுய அறிமுகம்

கவிஞர் அபிக்கு விஷ்ணுபுரம் விருது

by

பழைய செய்திதான். கவிஞர் அபிக்கு இந்த வருஷத்திற்கான விஷ்ணுபுரம் விருது அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

அபியின் கவிதைகளைப் பற்றி ஏதாவது எழுத முடியும்போது விருது வழங்கப்படுவதைப் பற்றி எழுதலாம் என்று நினைத்திருந்தேன். நாள் செல்லச் செல்ல அபி எனக்கான எழுத்தாளர் அல்லர் என்ற எண்ணம்தான் உறுதிப்படுகிறது. சில சமயம் அப்படித்தான். காஃப்கா எனக்கான எழுத்தாளர் அல்லர், அது காஃப்காவின் குறை அல்ல, எனது குறையே. அதனால் இது தகவல் பதிவு மட்டுமே.

அபியின் இயற்பெயர் ஹபிபுல்லா. கல்லூரி பேராசிரியராக பணி புரிந்திருக்கிறார். அவரோடு பழகியவர்களும் சரி, அவர் எழுத்தைப் புரிந்து கொள்பவர்களும் சரி அவரை விதந்தோதுகிறார்கள்.

விஷ்ணுபுரம் விருது குழுவினரை இரண்டு விஷயங்களுக்காகப் பாராட்ட வேண்டும். அபி போன்றவர்கள் குடத்திலிட்ட விளக்காகத்தான் இருந்திருக்கிறார்கள், அவரை கொஞ்சம் வெளியே தெரிய வைத்திருக்கிறார்கள், அவரது கவிதைகளைப் பலரையும் புரட்டியாவது பார்க்க வைத்திருக்கிறார்கள். அதுவும் என்னைப் போன்ற கவிதை புரியாத ஞானசூன்யங்கள் அவர் பெயரைக் கூட முன்னால் கேட்டதில்லை, எனக்கும் தெரிய வைத்திருக்கிறார்கள். இரண்டாவது, விருது விழாவுக்கு ஆறேழு மாதம் முன்னால் விருதைப் பற்றி அறிவிக்கிறார்கள், அது சில பல மாதங்களுக்கு அந்த எழுத்தாளரை பொதுப் பிரக்ஞைக்கு கொண்டு வருகிறது.

கவிஞர் அபிக்கும் விஷ்ணுபுரம் குழுவினருக்கும் வாழ்த்துக்கள்!

தொகுப்பட்ட பக்கம்: விருதுகள்

தொடர்புடைய பக்கம்: அபியின் கவிதைகள் சில

Ballad of Buster Scruggs

by

Ballad of Buster Scruggs என்ற திரைப்படத்தை சமீபத்தில் பார்த்தேன். சுமாரான திரைப்படம். பல Western genre திரைக்கதைகளை வைத்து தொகுப்பாக எடுக்கப்பட்டது. ஆனால் அதில் வரும் சில பகுதிகளின் மூலக்கதைகளைப் படிக்க வேண்டும் என்ற ஆவலைக் கிளப்பியது.

All Gold Canyon பகுதி ஜாக் லண்டன் எழுதிய சிறுகதையை அடிப்படையாகக் கொண்டது. நல்ல சிறுகதை. மண்ணில் கலந்திருக்கும் தங்கத்தைத் தேடும் prospectors Western genre-இல் வரும் ஒரு archetype. அந்தச் சித்திரத்தை அருமையாக லண்டன் விவரித்திருக்கிறார். மாதக் கணக்காக சக மனிதரையே சந்திக்காமல் பூமிக்குள் இருக்கும் தங்கத்தைத் தேடும் கொஞ்சம் வயதான miner, அவனைக் கொன்று அவன் உழைப்பின் பயனைத் திருட நினைப்பவன், எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக Mr. Pocket – அதாவது தங்கம் கனிமமாக மண்ணில் மறைந்திருக்கும் இடம். திரைப்படம் அந்த நிலப்பரப்பைக் காட்சியாகக் காட்டுவது இன்னும் அருமையாக இருக்கிறது. சிறுகதையைப் படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

The Girl Who Got Rattled பகுதியும் நல்ல சிறுகதையை அடிப்படையாகக் கொண்டது, ஆனால் திரைப்படமாகப் பார்ப்பது இன்னும் நல்லது. சிறுகதையை எழுதியவர் Stewart Edward White. டென்ஷனையும் அந்தப் பெண் எடுக்கும் முடிவும் இன்னும் தெளிவாகப் புரிகிறது. இந்தச் சிறுகதையையும் படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

திரைப்படம் எல்லாருக்கும் அப்பீல் ஆகுமா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் பாருங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: திரைப்படங்கள்

பத்மஸ்ரீ விருது வென்ற தெரியாத முகங்கள்

by

இதையும் ஆகஸ்ட் 15 அன்று பிரசுரிக்க வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தேன். ஆகஸ்ட் 15 அன்று இலா பட் கட்டுரை வந்ததால் இதை இரண்டு நாள் லேட்டாக பதிக்கிறேன். அது சரி விருதுகள் அறிவிக்கப்பட்டு ஆறேழு மாதங்கள் ஆகிவிட்டன, இரண்டு நாள் தாமதம் எல்லாம் ஒரு விஷயமா?

ஒவ்வொரு வருஷமும் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட பத்ம விருதுகள் அறிவிக்கப்படுகின்றன. நாலில் ஒரு பேரை நான் கேள்விப்பட்டிருந்தால் அதிகம். அதுவும் எழுத்துக்கான விருதுகள் கல்விக்கான விருதுகளோடு ஒரே category ஆக அறிவிக்கப்படுகின்றன. விருது வென்றவர் காலேஜ் பிரின்சிபலா இல்லை எழுத்தாளரா என்று கூட தெரியமாட்டேன் என்கிறது.

அதனால்தான் இந்தக் கட்டுரை எனக்கு முக்கியமானதாகப் படுகிறது. அதுவும் டீக்கடை வைத்து அதில் கிடைக்கும் பணத்தைக் கொண்டு ஏழைக் குழந்தைகள் படிக்க உதவி செய்யும் தேவரபள்ளி பிரகாஷ் ராவ், பழங்குடி மக்களுக்கு ஏறக்குறைய இலவச மருத்துவம் தரும் டாக்டர்கள் ஸ்மிதா மற்றும் ரவீந்திர கோல்ஹே, தன்னந்தனியனாக கால்வாயை வெட்டி மலை ஓடையைக் கீழே கொண்டு வந்த டைதாரி நாயக், இஞ்சினியர் உத்தவ் குமார் பரலி, நம்மூர் மதுரை சின்னப் பிள்ளை போன்றவர்கள் நாயகர்கள்.

இலக்கியத்துக்காக விருது பெற்ற இருவரைப் பற்றியும் இந்தக் கட்டுரையில் கொஞ்சம் வருகிறது.

Sixty-seven-year-old Mohammad Hanif Khan Shastri is a Delhi-based Sanskrit scholar who has been promoting Hindu-Muslim harmony through his books and poems based on ancient Indian Shlokas. He has written eight books, 700 poems on ancient Indian shlokas.

Another awardee, Kailash Madbaiya is a Bundeli folk writer and also the president of Akhil Bhartiya Bundelkhand Sahitya and Sanskrit Parishad. Mr Madbaiya has written 27 books like ‘Jay Veer Bundele Jawan Ki’, ‘Meethe Bol Bundeli Ke’ and also led ‘Manikikaran Andolan’ for Hindi-Bundeli language.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: விருதுகள்

Aug15 Special: For my daughter, Sreya

by

I am forced to write this post in English. My daughter, Sreya, doesn’t read Tamil well, and this post is meant especially for her.

Sreya is passionate about social issues, especially women’s issues and is currently volunteering at Prajnya in Chennai. I saw an article on Ela Bhatt in Jeyamohan’s site a few weeks back and wanted her to read it. I am sure that Gandhi would have been proud of Ela Bhatt. But you never know with that cantankerous old man, he may have found faults with her as well!

My only option is to translate the article myself. I don’t have a great opinion about my translation skills. As we say in Tamil, ‘Iluppai flower is the sugar in towns that don’t have a mill’. (இலுப்பைப்பூவுக்கு ஆங்கிலத்தில் என்ன பேர்?)


The organization ‘SEWA’, (Self Employed Women’s Association) is one of the world’s largest trade unions for the women working in the informal sector. 92% of India’s workers work in the informal sector. Their voice is barely heard compared to the trade unions in the formal sector. SEWA, headquartered in Ahmedabad, represent 1.5 million women in this sector and is completely managed by women.

SEWA fights for a stable income for them; it works for fundamental needs like a place to live, medical benefits and welfars of the children of the members. When workers are employed by a company, the trade union can fight and bargain with the management and ensure that the workers get their basic rights. But in the informal sector, where there is no permanent employer, no management, who does one fight with? How does one ensure rights and benefits for women who don’t have a steady source of income?

Ela Bhatt was born in Ahmedabad in 1933. Her father, Sumantrai Bhatt, was a successful lawyer. Her mother, Vanalila Vyas, was active in the women’s movement and also remained secretary of All India Women’s Conference founded by Kamaladevi Chattopadhyay. Ela did her schooling in Surat and did her law education from from Sir L.A. Shah Law College in Ahmedabad. She graduated as the gold medallist in 1954. She taught in S.N.D.T. college in Bombay for a short time. In 1955 she joined the legal department of the Textile Labour Association (TLA) in Ahmedabad.

Anusuya Sarabhai, popularly known as Motaben (‘Elder sister’ in Gujarati), was the sister of the famous industrialist, Ambalal Sarabhai. A child widow, she went to London to study medicine. She was a Jain by religion, and it went against her religious beliefs to dissect animals – which was part of the curriculum. So she joined London School of Economics. She was influenced by the Fabian Society, and got involved in the Suffragette movement as well. She returned to India in 1913 and started working for betterment of women and the poor. She decided to get involved in the labour movement after witnessing exhausted female mill workers returning home after a 36-hour shift. She worked to improve the conditions of textile workers.

Motaben was also involved in a month-long strike in 1918, where weavers were asking for a 50 per cent increase in wages and were being offered 20 per cent. Gandhi, a friend of the family, was by then acting as a mentor to Sarabhai. Gandhi began a hunger strike on the workers’ behalf, and the workers eventually obtained a 35 per cent increase. During the time, Sarabhai organized daily mass meetings of the workers that Gandhi addressed. Following this, in 1920, the Ahmedabad Textile Labour Association (Mazdoor Mahajan Sangh) was formed.

Ela started working in the legal wing of TLA from 1955 under the guidance of Motaben. In 1968, she was asked to lead the women’s wing of TLA. In 1968, she went to Israel where she studied at the Afro-Asian Institute of Labor and Cooperatives in Tel Aviv for three months, receiving a Diploma in International Labor and Cooperatives in 1971. She came back and started focusing working women’s issues. She was very much affected by the fact that while thousands of female textile workers worked in the informal sector to supplement the family income, the laws protected only those who were solely industrial workers and not these self-employed women. The difficulties in meeting the basic needs with uncertain income flow and fluctuating demands on labor really bothered her.

Under the women’s wing of TLA, she started a sub-wing to serve these self-employed women. In 1972, this evolved into a separate organization – SEWA.

92% of India’s workers work in small scale industries or inthe informal sector. These people mostly live in fringes of rural societies, and slums of urban societies. The common factor among all them is poverty – whether they belong to backward classes, or dalit castes or tribes becomes less important to their lives. SEWA goes beyond the textbook definition of trade union and unites them across the caste barriers.

SEWA’s main aim is to work towards ‘safety’ in jobs, income, food and social benefits for women. Housing, health, and children’s welfare are included in social benefits. SEWA defines safety as woman individually or a as group attaining self-sufficiency and being able to decide on their own future by themselves. SEWA’s path is to effect social change through Gandhian means of Truth, Ahimsa, equality and small scale industries.

SEWA is a mixture of trade union, cooperative movement and feminist organization. It established itself as a movement and an organization at the same time. SEWA unites women who run small businesses and women who work in the informal sector and tries to provide them social prestige and strength. Its main aim is to create new pathways for the women who are affected by The spread of globalization and the resulting decline in traditional craft based industries.

In 1971, women workers who were transporting goods by pulling carts approached Ela through their contractors. They were mostly migrants, and didn’t have a place to stay. While Ela was doing field research to understand their problems, she also got insight into another set of women workers – these workers carried goods from place to place as head load. Ela wrote an article in a local newspaper describing the problems these women face at the hands of traders who employed them. It created a stir. The local traders refuted Ela by writing articles. The controversy blew up, and a meeting was convened with traders and workers. One of the workers suggested that an organization is needed to report and solve the problems they face. SEWA was formed as a result of that suggestion.

The women workers wanted to register SEWA as a trade union. The government’s labor department was flabbergasted at the request. SEWA’s members worked in the informal sector, and several of them were actually running small businesses. There was no single organization or company that employed them. As it was not clear who would be responsible for delivering their rights, the government refused to register them as a trade union. SEWA did not give up, and kept arguing that it was an organization that unites workers, and hence qualifies as a trade union and finally succeeded.

Independent women workers or small business owners can become a member of SEWA by paying annual dues of 5 rupees. All the members were grouped by the trade they pursue, and a representative is selected for every 100 workers. These representatives form a high level committee. In addition, for every 15-20 workers, a representative is selected who handles the day to day issues of her group.

SEWA’s member are divided into 4 categories viz:
1. Street vendors – sellers of vegetables, eggs, fish, meat, household good and clothes
2. Home Workers – Weavers, Potters, Beedi makers, Incense stick makers, Papad makers, Readymade clothes makers, Tailors, Handicraft makers
3. Laborers (Physical Labor) – Agricultural workers, Construction workers, Contract workers, Cart pullers, Head load carriers, Household maids
4. Service Workers and Manufacturers – Farmers, Cattle owners, Salt makers, Small scale food vendors and caterers

SEWA established a co-operative bank – the SEWA bank – in 1974 with just 15 members. 4000 women members contributed 10 rupees each and provided the initial capital. Before this, pavement vendors and pushcart vendors had to borrow money at exorbitant and usurious rates for their cash flow. The usurious rates practically ensured that they cannot repay the loan and put them under the thumb of the lenders. Big banks did not want to bother with them; and there was no institution where they could save a tiny portion of their small incomes.

SEWA bank tried to solve these problems by taking unconventional approaches to banking. It appointed grassroots level employeed called Banksathis. Banksathis usually lived in areas where they lived. They were carefully selected – they were usually locally popular, well known figures and they had leadership qualities and they were relatively well off. The last condition was important as the Banksathis had to put up a security deposit of 15000 rupees. The Banksathi’s major responsibility was researching the background of people who need loans. They would look at aspects like the family background, children, income flow, whether the husband has a habit of drinking and so on and would recommend the loan amount.

Several of these Banksathis reported to a bank officer. The bank officer would study the recommendations of the Banksathi and make the final decision about whether to loan the money or not. If (s)he decides to loan the money, then (s)he would meet the borrower directly and explain all the logistics – monthly repayment amount, number of installments, the penalties if an installment is mised etc. 3% of the loan amount is paid out as the commission to Banksathi who made the recommendation. In addition, 1% commission is paid to the Banksathi on the total deposits she manages to collect from the members. In addition to business loans, SEWA bank also loans money for buying/building a home and marriage expenses.

At the end of the fiscal year 2016-17, SEWA bank had 471 thousand members and had deposits worth 243 crore rupees (34.5 million USD). It has given away loans to the amount of 143 crores (20.3 million USD). The net profit was 3.6 crores (511 thousand USD). Ela Bhatt won the ‘Best businesswoman’ award given by Economic Times.

SEWA bank also runs a pension scheme for the poor. It has 40000 members at this time. It makes saving money easier and streamlines the government pension to the old, thus guaranteeing minimum income in the old age for the poor.

Kennedy administration school has studied the activities of SEWA bank and the SEWA trade union and has recorded the economic improvements in the lives of SEWA members. SEWA has made it easier for its members to avail benefits from government schemes. SEWA members make use of government schemes for children’s education, building houses etc. Because SEWA protests, the daily wages of beedi workers and headload laborers has risen.

In 2015, Internation Labor Organization – ILO – decided to extend it reach to workers in the informal sector. SEWA has played an iportant part in drafting the rights and rules for workers in the informal sector.

SEWA, whicih started in Ahmedabad in the state of Gujarat, has now spread to Uttar Pradesh, Bihar, Delhi, Kerala, Rajasthan, Jammu & Kashmir, Madhya Pradesh and other North-Eastern states. 45% of SEWA members are now outside Gujarat. SEWA adapts to local conditions. For instance, in Bihar, it trains women in food processing. In Rajasthan, it trains women in the usage of computers.

In a nutshell, SEWA unites women working in informal sector, helps them in whatever area they currently work and tries to assure them a minimum price/wage for their work. It derives its strength from the numbers, from the women it represents whose economic status is very low. This is especially true o fwomen working in the informal sector.

The ups and downs of Indian economy affects the workers in the informal sector first. For instance, in Alang, Gujarat, there is a huge ship breaking industry – just breaking up old ships for scrap metal. In Alang, 1,00,000 workers were employed in this, 40% of which were women. In 2015, the industry collapsed, leaving the workers in the lurch. SEWA hurried there, trained women to work in other sectors, and thus provided them alternatives.

Ela Bhatt is now 85. She lives in Ahmedabad with her children. She has been awarded the Padma Vibhushan (second highest civilian award from the government of India), Ramon Magsaysay award, the Indira Gandhi award, and a honorary doctorate from Harvard University. She is also a member of the ‘Elders’ group, started in 2007 by Nelson Mandela and Archbishop Desmond Tutu. Former American President Jimmy Carter and former U.N. Secretary General Kofi Annan are among the current members of this group. This group tries to act as the conscience of the world and raises its voice on any world problem without fear.

The only common factor about the informal sector is the economic instability. Media and the government usually don’t bother about them. SEWA has touched only 1.6 million of them so far, and it is estimated that there are 200 to 300 million of them in India alone. SEWA and the society still have a long distance to go to address their problems.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: ஆளுமைகள்

எம்ஜிஆரின் அரிய புகைப்படங்கள்

by

புகைப்படங்கள் நிறைந்த ஒரு பழைய புத்தகம் கிடைத்தது – எம்ஜிஆர் நினைவுகள். புரட்டிப் பாருங்கள்!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: ஆளுமைகள்

2018 பரிந்துரைகள்

by

2018-இல் நான் படித்தவற்றில், மீண்டும் படித்தவற்றில், நினைவு கூர்ந்தவற்றில் பரிந்துரைப்பவை கீழே. எட்டு மாதம் லேட்!

தமிழ்:

ஆங்கிலம்:

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: பரிந்துரைகள்

பெர்டோல்ட் ப்ரெக்ட் எழுதிய கவிதை

by

இந்தக் கவிதையை ஜெயமோகன் தளத்தில்தான் பார்த்தேன் என்று நினைவு. படித்தவுடன் புன்னகைக்க வைத்தது, ஒரு நிமிஷம் ஏன் இப்படி ஓடிக் கொண்டே இருக்கிறோம் என்று நினைக்க வைத்தது. ஹேமாவுக்கும் பிடித்திருந்தது.

I sit by the roadside
The driver changes the wheel.
I do not like the place I have come from.
I do not like the place I am going to.
Why with impatience do I
Watch him changing the wheel?

பெர்டோல்ட் ப்ரெக்ட் என் மனம் கவர்ந்த நாடக ஆசிரியர்களில் ஒருவர். Life of Galileo, Mother Courage and Her Children, The Good Women of Szechwan, Caucasian Chalk Circle போன்ற நாடகங்கள் எனக்கு மிகவும் பிடித்தமானவை. கவிதை எல்லாம் எழுதுவார் என்று தெரியவே தெரியாது. 🙂

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: பெர்டோல்ட் ப்ரெக்ட் பக்கம்

ஜார்ஜ் ஆர்வெல்லின் கட்டுரை – Shooting an Elephant

by

நாம் – குறிப்பாக இந்தியர்கள் – எப்போதும் காலனியத்தை பாதிக்கப்பட்டவர்களின் கண்ணோட்டத்தில்தான் பார்க்கிறோம். எப்போதாவது பாதித்தவர் கண்ணோட்டத்திலிருந்து பார்த்தால் அனேகமாக அவர்கள் நம்மை அடிமைப்படுத்துவதில் எந்தத் தவறும் காணாதவர்கள், மேட்டிமை மனநிலை கொண்டவர்கள், நம்மை எப்போதுமே இரண்டாம்தர மனிதர்கள் என்று நினைப்பவர்கள். மிக அபூர்வமாக அது தவறு என்று உணர்பவர்கள், அதைத் திருத்தப் போராடுபவர்கள். ஆனால் கணிசமானவர்கள் அது தவறு என்று உணர்ந்தும் அதற்காக ஒன்றும் செய்ய முடியாத கையாலாகதவர்கள். அவர்களுக்கு இந்தப் பக்கமும் போக முடியாது, அந்தப் பக்கமும் போக முடியாது. பீஷ்மரும் துரோணரும் தவறு என்று தெரிந்தும் கௌரவர்களுக்காக போராடுவதைப் போன்ற மனநிலைதான்.

அந்தக் கண்ணோட்டம் ஜார்ஜ் ஆர்வெல்லின் இந்தக் கட்டுரையில் – Shooting an Elephant – சிறப்பாக வெளிப்படுகிறது. யானை ஊரை நாசம் செய்கிறது. வெள்ளைக்கார துரைதான் பிரச்சினையை சமாளிக்க வேண்டும். துரை துப்பாக்கியை எடுத்துக் கொண்டு வருவதற்குள் யானை அமைதி அடைந்துவிடுகிறது. ஆனால் துரை யானையைக் கொல்வதைப் பார்க்க ஊரே கூடி இருக்கிறது. துரைக்கு யானையைக் கொல்லவும் மனதில்லை, ஆனால் கொல்லாமல் போனால் ஊரே சிரிக்கும். துரை என்ன செய்வார்?

ஆர்வெல் சிறந்த எழுத்தாளர்களில் ஒருவர். 1984, Animal Farm போன்ற பிரமாதமான, நல்ல நாவல்களை எழுதி இருக்கிறார். ஆனால் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது அவர் எழுதிய Homage to Catalonia என்ற அபுனைவுதான்.

கட்டுரையைப் படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: ஜார்ஜ் ஆர்வெல் பக்கம்

வார்த்தைகளின் ரிஷிமூலம்

by

Boycott என்ற வார்த்தையை எல்லாரும் பயன்படுத்துகிறோம். அந்த வார்த்தை எப்படி உபயோகத்தில் வந்தது? சார்லஸ் பாய்காட் என்று ஒரு மிராசுதார் அயர்லாந்தில் இருந்திருக்கிறார். 1880 வாக்கில் அவரது குத்தகைக்காரர்களுடன் வரித் தகராறில் அவரை எல்லாரும் boycott செய்திருக்கிறார்கள். வார்த்தை பிறந்துவிட்டது!

இப்படி இன்னும் பல வார்த்தைகளின் ரிஷிமூலத்தைப் பற்றி இந்தக் கட்டுரை பேசுகிறது. படித்துப் பாருங்கள்!

Dude, grotesque, silhoutte, surreal பற்றிய anecodotes-ஐ ரசித்தேன். Yankee Doodle Dandy என்ற பிரபலமான பாடலிலிருந்து – Doodle என்ற வார்த்தையிலிருந்து Dude பிறந்திருக்கிறது. Grotesque என்றால் விகாரம் என்று ஏறக்குறைய பொருள் வருகிறது, ஆனால் அது grotto என்ற வார்த்தையிலிருந்து பிறந்தது. Silhoutte அதிசயமான வார்த்தை. ஃப்ரான்சின் பதினான்காம் லூயி மன்னன் காலத்தில் Étienne de Silhouette என்ற மந்திரி கடுமையான வரிகளை விதித்திருக்கிறார். இருப்பதை எல்லாம் பிடுங்கிவிட்டால் மிஞ்சுவது வெறும் நிழல், வடிவம் மட்டுமே – அதாவது silhoutte! Surreal – real அற்றது!

உங்களுக்கு நினைவு வரும் வார்த்தைகளின் மூல காரணத்தைப் பற்றி சொல்லுங்கள்!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: பலதும்

முதல் துப்பறியும் கதைகள் – எட்கர் ஆலன் போ

by

துப்பறியும் கதைகள் இன்று உலகம் முழுதும் பிரபலம். ஷெர்லக் ஹோம்ஸ் என்ற பேரைக் கேள்விப்படாதவர்கள் மிக அபூர்வம்தான். அப்படிப்பட்ட துப்பறியும் கதைகளை முதலில் எழுதியவர் யார்?

எட்கர் ஆலன் போ முதல் துப்பறியும் கதைகளை எழுதினார் என்பது உங்களை வியப்படைய வைக்கலாம். போ அமெரிக்க இலக்கியத்தில் முக்கியமான இடம் வகிப்பவர். பொதுவாக இலக்கியத்தரம் வாய்ந்த அமானுஷ்ய திகில் கதைகளை (Gothic genre) எழுதிய முன்னோடி என்று கருதப்படுகிறார். கவிதை Raven, சிறுகதைகள் Cask of Amontillado, Fall of the House of Usher, Tell-Tale Heart போன்றவை அவரது சாதனைகளாகக் கருதப்படுகின்றன.

திகில் கதைகளிலிருந்து துப்பறியும் கதைகளுக்கு தூரம் அதிகமில்லை. அதுவும் உலகின் முதல் துப்பறியும் கதையான Murders in the Rue Morgueயை (1841) திகில் கதை என்றும் பகுக்கலாம். அதை துப்பறியும் கதை என்று வகைப்படுத்துவதற்கான முக்கிய காரணம் – முதன்முதலாக துப்பறியும் நிபுணர் என்று ஒரு பாத்திரம், அவருடைய நண்பர்/உதவியாளராக ஒரு பாத்திரம் (முதன் ஷெர்லக் ஹோம்ஸ்-வாட்சன் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்களேன்.), ஒரு மர்மம், அதைப் பற்றிய விவரங்கள், சாட்சியங்கள், சாட்சியங்களை வைத்து யார் குற்றவாளி இல்லை, யார் குற்றவாளி என்ற முடிவுக்கு அறிவுபூர்வமாக வருவது என்று துப்பறியும் கதைகளின் வடிவ அமைப்பு கச்சிதமாக அமைக்கப்பட்டிருப்பதுதான். Locked Room Mystery (அதாவது, பூட்டப்பட்ட அறைக்குள்ளே கொலை – கொலையாளி வந்தது எப்படி, வெளியே போனது எப்படி என்று குழப்பம்) என்ற sub-genre-இல் எழுதப்பட்ட முதல் கதையும் இதுதான்.

Rue Morgue இன்று படிக்க சுலபமாக இருக்குமா என்று எனக்கு சந்தேகம்தான். போவுடைய நடை கொஞ்சம் பழையதாகிவிட்டது. அதுவும் இழுத்து நீட்டித்தான் முடிவுக்கு வருவார். அதுவும் இத்தகைய முடிவுக்கு வருவது இயலாத காரியம். ஆனால் முன்னோடி துப்பறியும் சிறுகதை. சாதனை.

போவுடைய பழையதான நடை ஒரு பொருட்டே அல்ல என்று உணர வைக்கும் சிறுகதை Purloined Letter (1844). சிறு வயதில் குங்குமத்திலோ குமுதத்திலோ அதன் மொழிபெயர்ப்பைப் படித்திருக்கிறேன். அதன் denouement அன்றும் சரி, இன்று மீண்டும் படிக்கும்போதும் சரி, அட என்று வியக்க வைப்பது. இது வரை படித்ததில்லை என்றால் கட்டாயம் படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

இந்தக் கதைகளின் துப்பறியும் நிபுணர் டூபின் (C. Auguste Dupin). ஷெர்லக் ஹோம்ஸ் சிறுகதை ஒன்றில் டூபினைப் பற்றிக் குறிப்பிடுவார். டூபின் Mystery of the Marie Roget (1842) கதையிலும் துப்பறிவார். இந்தச் சிறுகதை நிஜக்கொலை ஒன்றை அடிப்படையாகக் கொண்டது.

டூபின் இல்லாத துப்பறியும் கதை Gold Bug. இந்தச் சிறுகதையை 15, 16 வயதில் படித்தேன். அந்த வயதில் மிகவும் மகிழ்ச்சி தந்த சிறுகதை. cipher-இல் எழுதப்பட்ட செய்தியை ஆங்கில மொழியின் அடிப்படையை வைத்து என்ன செய்தி என்று நாயகன் கண்டுபிடிப்பான். பிற்காலத்தில் எழுதப்பட்ட புகழ் பெற்ற ஷெர்லக் ஹோம்ஸ் சிறுகதையான Dancing Men-இன் மூலக்கரு இந்தச் சிறுகதையிலிருந்து பெறப்பட்டதுதான்.

டூபின் இல்லாத இன்னொரு துப்பறியும் கதை Thou Art the Man (1850). நல்ல மர்மக் கதை என்று சொல்லமாட்டேன், ஆனால் முன்னோடி துப்பறியும் கதை. இதில் உள்ள உத்தி மீண்டும் மீண்டும் பயன்படுத்தப்படுவது.

போவின் தாக்கம் பெரியது, உலகளாவியது. ஆனால் எனக்குத் தெரிந்து போவின் பாணியில் எழுதியவர்கள் இலக்கியம் படைக்கவில்லை. சமீபத்தில் ஜப்பானிய எழுத்தாளர் எடோகாவோ ராம்போ போவின் பாணியில் எழுதிய சிறுகதைத் தொகுப்பு கூட ஒன்று கிடைத்தது. ‘எடோகாவோ ராம்போ’ என்பது ஜப்பானிய மொழியில் ‘எட்கர் ஆலன் போ’ என்பதின் மருவிய வடிவம், அதையே ராம்போ தனது புனைபெயராக வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார். ராம்போ போவின் பாணியை முழுமையாகக் கடைப்பிடிக்கிறார், ஆனால் அவை எதுவும் என் கண்ணில் இலக்கியம் இல்லை. ஆனால் ஜப்பானில் திகில் கதைகள், துப்பறியும் கதைகளின் தந்தையாகக் கருதப்படுபவர் ராம்போதான்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: எட்கர் ஆலன் போ பக்கம்

%d bloggers like this: