பிரத்யேக

புல்லட்டின் போர்ட் (அண்மைய பதிவுகளுக்கு கீழே scroll செய்யவும்)

சில பல மாதங்களாகவே மனச்சோர்வு அதிகம். தினமும் கழுத்து வரை இருக்கும் நீர் மூக்கிற்கு வந்துவிடக் கூடாதே என்ற போராட்டம். படிப்பதே குறைந்துவிட்டது. அப்படியே படித்தாலும் உழைப்பு, அதிக கவனம் தேவைப்படும் எதையும் தவிர்த்து வருகிறேன். ஒன்றும் பிரமாதமில்லை, உலகில் யாரும் சந்திக்காத பிரச்சினை எதுவும் எனக்கு வந்துவிடவில்லை, எல்லாம் சர்வசாதாரணமான விஷயங்கள்தான் என்று மூளைக்குத் தெரிகிறது, ஆனால் மூளைக்கும் மனதுக்கும் வெகுதூரம். பார்ப்போம்.



நான் எழுதும் பதிவுகளில் பாதிக்கு மேல் புத்தகம் பற்றிதான். அதனால் புத்தகங்களுக்காக ஒரு தனி ப்ளாக் ஆரம்பிக்கலாம் என்று ரொம்ப நாளாக யோசனை. இன்று ஆரம்பித்துவிட்டேன்!

சிறந்த சிறுகதைகள், சிறந்த நாவல்கள் என்று இரண்டு ஸ்டிக்கி பதிவுகள் வைத்திருக்க யோசனை. படிக்கும்போது, நினைவு வரும்போது இந்தப் பதிவுகளில் சேர்த்துவிட எண்ணம்.

ஒரு ப்ளாகையே சமாளிக்கமுடியவில்லை, இதில் இன்னொன்றா என்று சில சமயம் தோன்றுகிறது. ஓடுகிற வரை ஓடட்டும்!

ஜெயமோகன் இந்த தளத்தைப் பற்றி தன் ப்ளாகில் புத்தகங்களைப்பற்றிய ஆர்வம் கொண்டவர்கள் வாசிக்கவேண்டிய தளம் என்று குறிப்பிட்டு எங்களை கவுரவித்திருக்கிறார்.

எங்கள் பிற தளங்கள்:

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: சுய அறிமுகம்

அசோகமித்ரன் காப்பி அடித்த சிறுகதை – மீள்பதிவு

அசோகமித்ரனின் புனைவுகளில் பிரயாணம் என்ற சிறுகதை ஒரு உச்சம். அழியாச்சுடர்கள் தளத்தில் படிக்கக் கிடைக்கிறது. அதைப் பற்றி இன்று ஜெயமோகனும் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். ஜெயமோகன், எஸ்.ரா. இருவரும் இந்த சிறுகதையை தமிழின் சிறந்த சிறுகதைகளில் ஒன்றாகக் குறிப்பிடுகிறார்கள்.

அசோகமித்ரன் ஒரு ஜீனியஸ். அவருடைய எல்லா கதைகளும் எனக்கு புரிந்துவிடுவதில்லை. (பாவம் டல்பதடோ கதையில் என்னதான் சொல்ல வருகிறார்? பதினெட்டாவது அட்சக்கோடு கதையின் பாயின்ட் என்ன?) ஆனால் புரியும்போது மண்டையில் விளக்கு எரிகிறது, டங்டங் என்று மணி அடிக்கிறது. இந்த பிரயாணம் கதையையே எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். நான் வேக வேகமாக படிப்பேன், ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் ஊன்றிப் படிப்பவன் அல்லன். கடைசி வரிகளை படிக்கும்போது, ஊம்ம்? வாட்? என்று கேள்வி, மீண்டும் அந்த வரிகளைப் படித்தேன். வாத்யாரே, நீ மேதை! என்று தோன்றியது.

ஆனால் இதே மாதிரி ஒரு கதையை ஆங்கிலத்தில் படித்த நினைவும் வந்தது. கதையின் பெயர் The Boarded Window. எழுதியவர் அம்ப்ரோஸ் பியர்ஸ் (Ambrose Bierce). அசோகமித்ரன் காப்பி அடித்தாரா இல்லையா என்று தெரியாது. அவருக்கும் அதே கற்பனை வந்திருக்கலாம். இல்லை காப்பியே அடித்திருந்தாலும் அக்கறை லேது, ஏனென்றால் பியர்சை விட பல மடங்கு சிறப்பாக எழுதி இருக்கிறார். At the worst, you can say Asokamithran “transcreated”. “மறுபடைப்பு” என்பது காப்பி இல்லை. (பின்னே தலைப்பு ஏன் அசோகமித்ரன் காப்பி அடித்த கதை என்று இருக்கிறது என்று கேட்கிறீர்களா? எல்லாம் உங்கள் கவனத்தைக் கவரத்தான். :-))

பொதுவாக இப்படிப்பட்ட காப்பி, இல்லை ஒரே மாதிரி கரு உள்ள புனைவுகள் தமிழில் சுட்டிக் காட்டப்படுவதில்லை. கல்கி பிரேம்சந்தின் ஒரு கதையை – சால்ட் இன்ஸ்பெக்டர் என்று நினைக்கிறேன் – அதை புது ஓவர்சியர் என்ற பேரில் அப்படியே இறக்குமதி செய்திருக்கிறார்; புதுமைப்பித்தன் கல்கி காப்பி அடித்த கதைகள் என்று ஒரு பட்டியலே போட்டிருக்கிறார். சுஜாதா நோபல் பரிசு வென்ற நக்யுப் மஃபூஜின் ஒரு கதையை ஸ்ரீரங்கத்து கதையாக மாற்றி இருக்கிறார். இவை சுட்டிக் காட்டப்பட வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன் – அதுதான் நேர்மையான அணுகுமுறை என்பது மட்டுமல்ல; தழுவி எழுதப்பட்ட கதையிலும் எவ்வளவு ஒரிஜினாலிடி இருக்கிறது என்பதும் தெரியும்.

பியர்சின் கதையை (ஆங்கிலத்தில்) கீழே கொடுத்திருக்கிறேன். காப்பிரைட் பிரச்சினை கிடையாது என்று நினைக்கிறேன், பியர்ஸ் மறைந்து நூறு வருஷம் இருக்கும். (அதாவது அசோகமித்திரன் பிறப்பதற்கு முன்னாலேயே பியர்ஸ் மறைந்துவிட்டார்.)

The Boarded Window by Ambrose Bierce

In 1830, only a few miles away from what is now the great city of Cincinnati, Ohio, lay a huge and almost endless forest.

The area had a few settlements established by people of the frontier. Many of them had already left the area for settlements further to the west. But among those remaining was a man who had been one of the first people to arrive there.

He lived alone in a house of logs surrounded on all sides by the great forest. He seemed a part of the darkness and silence of the forest, for no one had ever known him to smile or speak an unnecessary word. His simple needs were supplied by selling or trading the skins of wild animals in the town.

His little log house had a single door. Directly opposite was a window. The window was boarded up. No one could remember a time when it was not. And no one knew why it had been closed. I imagine there are few people living today who ever knew the secret of that window. But I am one, as you shall see.

The man’s name was said to be Murlock. He appeared to be seventy years old, but he was really fifty. Something other than years had been the cause of his aging.

His hair and long, full beard were white. His gray, lifeless eyes were sunken. His face was wrinkled. He was tall and thin with drooping shoulders – like someone with many problems.

I never saw him. These details I learned from my grandfather. He told me the man’s story when I was a boy. He had known him when living nearby in that early day.

One day Murlock was found in his cabin, dead. It was not a time and place for medical examiners and newspapers. I suppose it was agreed that he had died from natural causes or I should have been told, and should remember.

I know only that the body was buried near the cabin, next to the burial place of his wife. She had died so many years before him that local tradition noted very little of her existence.

That closes the final part of this true story, except for the incident that followed many years later. With a fearless spirit I went to the place and got close enough to the ruined cabin to throw a stone against it. I ran away to avoid the ghost which every well-informed boy in the area knew haunted the spot.

But there is an earlier part to this story supplied by my grandfather.

When Murlock built his cabin he was young, strong and full of hope. He began the hard work of creating a farm. He kept a gun – a rifle – for hunting to support himself.

He had married a young woman, in all ways worthy of his honest love and loyalty. She shared the dangers of life with a willing spirit and a light heart. There is no known record of her name or details about her. They loved each other and were happy.

One day Murlock returned from hunting in a deep part of the forest. He found his wife sick with fever and confusion. There was no doctor or neighbor within miles. She was in no condition to be left alone while he went to find help. So Murlock tried to take care of his wife and return her to good health. But at the end of the third day she fell into unconsciousness and died.

From what we know about a man like Murlock, we may try to imagine some of the details of the story told by my grandfather.

When he was sure she was dead, Murlock had sense enough to remember that the dead must be prepared for burial. He made a mistake now and again while performing this special duty. He did certain things wrong. And others which he did correctly were done over and over again.

He was surprised that he did not cry — surprised and a little ashamed. Surely it is unkind not to cry for the dead.

“Tomorrow,” he said out loud, “I shall have to make the coffin and dig the grave; and then I shall miss her, when she is no longer in sight. But now — she is dead, of course, but it is all right — it must be all right, somehow. Things cannot be as bad as they seem.”

He stood over the body of his wife in the disappearing light. He fixed the hair and made finishing touches to the rest. He did all of this without thinking but with care. And still through his mind ran a feeling that all was right — that he should have her again as before, and everything would be explained.

Murlock had no experience in deep sadness. His heart could not contain it all. His imagination could not understand it. He did not know he was so hard struck. That knowledge would come later and never leave.

Deep sadness is an artist of powers that affects people in different ways. To one it comes like the stroke of an arrow, shocking all the emotions to a sharper life. To another, it comes as the blow of a crushing strike. We may believe Murlock to have been affected that way.

Soon after he had finished his work he sank into a chair by the side of the table upon which the body lay. He noted how white his wife’s face looked in the deepening darkness. He laid his arms upon the table’s edge and dropped his face into them, tearless and very sleepy.

At that moment a long, screaming sound came in through the open window. It was like the cry of a lost child in the far deep of the darkening forest! But the man did not move. He heard that unearthly cry upon his failing sense, again and nearer than before. Maybe it was a wild animal or maybe it was a dream. For Murlock was asleep.

Some hours later, he awoke, lifted his head from his arms and listened closely. He knew not why. There in the black darkness by the side of the body, he remembered everything without a shock. He strained his eyes to see — he knew not what.

His senses were all alert. His breath was suspended. His blood was still as if to assist the silence. Who — what had awakened him and where was it!

Suddenly the table shook under his arms. At the same time he heard, or imagined he heard, a light, soft step and then another. The sounds were as bare feet walking upon the floor!

He was afraid beyond the power to cry out or move. He waited—waited there in the darkness through what seemed like centuries of such fear. Fear as one may know, but yet live to tell. He tried but failed to speak the dead woman’s name. He tried but failed to stretch his hand across the table to learn if she was there. His throat was powerless. His arms and hands were like lead.

Then something most frightful happened. It seemed as if a heavy body was thrown against the table with a force that pushed against his chest. At the same time he heard and felt the fall of something upon the floor. It was so violent a crash that the whole house shook. A fight followed and a confusion of sounds impossible to describe.

Murlock had risen to his feet. Extreme fear had caused him to lose control of his senses. He threw his hands upon the table. Nothing was there!

There is a point at which fear may turn to insanity; and insanity incites to action. With no definite plan and acting like a madman, Murlock ran quickly to the wall. He seized his loaded rifle and without aim fired it.

The flash from the rifle lit the room with a clear brightness. He saw a huge fierce panther dragging the dead woman toward the window. The wild animal’s teeth were fixed on her throat! Then there was darkness blacker than before, and silence.

When he returned to consciousness the sun was high and the forest was filled with the sounds of singing birds. The body lay near the window, where the animal had left it when frightened away by the light and sound of the rifle.

The clothing was ruined. The long hair was in disorder. The arms and legs lay in a careless way. And a pool of blood flowed from the horribly torn throat. The ribbon he had used to tie the wrists was broken. The hands were tightly closed.

And between the teeth was a piece of the animal’s ear.

பியர்சின் கதை நான் எழுதும் கதை மாதிரி இருக்கிறது. கடைசி வரிகள் கிடைத்துவிட்டன, அந்த வரிகளை நோக்கி போகிறார், பில்டப் எல்லாம் அவ்வளவு சரியாக வரவில்லை. ஆனால் அசோகமித்ரன் கனகச்சிதமாக, ஒரு வரி அதிகம் இல்லாமல், ஒரு வரி குறைவாகவும் இல்லாமல் கதையை செதுக்கி இருக்கிறார். கதையின் இறுதியில் அய்யய்யோ என்று மனம் பதறுவது அவர் கதையில்தான் நடந்தது. பியர்சின் கதையில் அட, நல்ல முடிவு என்று தோன்றியது, அவ்வளவுதான்.

இரண்டையும் படித்தவர்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்? இந்தக் கதைகளை எப்படி ஒப்பிடுவீர்கள்?

பிற்சேர்க்கை: உங்களுக்கு நினைவு வரும் காப்பிகளைப் பற்றி சொல்லுங்களேன்! (காப்பியும் படிக்கிற மாதிரி இருக்க வேண்டும். :-))

அசோகமித்திரன் இந்தக் கதையைப் பற்றி சொல்வது:

கதை மூலம் நான் என்ன சொல்ல முயற்சி செய்திருக்கிறேன் என்று அன்று விளங்கவில்லை. இன்று புரிகிறது: எவ்வளவு உயரிய குரு கிடைத்தாலும், சீடன் எவ்வளவுதான் முனைப்பாக இருந்தாலும் வாழ்க்கை சில தருணங்களில் அவனுக்கு முழுப்பயனை அளிக்க மறுத்துவிடுகிறது.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: அசோகமித்ரன், தமிழ் சிறுகதைகள்

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:

நீல. பத்மநாபனின் “தலைமுறைகள்” – மீள்பதிவு

ஒரிஜினல் பதிவு இங்கே. இது வ. கௌதமன் இயக்கத்தில் மகிழ்ச்சி என்ற திரைப்படமாகவும் வந்திருக்கிறதாம், ஜெயமோகனே சொன்னார்.

தலைமுறைகளை நான் சிறு வயதில் படித்திருக்கிறேன். அப்போது என்னை இம்ப்ரஸ் செய்தது. ஆனால் காலம் போக போக கதை மறந்துவிட்டது. ஏதோ ஒரு நீல. பத்மநாபன் புத்தகம் படித்திருக்கிறோம், அது தலைமுறைகளா, இல்லை பள்ளிகொண்டபுரமா என்று குழப்பமாக இருந்தது. மீண்டும் படிக்கும்போது கதை தெளிவாக நினைவு வந்தது. குறிப்பாக திரவியம் இந்த இழவெடுத்த முள்ளை எல்லாம் எடுத்துவிட்டு எனக்கு மீன் சாப்பிடத் தெரியாது என்று சொல்லும் இடம். நெருஞ்சி முள் தெரியும், வேலிக்காத்தான் முள் தெரியும், சப்பாத்திக் கள்ளி முள் தெரியும், ரோஜா முள் தெரியும், இதென்னடா மீனில் கூட முள் என்று சிறு வயதில் சைவ உணவுக்காரனான நான் குழம்பி இருக்கிறேன்!

தலைமுறைகளை ஜெயமோகன் தமிழ் நாவல்கள் வரிசையில் எட்டாவது இடத்தில் வைக்கிறார். அவர் வார்த்தைகளில்:

கதை சொல்லியே வட்டார வழக்கில் நேரடியாக பேசியதனால் கவனம் பெற்று பரபரப்பூட்டிய நாவல். இன்று இதன் முக்கியத்துவம் உறவுகளின் வலையில் ஒரு கண்ணியாக மட்டுமே இருத்தல் சாத்தியமான அன்றைய வாழ்வின் முழுச்சித்தரிப்பையும் இது தருகிறது என்பதுதான். தெரிந்ததை மட்டும் எழுதுவது நீல.பத்மநாபனின் பலம். தெரியாத இடங்களுக்குப் போக கற்பனையால் முயலாதது பலவீனம்.
1968ல் பிரசுரமாயிற்று.

ஜெயமோகன் இந்த நாவலை திண்ணை தளத்தில் விலாவாரியாக அலசி இருக்கிறார்.

எஸ்.ரா.வும் இதை நூறு சிறந்த தமிழ் நாவல்கள் லிஸ்டில் சேர்க்கிறார்.

என் கண்ணில் இது நல்ல புத்தகம். சிறந்த தமிழ் நாவல். அருமையான வட்டார வழக்கு நாவல். ஆனால் இது உலகத் தரம் வாய்ந்த நாவல் இல்லை.

கதை செட்டியார் வீடு திரவியம் சிறுவனாக இருந்து வளர்வதுதான். செட்டியார் ஜாதி பின்புலம். அக்கா நாகுவை அவள் பெண்ணே இல்லை என்று குற்றம் சாட்டி புருஷன் தள்ளி வைத்துவிட்டு வேறு ஒருத்தியை மணந்து கொண்டிருக்கிறான். வீட்டில் பெரும் சோகம். திரவியம் புரட்சிக்காரன் இல்லை. ஆனால் அநியாயத்தை சகித்துக் கொள்ளவும் முடியவில்லை. அக்காவுக்கு வேறு கல்யாணம் செய்து வைக்க முனைகிறான். அந்தக் காலத்தில், கட்டுக்கோப்பான ஜாதி, ஊரில். அக்காவின் முன்னாள் புருஷனுக்கு அது பெருத்த அவமானம். என்ன செய்யப் போகிறான்?

இப்படி சுருக்கமாக கதை சொன்னால் கதையின் சுவாரசியமே போய்விடுகிறது. கதையின் சுவாரசியம் பாட்டி சொல்லும் ஏழூர் செட்டி கதைகளிலும், சடங்குகளிலும் தொக்கி நிற்கிறது. கூனாங்கண்ணி பாட்டா கதைக்கு தேவையே இல்லை, ஆனால் அவர் குடும்பம் மேலும் நுன்விவரங்களை சொல்ல பயன்படுகிறது. எப்படி சொல்வது, மெதுவாக கண் முன்னே விரியும் ஒரு உலகம் – ஒரு சினிமா காமிரா விவரம் விவரமாக நமக்கு காட்டிக் கொண்டே போகிறது, கதையும் மெதுவாக நகர்கிறது மாதிரி ஒரு உணர்வை ஏற்படுத்துகிறார். செட்டியார் பின்புலம் அபாரமாக வந்திருக்கிறது. கதையின் அத்தனை பேரும் நிஜ மனிதர்கள், எந்த விதமான மிகைப்படுத்துதலும் இல்லாதவர்கள்.

அந்த கடைசி க்ளைமாக்ஸ் சீன் – கொலை மிகவும் powerful ஆன ஒன்று. சிறு வயதிலேயே அதன் சக்தியை உணர்ந்தேன். இன்று ஜெயமோகனின் ஒரு கேள்வி பதில் நிகழ்ச்சியைப் பார்த்தேன். அவர் இந்த க்ளைமாக்ஸ்தான் கதையின் பலவீனமான பகுதி என்று கருதுகிறார். 🙂 அவர் பத்து வயதில் இதைப் படித்திருந்தால், இல்லை நான் நாற்பது வயதில் இதைப் படித்திருந்தால் எங்கள் நிலை மாறி இருக்குமோ என்னவோ. 🙂 என்னைப் பொறுத்த வரை அந்த அத்தான் வலுவான பாத்திரப் படைப்பு. ஆனால் அவர் பெரிதாகப் விவரிக்கப்படமாட்டார், ஒரு செகண்டரி காரக்டர். சிறு வயதிலேயே அந்த அத்தானால் இந்த பிரச்சினையை எப்படி எதிர்கொண்டிருக்க முடியும் என்று யோசனை ஓடியது. நான் கொஞ்சமும் எதிர்பாராத அந்த முடிவு என்னைக் கலக்கிவிட்டது. இந்த வயதில் மீண்டும் படித்தபோதும் அந்தக் கட்டம் என்னைத் தாக்கியது.

கதையின் பலமே பின்புலம்தான். ஆனால் கதை கொஞ்சம் ramble ஆகிறது. முன்னால் சொன்ன மாதிரி கூனாங்கண்ணி பாட்டா கதை தேவையே இல்லை. அதுதான் கதையின் பலவீனம்.

கட்டாயமாக தமிழர்கள் படிக்க வேண்டிய புத்தகம். மொழிபெயர்க்கப்பட வேண்டிய புத்தகம்.

பிற்சேர்க்கை: ஜெயமோகன் தரும் தகவல் – வ.கௌதமன் இயக்கத்தில் தலைமுறைகள் சில சினிமாத்தனமான மாற்றங்களுடன் ’மகிழ்ச்சி’ என்ற பேரில் வெளிவருகிறது. நவம்பர் 19 வெளிவரும் என்கிறார்கள். திரவியாக வ. கௌதமன் நடித்திருக்கிறார்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: நீல. பத்மநாபன் பக்கம்

தொடர்புடைய பக்கம்: ஜெயமோகனின் கட்டுரை

சுப்ரமணிய சிவாவும் காந்தியும்

சுப்ரமணிய சிவா வ.உ.சி.யுடன் சிறை சென்று மீண்ட பிறகு பத்து பதினைந்து வருஷம் வாழ்ந்திருக்கிறார்.

நோய் அவரை முழுதாக முடக்கிவிடவில்லை. கிராமம் கிராமமாக நடந்து சென்று சுதந்திரத்தைப் பற்றி பேசி இருக்கிறார். புரட்சிகரமான பேச்சுக்காக ஆங்கிலேய அரசு அவர் மீது மீண்டும் மீண்டும் வழக்கு தொடுக்குமாம். சிவா கூலாக நீதிமன்றத்தில் மன்னிப்பு கேட்பாராம், இனி மேல் இப்படி பேசமாட்டேன் என்று உறுதி அளிப்பாராம், விட்டுவிடுவார்களாம். அடுத்த கிராமத்துக்கு நடந்து போவாராம், மீண்டும் பேச்சு, வழக்கு, மன்னிப்பு, அடுத்த ஊர். (தொழுநோய் இருப்பதால் ரயிலில் போக அவருக்கு அனுமதி கிடையாது.) ஒரு நீதிமன்றத்தில் நடப்பது அடுத்த நீதிமன்றத்துக்கு தெரிவது அந்த நாளில் சிரமமாக இருந்திருக்க வேண்டும்.

வெ. சாமிநாத சர்மா சிவா அவ்வப்போது திரு.வி.க.விடம் வந்து ஐந்து பத்து ரூபாய் கடன் கேட்பார் என்று “நான் கண்ட நால்வர்” புத்தகத்தில் சொல்கிறார். “என்ன சொல்கிறார் உங்கள் விளக்கெண்ணெய் முதலியார்?” என்று கேட்பாராம். திரு.வி.க.வின் மிருதுவான அணுகுமுறை அவருக்கு ஒத்து வந்திருக்காது.

ஆனால் நான் வ.உ.சி. காலத்துக்குப் பிறகு சிவாவின் அரசியல் செயல்பாடுகள் under the radar ஆகத்தான் இருந்திருக்கின்றன என்று நினைத்திருந்தேன். பசுபதி சாரின் தளத்தில் பார்த்த ஒரு பதிவின் மூலம் அவர் ஒத்துழையாமை இயக்கத்தில் பங்கு பெற்று சிறை சென்றார் என்று தெரிந்தது. சிவாவால் சிறையில் உட்கார முடியவில்லை. தன் வழக்கமான மன்னிப்பு டெக்னிக்கை பயன்படுத்த எண்ணி இருக்கிறார். விடுதலை செய்தால் அரசியலில் ஈடுபடமாட்டேன் என்று எழுதிக் கொடுத்திருக்கிறார். ஆனால் அரசே அவர் உடல் நலம் சரியில்லாதாதல் நிபந்தனை அன்றி விடுதலை செய்திருக்கிறது.

சிவா தன் அரசியல் செயல்பாடுகளை மீண்டும் தொடர்ந்திருக்கிறார். ஆனால் அரசியலில் ஈடுபடமாட்டேன் என்று எழுதிக் கொடுத்திருக்கிறாரே? காந்தியிடம் யாரோ போட்டுக் கொடுத்துவிட்டார்கள். காந்தி சொன்னது சொன்னதுதான், கொடுத்த வாக்கை மீறக்கூடாது என்கிறார். சிவா அரசு தான் அரசியலில் ஈடுபடக்கூடாது என்று நிபந்தனை விதிக்காமல் விடுதலை செய்திருக்கிறது, அதனால் அரசியலில் ஈடுபடலாம் என்கிறார். அன்னிய, அநியாய அரசுக்கு வாக்குறுதி கொடுத்தே இருந்தாலும், இது போர், இதெல்லாம் தன்னைக் கட்டுப்படுத்தாது என்பது அவர் நிலை. கிழவர் நிலை என்னவாக இருந்திருக்கும் என்பது தெரிந்ததுதான். சிவா கதர் பிரசாரம் போன்ற ஆக்க வேலைகளில் ஈடுபடலாம் என்று யோசனை சொல்லி இருக்கிறார்.

ஆச்சரியம் என்னவென்றால் சிவா காந்தியின் ஆலோசனையை ஏற்றிருக்கிறார். அதற்குப் பிறகு அவர் தீவிரமாக அரசியலில் ஈடுபடவில்லை. ஆனால் அதற்கப்புறமும் இரண்டு மூன்று வருஷம் கிராமம் கிராமமாக சென்று பிரச்சாரம் செய்திருக்கிறார். அன்னிய அரசைத் தாக்காமல் கதர் பிரசாரம்தான் செய்திருப்பார் என்று யூகிக்கிறேன்.

இது போன்ற தியாகிகளுக்கு நல்ல வாழ்க்கை வரலாறு நூல் கிடையாது. சிதம்பரம் பிள்ளைக்கு ம.பொ.சி. கிடைத்ததால் பிழைத்தார். (ம.பொ.சி. பிள்ளைக்கு காங்கிரஸ் அலுவலகத்தில் சிலை வைக்க படாதபாடு பட வேண்டி இருந்தது என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.) சிவா ஒத்துழையாமை இயக்கத்தில் சேர்ந்து சிறை சென்றார் என்பதே இப்படி தற்செயலாகத்தான் தெரிய வருகிறது. (வ.உ.சி. ஒத்துழையாமை இயக்கத்தை கடுமையாக எதிர்த்தார் என்று நினைவு.)

பசுபதி சாருக்கு மிக்க நன்றி!

சிவா போன்றவர்களின் அர்ப்பணிப்பு ஆச்சரியப்படுத்துவது. மனிதர் 40 வயதுதான் வாழ்ந்திருக்கிறார். அதில் ஒரு பதினைந்து வருஷமாவது கொடுமையான நோயுடன். ஆனால் கடைசி வரை போராடி இருக்கிறார். அவரைப் போன்ற மகத்தான ஆளுமைகளையும் தன் சொல்லால் கட்டிப்போட்ட கிழவரைப் பற்றி என்னதான் சொல்வது! வாழ்க நீ எம்மான்!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: சுதந்திரப் போராட்டம்

ஜெயமோகன் மனதில் எழுப்பிய காட்சி

வெண்முரசைப் படிப்பது விட்டுபோய்விட்டது. மன உளைச்சல்கள், வேலைப்பளு எல்லாம் மகாபாரதப் பித்தையே பின்தள்ளிவிட்டன. மேலும் மகாபாரதத்தை வெறும் புனைவாக மட்டும் பார்ப்பது எனக்கு கொஞ்சம் கஷ்டம். மனதில் இருக்கும் பிம்பங்களை ஜெயமோகன் அவ்வப்போது உடைப்பது எனக்கு உறுத்துகிறது. உதாரணம்: பாரதப்போரை வெறும் இனக்குழுக்களின் – ஷத்ரியர் vs அ-ஷத்ரியர்களின் அதிகாரப் போட்டியாக சித்தரிப்பது. எனக்கு அது விழுமியங்களின் மோதல் – அவர் அதை விழுமியங்களின் மோதலாகவும் சித்தரிக்கிறார். எனக்கு அதுதான் dominant ஆக இருக்க வேண்டும்.

இருந்தாலும் அவ்வப்போது திடீரென்று ஏதாவது ஒரு அத்தியாயத்தைப் படிப்பேன். புத்தகத்தை எங்காவது ஒரு பக்கத்தில் திறந்து படிப்பது போலத்தான். குறிப்பாக வண்ணக்கடலை எத்தனை முறை படித்தாலும் எனக்கு அலுக்கவே அலுக்காது. நீலத்தில் ஒவ்வொரு முறையும் ஏதாவது புதிதாத கண்ணில் படும். நீலத்தின் மொழி மிகச் செறிவானது.

சில நாட்களுக்கு முன் படித்த அத்தியாயத்தில் அக்ரூரர் கிருஷ்ணனை சந்திக்க வருகிறார். கவிதையின் சுவை அறியாத எனக்கே இது கவித்துவமான மொழி என்று தெரிகிறது. மொழியையும் நடையையும் வியந்து கொண்டே இருந்தேன்.

வேராய் தடியாய் கிளையாய் இலையாய் தளிராய் மலராய் நிறைந்த மண். சாறாய் தேனாய் ஊறிய நீர். காற்றாய் எழுந்த மணம். அனலாய் எழுந்த நிறம். வானாய் நிறைந்த நடனம். ஆக்களும் மரங்களும் புட்களும் பூச்சிகளும் புழுக்களும் எனச்சூழ்ந்த உயிர்ப்பெருக்கு. உயிரென வந்த இறைப்பெருக்கு. இறையின் சாரமென எழுந்த இசைப்பெருக்கு.

இந்த வரிகளில் அப்படியே நின்றுவிட்டேன். இன்னும் சொல்லப்போனால் வேராய் தடியாய் கிளையாய் இலையாய் தளிராய் மலராய் நிறைந்த மண் என்ற வரியிலேயே நின்றுவிட்டேன். எங்கோ எப்போதோ காடுகளில் மண்ணே தெரியாமல் வேரும் புல்லும் இலையும் மலருமாய் நிறைந்திருந்த நிலப்பரப்பைப் பார்த்தது – எங்கே என்று கூடத் தெரியவில்லை – அப்படியே மனக்கண் முன்னால் எழுகிறது. கணினியை மூடி வைத்துவிட்டு அந்தக் காட்சியையே நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். நினைவில் வேறு என்ன வருகிறது என்பதையே உன்னித்துக் கொண்டிருந்தேன், துரதிருஷ்டவசமாக எங்கே பார்த்தேன் என்பது கூட நினைவு வரவில்லை. ஓக்லண்டின் Redwood Regional Park? Muir Woods? Bryce Canyon-இல் நாள் முழுவதும் நடந்து இரவில் கூடாரம் அடித்து தங்கியபோது? ஷாஸ்தா மலைகளில் எங்கேயாவது?

ராட்சஸன். வாழ்க!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: ஜெயமோகன் பக்கம்

பிடித்த சிறுகதை – ஜெயமோகனின் “சாவி”

ஜெயமோகன் எழுதிய 100 கரோனா சிறுகதைகளை இங்கும் அங்குமாகத்தான் படிக்க முடிந்தது. படித்த சில சிறுகதைகளால் மீண்டும் ஒழுங்காகப் படிக்க வேண்டும் என்ற ஆர்வம் கொஞ்சம் மீண்டிருக்கிறது. பார்ப்போம்.

எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்த சிறுகதைகளில் ஒன்று சாவி. மனிதனை பிற விலங்குகளிலிருந்து பிரிப்பது எது? என்னைப் பொறுத்த வரையில் அது அறிவுத்தேடல் மட்டுமே. அதுவும் உடனடிப் பயன் எதுவும் இல்லாத அறிவுத்தேடல் மட்டுமே. (இலக்கியம், இசை, கலை எல்லாம் இரண்டாம் படியில்தான் இருக்கின்றன.)

ஏன் எவரெஸ்டின் மீது ஏற வேண்டும்? Because it is there. ஏன் கடலின் ஆழம் வரை போக வேண்டும்? Because it is there. ஏன் நிலாவில் நடக்க வேண்டும்? Because it is there. ஏன் ஆர்க்கிமிடீஸ் வட்டத்தின் பரப்பளவு என்ன என்று ஆராய்ந்து தன் ஃபார்முலாவை நிறுவ வேண்டும்? Because. ஏன் டாலமியும் கோப்பர்நிகஸும் பூமி சூரியனை சுற்றுகிறதா இல்லை சூரியன் பூமியை சுற்றுகிறதா என்று ஆராய வேண்டும்? Because. ஏன் எண்ணற்ற கணித ஆராய்ச்சியாளர்கள் தங்கள் நேரத்தை – இல்லை வாழ்வையே – Squaring the Circle போன்ற பயனற்ற ஆராய்ச்சிகளில் செலவிட வேண்டும்? Because. ஏன் ஆய்லர் கோனிக்ஸ்பர்கின் பாலங்கள் எல்லாவற்றையும் ஒரே சுற்றில் சுற்றி வர முடியுமா என்று ஆராய வேண்டும்? ஒரு பாலத்தில் ஒரு முறை நடந்தால் என்ன இரண்டு முறை நடந்தால் என்ன? Because. ஏன் பெர்ட்ரண்ட் ரஸ்ஸல் 1+1=2 என்று நிறுவ நூற்றுக்கணக்கான பக்கங்கள் உள்ள புத்தகத்தை எழுத வேண்டும்? Because. ஏன் மனித இனத்தையே, பூமியையே அழிக்கக் கூடிய ஆராய்ச்சிகளில் ஈடுபட வேண்டும்? Because.

சாவி சிறுகதை அதைத்தன் காட்டுகிறது. (அறிவுத்தேடல் என்றால் என்ன விளக்க இலக்கியம்தான் வர வேண்டி இருக்கிறது.) குரங்கு ஸ்க்ரூவை இறுக்கும் காட்சி கவிதை.

“நீ இங்கியே இருடே மக்கா…” என்றான். “இங்க எல்லா துக்கமும் உண்டு பாத்துக்க. அங்க வானத்திலே உனக்கு அந்த துக்கமொண்ணும் இல்லை. ஆனா இந்த சந்தோசம் அங்க இல்ல கேட்டியா?”

என்று அரிகிருஷ்ணன் சொல்லுவது முற்றிலும் உண்மை. இச்சுவை தவிர யான் போய் இந்திரலோகம் ஆளும் அச்சுவை பெறினும் வேண்டேன் அரங்கமாநகருளானே!

மனக்குகை ஓவியங்கள் என்ற புதுமைப்பித்தன் சிறுகதையில் கடவுளை நிராகரித்து நெருப்பை ஊதும் இடத்தை நினைவுபடுத்தியது.

கட்டாயம் படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: ஜெயமோகன் பக்கம்

குறுந்தொகை 112

எனக்கு மிகவும் பிடித்த கவிதைகளில் ஒன்று. “பெருங்களிறு வாங்க முரிந்து நிலம்படா நாருடை ஒசியலற்றே” என்பது மிக மிக மிக மிக மிக மிக மிக மிக அருமையான உவமை.

கௌவை அஞ்சின் காமம் எய்க்கும்
எள்ளற விடினே உள்ளது நாணே
பெருங்களிறு வாங்க முரிந்து நிலம்படா
நாருடை ஒசியலற்றே
கண்டிசின் தோழி அவர் உண்ட என் நலனே

ஊரார் பேச்சுக்கு அஞ்சினால் காமம் நிறைவடையாது. இழிசொற்களை நிறுத்த காமத்தை மறந்தால் மிச்சம் இருப்பது நாணம் மட்டுமே. காமத்தையும் விடமுடியவில்லை, நாணத்தையும் விட முடியவில்லை பெரிய யானை உண்பதற்காக ஒடித்த கிளை முற்றிலும் முறியாமல் கொஞ்சம் ஒட்டிக் கொண்டிருந்தால் அந்தக் கிளை கீழேயும் விழாது, மரத்திலூம் இருக்காது. அது போல தலைவர் என் பெண்மையை முழுதாக உண்ணவில்லை, கொஞ்சம் மிச்சம் இருக்கிறது. அந்தக் கிளையின் நிலையைப் போல – என்னால் தலைவருடனும் சேரவும் முடியவில்லை, காமம் அறியாத கன்னி நிலைக்கும் போக முடியவில்லை, தோழி!

பாடியவர் ஆலத்தூர் கிழார். குறிஞ்சித்திணை.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கவிதைகள் பக்கம்

சுஜாதாவின் குறுநாவல் – “வைரங்கள்” (மீள்பதிவு)

சுஜாதாவின் சிறந்த படைப்புகளில் ஒன்று, ஆனால் பெரிதாக கவனம் பெறவில்லை.

கச்சிதமான கதை.

எங்கோ ஒரு மலையடிவாரத்தில் வைரங்கள் இருக்கின்றன. தற்செயலாக தெரிந்து கொள்ளும் ஒரு பணக்கார சேட்டுப் பையன் நிலத்தை அபகரிக்க முயற்சி செய்கிறான். இதில் ஒரு கிளீனர் சிறுவன், ஒரு ஊமைச் சிறுமி என்று பாத்திரங்கள்.

கிளீனராக வரும் சிறுவன் கலக்கலான பாத்திரப் படைப்பு. சுஜாதாவுக்கு எப்போதும் இந்த மாதிரி உழைக்கும் வர்க்க சிறுவர்களை படைப்பது பைன் ஹாத் கா கேல். அவர்கள் மேல் அழுத்தும் வறுமையும், அதே நேரத்தில் அந்த வயதுக்கே உரிய ததும்பி நிற்கும் உற்சாகமும் நன்றாக சித்தரிப்பார். அவன் ஊமைச்சிறுமியுடன் விளையாடுவதும், அக்காவை காப்பாற்றுவதும் எல்லாமே நன்றாக வந்திருக்கும். சேட்டு பையனின் பணத்திமிர், ஜியாலஜி ஃப்ரொஃபசரின் ஜம்பம், டீக்கடைக்காரனின் தோற்கப்போகும் தன்னம்பிக்கை என்று ஒரு கை தேர்ந்த ஓவியனின் லாகவத்தோடு ஓரிரண்டு வரிகளில் ஒரு நல்ல சித்திரத்தை நமக்கு காட்டுகிறார்.

சுஜாதாவின் பலங்களில் ஒன்று அவர் உபதேசங்களை கவனமாகத் தவிர்ப்பது. இதெல்லாம் ஒரு பலமா, எந்த நல்ல எழுத்தாளனும் உபதேசம் செய்வதில்லையே, அசோகமித்திரன் உபதேசம் செய்வாரா என்ன என்று உங்களுக்கு தோன்றினால் நீங்கள் நா.பா., அகிலன் மாதிரி எழுத்தாளர்களைப் படித்ததில்லை என்று பொருள். அப்படி கதைகளை வாரப் பத்திரிகைகளில் படித்து வளர்ந்த ஒரு கூட்டத்துக்கு சுஜாதா ஒரு revelation என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். அவர் ஒரு சமூக அவலத்தை, அறச்சீற்றம் உருவாக்கும் ஒரு நிகழ்ச்சியை, வெகு கவனமாக ஃபோட்டோ பிடிப்பது போல எடுத்துக் காட்டுவார். அறச்சீற்றம் என்பது அவர் எழுத்தில் இருக்கவே இருக்காது. இந்தப் புத்தகமும் அப்படித்தான். நகரம், ஒரு லட்சம் புத்தகங்கள், ஜன்னல் மலர், குருபிரசாதின் கடைசி தினம், ஒரு மெக்கானிக் செட்டில் இரு சிறுவர்கள் ஒரு நடிகையின் மகளுக்கு நண்பர்களாவது (கதை பேர் நினைவு வரவில்லை) என்று பல புனைவுகளை சொல்லலாம்.

சுஜாதாவின் சிறந்த புனைவுகளில் ஒன்று. படியுங்கள் என்று சிபாரிசு செய்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: சுஜாதா பக்கம்

அமெரிக்க கவிஞருக்கு நோபல் பரிசு

லூயிஸ் க்ளுக் என்ற அமெரிக்க பெண் கவிஞருக்கு இந்த வருஷத்துக்கான நோபல் பரிசு கிடைத்திருக்கிறது.

க்ளூக் யேல் பல்கலைக்கழகத்தில் ஆங்கிலப் பேராசிரியராக இருக்கிறார். இதற்கு முன் புலிட்சர் பரிசையும் வென்றிருக்கிறார்.

கவிதைகளை நான் பொதுவாக தவிர்ப்பேன்தான், ஆனால் நற்றிணையும் குறுந்தொகையும் என் மனதை கொஞ்சம் மாற்றி இருக்கின்றன. க்ளூக்கை படித்துப் பார்க்கலாம் என்றுதான் நினைத்திருக்கிறேன். படித்த 10 கவிதைகளில் ஓரளவு பிடித்த கவிதைகள் கீழே.

Snowdrops

I did not expect to survive,
earth suppressing me. I didn’t expect
to waken again, to feel
in damp earth my body
able to respond again, remembering
after so long how to open again
in the cold light
of earliest spring –

afraid, yes, but among you again
crying yes risk joy

in the raw wind of the new world.

The Past

Small light in the sky appearing
suddenly between
two pine boughs, their fine needles

now etched onto the radiant surface
and above this
high, feathery heaven—

Smell the air. That is the smell of the white pine,
most intense when the wind blows through it
and the sound it makes equally strange,
like the sound of the wind in a movie –

Shadows moving. The ropes
making the sound they make. What you hear now
will be the sound of the nightingale, Chordata,
the male bird courting the female –

The ropes shift. The hammock
sways in the wind, tied
firmly between two pine trees.

Smell the air. That is the smell of the white pine.

It is my mother’s voice you hear
or is it only the sound the trees make
when the air passes through them

because what sound would it make,
passing through nothing?

க்ளூக்கின் சில கவிதைகளை இங்கே படிக்கலாம்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: விருதுகள்

பைத்தியக்காரப் பிள்ளை – எம்.வி. வெங்கட்ராம் (மீள்பதிவு)

எம்.வி. வெங்கட்ராமின் இந்த கதையை அழியாச்சுடர்கள் தளத்தில் ராம் பதித்திருக்கிறார். அற்புதமான, மிகவும் powerful கதை. மன அழுத்தத்தை, அப்படி மன அழுத்தம் தரும் சூழ்நிலையை சித்தரிப்பதில் இதை விட அருமையான சிறுகதையை நான் படித்ததில்லை. நான் கதையைப் பற்றி எதையும் எழுதி உங்கள் வாசிப்பு அனுபவத்தை கெடுக்க விரும்பவில்லை. நேராக கதைக்கே போய்விடுங்கள்!

ஜெயமோகன், எஸ்.ரா. இருவரும் இந்த கதையை தமிழின் சிறந்த சிறுகதைகளில் ஒன்றாக தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார்கள்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தமிழ் சிறுகதைகள், எம்விவி பக்கம்

சுஜாதாவின் “ஊஞ்சல்” நாடகம் (மீள்பதிவு)

பத்து வருஷங்களுக்கு முன் (2010-இல்) எழுதிய பதிவு. என் எண்ணங்கள் இன்னும் மாறவில்லை. ஒரு எழுத்தை மாற்றாமல் மீள்பதித்திருக்கிறேன்.

தமிழின் சிறந்த நாடகங்களுள் ஒன்று.

பொதுவாகவே தமிழில் நல்ல நாடகங்கள் குறைவு. ஷேக்ஸ்பியரும், இப்சனும், பெர்னார்ட் ஷாவும், பெர்டோல்ட் ப்ரெக்டும், ஆர்தர் மில்லரும் இன்னும் தமிழில் இல்லை. அந்த விதத்தில் சுஜாதா ஒரு முன்னோடி. நல்ல நாடகங்கள் எழுத முயற்சி செய்திருக்கிறார். ஊஞ்சலில் அவர் வெற்றியும் பெற்றிருக்கிறார். ஏறக்குறைய டென்னசி வில்லியம்சின் நாடகங்களை நினைவுபடுத்துமாறு அவர் இன்னும் சில நாடகங்களை – டாக்டர் நரேந்திரன், சரளா இப்போது நினைவு வருகிறது – எழுதி இருக்கிறார். குப்பைகளும் உண்டு. உதாரணமாக சிங்கமய்யங்கார் பேரன் எனக்கு தேறவில்லை.

கதை என்ன பிரமாதக் கதை? அப்பா வரதராஜன் ஒரு காலத்தில் பெரிய எஞ்சினியரிங் பிஸ்தா, கவர்னரே இவர் வீட்டுக் கல்யாணத்துக்கு வருகிறார். இன்று பெண்ணின் சம்பளத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார். மனிதனின் வீழ்ச்சியை, அப்பா ஒரு anachronism ஆக மாறிவிட்டதை, அருமையாக சித்தரித்திருக்கிறார். ஐயோ, திறமையான, பல வெற்றிகளை அடைந்த மனிதன் இன்று இப்படி சொதப்புகிறானே என்று நமக்கு ஒரு பச்சாதாபத்தை ஏற்படுத்துவதில் சுஜாதா வெற்றி பெற்றிருக்கிறார். இந்த மாதிரி பெருங்காயம் வைத்த டப்பாக்களை அவரே நிறைய பார்த்திருப்பார். அதை அற்புதமாக கொணடு வந்திருக்கிறார்.

சுஜாதாவுக்கு நன்றாகத் தெரிந்த பிராமண milieu. வசனங்கள் மிகவும் இயற்கையாக இருக்கின்றன. அது இந்த நாடகத்தின் பெரிய பலம். அப்பா பாத்திரம் மட்டுமில்லை, ஒரு காலத்தில் அப்பாவின் உதவியாளனாக இருந்து இன்று பெரிய தொழிலதிபராக இருக்கும் மதி, பெண் கல்யாணி, அம்மா பாத்திரம், பெண்ணின் காதலனாக வருபவர் எல்லாமே ரத்தமும் சதையும் உள்ள நிஜ மனிதர்கள். சில காட்சிகள் – கல்யாணி பணத்தை அப்பாவுக்கு தருகிறேன் என்பது, வரதராஜன் பஸ் கம்பெனியில் ட்ரிப் ஷீட் எழுதப் போகும் சீன், மதியின் கம்பெனிக்கு சென்று அவனை சந்திக்கும் சீன், மதியின் உதவியாளர்கள் இவரது ப்ராஜெக்ட் தேறாது என்று மதியிடம் சொல்வது எல்லாம் மிக அருமையாக வந்திருக்கும்.

இந்த நாடகத்தை நான் வீடியோவில் பார்த்தேன். ஒரு நல்ல நடிகனுக்கு இந்த நாடகம் ஒரு பிரமாதமான வாய்ப்பு. பூர்ணம் விஸ்வநாதன் இந்த ரோலுக்கு பொருத்தமானவர்தான், ஆனால் ஓவர்ஆக்டிங் செய்து கொலை செய்துவிட்டார். உண்மையை சொல்லப்போனால் அவரது மிகை நடிப்பில் ஏற்பட்ட கடுப்பு எழுத்தின் திறமையையே மறைத்துவிட்டது. கடுப்பேற்றும் மிகை நடிப்புக்கும் இதற்குத் தேவையான ஆர்ப்பாட்டமான நடிப்புக்கும் ஒரு மயிரிழைதான் இடைவெளி, அந்த இடைவெளியை பூர்ணம் தவறவிட்டுவிட்டார். இதை இன்றைய நடிகர்கள் – பிரகாஷ் ராஜ் மாதிரி யாராவது நடித்தால் நன்றாக வரும். பூர்ணமே கூட இன்னொரு நாளில் அருமையாக நடித்திருக்கலாம். என் துரதிருஷ்டம், வீடியோ எடுக்கப்பட்ட அன்று அவர் சொதப்பிவிட்டார்.

ஊஞ்சல் நாடகத்தைப் பற்றி பேசும்போது ஜெயமோகன் சிலாகித்திருக்கிறார். உண்மையில் நான் தமிழில் நல்ல நாடகம் இல்லை என்று சொன்னபோது சுஜாதாவின் நாடகங்களைப் பற்றி அவர்தான் நினைவுபடுத்தினார். அதற்குப் பிறகுதான் நான் ஊஞ்சல் நாடகத்தை தேடிப் பிடித்து படித்தேன் – பூர்ணத்தின் மிகை நடிப்பால் இந்த நாடகத்தை ஒதுக்கிய நான் மறுவாசிப்பு செய்ய அவரே காரணம். இதைப் பற்றி எங்காவது எழுதி இருக்கிறாரா என்று நெட்டில் தேடிப் பார்த்தேன், தென்படவில்லை. இந்த பதிவு அவர் கண்ணில் பட்டால் ஏதாவது சொல்வார் என்று நம்பிக்கை…

ஜெயமோகன் ஏற்கனவே சொல்லி இருக்கிறார், எனக்குத்தான் தேடத் தெரியவில்லை. 🙂 அவரது விளிம்புகளில் ரத்தம் கசிய – சுஜாதா நாடகங்கள் பதிவிலிருந்து ஒரு excerpt:

அதிகமாக கவனிக்கப்படாத ஒரு உலகம் சுஜாதாவின் நாடகங்கள்.

சுஜாதா தன் அனேகமான நாடகங்களில் தோற்று காலாவதியாகும் ஒரு தலைமுறையை தன் கதைக்கருவாக எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்.

பாரதி இருந்த வீடு, சிங்கமய்யங்கார் பேரன், டாக்டர் நரேந்திரனின் வினோத வழக்கு, அன்புள்ள அப்பா , ஊஞ்சல் போன்ற பெரும்பாலான நாடகங்களில் மையக் கதாபாத்திரம் புதிய காலகட்டத்தால் கைவிடப்பட்டிருக்கிறது. வீம்புடன் தன் காலாவதியான சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்திருக்கிறது. அல்லது மெல்ல மெல்ல சமாதானம் செய்து கொள்கிறது. அந்த வீம்பின் பரிதாபம், அதை விட அந்த சமரசத்தின் பரிதாபம். அதன் வழியாக அந்நாடகங்கள் மேலும் முக்கியமான வினாக்களை எழுப்புகின்றன.

சுஜாதாவின் நாடகங்கள் வாசிப்புக்கும் சரி, மேடைக்கும் சரி, எல்லாரையும் ஈர்த்து ரசிக்க வைக்கும் தன்மை கொண்டவை.

ஜெயமோகனின் மறுமொழியையும் இங்கே இணைத்திருக்கிறேன். ஜெயமோகன் இந்த தளத்தை அனேகமாக தினமும் பார்க்கிறார் என்பது மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. (குறிப்பாக இந்த பதிவை ஜெயமோகனின் கவனத்துக்கு கொண்டு போன உத்தம் நாராயணனுக்கு நன்றி!)

சுஜாதா அவரது நாடகங்களில் அவருக்குச் சாத்தியமான முழுமையான கலைவெற்றியை அடைந்திருக்கிறார் என்பது என் எண்ணம். இன்றும் இந்த தளத்தில் அவரது ஆக்கங்களுடன் ஒப்பிட ஜெயந்தன் [நினைக்கப்படும்] மட்டுமே இருக்கிறார்.

இந்திரா பார்த்தசாரதி [மழை,போர்வை போர்த்திய உடல்கள், ஔரங்கசீப்] முக்கியமான நாவலாசிரியர். ஆனால் யதார்த்த நாடக ஆசிரியரல்ல. யதார்த்தத்தை மேடையில் இயல்பாக நிகழ்த்துவதில் ஜெயந்தனின் நினைக்கப்படும் வரிசை நாடகங்களே வெற்றிபெற்றன. ஆனாலும் அவற்றில் உள்ள ’சாட்டையடி’த்தன்மை கொஞ்சம் அதிகம். சுஜாதா இன்னமும் தெளிவான யதார்த்தத்தை முன்வைத்தார். ஆகவே இப்போதைக்கு அவரே முதலிடம் பெறுகிறார்.

சுஜாதாவின் சிறுகதைகளுக்கு தமிழிலக்கியத்தில் முக்கியமான இடம் உண்டு. நடுத்தர வர்க்க வாழ்க்கையை கச்சிதமாகச் சொன்ன கதைகள் அவை. அவற்றின் கச்சிதமே கலைவெற்றியாக கருதப்படுகிறது. ஆனால் காலப்போக்கில் அந்த இயல்பு தன் கவர்ச்சியை இழக்கிறதோ என இப்போது ஐயப்படுகிறேன். அவரது கதைகளில் தூய நகைச்சுவை கதைகளான குதிரை போன்றவை மேலும் முக்கியமானவை என நினைக்கிறேன்.

ஆனால் நாடகங்கள் நகைச்சுவையும் யதார்த்தமும் இயல்பாக இழைபின்னி வெற்றியடைகின்றன. இயல்பான உரையாடல்கள கச்சிதமாக அமைப்பதில் அவர் ஒரு மேதை. உரையாடல்கள் இயல்பாக இருந்தால் கச்சிதமாக இருக்காது, கச்சிதமாக இருந்தால் இயல்பாக அமையாது. இந்த இக்கட்டை சுஜாதா இயல்பாகத் தாண்டிச் சென்று வெல்கிறார். அது இந்நாடகங்களை வெற்றிகரமாக ஆக்குகிறது.

இந்நாடகங்களின் குறை என்னவென்றால் உணர்ச்சி உச்சமோதல்களும் கவித்துவமும் இல்லை என்பது. ஆனால் அது இந்த வகையான யதார்த்த நாடகங்களின் இயல்பும் அல்ல.

அருமையான தீம், பாத்திரப் படைப்பு, வசனங்கள், powerful காட்சி அமைப்பு எல்லாமே இந்த நாடகத்தின் பெரிய பலங்கள். கட்டாயமாகப் படியுங்கள், முடிந்தால் (பூர்ணம் சொதப்பிய வீடியோவாக இருந்தாலும் சரி) பாருங்கள்!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தமிழ் நாடகங்கள், சுஜாதா பக்கம்

தொடர்புடைய சுட்டி:
சுஜாதாவின் நாடகங்களைப் பற்றி ஜெயமோகன் – விளிம்புகளில் ரத்தம் கசிய
சிமுலேஷனின் விமர்சனம்