பொருளடக்கத்திற்கு தாவுக

புல்லட்டின் போர்ட் (அண்மைய பதிவுகளுக்கு கீழே scroll செய்யவும்)

by

சில பல மாதங்களாகவே மனச்சோர்வு அதிகம். தினமும் கழுத்து வரை இருக்கும் நீர் மூக்கிற்கு வந்துவிடக் கூடாதே என்ற போராட்டம். படிப்பதே குறைந்துவிட்டது. அப்படியே படித்தாலும் உழைப்பு, அதிக கவனம் தேவைப்படும் எதையும் தவிர்த்து வருகிறேன். ஒன்றும் பிரமாதமில்லை, உலகில் யாரும் சந்திக்காத பிரச்சினை எதுவும் எனக்கு வந்துவிடவில்லை, எல்லாம் சர்வசாதாரணமான விஷயங்கள்தான் என்று மூளைக்குத் தெரிகிறது, ஆனால் மூளைக்கும் மனதுக்கும் வெகுதூரம். பார்ப்போம்.



நான் எழுதும் பதிவுகளில் பாதிக்கு மேல் புத்தகம் பற்றிதான். அதனால் புத்தகங்களுக்காக ஒரு தனி ப்ளாக் ஆரம்பிக்கலாம் என்று ரொம்ப நாளாக யோசனை. இன்று ஆரம்பித்துவிட்டேன்!

சிறந்த சிறுகதைகள், சிறந்த நாவல்கள் என்று இரண்டு ஸ்டிக்கி பதிவுகள் வைத்திருக்க யோசனை. படிக்கும்போது, நினைவு வரும்போது இந்தப் பதிவுகளில் சேர்த்துவிட எண்ணம்.

ஒரு ப்ளாகையே சமாளிக்கமுடியவில்லை, இதில் இன்னொன்றா என்று சில சமயம் தோன்றுகிறது. ஓடுகிற வரை ஓடட்டும்!

ஜெயமோகன் இந்த தளத்தைப் பற்றி தன் ப்ளாகில் புத்தகங்களைப்பற்றிய ஆர்வம் கொண்டவர்கள் வாசிக்கவேண்டிய தளம் என்று குறிப்பிட்டு எங்களை கவுரவித்திருக்கிறார்.

எங்கள் பிற தளங்கள்:

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: சுய அறிமுகம்

திருலோக சீதாராம்: கவிதையின் கலை

by

திருலோக சீதாராம் பற்றி எனக்குத் தெரிந்ததை ஓரிரு வார்த்தைகளில் சுருக்கிவிடலாம் – பாரதி குடும்பத்தோடு ஓரளவு நெருக்கமானவர், கவிஞர், அவ்வளவுதான். அவரது மகன் திருலோக சுப்ரமணியத்தை பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தபோது இதை சாக்காக வைத்து சில பல வருஷங்களாக அபூர்வமாகவே சந்திக்கும் சிலிகன்ஷெல்ஃப் நண்பர்கள் சந்திக்க ஒரு வாய்ப்பு என்று நினைத்தேன். பாலாஜியும் சுந்தரேஷும் வருவதற்கில்லை என்று சொல்லிவிட்டார்கள், எதிர்பார்த்த ராஜனும் விசுவும் முகினும் வரமுடியவில்லை. ஆனால் அந்த ஏமாற்றத்தைத் தாண்டி தி. சீதாராம் என்ற சுவாரசியமான ஆளுமையை கொஞ்சம் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. ரவி சுப்ரமணியம் எடுத்த டாகுமெண்டரி நன்றாக இருந்தது. டாகுமெண்டரியைப் பார்த்த பிறகு பாரதி குடும்பத்தோடு ஓரளவு அல்ல, நிறையவே நெருக்கமானவர் என்பதும் தெரிந்தது.

என் மனதைத் தொட்ட கவிதைகள் மிகக் குறைவு. தமிழில் ஒரு 25-30 கவிதை இருந்தால் அதிகம். ஆங்கிலத்தில் பத்து கூட தேறுமா என்று தெரியவில்லை. இது என் குறையாகவே இருக்கலாம் – எனக்கு கவிதையின் nuances அபூர்வமாகவே புரிகின்றன. நான் மொழியைத் தாண்ட முடியாதது கவிதை அல்ல என்று கருதுவதுதான் இதற்குக் காரணம் என்று தோன்றுகிறது. என் கண்ணில் பாரதியின் வசன கவிதை மட்டுமே மொழியைத் தாண்டக் கூடியது. குயில் பாட்டு கூட தாண்டுமா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. படித்த வரையில் (ஐம்பது-நூறு பாடல் படித்திருந்தால் அதிகம்) கம்பன் தமிழைத் தாண்ட முடியாது என்றுதான் நினைக்கிறேன். குறுந்தொகைக்கு – குறிப்பாக ஏ.கே. ராமானுஜனின் மொழிபெயர்ப்புக்கு – மொழி தடையில்லை. பாரதியையும் கம்பனையும் பற்றியே இப்படி நினைப்பவன் பிற கவிஞர்களால் – அதுவும் சென்ற, இந்த நூற்றாண்டுக் கவிஞர்களால் பெரிதாகக் கவரப்படப் போவதில்லை.

திருலோக சீதாராம் கவிதையை வேறு விதத்தில் அணுகி இருக்கிறார். கவிதையை நிகழ்த்துகலையாக மாற்றி இருக்கிறார். கவிதைகளை – குறிப்பாக பாரதி, பாரதிதாசன் கவிதைகளை – மனப்பாடம் செய்து அவற்றை மேடையில் படித்தும் பாடியும் இருக்கிறார். கதாகாலட்சேபம் மாதிரி, வில்லுப்பாட்டு மாதிரி. கேட்டவர்கள் – அசோகமித்திரன், க.நா.சு., ஜெயகாந்தன் உட்பட்ட பலர் – மெய்மறந்து போயிருக்கிறார்கள். நான் மொழி என்ற கோட்டைத் தாண்டுகிறதா என்பதையே கண்குத்திப் பாம்பு போல பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன், அவரோ அந்தக் கோட்டுக்குள் நின்றுகொண்டு எப்படி கவிதையை ரசிப்பது, எப்படி அந்த ரசனையைப் பரப்புவது என்று முனைந்திருக்கிறார். அதுவும் ஒரு பிரமாதமான, valid அணுகுமுறையே. ஒலி நயத்தை, சந்தத்தை, கவிதையின் உத்வேகத்தை முன் வைக்கும் அணுகுமுறை. சிறுவயதில் நான் பாரதி கவிதைகளைப் படித்தது அப்படித்தான். அவரும் பாரதி, பாரதிதாசன் கவிதைகளைத்தான் முன்னிலைப் படுத்தி இருக்கிறார். என் கண்ணில் பாரதிதாசன் சிறந்த கவிஞர் இல்லைதான், ஆனால் சந்தம் அவருக்கு கை வந்த கலை. திருலோக சீதாராமின் நிகழ்த்துகலைக்கு உத்வேகம் நிறைந்த பாரதி பாடல்களும் ஒலி நயம் நிரம்பிய பாரதிதாசன் பாடல்களும் மிகப் பொருத்தமானவை. எஸ்.வி. சஹஸ்ரநாமம் பாஞ்சாலி சபதத்தை நாடகமாக அரங்கேற்றியபோது இவர்தான் பாடல்களைப் பாடிக் காண்பித்திருக்கிறார், அப்போதெல்லாம் நாடகக் குழுவோடு செல்வாராம்.

சீதாராமின் ஒரு உரை கூட இன்று கிடையாது. (1973-இல் மறைந்துவிட்டார், வானொலி உரைகள் கூட இன்று இல்லையாம்.) ஆனால் கேட்டவர்கள் விவரிப்பது கூட அவருடைய தாக்கத்தை புரிய வைக்கிறது. வானொலியில் ஏதாவது உரை கிடைத்துவிடாதா என்று ஆதங்கமாக இருக்கிறது.

சீதாராம் வேறு பல தளங்களிலும் பணியாற்றி இருக்கிறார். பாரதி குடும்பத்தில் ஒருவராக வாழ்ந்திருக்கிறார். செல்லம்மாள் பாரதி இவர் மடியில்தான் மறைந்தாராம். இன்றும் அவரது சந்ததியினர் பாரதியின் சந்ததியினருடன் தொடர்பில் இருக்கிறார்கள். ஏவிஎம் செட்டியாரின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்த பாரதி பாடல்கள் நாட்டுடமை ஆவதில் பங்காற்றி இருக்கிறார். சிவாஜி என்ற சிறுபத்திரிகையை முப்பது நாற்பது வருஷங்கள் தொடர்ந்து நடத்தி இருக்கிறார். நோபல் பரிசை வென்ற ஹெர்மன் ஹெஸ்ஸேயின் சித்தார்த்தாவை தமிழில் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். தெலுங்கை தாய்மொழியாகக் கொண்டவர், தெலுங்கு ஓரங்க நாடகங்களை சாஹித்ய அகடமிக்காக மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்.

சுவாரசியமான ஆளுமையும் கூட. பலதரப்பட்ட மனிதர்களிடமும் உண்மையான நட்பு பாராட்டி இருக்கிறார். ஜி.டி. நாயுடுவும் நெருங்கிய நண்பர் – அதுவும் பத்தாயிரம் பணம் அனுப்பும் என்றால் அவர் அனுப்புவாராம், அந்த அளவுக்கு நெருக்கமான நட்பு – பக்கத்தில் ஃபர்னிச்சர் கடை வைத்திருந்த சர்தார்ஜியும் நெருங்கிய நண்பர். காமராஜையும் நன்றாகத் தெரியும், அண்ணாவும் அக்ரஹாரத்தில் இன்னொரு அற்புத மனிதர் என்று பாராட்டி இருக்கிறார். பாரதி குடும்பத்தில் ஒருவராகப் பழகி இருக்கிறார், பாரதிதாசனின் மதிப்பிற்குரியவராக இருந்திருக்கிறார். எம்எல்ஏ தேர்தலில் போட்டி இட்டிருக்கிறார் (தோல்வி, பத்தாயிரம் ரூபாய் அந்தக் காலத்தில் கையை விட்டு செலவழித்தாராம்) சொற்பொழிவாற்றினால் ஒரு சவரன் (8 கிராம் தங்கம், இன்றைய விலைமதிப்பில் கிட்டத்தட்ட 25000) தரவேண்டும் என்று நிர்ணயித்திருக்கிறார், ஆனால் கண்டிப்பாக இருந்து அதை வசூலித்தாரா என்று தெரியவில்லை, வாழ்க்கையை நடத்த அச்சகத்தைத்தான் நம்பி இருந்திருக்கிறார். ஜி.டி. நாயுடுவிடம் சில ஆயிரம் கடன் வாங்கினேன், திருப்ப முடியவில்லை என்கிறார். நாயுடு அதை தள்ளுபடி செய்ததும் அல்லாமல் மேலும் பணம் தந்திருக்கிறார்.

அவர் எழுதிய இலக்கியப்படகு என்ற புத்தகத்தைப் படித்தேன். சரளமான, சுவாரசியமான எழுத்து. பாரதியின் கட்டுரைகளை நினைவுபடுத்தியது.

டாகுமெண்டரியில் உள்ள ஒரு கவிதை இங்கே பாந்தமாக இருக்கிறது.

The Arrow and the Song – Longfellow

I shot an arrow into the air,
It fell to earth, I knew not where;
For, so swiftly it flew, the sight
Could not follow it in its flight.

I breathed a song into the air,
It fell to earth, I knew not where;
For who has sight so keen and strong,
That it can follow the flight of song?

Long, long afterward, in an oak
I found the arrow, still unbroke;
And the song, from beginning to end,
I found again in the heart of a friend.

அவரைப் பார்த்து, அவர் பேசியதையும் பாடியதையும் கேட்ட தலைமுறை அவரை மறக்காது என்று தெரிகிறது, ஆனால் அந்தத் தலைமுறை இன்று அனேகமாக இல்லை. ஆனால் என்றோ அவர் பாடியதும் பேசியதும் எழுதியதும் இன்றும் எங்கோ ஒரு உள்ளத்தைத் தொடத்தான் செய்கிறது.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: ஆளுமைகள்

சாண்டில்யன் எழுதிய யவனராணி

by

சாண்டில்யனின் நாவல்களில் மிகவும் பிரபலமானவை யவனராணியும் கடல் புறாவும்தான். எனக்கு முந்தைய தலைமுறையினர் பலரும் யவன ராணியையே ஒரு மாற்று அதிகமாக எடை போட்டார்கள், சாண்டில்யனின் மாஸ்டர்பீஸாக கருதினார்கள்.

யவனராணியைப் படிக்கும்போது எனக்கு எட்டு, ஒன்பது வயதிருக்கலாம். அந்த வயதில் என்னை வெகுவாகக் கவர்ந்த படைப்பு. குறிப்பாக கடலில் மூழ்கும் நாயகன் கடல் ஆமையோடும் சுறாக்களோடும் சண்டையிடும் காட்சி. பிறகு ஆயுதங்களை வீசக்கூடிய யவனப் பொறிகள் என்ற ஐடியாவே த்ரில்லிங் ஆக இருந்தது. பற்றாக்குறைக்கு ஒன்றுக்கு மூன்று பெண்கள், சதிக்கு மேல் சதி என்று அடுக்கிக் கொண்டே போனார். இன்றும் இளவயதினர் படிக்க ஏற்ற புத்தகம், காமிக்ஸாக வெளியிட்டால் வெற்றி பெறும் என்று தோன்றுகிறது.

சாண்டில்யனைப் படித்த தலைமுறைகளுக்கு வயதாகிவிட்டதால் கதைச்சுருக்கத்துக்கு தேவை இருக்கலாம். சோழ அரசன் இளஞ்சேட்சென்னி சதியால் கொல்லப்பட்டவுடன் வாரிசு சண்டை. இளவரசன் கரிகாலனைக் கொல்ல சதி நடக்கிறது. அவன் பக்கம் இருக்கும் படைத்தலைவன் இளஞ்செழியன். இதற்கிடையில் புகார் நகரத்தை யவனர் டைபீரியஸின் தலைமையில் கைப்பற்ற முயல்கிறார்கள். அவர்களின் ராணிக்கு இளஞ்செழியன் மேல் காதல். டைபீரியஸ் இளஞ்செழியனை கப்பலில் ஏற்றி கிரேக்கத்துக்கு அனுப்பிவிடுகிறான். அங்கே தப்பி, அடிமையாக விற்கப்பட்டு, அரேபிய சிறு நாடு ஒன்றில் மாட்டிக்கொண்டு, மீண்டும் தப்பி, தமிழகம் வந்து, டைபீரியஸை சமாளித்து, கரிகாலனை மன்னனாக்க உதவுகிறான்.

இன்று யோசித்துப் பார்த்தால் என்ன இத்தனை பூ சுற்றுகிறாரே என்று தோன்றுகிறது. இளஞ்செழியனை மயக்கமருந்து கொடுத்து கப்பலில் ஏற்றி, அங்கேயே முடிந்தால் கொன்றுவிடுமாறு டைபீரியஸ் உத்தரவிடுகிறான். இவனே கூட கொஞ்சம் விஷத்தைக் கொடுத்திருக்கலாம். தமிழகம் திரும்பும் இளஞ்செழியன் தான் டைபீரியஸுக்கு உதவ வந்திருக்கும் யவனக் கப்பல் படைத்தலைவன் என்று சொல்லிக் கொண்டு டைபீரியஸை பல முறை சந்திக்கிறான். ஆனால் எப்போதும் முகத்தில் கவசத்துடன், அதனால் டைபீரியஸுக்கு இவன்தான் இளஞ்செழியன் என்று தெரியவில்லையாம். கழட்டுடா என்று ஒரு முறை கூடவா சொல்லமாட்டான்? எல்லாவற்றையும் விடுங்கள், எந்த யவனன் (கிரீஸ் நாட்டுக்காரன்) டைபீரியஸ் என்று பேர் வைத்துக் கொள்வான்? டைபர் ஆறு ஓடுவது ரோம் நகரத்தில். சாண்டில்யன் தமிழர்களுக்கு பிற நாடுகளைப் பற்றி எதுவும் தெரியாது என்று நன்றாகப் புரிந்து கொண்டிருக்கிறார். இல்லாவிட்டால் ரோமாபுரிக்காரர்களைத்தான் யவனர் என்று குறிப்பிடுகிறார் என்று வைத்துக் கொள்ள வேண்டியதுதான்.

குமுதம் பத்திரிகையின் பெருவெற்றிக்கு சாண்டில்யனின் தொடர்கதைகள் ஒரு முக்கிய காரணம். யவன ராணி, கடல் புறா போன்றவையே அந்த தொடர்கதைகளில் மக்கள் மனதை அதிகம் கவர்ந்தவை என்று நினைக்கிறேன். தெரிந்தவர்கள் சொல்லுங்கள்!

இலக்கியம் அல்லதான்; குறைகள் உள்ள வணிக நாவல்தான். ஆனால் இள வயதினருக்கு படிப்பதில் ஆர்வத்தைத் தூண்டக் கூடிய நாவல். பதின்ம வயதினரைப் படிக்க வையுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தமிழ் சரித்திர நாவல்கள்

உ.வே. சாமிநாதய்யரின் ‘என் சரித்திரம்’

by

உ.வே.சா.வின் என் சரித்திரம் ஒரு காலத்தின் வாழ்க்கை முறைக்கு ஆவணம். அவருடைய உண்மையான தேடலை எடுத்துக் காட்டுகிறது. அவரது குணாதிசயம் மிக நன்றாகப் புரிகிறது. கட்டாயம் படிக்க வேண்டிய புத்தகம்.

உ.வே.சா., உ.வே.சா.வின் குருநாதரான மீனாட்சிசுந்தரம் பிள்ளை, மீனாட்சிசுந்தரம் பிள்ளையின் சமகாலத்தவரான கோபாலகிருஷ்ண பாரதியார், ஏன் உ.வே.சா.வின் அப்பா கூட  19-ஆம் நூற்றாண்டின் பாணர்கள். அவர்களுக்கு தமிழில் புலமை, சங்கீதத் திறமை, செய்யுள் எழுதும் திறன், கீர்த்தனங்கள் எழுதும் திறன் என்று ஏதாவது ஒன்று இருந்திருக்கிறது. வாழ்க்கையை ஓட்ட கிராமங்களில் கச்சேரி, கதாகாலட்சேபம், உரைகள், எதையாவது நடத்தி இருக்கிறார்கள். மிராசுதார்கள், பண்ணையார்கள், சமஸ்தான அதிபதிகள், ஆதீனங்கள் யார் தயவாவது வேண்டி இருந்திருக்கிறது. ஆங்கிலேய ஆட்சியில் தமிழ் பண்டிதர்கள் மெதுமெதுவாக அரசு வேலைகளை நோக்கி நகர்ந்திருக்கிறார்கள். மீனாட்சிசுந்தரம் பிள்ளை அப்படி புரவலர் ஆதரவில் வாழ்ந்தவர்களின் கடைசி பிரதிநிதிகளில் ஒருவர். உ.வே.சா. மெதுமெதுவாக அரசு வேலைகள் பக்கம் நகர்ந்தவர்களின் முதல் பிரதிநிதிகளில் ஒருவர்.

சிறு வயதிலேயே உ.வே.சா.வின் மனம் தமிழில் ஈடுபட்டுவிட்டது. யாராவது ஏதாவது சொல்லித் தரமாட்டார்களா, எந்த நூலையாவது கற்றுக் கொள்ள மாட்டோமோ என்று அலைந்திருக்கிறார். அந்தக் காலகட்டத்தில் முதன்மையான தமிழ் பண்டிதர் மீனாட்சிசுந்தரம் பிள்ளை. முட்டி மோதி கடைசியில் அவரிடம் சேர்ந்திருக்கிறார். மெதுமெதுவாக பிள்ளையின் முதன்மை சீடர் ஆகி இருக்கிறார். பிள்ளையின் மறைவுக்குப் பிறகு பிள்ளை இருந்த ஸ்தானத்தில் திருவாவடுதுறை ஆதீனத்தின் ஆதரவில் வாழ்ந்திருக்கிறார்.

இந்தக் காலகட்டத்தில் தெளிவாகத் தெரிவது உ.வே.சா. பணம், பதவி உள்ளவர்களிடம் பணிவுடன் நடந்து கொள்வது. சில பல அவமானங்களை சகித்துக் கொள்வது. அவர்களின் ஆதரவு இல்லாமல் வாழ்க்கையை ஓட்ட முடியாது என்று அவருக்கு தெளிவாகத் தெரிந்திருக்கிறது. அவரை விடுங்கள், பிள்ளையே வளைந்து கொடுத்துத்தான் வாழ்க்கையை ஓட்ட முடிந்திருக்கிறது.

தெளிவாகத் தெரியும் இன்னொரு விஷயம் ஜாதி ஆசாரம். உ.வே.சா. பிராமணர். குருநாதர் மீது எத்தனை மரியாதை, அன்பு இருந்தாலும் பிள்ளை வீட்டில் இவர் சாப்பிட முடியாது, பிராமணர் சமைத்துத்தான் சாப்பிட வேண்டும். ஆனால் ஓரளவு நெகிழ்வுத்தன்மையும் தெரிகிறது. பிள்ளையின் சீடர்கள் பல ஜாதியினர். ஏன், கிறிஸ்துவரான சவேரிநாதப் பிள்ளை பிள்ளையின் முதன்மை சீடர்களில் ஒருவர்.

சில காலத்துக்குப் பிறகு தியாகராஜ செட்டியார் பரிந்துரையில் கும்பகோணம் கல்லூரியில் தமிழாசிரியராக பணி புரிகிறார். அப்போதும் கல்லூரி முதல்வர் தன் பணியை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்ற டென்ஷன் எல்லாம் இருந்திருக்கிறது. அதாவது, கல்லூரி முதல்வர் தன் சொந்தப் பணத்தை இவருக்கு சம்பளமாகத் தரவில்லை என்றாலும், அவர்தான் இப்போது உ.வே.சா.வுக்கு புரவலர், அவர் மனம் கோணாமல் நடந்து கொள்ளவேண்டும் என்று முயன்றிருக்கிறார்.

தமிழில் பல பிரபந்தங்கள், உலாக்கள் போன்ற கொஞ்சம் பிற்கால நூல்களைப் படித்திருந்தாலும் உ.வே.சா. சிலப்பதிகாரம், மணிமேகலை, போன்ற பல நூல்களைப் பற்றி கேட்டதே இல்லை. அது வரை தமிழ் நூல்களைப் படிப்பது என்றால் குரு சீடருக்கு தலைமுறை தலைமுறையாக சொல்லித் தந்து வருவதுதான். சிறந்த தமிழறிஞர்களான மீனாட்சிசுந்தரம் பிள்ளை, தியாகராஜ செட்டியார் போன்றவர்களே சீவக சிந்தாமணி போன்ற நூல்கள் சரியாக புரியவில்லை என்று விட்டுவிட்டார்களாம். இந்த நூல்களைப் படிக்கும் சரடு எப்படியோ அறுந்து போயிருக்கிறது.

தற்செயலாக சேலம் ராமசாமி முதலியார் மூலம் இந்த நூல்களைப் பற்றி அறிந்து கொண்டிருக்கிறார். அவரது வாழ்க்கையே மாறிவிட்டது. சிந்தாமணியைப் புரிந்து கொள்ள பல வருஷம் உழைத்திருக்கிறார். சிந்தாமணியில் பல ஜைன மதம் சார்ந்த குறிப்புகள் உண்டாம். உ.வே.சா. பல ஜைனர்களிடம் சென்று பாடம் கேட்டிருக்கிறார்.  உ.வே.சா. பட்டினியோடு போராடவில்லை என்றாலும் பணக்காரர் அல்லர். பதிக்க பணம் வேண்டும். சி.வை. தாமோதரம் பிள்ளை தன்னால் பணம் புரட்ட முடியும்,  தான் பதிக்கிறேன் என்று கேட்டிருக்கிறார். தன் உழைப்புக்கு சி.வை.தா. புகழ் பெறுவதில் உ.வே.சா.வுக்கு சம்மதமில்லை, ஆனால் அவருக்கு நல்ல பதவியில் இருப்பவரை மறுப்பது சுலபமாகவும் இல்லை. தான் பணம், பதவி உள்ளவர்களின் ஆதரவில் வாழும் பாணன் என்ற மனப்பான்மை அவரை கடைசி வரையில் விடவே இல்லை என்றுதான் நினைக்கிறேன். பல போராட்டங்களுக்கு பின்னால் சிந்தாமணி பதிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

அதற்குப் பிறகு அவரது வாழ்க்கை முறையே இதுதான் – ஏடுகளைத் தேடுவது, பதிப்பது. பத்துப்பாட்டு, சிலப்பதிகாரம் என்று புத்தகத்திற்கு மேல் புத்தகமாக பதித்திருக்கிறார். புகழ் பெற்றிருக்கிறார். இன்றும் பழைய புத்தகங்களைப் பதித்தவர்களில் முதல்வர் அவரே.

வளையாபதியின் முழு வடிவத்தை திருவாவடுதுறை ஆதீனத்தில் சிறு வயதில் பார்த்ததாகவும் ஆனால் புத்தகங்களைப் பதிக்க ஆரம்பித்த பிறகு அது கிடைக்கவில்லை என்றும் ஓரிடத்தில் சொல்கிறார். கொஞ்சம் வருத்தமாக இருந்தது.

உ.வே.சா.வின் வாழ்க்கையின் முதல் தாக்கம் மீனாட்சிசுந்தரம் பிள்ளை. அவரை ஆதரித்தவர் திருவாவடுதுறை சுப்ரமணிய தேசிகர். அவருடைய அருமை தெரிந்து அவரை உயர்த்தப் பாடுபட்டவர் தியாகராஜ செட்டியார். அவரது வாழ்க்கையை மாற்றியவர் சேலம் ராமசாமி முதலியார். படிக்கும்போது ஆச்சரியமாக இருந்தது. ஜாதி ஆசாரம் மிகுந்து இருந்த நாட்களில் ஒரு பிராமணரின் வாழ்க்கைக்கு பிள்ளை, செட்டியார், முதலியார் என்று பலரும் கை கொடுத்திருக்கிறார்கள்!

வேறு சில இடங்களில் உ.வே.சா. பிராமணர்களுக்கு மட்டுமே தமிழ் சொல்லித் தருவார் என்றும் படித்திருக்கிறேன். அவருடைய முதன்மை சீடர் கி.வா. ஜகன்னாதன் என்பது தெரிந்ததே. குறிப்பாக நாரண. துரைக்கண்ணனின் தமிழறிவைப் பாராட்டினாலும் துரைக்கண்ணன் சூத்திரன், சூத்திரனுக்கு தமிழ் சொல்லித் தரமாட்டேன் என்று மறுத்துவிட்டாராம். இது உண்மையாக இருந்தால் ஆச்சரியம்தான் – மீனாட்சிசுந்தரம் பிள்ளையிடம் ஏறக்குறைய பக்தியே உள்ளவர், சவேரிநாதப் பிள்ளையையும் தியாகராஜ செட்டியாரையும் ராமசாமி முதலியாரையும் தன் உயிர் நண்பர்களாகக் கருதியவர், செட்டியார் வீட்டிலும் முதலியார் வீட்டிலும் பல காலம் தங்கியவர், சூத்திரனுக்கு தமிழ் கற்றுத் தர மாட்டேன் என்று சொல்லி இருப்பாரா? ஒரு வேளை துரைக்கண்ணனுக்கு தமிழ் சொல்லித் தரக் கூடிய சூழ்நிலை இல்லாமல் இருந்திருக்கலாம், அது இப்படி பிராமணன்-சூத்திரன் என்று கொஞ்சம் மிகைப்படுத்தப்பட்டிருக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது.

உ.வே.சா. பலரது வாழ்க்கை வரலாறுகளை எழுதி இருக்கிறார். அவருடைய ஆப்தரான தியாகராஜ செட்டியார் மீது, அவருக்கு சில காலம் சங்கீதம் கற்றுக் கொடுத்த கோபாலகிருஷ்ண பாரதியார் மீது எல்லாம் எழுதி இருக்கிறார்.

புதியதும் பழையதும் போன்றவை அவர் எழுதிய பல கட்டுரைகளின் தொகுப்பு. Charming ஆக இருந்தது.

‘என் சரித்திரம்’ புத்தகத்தை கட்டாயம் படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தமிழ் அபுனைவுகள்

1827-இல் தமிழ் பாடம்

by

1827-இல் வெளியிடப்பட்ட Sixth Book of Tamil Language-இலிருந்து ஒரு பகுதி. வெளியிட்டவர் ‘சென்னப்பட்டணம் கல்விச் சங்கத்து செக்கிரட்டரி’ ஹென்றி ஹார்க்னஸ்.

ஒரு சிறு பிள்ளை உண்டு. அவன் பேர் ராஜகோபாலன். அவன் தகப்பனாரும் தாயாரும் அனுப்பினார்கள, அவனைப் பள்ளிக்கூடத்துக்கு.  அப்புறம் ராஜகோபாலன் ஒரு நல்ல யுக்திசாலி. எந்நேரமும் தன் சுவடியின் பேரிலேயே ஆசையாய் இருந்தான். தன் வகுப்பிலே அவன் முதல் எண்ணில் வந்தான். ஆகையினாலே அவன் தாயார், ஒரு நாள் கோழி நேரத்திலே எழுந்திருந்து, வேலைக்காறிச்சி கருப்பாத்தாளை அழைத்து, கறுப்பாத்தே, நாம் ஒரு பருப்புத் தேங்காய் ராஜகோபாலனுக்காக சுட வேணும். ஏனென்றால் அவன் தன் சுவடியை மெத்த நன்றாய் கற்றுக் கொண்டிருக்கிறான் என்று சொன்னாள். கறுப்பாத்தாள் சொன்னாள், ஆம் அப்படியே நானும் நினைக்கிறேன் என்று.

அப்பிரகாரமே அவர்கள் பண்ணினார்கள் ஒரு நாணயமான பருப்புத் தேங்காய் அவனுக்காக. அது மெத்தப் பெரிசாய் இருந்தது. வேண்டிய மட்டும் நிறைய சம்பாரிக்கவும் திணிக்கவும் பட்டிருந்தது. திவ்விய திராக்ஷாப்பழம், முந்திரிப்பருப்பு, வாதுமைப்பருப்பு, கசகசா, லவங்கம், சாதிக்காய், சாபத்திரி, சுக்கு, ஏலரிசி, வெள்ளைச் சர்க்கரை, வெண்ணைய் இதுகளினாலே அதன் மேல்புறம் எங்கும் கல்கண்டினாலே பாகு செலுத்தப்பட்டிருந்தது. அது சிகரத்திலே பனியைப் போலே வெண்மையும் மழமழப்பும் உடையதாய் இருந்தது. அப்படியே இந்தப் பருப்புத் தேங்காய் அவன் படிக்கிற பள்ளிக்கூடத்துக்கு அனுப்பப்பட்டது.

அதை அந்த சின்ன ராஜகோபாலன் பார்த்த உடனே வெகு சந்தோஷப்பட்டான். ஆனந்தத்தினாலே குதித்தான். அதிலே ஒரு துணுக்கை அறுக்க சூரிக்கத்தியை எடுக்கிற மட்டும் பொறுக்கமாட்டான். தெப்பென்று அதை பற்களால் கடித்தான். அப்படியே பாடவேளை ஆனமட்டும் அவன் தின்றான். பாடவேளைக்குப் பிறகு மறுபடியும் தின்றான். அவன் படுக்கைக்குப் போனமட்டும் தின்றான். அல்லாமலும் அவன் தலைக்காணியின் கீழே அதை வைத்துக் கொண்டான். அர்த்தராத்திரியில் அதிலே கொஞ்சம் தின்ன எழுந்திருந்தான். இந்தப்படிக்கு அது எல்லாம் ஆய்ப்போன மட்டும் அவன் அதைத் தின்றான்.

ஆனால் வெகு சீக்கிரத்திலே இச்சிறுபையன் மெத்த நோவிலே விழுந்துவிட்டான். அவனவன் சொன்னான், ஆ,ஆ, ராஜகோபாலன் உடம்புக்கு என்ன முகாந்தரத்தினாலே நோவு வனதது, அவன் சுறவையாய் இருந்தானே, மற்ற பசங்களைப் பார்க்கிலும் சொஸ்தமா விளையாடிக் கொண்டிருந்தானே, இப்ப அவன் முகம் மினுமினுத்து மிகவும் பிணியாய் இருக்கிறான் என்று ஒருத்தன் சொன்னான். ராஜகோபாலனுக்கு ஒரு ஜம்பமான பருப்புத் தேங்காய் அகப்பட்டிருந்தது, அதையெல்லாம் அவன் வெகு துரையாய் சாப்பிட்டுப் போட்டான், அதுதான் இவனுக்கு நோவு உண்டாக்கினது என்று.

ஆகையினாலே அவர்கள் பரியாரியை அழைப்பித்தார்கள். அவன் கொடுத்தான் மருந்து அவனுக்கு. அப்ப, அப்ப, நான் அறியேன் அது எவ்வளவு கசப்பு உள்ளதோ. அளிய ராஜகோபாலனுக்கு அது எவ்வளவும் சம்மதியில்லை, ஆனால் அதைச் சாப்பிடும்படியாய் அவன் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டான். இல்லாவிட்டால் இத்தனை நாள் அவன் செத்துப் போயிருப்பான் அறிவையா. ஆகையால் கடைசியிலே மறுபடியும் அவன் சொஸ்தப்பட்டான். ஆனால் அவன் தாயார் சொன்னாள், நான் இனிமேல் அவனுக்கு அனுப்பமாட்டேன் பணியாரங்கள் என்று.

சீனி. வேங்கடசாமியின் கட்டுரை ஒன்றில் – அந்தக் காலத்து ஐரோப்பிய நடை – இது காணப்படுகிறது.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: மொழி

 

 

மாட்டுப்பொங்கல் ஸ்பெஷல்: சி.சு. செல்லப்பாவின் வாடிவாசல்

by

ஒவ்வொரு மாட்டுப் பொங்கலுக்கும் வாடிவாசல் பற்றிய பதிவை மீள்பதித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். அது சரி, மாட்டுப் பொங்கல் என்றால் வாடிவாசல் பற்றி எழுதாமல் எப்படி?

மாட்டுப் பொங்கல் என்றால் எப்போதும் நினைவு வருவது வாடிவாசல் குறுநாவல்தான். ஜல்லிக்கட்டை பின்புலமாக வைத்து எழுதப்பட்ட கதை. சி.சு. செல்லப்பா எழுதியது. விறுவிறுப்பான கதை. கதையில் முடிச்சு கிடிச்சு என்றெல்லாம் ஒன்றும் கிடையாது. செல்லாயி அம்மன் ஜல்லிக்கட்டுக்கு – செல்லாயி சல்லிக்கு – இரண்டு கிழக்கத்தியான்கள் – பிச்சி, மருதன் – வருகிறார்கள். பிச்சியின் அப்பா அம்புலித்தேவன் ஜல்லிக்கட்டை நடத்தும் ஜமீன்தாரின் காரிக் காளையால் குத்துப்பட்டு இறந்து போனார். அதற்கு பழி வாங்கும் விதமாக காளையை அடக்க வருகிறார்கள். ஜெயிக்கிறார்களா, காளையால் குத்துப்படுகிறார்களா, ஜமீன்தாரின் மனநிலை என்ன இதுதான் கதை. ஒரு எழுபது எண்பது பக்கம்தான் இருக்கும்.

எடுத்தால் கீழே வைக்க முடியாது. ஜல்லிக்கட்டு உலகத்தை, மறவர்களின் வீரத்தை, அவர்களது நெறிகளை, மிக அருமையாக வடிவ கச்சிதத்தோடு விவரிக்கும் குறுநாவல். நான் ஜல்லிக்கட்டெல்லாம் பார்த்ததில்லை. ஆனால் செல்லப்பா அந்த உலகத்தை நம் கண்ணெதிரில் நிறுத்துகிறார். இந்த ஒரு கதையே அவரை தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் நிலைநிறுத்த போதுமானது. இன்று யோசித்துப் பார்த்தால் வடிவ கச்சிதம்தான் இந்தக் குறுநாவலை உயர்த்துகிறது என்று தோன்றுகிறது.

வாடிவாசலை ஜெயமோகன் சிறந்த தமிழ் நாவல்களில் ஒன்றாக குறிப்பிடுகிறார். அவரது வார்த்தைகளில்:

வாடிவாசல் – சி.சு. செல்லப்பா: உண்மையில் ஒரு நீண்ட சிறுகதை ஆனால் நாவலாகக் கூறப்படுகிறது. மதுரைப்பக்க கிராமம் ஒன்றில் உயிரைப் பணயம் வைத்து காளைகளுடன் மோதும் இளைஞர்களின் கதையை திகிலான சொல்லாட்சியுடன் கூறும் வேகமான கதை. தன் தந்தையைக் கொன்ற அடங்காத காரிக்காளையை ரத்தம் சிந்தி வெல்கிறான் பிச்சி. ‘ரோஷம் ஆகாது தம்பி, மனுசனுக்கானாலும் மாட்டுக்கானாலும்’ என்ற அசரீரிக் குரல் தமிழ் மரபுமனத்தின், கிராமிய அகத்தின் வெளிப்பாடு.

எஸ்.ரா. இதை நூறு சிறந்த தமிழ் நாவல்களில் ஒன்றாக குறிப்பிடுகிறார்.

இந்த நூலின் ஆங்கில மொழியாக்கத்தை Oxford University Press வெளிக்கொண்டு வரப்போகிறது என்று நண்பர் ஹேம்கன் தகவல் தருகிறார். இப்போது வந்துவிட்டது. கல்யாணராமன் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்.

தோழி அருணாவின் குறிப்புகள்: எனக்கு 14-15 வயது இருக்கும் பொழுது என் அப்பா வாங்கும் ஒரு சிறுபத்திரிகையில் (காலச்சுவடு என நினைக்கிறேன்) முதன் முதலாக வாடிவாசல் படித்தேன். எனக்கு மிக மன எழுச்சியை வழங்கிய கதை. கதையா, குறுநாவல்/ நாவலா என்று பாகுபாடு பார்க்கவெல்லாம் அப்பொழுது தெரியவில்லை. பிச்சி, மருதன் அவர்களிடம் உடனடி சினேகம் கொள்ளும் கிராமத்து பெருசு, வெல்ல முடியாத காளையை இவன் அடக்க வேண்டும் என ஒருபுறமும் ஆனால் ஒரு வேளை அடக்கி விடுவானோ என்ற பதட்டமுமாய் அவனை அடக்க அழைக்கும் ஜமீந்தார் என கதாபாத்திரங்களை சில பக்கங்களில் வெகு கச்சிதமாகக் காட்டுவார் செல்லப்பா. சிறிது நாள் முன் செய்த மீள்வாசிப்பிலும் என்னை வெகுவாக ஈர்த்தது.

ஜல்லிக்கட்டைப் பற்றிய அவர் அளிக்கும் வர்ணனை ஒரு சித்திரம் போல் என் மனதில் நான் முதல் முறை படித்ததில் இருந்தே பதிந்து விட்டது. அட்டையில் உள்ள ஓவியம் முதன் முறை வேறு மாதிரி இருந்ததோ எனத் தோன்றுகிறது. கோட்டோவியமாக பார்த்த ஞாபகம்.

பாரதிராஜா ஒருவேளை தமிழ் இலக்கியம் படிக்கிறார் என நினைகிறேன். மண்வாசனையில் வரும் ஜல்லிக்கட்டு காளையை கொல்லும் இடம் இப்புத்தகத்தையும், கோபல்ல கிராமத்தில் பெண்ணின் நகைக்காக அவளை தண்ணீரில் சாகடிக்கும் இடம் முதல் மரியாதையையும் ஞாபகப்படுத்துகிறது.

வாடிவாசல் பற்றி அசோகமித்ரன் எழுதியது இங்கே. என் ரசனையோடு நிறைய ஒத்துப் போகும் நண்பர் ரெங்கசுப்ரமணியின் விமர்சனம் இங்கே. வாடிவாசல் புத்தக விளம்பரம் – அன்றும் இன்றும்.

இன்னும் ஒரு சிறந்த ஜல்லிக்கட்டு சிறுகதை – கு.ப.ரா. எழுதிய வீரம்மாளின் காளை. அவரது நல்ல சிறுகதைகளில் ஒன்று. கட்டாயம் படியுங்கள்!
தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: லா.ச.ரா. பக்கம்

பொங்கல் சிறுகதை: லா.ச.ரா.வின் மண்

by

பொங்கல் வாழ்த்துக்கள்!

போன வருஷப் பொங்கல் தருணத்தில் சொந்த வாழ்க்கையின் இழப்புகள், ஆங்காரம் எல்லாம் லா.ச.ரா.வின் மண் சிறுகதையை நினைவு கூர வைத்தன. இந்த வருஷம் வேலை மிச்சம், அந்தப் பதிவையே மீள்பதித்திருக்கிறேன்.

பொங்கல் புனைவு என்றவுடன் முதலில் நினைவு வந்தது மண் சிறுகதைதான். மகிழ்ச்சியாக பொங்கலைக் கொண்டாட வேண்டிய வேளையில் இப்படி ஆங்காரத்தை வெளிப்படுத்தும் கதையா என்று ஒரு நிமிஷம் யோசித்தேன். எனக்கே நிறைய ஆங்காரம் இருக்கிறது. மேலும் லா.ச.ரா.வே பாற்கடல் என்ற சிறுகதையில் எழுதிய சில வரிகள் நினைவு வந்தன.

குடும்பம் ஒரு பாற்கடல். அதிலிருந்து லக்ஷ்மி, ஐராவதம், உச்சஸ்ரவஸ் எல்லாம் உண்டாயின. அதிலிருந்து முளைத்துத்தான் எனக்கு நீங்கள் கிட்டினீர்கள். ஆலஹால விஷமும் அதிலிருந்துதான் உண்டாகியது; உடனே அதற்கு மாற்றான அம்ருதமும் அதிலேயேதான்…

மண் லா.ச.ரா.வின் பிரமாதமான சிறுகதைகளில் ஒன்று. கதைச் சுருக்கம் எல்லாம் எழுதி அதை நீங்கள் படிப்பதை விட நேராக சிறுகதையைப் படிப்பது உத்தமம். இது வரை படித்ததில்லை என்றால் கட்டாயம் தவறவிடாதீர்கள்!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: லா.ச.ரா. பக்கம்

போகி சிறுகதை – விகாசம்

by

(மீள்பதிவு)

பழையன கழிதலும் புதியன புகுதலும் என்று கொண்டாடும் நாள் போகி. அதை அழகாகக் காட்டும் சிறுகதை சுந்தர ராமசாமி எழுதிய ‘விகாசம்.’ எனக்கு மிகவும் பிடித்த சிறுகதைகளில் ஒன்று.

கணினித் துறையில் இன்று நிபுணனாக இருப்பவன் ஐந்து வருஷங்களுக்குப் பின் காலாவதி ஆகிவிட்டிருப்பது சகஜமான நிகழ்ச்சி. இந்தச் சிறுகதையின் மொழிபெயர்ப்பைப் படித்த என் வட இந்திய நண்பர்களும் பெரிதாக ரசித்தது இதனால்தான் என்று நினைக்கிறேன்.

பெரிதாக விவரிக்க விரும்பவில்லை, படித்துக் கொள்ளுங்கள்!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: சுந்தர ராமசாமி பக்கம்

ஃபெய்ஸ் அஹமது ஃபெய்ஸ் கவிதையும் சர்ச்சையும்

by

ஃபெய்ஸ் அஹமத் ஃபெய்ஸ் புகழ் பெற்ற உருது கவிஞர். அவருடைய புகழ் பெற்ற கவிதையான ‘ஹம் தேக்கேங்கே‘ ஐஐடி கான்பூரில் மாணவர் அமைப்பால் பாடப்பட்டிருக்கிறது, அதற்கு ஹிந்துத்துவர்கள் – குறிப்பாக டாக்டர் வாஷி ஷர்மா (ஐஐடி கான்பூரில் பேராசிரியர் போலிருக்கிறது) – எதிர்க்கிறார்கள். நண்பர் ஜடாயு ஷர்மாவின் பதிவுக்கு சுட்டி கொடுத்திருந்தார்.

ஷர்மாவின் வாதங்கள் அனேகமாக கில்லி போல இருந்தன. அவர் ஆட்சேபிக்கும் வரிகளுக்கு பொருள் அவர் சொல்வதுதான் என்றால் அவரது வாதங்கள் செறிவானவையே. ஆனால் சினிமா வசனம் புரியும் லெவலில் மட்டுமே உள்ள என் ஹிந்தியை வைத்துக் கொண்டு இதுதான் பொருள் என்று என்னால் நிச்சயமாக சொல்ல முடியவில்லை. இதுவோ ஹிந்தி கூட இல்லை, உருது. முழு கவிதையையும் படித்துப் பார்த்தேன் – மர்தூதே ஹராம், மஸ்நத், கல்கே குதா என்று என்னென்னவோ வார்த்தைகள். அதிலும் நமக்கு தமிழிலேயே கவிதை புரிவதில்லை…

சரி ஷர்மா ஆட்சேபிக்கும் இரண்டு வரிகளையாவது சரியாகப் புரிந்து கொள்வோம் என்று முயற்சித்தேன். அந்த வரிகள்

ஜப் அர்சே குதா கே காபே சே
சப் பூத் உத்வாயே ஜாயேங்கே

Jab arz-e-khuda ke kaabe se
Sab but uthwae jayenge

இந்த வரிகளைப் படித்ததும் நான் முதலில் புரிந்து கொண்டது

நாம் பார்க்கத்தான் போகிறோம்…(மெக்காவின்) காபாவிலிருந்து சிலைகளை அகற்றும் நாளை…

காபாவிலிருந்து சிலைகளை அகற்றினால் இவருக்கென்ன போச்சு என்று என்னால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்ல. ஜடாயு ஹிந்தி/சமஸ்கிருதம் மற்றும் உருது அறிந்தவர். அவரிடமே காபா என்றால் மெக்காவின் காபாதானே என்று கேட்டேன். அவர் இல்லை, காபா என்றால் இறைவனின் – அல்லாவின் – வீடு என்று பொருள் என்று சொன்னார். காபாவிலிருந்து சிலைகள் அகற்றப்பட்டு பல நூறு வருஷம் ஆகிவிட்டது, அகற்றப்படும் நாளை இனி எதிர்காலத்தில் எப்படி பார்க்க முடியும் என்றும் கேட்டார். எனக்கு ஹிந்தியில் இறந்த/நிகழ்/எதிர்காலம், ஆண்பால்/பெண்பால் எல்லாம் கொஞ்சம் தகராறுதான். அட ஆமாம், உத்வாயே ஜாயேங்கே என்றல்லவா இருக்கிறது என்று அப்போதுதான் உறைத்தது.

ஆனால் அல்லாவின் வீட்டிலிருந்து சிலைகள் அகற்றப்பட வேண்டும் என்று சொன்னால் என்ன தவறு என்று புரியவில்லை. ஷர்மா தன் பதிவில் ‘அல்லாவின் வீட்டிலிருந்து’ என்பதை சௌகரியமாக சாய்சில் விட்டுவிட்டு சிலைகள் அகற்றப்பட வேண்டும் என்று எப்படி சொல்லலாம் என்று கொந்தளிக்கிறார். அவர் வீட்டில் மெக்காவின் காபா படம் இருக்கக்கூடாது, அகற்றப்பட வேண்டும் என்று அவர் சொல்கிறாரோ இல்லையோ, நினைக்கவாவது செய்வார். அதுவும் ஆட்சேபிக்க வேண்டிய விஷயம்தானா? கோவில்கள் இருக்கும் தெருவில் அதற்கு அருகேயே பள்ளிவாசல்கள்/சர்ச்சுகள் திறக்கப்படுகின்றன, இது கூடாது என்று ஜடாயுவே அவ்வப்போது பொங்கி எழுவதைப் பார்த்திருக்கிறேன், பக்கத்தில் சர்ச் இருக்கக் கூடாது என்று ஜடாயு சொல்வதும் ஆட்சேபிக்க வேண்டியதுதானோ?

ஜடாயுவையே இதில் உங்களுக்கு என்ன பிரச்சினை என்று கேட்டேன், என் நேரத்தை வீணடிக்காதே என்று ஒதுங்கிவிட்டார். 🙂

ஷர்மாவின் அடிப்படை சரியாக இருந்தால் அவரது வாதங்கள் பொருள் உள்ளவையே. ஆனால் பில்டிங் ஸ்ட்ராங்காக இருந்து என்ன பயன்? பேஸ்மெண்ட் படு வீக்காக இருக்கிறதே?

இந்தக் கவிதை என்ன context-இல் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்று பார்க்க வேண்டும், இதை முஸ்லிம்கள் ஹிந்து மத நம்பிக்கைகளை புண்படுத்தவே பயன்படுத்துகிறார்கள் என்று யாராவது வாதிட்டால்: context பற்றி ஷர்மா சொல்வதை paraphrase செய்கிறேன். “இந்தக் கவிதை என்ன context-இல் பாடப்பட்டது என்பதைப் பற்றி எனக்கென்ன? இதன் வார்த்தைகள்தான் எனக்கு முக்கியம்” – அதையேதான் உங்களுக்கும் சொல்ல வேண்டி இருக்கும்.

ஆனால் இந்தக் கவிதையின் context சுவாரசியமானது. ஜியா-உல்-ஹக் பாகிஸ்தான் அதிபராக இருந்தபோது எழுதப்பட்டதாம். மறைமுகமாக ஜியாவின் ஆட்சி முடிவுக்கு வரும் நாளை பார்க்கத்தான் போகிறோம் என்று சொல்கிறதாம்.

ஃபெய்ஸ் மிக சுவாரசியமான மனிதர். முரண்பாடுகள் நிறைந்தவர். கம்யூனிஸ்ட். கம்யூனிஸ்ட் மதநம்பிக்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட பாகிஸ்தானில் ஏன் இருக்கிறார்? அவருக்கு பாகிஸ்தானை விட இந்தியாவே தன் அரசியலுக்கு ஏற்ற நாடு என்று தோன்றவில்லையா? (இந்தியாவிலும் சுதந்திரத்துக்கு பின் கம்யூனிஸ்டுகள் அடக்கப்பட்டார்கள்தான், ஆனால் குறைந்தபட்சம் அரசியல் சட்டம் மதச்சார்பற்றது.) மனித நேயத்தை வெளிப்படுத்திய கவிஞர் என்கிறார்கள், ஆனால் அன்றைய கிழக்கு வங்காளம் அடக்குமுறைக்கு ஆளானபோது அரசுப் பணியில் இருந்து கொண்டு அதை நியாயப்படுத்தி இருக்கிறார். புட்டோவின் நண்பர் போலிருக்கிறது, புட்டோ நில உடமை ஆதிக்கவாதிகளின் பிரதிநிதி. அப்புறம் என்ன கம்யூனிசமோ தெரியவில்லை. கம்யூனிச புரட்சி செய்து அன்றைய பாகிஸ்தான் அரசாங்கத்தை கவிழ்க்கப் பார்த்தார் என்று குற்றம் சாட்டப்பட்டு ஜெயிலுக்குப் போயிருக்கிறார். ஆனால் பாகிஸ்தான் அரசு பிற்காலத்தில் அவருக்கு நிஷானி பாகிஸ்தான் விருது (பாகிஸ்தானின் பாரத ரத்னா) கொடுத்திருக்கிறது. இன்றைய பாகிஸ்தான் பிரதமர் இம்ரான் கான் ஹம் தேக்கேங்கே கவிதையைத் தன் பிரச்சாரத்தில் பயன்படுத்தினாராம்.

என் கண்ணில் அப்படி உன்னதக் கவிதை அல்லதான். ஆனால் அதன் பின்னணி எனக்கு இதை சுவாரசியப்படுத்துகிறது.

கவிதையையும் அதன் மொழிபெயர்ப்பையும் கீழே கொடுத்திருக்கிறேன். மொழிபெயர்த்தவர் ஹிந்துத்துவர் அல்லர் என்று நிச்சயமாகத் தெரிகிறது, அதனால் மொழிபெயர்ப்பில் எதுவும் ஆட்சேபிக்கும் வகையில் இல்லை. கவிதையின் nuances சரியாக மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருக்கின்றதா என்றெல்லாம் பார்க்கும் அளவுக்கு எனக்கு ஹிந்தி/உருது பத்தாது என்பதையும் சொல்லிவிடுகிறேன். (கஜாலாவுக்கு நன்றி, ஒரிஜினல் பதிவு இங்கே.)

Hum dekhenge
Lazim hai ke hum bhi dekhenge
Wo din ke jis ka wada hai
Jo lauh-e-azl mein likha hai

Jab zulm-o-sitam ke koh-e-garan
Rooi ki tarah ur jaenge
Hum mehkoomon ke paaon tale
Ye dharti dhar dhar dharkegi
Aur ahl-e-hakam ke sar oopar
Jab bijli kar kar karkegi

Jab arz-e-Khuda ke kaabe se
Sab but uthwae jaenge
Hum ahl-e-safa mardood-e-harm
Masnad pe bethae jaenge
Sab taaj uchale jaenge
Sab takht girae jaenge

Bas naam rahega Allah ka
Jo ghayab bhi hai hazir bhi
Jo manzar bhi hai nazir bhi
Utthega an-al-haq ka nara
Jo mai bhi hoon tum bhi ho
Aur raaj karegi Khalq-e-Khuda
Jo mai bhi hoon aur tum bhi ho


Ghazala’s Translation

We shall witness
It is certain that we too, shall witness
the day that has been promised
of which has been written on the slate of eternity

When the enormous mountains of tyranny
blow away like cotton.
Under our feet- the feet of the oppressed-
when the earth will pulsate deafeningly
and on the heads of our rulers
when lightning will strike.

From the abode of God
When icons of falsehood will be taken out,
When we- the faithful- who have been barred out of sacred places
will be seated on high cushions
When the crowns will be tossed,
When the thrones will be brought down.

Only The name will survive
Who cannot be seen but is also present
Who is the spectacle and the beholder, both
I am the Truth- the cry will rise,
Which is I, as well as you
And then God’s creation will rule
Which is I, as well as you

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கவிதைகள்

அருணகிரிநாதர் போட்ட சலாம்

by

திருப்புகழில் இப்படி ஒரு வரியைப் பார்த்தேன்.

சுராதிபதி மாலயனும் மாலொடு சலாமிடு
சுவாமிமலை வாழும் பெருமானே!

15-ஆம் நூற்றாண்டிலேயே சலாம் தமிழுக்குள் வந்துவிட்டது!

அருணகிரிநாதர் சலாம் மட்டுமல்ல சபாஷும் போட்டிருக்கிறார்.

கற்பகம் திருநாடுயர் வாழ்வுற
சித்தர் விஞ்சையர் மாகர் சபாஷென
கட்ட வெங்கொடு சூர்கிளை வேரற
– விடும் வேலா

பிறகு சீனி. வேங்கடசாமி தயவில் 17ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த குமரகுருபரரும் சலாம் என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்தி இருக்கிறார் என்று தெரிந்தது.

குறவர் மகட்கு சலாமிடற்கு ஏக்கறு
குமரனை முத்துக்குமரனைப் போற்றுதும்

வேறு யாராவது – தாயுமானவர், காளமேகப் புலவர்… – இப்படிப்பட்ட வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தி இருக்கிறார்களா?

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: மொழி

சு. வெங்கடேசனுக்கு இயல் விருது

by

2019-க்கான இயல் விருது சு. வெங்கடேசனுக்கு அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

வெங்கடேசன் தனது காவல் கோட்டம் புத்தகத்துக்காக 2011-இல் சாஹித்ய அகடமி விருது வென்றவர். புத்தகத்தை பாதி படித்தேன், வீடு மாற்றும்போது எங்கே வைத்தேன் என்று தெரியவில்லை, தேட வேண்டும். படித்த வரையில் மிகவும் பிடித்திருந்தது.

பசுபதி, ஆதி நடித்து வசந்தபாலன் இயக்கத்தில் வெளியான அரவான் (2012) திரைப்படம் காவல் கோட்டத்தின் ஒரு சிறு பகுதியை அடிப்படையாகக் கொண்டது.

வெங்கடேசன் கம்யூனிச கட்சிக்காரர். இப்போது எம்.பி.யாகவும் இருக்கிறார்.

வெங்கடேசனுக்கு வாழ்த்துக்கள்!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: விருதுகள்

%d bloggers like this: