சிவசங்கரியின் “பாலங்கள்”

எனக்கு சின்ன வயதிலிருந்தே சிவசங்கரி மீது கொஞ்சம் கடுப்பு உண்டு. சிவசங்கரி காட்டும் மனிதர்கள் செயற்கையானவர்கள், ஃபிலிம் காட்டுகிறார்கள் என்றுதான் தோன்றும். ஆனால் எனக்குத் தெரிந்த பெண்களுக்கெல்லாம் சிவசங்கரிதான் பிடிக்கும். அவர்களோடு கடலை போடவாவது இதை எல்லாம் படிக்க வேண்டி இருந்தது. அதுவும் ஒரு வழக்கமான முக்கோணக் காதல் கதையில் அருண் என்று ரொம்ப நல்லவன் ஒருவன் வருவான் பாருங்க, அவனை எங்கேயாவது பார்த்தால் இரண்டு அறை கொடுக்க வேண்டும் என்று கொலை வெறியோடு கொஞ்ச நாள் அலைந்தேன். ஆனால் அவர் பெண்கள் உலகத்தில் ஒரு சூப்பர்ஸ்டார், ஒரு மனிதனின் கதை, நண்டு மாதிரி சில புத்தகங்கள் ஒரு தலைமுறை பெண்களின் மனதைத் தொட்டன என்பதை ஒத்துக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்.

உறவினர் வீட்டில் பாலங்கள் என்ற புத்தகம் கிடைத்தது. இதைப் பற்றி அரசல் புரசலாகக் கேட்டிருக்கிறேன். படித்துத்தான் பார்ப்போமே என்று பிரித்தேன்.

சிவசங்கரி நல்ல முயற்சி செய்திருக்கிறார். தலைமுறைகளாகத் தொடர்ந்து வரும் அரவணைப்பு, தஞ்சாவூர் அக்ரஹாரக் குடும்பங்களின் ஐம்பது-அறுபது வருஷங்களுக்கு முந்தைய பழக்க வழக்கங்களை பதிவு செய்வது என்று நிறைய முயன்றிருக்கிறார். ஆனால் முயற்சி வெற்றி பெறவில்லை. வெற்றி பெற்றிருந்தால் இதை நான் இலக்கியம் என்றுதான் மதித்திருப்பேன்.

மூன்று தலைமுறைகள், மூன்று குடும்பங்கள், ஒவ்வொன்றிலும் பாட்டிக்கும் பேத்திக்கும் ஜெனரேஷன் கேப், அதை சமாளிக்கும் அம்மா என்ற தீம். 1910-40 தலைமுறை பகுதியில் எக்கச்சக்க நுண்விவரங்கள். 1940-65 தலைமுறையில் சென்னையில் வளரும் மேல்தட்டு பிராமணக் குடும்பச் சூழ்நிலையைப் பற்றி நல்ல சித்தரிப்பு (இது சிவசங்கரி வளர்ந்த சூழ்நிலை என்று நினைக்கிறேன்) அவ்வளவுதான் கதை.

முதல் தலைமுறையில் சேகரித்த எல்லா விவரத்தையும் சொல்லிவிட வேண்டும் என்ற ஆசையில் கதையின் சுவாரசியத்தைக் கொன்றுவிடுகிறார். இரண்டாவது தலைமுறையில் நுண்விவரங்கள் குறைந்துவிடுகின்றன. ஆனால் நல்ல சித்தரிப்பு இருக்கிறது. மூன்றாவது தலைமுறையிலோ நுண்விவரத்தையே காணோம்.

வெண்ணெய் எடுப்பது ஒவ்வொரு தலைமுறையிலும் எப்படி மாறுகிறது என்று காட்டுவது மாதிரி சில ஐடியாக்கள் நன்றாக இருந்தன. பெண் பூப்படைவது, மாதவிடாயைக் கையாள்வது எப்படி மாறுகிறது என்ற obvious விஷயங்களைத்தான் எதிர்பார்த்தேன்.

உடுமலை தளத்தில் கிடைக்கிறது. விலை நூறு ரூபாய்.

படிக்கலாம், நல்ல முயற்சிதான், இதை சிலர் ரசிக்கக்கூடும் என்பதை உணர்கிறேன், ஜெயமோகன் இதை சிறந்த social romances லிஸ்டில் சேர்க்கிறார். ஆனால் எனக்கு சரிப்படவில்லை.

பிற்சேர்க்கை: விகடனில் தொடராக வந்தபோது முதல் பாகத்திற்கு கோபுலு, இரண்டாவது பாகத்திற்கு மணியம் செல்வன், மூன்றாவது பாகத்திற்கு ஜெயராஜ் ஆகியோர் ஓவியம் வரைந்ததாக ரமணனும் சாரதாவும் தகவல் தருகின்றனர். (வாரப் பத்திரிகை ஓவியங்களை நான் மிகவும் ரசிப்பவன். பத்திரிகையை கிழித்து பைண்ட் செய்த புத்தகம் என்றால் மிகவும் பிடிக்கும்.)

விஜயன், சாரதா இருவரும் அதில் பலகாரம் சரியாக வரவில்லை என்று ஒரு மாமி அடுப்பிடம் போய் “என்னை அவமானப்படுத்தணும்னா இதோ பார்த்துக்கோ” என்று புடவையைத் தூக்கி அடுப்பிடம் காட்டிய ஒரு காட்சியை நினைவு கூர்கிறார்கள். என் கண்ணில் இதெல்லாம் ஒரு விஷயமே இல்லை, ஆனால் இந்த காட்சி அப்போது சர்ச்சையை கிளைப்பியது என்றும் துக்ளக் பத்திரிகை இது ஆபாசம் என்று போர்க்கொடி தூக்கியதாகவும் சாரதா தகவல் தருகிறார்.

நண்பர் சிமுலேஷனின் அம்மா இந்தப் புத்தகத்தைப் பற்றி ரேடியோவில் விமர்சித்திருக்கிறார். அவரது விமர்சனத்தை இங்கே கேட்கலாம், transcript-ஐ படிக்கலாம். கையெழுத்து முத்துமுத்தாக இருக்கிறது!