பொருளடக்கத்திற்கு தாவுக

லூயி லமூர் எழுதிய “ஹோண்டோ”

by மேல் நவம்பர் 10, 2011

சிறுவர்களுக்கு கடற்கொள்ளையர், கௌபாய் “தொழில்களில்” ஒரு தனிக் கவர்ச்சி உண்டு. அதில் இருக்கும் சாகசக் கூறுகள் பல தலைமுறைகளாக அவர்களை ஈர்க்கின்றன. நானும் அப்படித்தான் இருந்தேன். ஜெய்ஷங்கரும் அசோகனும் குதிரைகளில் சவாரி செய்துகொண்டு துப்பாக்கியால் சுடும் படங்களை விரும்பிப் பார்த்திருக்கிறேன். கௌபாய் படங்களில் மாட்டையே காணோமே என்ற யோசனை கூட வந்ததில்லை.

இதன் தொடர்ச்சியாக பதின்ம வயதில் ஆங்கிலப் புத்தகங்களைப் படிக்க ஆரம்பித்தபோது வெஸ்டர்ன் நாவல்களைப் படிப்பதில் நிறைய ஆர்வம் இருந்தது. ஆலிவர் ஸ்ட்ரேஞ்ச் எழுதிய சடன் (Sudden) நாவல்கள், லூயி லமூரின் சாக்கெட் நாவல்களை விரும்பிப் படித்த காலம் அது. இரண்டு மூன்று வருஷங்களிலே அலுப்புத் தட்டிவிட்டது.

சமீபத்தில் ஜான் வெய்ன் நடித்த ஹோண்டோ என்ற திரைப்படத்தைப் பார்த்தேன். சுமார்தான். கதையும் ஒன்றும் பிரமாதமில்லை. ஆனால் இப்படி வெஸ்டர்ன் படங்களில் ஜான் வெய்னை அடித்துக் கொள்ள ஆளில்லை என்று தோன்றியது. ஒரு நாற்பத்து சொச்சம் வயதுள்ள, அனுபவம் நிறைந்த, வாழ்க்கை என்றால் என்ன என்று தெரிந்த ஒரு லுக் இருக்கிறது. சும்மா வந்து போனாலே பார்க்கலாம் என்று தோன்றியது. அதுவும் ஹோண்டோ எல்லாம் அவருக்காகவே எழுதப்பட்ட கதை போல இருந்தது. எப்படி எம்ஜிஆருக்கு எங்க வீட்டுப் பிள்ளையும், நாடோடி மன்னனும், ஆயிரத்தில் ஒருவனும், அன்பே வாவும் பொருந்துகிறதோ அந்த மாதிரி.

அதனால்தான் ஹோண்டோ புத்தகத்தை நூலகத்தில் தேடி எடுத்துப் படித்தேன். சினிமா மூலக்கதையிலிருந்து பெரிதாக மாறவில்லை. எப்படி மாறும்? முதலில் லமூர் ஒரு சிறுகதையை எழுதி இருக்கிறார். அது திரைப்படமாகி இருக்கிறது. திரைக்கதையை நாவலாக மீண்டும் லமூர் எழுதி இருக்கிறார்!

சம்பிரதாயமான கதைதான். ஹோண்டோ தனியன். தற்செயலாக ஆஞ்சி லோவை சந்திக்கிறான். ஆஞ்சிக்கு ஒரு ஆறு வயதுப் பையன், ஜானி. தன்னந்தனியாக தனது “பண்ணையை” நிர்வகித்து வருகிறாள். பண்ணை இருக்கும் இடத்தில் அபாச்சி (Apache) இந்தியர்களால் அபாயம் இருக்கிறது. அவர்களது தலைவன் விட்டோரோ ஜானியின் தைரியத்தைக் கண்டு அவனைத் தன் தம்பியாக ஏற்றுக் கொள்கிறான். ஆஞ்சியின் பண்ணையைத் தாக்க மாட்டேன் என்று வாக்களிக்கிறான். இந்தியர்களால் அபாயம் என்று நினைத்து ஹோண்டோ ஆஞ்சியை பாதுகாப்பான இடத்துக்கு அழைத்துப் போக மீண்டும் வருகிறான். வரும்போது தன்னைக் கொல்ல வரும் ஆஞ்சியின் கணவனைக் கொன்றுவிடுகிறான். அவனை இந்தியர்கள் பிடித்துப் போகிறார்கள். ஆஞ்சி ஹோண்டோதான் தன் கணவன் என்று சொல்லி அவன் உயிரைக் காப்பாற்றுகிறாள். ஆஞ்சி, ஹோண்டோ, ஜானி மூவரும் பாதுகாப்பான கலிஃபோர்னியாவுக்குக் கிளம்புகிறார்கள், வழியில் இந்தியர்களோடு சண்டை. எப்படியோ சமாளித்துப் போய்விடுகிறார்கள்.

கதையின் பலம் என்பது இந்தியர்களைப் பற்றி ஹோண்டோ அவ்வப்போது பேசும் இடங்கள்தான். ஒரு இடத்தில் ஹோண்டோ சொல்கிறான் – “There’s no word in the Apache language for lie,an’ we lied to ’em”. பொய் என்ற வார்த்தையே இல்லாத மொழி ஏதும் உண்மையிலேயே இருக்கிறதோ இல்லையோ, அப்படி ஒரு மொழி இருக்கக்கூடும் என்ற எண்ணமே மனதை உற்சாகப்படுத்துகிறது.

படித்தே ஆக வேண்டிய நாவல் இல்லை. பார்த்தே ஆக வேண்டிய திரைப்படமும் இல்லை. ஆனால் படிக்கக் கூடிய நாவல், பார்க்கக் கூடிய படம். டைம் பாஸ் என்ற அளவுக்குக் கொஞ்சம் மேலே இருக்கிறது.

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
லூயி லமூர் பற்றிய விக்கி குறிப்பு
ஹோண்டோ திரைப்படம் பற்றி IMDB-யில்
லமூரின் ஒரிஜினல் சிறுகதை

From → World Fiction

பின்னூட்டமொன்றை இடுங்கள்

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  மாற்று )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  மாற்று )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: