அமெரிக்காவில் நாஞ்சில்நாடன்

சாகித்திய அகதெமி விருது பெற்ற எழுத்தாளர் நாஞ்சில்நாடன் அவர்கள் அமெரிக்க பயணம் மேற்கொள்கிறார்.

நாஞ்சில்நாடன் நகைச்சுவையும் சமூகவிமர்சனமும் இழையோடும் படைப்புகளுக்காக புகழ் பெற்றவர். நவீன தமிழ் இலக்கியத்தின் முக்கியப் படைப்பாளர்களில் ஒருவர். தமிழ் மரபிலக்கியத்தில் உள்ள தேர்ச்சி இவரது படைப்புகளில் வெளிப்படும். கம்பராமாயணத்தில் ஆழமான ஈடுபாடு கொண்டவர். இவரது முதல் நாவல் தலைகீழ் விகிதங்களை இயக்குநர் தங்கர் பச்சான் ’சொல்ல மறந்த கதை’ என்ற பெயரில் திரைப்படமாக்கி இருக்கிறார்.

2010ஆம் ஆண்டுக்கான சாகித்திய அகாதமி விருது இவரது “சூடிய பூ சூடற்க” என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பிற்கு வழங்கப்பட்டது

வட அமெரிக்காவில் நியூ ஜெர்சி, பாஸ்டன் மற்றும் வாஷிங்டன் டி.சி. மாநிலங்களில் சந்திப்பு நடைபெறும்.

    1. ஞாயிறு – ஜூன் 3 மாலை 6:30 மணியளவில் – ஓக் ட்ரீ ரோடு, எடிசன் உணவகம்
    2. வியாழன் – ஜூன் 7 மாலை 7 மணியளவில் – பாஸ்டன்
    3. சனி – ஜூன் 9 மாலை – வாஷிங்டன் DC நகரம் அருகில்

மேலும் விவரங்களுக்கு தொடர்பு முகவரி – bsubra at gmail dot com
தொலைபேசி – (978) 710-9160

அனைவரும் படிக்க வேண்டிய நூறு நாவல்கள் – டெலிக்ராஃப் பத்திரிகையின் லிஸ்ட்

இந்த லிஸ்டை எனக்கு அனுப்பியது அருணா. பல புத்தகங்கள் என் லிஸ்டிலும் வரும், ஆனால் இந்தத் தரவரிசைப்படுத்துதலில் எனக்கு கடுமையான ஆட்சேபணைகள் உண்டு. டோஸ்டோவெஸ்கிக்கு 66-ஆவது இடம், ஜார்ஜ் எலியட்டுக்கு முதல் இடம் கொடுப்பதை நான் இது வரை பார்த்ததே இல்லை. (ஆனால் நானும் ஹார்ப்பர் லீக்கு முதல் இடம் கொடுக்கிறேன். 🙂 ) இருந்தாலும் இன்று ஒரு அமெரிக்க/ஆங்கிலேய பல்கலைக்கழகத்தில் (ஆங்கில) இலக்கியப் பட்டப் படிப்பில் இந்த மாதிரி ஒரு லிஸ்டைப் படிக்கச் சொன்னால் ஆச்சரியமில்லை.

இதில் மூன்றில் ஒரு பகுதியைப் படித்திருக்கிறேன்.

டாப் டென் புத்தகங்கள் வசதிக்காக:

  1. Middlemarch by George Eliot
  2. Moby Dick by Herman Melville
  3. Anna Karenina by Leo Tolstoy
  4. The Portrait of a Lady by Henry James
  5. Heart of Darkness by Joseph Conrad
  6. In Search of Lost Time by Marcel Proust
  7. Jane Eyre by Charlotte Brontë
  8. Disgrace by JM Coetzee
  9. Mrs Dalloway by Virginia Woolf
  10. Don Quixote by Miguel de Cervantes

இலவசமாக தமிழ் புத்தகங்கள் தரவிறக்க

சமீபத்தில் படித்த ஒரு பதிவு (அலையல்ல சுனாமி தளம்) பல தமிழ் நாவல்களுக்கு லிங்க் கொடுத்திருந்தது. பலருக்கும் பயன்படும் என்று இங்கே சுட்டி கொடுத்திருக்கிறேன்.

பகுதி 1, பகுதி 2

பின்குறிப்பு – சிலிகான் ஷெல்ஃப் பற்றியும் சொன்னதால இங்கே லிங்க் கொடுக்கலே என்றால் யாராவது நம்பப் போகிறீர்களா?

முத்து காமிக்ஸ் – இரும்புக் கை மாயாவி, லாரன்ஸ்/டேவிட், ஜானி நீரோ

ரொம்பச் சின்ன வயது – மன்னார்குடியில் அத்தை வீட்டுக்கு விடுமுறைக்குப் போயிருந்தபோது பல பெரிய பையன்கள் இரும்புக்கை மாயாவியின் முதல் புத்தகத்துக்காக அடித்து கொண்டபோது இத்துனூண்டு சின்னப் பையன் நானும் கோதாவில் குதித்து எனக்குடா எனக்குடா என்று சண்டை போட்டு வாங்கிப் படித்தது இன்னும் நன்றாக நினைவிருக்கிறது. இரும்புக் கை மாயாவி தோன்றிய முதல் புத்தகம் மட்டுமல்ல, அதுதான் முத்து காமிக்ஸின் முதல் இதழ் என்று நினைக்கிறேன். நான் பார்த்த காமிக்ஸ் முதல் இதழ் அதுதான். பேரே இரும்புக் கை மாயாவிதான் என்று நினைவு. இரண்டாவது இதழ் உறைபனி மர்மம் என்று நினைக்கிறேன். இன்னும் பாம்புத் தீவு, பாதாள நகரம், விண்ணில் மறைந்த விமானங்கள், கொலைக்கரம், யார் அந்த மாயாவி, ஒற்றைக்கண் மர்மம் என்று சில இதழ் பேர்கள் நினைவிருக்கின்றன. பார்த்த முதல் நாளே காமிக்ஸின் சாத்தியங்கள் புரிந்துவிட்டன.

இரும்புக்கை மாயாவிக்கு ஒரு செயற்கைக் கை உண்டு. அதை அவர் மின்சாரம் பாய்ச்சிக் கொண்டால் அவரது உருவம் மறைந்துவிடும். ஒரு விரல் துப்பாக்கியாக, ஒரு விரல் கத்தியாகவும் பயன்படும். பிரிட்டிஷ் உளவுத்துறைக்கு பணியாற்றுபவர். ஆங்கில மூலம் – Steel Claw காமிக்ஸ்.

லாரன்ஸ்/டேவிட் அ.கொ.தீ.க என்ற அமைப்பை எதிர்த்துப் போராடும் ஐ.நா. உளவுத்துறை அதிகாரிகள். டேவிட் மிகவும் பலசாலி. காணாமல் போன கடல் என்ற புத்தகம் இன்னும் நினைவிருக்கிறது. பெயர் மறந்துவிட்ட இன்னொரு புத்தகத்தில் அ.கொ.தீ.க.வின் தலைமைக்கு போட்டியிடும் ஏழு பேர் அவர்களை ஒருவர் பின் ஒருவராக கொலை செய்ய முயற்சிப்பார்கள். சமயத்தில் சக போட்டியாளனைத் தோற்கடிக்க லாரன்ஸ்/டேவிட்டை காப்பாற்றவும் காப்பாறுவார்கள்!

ஜானி நீரோ முன்னாள் பிரிட்டிஷ் ஒற்றர். இப்போது தொழிலதிபர். ஆனாலும் அவ்வப்போது உளவுத்துறை அவருக்கு தரும் பணிகளை செய்து முடிப்பார்.

மாயாவி, லாரன்ஸ்/டேவிட், ஜானி நீரோ ஆகியோர்தான் முதல் நாயகர்கள். பிறகு ஃபாண்டம், மாண்ட்ரேக், ரிப் கிர்பி, சிஸ்கோ கிட், மாடஸ்டி ப்ளேய்ஸ் என்று நிறைய பேர் வந்தாலும் இந்த மூன்று பேரையும் மறந்ததில்லை. கல்லூரியில் சிவகுருநாதன், சுந்தர நாராயணன் உயிர் நண்பர்களாக ஆனதற்கு அவர்களுக்கும் இந்தப் பித்து இருந்தது ஒரு முக்கிய காரணம். பத்து வருஷத்துக்கு முன்னால் சுந்தரநாராயணன் மாயாவியின் மூலமான Steel Claw பற்றி சொன்னபோது எனக்கு ஒரு காப்பி, சிவகுருவுக்கு ஒரு காப்பி வாங்கினேன். 🙂 பழைய புத்தகக்காரர்கள், நண்பர்கள் யாராவது விற்பதாக இருந்தால் சொல்லுங்கள், நான் வாங்கிக் கொள்கிறேன்!

எனக்குத்தான் கிறுக்கு என்று பார்த்தால் எழுத்தாளர் எஸ்.ரா.வுக்கும் இருக்கிறது. அவரது இந்தக் கட்டுரையைப் பார்த்து அசந்துவிட்டேன். கட்டாயம் படியுங்கள்!

தமிழ் காமிக்ஸ் உலகம் என்ற தளம் முத்து காமிக்சைப் பற்றி நிறைய விஷயம் தருகிறது.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: காமிக்ஸ்

அவுரங்கசீப் மற்றும் நந்தன் கதை – இந்திரா பார்த்தசாரதியின் இரு நாடகங்கள்

இ.பா. என் மனத்தை அவ்வளவாகக் கவர்வதில்லை. அவருடைய படைப்புகளில் சிறந்ததாக நான் கருதும் கிருஷ்ணா கிருஷ்ணா கூட உலக மகா படைப்பு இல்லை.

ஆனால் தமிழ் நாடக உலகில் இ.பா.வின் பங்களிப்பு பெரியது என்பதை நானும் மறுக்க முடியாது. நாடகம் என்ற வடிவத்தின் சாத்தியங்களை இ.பா. உணர்ந்திருக்கிறார். குறிப்பாக நந்தன் கதை. நந்தன் கதையை நான் படிக்கும்போது கொக்கு தலையில் வெண்ணை வைத்து பிடிப்பது போல இருக்கிறது என்று நினைத்தேன். ஆனால் நாடகத்தின் வீடியோவைப் பார்த்து அசந்து போய்விட்டேன். நான் பார்த்த சிறந்த தமிழ் நாடகங்களில் ஒன்று. வசனங்களின் சந்தமும், சிறந்த நடிப்பும், இசையை பயன்படுத்திய விதமும் என்னை மிகவும் கவர்ந்தன. இது பார்க்க வேண்டிய நாடகம், படிக்க வேண்டியது இல்லை. பார்க்க வாய்ப்பு கிடைத்தால் தவற விடாதீர்கள்.

ஆனால் நந்தன் நந்தனாராக விரும்பி தன் பறையன் என்ற அடையாளத்தைத் தொலைத்தான், அப்படி தொலைத்ததன் விளைவாகக் கொல்லப்பட்டான் என்பதெல்லாம் எனக்கு சரிப்படுவதில்லை. என் அடையாளம் என்ன என்பதை இ.பா.வா சொல்ல முடியும்? நந்தன் “கொலை” ஒரு சதி என்பது எனக்கு cliche ஆகத்தான் தெரிகிறது. என்னை எந்த விதத்திலும் சிந்திக்க வைக்கக் கூடிய படைப்பு இல்லை. (இ.பா.வின் படிப்புகளைப் பற்றி என்னுடைய முக்கியமான விமர்சனமே அதுதான் – புத்தகத்தை மூடி வைத்த பிறகு மனதில் எந்த சலனமும் இருப்பதில்லை; புத்தகம் திறந்திருக்கும்போது கூட அப்படித்தான்.)

அவுரங்கசீப் நாடகமும் எனக்கு அப்படித்தான் இருந்தது. அவுரங்கசீப்-தாரா ஷூகோ வாரிசு சண்டையை முக்கியக் கருவாக வைத்து மதங்களின் தன்மை, ஷாஜஹானின் தனிப்பட்ட கட்டிடக் கனவு vs மக்களுக்கு அதனால் ஏற்படும் வரிச்சுமை, இசை இல்லாத வாழ்வின் வெறுமை என்று பலவற்றைத் தொட்டுச் செல்கிறார். ஒரு வாசகனுக்கு புதிதாக என்ன இருக்கிறது? எனக்கு ஒன்றுமே இல்லை. பார்த்தால் என் அபிப்ராயம் மாறலாம், இ.பா. நாடகத்தின் சாத்தியங்களை உணர்ந்த அளவுக்கு எனக்குத் தெரியாது…

இ.பா. தமிழ் நாடக உலகில் சாதனையாளர்தான். கிரேசி மோகன்களும் எஸ்.வி. சேகர்களும் ஆக்கிரமித்திருக்கும் தமிழ் நாடக உலகில் அவர் பங்களிப்பு பெரியதுதான். ஆனால் தமிழில் உலகத்தரம் வாய்ந்த நாடகங்களை எழுதி இருப்பது சுஜாதாவும், சோ ராமசாமியும்தான். சோவின் கோமாளி அடையாளம் அவரது பங்களிப்பை மறைத்துவிடுகிறது.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: இந்திரா பார்த்தசாரதி பக்கம், தமிழ் நாடகங்கள்

தொடர்புடைய சுட்டி: இ.பா.வின் இன்னொரு நாடகம் – ராமானுஜர்

காந்தி ஆவணங்கள்

காந்தியின் பேச்சுகள், எழுத்துகள் அத்தனையும் இங்கே காலவரிசைப்படி கிடைக்கின்றன. அவர் தனது பள்ளியில் பேசிய பேச்சிலிருந்து ஆரம்பித்து இறக்கும் வரை பேசிய பேச்சுகள், எழுதிய கட்டுரைகள், கடிதங்கள் எல்லாம் இருக்கின்றன. Enough Said.

எம்.ஏ. சுசீலாவின் சிறுகதை – “ஊர்மிளை”

எம்.ஏ. சுசீலா சிறந்த ரசனை உள்ள வாசகி. முன்னாள் தமிழ் பேராசிரியை. தமிழ் பேராசிரியையாக இருந்தும் நவீன தமிழ் இலக்கியத்தில் பெரும் ஈடுபாடு உள்ளவர். (இது ஒரு முரண்பாடு என்று கல்லூரி தமிழ் பேராசிரியர்(யை)களோடு பழக்கம் உள்ளவர்கள் சொல்கிறார்கள்). டோஸ்டோவ்ஸ்கியின் “இடியட்” என்ற நாவலை சமீபத்தில் “அசடன்” என்ற பேரில் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். சிறப்பான மொழிபெயர்ப்பு என்று ஜெயமோகனே (வசிஷ்டர் வாயால் பிரம்மரிஷி!) சிலாகித்திருக்கிறார்.

அவரது சிறுகதை ஒன்று சமீபத்தில் தினமணியில் வெளியாகி இருக்கிறது. ராமன் சீதையை காட்டுக்கு அனுப்பியதன் மறுவாசிப்பு இந்தக் கதை. என் கண்ணில் இது சுமாரான கதையே. குறிப்பாக நடை மீது எனக்கு விமர்சனம் உண்டு. இப்படி எழுதுவதால் சுசீலா மேடம் மனம் வருந்தமாட்டார் என்பதுதான் எங்கள் நட்பின் பலம். ஆனால் இப்படிப்பட்ட முயற்சிகளுக்கு வெளிச்சம் வேண்டும் என்று நான் கருதுகிறேன். இருநூறு முன்னூறு பேர் படிக்கும் என் ப்ளாகில் குறிப்பிட்டால் என்ன வெளிச்சம் வந்துவிடப் போகிறது என்று ஒரு கேள்வியும் உண்டு. 🙂 ஏறக்குறைய ஒத்த ரசனை உள்ள, எழுதும் ஆர்வம் உள்ள ஒரு கூட்டம் உருவாகி இருப்பது நல்ல விஷயம், ஜெயமோகனுக்கும் அரங்கசாமிக்கும், ராமுக்கும் நன்றி!

தொடர்புள்ள சுட்டிகள்:
எம்.ஏ. சுசீலாவின் தளம்
எம்.ஏ.சுசீலாவின் “தேவந்தி” – படிக்க விரும்பும் புத்தகம்

ஒரு புளியமரத்தின் கதை – சுந்தர ராமசாமியின் முன்னுரை

ஒரு புளியமரத்தின் கதை எனக்குப் பிடித்த தமிழ் நாவல்களில் ஒன்று. முதல் முறை படிக்கும்போது இது உலக சாதனை என்று நினைத்தேன். இப்போது கொஞ்சம் மார்க்கை குறைத்துவிட்டாலும் நல்ல நாவல்தான். வள்ளியூர்க்காரனான பக்ஸ் இதைப் பற்றி இங்கே எழுதி இருக்கிறான்.

அழியாச்சுடர்கள் தளத்தில் சுந்தர ராமசாமி இதற்கு எழுதிய முன்னுரையைப் பிரசுரித்திருந்தார்கள். சிறப்பான முன்னுரை. குறிப்பாக இந்தப் பகுதி:

அங்கிருந்து நேராகக் கீழே பார்த்தால் சினிமா தியேட்டரை ஒட்டிப் பொரி கடலைக்காரி ஒருத்தி உட்கார்ந்துகொண்டிருப்பது தெரியும். மேலே இருந்து பார்க்கையில் முறத்தில் பொரிகடலைக் குவியல்மீது அவளுடைய சிரம் வெட்டி வைக்கப்பட்டிருப்பது போல் தெரியும். இந்தக் கோணத்தில் பார்க்க நேர்ந்ததால் அவள் என் மனசில் இடம் பெற்றாள். கொழகொழவென்று வெற்றிலைச் சாறு தளும்பும் வாயுடன், தலையில் கனகாம்பர மூட்டையுடன், பெரிய பொட்டுடன், மலிவான அலங்காரங்களுடன், செயற்கைக் கவர்ச்சிகளுடன், ‘இது என் தொழில் அல்ல; உப தொழில்’ எனப் போடாமல் போடும் கோஷத்துடன், சிரிப்பும் வசையுமாக, கண்களால் ஆண்மையை அவ்வப்போது சீண்டியபடி இருப்பாள். அவளுக்கு இந்நாவலில் முக்கிய பங்கு அளிக்கவேண்டுமென்று எண்ணியிருந்தேன். ஒரு அத்தியாயத்தில் அவளை அறிமுகப்படுத்தியும் வைத்தேன். கூலி ஐயப்பனின் காதலியாகவோ, சகோதரியாகவோ, மாமியாராகவோ பின்னால் வளர்த்திக்கொண்டு வரவேண்டுமென்று யோசித்திருந்தேன். அடித்துத் திருத்திக் கிழித்துப்போட்டுத் திரும்ப எழுதிய பக்கங்களின் அவஸ்தையில் அவள் எப்போது நழுவி வெளியே விழுந்தாள் என்பதே தெரியவில்லை.

நாலைந்து கதை எழுதிய எனக்கே இப்படி நடந்திருக்கிறது. 🙂

படித்துப் பாருங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்…

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: சுந்தர ராமசாமி பக்கம்

கின்கைட், பரஸ்னிஸ் எழுதிய “எ ஹிஸ்டரி ஆஃப் த மராத்தா பீப்பிள்”

எனக்கு வரலாற்று ஆசிரியர்கள் மீது எப்போதும் ஒரு குறை உண்டு – அவர்கள் தருவது பரம்பரை, போர்கள் பற்றிய விவரங்கள் மட்டுமே. ஜெயலலிதா எம்ஜிஆருக்கு அப்புறம் முதல்வர் ஆனாரா இல்லை முன்னாலா என்பதைத் தெரிந்து கொள்வதில் நாளைய தமிழனுக்கு என்ன லாபம்? எம்ஜிஆர் தனியார் பொறியியல் கல்லூரிகளை அனுமதித்தார், சத்துணவு திட்டத்தை அமுல்படுத்தினார் மாதிரி விஷயங்கள்தான் முக்கியமானவை. ஆனால் வரலாற்றுப் புத்தகங்களில் “சாலையின் இரு புறமும் நிழல் தரும் மரங்களை நட்டார்” லெவலுக்கு மேல் இதையெல்லாம் பெரிதாகப் பேசுவதே இல்லை.

இந்தப் புத்தகத்தைப் படித்த பிறகு இன்னொரு குறையும் பெரிதாகத் தெரிந்தது. நமக்கு பள்ளிகளில் சொல்லித் தரப்படும் வரலாறு எல்லாம் உள்ளூர் பரம்பரைகள்/போர்கள்; அதை விட்டால் பேரரசுகளின் பரம்பரை/போர்கள். நமக்கு கேரளாவின் சேரமான்கள் பற்றியும் கர்நாடகத்தின் ஹொய்சலர்கள் பற்றியும் ஆந்திரத்தின் யாதவர்கள் பற்றியும் கூடத் தெரிவதில்லை. சாளுக்கியர்களைப் பற்றி நமக்குத் தெரிவதெல்லாம் பல்லவர்களின் எதிரி என்றுதான். அதுவும் கல்கி, சிவகாமியின் சபதம் மூலமாகத் தெரிந்து கொண்டதால்தான் மனதில் நிற்கிறது என்று நினைக்கிறேன். மாமல்லருக்கும் சாளுக்கியர்கள் எதிரி, ராஜராஜ சோழன் காலத்து சோழர்களுக்கும் அவர்கள் எதிரி, ஆனால் அதே நிலப்பரப்பில் இந்த இரண்டு எதிரிகளுக்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் ராஷ்டிரகூடர்கள் ஆட்சி செய்தார்கள் என்றால் சாளுக்கியர்கள் நடுவில் ஒரு நூறு வருஷம் என்ன ஆனார்கள், எங்கே போனார்கள் என்று தெரிவதில்லை. பள்ளி மூலம் நமக்குத் தெரிவதெல்லாம் ஒரு Delhi-centric view மட்டுமே.

இந்தப் புத்தகம் மகாராஷ்டிரத்தைப் பொறுத்த வரை அந்தக் குறையை ஓரளவு நிவர்த்தி செய்கிறது. அந்த நிலப்பரப்பில் ஆட்சி செய்த மன்னர் பரம்பரைகளைப் பற்றி (சாதவாகனர்கள், சாளுக்கியர்கள், ராஷ்டிரகூடர்கள், மீண்டும் சாளுக்கியர்கள், பாமனி அரசு, அஹமத் நகர் சுல்தான்கள், சிவாஜி) விவரிக்கிறது. மத/ஆன்மீக நிகழ்வுகள், குறிப்பாக பக்தி இயக்கம், ஞானேஸ்வரர், பண்டரிபுரம், நாமதேவர், சமர்த்த ராமதாஸ், துகாராம் போன்றவர்களின் முக்கியத்துவம் புரிந்திருக்கிறது. கலை சாதனைகளைப் பற்றி ஓரளவு எழுதுகிறார். சிவாஜியின் மீது ராமதாசின் தாக்கத்தைப் பற்றி விரிவாக எழுதி இருக்கிறார். சமயத்தில் தொன்மங்களைப் பற்றி கூட பேசுகிறார். அங்கங்கே கதை கேட்பது போல இருக்கிறது.

கின்கைடுக்கு இந்தியர்கள் மீது, குறிப்பாக சிவாஜி மீது பெரும் மதிப்பு இருக்கிறது. மேலை நாட்டவரிடம் சில சமயம் காணப்படும் உயர்வு மனப்பான்மை இந்தப் புத்தகத்தில் தெரியவில்லை. அதுவும் ஒரு காலத்தில் சிவாஜியைப் பற்றி சரித்திர ஆசிரியர்கள் முகலாய ஆவணங்கள் மூலமாகவே தெரிந்து கொண்டு சிவாஜியைப் பற்றி “இழிவாக” எழுதி இருப்பதாகத் தெரிகிறது. (அஃப்சல் கானை கொன்ற விதம் இத்யாதி) கின்கைடுக்கு முன்னாலேயே மகாதேவ கோவிந்த ரானடே போன்றவர்கள் மாற்றுக் கருத்துகளை முன் வைத்திருக்கிறார்கள். கின்கைடும் மிகவும் ஆணித்தரமாக சிவாஜி உத்தமரே என்று வாதிடுகிறார். இதுதான் இந்தப் புத்தகத்தின் சரித்திர முக்கியத்துவம் என்று நினைக்கிறேன். 1918-இல் புத்தகம் வெளி வந்திருக்கிறது, அப்போது இது முக்கியமான பங்களிப்பாக இருந்திருக்கும் என்று தோன்றுகிறது.

சிவாஜி ஹிந்து மதத்தைக் காப்பாற்ற போராடினார் என்ற வாதத்தை கின்கைடும் முன் வைக்கிறார். ஆனால் சிவாஜி அதிகாரத்துக்காக, பதவிக்காகப் போராடினார் என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது. அவர் முகலாய, பீஜப்பூர், கோல்கொண்டா அரசுகளை வெல்ல முயலவில்லை. தனக்கும் ஒரு அரசு வேண்டும், பலம் வாய்ந்த முகலாய அரசோடு போரிட பீஜப்பூரும், கோல்கொண்டாவும் தனக்குத் தேவை என்று உணர்ந்திருந்தார். அவற்றை பலவீனமான நிலையில், ஆனால் உயிரோடு வைத்திருக்க வேண்டும் என்றுதான் திட்டமிட்டிருக்கிறார். சிவாஜியின் வாழ்க்கை முழுதுமே முகலாயர்கள், பீஜப்பூர், சிவாஜி மூவரும் அவ்வப்போது ஒருவரை ஒருவர் எதிர்த்தும் ஆதரித்தும் அதிகாரத்தை பெருக்க எடுத்த முயற்சிகள்தான். முஸ்லிம்களோடு, முஸ்லிம் அரசுகளோடு சேர்ந்து வாழ வேண்டும் என்ற நிலையில்தான் இருந்திருக்கிறார். அவுரங்கசீப்பைத் தவிர்த்த அநேக முஸ்லிம் அரசர்கள் இப்படித்தான் இருந்திருக்கிறார்கள் என்பது புத்தகத்திலிருந்து தெரிகிறது.

கின்கைட் (Charles Augustus Kinkaid) அன்றைய பாம்பே மாகாணத்தில் நீதிபதியாக இருந்தவர். புத்தகத்தின் இன்னொரு ஆசிரியரான பரஸ்னிஸ் (Dattaray Balwant Parasnis) மராத்தியர். அவரிடம் நிறைய ஆவணங்கள் இருந்திருக்கின்றன. கின்கைட் அவர் உதவியோடுதான் எழுதி இருக்கிறார். ஆங்கிலப் புத்தகம் என்பதால் இந்தப் புத்தகத்தை காகிதத்தில் ஆங்கில எழுத்துகளில் “எழுதியது” கின்கைட்தான்.

புத்தகத்தைப் படிக்கும்போது மீண்டும் மீண்டும் சாண்டில்யனை நினைத்துக் கொண்டேன். அவரால்தான் இந்தியாவின் பிற லோகல் அரசுகளைப் பற்றி ஓரளவாவது (பேராவது) எனக்குத் தெரிய வந்திருக்கிறது. இந்தப் புத்தகமும் ஜலதீபத்தின் reference-களில் ஒன்று என்று அவர் குறிப்பிட்டதால்தான் படித்தேன்.

முகலாயர், பீஜப்பூர், கோல்கொண்டா காலத்தில் ஓரளவு ஸ்திரத்தன்மை இருந்தது தெரிகிறது. இடை விடாத போர்கள்தான், ஆனால் போர்கள் கோட்டைகளின் பக்கத்தில், தலைநகரத்தின் அருகே நடந்தது போலத் தெரிகிறது. சாதாரண தொழிலாளி/வியாபாரி/விவசாயிக்கு பெரிய பாதிப்பு இருந்திருக்காது. சிவாஜி காலத்திலிருந்தே தடி எடுத்தவன் தண்டல்காரன் என்ற ஆட்சி முறை ஆரம்பம் ஆகி இருக்கிறது. சிவாஜி சூரத் நகரத்தை சூறையாடியது ஒரு inflection point என்று தோன்றுகிறது. சிவாஜி காலத்தில் படைகள் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தன, ஆனால் சிவாஜிக்குப் பிறகு நகரங்களில் புகுந்து கொள்ளை அடிப்பது மராத்தியர்களுக்கு ஒரு வாழ்க்கை முறையாகவே ஆகிவிட்டிருக்கிறது. சிவாஜிக்கு பிற்பட்ட வரலாறு என்பது மராத்தியப் பிரபுக்களின் power jockeying ஆகத்தான் இருக்கிறது. பலவீனமான முகலாய அரசு, பீஜப்பூர், கோல்கொண்டா அரசுகளின் இறப்பு எல்லாம் இப்படி நடப்பதற்கு இன்னும் காரணங்களாக இருந்திருக்கின்றன. வருஷத்துக்கு இரண்டு மூன்று முறை குதிரைப்படை கிராமம் வழியாகப் போகும் என்றால் விவசாயிக்கும் சிறு தொழிலாளிக்கும் எக்கச்சக்க பிரச்சினையாக இருந்திருக்க வேண்டும்.

கனோஜி ஆங்கரேயின் கடல் ஆதிக்கத்தைத் தொடராமல் விட்டது மராத்தியர்களின் பெரிய குறை. இத்தனைக்கும் சிவாஜி காலத்திலிருந்தே ஜன்ஜீராக் கோட்டை யாராலும் கைப்பற்ற முடியாத ஒன்றாக இருந்திருக்கிறது, அதனால் கடற்படையின் முக்கியத்துவத்தை மராத்தியர்கள் உணராமல் இருந்திருக்க முடியாது. அரபிக் கடலை மராத்தியர்கள் தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தால் மேலை நாடுகள் இந்தியாவை ஆக்கிரமித்தது குறைந்த பட்சம் தள்ளிப் போயிருக்கும்.

இணையத்தில் மூன்று பகுதிகளும் (1, 2, 3) கிடைக்கின்றன. முதல் பகுதி சிவாஜியின் மறைவு வரை. இன்னும் இரண்டு பகுதிகள் இருக்கின்றன. இரண்டாம் பகுதி சாம்பாஜி, சத்ரபதி ஷாஹு மகராஜின் காலம். மூன்றாம் பகுதி பேஷ்வாக்களின் ஆட்சி முடிவடைவது வரை.

சரித்திரத்தில் ஆர்வம் உள்ளவர்களுக்கு மட்டும்.

ஆர்.எல். ஸ்டீவன்சன் எழுதிய “டாக்டர் ஜெகில் அண்ட் மிஸ்டர் ஹைட்”

1886-இல் வெளி வந்த குறுநாவல். ஸ்டீவன்சனின் மாஸ்டர்பீஸ் என்று இதைத்தான் கருதுகிறேன். எனக்கு மிகவும் பிடித்த gothic novel-உம் இதுதான். ஃப்ராங்கன்ஸ்டெய்னைப் போல, ட்ராகுலாவைப் போலவே சிம்பிளான ஐடியா, ஆனால் ஃப்ராங்கன்ஸ்டெய்னை விட, ட்ராகுலாவை விட மிகச் சிறந்த எழுத்து.

தைச்சுருக்கம் எல்லாம் தேவையே இல்லை. ஜெகில்/ஹைட் கதை தெரியாதவர்கள் கிடையாது. கதையை உயர்த்துவது understated ஸ்டைலில் எழுதப்பட்டிருப்பதுதான். அதுவும் அந்த வக்கீல் அட்டர்சன் பாத்திரம் – ஒரு colourless, drab மனிதரின் கண் மூலமாக ஒரு அமானுஷ்ய நிகழ்ச்சியை விவரிப்பது inspired.

இதைப் பற்றி பெரிதாக விவரிப்பு எதுவும் தேவை இல்லை. ஒரு கிளாசிக் என்பதோடு நிறுத்திக் கொள்கிறேன்.

இந்தக் கருத்து மீண்டும் மீண்டும் பயன்படுத்தப்படுகிறது – சமீபத்தில் ஜெயமோகன் எழுதிய gothic கதையான “உற்று நோக்கும் பறவை“யில் கூட இந்தக் கருவை காணலாம். சினிமாவைப் பற்றி சொல்லவே வேண்டாம். சாப்ளினின் சிடி லைட்சிலிருந்து ஷங்கரின் அந்நியன் வரைக்கும் தொடரும் தீம்.

இந்தப் பதிவை எழுதக் காரணமாக இருந்தது 1931-இல் ஃப்ரெடரிக் மார்ச் நடித்து வெளிவந்த திரைப்படத்தை சமீபத்தில் பார்த்ததுதான். சினிமாவுக்காக ஒரு ஹீரோயின், ஒரு vamp மசாலா எல்லாம் சேர்த்திருக்கிறார்கள். ஆனால் மார்ச் ஹைட் பாத்திரமாக சிறப்பாக நடித்திருப்பதும், ஒளிப்பதிவும் படத்துக்கு ப்ளஸ் பாயிண்டுகள். மார்ச் இந்தப் படத்திற்காக சிறந்த நடிகர் ஆஸ்கார் விருது பெற்றார். இந்த மாதிரிப் படத்துக்கெல்லாம் கறுப்பு வெள்ளைதான் சரிப்படுகிறது!

படிக்காதவர்கள் இருக்க முடியாது. அப்படி இருந்தால் கட்டாயம் படியுங்கள், நீங்கள் அதிர்ஷ்டசாலிகள்!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: உலக இலக்கியம்

தொடர்புடைய சுட்டி: ஆர்.எல். ஸ்டீவன்சனின் “ட்ரெஷர் ஐலன்ட்”