சஞ்சயா பாரு எழுதிய Accidental Prime Minister

accidental_prime_ministerமுன்னாள் பிரதமர் மன்மோஹன் சிங் அறிவாளி, நல்ல நிர்வாகி, தனிப்பட்ட முறையில் மிக நேர்மையானவர் என்பதை அவரது எதிரிகள் கூட ஒத்துக் கொள்வார்கள். பல திறமைகள் இருந்தும் அவர் 2009-2014 காலகட்டத்தில் – 2G ஊழல், நிலக்கரி ஊழல் என்று பல – கேவலப்பட்டார், நாடே அவரை கரித்துக் கொட்டியது என்பது நம் எல்லாருக்கும் தெரிந்ததுதான். அவரது ஆளுமையை 2004-2008 காலகட்டத்தில் அவரது ஊடக ஆலோசகராக பணியாற்றிய சஞ்சயா பாரு அவரது கண்ணோட்டத்தில் விவரிக்கிறார்.

sanjaya_baruபாரு வசதியான மேல்தட்டுக் குடும்பத்தில் பிறந்தவர். அப்பா ஆந்திர மாநில அரசில் உயர் அதிகாரி, பல பெரும் தலைகளோடு கனெக்‌ஷன் உண்டு. எகனாமிக் டைம்ஸ் ஆசிரியராக பணி புரிந்தவரை சிங் 2004-இல் தன் ஊடக ஆலோசகராக பணி புரியுமாறு அழைத்திருக்கிறார்.

2004-இல் சிங் அவரே சொல்லிக் கொண்ட மாதிரி ஒரு “Accidental Prime Minister”. சோனியாவால் பிரதமராக பதவி ஏற்க முடியவில்லை, இரண்டாம் நிலை தலைவர்களில் இவர்தான் பிரனாப் முகர்ஜியை விட, அர்ஜுன் சிங்கை விட சரிப்படுவார் என்று இவரை பிரதமர் ஆக்கி இருக்கிறார். சிங்கும் இதை நன்றாக உணர்ந்திருக்கிறார், சோனியாவின் விருப்பப்படியே நடக்க முயற்சிக்கிறார். ஆனால் வெளியுறவுக் கொள்கைகளில் மட்டும் தன் முத்திரையைப் பதிக்க முயற்சிக்கிறார். அமெரிக்காவோடு அணு ஆயுத ஒப்பந்தம் கடும் எதிர்ப்புக்கிடையே நிறைவேற்றப்பட்டிருக்கிறது. 2009-இல் சிங் “நேக் ஆத்மி” என்று பலரும் காங்கிரசுக்கு ஓட்டுப் போட்டிருக்கின்றனர்.

sonia_gandhiஆனால் சிங் தன் பிரதமர் பணியை மிகவும் குறுகியதாகவே வரையறுத்துக் கொண்டிருக்கிறார். 2009-இல் அவர் லோக்சபாவுக்குப் போட்டியிட வேண்டும் என்று பாரு, அவரது மனைவி உட்பட பலரும் வற்புறுத்தி இருக்கிறார்கள். சிங் அதற்காக முயற்சித்த மாதிரியே தெரியவில்லை. அப்படி அவர் போட்டி இட்டிருந்தால் அது அவரது legitimacy-ஐ வலுப்படுத்தி இருக்கும். மந்திரிகள் ஊழல் செய்தாலும் அவர்களை டிஸ்மிஸ் செய்யும் அதிகாரம் தனக்கில்லை; அது சோனியாவின், கூட்டணிக் கட்சித் தலைவர்களின் பொறுப்பு என்று நினைத்திருக்கிறார். பாருவுக்கே இரண்டாம் முறை பிரதமர் ஆனபோது முதலில் மீண்டும் வேலைக்கு வா என்று அழைத்திருக்கிறார், பிறகு சோனியா எதிர்ப்பினால் ஜகா வாங்கி இருக்கிறார். ஒரு பிரதமர் தன் உதவியாளராக யாரை நியமிக்கலாம் என்ற அதிகாரத்தைக் கூட செயல்படுத்தவில்லை என்றால் அவரால் என்ன முடிவு எடுக்க முடியும்? சோனியா “All power and no responsibility” என்ற நிலையிலும் சிங் “All responsibility and no power” என்ற நிலையிலும் ஐந்து வருஷத்தை ஓட்டி இருக்கிறார்கள். முதல் முறை வெளியுறவுக் கொள்கையிலாவது தன் முத்திரையைப் பதிக்க வேண்டும் என்று முயற்சித்தவர் இரண்டாம் முறை சும்மா உட்கார்ந்துவிட்டு வந்திருக்கிறார்.

manmohan_singhபாருவின் புத்தகம் இந்தத் தேர்தலில் சிங்கின் இமேஜை இன்னும் கொஞ்சம் கீழே தள்ளி இருக்கிறது. ஆனால் பாருவே சொன்ன மாதிரி பாரு மன்மோஹன் சிங் மீது நிறைய மதிப்பு வைத்திருக்கிறார். இத்தனை தவறுகள் இருந்தாலும் அவர் ஒரு நல்ல பிரதமரே, முதல் முறை நாட்டின் பொருளாதாரம் மற்றும் வெளியுறவுத் துறைகளில் சாதித்திருக்கிறார் என்பதை வலியுறுத்திச் சொல்கிறார்.

சுருக்கமாகச் சொன்னால் இதில் தெரியும் சிங் தனக்குக் கொடுக்கப்படும் கடமைகளை திறமையாக நிறைவேற்றக் கூடியவர். ஆனால் யாராவது கொடுக்க வேண்டும், அவராகவே அதை வரையறுத்துக் கொள்ள மாட்டார். தலைமைப் பண்பு என்பது அவரிடம் இல்லை. இது என் ஏரியா, நீ உள்ளே வராதே என்று சொல்லும் மனோதிடம் அவருக்கு இல்லை. அவர் ஒரு சிறந்த follower, ஆனால் நல்ல leader இல்லை. சோனியா அவரது ஆளுமையை சரியாகவே கணித்திருக்கிறார்.

புத்தகத்தின் பெரிய பிரச்சினை சுவாரசியக் குறைவு. சிங்கைப் பற்றி விவரிப்பது புத்தகத்தில் அறுபது சதவிகிதம்தான் இருக்கும். இருப்பதே 200 பக்கம், அதில் ஒரு நூறு பக்கமாவது பாருவின் இளமைப் பருவம், யாருக்கு எந்த ரூம் என்ற சண்டை, protocol பிரச்சினைகள் என்றெல்லாம் போகிறது.

நம் ஊரில் தலைவர்கள் பற்றி ஆவணப்படுத்தும் முயற்சிகள், நடுநிலையான ஆராய்ச்சிகள் மிகக் குறைவு. தலைவர்கள் பற்றி வந்தால் வாராது போல வந்த மாமணி இவர் என்று உணர்ச்சிவசப்படும் hagiographies-தான் வெளிவருகின்றன. இது குறைகள் உள்ள புத்தகம்தான், ஆனால் hagiography அல்ல. இது போன்ற புத்தகங்கள் தேவை. அமெரிக்காவில் அனேகமாக ஒவ்வொரு ஜனாதிபதியைப் பற்றியும் இப்படிப்பட்ட புத்தகங்கள் நிறைய வெளிவரும். சில புத்தகங்களில் சாய்வு நிலை தெரியும். உதாரணமாக ஆர்தர் ஷ்லெஸ்ஸிங்கர் ஜூனியருக்கு கென்னடி மீது பெரும் ஈர்ப்பு உண்டு, ஆனால் அவர் எழுதிய 1000 Days புத்தகம் கென்னடியின் புகழ் மாலை இல்லை. நம்மூரில் சர்வபள்ளி கோபால், ராமச்சந்திர குஹா, ராஜ்மோஹன் காந்தி தவிர வேறு யாரும் இப்படி எழுதுவதில்லை.

படிக்க வேண்டும் என்று பரிந்துரைக்க மாட்டேன். இது இந்திய அரசியலில், தலைமைப் பண்பு பற்றி புரிந்து கொள்வதில் ஆர்வம் உள்ளவர்களுக்காக மட்டுமே.


தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: இந்திய அபுனைவுகள்

ஜெயமோகனின் “கொற்றவை”

Visuஎன் பதிவுகளைப் பற்றி எனக்கு ஒரு மனக்குறை உண்டு. பல வேறு காரணங்களால் (நேரக்குறை, வாசிப்பு அனுபவத்தை அடுத்தவருக்கு உணர்த்த முடியாது என்ற முடிவு…) என்னால் பொதுவாக புத்தக அறிமுகம் என்ற நிலையைத் தாண்ட முடிவதில்லை. வேறு வார்த்தைகளில் சொன்னால் நான் பொதுவாக அகலமாக உழுகிறேன். ஆழமாக உழ ஆளில்லை என்பதுதான் உண்மை நிலை.

அந்த மனக்குறையை பொதுவாக விசுவின் பதிவுகள் தீர்த்து வைக்கின்றன. விசுவின் பதிவுகள் பொதுவாக செறிவானவை, நல்ல ஆழமாகவே உழுகிறார். விஷ்ணுபுரத்தைப் பற்றி இன்னும் நினைவு கூரக் கூடிய பதிவுகளை எழுதினார், இப்போது கொற்றவைக்கு வந்திருக்கிறார். ஓவர் டு விசு!

jeyamohanமுதல் முறை கொற்றவையை இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு படித்தேன். அபாரமான மொழி. முதல் வாசிப்பில் மொழியின் அழகை தாண்ட முடியவில்லை. நிறைய புதிய சொற்கள், ஒலி அமைதியுடன் கூடிய அற்புதமான வரிகள். கொற்றவையை ஒரே மூச்சில் தொடர்ந்து படிப்பது, ஒரு பெர்ஃப்யூம் கடைக்குள் நுழைந்து, எல்லா வாசனை திரவியங்களையும் சேர்த்து நுகர்வது போல. கிறங்கடிக்கும். திகட்டத் துவங்கும். மொழியில் மயங்கி பக்கங்களுக்கிடையில் வேறுபாடு உணர முடியாமல் போகும். பெர்ஃப்யூம் கடைகளில் வெவ்வேறு திரவியங்களுக்கிடையே வேறுபாடு உணர காபி கொட்டைகள் நிறைந்த குப்பி ஒன்றை வைத்திருப்பார்கள். இடைஇடையே காபி குப்பியை நுகர்ந்து, அதன் கசப்பு மணம் நாசியில் ஏறிய பின், மீண்டும் அடுத்த வாசனை திரவியத்தை நுகரலாம். நாசி தெளிவாக புதிய வாசனையை உணரும். அது போல, கொற்றவை படிக்கும்போது, சூடிய பூ சூடற்க தொகுதியிலிருந்து ஒரு கதை படிப்பேன். நாஞ்சில் கதையின் கசப்பு ஏறிய பின், மீண்டும் தித்திக்கும் கொற்றவை. இரண்டு மாதங்களில் கொற்றவையை ஒரு முறை படிக்க முடிந்தது. அப்பொழுதே எழுதத் தோன்றினாலும், சிலப்பதிகாரம் படித்ததில்லை. இப்போது, சிலப்பதிகாரத்தையும், மீண்டும் கொற்றவையை இரு முறை வாசித்தபின் கொற்றவை குறித்து எழுத முடியுமென்று தோன்றுகிறது.

kannagiகடந்த ஐம்பது ஆண்டுகளில் பல இந்திய மொழிகளில் மகாபாரதத்தை மறுஆக்கம் செய்திருக்கும்போது, தமிழ் நவீனத்துவர்கள், சிலப்பதிகாரத்தையோ, மணிமேகலையையோ ஏன் மறுஆக்கம் செய்யவில்லை? குலம் தந்த வான்பொருள் குன்றத்தை தொலைத்த பொறுப்பற்ற கணவன், கற்பினால் தளையிடப்பட்ட பெண்கள், போலி என்கவுண்டர் போல நிகழும் கோவலன் கொலை என்று பல வகையிலும் சிலம்பு ஒரு துன்பியல் கதை. முடிவை சிறிது மாற்றி, கதையை சமகாலத்தில் (1970களில்) நடப்பதுபோல எழுதினாலே அது ஒரு நவீனத்துவ நாவல்தான். பழமை மீதிருந்த உதாசீனம், ‘தமிழியர்கள்’ பழைய இலக்கியங்களை ஆக்ரமித்தது மற்றும் திராவிட இயக்கத்தினரின் jingoism போன்றவை நவீனத்துவர்களுக்கு ஒரு வகை ஒவ்வாமையை ஏற்படுத்தியிருக்கலாம். மறைந்த எழுத்தாளர் காப்ரியேல் கார்ஸியா மார்க்வஸ்[1], லத்தீன் அமெரிக்க எழுத்தாளர்களின் பெருந்துயரம் தங்களுக்கென்று தங்கள் மரபிலிருந்து எடுத்துப் பயன்படுத்த படிமங்களே எதுவும் இல்லை, தான் அதை உருவாக்க வேண்டியிருந்தது என்கிறார். நவீனத்துவ தமிழ் நாவல்களை படிப்பதில் உள்ள ஆகப் பெரிய சோகம் தமிழ் படிமங்களை அவை பயன்படுத்தவில்லை என்பதுதான். நவீனத் தமிழ் இலக்கியத்தின் தொடக்கமான புதுமைப்பித்தனிடமிருந்து அவருடைய யதார்த்தவாதத்தையும், நக்கல் நையாண்டி நடையையும் நவீனத்துவர்கள் பெற்றுக்கொண்டனர். அவருடைய கடைசி காலத்து படைப்புகளான கயிற்றரவு, ‘கபாடபுரம்’ போன்றவற்றை நவீனத்துவம் கண்டுகொள்ளவில்லை. கபாடபுரம் சிறுகதையின் சாரமும் கொற்றவையின் மையமும் ஒன்றுதான். [அரசியல் பிழைத்தோர்க்கு அறம் கூற்றாகி, கபாடபுரத்தை கடல் கொள்கிறது.] கபாடபுரம் யதார்த்த உலகில் துவங்கி, ஆசிரியரின் நக்கல் கலந்த குரல் கதை முழுக்க ஓங்கி ஒலித்து, கடைசி சில பத்திகளில் காலாதீதத்தில் சென்று முடிவடைகிறது. கொற்றவை நேரெதிர். முற்றிலும் யதார்த்தம் கலவாத கனவு போன்ற நடையில், காலாதீதத்தில் துவங்கி, கடைசி சில பக்கங்களில் ஆசிரியரின் குரலுடன் தற்காலத்தில் முடிவடைகிறது. புதுமைப்பித்தன் சைவ பின்புலத்தில் [எரிமலை – நெற்றிக்கண்ணை திறக்கும் ஈசன்] தமிழ் மரபை ஆராயும்போது, ஜெயமோகன் சாக்த (தாய் தெய்வ) மரபில் [பொங்கும் கடல் – வெறிக்கூத்தாடும் கொற்றவை] கொற்றவையை எழுதியுள்ளார். [கன்யாகுமரியை வெறிக்கூத்தாடும் கொற்றவையின் வடிவில், பொங்கிவந்த கடலின் உருவகமாக ஜெ. எழுதியிருக்கும்போது, ‘ஆழி சூழ் உலகில்ஜோ டி க்ரூஸ், குமரி அன்னையை, கிறித்தவ விழுமியத்தின் சாரமான தியாகத்திற்கு உருவகிக்கிறார். பொங்கி வரும் கடலிலிருந்து தன் குடியை காக்க, தன்னை பலியிடுகிறாள் கெழுகடல் கரை நிற்கும் செல்வி.]

jeyamohan_kotravaiவிஷ்ணுபுரத்தைப் போலவே, கொற்றவையும் ‘கபாடபுர’த்திலிருந்து, சில தூண்டுதல்களை பெற்றிருந்தாலும், அதன் பெரும்பகுதி, சிலப்பதிகாரத்தின் மறுபுனைவு. சிலம்பின் சாரத்தை தக்க வைத்துகொண்டே, கதை மாந்தர்களையும், நிகழ்வுகளையும் மாற்றி எழுதியிருக்கிறார். உதாரணமாக, சிலம்பில் செங்குட்டுவன் வடமன்னர்களான கனகவிஜயரின் முடித்தலை நெரித்து, அவர்தம் கதிர்முடியில் பத்தினிக் கோட்டத்து கால்கோள் கற்களை ஏற்றிய வீரன். இனைபுணர் எகினத்து இளமயிர் செறித்த துணை அனைப்பள்ளியில் [இளங்கோ!! 🙂 :-)] காத்திருக்கும் வேண்மாளை காணச் செல்லும் காதலன். கொற்றவையிலோ, செங்குன்றத்தின் குறுமர் நிறுவிய கண்ணகி சிலையின் பதிட்டை விழாவிற்கு சென்று அச்சிலையை நீள்நேரம் நோக்கி, பின்பு செங்குன்றின் உச்சியில் படுத்து விரிவானை நோக்கியடி, மண்ணாளும் நெறி எது என்று வியக்கும் மன்னன். சமணத் துறவி கவுந்தி, கொற்றவையில் கோவலனுக்கு துறவியாகவும், கண்ணகிக்கு நீலி எனும் பேயாகவும் (உக்கிரதெய்வம்) வழித்துணையாக வருகிறாள். சிலம்பில், பழையன் குட்டுவன் பற்றி ஒரு வரி வருகிறது. கொற்றவையிலோ, அவன் முக்கியமான எதிர்நிலை பாத்திரம். சிலம்பிலுள்ள மிகச் சிறிய நிகழ்வுகளைக் கூட மாற்றுகிறார் ஜெ. மாதவியிடமிருந்து திரும்பிவரும் கோவலனை, யாரென்று தெரியாமல் “காவலன் போலும்” என அறிவிக்கும் கண்ணகியின் சேடி, கொற்றவையில் “ஆ கள்வன்!” என்கிறாள். சொல்லிக் கொண்டே போகலாம். சில முக்கியமானவற்றை கீழே தொகுத்துள்ளேன்.

மூன்று வாவிகள்:
சிலப்பதிகாரத்தில் பாலை வழியே செல்லும் கண்ணகி, கோவலன், கவுந்தி மூவரும் மாடல மறையவன் என்ற அந்தனனிடம் மதுரைக்கு வழி கேட்கிறார்கள். அவன், மூன்று வழிகளை சொல்லி, அம்மூன்றில், இடைப்பட்ட வழியில் மாலிருஞ்சோலை வரும். அங்கு புண்ணிய சரவணம், பவகாரணம், இட்டசித்தி என்ற மூன்று வாவிகள் உள்ளன; மூன்று வாவிகளையும் காக்கும் தெய்வங்களின் அனுமதி பெற்ற பின், அவற்றில் மூழ்கினால், முறையே தொன்னூலாகிய ஐந்திரத்தை கற்ற பலன், முன்வினை/வருவினை/நிகழ்வினை அறிதல் மற்றும் வேண்டியது கிடைக்கும் என்கிறான். இம்மூன்றிலும் மூழ்காவிட்டாலும், மாலின் திருவடி தொழுதால், இம்மூன்றில் மூழ்கிய பலனை ஒருங்கே அடையலாம் என்கிறான். இன்மூன்று குளங்களும், “இதைச் செய்தால் இது கிடைக்கும்” என்ற அடைப்படையில் சடங்காகவும், அதைவிட பெரியது சரணாகதி (பக்தி) என்ற அளவிலேயே வருகிறது. சடங்கையும், பக்தியையும் ஏற்காத சமணத்துறவியாகிய கவுந்தி, மாடல மறையவனிடம் வாவிகளில் மூழ்க வேண்டியதில்லை என்று வாதிடுகிறார்.

kannagi_kovalan_kavunthi_adigalகொற்றவையில் கண்ணகி, கோவலன், கவுந்தி வடிவில் வழித்துணையாக வரும் நீலியும் மாடல மறையவனிடம் வழி கேட்கிறார்கள். அவன் வழிகளையும், வாவிகளையும் விவரிக்கக் கேட்டு, கோவலனுக்கு, அம்மூன்று வாவிகளிலும் மூழ்கி வாழ்க்கையை அறியும் ஆவல் ஏற்படுகிறது. கோவலனை, அவனுடைய கனவின் மூலம் இம்மூன்று வழிகளில் அழைத்துச் செல்கிறாள் நீலி. அறிவருள் வாவியில் (புண்ணிய சரவணம்) மூழ்கும் கோவலனுக்கு, வாவியின் தேவதையான நலமருள் நங்கை, வாவியின் மூன்று படிகளை விவரிக்கிறது. மூன்று படிகளையும் கடந்து சென்றாலே, மெய்மையின் ஊற்றை அறிய முடியும் என்றும், ஆனால் மூன்று படிகளையும் கடந்தவர் எவருமில்லை என்கிறது. தன் அறிதலைப்பற்றி, முதற்படியில் நன்மையையும், இரண்டாவது படியில் தீமையயையும் கடந்து, இவை இரண்டும் இல்லாத, காலம் உறைந்து நிற்கும் மூன்றாவது படியை கடக்க முடியாமல், செய்வதறியாது திகைத்து திரும்புகிறான் கோவலன். வானாறு வீழ்ந்தும் நிறையாத சுனையை கனவில் கானும் மாயைக்கு, சித்தார்த்தன் பிறக்கிறான். மனைவி, குழந்தைகள் பிறந்த பின்னரும், சித்தார்த்தனின் கண்களில் துயர் எஞ்சி இருக்கிறது. மனையை, அரசை துறந்து, கதவம் பல திறந்து, புதவம் பல புகுந்து, அறிவின் வழியில் பயனித்த சித்தார்த்தன், சூழந்து, அகன்று, ஆழ்ந்து, உயர்ந்த வழியின் முடிவில் உள்ளது பெரும் பாழ் என்று அறிகிறான். அறிவின் வழியில் செல்லும் நவீனத்துவம் சென்றடைந்த பெரும் பாழ். பிறப்பறு வாவியில் (பவகாரணம்) மூழ்கி தன் முன்வினையை அறியும் கோவலன், எங்கோ தன்னைப்போலவே ஒருவனை காண்கிறான். கலிங்க மன்னர் குலம் கபிலபுரம், சிங்கபுரம் என இரண்டாக பிரிந்து, உட்பூசலிடுகிறது. கபிலபுரத்து அமைச்சன் மகன் சங்கமன், தன் இல்லாள் நீலியுடன் நகர் நீங்கி, வாழ்வுக்காக சோழ நாட்டு புகாருக்கு செல்லும் வழியில், சிங்கபுரத்தில், மனைவியின் நகைகளை விற்கும்போது, தவறாக குற்றம் சாட்டப்பட்டு கொலையாகிறான். தன் வருவினையை அறிவதற்காக மீண்டும் மூழ்கும் கோவலன், எதிர்காலத்தில், கொடுங்கோளூர் கண்ணகி கோயிலில் சன்னதம் வந்து வெறியாடும் பெண்ணின் காலடியில் சிறுகல்லாக தன்னை காண்கிறான். வாவியின் ஓவியப் பாவை வருத்தத்துடன் பார்க்க, நிகழ்வினையை அறியாமலே வாவியிலிருந்து வெளியேறுகிறான். வேண்டியது கிடைக்கும் விருப்பறு வாவியில், எதுவும் வேண்டாமலே எழுந்துவிடுகிறான் கோவலன்.

ilango_adigalகோவலனின் கனவில் வரும் வாவிகள் இளங்கோவின் வாழ்வில் வரும் பகுதிகளாகின்றன. அரசு துறந்து, குணநாட்டில் சாக்கிய நெறியேற்று துறவறம் பூண்ட இளங்கோ, பற்பல நூல்களையும், பல மொழிகளையும் கற்று, மாணவர்களுக்கு ஆலமரத்தடியில் அமர்ந்து போதிக்கிறார். மதுரை கூலவாணிகன் சாத்தனின் மூலம், கண்ணகி கதை கேட்டு, அறியாப் பெண்ணை அறிவமர் செல்வியாக ஆக்கிய பெருவல்லமையை வியக்கிறார். வாவிகளில் வரும் ஓவியப்பாவை போல, மேற்குமலைக் குகையில் நிலவொளியில் ஒளிரும் இடச்சிறுகால்விரல் மணி அணிந்த ஓவியம், இளங்கோவை, கண்ணகியை பற்றி அறிய புறப்படத் தூண்டுகிறது. தமிழ் நிலமெங்கும் அலையும் இளங்கோவிற்கு, அறிவருள் வாவியில் வழிகாட்டும் நலமருள் நங்கையைப் போல, மணிமேகலை தன்னறம் உணர்த்துகிறார். அதன் பின் பௌத்தம் வகுத்த அறிவின் பாதையிலிருந்து விலகி, கன்னியாகுமரி அன்னையின் முன், விரிகடலே அன்னையாக சுடர, தன்னறம் உணர்ந்து, கண்ணகியின் கதையை காலத்தில் அழியாத காப்பியமாக இயற்றி, பின்பு சபரணமலையில் ஐய்யனாக நிறைவடைகிறார்.

seermaiமூன்று வாவிகளும் படிமங்களாக ஞானம், தியானம், கற்பனை என இந்து மரபு குறிக்கும் அறிதலின் மூன்று வழிகளை சுட்டுகின்றது. இம்முன்றிலும் பயனித்து வாழ்வில் நிறைவடைந்தவராகிறார் இளங்கோ. வைதீகத்தைவிட அவைதீக மரபுகளை பலபடிகள் தூக்கலாகவே ஆதரிக்கும் ஜெ. தன் நாவல்களில், அறிவின்/ஞானத்தின் எல்லைகளை எப்போதும் வரையறை செய்ய தவறுவதில்லை. தமிழ் நாவல்களில் இந்திய தத்துவங்கள் முற்றிலும் இல்லாமல் இருந்தது. இந்திய தத்துவ மரபுகளை தமிழ் நாவல்களில் இணைத்தது, ஜெ.வுடைய முக்கியமான பங்களிப்புகளில் ஒன்று. [அரவிந்த் எழுதிய சீர்மை நாவலும் இம்மூன்று வழிகளையும் பற்றி பேசுகிறது. பக்தியை முழுமுற்றாக நிராகரிக்கும் கென் ஞானத்திலும், தியானத்திலும் அவன் தேடிய முழுமையை அடைய முடியாதபோது, கேன்சரால் பாதிக்கப்பட்ட த்ரேயாவிற்கு கற்பனையில் (ஓவியக்கலையில்) முழுமை கை கூடுகிறது. அதுவும் மேற்கத்திய தத்துவம் சுட்டும் முழுமுதல் சீர்மை இல்லாமல், கீழை தத்துவம் சுட்டும் சிறிது குறைபாடு உடைய முழுமையில். அவள் அடைந்த முழுமையை சொற்களில் நூலாக்கி, அது ‘நிறுவனப்படுத்தப்படும்போது’ அவன் மனம் கனக்கிறது. காட்சிப்படுத்துதல், தத்துவத்தை புனைவில் பொருத்துதல் என சீர்மை எனக்கு மிகப் பிடித்திருந்தது. விரிவாக எழுத வேண்டும்.]

காப்பியத்தின் மையம்:
kannagi_paandianதென்னில மக்களின் முதல் தெய்வம் கன்னி. தென்திசையும், மாகடலும் கருமையாகவும், மரணமாகவும் தொன்மக்களுக்கு அச்சமூட்டுகிறது. இருளையும், ஆழியையும் கண்டு அஞ்சாத முக்கண்ணனும், ஆழியானும் தமிழ் நிலத்தின் தெய்வங்களாகிறார்கள். வெண்கல யுகத்தில் இருக்கும் தென்நிலத்திற்கு, இரும்பை அறிமுகப்படுத்தும் குறுமுனி, குமரி முனையில் தெய்வங்களின் அன்னையான கன்னி அன்னைக்கு சிலையெடுத்து, அன்னையின் வலச்சிலம்பு மறவர்களுக்கும், இடச்சிலம்பு வணிகர்களுக்கும், வலதுகால் நீள்விரல் மணி உழவர்களுக்கும், இடதுகால் நீள்விரல்மணி பரதவர்களுக்கும், வலச்சிறுவிரல் மணி இடையர்களுக்கும், இடச்சிறுவிரல் மணி மலைவேடர்களுக்கும் என தமிழ்குடிகளே அன்னையின் உடலென வகுத்ததாகவும், கன்னியின் ஆட்சியில் தென்நிலம் வாழ்ந்ததாகவும், பின்பு தென்நிலம் பலமுறை கடற்கோளால் அழிய, தொல்குலங்கள் புதிய நிலங்களை நோக்கி பயனித்ததாகவும், புகார் நகர பெருவணிகன் மாநாய்க்கன் இல்லத்தில் முதுபாணன் பாடுகிறார். கண்ணை அன்னை காக்கும் புகார் நகர வணிகர் குடியில் மாநாய்கனின் மகளாக கண்ணகியும், கருங்கண் கொற்றவை காக்கும் பாலை நிலத்து மறவர் குல தலைவன் பழையன் குட்டுவனின் மகளாக வேல்நெடுங்கண்ணியும் பிறக்கிறார்கள். குலதெய்வங்களின் அடையாளமாக கண்ணகிக்கு வலச்சிலம்பும், நெடுங்கண்ணிக்கு இடச்சிலம்பும் அனிவிக்கப்பட்டு அவரவர் ஊர்களில் சிலம்பணி விழாக்கள் நடைபெறுகிறது. பின்பு கண்ணகி கோவலனையும், நெடுங்கண்ணி பாண்டியனையும் மணக்கிறார்கள். காலம் உருண்டோடுகிறது. பட்டத்தரசியான தன் மகள் வயிற்று வாரிசு மூலம், மதுரையை மீண்டும் தன்குடி ஆளவேண்டும் என்ற கனவில் இருக்கிறார் மறக்குலத் தலைவன் பழையன் குட்டுவன். ஊர்தோறும் மறவர் படை, வணிகர்களையும், உமணர்களையும் கொள்ளையிடுகின்றனர்; வேளிர்களின் விதைநெல்லை கவர்கிறார்கள்; மல்லர்களை அடிமைகளாக வடவணிகர்களுக்கு விற்கிறார்கள். பெண்களை கவர்ந்து செல்கிறார்கள். நாடு முழுவதும் அறம் வழுவி, குடிப்பூசல்கள் எழுகின்றது. பரந்த நிலத்தில், அரசின் செங்கோல் எல்லா இடங்களிலும் செல்லமுடியாது, பூசல்கள் எழத்தான் செய்யும் என்கிறான் பாண்டியன். மன்னனின் கோல், அறவோர் நூல், மறையோர் சொல் செல்லா இடங்களிலும் செல்லும் ஒன்றுள்ளது, அது அறம் என்கிறார் அமைச்சர். அமைச்சரின் நற்சொற்களை ஏற்காத பாண்டியன், குடிகளின் குறைகளை களையாமல் கேளிக்கைகளில் ஈடுபடுகிறான். இவ்வாறு, மதுரையே ஒரு கொந்தளிப்பான சூழலில் இருக்கும்போது, வாழ்வு தேடி கோவலனும், கண்ணகியும் மதுரைக்கு வருகிறார்கள். தனக்கு எதிராக எழும் பிற குலத்தலைவர்களை சதிகள்மூலம் கொன்று, பிற குலங்களின்மேல் தன் குலத்தின் உரிமையை நிலைநாட்டும்பொருட்டு, பிற குடிகளிடம் இல்லாத, தன்குடி அடையாளமான, மந்தனச் சொற்கள் பதித்த சிலம்பைக் கொண்டு சிலம்பணி விழா எடுக்க திட்டமிடுகிறார் பழையன். எல்லா குடிகளுக்கும் அன்னையின் அணிகலன் குடியடையாளமாக உள்ளதாகவும், பழையனிடம் வலச்சிலம்பு இருப்பது போல, தமிழ் நிலத்தில் எங்கோ இடச்சிலம்பும் இருக்கும்மெனவும், அது வெளிப்படும்போது, குடிகளுக்கிடையே பெருமை சிறுமை இல்லை என அறிவீர்கள் என்கிறார்கள் பிறகுடித் தலைவர்கள். சிலம்பணி விழாவிற்கு முன் சிலம்பு திருடப்படுகிறது; கண்ணகியின் வலது சிலம்பை விற்க வந்த கோவலன் தவறாக குற்றம் சாட்டப்பட்டு கொலையாகிறான். அதுகேட்டு சன்னதம் கொண்டு எழுந்த கண்ணகி, எரிதழல் கொற்றவையாக மதுரை நகர் புகுகிறாள். கோவலனின் கொலை, மதுரையில் கலகம் வெடிக்க ஒரு நிமித்தமாகிறது. பெண்களும், வடவணிகர்களுக்கு அடிமைகளாக விற்க கொண்டுசெல்லப்பட்டு, அங்கிருந்து தப்பிவந்த கடைசியர்களும் முன்னெடுக்க மதுரை தீக்கிரையாகிறது. கண்ணகியின் இடச்சிலம்பை கண்டு பாண்டியன் எல்லாக்குடிகளும் சமமானவையே, ஒன்றே, குடியாளும் அன்னையே அறமென்றுணர்ந்து உயிர் துறக்கிறான். அரசியல் பிழைத்தோர்க்கு அறம் கூற்றாகிறது.

உரைசால் பத்தினிகளை உயர்ந்தோர் ஏத்தும் காவியமில்லை கொற்றவை. விவேகானந்தரின் வாழ்க்கை வரலாறில் ஒரு கதை வருகிறது. விவேகானந்தரின் தாத்தா துர்கா சரணர், திருமணமாகி குழந்தை பெற்ற பின், இளமையிலே துறவறம் பூண்டு வீட்டை விட்டு சென்றுவிடுகிறார். பல வருடங்கள் கழித்து, சரணரின் மனைவி, காசியாத்திரை சென்று, தெய்வங்களை தரிசித்தபடியே செல்லும்போது, ஒருநாள் படிகளில் கால் இடறி மூர்ச்சித்து விழுந்து, ஒரு துறவியால் காக்கப்படுகிறார். மூர்ச்சை தெளிவித்த துறவி, துர்கா சரணர்! “மூர்சித்து விழுந்த மனைவியை காப்பாற்றி, தன் மனைவி என்று தெரிந்து வியப்பில் மூழ்கினார். இருப்பினும் சிறிது நேரத்தில் உணர்ச்சியை கட்டுப்படுத்திவிட்டு, “இதெல்லாம் மாயை” என்று முனுமுனுத்தபடியே அப்பால் போய்விட்டார். இதற்காக அவர் மனைவி கவலைப்படவில்லை. எதுவுமே நடவாதது போல எழுந்து, கோவிலுக்குள் சென்று, இறைவனை வலம் வரத் தொடங்கினார்” என்று எழுதுகிறார் அ.லெ. நடராஜன். மரபாக சொல்லப்படும் இது போன்ற கதை, இலக்கியமாகும்போது கொற்றவையின் மகதி கதை போல இருக்கும்.

மகதியிடம் கண்ணகி கேட்டாள் “பிறகு உங்கள் கணவனை கண்டீர்களா?”. “ஆம்” என்றாள் மகதி. “அவன் மூதிரவன் ஆகித் துவராடையும் கப்பரையுமாக இவ்வழி ஒரு நாள் வந்தான். வரகரிச் சோற்றை பிச்சையாக ஏற்று இரவில் படுத்தான். அன்றிரவு நான் படுத்த கற்படுக்கையருகே மறுநாள் மென்பூழி மீது அவன் பாதம் வந்து நின்று மீண்ட தடம் தெரிந்தது” என்றாள் மகதி. “அவனிடம் நீங்கள் ஏன் பேசவில்லை?” என்றாள் கண்ணகி. “துறப்பதற்கு வீடு விட்டிறங்க வேண்டியதில்லையே” என்றாள் முதுபார்ப்பினி.

madhavi_kovalanசிலம்பில், மாதவி பாடும் கானல்வரி பாடல்களை தவறாக பொருள்கொண்டு, அவள் வேறெவரையோ நினைத்து பாடுகிறாள் என ஐயுற்று, மாதவிடமிருந்து பிரிந்து கண்ணகியிடம் மீள்கிறான் கோவலன். கொற்றவையிலோ, மாதவியுடன் காமத்தில் திளைத்து, பெண் காமத்தின் ஊற்றுமுகம், குழந்தைக்கான விழைவென என அறிந்து, அதிர்ந்து, மாதவி கருவுற்றதை உணர்ந்துகொண்டபின், அவளிடமிருந்து விலகி, கண்ணகியிடம் மீள்கிறான்.[2] குலம் தந்த வான்பொருள் குன்றத்தை தொலைத்துவிட்டு வரும் கோவலனின் மேல் ஏற்படும் வெறுப்பை தன்னுள் மறைத்து, மரபு வகுத்தபடி பத்தினிகளுக்குரிய அருளும் விழிகளும், சொற்களுமாக அவனை ஆரத் தழுவி ஏற்றுக்கொள்கிறாள் கண்ணகி. பின்பு, ஐவகை நிலத்தில் பயனித்து, தமிழ் நிலமெங்கும் பெண்கள் படும் துயரை கண்டும், குலக்கதைகளாக நீலி சொல்லும் கதைகளை (செல்லி, வள்ளி, ஆதிமந்தி, யசோதரை..) கேட்டும் கண்ணகியின் குண இயல்பு மாறுகிறது. கற்பு, நெறி என சொற்களால் கட்டப்பட்டுள்ள சிறையை கண்டு கொள்கிறாள். ஒரு இனமே அடிமைப்பட்டு, அவ்வினத்தின் ஆண்கள் அடிமைகளாக விற்கப்படுவதைக் கண்டும் அவள் கலங்குவதில்லை; “நான் அக்களமர் குலபெண்டிரை எண்ணிச் சற்றே ஆறுதல் கொள்கிறேன். அவர்கள் தங்கள் ஆண்களை நம்பி வாழப்போவதில்லை. ஆகவே இவர்கள் விற்கப்படினும் அவர்கள் இழப்பது ஏதுமில்லை!” என்கிறாள். கற்பு வழுவியர்கள் என்று குற்றஞ்சாட்டப்பட்டு கொல்லப்படும் கன்னியரும், பெண்களும் அக்குலங்களின் தெய்வங்களாகிறார்கள். வையத்தில் வாழ்வாங்கு வாழ்ந்தாரை வானுறையும் தெய்வங்களில் வைக்கும் நம் மரபு, வையத்தில் வாழ்வெடுத்து வாழாது போனவர்களையும் தெய்வங்களாக்குகிறது. குலம்தோறும் ஆற்றியிருக்கும் பெண்களை கண்டு, அவர்கள் துயர் பாடும் தேவந்தியின் பாடலாக ஒலிக்கும்

முட்டுவேன்கொல்! தாக்குவேன்கொல்!
ஓரேன்யானும் ஓர்பெற்றி மேலிட்டு
ஆஅல் எனக் கூவுவேன்கொல்!
அலமரல் அசைவிளி அலைப்ப என்
உயவு நோய் அறியாது துஞ்சும் ஊர்க்கே!

சங்கப்பாடல் மூலம், பெண்களின் துயர்பாடும் காவியமாகவே விரிகிறது கொற்றவை.

சிலப்பதிகாரத்தில் ஊழ்வினை உறுத்துவந்து ஊட்டுவதை விளக்க, கோவலன்-பரதன் கதை விவரிக்கப்படுகிறது. [நீலியின் நகைகளை விற்கும்போது, சங்கமனை அரசனிடம் தவறாக காட்டிக்கொடுக்கும் பரதன், இப்பிறவியில் கோவலனாக பிறந்து ஊழ்வினையால் மதுரையில் கொலையாகிறான்]. கொற்றவையில் சங்கமன்-நீலி போல கோவலன்-கண்ணகி வருகிறார்கள். ஊழ்வினை என்ற கருத்தை முன் வைக்கவில்லை ஆசிரியர். காலத்தின் சுழற்சியில் நிகழ்வுகள் மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்கின்றன. மகதி-பார்ப்பனன் போல சித்தார்த்தன்-யசோதரை, கடலில் குதிக்கும் செல்லி போல மணிமேகலை, நீலி-சங்கமன் போல கண்ணகி-கோவலன், மீண்டும் மீண்டும் அழியும் மதுரை என காலத்தின் சுழற்சி மீண்டும் மீண்டும் சுட்டப்படுகிறது.

****

உலகின் பெரும்பான்மையான கலாச்சாரங்கள், தாங்களே உலகின் முதல் குடி என்றும், தங்களிடமிருந்தே பிற கலாச்சாரங்களும், மொழிகளும் தோன்றின என்கின்றன. இந்தியாவிற்குள் பல்வேறு காலகட்டங்களில் வந்த இனங்கள், பல நூற்றாண்டுகளாக அதிகாரத்திற்காகவும், வாழ்வாதரத்திற்காகவும் போரிட்டும், கலந்தும் வாழ்கின்றன. போர்களும், இனக்கலப்புகளும், மேல்-கீழ் அடுக்குகளும் தவிர்க்க முடியாதவையும் கூட. அதுபோல மேல்-கீழ் என்பதும் காலத்திற்கேற்ப மாறுபவையும்கூட. பெரும்பாலான தமிழ் மனங்களில் ‘லெமூரியா’, ‘ஆரிய படையெடுப்பு’ போன்றவை ஒரு நிறுவப்பட்ட உண்மையாக இருக்கிறது. கல்லூரி முடிக்கும்வரை எனக்கும் அது நிறுவப்பட்ட உண்மையே. தமிழகத்தைவிட்டு வெளியே சென்றது முதல் (வேலைக்காக பெங்களூருக்கு), அக்கருத்தில் மாற்றம் ஏற்பட்டது. கொற்றவையில் வரும் ‘நீர்’ பகுதி, கற்பனையிலும், மொழியிலும், தமிழில் எழுதப்பட்டுள்ளவற்றிலே சிறந்தது. ஆனால் கருத்தளவில் ‘ஆரிய படையெடுப்பை’ மனநிலையை நீடிக்கச்செய்யக்கூடியது. எனக்கு தனித்தமிழ் தேசியத்தில் உடன்பாடில்லை. ஆனால், தனித்தமிழ் தேசத்திற்கு ஒரு விவிலியம் எழுதினால், கொற்றவையின் “நீர்” பகுதியை அதன் ஆதியாகமமாக வைக்கலாம். [உலகின் மிக இளைய நாடான தெற்கு சூடானில் பல்வேறு இனக் குழுக்களுக்குள் நிகழும் உள்நாட்டுப்போரை கவனித்தாலே, ஆரிய-திராவிடம் இட்டுச் செல்லக் கூடிய முடிவை ஊகிக்கலாம். கண்முன்னே இலங்கை உதாரணமாக உள்ளது]. இருப்பினும், ஒரு புனைவில் என்ன எழுதவேண்டும் என்பது ஆசிரியருடைய முழுஉரிமை.

****

கொற்றவையும் விஷ்ணுபுரமும் :

சூலமும், சொல்லும், திகிரியும் தாங்கிய மூவர்க்கு ஆயினும்,
காலம் என்று ஒன்று உண்டம்மா

என்ற கம்ப ராமாயண வரிகள் விஷ்ணுபுரத்திற்கானது. இவ்வரிகளுடன் சேர்த்து,

பங்கயத்து ஒருவனும், விடையின் பாகனும், சங்கு
கைத் தாங்கிய தருமமூர்த்தியும், அங்கையின்
நெல்லிபோல் அனைத்தும் நோக்கினும்
மங்கையர் மன நிலை உணர வல்லரோ?

என்பதும் கொற்றவைக்கான வரிகள்.

vishnupuram சுருக்கப்பட்ட வடிவம் கொற்றவையின் கடைசி பகுதியில் உள்ளது. விஷ்ணுபுர கோயில் போல கொடுங்கோளூர் மாமங்கலை ஆலயம் இருக்கிறது. அக்னிதத்தரின் சொல் விஷ்ணுபுரத்தை ஆள்வது போல, நெடுநாட்கள் கைவிடப்பட்டு கிடந்த ஆலயத்தை மீண்டும் கட்டிய சங்கரத்திருவடித்தானத்தின் சொல் மாமங்கலை ஆலயத்தை ஆள்வதாக சொல்கிறார் காலசூரி. முகமதியர் படையுடன் இனைந்து கடையர் மக்கள் விஷ்ணுபுரத்தை இடித்ததுபோல, டச்சுப் படையுடன் புலையர்கள் கொடுங்கோளூரை அழிக்கிறார்கள். பெருமூப்பன் சிலை விஷ்ணுவாகவும், ததாகதராகவும் ஆனது போல, குறுமர்களின் கன்னியன்னை மாமங்கலையாகவும், அறிவமர்செல்வியாகவும் ஆகிறாள்.

விஷ்ணுபுரத்தின் முதற்பகுயில் வரும் சங்கர்ஷணனின் காவிய அரங்கேற்றம், பாண்டியன், இரண்டாம் பகுதியில் அஜிதரின் ஞானசபை விவாத வெற்றிக்குப் பின் வரும் நிகழ்வுகள், அஜிதரின் மரணம் என விஷ்ணுபுரத்தில் அமைப்பை சார்ந்த எதுவும் உயர்வாக பேசப்படவில்லை. உயர்வாக சித்தரிக்கப்பட்ட சுடுகாட்டு சித்தன், குறத்தி நீலி போன்றோர் அமைப்பிற்கு வெளியே உள்ளவர்கள். ஒப்புநோக்க கொற்றவையில் கண்ணகி, சேரன் செங்குட்டுவன், இளங்கோ, சாத்தன், மணிமேகலை, தேவந்தி, நீலி என நிறைய நேர்நிலை கதைமாந்தர்கள் இருக்கிறார்கள். விஷ்ணுபுர ஞான சபையில் தன் பெருங்காவியத்தை அரங்கேற்றிய பின்னர், சங்கர்ஷணன் மனம் வெறுத்து விஷ்ணுபுரத்தை விட்டு விலகிச் செல்கிறான். தான் இயற்றிய காவியமே பயனற்றது என நினைக்கிறான். கொற்றவையில், இளங்கோ சிலப்பதிகாரத்தை இயற்றி தன் சீடனிடம் தந்து, சேரனின் அவையில் அரங்கேற்றச் சொன்ன பின்னர், சபரண மலையில் உண்ணாநோன்பு நோற்று உயிர் துறக்கிறார். விஷ்ணுபுரத்தை ஒப்பிட்டால், கொற்றவையில் “அமைப்பு” ஓரளவிற்கு நேர்நிலையாக சித்தரிப்பட்டிருக்கிறது. உதாரணத்திற்கு விஷ்ணுபுரத்தில் அஜிதர் மரணத்தையும், கொற்றவையில் கண்ணகி மரணத்தையும் ஒப்பிடலாம்.

ஞானத்தின் படிகளில் ஏறி, விஷ்ணுபுரத்தை வென்ற அஜிதர், தன் இறுதி தருணத்தில், ஒரு குவளை நீருக்கில்லாமல், உயிர் துறக்கிறார். அவருடைய அமைப்பினரே அவர் மறைவை, ஒரு மாதம் கழித்து வரும் சித்திரா பௌர்ணமியன்று அறிவித்தால் நன்றாக இருக்கும் என்கின்றனர். ஞானத்தை தேடிவந்த நரோபா பயந்து ஓடுகிறான். வெண்குதிரையின் மீதேறி சொர்க்கம் புகுந்த ஆழ்வார் கதையும் அவ்வாறே. அவர் மறைந்தவுடன், அவரிடத்தை நிரப்ப வேறொரு ஆழ்வார் உருவாக்கப்படுகிறார். ஞானமும், பக்தியும் அமைப்பிற்குள் சிறைப்படுத்தப்படுகின்றன.

கண்ணகி செங்குன்றத்தில் மேழ மாத முழுநிலவு நாளில், பொன்மலர் பூத்த வேங்கை மரத்தடியில் உள்ள கற்பாறையில் கண் மூடியமர்ந்து உயிர் துறக்கிறாள். ஒளிரும் வானில், கார் திரண்டு வெண்ணிற யானை என உருக்கொண்டு மெல்ல அசைந்து வர, அதன்மீது சுடரொளி சிதற நிலவு ஏறியமர்ந்து கொள்கிறது. சேரன், அவன் அமைச்சர்கள், வணிகர்கள் என அனைவரும் சேர்ந்து கண்ணகிக்கு கோயில் கட்டுவதன் மூலம், கண்ணகி நிறுவனப்படுத்தப்படுகிறாள். சைவம், வைணவம், சாக்கியம், சமணம் என நான்கு பெருமதங்களும் மங்கலமடந்தையை தங்களவராக கருதுகின்றன. ஆனால், விழாவில் பங்கேற்ற களைப்பில் ஊர் உறங்க, அடுத்த விடியலிலே, கோயில் கருவறை இருளுக்குள் இருந்து கரிய சிலை வெளிவருகிறது. வஞ்சி நகரின் கிழக்கே இருக்கும் புலையர் குடியின் கன்னி சன்னதம் கொண்டு எழுகிறாள். கொற்றவை குறிக்கும் அறம் அமைப்பிற்குள் அடங்காதது என பொருள் கொள்ளலாம்.

kannagi_kovil

சேரன் செங்குட்டுவன் காலத்தில், குறுமர்களை (மலைக் குறவர்கள்) ஆரத் தழுவி நலம் விசாரித்து, தான் மார்பில் அணிந்திருந்த ஆரத்தை அவர்களுக்கு அனிவிக்கிறான். குறுமர்களுக்கு கண்ணகி கோயிலில் முதல் பூசனை நடத்தும் உரிமையிருக்கிறது. பல நூற்றாண்டுகள் சென்றபின், தம்புரான் காலத்தில் குறுமர்கள் தீண்டப்படுவதில்லை. கொடுங்கோளூர் கோயிலில் குறுமர்கள் பூசை முடித்த பின்னர், தீட்டுக் கழிப்பட்ட பின்பே அடிகளும், மறையவர்களும் மீண்டும் கோயிலுக்குள் உள்ளே வருகிறார்கள்

என்கிறது கொற்றவை. விஷ்ணுபுரமும், கொற்றவையும் தலித்துகள் குறித்து கிட்டத்தட்ட ஒரே பார்வையை முன் வைக்கின்றன. இந்து மரபின் மைய படிமங்கள் தலித்துகளுடையது. ‘பிறர்’ அதை அபகரித்துக்கொண்டனர். ஆதியில் இந்து சமூகம் நெகிழ்வுடன் இருந்து, பின்பு நிலவுடைமை காரணிகளால் இறுகிவிட்டது எனும் கருத்து ஜெயமோகனின் இந்துத்துவா திரிபு; தலித்துகள் இந்துக்களல்ல, அவர்கள் எப்பொழுமே ஒடுக்கப்பட்டிருந்தனர், ஜெயமோகன் தன் நாவல்களில் இந்துத்துவத்தை வலிய புகுத்துகிறார் என்று குற்றம் சாட்டுபவர்களுக்காகவே, முனைவர் வி.ஆர். சந்திரன் எழுதிய “கொடுங்கோளூர் கண்ணகி” ஆய்வுக்கட்டுரையை மொழி பெயர்த்திருக்கிறார். அந்நூல், கொடுங்கோளூர் கண்ணகி கோயிலின் சடங்குகளை விரிவாக விவரிக்கிறது. சடங்குகளில் புலையர்களுக்குரிய முக்கியத்துவத்தை ஆவணப்படுத்துகிறது. தமிழ்நாட்டிலுள்ள கோயில்களின் திருவிழாக்கள், சடங்குகள் குறித்தும் இதுபோன்ற பல நூல்கள் வரவேண்டும். நம் வரலாறை அறிய அவை பெருமளவில் உதவும்.

****

காந்தி போல ஒருவருக்கு, விஷ்ணுபுர சமூகத்தில் இடமிருந்திருக்குமா என்று நினைக்கும்போது, கொற்றவையில் அவருக்கான இடம் தாராளமாக இருக்கிறது. இறுகிய அமைப்பை எதிர்த்து, ஒரு விழுமியத்தை முன்வைத்து போராடுபவர், பின்பு வென்று, அவ்வமைப்பின் முகமாகிறார். காலத்தில் அப்புதிய அமைப்பும், முன்புபோலவே இறுகும்தோறும், புதிதாக போராடுபவர்களுக்கு, அவர் முன்வைத்த விழுமியமே தூண்டுகோலாக இருக்கிறது. [உதா: காலனிய அரசு — காந்தி — சுதந்திர இந்தியா — அண்ணா ஹசாரே] போல [பாண்டிய அரசு — கண்ணகி — கண்ணகிக்கு கோயில் கட்டும் சேர நாடு — சேர நாட்டு புலையர்குடியில் சன்னதம் கொண்டெழும் கன்னி]. செவ்வியல் மறுஆக்கங்களில், கம்பராமாயணம் எப்படி ஒரு உச்சமோ [3], அதுபோல நவீன மறுஆக்கங்களில் கொற்றவை ஒரு உச்சம். எழுத விரும்பும் ஒவ்வொருவரும் படிக்கவேண்டிய க்ளாஸிக் கொற்றவை.

******

பின்குறிப்பு :
[1]. ஜெ., கொற்றவை எழுதுவதற்கு ‘பாலையில் கைவிடப்பட்ட கொற்றவை ஆலயம்’ என்ற படிமம் தூண்டுகோலாக இருந்தது என்கிறார். மார்க்குவஸ் தான் புனைவு எழுதுவதற்கும் படிமங்கள் (visual imagery) தூண்டுகோலாக இருக்கும் என்கிறார்.

[2] சிலம்பிலும் கோவலன் அத்திரியில் பரிசுப்பொருட்களுடன் வந்து தன் குலதெய்வத்தின் பெயரை சூட்டியதாக மணிமேகலைதான் சொல்கிறாரே தவிர, கோவலனும் மாதவியும் சேர்ந்திருக்கும் பாடல்களில் மணிமேகலை பற்றிய குறிப்புகள் எதுவும் இல்லை. [கடல்கோளால் அழிந்த காகந்தி நகரின் கதை எதை குறிக்கிறது? காகந்தியும், மதுரையும் இருவேறு முகங்களா? அரசியல் பிழைத்தோர்க்கு கூற்றாவது போல, பெண்ணின் தனிமையும் துயரமும் நகரங்களை அழிக்கும் வல்லமை பெற்றதல்லவா? நண்பர்கள் யாராவது தெளிவுபடுத்தலாம்.]

[3]. தமிழில் எழுதப்பட்டுள்ள முதன்மையான செவ்வியல் மறுஆக்கம் கம்பராமாயணம். வால்மீகி ராமாயணத்தின் மையக் கதை ஒட்டி எழுதப்பட்டாலும், கம்பர், ராமாயண கதாப்பாத்திரங்களை உருமாற்றி, நிகழ்வுகளின் காலவரிசையை மாற்றி தன்னுடையை ராமாயணத்தை எழுதியிருக்கிறார். பேரிலக்கியங்களை மறுஆக்கம் செய்து பேரிலக்கியங்களை படைக்கும் மரபு தமிழில் இருந்திருக்கிறது. கம்ப ராமாயணத்தையும், வால்மீகி ராமாயணத்திலும் ஜடாயு, தாரை கதாப்பாத்திரங்கள் எவ்வாறு வேறுபடுகிறது என்று பார்க்கலாம்.

ஜடாயு:jatayu_rama
[வால்மீகி] சீதையை கவர்ந்து சென்றபின், குற்றுயிராக கிடக்கும் ஜடாயுவை ராமன் காண்கிறான். “கழுகு வடிவில் இருக்கும் அரக்கனான ஜடாயு, சீதையை உண்டுவிட்டது. சீதை ஜடாயுவுடன் போராடியதால், ஜடாயுவுக்கு காயம் ஏற்பட்டுள்ளது. ஜடாயுவை இப்போதே கொல்வேன்” என்று ஆர்ப்பரித்தபடியே ஜடாயுவை நோக்கி செல்கிறான் ராமன். ஜடாயு ராமனிடம் சரணடைந்து, ராவணன் கவர்ந்து சென்றது பற்றி தெரிவிக்கிறது. ஜடாயுவை தவறாக எண்ணியதை நினைத்து வருந்துகிறான் ராமன்.

[கம்பன்] சீதையை கவர்ந்து சென்றபின், குற்றுயிராக கிடக்கும் ஜடாயுவை ராமன் காண்கிறான். சீதையை கவரும்போது, ஜடாயுவிற்கு துனையாக, ராவணனுடன் போரிடாமல் வேடிக்கை பார்த்ததற்காக, தேவர்களையும், முனிவர்களையும் முனிந்து அவர்களை தண்டிக்கப்போகிறேன் என்கிறான் ராமன். ஜடாயு, ராமனிடம், தேவர்களோ, முனிவர்களோ ராவணனை எதிர்த்திருந்தால், தனக்கு ஏற்பட்ட நிலையே ஏற்பட்டிருக்கும். தவறு தேவர்களிடமோ, முனிவர்களிடமோ இல்லை. சீதையை வனத்தில் தனியே விட்டுவிட்டு மானின் பின்போன உன்னிடத்தில். ஆகவே, உலகை பழிசொல்லவேண்டாம் என்று ராமனுக்கு அறிவுரை வழங்குகிறார். ராமன் தன் தவறை உணர்ந்து வருந்தி, ஜடாயுவை தன் தந்தை என்றே அழைக்கிறான்.

வம்பு இழை கொங்கை வஞ்சி வனத்திடைத் தமியள் வைக,
கொம்பு இழை மானின் பின் போய், குலப் பழி கூட்டிக் கொண்டீர்;
அம்பு இழை வரி வில் செங் கை ஐயன்மீர்! ஆயும் காலை,
உம் பிழை என்பது அல்லால், உலகம் செய் பிழையும் உண்டோ?

தாரை:tara_sugriva_lakshmana
மழைக்காலம் முடிந்தபின் சீதையை தேடத்தொடங்குவோம் என்று ராமனுக்கு தந்த வாக்குறுதியை மறந்து, கள்ளிலும், காமத்திலும் உழன்றுகொண்டிருக்கும் சுக்ரீவனை எச்சரிக்க லட்சுமனனை அனுப்புகிறான் ராமன். கிஷ்கிந்தையை நோக்கி மிகுசினத்தோடு வரும் லட்சுமனனை எதிர்கொள்ள தாரையை அனுப்பவேண்டும் என்கிறார் அனுமன்.

[வால்மீகி] குறைஆடைகள் அனிந்து, வானரப் பெண்கள் சூழ, கண்கள் படபடக்க, இடை அசைந்தாட, உடைகள் நெகிழ, லட்சுமணனுக்கு அருகில் சென்று வணங்கி நிற்கிறாள் தாரை. வானர மகளிரால் சூழப்பட்டு, வெகு அருகில் நிற்கும் தாரையால் லட்சுமணன் வெட்கி கோபம் தனிகிறான். தாரை அவனிடம், சுக்ரீவனின் பிழை பொறுக்குமாறு வேண்டுகிறாள்.

[கம்பன்] குறைந்த ஆடைகள் அணிந்த வானர பெண்கள் சூழ தாரை வருகிறார். வாலி இறந்ததால், மங்கல அணி, நகைகள் அணியாமல், குங்கும சந்தன குழம்புகள் பூசப்படாத மார்புகளும், பாக்குமரம் போன்ற கழுத்தும் மறையும்படி மேலாடை போர்த்தி வந்த தாரையை கண்டவுடன், லட்சுமணனுக்கு கணவனை இழந்த தன் தாய் சுமித்திரை நினைவுக்கு வர கண்கள் பனிக்கிறான். சுக்ரீவனின் பிழை பொறுக்குமாறு வேண்டியபின், லட்சுமணனிடம், “சீதையை தேடுவதற்கு, வாலியை கொன்ற அம்பும், வில்லும் போதாதோ? வேறு துணையும் வேண்டுமோ? தேவியை தேடுவதற்கு ஆட்கள் தேடுகிறீர்களே” என்று சொல்வதை கேட்டும் லட்சுமணண் நாணுகிறான்.

….
தார் குலாம் அலங்கல் மார்பன், தாயரை நினைந்து நைந்தான். 50
…..
மங்கல அணியை நீக்கி, மணி அணி துறந்து, வாசக்
கொங்கு அலர் கோதை மாற்றி, குங்குமம் சாந்தம் கொட்டாப்
பொங்கு வெம் முலைகள், பூகக் கழுத்தொடு மறையப் போர்த்த
நங்கையைக் கண்ட வள்ளல், நயனங்கள் பனிப்ப நைந்தான். 51
……..
‘ஆண்டு போர் வாலி ஆற்றல் மாற்றியது அம்பு ஒன்று ஆயின்,
வேண்டுமோ, துணையும் நும்பால்? வில்லுனும் மிக்கது உண்டோ ?
தேண்டுவார்த் தேடுகின்றீர், தேவியை; அதனைச் செவ்வே
பூண்டு நின்று உய்த்தற்பாலார், நும் கழல் புகுந்துளோரும்.’ 58
……
என்று அவள் உரைத்த மாற்றம் யாவையும் இனிது கேட்டு,
நன்று உணர் கேள்வியாளன், அருள்வர, நாண் உட்கொண்டான்,
நின்றனன்;…59

வெறும் கழுகாக இருக்கும் ஜடாயு, கம்பனில் ராமனுக்கு அறிவுரை கூறும் தந்தையாகிறார். ஆதிகாவியத்தில் காமவல்லியாக வரும் தாரை கம்பராமாயணத்தில் அன்னையாகவும், அறச்சீற்றம் மிக்கவளாகவும் வருகிறார்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: ஜெயமோகன் பக்கம், விசு பதிவுகள்

என் பத்து வயதுப் பெண் எழுதிய கதை – The Scary Monster

monsters_under_the_bedஅமெரிக்காவில் பள்ளிகளில் சின்ன வயதுக் குழந்தைகளைக் கூட என்று எதையாவது எழுத வைப்பார்கள். இது என் பத்து வயதுப் பெண் க்ரியா எழுதிய கதை.

There once was a boy named Derek. Derek was 12 years old. He was a very brave boy and he wasn’t scared of anything at all. He lived in a city called Goldenrod. The next day was the Goldenrod’s twenty year anniversary. The folks of Goldenrod were planning a big party. Derek was too excited to sleep. His mom told him that it was time to sleep and if he didn’t the monsters will scare him.

Derek turned off the light and took a small flashlight. Derek quietly looked under his bed and saw three monsters under his bed. Derek wasn’t scared at all, but the monsters were.

One monster yelled “Ahhhh! A human!”

“Quiet down!” whispered Derek “I’m not scary. I won’t hurt you. Let me introduce myself. My name is Derek”

There was a green monster with a light green stomach. He says “H-hi. M-my name is Bambi. You seem very nice.”

Then a purple monster shaped like an onion with wings said “Hi! My name is Max! Everyone tells me I’m hyper!”

“Shh!” whispered another monster. “My name is Gambi. I have a question though. How come you’re not scared of us?”

“I don’t know.” said Derek.

“Gambi, don’t question it. Don’t you like someone who isn’t scared of us?” said Max.

“Whatever” said Gambi.

“I’m planning to have a party on Friday night. Can I show you to the people who come? Maybe some of them will like you and you can make new friends.”

“No! What if they don’t like us? Said Bambi

“Don’t worry about that. They’ll love you.”

They talked for the whole night and discussed about the party. It was already 9:00 a.m. when they stopped. Derek quickly got ready for the festival. Derek met his friend Annie and told her about what happened last night. He asked if Annie could help him with the preparations. Annie said of course she would help. Annie invited everyone and Derek decorated his house.

Annie said “ Okay! Let’s let everyone inside now”

Derek opened the door and met a huge crowd of people barge in. Annie invited all the girls into Derek’s room. Derek turned off the lights and was ready to show the monsters. The monsters were very worried about how his friends would react when they saw the monsters. Derek and Annie heard them trembling. Everyone was nervous.

“Come out guys.” whispered Derek. ”They don’t bite.”

The monsters shined brightly in the dark. The girls started giggling. Even the monsters were surprised by this reaction.

“Do they like us?” asked Max.” I think they do.”

The girls thought the monsters were adorable! They wanted to hug them.

“Yay! They like them!” screamed Annie” I am not surprised at their thinking they’re adorable. They’re so huggable!”

“Okay. The girls like them but I’m not so sure about the boys. I hope they react well” Derek said worriedly.” Well, we have to try.”

Derek called all the boys at the party to his room. He turned off the lights and told the monsters to come out. The monsters waddled out. The boys just stared at the monsters looking surprised. The monsters stared back worriedly.

“Well, what do you think?” said Derek. “Do you think they’re cute or something? Are they cool?”

The boys too thought the monsters were adorable. The monsters were so cute and looked so happy. After meeting all the guests, the monsters went out into the party and introduced themselves to everyone.

Max, Bambi, and Gambi were so excited to meet everyone. Derek heard Max screaming and jumping up and down after having a bit of sugar.

“Derek said “Wow! This turned out much better than I thought.” Everyone loved the monsters!”

When everyone got home, all the kids in Goldenrod looked under their bed. They too wanted to see a little monster and make friends with them. By this time, the monsters had heard about how the kids of Goldenrod loved the monsters hiding under their beds. They were all trying to squeeze under the beds. The kids and the monsters became very good friends. The monsters followed the kids and they were like little pets!

The kids of Goldenrod had assumed that something was bad even before trying it. They all realized their mistake. They had assumed that monsters were scary and got scared even before they met one. They never made a silly mistake like that again in their lives. They were all grateful to Derek for teaching them that lesson.

எல்லா உரிமையும் உங்களுக்கே

எதற்கும் வெளிப்படையாக சொல்லியே விடுகிறேன்.

இந்த வலைப்பதிவின் உள்ளடக்கம் அனைத்தையும் Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 Unported உரிமத்தின் அடிப்படையில் வழங்குகிறேன். இதன் மூலம் இந்த வலைப்பதிவின் உள்ளடக்கத்தை நீங்கள் எப்படி வேண்டுமானாலும் பயன்படுத்தலாம். திருத்தி மேம்படுத்தலாம். விற்கலாம். முழுக் கட்டுரையாக இன்னொரு தளத்தில் இடலாம். அச்சிட்டோ, ஒலிப்பதிவாகவோ, EPUB, PDF, MOBI போன்ற வடிவங்களிலோ பகிரலாம். இவற்றைச் செய்ய என்னுடைய முன் ஒப்புதல் தேவையில்லை.

ஆனால், அவ்வாறு பயன்படுத்தும்போது, நீங்கள் வெளியிடும் உள்ளடக்கமும் மேற்கண்ட அனைத்து உரிமங்களையும் அதனைப் பயன்படுத்துபவருக்குத் தர வேண்டும். உள்ளடக்கத்தின் மூலமாக இந்த இணையத்தளத்தின் முகவரியையும் கட்டுரையையும் குறிப்பிட வேண்டும். இணையத்தை அணுக வல்ல ஊடகமாக இருப்பின், சொடுக்க வல்ல இணைப்பு ஒன்றைத் தருவதும் வரவேற்கப்படுகிறது.

இதெல்லாம் யாரோ ஒருவர் போட்டதை கட்-பேஸ்ட் செய்தது. என் பதிவுகளுக்கு இதை விட அதிக உரிமைகளைத் தர விரும்புகிறேன். ஆனால் அதற்கு என்ன உரிமத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்றெல்லாம் தெரியவில்லை. நீங்கள் இந்தத் தளத்தின் பதிவுகளைப் பகிர்வதும் பயன்படுத்துவதும் அடுத்தவர் பகிர்வதையும் பயன்படுத்துவதையும் எந்த விதத்திலும் கட்டுப்படுத்த முடியாது என்பதைத் தவிர வேறு எந்த நிபந்தனையும் இல்லை. மூலச்சுட்டிக்கு இணைப்பு கொடுப்பது கூட வேண்டுகோள்தான். அப்படி செய்தால் எனக்கு கொஞ்சம் திருப்தியாக இருக்கும்.

ஆனால் இவை அனைத்தும் நான் எழுதும் பதிவுகளுக்கு மட்டும்தான். அடுத்தவர் எழுதும் பதிவுகளில் யார் ஆசிரியர் என்பது தெளிவாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது, எதிர்காலத்திலும் குறிப்பிடப்படும். அவர்களே வெளிப்படையாக அனுமதித்தால் ஒழிய அந்தப் பதிவுகளைப் பயன்படுத்த அவர்களின் அனுமதியைப் பெற வேண்டும்.

பாசரின் உறுபங்கம்

மஹாபாரத செம்பதிப்புகள், மொழிபெயர்ப்புகள், அதை மூலமாக வைத்து எழுதப்பட்ட படைப்புகளைப் பற்றி பட்டியல் போட்டபோதிலிருந்தே உறுபங்கம் எங்காவது கிடைக்குமா என்று தேடிக் கொண்டிருந்தேன். archive.org தளத்தில் ஒரு scanned காப்பிதான் கிடைத்தது. ஆனால் சரியாக scan ஆகவில்லை, பல எழுத்துப் பிழைகள். படிக்கவே முடியவில்லை. கடைசியில் நானே தம் கட்டி பிழைகளை எனக்குத் தெரிந்த வரையில் திருத்தினேன். ஆர்வம் உள்ள எல்லாருக்கும் உதவியாக இருக்குமே என்று இங்கே பதித்திருக்கிறேன்.

இது செம்பதிப்பு எல்லாம் கிடையாது. (எனக்குத் தெரிந்த வரையில்) பிழை திருத்தல் மட்டுமே.

உறுபங்கம் நடிக்கப்பட்டால் powerful ஆக இருக்கும் என்று தோன்றுகிறது. வெறும் வசனங்களை வைத்துக் கொண்டே போர்க்களக் காட்சிகளை காட்டிவிடுகிறார். ஆனால் கடைசி சொட்டு வரை மெலோட்ராமாவாக பிழிந்து தள்ளிவிடுகிறார். நாடக மரபின்படி இறப்பை மேடையில் காட்டக் கூடாதாம். பாசர் இதைப் பற்றி எல்லாம் கவலைப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை. துரியோதனனின் இறப்பைக் காட்டாவிட்டால் நாடகத்தின் power குறைவாகத்தான் இருக்கும்.

பாரத் ஏக் கோஜ் தொடரில் சில நிமிஷங்கள் இந்த நாடகம் காட்டப்படுகிறது. ஓம் புரி துரியோதனனாக நடித்திருக்கிறார். கீழே உள்ள வீடியோவில் கிட்டத்தட்ட மூன்றாவது நிமிஷத்திலிருந்து இந்த நாடகத்தின் சில காட்சிகளைக் காணலாம்.

Urubhanga

The Broken Thighs
Bhasa

Introduction:

The great battle of the Kauravas and the Pandavas culminated in the duel between the gigantic Bhima and Duryodhana, the champion of the Kauravas. They fought with maces. Bhima was all but defeated when with a mighty effort he struck a foul blow and broke Duryodhana’s thighs. This play is the tragedy of Duryodhana’s defeat and death.

In the Mahabharata there Is a section called Gadayuddha Parva. Duryodhana challenges the Pandavas to a single combat. Yudhishtra agrees, but Krishna says he has made a mistake. Nobody can defeat Duryodhana In an honest fight. Bhima defies Duryodhana. Baladeva comes to see the fight and the two champions fall upon each other.

After a digression the story goes on. All repair to Samantapanchaka. Bhima and Duryodhana face each other; the princes make a circle round them. The champions abuse each other and fall to with their maces. Duryodhana breaks Bhima’s coat-of-mail. Krishna tells Arjuna that Bhima cannot win by honest fighting. Then Arjuna slaps his left thigh, so that Bhima sees him. Bhima smashes Duryodhana’s thighs. Bhima scorns the fallen warrior and mishandles him. Yudhishtra restrains Bhima and speaks solicitous words to Duryodhana. Baladeva blames Bhima for breaking the law of fighting. Krishna holds him back and argues the point. Baladeva is not convinced; he praises Duryodhana and promises Bhima a bad reputation. He takes himself off.

Krishna approves what has happened and congratulates the king on regaining the realm. Warriors praise Bhima. Krishna advises them to go home and reviles Duryodhana. Duryodhana raises himself half-way up and abuses Krishna for his cunning. Krishna answers with repeated reproaches. Duryodhana congratulates himself that he has had the greatest loss on earth and will now go to heaven. Heaven indicates its concurrence. All are depressed at this, but Krishna assures them that their powerful opponents could not have been killed In lawful warfare and dismisses them to their homes. They go to the camp. Krishna is sent to Hastinapura to conciliate Gandhari. Krishna endeavors to console Dhritarashtra and Gandhari and then returns. When the remaining Kurus hear what has happened they seek out Duryodhana. Asvatthama swears he will destroy the Pandavas. At Duryodhana’s command Kripa brings a vessel of water and Asvatthama is consecrated to the command of the army. The three Kurus leave Duryodhana and depart. The next section is called Sauptika Parva and describes the night attack on the Pandava camp. At the end of it Duryodhana expresses his satisfaction and goes to heaven.

It will be obvious on reading this play that our dramatist represents the story in a very different way from that in the epic.

First we may note a feature of the construction of the play. There is only one act with as many as sixty-six verses, but this is introduced by an interlude or introductory scene (Vishkambhaka), in which three soldiers, reciting verses in turn, give us a description of battle, of the battleground, and of innumerable corpses. Then they tell us of the fight with maces between Bhima and Duryodhana, that Bhima is struck down, and Duryodhana taunts him. Then that Krishna makes a secret sign, striking his own thigh; that Bhima with a mighty effort and with both his arms hurls the mace on his opponent’s thighs. Bhima is led away by the Pandavas and Balarama is very angry.

This long description of what is happening reminds us of the three priests describing the sacrifice in The Five Nights, and, to a lesser degree, of the descriptions of the fight in the same play.

Baladeva opens the next scene, and Duryodhana crawls in with both thighs broken. Baladeva threatens vengeance, but Duryodhana, the wicked prince, shows a saintly resignation.

Then the dramatist brings on to the field of battle the old blind king Dhritarashtra and his devoted wife Gandhari, who according to the epic story, were miles away at Hastinapura. With them come two queens of the fallen prince and his little son. There is a poignant passage, with the boy attempting to climb on his father’s knees. All this has been invented. Duryodhana preaches reconciliation to his son and looks for death.

Asvatthama, the son of the old preceptor Drona, enters and declares he will slay the Pandavas. Duryodhana attempts to dissuade him, but he swears he will do it by a raid at night. Baladeva bears witness to the oath. Asvatthama declares Durjaya the heir to the kingdom. (By the compact the realm should go to the Pandavas and Asvatthama was made commander in the epic.) Then Duryodhana is satisfied.

There is nothing about a son of Duryodhana in the epic. Duryodhana has a vision of his ancestors, which recalls the old king’s death in the same play, and he dies. They cover him with a cloth.

As we have seen, Duryodhana in the epic died after the night raid, and between his wounding and his death showed a much fiercer spirit.

This death on the stage is remarkable. It has been introduced deliberately, though not in place according to the story, to round off the tragedy. It is against the canons of orthodox Sanskrit dramaturgy. Whoever be the author, we have here a tragedy written for the Indian stage.

Does it date from a time before the convention was fixed, or does it represent a defiance of that convention at a later date? If the play were ancient, it might be expected that later editors would try their hands in adding descriptive verses of their own. This might account for minor inconsistencies.

Compare also the death of Vali in “The Consecration”.

Dramatis Personae (In order of appearance)

Stage Manager
Assistant to the manager
Three Soldiers of Duryodhana’s army, who describe the battlefield and then the duel with maces.
Baladeva or Balarama, the wielder of the Plough (Halayudha), elder brother of Krishna.
Duryodhana, eldest of the hundred sons of the blind king Dhritarashtra, leader of the Kurus.
Dhritarashtra, the old blind king.
Gandhari, his wife, who wore a bandage on her eyes.
Malavi, one of Duryodhana’s Queens.
Pauravi, another of Duryodhana’s Queens.
Durjaya, Duryodhana’s young son.
Asvatthama, son of the old preceptor Drona

Prologue

[Enter the Stage Manager]

Stage-manager: May the Lord Kesava ferry you over a flood of enemies, as he ferried Arjuna over the torrent of his foes, a torrent gravelly with blades and shafts, with Bhishma and Drona as the guiding banks; wherein the King of Sind represents the river water, Gandhara’s king a whirlpool, and Magadhas’ king a wave; a stream with Drona’s son as alligator, with Kripa as a crocodile, and with Duryodhana as the tearing current. With these words, my lords and gentlemen, I have to announce to you…
But what is that? I thought I heard a noise just as I was to make my announcement. Well, I must see what it is.

[Voices behind the scene]: Oh! Here we are, here we are!

Manager: Good. I understand.

[Enter an Assistant.]
Assistant: Where do these people come from, Master ?

Officers are rushing to and fro, touchstones of each other’s valor, ready to sacrifice their, persons in the van of battle for the sake of heaven. Their limbs are jagged with a hundred arrows and javelins, their bodies chiseled by the tusks of raging elephants.

Manager: Don’t you understand, my lad? Duryodhana is the sole survivor on the side of Dhritarashtra bereft of a hundred sons and wisdom. On Yudhishtra’s side only the Pandavas and Janardana remain. Kurukshetra’s plains are strewn with the corpses of kings. Here is a picture crammed with soldiers and kings, horses and elephants slain in battle; the drawing seems confused. The combat of Bhima and Suyodhana begins. Their warriors have entered the one house of death for lords of men.

[Exeunt]

End of the Prologue

Interlude

Samantapanchaka, the place in Kurukshetra where Parasurama (Rama with the axe) is said to have slain, the Kshatriya race

[Enter three soldiers.]

All together: Oh! here we are, here we are!

First Soldier: We have arrived at the hermitage called battle, the home of hostility and touchstone of valor. This is the abode of pride and glory. This is where warriors assemble to be chosen as bridegrooms by the nymphs of heaven. This is the place of manly prowess, a hero’s couch for the death of kings, a burnt sacrifice of lives, a prince’s bridge to heaven.

Second Soldier: You speak truly. The ground is rugged with heaps of elephants’ corpses like huge boulders. On every side are vultures’ nests. Chariots are empty of their champions. Kings of the earth have gone to heaven; yet such deeds have they done face to face in the battle, where all are busy with death, that they are not killed, though slain long since.

Third Soldier: It is even so. The battle rite proceeds; a sacrifice, where warriors fall as victims, and roars, as of lions, supply the sacred chanting. In that rite, lit with the fire of hostility, sacrificial posts are seen in the trunks of elephants, sacrificial grass in the litter of arrows, the wood stack in the pile of slaughtered tuskers and in the floating banners, the celestial cars.

First Soldier: Look you on this other side. Kings lie heaped upon the battleground bereft of life by each other’s shafts, and these birds with blood-stained beaks loosen the ornaments from their bodies.

Second Soldier: An elephant arrayed and ready for battle is overthrown by the force of a shower of arrows and sinks down with armor broken, like a royal arsenal, with bows and arrows.

Third Soldier: Here’s another thing, look you. As women-folk help a daughter’s husband down from the car, so do eager jackals drag down the dead warrior from the front of the chariot with his jeweled quiver, and a necklace of skulls made of garlands fallen from the top of banner poles.

All together: Oh! How frightful is this battleground, Samantapanchaka. The ground is soaked with the blood of horses, men, and elephants, wounded and slain. There is a confused mass of torn mail, skins, umbrellas, javelins, arrows, spears, and armor mixed with headless trunks, and a litter of every sort of weapon – pikes and darts, spears and cross-bolts, spikes and maces, hammers, boars, lances, arrows, swords, and clubs.

First Soldier: Here, indeed. Rivers of blood are crossed by bridges of elephants’ corpses. Steeds draw chariots devoid of princes, whence the charioteers have fallen. When heads are severed, trunks rush on by force of habit. Maddened elephants without a rider are wandering everywhere.

Second Soldier: Again, see this. Vultures with tawny eyes, with beaks as sharp as goads, and huge long wings outspread, gleam in the sky like fans, with bits of flesh for coral.

Third Soldier: The earth shows clearly all around in the pitiless rays of the sun slaughtered warriors and kings, elephants and chargers; it seems to support a host of fallen stars, covered as it is with darts and lances, arrows, javelins, and swords.

First Soldier: Even in such a plight warriors do not lose their splendor but look magnificent. For here kings’ faces, free from fear, represent a still lotus of the land; their eyes turned up once for ever are the swarming bees, then dark red lips supply a multitude of shoots; their knitted brows portray the curving filaments; raised aloft on arrow stalks in the van of battle they sleep unstirred by the sun of valor.

Second Soldier: Death prevails over even such warriors as these. It is impossible for less fortunate men to support the power of a king.

Third Soldier: What, then does death prevail over warriors?

First Soldier: No doubt of it.

Second Soldier: Nay, say not so. It was Arjuna today that perforce did introduce to Death those proud and insolent kings with arrows remaining from his fierce fight with Siva, Arjuna twanging his bow in the van of battle, with the string blackened by the smoke of the Khandava forest, that bow that destroyed the sworn confederates, sacrificed the life of demons in impenetrable armor, and removed the distress of heaven.

All Together: Aha! a sound. Is it thunder in the clouds? Are mountains being powdered by a flight of thunderbolts? Or is the earth being torn asunder by convulsions reverberating with tumultuous roar? Or is it the roaring of the sea, seething with a multitude of billows lashed into wild fury by the wind and breaking against the caves in the cliff of Mandara? Well, let us see.

First Soldier: Ah! here has begun the duel with maces between the middle Pandava, Bhimasena, furious at the dragging of Draupadi by the hair, and the emperor Duryodhana enraged at the slaughter of a hundred brothers. Dvaipayana, Halayudha, Krishna, Vidura, and the other worshipful chiefs of the Kuru and Yadu races are looking on.

Second Soldier: Bhima’s chest, broad as a slab of burnished gold, is struck a violent blow. Duryodhana’s muscular shoulders, hard as the trunk of Indra’s elephant, are torn open. Weapons cling betwixt and beside their two arms. And with it all there goes up the din made by the violent strokes of the maces.

Third Soldier: Here is the Emperor. His crest is quivering with a skillful shake, his face and eyes are swollen with rage, his body dwarfed as he approaches crouching, and his hands held high aloft. The mace uplifted in his right hand and soaked with his enemy’s blood shines like Indra’s thunderbolt resting on the highest peaks of Mount Kailasa.

First Soldier: Behold the Pandava with limbs besmeared with blood from mighty blows. The blood gushes from his broken forehead, the points of each shoulder are shattered; his huge chest is drenched in gore running in streams from his wounds. Sorely wounded and bleeding from strokes of the mace, Bhima shines like the mountain Meru with its boulders dyed by streams red with minerals.

Second Soldier: He hurls the dreadful mace. He roars as he leaps aside; he quickly lifts his arm and parries the other’s stroke. He takes a forward step and strikes without remission. The king is well trained, but Bhima is the stronger.

Third Soldier: Bhima now, matchless in battles, huge as a mountain, with a deep cut on his head drenching his limbs with blood, sinks on the earth like Golden Peak, the king of mountains, struck by a thunderbolt, and running with ruddy ores dislodged. Seeing Bhima falling, his limbs loosened by a blow of the mace, Vyasa stands amazed, his face upturned resting on a single finger.

Second Soldier: Yudhishtra is dismayed, Vidura is blinded with tears.

Third Soldier: Arjuna is fingering the Gandiva bow, Krishna is gazing at the sky.

All Together: Balarama, a spectator of the battle, from love of his pupil brandishes his plough.

First Soldier: Here the Emperor, abiding place of valor, his crest flashing with many a jewel, endowed with pride and dignity with majesty and fortitude, speaks a word in mockery. “Fear not, Bhima, no hero smites a foe prostrate in battle.”

Second Soldier: Now seeing Bhimasena ridiculed, Krishna makes a secret sign striking his own thigh.

Third Soldier: That sign has comforted the Wind God’s son. Knitting a frown on his forehead, wiping away the sweat, then grasping his mace ‘Chitrangada’ with both hands, with strength renewed by the Wind God, who saw his son prostrate, he rises once more from the ground roaring like a bull-lion.

First Soldier: Oh! the duel with maces has begun again. The son of Pandu rubs his palms upon the ground, bites his lips with intense force, roars with furious rage and with a swift long sweep of both his arms, forgetting love of righteousness, forsaking rules of war, but following Krishna’s sign he hurls the mace on Duryodhana’s thighs.

All Together: Alas! the Emperor has fallen.

Third Soldier: Seeing the Kuru king falling with limbs bled white, the blessed Vyasa has risen to the sky. Lightly covering his eyes Balarama shuts out the view. Bhima sees the Wielder of the Plough has shut his eyes in anger on Duryodhana’s behalf, and at Vyasa’s bidding is led away by the startled Pandavas in their hands enlaced, while Krishna supports his steps.

First Soldier: Why Balarama with eyes closed in anger, has perceived the flight of Bhimasena and conies this very way. Here he is, his lovely crest in disarray, his eyes dilated red with rage, he draws up a little way the garland bitten by bees. Dragging the garments hanging loose on his dark body he looks like a moon with a halo descended to the ground.

Second Soldier: Come let us attend on the Emperor.

The other two: Very well, a good suggestion.

[Exeunt]

End of Interlude

[Enter Baladeva]

Baladeva: Ho, ye kings! this is not right. Unmindful of my plough that is death to the force of foes, recking nothing, in his pride, of me or the violation of the law of battle, he hurled that mace on Duryodhana’s thighs in the forefront of the fight bringing him low with the fortune of his house. Duryodhana, live on a little while, till today on the broad chest of Bhima, ripely wet with sweat and blood, I make my plough groan as it furrows heavily through that field. To that ploughshare still cling remains of Saubha. It was a hook for the high rampart of the great Asura city, a guide to Yamuna’s waters, appeased by the oblations of countless foes’ lives.

[Voice behind the scene]: Be merciful, blessed Wielder of the Plough, be merciful.

Baladeva: Even in this plight the wretched Duryodhana follows me. He is glorious, his lustre smeared wet with blood, the sandal paste of battle. Arms dusty white from crawling on the ground, he has taken an infant’s role. He is like Vasuki set loose from the mountain by gods and demons, after the churning of the ocean was complete; abandoned and exhausted it drags its coils in the ocean waters.

[Enter Duryodhana with both thighs broken.]
Duryodhana: Here, alas, am I, both thighs crushed with a mace-blow by Bhima, who has broken the law of fighting, crawling on the ground with my two arms I drag along my body half extinct. Be merciful, blessed Wielder of the Plough, be merciful. For the first time, today my head falls at thy feet, myself fallen on the earth. Quench thy wrath. Victory to the funeral clouds of the Kuru race. An end has come to our hostility, to the reason of the war, and to ourselves.

Baladeva: O Duryodhana, live on a little while.

Duryodhana: What are you going to do?

Baladeva: Listen, to thy warriors slain in battle with chariots, elephants, and horses and faring to heaven, I will give the sons of Pandu, their bodies furrowed by my ploughshare hurled upon them, their hearts and shoulders torn asunder by pestle blows.

Duryodhana: Nay, say not so, Bhima has fulfilled his vow, my hundred brothers have gone to heaven, myself have come to such a pass, Balarama. What can war do now?

Baladeva: He tricked you before my eyes. That has made me angry.

Duryodhana: You think that I was tricked?

Baladeva: No doubt of it.

Duryodhana: Alas! My life it seems is the price I pay. Bhima had the wit to extricate himself from the dreadful house of lac all ablaze. In the battle in Kubera’s abode he matched the onrush of mountain rocks. He it was that took the life of Hidimba, the lord of giants. If you think that Bhima has vanquished me today by a trick, why, Balarama, he has not beaten me.

Baladeva: Having tricked you in the fight is Bhimasena to survive?

Duryodhana: What, was I tricked by Bhimasena?

Baladeva: Why, what brought you to this plight?

Duryodhana: Hearken! He that defied Indra and likewise stole his coral tree, he that for a whim slept a thousand celestial years in the ocean waters, ’twas he, Hari, the darling of the world, with his innate love of battle, that suddenly entered into Bhima’s sharp mace and gave me over to death.

[Voice behind the scene]: Out of the way, sirs, out of the way.

Baladeva: Ah! Here comes his majesty Dhritarashtra led by Gandhari and Durjaya, and the ladies of the palace are with him. His heart is overcome with grief. He is a mine of fortitude, the sight of his eyes distributed among a hundred sons. Upstanding in his dignity, his long arms are like the golden pillars of the sacrifice. At his birth the gods misdoubted them of protecting heaven and smote his eyes with a handful of malignant darkness.

[Enter Dhritarashtra with Gandhari, two Queens and Durjaya.]

Dhritarashtra: My son, where are you?

Gandhari: My child, where are you?

Queens: Where are you, my lord?

Dhritarashtra: Alas! Today when I heard of my son struck down in the battle by a trick, my blind face was made still blinder by the tears streaming in my eyes.

Gandhari: Are you still there?

Duryodhana: Still bound to life, unhappy that I am.

Queens: Oh! Majesty, alas!

Duryodhana: Woe is me, even my queens are wailing. Before that I hardly felt the pain of the mace’s blow, but now I have it fully, when my women-folk come into the field with their tresses exposed to view.

Dhritarashtra: Gandhari, can you see that champion of our house, Duryodhana?

Gandhari: Majesty, I do not see him.

Dhritarashtra: What, not see him? Now am I cursed by fate that I cannot see my son at the time of need. Proud of begetting a hundred sons, wise and brave, splendid in pride and valor, destruction to the enemies’ ranks, does Dhritarashtra not deserve to have a funeral oblation scattered on the ground by one of his sons at least?

Gandhari: Suyodhana, my child, answer me, and his unhappy majesty bereaved of a hundred sons.

Baladeva: Ah! Queen Gandhari! Her eyes never yearned to see the faces of her sons and grandsons, but now her fortitude is exhausted by grief at Duryodhana’s downfall. She wears the bandage on her eyes symbol of devotion to her lord, but now it is ceaselessly wetted with her tears.

Dhritarashtra: Duryodhana, my son, sovereign commander of eighteen divisions, where are you?

Duryodhana: A fine sovereign today!

Dhritarashtra: Eldest of five score brothers, answer me.

Duryodhana: I’ll tell you another story! How this business shames me!

Dhritarashtra: Come, my son, and greet me.

Duryodhana: Here I come. [Makes as if to rise but falls again.] Alas! This is a second blow. Alack! Today when Bhimasena seized me by the hair and hurled his mace, he did not rob me of my thighs alone, but also of the salutation to my father’s feet.

Gandhari: Here, my daughters.

Queens: We are here, lady.

Gandhari: Seek out your husband.

Queens: I go, unhappy.

Dhritarashtra: Who is it leading me, pulling the hem of my robe?

Durjaya: ‘Tis I, grandpa, Durjaya.

Dhritarashtra: Go and look for your father, Durjaya.

Durjaya: I am so tired.

Dhritarashtra: Run along, you can rest on your father’s knees.

Durjaya: I am off, grandpa. [Approaching.] Daddy, where are you?

Duryodhana: Oh, he has come too. Come what may, my love for my boy is close to my heart, and now it burns me! For, Innocent of sorrows, eager to rest on my knees, what will Durjaya say when he sees me vanquished?

Durjaya: Here is the king, sitting on the ground.

Duryodhana: Why have you come, my son?

Durjaya: You were away so long.

Duryodhana: Ah me! Even in this plight my heart burns with love of my boy.

Durjaya: I’ll sit on your lap. [Tries to climb on to his knees.]

Duryodhana: [Preventing him.] Oh Durjaya, Durjaya, alas! This crescent moon, delight of my eyes and heart’s delight, by change of circumstance becomes a burning fire.

Durjaya: Why won’t you let me sit on your lap?

Duryodhana: My son, give up thy wonted seat. Sit anywhere, but from today, thou canst sit no more where thou wast wont to sit.

Durjaya: Why, where are you going?

Duryodhana: I’ll follow my hundred brothers.

Durjaya: Take me with you.

Duryodhana: Go, my son, and talk to Bhima.

Durjaya: Come, father, they are looking for you.

Duryodhana: Who are?

Durjaya: Granny and grandpa and all the ladies.

Duryodhana: Go, my son, I cannot come.

Durjaya: I’ll take you.

Duryodhana: You are too young, my son.

Durjaya: [Stepping round] Ladies, the king is here.

Queens: Woe, woe, the king!

Dhritarashtra: Where is the king?

Gandhari: Where is my child ?

Durjaya: He’s here sitting on the ground.

Dhritarashtra: Alas, is this the king? In stature he was like a golden pillar, the sole overlord of kings in the world, and now my miserable son lies on the ground no better than the broken bolt of a door.

Gandhari: Suyodhana, my child, are you tired?

Duryodhana: I am your ladyship’s son.

Dhritarashtra: Who is that?

Gandhari: Tis I, great king, that gave thee fearless sons.

Duryodhana: Now today I feel that I am born indeed. Come, father, there is now no need of anxiety.

Dhritarashtra: Why should I be anxious, son? Thy hundred brothers puffed up with strength and courage, consecrated for the sacrifice of battle, were already slain; with thy single death all is dead. [Falls.]

Duryodhana: Alas, the king has fallen. Oh, father, do console the queen.

Dhritarashtra: What consolation can I give, my son?

Duryodhana: Why, say that I was slain facing the foe. For my sake, father restrain your grief. At thy feet alone I bow my crest, without thought of the blazing fire within I depart for heaven, as proudly as I was born.

Dhritarashtra: I am an old man, blind from birth, with no desire for life. Bitter grief for my sons curbs my will, overspreads my soul and overwhelms me.

Baladeva: Alas! He has lost all hope for Duryodhana, his eyes are ever closed. I have no heart to announce myself in his exalted presence.

Duryodhana: I would ask a favor from your ladyship.

Gandhari: Speak out, my son.

Duryodhana: With folded hands I ask, if I have earned any merit, be thou my mother in another life.

Gandhari: ‘Tis my own wish you have expressed.

Duryodhana: Malavi, listen. My forehead was shattered by blows of a mace inflicted during a duel. On my breast there is no space for a necklace, such streams of blood are gushing forth. My two arms, look, are well adorned with wounds as golden bracelets. Thy husband fell in battle facing the foe. Why dost thou weep, warrior-lady?

Malavi: I’m but a woman, your wedded wife, and so I weep.

Duryodhana: Pauravi, listen. We have performed the desired sacrifices enjoined by scripture, and supported our kinsmen. The beloved five score brothers vanquished the foe. Our dependents were never deceived in us. The kings of eighteen armies were sore pressed in the battle. Think of my glory with pride. Wives of such men do not weep.

Pauravi: My mind is all made up where I shall go, and so I weep no more.

Duryodhana: Durjaya, you listen too.

Dhritarashtra: Gandhari, what is he going to say?

Gandhari: My own very thought.

Duryodhana: You must obey the Pandavas like myself. Follow the directions of the lady mother Kunti, Abhimanyu’s mother and Draupadi you must honor like your own mother. Look you, my son, grieve no more, but remember your father Duryodhana, of glorious splendor and a heart fired with pride, fell in battle face to face with an equal foe. Then you must touch Yudhishtra’s mighty arm, the right arm in its linen, and join the sons of Pandu to give me the last oblation uttering my name.

Baladeva: Ah! Hostility has melted to remorse. What, some noise it seems. All is still, with never a roll of the battle drums ; arrows and mail are cast aside with the chowries and umbrellas of state. Charioteers and warriors lie dead. Who is this then twanging his bow and filling the sky with flocks of frightened crows?

[Voice behind the scenes]: As a priest selects a great Horse-Sacrifice, so do I come to this crowded battle rite, that first I entered with Duryodhana spanning his bow.

Baladeva: Ah! hither comes Asvatthama, the preceptor’s son. Large eyes as clear as lotus petals fully blown, long arms outstretched as fair as posts of gold, as he eagerly draws his dread bow, he is like Mount Meru all ablaze with a rainbow resting on its peak.

[Enter Asvatthama.]
Asvatthama: [Repeats the verse,’ As a priest,’ ] Oh, hearken to me, ye kings renowned in war, though few survive and life is slowly ebbing with every breath, though your bodies be mutilated by those crocodiles, the weapons upraised when the two oceans of opposing forces flowed together in the battle-storm, hearken, I say, to me. ‘Twas the Kuru king had his thighs shattered by fraud, not I. ‘Twas the son of the charioteer had a sword that broke and failed, not I. Here to-day I stand alone. Drona’s son on the field of victory, with sword drawn in eagerness. But to me too what boots the glory of battle without tHe praise of victory?

[Steps round]
Nay, not so. The Kuru King, ornament of the Kuru race, was tricked when I was busy with funeral oblations to my father. Who will believe it? For, Waiting on his word stood the sovereigns of eleven armies, with folded hands held high, mounted on cars and elephants, with bows as other hands; fighting in the fray was Bhishma, with his mail coat licked by Parasurama’s arrows and my father; ’tis manifest the hero Duryodhana was defeated by destiny. Now where is Gandhari’s son?

[Steps and looks around]
Ah, here is the king of the Kurus, he has crossed the ocean of war and lies amid a rampart of broken chariots and the corpses of men, elephants, and horses. Here he is, with the netted beams of his hair fallen disheveled from his crest, with limbs bleeding from blows of the mace lie sits on the stony seat, his last home, and sinks like the westering sun plunging into twilight.

[Going up to him]
Oh king of the Kurus, what is this?

Duryodhana: Oh son of my preceptor, the result of insatiable ambition.

Asvatthama: King of the Kuru, I am about to abandon the root of righteousness.

Duryodhana: What will you do?

Asvatthama: Listen. Krishna is ready for the fight, riding on Garuda’s back with his four dread arms, with his disc and bow aloft. But I will wipe out with a network of shafts the sons of Pandu with him, like a picture where the drawing Is confused.

Duryodhana: Nay, say not so. The whole host of anointed kings now lies in the lap of mother earth. Karna has gone to heaven. Shantanu’s son has fallen. My five score brethren have been slain in the van of battle facing the foe and I am brought to this plight. Preceptor’s son, unstring thy bow.

Asvatthama: O King of the heroes, when the Pandava in the fight today seized thy hair and struck thee with his mace he broke thy spirit along with thy two thighs.

Duryodhana: Say not so. Kings have pride incarnate. For pride’s sake I accepted war. Look you, my preceptor’s son, how Draupadi aforetime was dragged, at the gambling match by tresses grasped and twisted in my hand; how young Abhimanyu, still a boy, was slain in battle, how the Pandavas on the pretext of the dicing had to dwell In the forest with wild beasts; reflect on this, it is little that those chiefs have done to break my spirit.

Asvatthama: I take an oath by everything. By your Highness and by my own soul I swear, and by the heaven of the brave, I will make a raid by night and destroy the Pandavas in the fight.

Baladeva: Uttered by the preceptor’s son, that should come to pass.

Asvatthama: The worshipful Balarama.

Dhritarashtra: Alas, there was a witness to these crooked words.

Asvatthama: Durjaya, come here. Be thou king, though unanointed, at the bidding of a priest, of a kingdom inherited through the valor of thy sire, a conqueror by the might of his arms.

Duryodhana: Ah my heart’s desire is now fulfilled. My life is slipping away. Here are my revered ancestors Shantanu and the others. There rise my hundred brothers with Karna at their head. Here too is angry Abhimanyu seated on Indra’s elephant, scolding me. See his side locks and how Mahendra supports him in his palm. Urvasi and these other nymphs have come for me. Here are the great oceans manifest. There are the great rivers, Ganges and the rest. Death has sent an aerial car, the wain of heroes, drawn by a thousand swans to fetch me. Here I come. [Expires. They cover him with a cloth.]

Dhritarashtra: I’ll depart for the penance groves so rich in pious folk. Out on a realm made valueless by the loss of my sons.

Asvatthama: Now do I depart, my bowman’s hand uplifted for the slaughter of the sleepers. May the Gods destroy all my enemies and protect the earth.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: படைப்புகள்

ராமானுஜன் – மான் ஹூ ந்யூ இன்ஃபினிட்டி

மனித இனத்தின் அதிசயங்களுக்கு எல்லையே இல்லை. அதிலும் சில மனிதர்களின் மூளையின் wiring வேறு மாதிரி இருக்கிறது. அது தரும் sense of wonder விவரிக்க முடியாதது.

இருந்தாலும் விவரிக்கத்தானே இந்தப் பதிவுகள்! இப்படி சொல்கிறேனே, என்னைப் போன்ற சாதாரண மனிதர்கள் எத்தனை முயன்றாலும் அவர்களின் வீச்சை நெருங்க முடியாது. வேறு விதமான வளர்ப்பும் பயிற்சியும் படிப்பும் கடின உழைப்பும் விடாமுயற்சியும் இருந்தால் என்னால் கண்ணதாசன் மாதிரி பாட்டு எழுத முடியலாம்; கல்கி மாதிரி கதைகள் எழுத முடியலாம்; இன்னும் எக்கச்சக்கமாக உழைத்தால் காந்தியையும் ஜெயமோகனையும் கூட தொட முடியலாம். (நான் தஞ்சை ராமையாதாஸ் தரத்தில் கூட எழுதப் போவதில்லை என்பது வேறு விஷயம்). ஆனால் எந்த நாளும் ராமானுஜனை நெருங்கக் கூட முடியாது.

முதன்முதலாக ராமானுஜனின் ஒரு பேப்பரைப் படிக்கும்போது எனக்கு பதினெட்டு வயது இருக்கலாம். ஒன்றுமே புரியவில்லை. என் கணித அறிவு பதினேழு பதினெட்டு வயதுக்குப் பிறகு அதிகரிக்கவில்லை, அதனால் இன்றும் புரியாது என்றுதான் நினைக்கிறேன். Partitions என்ற கருத்தைத் தவிர வேறு எதுவும் புரியாது, அதிலும் அவரது தேற்றங்கள் புரியப் போவதில்லை என்றுதான் தோன்றுகிறது.

ramanujanராமானுஜனின் வாழ்க்கை ஒரு அதிசய romanceதான். எங்கோ ஈரோடில் பிறந்து, கும்பகோணத்தில் பிறந்து வளர்ந்து, மிக அடிப்படையான கணிதத்தை மட்டுமே கற்று, அன்றைய நவீன கணிதத்தின் பெரும் பகுதியைத் தானே உருவாக்கி, தான் உருவாக்கியது என்ன என்று புரிந்துக் கொள்ளக்கூட சக்தி இல்லாத மனிதர்கள் நடுவே உழன்று, ஏதோ சாப்பாட்டுக்கு வழி செய்யுங்கள், நான் பாட்டுக்கு கணக்குப் போட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன் என்று எல்லாரிடமும் கெஞ்சி, அல்லாடிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு இளைஞன். அன்றைய முக்கிய கணித ஆராய்ச்சியாளர்களுக்கு கடிதம் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறான். அவன் தன் திறமையின் சான்றாக அந்தக் கடிதங்களில் குறிப்பிட்டிருக்கும் தேற்றங்களுக்கு ஆதாரங்கள் இல்லை. சில தேற்றங்கள் தவறு! g_h_hardyஏதோ கிறுக்கன் எழுதிய பொய்யான கடிதங்கள் என்று எல்லாரும் தூக்கிப் போட்டுக் கொண்டிருக்க ஹார்டி மட்டும் இவை தவறான தேற்றங்களாக இருக்கலாம், ஆனால் இவற்றை யாராலும் கற்பனை செய்திருக்க முடியாது என்று உணர்கிறார். இங்கிலாந்துக்கு வந்தால்தான் ஆச்சு என்று அடம் பிடித்து ராமானுஜனை அங்கே அழைத்து வருகிறார். ஆனால் இந்தியாவில் ஒரு ஆச்சார பிராமணக் குடும்பத்தில் பிறந்த ராமானுஜனுக்கு அங்கே கணிதத்தில் மூழ்கி இருக்கும் நேரம் தவிர மற்ற எல்லா நேரமும் நரகமாக இருக்கிறது. முதல் உலக்ப் போர் ஆரம்பித்துவிட்டதால் நரகம் நாலைந்து வருஷம் நீடிக்கிறது. ராமானுஜனின் உடல்நிலை கெடுகிறது, 32 வயதில் இறப்பு.

இதைக் கதையாக எழுதினால் கொஞ்சம் கூட நம்பகத்தன்மை இல்லை என்று நானே அலுத்துக் கொள்வேன்.

robert_kanigelரகமி எழுதினால் கூட இந்த romance-ஐக் கெடுக்க முடியாது. ராபர்ட் கனிகெலோ சிறந்த முறையில் ஆய்வு செய்து எழுதி இருக்கிறார். ஆனால் ஆய்வு அங்கங்கே கொஞ்சம் dry ஆகிவிடுகிறது.

man_who_knew_infinityஇது ராமானுஜனின் கணிதத்தில் ஆர்வம் உள்ளவர்களுக்கான புத்தகம் இல்லை. அதனால் எல்லாரும் தைரியமாகப் படிக்கலாம்.

ராமானுஜன் மாதிரி மனிதர்கள் பிறக்கிறார்கள். உருவாவதில்லை. அதைப் புரிந்து கொள்ள இந்தப் புத்தகங்கள் உதவுகின்றன.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: அபுனைவுகள்

ஆறுமுக நாவலர் எழுதிய “சைவ தூஷணப் பரிகாரம்”

aarumuga_naavalarசைவ தூஷணப் பரிகாரம் எல்லாம் இன்று எழுதப்பட்டால் திரும்பிக் கூடப் பார்க்க மாட்டேன். ஆனால் ஒரு நூறு வருஷத்துக்கு முன்னால் எழுதப்பட்ட தமிழ்ப் புத்தகம் என்றால் எனக்கு புரட்டிப் பார்க்க வேண்டும் என்றாவது தோன்றும். அப்படித்தான் இந்தப் புத்தகத்தைப் படித்தேன்.

நாவலர் எல்லாம் எனக்கு வெறும் பேர்தான். தமிழறிஞர், ராமலிங்க அடிகளோடு அருட்பா-மருட்பா என்று அடித்துக் கொண்டவர் என்பதைத் தவிர வேறு எதுவும் தெரியாது. அவர் எழுதிய புத்தகங்களில் முதன்முதலாகப் படித்தது இதுதான். pdf கோப்பாகத்தான் படித்தேன். 1956-இல் எட்டாம் பதிப்பாக வந்ததாம்.

அன்றைய பாதிரிகள் சைவத்தை இழிவாகப் பேசுவதால் கோபம் கொண்டு அவர்கள் வாதங்களை பைபிளை வைத்தே மறுத்திருக்கிறார்.

என்னைக் கவர்ந்தவற்றில் முதல் அம்சம் நாவலரின் நடை. நல்ல தமிழ். அதுவும் மேடையில் பேசும் பாணியில் எழுதுவதுதான் இவர் ஸ்டைல் போலிருக்கிறது. திரு.வி.க. ரா.பி. சேதுப்பிள்ளை, ஏன் இரண்டு தலைமுறைகளுக்கு முற்பட்ட திராவிடக் கழகப் பேச்சாளர்களுக்குக் கூட இவர்தான் முன்னோடியாக இருந்திருக்க வேண்டும்.

இரண்டாவது அம்சம் லாஜிக். இந்தப் புத்தகத்துக்கு ஒரு முன்னுரை இருக்கிறது. யாரோ சைவப் பிரகாசசமாசீயர் என்பவர் எழுதி இருக்கிறார். அவருடைய வாதத்தை “சிவனே சொல்லியாயிற்று சைவம்தான் சிறந்த மதம், பாதிரியே சும்மா கிட” என்று சுருக்கமாக விவரிக்கலாம். நாவலரின் மூளையோ கொஞ்சம் நவீன காலத்தது. நான் விக்ரகத்தை புனிதமானது என்று கருதினால் பைபிள் Ark, ஜெருசலத்தின் கோவில்கள் ஆகியவை புனிதமானவை என்று சொல்கின்றனவே, இது புனிதமான இடம், செருப்பைக் கழற்றி வைத்துவிட்டு வா என்று மோசசிடம் இறைவன் ஆணையிடவில்லையா, ஏபல்-கெய்ன் காலத்திலிருந்து கடவுளுக்கு படையல் வைப்பதில்லையா, எனக்கு பிரசாதம் என்றால் உனக்கு ஞானஸ்னான அப்பம் இருக்கிறதே என்றெல்லாம் மாற்றுக் கேள்விகள் எழுப்புகிறார். சைவர்களிடம் பாதிரிகள் கண்டுபிடிக்கும் “அநாகரீக, இன்னும் பக்குவப்படாத காலத்து காட்டுமிராண்டிப் பழக்கவழக்கங்கள்” அத்தனையும் பைபிளில், குறிப்பாக பழைய ஏற்பாட்டில் இருக்கின்றன என்று நிறுவுகிறார்.

என்னைப் பொறுத்த வரையில் நடைக்காகவே புத்தகத்தைப் படிக்கலாம். pdf கோப்பை இணைத்திருக்கிறேன்..

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தமிழ் அபுனைவுகள்
தொடர்புடைய பதிவுகள்:
ஆறுமுக நாவலர் நூற்றாண்டு மலர்
நூலகம் தளத்தில் ஆறுமுக நாவலர் பக்கம்