இலக்கியக் கோட்பாடுகளும் தரம் பிரித்தலும்

bags_rv_jeyamohanஜெயமோகன் நீல. பத்மநாபன் பற்றி எழுதிய கட்டுரையைப் படித்தபோது தோன்றியவை:

என்னைப் பொறுத்த வரையில் எழுத்தாளனும் படைப்பாளியும் வாசகனும் வேறு வேறு ஜந்துக்கள். எழுத்தாளன் என்ன நினைத்து எழுதினான், படைப்பாளி என்ன சொல்ல விரும்புகிறான் என்பதற்கும் வாசகன் என்ன எடுத்துக் கொள்கிறான் என்பதற்கும் எந்த வித சம்பந்தமும் இருக்க வேண்டியதில்லை. வாசகனுக்கு என்ன தோன்றுகிறது என்பதுதான் முக்கியம். பல தலைமுறை வாசகர்களுக்கு ஒரே மாதிரி தோன்றினால், wisdom of the crowds புத்தகத்தின் தரத்தைப் பற்றிய ஒருமித்த சித்திரத்தை நிர்ணயிக்கிறது, கால ஓட்டத்தில் எந்தப் புத்தகம் நிற்கும் என்பதை தீர்மானிக்கிறது. அது எழுத்தாளன் சொல்ல வந்ததோடு ஒத்தும் போனால் அது எழுத்தாளனின் பேரதிருஷ்டம்.

பல புத்தகங்களில் – குறிப்பாக வணிக எழுத்துகள், அதிலும் துப்பறியும் கதைகள் – வாசகன் மனதில் ஒரே ஒரு விளைவைத்தான் ஏற்படுத்தும் என்பதை மறுப்பதற்கில்லை. ஷெர்லாக் ஹோம்ஸ் கதைகளைப் படிப்பவர்கள் எல்லாருக்கும் கானன் டாயில் என்ன நினைத்து எழுதினார் என்பது தெளிவாகத் தெரியும். அவர் நினைத்தது அனேக வாசகர்கள் மனதில் நடக்கவும் நடக்கிறது, அதனால் அது காலம் காலமாக ஒரு minor classic என்ற அளவிலாவது நிலைத்து நிற்கும் என்று நினைக்கிறேன். இலக்கியம் என்று கருதப்படும் பல minor classic-களிலும் எழுத்தாளன் சொல்ல வந்தது தெளிவாகத் தெரிகிறது, அதை அனேக வாசகர்கள் சரியாகப் புரிந்து கொள்ளவும் செய்கிறார்கள். டிக்கன்சின் பல நாவல்கள், Vanity Fair, Pride and Prejudice, Wuthering Heights, Moon and Six Pence, All Quite on the Western Front, பொன்னியின் செல்வன், மானுடம் வெல்லும், புத்தம் வீடு, தலைமுறைகள், அம்பையின் பல சிறுகதைகள், ப்ரேம்சந்தின் பல சிறுகதைகள், காண்டேகரின் யயாதி, பைரப்பாவின் வம்ச விருக்‌ஷா, பர்வா என்று சொல்லிக் கொண்டே போகலாம்.

எதிர்-உதாரணமாகவும் (counter-example) நிறைய சொல்லலாம். நான் படித்தவற்றிலேயே மிகச் சிறந்த புத்தகமாகக் கருதும் To Kill a Mockingbird தேர்ந்த விமர்சர்கர்கள் யாருடைய பட்டியலிலும் இடம் பெறுவதில்லை. அதைப் பற்றி எழுதும் விமர்சகர்கள் எல்லாம் அன்றைய தெற்கு அமெரிக்க மாநிலங்களில் கறுப்பர்கள் நடத்தப்பட்ட விதம், கதையை சிறுவர்கள் கண் மூலம் சித்தரிப்பது எல்லாவற்றையும் பற்றி பேசுவார்கள். ஆனால் அதில் எனக்குத் தெரிவது அப்பா-மகள் உறவின் உச்சம், அப்படி நானும் என் பெண்களும் இருந்துவிட்டால் என் வாழ்க்கை வெற்றி அடைந்துவிட்டது. அந்தக் கோணத்தில் ஒருவரும் இந்தப் புத்தகத்தைப் பார்த்ததாக எனக்குத் தெரியவில்லை. என் நெருங்கிய நண்பர்கள் கபி அல்வித நா கெஹனா மாதிரி ஒரு குப்பை திரைப்படத்திலிருந்து வாழ்க்கைக்கு இன்றியமையாத பாடங்களைக் கற்றுக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

நிலைமை இப்படி இருக்கும்போது இலக்கியக் கோட்பாடு என்ற ஒரு சட்டகத்தின் மூலம் எந்தப் படைப்பையும் அணுகுவது எனக்கு மடத்தனமாகத் தெரிகிறது. கோட்பாடு இருத்தலியமோ (existentialism), வடிவ இலக்கணமோ, ஃப்ராய்டிசமோ, முன்/பின் நவீனத்துவமோ எதுவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கட்டும். ஒரு படைப்பு என்னைத் தொடுகிறதா இல்லையா என்பதல்லவா முக்கியம்? வாங்கும் சட்டை எனக்குச் சரியாக இருக்க வேண்டும், எனக்குப் பிடிக்க வேண்டும். அது அர்மானியின் ஃபாஷன் கோட்பாட்டுக்கு ஏற்ப இருந்தால் என்ன, இல்லாவிட்டால் என்ன? சரி சட்டையாவது சில விதிகளுக்கு உட்பட்டது, உங்கள் அலுவலகத்தில் சில விதமான சட்டைகளைப் போட்டு வந்தால் அது சில எழுதப்படாத விதிகளை மீறுவதாகலாம். படிப்பது தனி மனித ரசனைக்கு மட்டுமே உரிய சங்கதி இல்லையா?

எந்த விதி எல்லா படைப்புகளுக்கும் ஒத்து வருகிறது? சிறுகதை என்றால் ஒரு துவக்கம், நடுப்பகுதி, ஒரு உச்சக்கட்டமான முடிவு இருக்க வேண்டும் என்கிறார்கள். வடிவகச்சிதம் நிறைந்த சுந்தர ராமசாமியின் கதைகளுக்கு இவை அனேகமாக ஒத்துவரலாம். ஆனால் அசோகமித்ரனின் புலிக்கலைஞனில் உச்சக்கட்டம் கதையின் நடுவில் வருகிறதே! பஷீரின்பகவத்கீதையும் சில முலைகளும்” சிறுகதையில் பாயிண்டே கிடையாது, துவக்கமாவது, முடிவாவது? அதனால் என்ன குடிமுழுகிவிட்டது? உணர்ச்சிகள் கொந்தளிக்கும் ஜெய்மோகனின் கதைகளும் சரி, எங்கேயோ என்னவோ நடக்கிறது என்று பார்க்கும் அசோகமித்ரனின் கதைகளும் சரி உயர்ந்த இலக்கியம்தான். வெளிப்படையாகப் பேசும் ஹ்யூகோவும் என்னென்னவோ எழுதிக் குழப்பும் மார்க்வெசும் எழுதியது இலக்கியம்தான். ஷேக்ஸ்பியரின் வெளிப்படையாகப் பேசும் உணர்ச்சிகரமான நாடகங்களும் சரி, மனிதர்கள் தங்களைப் பற்றி தாங்களே புரிந்து கொள்ளும் கணங்களை முன் வைக்கும் இப்சனும் சரி, லெக்சர் அடித்தே காலத்தை ஓட்டும் பெர்னார்ட் ஷாவும் சரி, வெங்காயம் உரிப்பது போல மெதுமெதுவாக உள்ளே என்ன இருக்கிறது என்று காட்டும் ஆர்தர் மில்லரும் சரி, அருமையான நாடகங்களைத்தான் படைத்திருக்கிறார்கள்.

பெரும் படைப்பாளிகளின் எழுத்துக்களின் பொதுவான சில கூறுகளை வைத்து இலக்கியத்தில் இப்படி இருக்கலாம் என்றுதான் சொல்ல முடியும். மறைமுகமாகச் சொல்ல வேண்டும், கதாசிரியர் நேரடியாகப் பேசக் கூடாது, முதல் வரியிலேயே சிறுகதை ஆரம்பித்துவிட வேண்டும், சிறுகதையின் இறுதியில் ஒரு ஓ. ஹென்றி ட்விஸ்ட் இருக்க வேண்டும், சிறுகதை ஒரு குறுகிய காலகட்டத்தைத்தான் விவரிக்க வேண்டும் என்பதெல்லாம் ஆரம்பநிலை எழுத்தாளர்களுக்கான அறிவுரைகள். மேதைகளுக்கு விதிகள் இல்லை, அவர்கள் எழுதுவதிலிருந்துதான் ஆரம்பநிலை எழுத்தாளர்களுக்கு சில ஆலோசனைகளை எடுத்துக் கொள்ளலாம், அவ்வளவுதான்.

அதனால் கோட்பாடு எல்லாம் சுத்த விரயம் என்று நான் முழுமையாக நிராகரிக்கவில்லை. உங்களுக்கு சர்ரியலிசப் படைப்புகள்தான் பிடிக்கின்றன என்றால் ஒரு கதை சர்ரியலிச எழுத்தா இல்லையா என்று சொல்வது உங்களுக்கு உதவியாக இருக்கத்தானே செய்யும்? எனக்கு Metamorphosis பிடிக்கவில்லை (புரிந்ததா என்றே சந்தேகம்). இதோ இன்னொரு சர்ரியலிசப் படைப்பு என்றால் நான் அந்தப் புத்தகத்தை கொஞ்சம் பயந்துகொண்டேதான் தொடுவேன். ஹாரி பாட்டர் பிடிக்கிறது என்றால் டோல்கியனை பரிந்துரைக்கலாம் இல்லையா? அந்த மாதிரி சில பயன்கள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன.

என் வரையில் கோட்பாடு என்பது சுத்த அனேகமாக விரயம். அனேகமாக என்று மாற்றி எழுத ஒரே காரணம்தான். சில சமயம் கோட்பாடு என்ற சட்டகத்தில் மூலம் பார்த்தால் நான் தவற விட்ட சில இடங்கள் இன்னும் துல்லியமாகத் தெரிகின்றன. ஆனால் விமர்சனங்களைப் படிப்பதை விட மூல எழுத்தைப் படிப்பதுதான் பயனுள்ளது என்று நான் நினைக்கிறேன். உலகத்தினர் எல்லாரும் அப்படித்தான் நினைக்கிறார்கள். ஷேக்ஸ்பியரைப் படிப்பவர்கள்தானே அதிகம்? யார் ஷேக்ஸ்பியர் நாடக விமர்சனங்களைப் படிக்கிறீர்கள்?

ஜெயமோகனை முதல் முறை சந்தித்தபோது அவரது “நாவல்” புத்தகத்தில் படைப்புகளை அவர் நாவல், நீள்கதை என்றெல்லாம் பாகுபடுத்துவதைப் பற்றிக் கேட்டேன். இந்தப் பகுப்பினால் என்ன பயன், இது நீள்கதையா இல்லையா என்று தெரிந்து கொண்டு நான் என்ன செய்யப் போகிறேன் என்று கேட்டேன். (இதெல்லாம் இங்கிதம் இல்லாத கேள்விகள் என்று இப்போதுதான் தெரிகிறது.) என்ன எதிர்பார்க்கலாம் என்று தெரிந்துவிடும் என்று சொன்னார். அது உண்மைதான். அதனால்தான் நான் புத்தக அறிமுகம் என்றே என் கட்டுரைகளை சொல்லிக் கொள்கிறேன். என் கட்டுரைகளைப் படித்தால் புத்தகத்தில் என்ன எதிர்பார்க்கலாம் என்று தெரிய வேண்டும் என்றுதான் எழுதுகிறேன். இது அனேகமாக க.நா.சு.வின் பாதிப்பாக இருக்கலாம். அவரும் இப்படித்தான் தன் ரசனையை அடிப்படையாக வைத்து புத்தகங்களை அறிமுகப்படுத்தினார் என்று கேள்வி. எனக்கு seminal புத்தகமான படித்திருக்கிறீர்களா? அப்படிப்பட்ட புத்தகம்தான்.

சுருக்கமாகச் சொன்னால்: கோட்பாடு கீட்பாடு எல்லாவற்றையும் தமிழ்ப் பேராசிரியர்களுக்கும் ஜெயமோகன் போன்றவர்களுக்கும் விட்டுவிடுங்கள். சும்மா ஜாலியாகப் படியுங்கள்!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: பலதும்