கட்டபொம்மன் – உண்மையும் தொன்மமும்

sivaji_as_kattabommanஜெயமோகனின் ஒரு பழைய பதிவில் இருந்து:

(ஹெச்.ஆர்.பேட்டின் திருநெல்வேலி கெஜட்டியர் புத்தகத்தில்) நாயக்கராட்சியின் இறுதியில் சந்தா சாகிபின் படைகள் நெல்லையையும் அதன் வழியாக குமரியையும் சூறையாடிய சித்திரம் ஏராளமான தகவல்கள் வழியாகச் சொல்லப்படுகிறது. அதன் பின்னர் கட்டபொம்மு நாயக்கனும் பூலித்தேவனும் நடத்திய கலகங்களின் விரிவான சித்திரம் அளிக்கப்படுகிறது. கட்டப்பொம்மு நாயக்கரின் கலகம் நாம் நன்கறிந்த சிவாஜிகணேசனின் திரைப்படம் காட்டும் சித்திரத்துக்கு பலவகையிலும் வேறுபட்டு இந்நூலில் காட்சியளிக்கிறது. கட்டபொம்மு நாயக்கருக்கு தேசியம் சார்ந்த புரிதலோ ஒரு நாட்டை அமைக்கும் நோக்கமோ இருந்ததாக தெரியவில்லை. பிற பாளையக்காரர்களைப்போல அவரும் மற்ற பாளையப்பட்டுகளில் மக்களை கொள்ளையடிப்பதை வழக்கமாகக் கொண்டிருக்கிறார். பிரிட்டிஷார் அவரை கட்டுப்படுத்தி கடுமையான கிஸ்தி போடுகிறார்கள். பொதுவாக பாளையக்காரர்களுக்கு போடப்பட்ட கிஸ்திக்கு எதிராக கடுமையான அதிருப்தி இருந்தது. அதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்து லெஃப். ஜாக்ஸனிடம் வாதாடியபின் இறங்கிச் செல்லும் வழியில் கட்டபொம்மு நாயக்கர் அவரை தடுக்க முயன்ற ஆங்கில ஊழியர் கிளேர்க்கை கொன்று தப்பிச் செல்கிறார்.

கட்டபொம்மு நாயக்கருக்கு அவரைச் சுற்றியிருந்த மறவர், வன்னியர் பாளையக்காரர்கள் அனைவருமே எதிராக இருக்கிறார்கள். ஊத்துமலை ஜமீந்தாரும், சிவகிரி ஜமீந்தாரும் தானாபதி சுப்ரமணியப் பிள்ளை தலைமையில் தங்கள் நாடுகளில் கொள்ளையடிக்கும் பாஞ்சாலங்குறிச்சிக்காரர்களுக்கு எதிராக போராட வெள்ளையரை தங்கள் உதவிக்கு அழைக்கிறார்கள். இவர்களின் உதவி கொண்டு கட்டபொம்மு நாயக்கர் ஒடுக்கப்படுகிறார். இதன் விரிவான தகவல்கள் இந்நூலில் அளிக்கப்படுகின்றன.

ஹெச்.ஆர்.பேட்டின் சித்தரிப்பில் நமக்குக் கிடைப்பது நாயக்கர் கால மைய ஆட்சி ஒழிந்து சுதந்திரம் பெற்ற பாளையப்பட்டுகள் எவ்விதமான நியதியுமில்லாமல் பரஸ்பரம் போரிட்டு மக்களைக் கொள்ளையடித்து அட்டூழியம் செய்த ஒரு சித்திரம். பல்வேறு நாட்டார் இலக்கியங்களும் இதை உறுதி செய்கின்றன. இந்த அராஜகநிலையை பயன்படுத்திக்கொண்டு வெள்ளையர் காலூன்றுகின்றனர். அவர்கள் உருவாக்கிய உறுதியான நிர்வாகம் மக்களிடையே பேராதரவு பெற்று அவ்வாதரவு வ.உ. சிதம்பரனார் காலத்து சுதந்திரப்போராட்டம் வரை அப்படியே நீடித்தது. நாம் அறியும் பாஞ்சாலங்குறிச்சி கதை சில சில நாட்டுப்புற வீரகதைப் பாடல்களில் இருந்து மாயாண்டி பாரதி பின்னர் ம.பொ. சிவஞான கிராமணி போன்றோரால் உருவாக்கபபட்டு சுதந்திரப் போராட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக முன்வைக்கப்பட்ட சித்திரமாகும்.

கட்டபொம்மன் திரைப்படத்தை பார்க்காதவர் இருக்க முடியாது. இப்போது அதிலிருந்து ஒரு க்விஸ்.

1. வயலுக்கு வந்தாயா நாற்று நட்டாயா என்று வீர வசனம் பேசும் கட்டபொம்மன் ஜாக்சன் துரையிடமிருந்து தப்பி சென்ற பிறகு ஆங்கிலேயர் ஏன் அவன் மீது உடனே படை எடுக்கவில்லை?
2. அப்போது படை எடுக்காமல் சமாதானமாகப் போன ஆங்கிலேயர் ஏன் ஒரு வருஷம் கழித்து மேஜர் பானர்மன் தலைமையில் படை எடுத்தனர்?

கட்டபொம்மன் தப்பி சென்றபிறகு தூத்துக்குடி டேவிட்சன் துரை என்பவர் உதவியால் ஆங்கிலேயருடன் சமாதானமாகப் போகிறான். பழைய வரி தள்ளுபடி செய்யப்படுகிறது. புதிதாக வரி கட்ட கட்டபொம்மன் ஒப்புக்கொள்கிறான். அதனால்தான் ஆங்கிலேயர் அவன் மீது படை எடுக்கவில்லை. (படை எடுக்கும் நிலையில் ஆங்கிலேயர் அப்போது இல்லாமலும் இருந்திருக்கலாம், அதனால்தான் சமாதானம் என்ற பேச்சே வந்திருக்கலாம். அதே போல வரி கட்டும் காலம் வந்தால் பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று கட்டபொம்மனும் நினைத்திருக்கலாம்.)
ஒரு வருஷம் கழித்து கட்டபொம்மனின் மந்திரி தானாபதிப் பிள்ளை யாரோ ஒருவரின் நெல் களஞ்சியத்தை தாக்கி தானியங்களை கவர்கிறார். ஆங்கிலேயர் இது எங்கள் பிரதேசத்தில் நடந்த கொள்ளை இது, அதனால் பிள்ளையை எங்களிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும் என்று கேட்கிறார்கள். கட்டபொம்மன் மறுக்கவே போர் மூள்கிறது.

இந்த இரண்டும் திரைப்படத்தில் இருக்கின்றன, ம.பொ.சி. போன்றவர்களும் அப்படி ஒன்றும் கட்டபொம்மன் கொள்ளை அடித்ததையோ, இல்லை சமரசம் செய்து கொண்டதையோ மறைக்கவில்லை. ஆனால் அவர் முன்னிறுத்துவது கட்டபொம்மன் விடுதலைக்காகப் போராடினான் என்ற பிம்பத்தைத்தான். ஆனால் கட்டபொம்மனுக்கு பக்கத்து எட்டயபுரம் பாளையப்பட்டே அன்னிய நாடாகத்தான் தோற்றமளித்திருக்க வேண்டும், கட்டபொம்மன் வேண்டிய விடுதலை பாஞ்சாலங்குறிச்சியின் எல்லைகளைத் தாண்டி இரண்டு மைல் போயிருந்தால் அதிகம்.

ம.பொ.சி.க்கு அந்த பிம்பம் ஏற்பட மூலகாரணம் கட்டபொம்மனைப் பற்றிய நாட்டுப்பாடல்களாக இருந்திருக்க வேண்டும். அதிகாரத்தை எதிர்த்த நாயகனின் வீர பிம்பம் அழியாத கவர்ச்சி உடையது. காத்தவராயன், மதுரை வீரன், தேசிங்கு ராஜா, கட்டபொம்மன் ஏன் ஜம்புலிங்க நாடார் வரைக்கும் கூட அது நாட்டுப்பாடல்களாக, வாய்மொழி வரலாறாக வெளிப்பட்டிருக்கிறது.

கட்டபொம்மன் வரி தர மறுத்தது, ஜாக்சனை சந்தித்தபோது ஏற்பட்ட சிறுகலகம், டேவிட்சன் உதவியால் ஏற்படும் சமாதானம், தானாபதிப் பிள்ளை கொள்ளை அடித்தது, அதனால் மூண்ட போர் என்று ஒரே நிகழ்ச்சிகளைத்தான் ஹெச்.ஆர். பேட், ம.பொ.சியின் புத்தகம், வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் திரைப்படம் ஆகிய மூன்றும் காட்டுகின்றன. – ஆனால் ஜெயமோகனுக்குக் கிடைக்கும் சித்திரம் “நாயக்கர் கால மைய ஆட்சி ஒழிந்து சுதந்திரம் பெற்ற பாளையப்பட்டுகள் எவ்விதமான நியதியுமில்லாமல் பரஸ்பரம் போரிட்டு மக்களைக் கொள்ளையடித்து அட்டூழியம் செய்வது”. ம.பொ.சி.க்கு கிடைத்த சித்திரமோ நாயக்கர் கால மைய ஆட்சி ஒழிந்து சுதந்திரம் பெற்ற பாளையப்பட்டுகளில் சில தங்கள் சுதந்திரத்தை தக்க வைத்துக் கொள்ள ஆங்கிலேயரோடு போரிடுவது. இரண்டு பக்கமும் உண்மை உண்டு என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் இன்று கட்டபொம்மன் என்ற தொன்மத்தின் கவர்ச்சி, ம.பொ.சி. மற்றும் சிவாஜி கணேசன் ஏற்படுத்தி இருக்கும் பிம்பத்தின் கவர்ச்சி சுலபமாக கட்டுடைக்க முடியாதது!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: பலதும்

தொடர்புடைய சுட்டிகள்: வீரபாண்டிய கட்டபொம்மன் திரைப்பட விமர்சனம் – ஆர்வியின் விமர்சனம், விகடனில் திரைப்படம் வந்தபோது எழுதப்பட்ட விமர்சனம்

ஜெயமோகனின் திராவிட இயக்கம் பற்றிய பதிவுகள்

jeyamohanஜெயமோகன் “திராவிட இயக்கத்தை ஏன் நிராகரிக்கிறேன்” என்ற தலைப்பில் இரண்டு மிக தெளிவான பதிவுகளை எழுதி இருக்கிறார். அவர் எப்போதோ எழுதிவிட்டார், இருந்தாலும் நீளமான பதிவை படிக்க சோம்பேறித்தனப்பட்டு நான் அப்போது மேலோட்டமாக மட்டுமே பார்த்தேன். அவருடைய கருத்துகளை ஏற்கிறீர்களோ இல்லையோ, கட்டாயமாக படிக்க வேண்டும்.

ஜெயமோகன் சொல்வதை என் போன்ற சோம்பேறிகளுக்காக நான் இங்கே சுருக்கித் தருகிறேன்.

  1. திராவிட இயக்கம் அழிவு சக்தி இல்லை. அது ஒரு historical inevitability.
  2. திராவிட இயக்கம் எண்ணிக்கையில் குறைந்த உயர்ஜாதியினர் கையில் இருந்த அதிகாரத்தை எண்ணிக்கையில் அதிகமான உயர்/இடை ஜாதியினரிடம் மாற்றியது, அதிகாரத்தை பரவலாக்கியது. இது இந்தியாவின் எல்லா மாநிலங்களிலும் நடந்தது/நடக்கிறது.
  3. இந்த இயக்கம் “முற்போக்கு” கருத்துகளை மக்களிடையே பரப்பியது. ஓரளவாவது அது பாமர மக்களின் இயக்கமாக இருந்தது.

அப்படி என்றால் இதை ஏன் நிராகரிக்க வேண்டும்?

  1. அதன் நோக்கம் அரசியல் அதிகாரமே. நல்ல இயக்கத்துக்கு அரசியல் அதிகாரம் is not an end in itself, but a means to an end.
  2. அது கருத்துகளை சுலபமாக கைவிட்டுவிட்டு கோஷத்தையே முன் வைக்கிறது. மூர்க்கமான நிலைப்பாடுகளை உருவாக்குகிறது. கவனத்தை கவரும் செயல்களே அதன் விருப்பம். கோஷம்தான் நிறைய பேரை அடையும். மூர்க்கமான நிலைப்பாடுதான் ஓட்டு வங்கிகளை உருவாக்கும்.
  3. அதற்கு நல்ல கலை, இலக்கியம் தேவை இல்லை, பரபரப்பு, entertainment-தான் முக்கியம். அதுதான் நிறைய பேரை அடையும், ஓட்டுகளை பெற்றுத் தரும்.
  4. அது காட்டும் எந்த லட்சியமும் உண்மையானது இல்லை. உடனடி பயன் முடிந்ததும் லட்சியங்களை எல்லாம் கைவிட்டு விடவேண்டியதுதான்.
  5. “சுலபமான” ஊடகங்களை மட்டுமே அது கையாளும் – சினிமா, மேடைப் பேச்சு, இப்போது டிவி. எழுத்து, படிப்பு, நல்ல தமிழ் ஆராய்ச்சி எல்லாம் அம்போதான். கலைக்களஞ்சியத்துக்கு ஈடான ஒரு முயற்சி கழக ஆட்சியில் நடைபெறவில்லை.
  6. திராவிட இயக்கம் தமிழுக்கு உருப்படியாக எதுவும் செய்யவில்லை. தமிழ் செம்மொழி என்கிறார்கள், அதனால் நிதி கிடைக்கிறது, ஆனால் நிதியை வைத்து என்ன நடக்கிறது? விழா வைத்து புகழ் மாலை போட்டுக் கொள்கிறார்கள், தமிழுக்கு ஒரு லாபமும் இல்லை. நல்ல ஆராய்ச்சி, தமிழ் படிக்க விரும்புவர்களுக்கு செம்பதிப்புகள், ஏதாவது வந்திருக்கிறதா?

கொசுறாக இதையும் திராவிட இயக்கத்தின் தொடக்க கால வரலாறையும் தருகிறார்.

  1. ஆங்கிலேயர் ஆட்சியின்போது வட்டார மொழிகளைப் பற்றிய விழிப்புணர்வு ஏற்பட ஆரம்பித்தது. தமிழில் இது மூன்று தளங்களில் ஏற்பட்டது – ஏட்டுச் சுவடிகளில் இருந்த தமிழ் நூல்களைப் பதிப்பித்தல், தமிழிசை, சமஸ்கிருத கலப்பற்ற தனித்தமிழ் இயக்கம். உ.வே.சா., சி.வை. தாமோதரம் பிள்ளை போன்றவர்கள் தமிழ் நூல்களை பதிப்பித்தனர். ஆபிரகாம் பண்டிதர், அண்ணாமலை அரசர், தண்டபாணி தேசிகர் போன்ற பலர் தமிழிசைக்கு பெரும் பங்காற்றினர். மறைமலை அடிகள், திரு.வி.க. போன்ற பலர் தனித்தமிழ் இயக்கத்தில் தீவிரமாக இருந்தனர்.
  2. இந்த “தமிழியக்க” முன்னோடிகள் பெரும்பாலும் சைவர்கள்; காங்கிரஸ் அனுதாபிகள்; ஜஸ்டிஸ் கட்சியை ஏற்கவில்லை. ஜஸ்டிஸ் கட்சியில் அந்நாளில் தெலுங்கரே பெரும்பாலும் ஆதிக்கம் செலுத்தினர்.
  3. ஜஸ்டிஸ் கட்சி பெரியாரின் தலைமையில் திராவிட கழகமாக பரிணமித்தபோதும் அது தமிழியக்கமாக மாறிவிடவில்லை. பெரியார் கலை, இலக்கியத்தில் அவ்வளவு ஆர்வம் இல்லாதவர். அவரது “தமிழ் காட்டுமிராண்டி பாஷை” கமென்ட் தெரிந்ததே.
  4. தமிழியக்கத்தில் இந்த காலத்தில் பிராமணர் அற்ற உயர்சாதியினர் ஆதிக்கம் செய்தனர். அவர்களில் பலருக்கு பிராமண எதிர்ப்புப் போக்கு இருந்தது. அதனால் திராவிட இயக்கத்திற்கும் இவர்களில் சிலருக்கும் இடையே ஒரு புரிந்துணர்வு உருவாகியது. ஆனால் பல முன்னோடிகளுக்கும் பெரியாருக்கும் ஒத்துவரவில்லை.
  5. தமிழியக்கத்துக்கும் திராவிட இயக்கியத்துக்கும் இருந்த முரண்பாடுகளை நீக்கிய பெருமை அண்ணாவுடையது. “ஒன்றே குலம் ஒருவனே தேவன்” என்று பல சமரசங்களை உருவாக்கினார். மெதுமெதுவாக திராவிட இயக்கம் தமிழியக்கத்தின் சாதனைகளை, சாதனையாளர்களை திராவிட இயக்க சாதனைகள், முன்னோடிகள் என்று உரிமை கொண்டாட ஆரம்பித்தது.

ஏறக்குறைய நானும் இப்படித்தான் நினைக்கிறேன். இதை படிப்பவர்கள்?

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: ஜெயமோகன் பக்கம்

தொடர்புடைய பக்கங்கள்:
திராவிட இயக்கத்தை என் நிராகரிக்கிறேன் – ஜெயமோகனின் பதிவு: பகுதி 1, பகுதி 2

சுஜாதா இலக்கியவாதி இல்லையா?

sujathaயார் சொன்னது? ஜெயமோகன்தான். அவரது சமீபத்திய பதிவு ஒன்றில் சொல்கிறார்:

சுந்தர ராமசாமியும் சரி, ராஜமார்த்தாண்டனும் சரி தீவிர இலக்கியத்தின் சின்னங்கள். சுஜாதா அப்படி அல்ல. அவர் நல்ல கதைகள் சிலவற்றை, சில நல்ல நாடகங்களை எழுதியிருக்கிறார். நவீன உரைநடையில் அவருக்கு பங்களிப்பு உண்டு. ஆனால் அவர் இலக்கியவாதி அல்ல. அப்படிச் சொல்பவன் இலக்கியவாசகனும் அல்ல

மனிதர் நாலு வரி எழுதிவிட்டார். அதைப் படித்ததும் எங்கேயோ எனக்கு இடித்தது, ஆனால் சரியாகவும் இருந்தது. எங்கே, என்ன என்று துல்லியமாக கண்டடைய நாலு நாள் ஆகிவிட்டது. 🙂

  1. சுந்தர ராமசாமியும் சரி, ராஜமார்த்தாண்டனும் சரி தீவிர இலக்கியத்தின் சின்னங்கள். சுஜாதா அப்படி அல்ல. – சரிதான். சுஜாதா என்னதான் இலக்கியம் படைத்திருந்தாலும், இலக்கியத்தின் பெரிய ரசிகராக இருந்தாலும் அவர் தீவிர இலக்கியத்தின் சின்னம் அல்லர். கமலஹாசன் கலைப்படங்களின் சாயல் உள்ள சில படங்களில் நடித்திருக்கிறார், ஆனால் கமல் கலைப்படங்களின் சின்னம் அல்லர். அது போலத்தான்.
  2. அவர் நல்ல கதைகள் சிலவற்றை, சில நல்ல நாடகங்களை எழுதியிருக்கிறார்– சரிதான். அவருடைய மொத்த அவுட்புட்டில் நல்ல சிறுகதைகள், நாவல்களை விட வணிக எழுத்துக்களின் சதவிகிதம் மிக அதிகம்.
  3. நவீன உரைநடையில் அவருக்கு பங்களிப்பு உண்டு. – இது அவரை குறைத்து மதிப்பிடுவது. “முக்கிய பங்களிப்பு” என்றாவது எழுதி இருக்க வேண்டும். சுஜாதாவின் உரைநடையின் பாதிப்பு இல்லாத தமிழ் எழுத்தாளன் இல்லை என்று ஜெயமோகனே எங்கோ குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.
  4. ஆனால் அவர் இலக்கியவாதி அல்ல. அப்படிச் சொல்பவன் இலக்கிய வாசகனும் அல்ல. – இடிப்பது இந்த வரிதான். ஜெயமோகன் சொல்வதைப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது, ஆனால் அவருடைய கருத்து எனக்கு இசைவானது அல்ல. சுஜாதா இலக்கியவாதியே என்று சுமார் நாலு வருஷங்களுக்கு முன்பு இங்கே ஒரு பெரிய பதிவே – சுஜாதாவின் மூன்று முகங்களும் தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் அவரது இடமும் – எழுதி இருக்கிறேன். அதை எழுதத் தூண்டுதலாக இருந்ததும் இப்படி ஜெயமோகன் கொளுத்திப் போட்ட சில வரிகள்தான் –

    இலக்கியவாதி என்பதைக் காட்டிலும் வணிக எழுத்தாளர்தான். உங்கள் தேவை சுவாரசியம் என்பதல்லாமல் ஆன்ம பரிசோதனையோ, அறிவார்ந்த தேடலோ, உணர்வுகளின் அனுபவமோ என்றால் உங்களுக்கு சுஜாதா பெரிதாகப் படமாட்டார். சுஜாதாவுக்கு ரசிகர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் பதின்பருவத்தில் அவரை வாசித்து அதன் பின் அந்த வாசகத் தரத்திலேயே நின்றுவிட்டவர்கள்

ஜெயமோகன் முன்வைக்கக் கூடிய ஒவ்வொரு tangible வாதத்துக்கும் என்னால் எதிர்வாதம் புரிய முடியும். இலக்கியவாதி என்பதை எப்படி நிர்ணயிப்பது? எத்தனை கதைகள் இலக்கியம் என்பதை வைத்தா? வேறுவேறு களங்களை நம் முன் கொண்டு வரவேண்டுமா? வணிகப் பத்திரிகைகளில் எழுதி இருக்கக் கூடாதா? கிருஷ்ணன் நம்பிக்கு பத்து சிறுகதைகள் இலக்கியம் என்று தேறினால் அதிகம். லா.ச.ரா. ஒரே கதையைத்தான் திரும்பத் திரும்ப எழுதினார். அசோகமித்திரன் கூட குமுதத்தில் எழுதி இருக்கிறார். வளர்த்துவானேன்? சுஜாதாவின் குறை என்று சொல்லப்படும் எதுவும் இலக்கியவாதி என்று ஜெயமோகனே அங்கீகரிக்கும் இன்னொரு இலக்கியவாதியிடம் இருக்கத்தான் செய்கிறது.

jeyamohanஜெயமோகனின் இலக்கிய விமர்சனங்கள் பொதுவாக எனக்கு இசைவுடையவை. சில விஷயங்களில் மட்டுமே மாறுபடுகிறேன். சுஜாதாவின் இலக்கிய இடம் அதில் ஒன்று. சுஜாதா தமிழின் முதன்மையான இலக்கியவாதி என்றோ, புதுமைப்பித்தனுக்கு சமமான மேதை என்றோ, ஜெயகாந்தனுக்கு இணையான சாதனையாளர் என்றோ நான் கருதவில்லை. என் பெரிய பதிவில் எழுதியதை paraphrase செய்கிறேன் – சுஜாதாவின் தாக்கம், முன்னோடி முயற்சிகள் (அறிவியல் புனைவுகள், அறிவியல் அறிமுகம், தரமான சாகசக் கதைகள்) எல்லாவற்றையும் கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டாலும் நான் சுஜாதாவை தமிழ் இலக்கியவாதிகளின் இரண்டாம் வரிசையில்தான் வைப்பேன். ஆனால் முதல் வரிசையில் மிஞ்சி மிஞ்சிப் போனால் பத்து இருபது பேர் இருந்தால் அதிகம். ஜெயமோகனுக்கு இரண்டாம் வரிசை என்று ஒன்று இருக்கிறதா என்பது சந்தேகம்தான்.

ஜெயமோகனின் தீர்ப்பு subjective ஆனது. அதனால்தான் சுஜாதா இலக்கியம் படைத்திருந்தாலும் அவர் இலக்கியவாதி என்று கருதத் தேவையான அளவில், சதவிகிதத்தில் – முக்கியமாக தரத்தில் – இலக்கியம் படைக்கவில்லை என்று தீர்ப்பளிக்கிறார். இதில் விவாதிக்க ஒன்றுமில்லை, தர நிர்ணய அளவுகள் மாறுபடுகின்றன அவ்வளவுதான்.

பின்குறிப்பு: பாலகுமாரன் இலக்கியம் படைத்திருந்தாலும் அவர் இலக்கியவாதி என்று கருதத் தேவையான அளவில், சதவிகிதத்தில் – முக்கியமாக தரத்தில் – இலக்கியம் படைக்கவில்லை என்பது என்னுடைய உறுதியான கருத்து. நான் சுஜாதா பற்றி உணர்வது போலவே சில வாசகர்கள் பாலகுமாரனைப் பற்றி நினைக்கலாம். 🙂 பாலகுமாரனின் எழுத்தால் ஒரு காலத்தில் கவரப்பட்டு அதைத் தாண்ட முடியாதவர்கள் என்றுதான் நான் அவர்களைப் பற்றி நினைப்பேன். ஜெயமோகன் சுஜாதாவின் எழுத்தால் ஒரு காலத்தில் கவரப்பட்டு அதைத் தாண்ட முடியாதவன் என்று என்னைப் பற்றி நினைக்கலாம். 🙂

எனக்கு சுஜாதாவின் எழுத்தின் மீது நிறைய நாஸ்டால்ஜியா உண்டு என்பதைப் பதிவு செய்கிறேன். (சுஜாதா என்ன, இரும்புக்கை மாயாவி காமிக்ஸ், வாண்டு மாமா மீது கூட உண்டு.)

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: சுஜாதா பக்கம்

ஜெயகாந்தன் – மகராஜன் அருணாசலம் கடிதம்

ஜெயமோகன் சீரிசுக்கு நடுவே ஒரு digression. ஜெயகாந்தன் அஞ்சலி பதிவுக்கு வாசக நண்பர்களில் ஒருவரான மகராஜன் அருணாசலம் எழுதிய பின்னூட்டம் எனக்குப் பிடித்தமான ஒன்று. அதை இங்கே பதித்திருக்கிறேன்.


jeyakanthanஉண்மையில் ஜெயகாந்தன் மறைந்துவிட்டார் என்றவுடன் தோன்றியது சிங்கம் போய்விட்டது என்ற எண்ணம்தான். அவரின் சிறுகதைகளில் என்னை மிகவும் கவர்ந்தது ‘அந்தரங்கம் புனிதமானது’ தான். இன்று கூட நம்மால் ஏற்க இயலாத ஒரு கதைக்கரு. ஆனால் அது ஓர் கனவு. ஒட்டுமொத்த மானுடத்துக்கான கனவு. டேய், இதுதாண்டா நீ போய்ச் சேர வேண்டிய இடம், சேர முடியுமா என்ற அறைகூவல். தலைமுறைகள் தாண்டியாவது சென்று சேர வேண்டும் என்ற அவா.

அவர் தன் படைப்புகளை விட தன் ஆளுமையாலேயே என்னை மிகவும் கவர்ந்திருக்கிறார் என்றே இப்போது உணர்கிறேன். நான் படிக்க ஆரம்பித்த 90களுக்குப முன்பே அவர் எழுதுவதை நிறுத்தியிருந்தார். மேலும் அவரது படைப்புகள் மிக நேரடியாக, உரத்த குரலில் பேசுபவை. அது அவற்றின் தேவையும் கூட. ஆனால் அவரின் மேடைப் பேச்சுக்கள், அவரின் காணொளிகள் என்னில் ஏற்படுத்திய தாக்கங்கள் அலாதி. நம் கம்யூனிஸ்டுகளில் ஜனநாயகத்தின் மீது நம்பிக்கை வைத்திருந்த வகையில் அவர் என்னை ஈர்த்தார். கம்யூனிச சித்தாந்தத்தில் ஆர்வம் வந்தபோது, அப்போதையில் முழுமையாக மூழ்காமல் தடுத்ததில் அவர் பங்கு அதிகம். “சோவியத் யூனியனில் எது இல்லை என நான் உணர்ந்தேன்!! இங்கு நம்மிடம் படாத பாடு பட்டுக்கொண்டிருக்கிறதே அந்த ஜனநாயகம் அது அங்கு இல்லை. அதை முறையாகப் பயன்படுத்த வேண்டும். இல்லாவிட்டால் அது வெடித்து விடும். இப்படித்தான் இங்கே வெடிக்கிறது. ஆனால் நாம் ஒரு போதும் ஜனநாயகத்தால் சோர்வுற மாட்டோம். இந்த ஜனநாயகம் அனைத்து மானிடரையும் வெல்லும். இந்த ஜனநாயகம் அனைத்து சர்வாதிகாரத்தையும் தூள் தூளாக்கி விடும்” என்று முழங்கிய அவர் குரல் எனக்கு என்றும் நம்பிக்கையூட்டும் ஒன்று. ஒவ்வொரு முறை நம் ஜனநாயகத்தால் சோர்வடையும் போதும் இச்சொற்கள் என் காதில் ஒலிக்காமல் போனதில்லை. மேலும் நல்ல சர்வாதிகாரி என்ற கருத்துருவிலும் சிக்கிக் கொள்ள விடுவதில்லை.

அவரை அவரின் அனைத்து முரண்களோடும் நம்மால் ஏற்றுக் கொள்ள இயன்றதற்கு, இன்றும் கொண்டாடுவதற்கு அவரின் நெஞ்சத் திறமும், நிமிர்வும், நிலத்தில் யார்க்கும் அஞ்சாத நேர்மையும், திமிர்ந்த ஞானச் செருக்குமே காரணங்கள். அவரின் அனைத்து கருத்து மாறுபாடுகளையும் அவர் பாசாங்கில்லாது முன்வைத்தார். இதுதான் நான் என்று நிமிர்ந்து நின்றார்.

அவரின் உடல் மொழி, அந்த கம்பீரமான குரல், சிரிப்பினூடே பேசுவது, அவர் கொள்ளும் சீற்றம், அவர் தலையசைவு, அவர் கூந்தல் என அனைத்துமே ஓர் சிங்கத்தை நினைவுபடுத்திக் கொண்டேயிருக்கும். இவை அவரை சிங்கம் என்று அழைக்கத் தூண்டியதா அல்லது சிங்கம் என்றழைக்கப்பட்டதால் அவர் இவற்றைக் கொண்டாரா! உண்மையில் ஜெயமோகன் சொல்வது போல ஓர் எழுத்தாளரின் மறைவு என்பது ஓர் துவக்கமே. அவரின் படைப்புகள் மீள்வாசிப்பு செய்யப் படும். அவர் இன்னும் நுட்பமாக அணுகப்படக் கூடும். அவர் படைப்புகளூடு நம்மோடு உரையாடவும் முடியும். எனினும் அவர் தன் சிந்தனைகளை கட்டுரைகளாகவாவது எழுதி வைக்காமல் போனது ஒருவிதத்தில் இழப்பே. தன் ஆன்மாவை எழுதியவன் என்றுமே அழிவதில்லை, வெகு சிறிதேயென்றாலும்.


டேவிட் ராஜேஷ் தன் பின்னூட்டத்தில் “ஜெயகாந்தனது பார்வை வீச்சு தமிழில் அரிது. மரங்களை பாடுபொருளாய் கொண்ட தமிழ் எழுத்தளர்களுள் காடுதனை பாடுபொருளாய்க் கொண்டவரவர்” என்று சொல்லி இருப்பதும் ரொம்பச் சரி!

வாசக நண்பர், சஹிருதயர் ரெங்கசுப்ரமணியின் பதிவு இங்கே

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: ஜெயகாந்தன் பக்கம்

சீன, ஜப்பானிய முன்னோடி நாவல்கள்

ஜெயமோகன் “இரண்டாயிரத்துக்குப் பின் நாவல்” என்ற தலைப்பில் சமீபத்தில் ஒரு உரை ஆற்றி இருக்கிறார். அதில் சீன, ஜப்பானிய நாடுகளின் நாவல் முன்னோடி நாவல் முயற்சிகளைப் பற்றி குறிப்பிட்டிருந்தார். அவற்றை இணையத்தில் தேடி அவற்றுக்கான சுட்டிகளை இணத்திருக்கிறேன்.

tale_of_genjiபதினோராம் நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்ட Tale of Genji பற்றி இப்படி சொல்கிறார்.

ஜப்பானியப் பெருநாவல் மரபு முன்னரே உலகமெங்கும் அறியப்பட்டது. அதில் ஜெஞ்சியின் கதை தமிழிலும் கா. அப்பாத்துரையால் சுருக்கமாக மொழியாக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளது. 11-ஆம் நூற்றாண்டு நாவலான இதை உலகின் முதல் நாவல் என்பதுண்டு.

ஜெஞ்சியை இணையத்தில் படிக்கலாம்.

அவர் முற்கால சீனப் பெருநாவல்கள் பற்றி சொல்வது:

சீனப் பெருநாவல் மரபு என்று 14-ஆம் நூற்றாண்டில் மிங் வம்ச அரசர்களின் காலத்தில் தொடங்கி பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் குயிங் மன்னர்களின் காலம் வரை நீடித்தது. அவற்றில் நான்கு பெருநாவல்கள் உச்சங்கள். மானுடம் உருவாக்கிய மாபெரும் நாவல்கள் அவை. மானுடம் உரைநடையில் அடைந்த மாபெரும் கலைவெற்றிகளும் அவையே என்னும் விமர்சகர்கள் உள்ளனர்.

  • நீர்வேலி (Water Margin) – பதினான்காம் நூற்றாண்டு – இணையத்தில் படிக்க
  • மூன்று அரசுகளின் கதை (Romance of Three Kingdoms) – பதினான்காம் நூற்றாண்டு – இணையத்தில் படிக்க
  • மேற்கு நோக்கிய பயணம் (Journey to the West) – பதினாறாம் நூற்றாண்டு – இணையத்தில் படிக்க
  • செந்நிற அறையின் கனவு (Dream of the Red Chamber) – பதினெட்டாம் நூற்றாண்டு – இணையத்தில் படிக்க

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: References

இந்திய நாடகங்கள்

திட்டமிடாமலே நாடகங்கள், ஜெயகாந்தன் என்று இரண்டு தீம்களாக சமீபத்தியப் பதிவுகள் அமைந்துவிட்டன. (ஜெயகாந்தன் பதிவுகள் முடியவில்லை, இன்னும் ஓரிரண்டு பதிவுகள் வரும்.) அடுத்த தீமாக சில பழைய+சமீபத்திய ஜெயமோகன் பதிவுகளை வைத்து எழுதத் திட்டம். (சில பழைய பதிவுகள் “என்னது? இந்திரா காந்தி செத்துட்டாரா!” அளவுக்கு அறதப்பழசு.)

jeyamohanநாடகங்கள் பற்றி என் பதிவுகளைப் (பரிந்துரைகள், நானும் நாடகங்களும், மேற்குலக நாடகங்கள், தமிழ் நாடகங்கள்) படித்துவிட்டு ஜெயமோகனும் நாடகங்களைப் பற்றி ஒரு கோடி காட்டி இருக்கிறார். அந்தப் பதிவைப் படிக்கும்போது என் வாசிப்பு எத்தனை மேலோட்டமானது என்று புரிகிறது.

குறிப்பாக மலையாள நாடக உலகைப் பற்றி அவர் எழுதி இருந்தது எனக்கு கண்திறப்பு. வங்காள, மராத்தி, கன்னட, ஏன் ஹிந்தி நாடக உலகைப் பற்றிக் கூட ஓரளவு தெரிந்திருந்தது. சில பழைய சமஸ்கிருத நாடகங்களைக் கூடப் படித்திருக்கிறேன். ஆனால் மலையாளம் என்றால் சுத்தம். அவர் சொல்லி இருக்கும் நாடகங்களைத் தேட வேண்டும்.

என் போன்ற சோம்பேறிகளுக்காக அவர் குறிப்பிட்ட நாடகங்களின் பட்டியல் கீழே:

  • இந்திரா பார்த்தசாரதி – மழை, போர்வை போர்த்திய உடல்கள், ஔரங்கசீப், ராமானுஜர்
  • அம்பை: பயங்கள்
  • எஸ்.எம்.ஏ. ராம்: ஆபுத்திரன் கதை (இது என்னைக் கவரவில்லை)
  • பிரபஞ்சன்: முட்டை
  • ந. முத்துசாமி: நாற்காலிக்காரர் (இதை நடிக்க வேண்டும் என்றே கருதுகிறேன்)
  • எஸ். ராமகிருஷ்ணன்: அரவான்
  • தாகூர்: விசர்ஜனம், சித்ராங்கதா – ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு இங்கே
  • குவெம்பு: பெரகெலெ கொரல் (நான் குவெம்புவின் “சூத்ர தபஸ்வி” மட்டுமே படித்திருக்கிறேன். அதுவும் இப்போது சரியாக நினைவில்லை)
  • ஹெச்.எஸ். சிவப்பிரகாஷ்: மாதவி
  • சி.என். ஸ்ரீகண்டன் நாயர்: காஞ்சனசீதா, லங்காலட்சுமி
  • Chicago: (சிறந்த திரைப்படம்)
  • Guess Who Is Coming to Dinnerஸ்பென்சர் ட்ரேசி, சிட்னி பாய்டியர், காதரின் ஹெப்பர்ன் நடித்த சிறந்த திரைப்படம் பெர்னி மாக் நடித்து இந்தத் திரைப்படத்தின் உல்டா ஒன்றும் – Guess Who – வந்திருக்கிறது. (கறுப்பினப் பெண், வெள்ளை நிற காதலனாக ஆஷ்டன் குட்சர், அப்பாவாக பெர்னி மாக்)

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: நாடகங்கள்

ரிலீசே ஆகாத ஜெயகாந்தன் திரைப்படம்

தற்செயலாக அவார்டா கொடுக்கறாங்க தளத்தில் இந்தப் பதிவு கண்ணில் பட்டது. தோழி சாரதா சொன்னவற்றை இங்கே மீள்பதித்திருக்கிறேன்.

jeyakanthanஜெயகாந்தனின்எத்தனை கோணம் எத்தனை பார்வை’ வண்ணத் திரைப்படம், அழகான ஒரு படைப்பு. மிக மிக யதார்த்தமான ஒரு படம். எந்த ஒரு கட்டத்திலும் செயற்கைக் கோணம் தட்டாது. நான் பல ஆண்டுகளுக்கு முன் பார்த்ததாலும், ஒரே ஒரு முறை மட்டுமே பார்த்திருந்ததாலும் கதையமைப்பு கோர்வையாக நினைவில் இல்லை. ஆனால் மிக நல்ல படம் என்பது மட்டும் மனதில் மிக அழுத்தமாகப் பதிந்துள்ளது.

சாருஹாசன், வடிவுக்கரசி, ஸ்ரீபிரியா, சுரேஷ், நளினி, தியாகராஜன், வி. கோபாலகிருஷ்ணன், தேங்காய் சீனிவாசன், ஒரு விரல் கிருஷ்ணாராவ் என நிறைய பழைய முகங்களே நடித்திருந்தபோதிலும், உருவாக்கத்தில் புதுமையிருந்தது. தி.க. தலைவர் வீரமணி போல கறுப்புச் சட்டையில் வரும் பத்திரிகை ஆசிரியர் வி. கோபாலகிருஷ்ணன் மட்டும் படம் முழுக்க செந்தமிழில் பேசுவது மிக நன்றாக இருக்கும். மனைவியை விட்டுப் பிரிந்து, இசைக்காக தன்னை அர்ப்பணித்து தன் தோழர்களுடன் தனியாக வாழும் சாருஹாசன்தான் படத்தின் முதுகெலும்பு. மது அருந்துவதை ஒரு தவறாக எண்ணாமல் அன்றாட சடங்காக கருதும் கூட்டம் அது.
தியாகராஜனுக்கும், ஸ்ரீபிரியாவுக்கும் நடக்கும் சுயமரியாதை திருமணம் எல்லாம் ரொம்ப இயற்கையாக, தெரு முனையில் பந்தல் போட்டு நடத்தப்படுவது போன்ற பல காட்சிகள் மனதுக்கு இதமாக அமைந்தவை. பாடல்களும் ஜெயகாந்தன் எழுதியதாக நினைவு. எத்தனை கோணம் எத்தனை பார்வை என்ற பாடல் படமாக்கப்பட்ட விதமும் அருமை. ஆனால் அப்பாடலின் நடுவே, துறைமுகத்தில் பெரிய பெரிய இரும்பு பிளேட்கள் இறக்கப்படுவதை ஏன் காண்பித்தனர் என்பது தெரியவில்லை. இது போக தேங்காயும், கிருஷ்ணாராவும் பாடும் என்ன வித்தியாசம் என்ற பாடலும், சாருஹாசன் பாடும் ‘அலை பாயுதே கண்ணா’ பாடலும் உண்டு.

அலை பாயுதே பாடலை இங்கே கேட்கலாம். விதைத்த விதை என்ற பாடலை இங்கே கேட்கலாம்யூட்யூப் சுட்டி என்றாலும் பாட்டை கேட்கத்தான் முடியும், திரைப்படத்தின் க்ளிப்பிங் இல்லை.

etthani_konam_etthani_parvaiஅதிர்ஷ்டவசமாக இப்படம் பார்க்க நேர்ந்தது ஒரு கதை. எங்கள் குடும்ப நண்பரொருவர் சிங்கப்பூரிலிருந்து வந்திருந்தபோது அவரைப் பார்க்க நானும் என் கணவர் பிரகாஷும் சென்ற இடத்தில், ‘ஏதாவது திரைப்பட வீடியோ கேஸட் இருந்தால் கொடுங்கள் (அப்போது சி.டி. வரவில்லை) பார்த்துவிட்டு தருகிறோம்’ என்று கேட்டபோது, மூன்று பட கேஸட்டுகளைக் கொடுத்தார். அவற்றில் இந்த ‘எத்தனை கோணம் எத்தனை பார்வை’ படமும் ஒன்று. கேள்விப்படாத படமாக இருக்கிறதே என்று நினைத்து வீட்டுக்கு எடுத்துச் சென்று படத்தைப் பார்த்தபோது படம் அருமையாக இருந்தது.

ஆனால் இரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து, டிசம்பர் 31 தினத்தந்தி செய்தித்தாளில், அந்த ஆண்டு வெளியான படங்களைப்பற்றிய விவரமான கட்டுரை வெளியாகியிருந்தது. (வருடா வருடம் தினத்தந்தியில் வருடக்கடைசியில் இப்படி ஒரு கட்டுரை போடுவார்கள்). அதில் ‘சென்ஸார் ஆகியும் இன்னும் வெளி வராத திரைப்படங்கள்’ என்ற தலைப்பில் மூன்று படங்களின் பெயர்கள் இருந்தன. அவற்றில் ஒன்றாக ‘எத்தனை கோணம் எத்தனை பார்வை’ பெயரும் இருந்தது.

My GOD… இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே நாம் பார்த்துவிட்ட படம் இன்னும் தமிழ்நாட்டில் ரிலீஸ் ஆகவே இல்லையா? என்ன கொடுமை? இவ்வளவு நல்ல படத்தை வாங்க விநியோகஸ்தர்கள் தயாராக இல்லையா? தயாரிப்பாளரே வெளியிடத் தயக்கமா? இப்படியிருந்தால் நல்ல் படங்கள் எப்படி நம் பார்வைக்கு வரும்? இன்று வரை அப்படம் வெளியானதா இல்லையா என்பது தெரியவில்லை. வெளியாகியிருந்தால் எப்படி ஓடியது? தெரிந்தவர்கள் சொல்லுங்கள். (ஆர்வியின் குறிப்பு – ஒரு ஸ்டில் கூட கிடைக்கவில்லை ஸ்டில்லுக்கு சுட்டி கொடுத்த அரவிந்த் ஸ்வாமிநாதனுக்கு நன்றி!)

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: ஜெயகாந்தன் பக்கம், திரைப்படங்கள்