அஞ்சலி – ஹீரோ ஜெயகாந்தன்

jeyakanthanஎழுத்தாளனுக்கு அஞ்சலி என்றால் அது அவன்(ள்) எழுத்தைப் பற்றி எழுதுவது மட்டுமே என்று நான் உறுதியாக நம்புபவன். ஆனால் ஜெயகாந்தன் இறந்ததைக் கேட்டதும் முதலில் தோன்றிய எண்ணம் “அடடா! சிங்கம் போயிட்டாரே!” என்பதுதான். அடுத்த கணம்தான் அது ஹென்றியைப் படைத்த சிங்கம் மறைந்தது என்று மாறியது. உண்மையில் அவரது புத்தகங்களில் மனம் ஓடியதை விட – ஹென்றியை, சித்தப்பாவை, கங்காவை, பிரபுவை, மஞ்சுவை, வெங்கு மாமாவை, அம்மாவை, ஆர்கேவியை, ஆதியை, சிங்கராயரை, ரங்காவை, கல்யாணியை, ராஜாராமனை நினைவு கூர்ந்ததை விட – எப்பேர்ப்பட்ட மனிதன் போய்விட்டான் என்ற எண்ணம்தான் மனதில் நிறைந்திருந்தது. அதை நானே புரிந்து கொள்ளவும் இரண்டு மூன்று நாளானது.

புத்தகம், புத்தகம் என்றே உயிரை விடும் நான் கூட, எழுத்தாளன் ஒரு பொருட்டே இல்லை, எழுத்தே பிரதானம் என்று உறுதியாகக் கருதும் நான் கூட ஏன் இப்படி ஜெயகாந்தன் என்ற மனிதனைப் பற்றி இத்தனை யோசிக்கிறேன் என்று கண்டுபிடிக்க முயன்றேன். விஷயம் சிம்பிள் – அவரது வீச்சு அவர் எழுத்தையும் தாண்டியது, அவ்வளவுதான். கருத்து நேர்மை (integrity), தைரியம், திமிர், துடுக்குத்தனம், பெருமிதம், பிடிவாதம், சகமனிதர்களிடம் நேசம் எல்லாம் கலந்த ஒரு ஆளுமை. அவர் எழுத்திலும் அந்த ஆளுமைதான் வெளிப்பட்டது. எழுத்தாளர்களில் அவரைப் போன்ற, அவரையும் மிஞ்சிய, எந்த வித சமரசமும் செய்து கொள்ளாத லட்சியவாதிகள் இருந்திருக்கிறார்கள்/இருக்கிறார்கள் (சி.சு. செல்லப்பா, அசோகமித்ரன்), அவரை விட பிரபலமானவர்கள் இருந்திருக்கிறார்கள் (ஜெயகாந்தனின் லாண்டிரி லிஸ்ட் எந்தப் பத்திரிகையிலும் வராது), “நீ என்ன நினைத்தால் எனக்கென்ன, மயிரே போச்சு” என்று வெளிப்படையாகச் சொன்னார்களோ இல்லையோ, அப்படியே வாழ்க்கை முழுவதும் மற்றவர்களைப் பற்றி கவலைப்படாமல் தன் கருத்தை முன்வைப்பவர்கள் இருந்திருக்கிறார்கள் (க.நா.சு.), சிறு குழுக்களை தன் வீட்டையே “மடமாக்கி” வழிநடத்தியவர்கள் இருந்திருக்கிறார்கள் (சுரா), சில பல வாசகர்கள் ஆசான்களாகக் கொண்டாடும் எழுத்தாளர்கள் இருக்கிறார்கள் (ஜெயமோகன், பாலகுமாரன்), ஆனால் இவர் ஒருவரைத் தவிர எந்த இலக்கியவாதியும் பொது வாசகனுக்கு ஹீரோவாக இருந்ததாக எனக்குத் தெரியவில்லை. தலைவா!

அண்ணாதுரைக்கான இரங்கல் கூட்டத்தில் அவர் பேசியது ஓரளவு பிரபலமானது. ஈ.வெ. ராமசாமி முன்னால் தமிழ் எழுத்தாளர் மாநாட்டில் அவர் பேசியது அவ்வளவாகத் தெரியாது. சிவாஜி மேடையில் இருக்கும்போது சிவாஜியின் நடிப்பை விமர்சிக்கிறார். சுந்தர ராமசாமி எங்கோ எழுதி இருக்கிறார் – அரசியல் கூட்டத்தில் காமராஜ் முன்னிலையில் கால்மேல் கால் போட்டு அமர்ந்திருந்தாராம். ஒரு எழுத்தாளன் இத்தனை தில்லாக இருந்தாண்டா என்று சுரா மெய்சிலிர்த்திருக்கிறார். கஞ்சாவை எம்ஜிஆர் தடை செய்தால், என் வீட்டில் கஞ்சா இருக்கிறது என்று பேட்டி கொடுக்கிறார். வீட்டில் அவரது “சபைக்கு” வருபவர்களில் ரிக்ஷா இழுப்பவனுக்கும் அரசு உயர் அதிகாரிக்கும் ஒரே மரியாதைதானாம். அவரது உடலில் முதுகெலும்பு இல்லை, முதுகெலும்பில் உடல் இருந்திருக்கிறது. ரஜினியும் விஜய்யும் அஜித்தும் இதை விட என்ன ஹீரோயிசம் காட்டிவிட முடியும்? பதின்ம வயதில் “தல!” என்று கொண்டாடி இருப்பேனோ என்னவோ! அவரை வெறுமனே ஹீரோ என்றால் பத்தவில்லை, அவர் ஒரு மாஸ் ஹீரோ!

எழுத்திலும் அப்படித்தான். நேரடியான பேச்சுதான். கோடி காட்டுவது, சொல்லாமல் சொல்வது என்ற நகாசு வேலைகள் எதுவும் கிடையாது. முதல் நிலை (primary) கதாபாத்திரங்கள் உண்மையானவர்கள்; அனேகமாக உயர்ந்த மனிதர்கள். (noble souls). கருணையும் மனித நேசமும் உள்ளவர்கள். செயற்கைத்தனம் தீண்டாதவர்கள். அவர்களின் உணர்ச்சிகள் உண்மையானவை. அவர்கள் காலகட்டங்களின் விழுமியங்களை, பிரச்சினைகளை நேர்மையாக அணுகுபவர்கள். மாற்றங்கள் தேவை என்றால் அதை நேரடியாகவே நமக்கு சொல்லுவார்கள். சமயத்தில் ஜெயகாந்தனே நம்முடன் நேரடியாகப் பேசுவார். அந்தப் பாத்திரங்கள் மூலம் நமக்குக் கிடைக்கும் தரிசனங்கள் (insights) பல சமயங்களில் அபாரமானவை. இந்தக் காலத்தை விடுங்கள், கங்காவும் பிரபுவும் ஹென்றியும் வெங்கு மாமாவும் ராஜாராமனும் எத்தனை பேர் மனதில் கேள்விகளை எழுப்பி இருப்பார்கள்? ஆசாரங்களின், சம்பிரதாயங்களின் மேல் கட்டப்பட்ட விழுமியங்கள் எத்தனை பலவீனமானவை என்று அவரை விட வேறு யாருமே இத்தனை forceful ஆகக் காட்டிவிடவில்லை. எழுத்தின் அந்த சக்தி அவரது ஆளுமையிலிருந்தே – அவர் ஒரு ஹீரோவாக இருப்பதிலிருந்தே – வெளிப்பட்டது என்றே நான் கருதுகிறேன்.

வயதான காலத்தில் சமரசம் செய்து கொண்டிருக்கிறார். கருணாநிதி கௌரவித்தத்தை சிறு வயதில் ஏற்றிருப்பாரா என்பது சந்தேகம்தான். ஆனாலும் அது அவரது வீச்சை குறைக்கவே இல்லை. இதைக் குறிப்பிடவில்லை என்றால் அது அண்ணாவின் இரங்கல் கூட்டத்தில் பேசிய ஜெயகாந்தனை அவமானப்படுத்துவது என்பதால்தான் இதையும் குறிப்பிடுகிறேன்.

சுருக்கமாகச் சொன்னால் அவரது ஆளுமை அவரது படைப்புகளையும் தாண்டியது. கம்பீரத்தின், சுய கௌரவத்தின் உருவமாகவே வாழ்ந்து மறைந்திருக்கிறார். ஒரு இயற்கை சக்தியாக (natural force) ஆகவே இருந்தார். பெருக்கெடுத்தோடும் நதி எப்படி கசடுகளை அடித்துச் செல்கிறதோ அதே போலத்தான் அவரது எழுத்தில் அவர் வெளிப்பட்டார். சிங்கம்!


இந்த அஞ்சலியில் நான் ஜெயகாந்தனை உணர்ந்த விதத்தை மட்டுமே எழுத வேண்டும் என்றுதான் நினைத்தேன், ஆனால் புத்தகங்களைப் பற்றி எழுதுவதை என்னால் முழுமையாகத் தவிர்க்க முடியவில்லை. 🙂

ஜெயகாந்தன் படைப்புகளில் காலத்தைத் தாண்டி நிற்கக் கூடியவையாக இந்த நொடியில் தோன்றுபவை – “ஒரு மனிதன் ஒரு வீடு ஒரு உலகம்”, குருபீடம், ரிஷிமூலம், “யாருக்காக அழுதான்”, மற்றும் நான் என்ன சேயட்டும் சொல்லுங்கோ. இன்று எனக்கு முக்கியமாகப் படும் அவரது சில படைப்புகள் காலப்போக்கில் நிற்குமா என்பது எனக்கு சந்தேகம்தான். இன்னும் நூறு வருஷம் கழித்து சில நேரங்களில் சில மனிதர்களைப் படிப்பவர்களுக்கு ஏதோ ஒரு நாள் எவனோடோ படுத்தாளாம், அவள் வாழ்க்கையே மாறிவிட்டதாம், வாட் நான்சென்ஸ்? என்றுதான் படிப்பவர்களுக்கு தோன்றும். யுகசந்தி சிறுகதையின் காலம் இப்போதே கடந்துவிட்டது.

சிறந்த வாசகரான ஜெயமோகன் தன் மைல்கல் பட்டியல்களில் தேர்ந்தெடுத்த நாவல்கள்: ஒரு மனிதன் ஒரு வீடு ஒரு உலகம், சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள். சிறுகதைகள்: யாருக்காக அழுதான்?, குருபீடம், எங்கோ யாரோ யாருக்காகவோ, நான் என்ன செய்யட்டும் சொல்லுங்கோ, நான் ஜன்னலருகே உட்கார்ந்திருக்கிறேன், முன்நிலவும் பின்பனியும், அக்கினிப் பிரவேசம் மற்றும் இறந்த காலங்கள். எஸ்ரா ஜெயமோகனின் நாவல் தேர்வுகளைத் தவிர பாரிசுக்குப் போ நாவலையும் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார். அவரது சிறுகதைத் தேர்வுகள்: குருபீடம் , முன்நிலவும் பின்பனியும் மற்றும் அக்னிப் பிரவேசம்.

அவரது பல சிறுகதைகள் சிறுகதைகள் தளம், தொகுப்புகள் தளம், அழியாச்சுடர்கள் தளம், ஆர்க்கைவ்ஸ் தளம், ப்ராஜெக்ட் மதுரை (பகுதி 1, பகுதி 2, பகுதி 3) ஆகியவற்றில் கிடைக்கின்றன.

அவரைப் பற்றிய என் புரிதலும் சில முறை மாறியிருக்கிறது. இருபது வயதுக்கு முன்னால் நான் தமிழில் படித்த இலக்கியத்தரம் உள்ள படைப்புகள் குறைவு. நான் கவிதை பக்கம் இப்போதே போவதில்லை, அந்தக் காலத்தில் – அதுவும் கோனார் நோட்ஸ் வைத்துப் படிக்க வேண்டிய சங்கக் கவிதை என்றால் – ஓடிவிடுவேன். தமிழில் கல்கி, சுஜாதா தவிர வேறு யாரையும் அப்போது விரும்பிப் படித்ததில்லை. சாயாவனம் போன்ற தமிழ் நாவல்களை விதிவிலக்கு என்றே நினைத்திருந்தேன். ஆனால் அப்போதும் ஜெயகாந்தன் என்று ஒரு சிங்கம் இருக்கிறார் என்று தெரிந்திருந்தது. சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள், ஜயஜய சங்கர, கங்கை எங்கே போகிறாள் மாதிரி சில அருமையான படைப்புகளையாவது படித்திருந்தேன். அக்னிப் பிரவேசத்தைத் தவிரவும் சில பல கதைகள் – சீசர், ஹீரோவுக்கு ஒரு ஹீரோயின், ஆளுகை, புதுச்செருப்பு கடிக்கும், முன்நிலவும் பின்பனியும், குருபீடம், நந்தவனத்தில் ஓர் ஆண்டி, யுகசந்தி – நினைவில் நின்றன. அப்போதெல்லாம் புத்தகங்கள் படிக்க ஒரே வழி எங்கள் கிராமங்களில் இருந்த நூலகங்கள்தான், அங்கே இவரது புத்தகங்கள்தான் வெளியே போய்க்கொண்டே இருக்கும் என்பதை கவனித்திருக்கிறேன்.

ஓரளவு விவரம் தெரிந்த பிறகு எழுத்தாளன் குரல் அவரது படைப்புகளில் உரத்து ஒலிப்பது சில சமயம் எனக்கு – அதுவும் சின்ன வயதில் – கொஞ்சம் ஒவ்வாமையை உருவாக்கியது. குருபீடத்தில் சீடனிடம் குரு என்ன கற்றார் என்பதை அவர் வெளிப்படையாக சொல்ல வேண்டிய அவசியம் என்ன, நந்தவனத்தில் ஓர் ஆண்டி கதையில் ஊரான் பிணத்தை எரிக்கும்போது பாடுகிறான், சொந்த மகன் இறந்தபோது முடியவில்லை என்பதை கோடி காட்டி நிறுத்தி இருந்தால் இன்னும் சிறப்பாக இருந்திருக்குமே, படிப்பவனுக்கு இதெல்லாம் கூடப் புரியாதா என்று சில சமயம் கடுப்பு வந்தது. புதுமைப்பித்தனை வேறு அப்போதுதான் படிக்க ஆரம்பித்திருந்தேன். என் கண்ணில் அப்போதும் இப்போதும் புதுமைப்பித்தன் மேதை, ஜெயகாந்தன் சாதனையாளர் மட்டுமே. மனித எந்திரமும், பொன்னகரமும், கடவுளும் கந்தசாமிப் பிள்ளையும், சாபவிமோசனமும், செல்லம்மாளும், பால்வண்ணம் பிள்ளையும், சுப்பையாப் பிள்ளையின் காதல்களும், புதிய கூண்டும், கல்யாணியும், ஆண்மையும், பிரம்மராக்ஷசும், சிற்பியின் நரகமும், துன்பக்கேணியும் வெகு விரைவில் ஜெயகாந்தனை பின்தள்ளிவிட்டன. இன்னும் நுட்பமாக கதை சொல்ல வேண்டும் என்று எதிர்பார்த்த காலம் அது. சாதனையாளர்களுக்கு விதிகள் இல்லை என்பதைப் புரிந்து கொள்ளாத வயது.

ஜெயகாந்தனின் இலக்கிய சாதனைகளைப் பற்றி என் கருத்துக்களை இன்னும் விளக்கப் போவதில்லை, பதிவு ரொம்ப நீளமாகப் போய்க்கொண்டிருக்கிறது. விருப்பம் உள்ளவர்கள் இந்த சுட்டியில்ஒரு மனிதன் ஒரு வீடு ஒரு உலகம்“, “சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள்“, “கங்கை எங்கே போகிறாள்“, “ஒரு நடிகை நாடகம் பார்க்கிறாள்“, “ஜயஜய சங்கர“, “ஈஸ்வர அல்லா தேரோ நாம்” ஆகிய நாவல்களைப் பற்றிய பதிவுகளைப் படிக்கலாம். இன்னும் படிக்காதது “பாரிசுக்குப் போ”, மற்றும் “விழுதுகள்“. யாரிடமாவது மின்பிரதி இருந்தால் கொடுங்கள்!

அவருடைய சினிமா பங்களிப்பு முக்கியமானது, ஆனால் சின்ன அளவிலேயே தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. அதைப் பற்றி படிக்க விரும்புபவர்கள் “ஒரு இலக்கியவாதியின் கலையுலக அனுபவங்கள்” பதிவைப் படிக்கலாம். சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள், ஒரு நடிகை நாடகம் பார்க்கிறாள் திரைப்பட விமர்சனங்களைப் பார்க்கலாம்.

படிப்பவர்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்? அவருடைய நாவல்கள், சிறுகதைகளில் உங்களுக்குப் பிடித்தமானவை எவை? யாராவது உங்கள் எண்ணங்களை இங்கே பதிக்க விரும்பினால் மிக்க சந்தோஷத்தோடு வரவேற்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: ஜெயகாந்தன் பக்கம், அஞ்சலிகள்

தொடர்புடைய சுட்டி:

ஈ.வெ.ரா.வுக்கு எதிர்க்கருத்து தெரிவித்த நிகழ்ச்சியைப் பற்றி ஜெயகாந்தனே சொல்வது, அ.இரா. வெங்கடாசலபதியின் கட்டுரை

11 thoughts on “அஞ்சலி – ஹீரோ ஜெயகாந்தன்

  1. ஜெயகாந்தனை பற்றிய உங்களது பார்வையில் நீங்களும் இருகிறீர்கள். அது அக்கட்டுரையை சுவாரசியமாக்குகிறது.

    ஜெயகாந்தனை புரிந்துகொள்வது அவருடைய வறுமை மிகுந்த வாழ்கையை, அவர் விரும்பிய ரஷ்ய இலக்கியத்தை, அவர் சார்ந்திருந்த அரசியலை, அவருக்கு முன்னால் நின்று கதை கேட்ட எளிய வாசகர்களை, புரிந்துகொண்டால் எளிது.

    ‘Losing a tree for a forest, and losing the forest for a tree’ -என்ற ஒரு பதம் உண்டு

    எனது பார்வையில் ஜெயகாந்தனது பார்வை வீச்சு தமிழில் அரிது. மரங்களை பாடு பொருலாய் கொண்ட தமிழ் எழுத்தளர்களுள் காடு தனை பாடு பொருலாய கொண்டவர வர்.

    டேவிட் ராஜேஷ்.

    Like

  2. உண்மையில் ஜெயகாந்தன் மறைந்துவிட்டார் என்றவுடன் தோன்றியது சிங்கம் போய்விட்டது என்ற எண்ணம் தான். அவரின் சிறுகதைகளில் என்னை மிகவும் கவர்ந்தது ‘அந்தரங்கம் புனிதமானது’ தான். இன்று கூட நம்மால் ஏற்க இயலாத ஒரு கதைக்கரு. ஆனால் அது ஓர் கனவு. ஒட்டுமொத்த மானுடத்துக்கான கனவு. டேய், இது தாண்டா நீ போய்ச் சேர வேண்டிய இடம், சேர முடியுமா என்ற அறைகூவல். தலைமுறைகள் தாண்டியாவது சென்று சேர வேண்டும் என்ற அவா.

    அவர் தன் படைப்புகளை விட தன் ஆளுமையாலேயே என்னை மிகவும் கவர்ந்திருக்கிறார் என்றே இப்போது உணர்கிறேன். நான் படிக்க ஆரம்பித்த 90களுக்குப முன்பே அவர் எழுதுவதை நிறுத்தியிருந்தார். மேலும் அவரது படைப்புகள் மிக நேரடியாக, உரத்த குரலில் பேசுபவை. அது அவற்றின் தேவையும் கூட. ஆனால் அவரின் மேடைப் பேச்சுக்கள், அவரின் காணொளிகள் என்னில் ஏற்படுத்திய தாக்கங்கள் அலாதி. நம் கம்யுனிஸ்டுகளில் ஜனநாயகத்தின் மீது நம்பிக்கை வைத்திருந்த வகையில் அவர் என்னை ஈர்த்தார். கம்யுனிச சித்தாந்தத்தில் ஆர்வம் வந்த போது, அப்போதையில் முழுமையாக மூழ்காமல் தடுத்ததில் அவர் பங்கு அதிகம். “சோவியத் யூனியனில் எது இல்லை என நான் உணர்ந்தேன்!! இங்கு நம்மிடம் படாத பாடு பட்டுக்கொண்டிருக்கிறதே அந்த ஜனநாயகம் அது அங்கு இல்லை. அதை முறையாகப் பயன்படுத்த வேண்டும். இல்லாவிட்டால் அது வெடித்து விடும். இப்படித்தான் இங்கே வெடிக்கிறது. ஆனால் நாம் ஒரு போதும் ஜனநாயகத்தால் சோர்வுற மாட்டோம். இந்த ஜனநாயகம் அனைத்து மானிடரையும் வெல்லும். இந்த ஜனநாயகம் அனைத்து சர்வாதிகாரத்தையும் தூள் தூளாக்கி விடும்.” என்று முழங்கிய அவர் குரல் எனக்கு என்றும் நம்பிக்கையூட்டும் ஒன்று. ஒவ்வொருமுறை நம் ஜனநாயகத்தால் சோர்வடையும் போதும் இச்சொற்கள் என் காதில் ஒலிக்காமல் போனதில்லை. மேலும் நல்ல சர்வாதிகாரி என்ற கருத்துருவிலும் சிக்கிக் கொள்ள விடுவதில்லை.

    அவரை அவரின் அனைத்து முரண்களோடும் நம்மால் ஏற்றுக் கொள்ள இயன்றதற்கு, இன்றும் கொண்டாடுவதற்கு அவரின் நெஞ்சத்திறமும், நிமிர்வும், நிலத்தில் யார்க்கும் அஞ்சாத நேர்மையும், திமிர்ந்த ஞானச் செருக்குமே காரணங்கள். அவரின் அனைத்து கருத்து மாறுபாடுகளையும் அவர் பாசாங்கில்லாது முன்வைத்தார். இது தான் நான் என்று நிமிர்ந்து நின்றார்.

    அவரின் உடல் மொழி, அந்த கம்பீரமான குரல், சிரிப்பினூடே பேசுவது, அவர் கொள்ளும் சீற்றம், அவர் தலையசைவு, அவர் கூந்தல் என அனைத்துமே ஓர் சிங்கத்தை நினைவுபடுத்திக் கொண்டேயிருக்கும். இவை அவரை சிங்கம் என்று அழைக்கத் தூண்டியதா அல்லது சிங்கம் என்றழைக்கப்பட்டதால் அவர் இவற்றைக் கொண்டாரா?! உண்மையில் ஜெயமோகன் சொல்வது போல ஓர் எழுத்தாளரின் மறைவு என்பது ஓர் துவக்கமே. அவரின் படைப்புகள் மீள்வாசிப்பு செய்யப் படும். அவர் இன்னும் நுட்பமாக அணுகப்படக் கூடும். அவர் படைப்புகளூடு நம்மோடு உரையாடவும் முடியும். எனினும் அவர் தன் சிந்தனைகளை கட்டுரைகளாகவாவது எழுதி வைக்காமல் போனது ஒருவிதத்தில் இழப்பே. தன் ஆன்மாவை எழுதியவன் என்றுமே அழிவதில்லை, வெகு சிறிதேயென்றாலும் .

    Like

  3. jayakanthan never compramised with karunanithi. .In his final days his friendliness with MK was due to HIGHIEST emotional maturity. For common people it is difficult to understand.It was a blend of emotional,intellectual and spiritual understanding.

    Like

    1. ராகவன், // jayakanthan never compramised with karunanithi. .In his final days his friendliness with MK was due to HIGHIEST emotional maturity. For common people it is difficult to understand.It was a blend of emotional,intellectual and spiritual understanding. // இந்த விஷயத்தில் நான் காமன் மானே…

      Like

  4. எனது இளம் வயதில் எனக்கு திமுகாவையும் அண்ணாத்துரை வகையறாக்களை இனம் காண வைத்து என்னை போன்ற பலரை சரியான பாதையில் திருப்பிவிட்ட ஞான ஆசிரியன் ஜெயகாந்தன்.

    Like

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  மாற்று )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  மாற்று )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.