கௌரி கிருபானந்தன், குளச்சல் யூசுஃபுக்கு ஸ்பாரோ விருதுகள்

gowri_kulacchal_yusuf_ambai_sparrow_awards2016க்கான ஸ்பாரோ விருதுகள் மொழிபெயர்ப்பாளர்களுக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கின்றன. தோழி கௌரி (தெலுங்குதமிழ்), குளச்சல் யூசுஃப் (மலையாளத்திலிருந்து தமிழ்), ஸ்ரீதரன் மதுசூதனன் (சீன மொழியிலிருந்து தமிழ்) ஆகியோர்கள் விருதுகளை வென்றிருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள்! ஸ்ரீதரன் மதுசூதனன் பற்றி எனக்குத் தெரியாது, ஆனால் மற்ற இருவரும் சிறப்பான பணி ஆற்றுபவர்கள் என்று சொந்த வாசிப்பிலிருந்து உறுதியாகச் சொல்ல முடியும். தேர்வுக்குழுவினருக்கு (அம்பை, சுகுமாரன், காலச்சுவடு கண்ணன்) ஒரு ஜே!

இந்தத் தளத்திற்கு வருபவர்களுக்கு கௌரி பற்றிய அறிமுகம் தேவை இல்லை. தெலுங்கிலிருந்து தமிழுக்கும் தமிழிலிருந்து தெலுங்குக்கும் சளைக்காமல் மொழிபெயர்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். மொழிபெயர்ப்புக்காக சாஹித்ய அகாடமி விருதும் வென்றிருக்கிறார்.

குளச்சல் யூசுஃப்பின் மொழிபெயர்ப்புகள் தரமானவை. இந்த விருதுக்கான அவரது ஏற்புரையை ஃபேஸ்புக்கில் படித்தபோது நண்பேண்டா என்று உணர்ந்தேன். மளிகை சாமான் கட்டி வந்த காகிதங்களையும் விடாமல் படிப்பவர். வசதிக்காக அவரது பதிவைக் கீழே பதித்திருக்கிறேன்.

விருதுக்கு என்னைத் தேர்வு செய்த ஸ்பாரோ அமைப்பினருக்கும் தேர்வுக் குழுவினருக்கும் மனமார்ந்த நன்றியைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன். கூடவே, இவ்விருதினைப் பெறும் திருமதி கௌரி கிருபானந்தன் அவர்களுடனும், திரு ஸ்ரீதரன் மதுசூதனன் அவர்களுடனும் வாழ்த்துக்களைப் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.
பொதுவாகவே விருதுகள் மீது நான் அதிக ஈடுபாடோ ஆர்வமோ காட்டுவதில்லை. பல்வேறு கசப்பான அனுபவங்கள் தந்த பக்குவ நிலை இது. இந்நிலையை தமிழில், ‘எட்டாத பழம்’ என்பார்கள். விருதுக்கு என்னைத் தேர்வு செய்த தகவலைச் சொன்ன காலச்சுவடு கண்ணன், தேர்வுக் குழுவினரின் பெயர்களையும் சொன்னார். ஒவ்வொன்றையும் மதிப்பிடுவதற்கு ஒரு சில அளவுகோல்களை நம்பி வாழும் நான், இலக்கியவாதிகள் தொடர்பான மதிப்பீடுகளுக்கு சுந்தர ராமசாமியுடன் தொடர்பில் இருந்தவர்கள் என்பதான ஒரு அலகை வைத்திருக்கிறேன். தேர்வுக் குழுவைச் சார்ந்தவர்களும் இந்த அளவுகோலுக்கு உட்படுவார்கள் என்பதால் மகிழ்ச்சியாக உணர்ந்தேன். கூடவே, மேடையில் அமர வைத்துவிடுவார்களே என்ற தயக்கமும், ஏற்புரை வழங்கச் சொல்லி ஒலி பெருக்கியின் முன் நிறுத்திவிடுவார்களே என்ற பயமும் உருவானது. சற்று மிகையாகச் சொன்னால், ஒலி பெருக்கியைப் பார்த்தாலே ஞாபக சக்தியை இழந்து விடும் எனது இயல்பு கண்ணனுக்குத் தெரியும். இப்படியான சில நிகழ்வுகளின் நேரடிப் பார்வையாளராக இருந்தவர் அவர். எனவே சற்று ஆறுதலாக இருந்தது. நீங்கள் சொல்ல நினைப்பதை வாசித்துவிடுங்கள் என்று அம்பை அவர்கள் சொன்ன பிறகுதான் மேடை ஜுரம் ஓரளவாவது அகன்றது.

தமிழ்நாட்டின் குமரி மண்ணிலிருந்து மும்பைக்கு வந்து விருது பெற்றிருக்கும் நான், ஏற்புரையில் இலக்கியமும் எனது வாழ்க்கையும் தொடர்பான மிகச் சில அனுபவங்களை மட்டும் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன்.

இளம் வயதில் சிறு அளவிலான ஒரு மளிகைக்கடை வைத்திருந்தேன். அங்கே விற்பனைக்கு வரும் பழைய காகிதங்களை ஒன்றுவிடாமல் வாசித்து விடுவேன். அபூர்வமாக வரும் மலையாள நூல்களையும் பத்திரிகைகளையும் பத்திரப்படுத்தி வைத்துக்கொள்வேன். மொழியைக் கற்ற பின் வாசிப்பதற்காக. இதில், வைக்கம் முகம்மது பஷீரின் பாத்துமாவின் ஆடு, பால்யகால சகி, எங்க உப்பப்பாக்கொரு ஆனையிருந்தது என்னும் மூன்று குறுநாவல்களும் உட்படும். இல்லஸ்ட்ரேட் வீக்லியை வாரம் தவறாமல் வாங்கி அதையும் பத்திரப்படுத்தி வைப்பேன். ஆங்கிலம் கற்ற பின் வாசிப்பதற்காக. பரீட்சை பேப்பர்கள் எடைக்கு வந்தால் பொக்கிஷம் கிடைத்தது போன்ற மகிழ்ச்சி ஏற்படும். நாட்கணக்கில் சிரிப்பதற்கான விஷயங்கள் அதில் கிடைக்கும். இத்துடன் சோவியத் நாடு, ஸ்புட்னிக், யுனெஸ்கோ கூரியர் உட்பட தமிழில் வெளிவருகிற அனைத்துப் பத்திரிகைகளையும் அவ்வப்போதே வாசித்து விடுவேன். சிறிது காலம், சமூக புரட்சியாளர்கள் குறித்த நூல்கள், தொடர்ந்து ஒரே எழுத்தாளரின் அனைத்து நூல்களும், பிறகு மொழிபெயர்ப்பு நூல்கள், வரலாறு, கவிதை, உளவியல், ஆன்மிகம் என்று எந்தப் பேதமும் இல்லாமல் குறிப்பிட்ட காலகட்டங்களில் குறிப்பிட்ட வகை நூல் களைத் தொடர்ந்து வாசிப்பது வழக்கமாக இருந்தது. எனது வாசிப்புக் களத்திற்குக் கை கொடுத்தது, எனது மளிகைக் கடையும் குமரி மாவட்ட மைய நூலகமும்தான். மலையாள மொழியின் எனக்கான பாலபாடமென்று திரைப்பட சுவரொட்டிகளையும், பத்திரிகைத் தலைப்புகளையும் குறிப்பிடலாம். மலையாளம் ஓரளவு வசப்பட்டதும் வாசிப்புக் களம், மலையாளத்தை நோக்கிப் பரந்துபட்டது. இக்காலகட்டத்தில்தான் ‘ஜே.ஜே. சில குறிப்புகள்’ மூலம் இன்னொரு இலக்கியத் தளம் அறிமுகமாகிறது.
அப்போது நாங்கள், நாகர்கோயிலில் கோச்சப்பிடாரம் என்னும் கிராமத்தில் எல்லா சமூகத்தினரும் கலந்து வாழும் அக்ரஹாரத்தில், தேரேகால்புதூர் பஞ்சாயத்துத் தலைவர் மணி ஐயரின் பக்கத்து வீட்டில் வசித்து வந்தோம். இன்று கற்பனை செய்து பார்க்க இயலாத, அல்லது பார்க்க விரும்பாத அபூர்வமான உலகம் அது. பொதுவான புழக்கடையில் அமர்ந்து, பரஸ்பரம் உரையாடிக் கொண்டே ஐயரம்மா, கீரையும் என் உம்மா, நெத்திலி மீனும் ஆய்ந்து கொண்டிருப்பார்கள். தனது காதல் மனைவியுடனான ஓயாத பிணக்கங்களின்போது எதிர்வீட்டு ஜனார்த்தனன் ஐயர் தனது ஆற்றாமையை ஆங்கிலத்தில் புலம்பித் தீர்ப்பார். இடையிடையே அற்புதமானக் கவிதைகளும் வந்து விழும். ‘தாங்கொணா வறுமை வந்தால் சபைதனில் செல்ல நாணும்; வேங்கைபோல் வீரம் குன்றும், விருந்தினரைக் காண நாணும், இல்லையா சாயிபே’ என்பார் வாப்பாவிடம். அவர் பேசுவதைக் கேட்டுக்கொண்டு நிற்பவர்களுக்கும் ஜாடை மாடையான வசை உறுதி என்பதால் வாப்பா புன்சிரிப்புடன் நகர்ந்து விடுவார். எனது இரவுத் தூக்கம் பெரும்பாலும் இங்குள்ள பெருமாள் கோயில் மண்டபத்திலும் நாகர்கோயில் ஆசாரிமார் தெருவிலுள்ள பஜனை மடத்திலும்தான். இப்படியாக, எனது இளமையின் பெரும்பகுதியும் நாகரம்மன் கோயில், பெருமாள் கோயில், முத்தாரம்மன் கோயில் சுற்றுப்புறங்களில் கழிந்தது.
எல்லோரையும் போல் கவிதை எழுதுவதில்தான் எனது எழுத்தார்வம் துளிர் விட்டது. இளம் வயதில் வானொலி நிகழ்வுக்காக சில கவிதைகள் எழுதினேன். பிறகு, நண்பர்களின் வேண்டுகோளுக்கிணங்க, மன்றல் வாழ்த்து எனப்படும் திருமண வாழ்த்துக்கள் எழுதினேன். மன்றல் வாழ்த்து எழுதுவதற்கு சாமி பெயர்களும் மணமக்களின் பெயர்களும் மட்டும் தெரிந்தால் போதும். பெரும்பாலான மணமக்களையும் ராமனும் சீதையும் போல் என்று வாழ்த்தியிருக்கிறேன். கூடவே, மணமகளுக்கான சில அறிவுரைகளும் அதில் இடம் பெற்றிருக்கும். மணமகனுக்கு அறிவுரை சொல்வது சமூக நியதிகளுக்குப் புறம்பானது. ‘ஆணாப் பெறந்தவன் தொழியைக் கண்டா சமுட்டுவான்; தண்ணியைக் கண்டா கழுவுவான்.’ (சேற்றைக் கண்டால் மிதிப்பான்; தண்ணீரைக் கண்டால் கழுவுவான்.) எனது நட்பு வட்டத்துக்குள் முஸ்லிம்கள் யாருமில்லை என்பதால் நபிகளாரின் மகள் ஃபாத்திமா போல், தீன்குலப் பெண்மணியாக வாழச் சொல்வதற்கான வாய்ப்புகள் கிடைக்கவில்லை. இதைத் தவிர, என்னுடைய இலக்கியச் செயல்பாடாக முதன்முதலில் இதயம் பேசுகிறது பத்திரிகைக்கு ஒரு சிறுகதை எழுதி அனுப்பியதைச் சொல்லலாம். வெளியிட இயலாதெனில் அவர்கள் பேசாமல் இருந்திருக்கலாம். பிரசுரிக்க இயலாமைக்கு வருந்துவதாக அனுப்பிய பதில் எப்படியோ கசிந்து என்னைப் பரிகாசத்துக்கு உள்ளாக்கியது. பிறகு, பத்திரிகைகளுக்கு அனுப்புகிற எதிலும் அனுப்புனர் முகவரியைக் குறிப்பிடுவதில்லை. இதில் ஒரு கட்டுரையும் ஒரே ஒரு சிறுகதையும் பிரசுரமாயின. இவை அனைத்துமே இருபத்தைந்து வயதுக்குள் நடந்து முடிந்து போன சம்பவங்கள். இதன் பிறகு, இரு பத்தாண்டுகளாக எந்தப் பத்திரிகைக்கும் எந்த விஷயதானமும் செய்ய வில்லை. நான் விஷய தானம் செய்யாமல் எப்படிப் பத்திரிகை நடத்தினார்களோ தெரியவில்லை.

சினிமா, நாடகம், கதை, கவிதை என கலையார்வம் கொண்ட, எனக்குத் தெரிந்த அனைவரும் அப்போது கேலிக்குள்ளாகி வாழ்ந்து கொண்டிருந்தனர். கக்கத்திலோ கையிலோ ஏதாவது புத்தகமோ பத்திரிகையோ இருப்பதைப் பார்த்தால், நீ மீரான் பிள்ளை ஆயிடுவ போலிருக்கு என்றும் கிறுக்குக் கோபால் ஆயிடுவ போலிருக்கு என்றும் கேலி செய்கிற சூழல் அது. மீரான் பிள்ளை, ‘சினிமாவுக்கும் நாடகத்துக்கும் கதை, வசனம் தேவையா? அணுகுவீர்’ என்ற விளம்பரப் பலகையுடன் சைக்கிளில் வலம் வருபவர்; வடசேரி சந்தையில் வாழைப்பழ வியாபாரம் செய்து வந்தார். இவர் கோபக்காரர் என்பதால் யாரும் எதிரில் நின்று சீண்ட மாட்டார்கள். கோபால், கலைவாணர் என்.எஸ்.கே/யின் ஊரான ஒழுகினசேரி அக்ரஹாரத்தைச் சேர்ந்தவர். எப்போதும் கக்கத்தில் ஒரு கட்டுக் காகிதங்களுடன் அலைபவர். இன்று சாக்கடையாக மாறியிருக்கும் பழையாற்றங்கரையில் சாயங்கால வேளைகளில், வெள்ளை மணல் பரப்பில் உட்கார்ந்து எதையாவது எழுதிக் கொண்டிருப்பார். இது போன்ற கேலிகளும் கிண்டல்களும் என்னையும் குறிப்பிடுவதாக உணர்ந்த நான், வாசிப்பதும் எழுதுவதும் வெளியே தெரியாமல் கவனித்துக் கொண்டேன். மனதில் தோன்றுவதை அழகிய முறையில் வெளிப்படுத்துவதற்கான வடிவம், கவிதையும் சிறுகதையும்தான் என்று தெரிந்திருந்தும், மற்றவர்களின் கேலிக்குப் பயந்து, கட்டுரையாளராக அறியப்படுவதில் கவனம் செலுத்தினேன். எனக்குத் தெரிந்து, கட்டுரையாளர்களையும் மொழிபெயர்ப்பாளர்களையும் யாரும் கேலி செய்து பார்த்ததில்லை. இப்படியான ஒரு வர்க்கம் இருக்கிறது என்ற விஷயமே அவர்களுக்குத் தெரியாது போலிருக்கிறது.

பிறரது கேலிக்கும் கிண்டலுக்கும் அளித்த தேவையற்ற முக்கியத்துவம்தான் என்னை மொழி பெயர்ப்பு இலக்கியத்தை நோக்கியும் கொண்டு சென்றது. பின்னர் அதுவே, மனதுக்கு மிகவும் பிடித்தமானதாக மாறியது.

முதன்முதலாக, ஒரு மொழிபெயர்ப்புச் சிறுகதையை இலக்கிய கூட்டம் ஒன்றில் வாசிக்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. கதைக்கான பின்னணியும் மொழிபெயர்ப்பும் சிறந்த முறையில் விமர்சிக்கப்பட்டாலும் அதில் ஒரு விமர்சனம், இலக்கிய சூழலும் அவ்வளவு ஆரோக்கியமாக இல்லை போலிருக்கிறது என்ற முடிவுக்கு வரத் தூண்டியது. அந்த விமர்சனம் இதுதான். “மொழி பெயர்த்தவரால் கதையின் சிக்கலுக்குரிய அரசியல் பின்னணியைப் புரிந்து கொண்டிருக்க இயலாது. ஆனால், மொழிபெயர்ப்பு சிறப்பாக அமைந்திருக்கிறது.” அந்தக் கதை, அவசர நிலை காலகட்டத்தைப் பின்னணியாகக் கொண்டது. கதையை மொழிபெயர்த்த நானோ, சொட்டு நீலம் போட்ட வேட்டியும், முழங்கை வரைக்கும் சுருட்டி வைக்கப்பட்ட சட்டையும், லூனார் செருப்பும் அணிந்திருக்கிறேன். இப்படியான ஒருவனுக்கு, அவசர நிலை காலகட்டத்தைக் குறித்து என்ன புரிதல் இருக்க முடியும் என்பதுதான் நண்பரின் சந்தேகம். அவசர நிலையின் அரசியல் சூழலையும் மக்கள் மீதான அதன் விளைவுகளையும் பத்திரிகைகள் மூலம் மட்டுமல்ல, நேரடியாகவும் நான் பார்த்திருக்கிறேன் என்றெல்லாம் விளக்கம் சொல்வதற்கு அப்போது தோன்றவில்லை. இலக்கிய சூழலும் சரியில்லை என்பதற்காக, எழுதாமலோ வாசிக்காமலோ இருந்துவிட முடியாது. எழுதிவிட்டுக் கிழித்துப் போட்டால் போகிறது. அப்படி கிழித்துப் போடும் நோக்கத்துடன் எழுதப்பட்டது தான் என்னுடைய முதல் மொழிபெயர்ப்பு நாவலான ‘மீஸான் கற்கள்.’

மளிகைக் கடைக்காரன், நுகர்பொருட்களின் முகவர், விற்பனைப் பிரதிநிதி, நடைபாதைக் கடை வியாபாரி, புகைப்படக் கலைஞன் என, பல்வேறு வேடங்கள் தரித்து வாழ்ந்து வந்த நான், அப்போது ஆங்கிலப் பள்ளிகளுக்கான சில ஆர்டர்களைப் பெற்று அதைத் தயார் செய்து கொடுக்கும் தொழிலில் ஈடுபட்டிருந்தேன். இது தொடர்பாக, காலச்சுவடின் புத்தக நிறுவனத்துக்குச் சென்ற அந்த நிகழ்வு இன்று உங்கள் முன் என்னை அழைத்துக் கொண்டு வந்து நிறுத்தியிருக்கிறது.

விருதுக்கு என்னைத் தேர்வு செய்த ஸ்பாரோ அமைப்பினருக்கும் தேர்வுக் குழுவினருக்கும் மீண்டும் ஒருமுறை மனமார்ந்த நன்றியைத் தெரிவித்து உரையை முடித்துக்கொள்கிறேன், நன்றி வணக்கம்…

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: விருதுகள், கௌரி பக்கம்