கவிதையும் நானும்

எனக்கு கவிதை அலர்ஜி என்று அவ்வப்போது நான் சொல்வதுண்டு. உண்மையை ஒத்துக் கொள்வதென்றால் அது கொஞ்சம் அலட்டிக் கொள்வதுதான். கவிதைகள் அபூர்வமாகவே என் மனதைத் தொடுகின்றன என்பதற்கும் எனக்கு கவிதை அலர்ஜி என்பதற்கும் நிறைய வித்தியாசம் இருக்கத்தான் செய்கிறது. நல்ல கவிதைகள் என்று பொதுவாக கருதப்படுபவை எனக்கு அனேகமாக அப்பீல் ஆவதில்லை, அவ்வளவுதான். கவிதைகளைப் பொறுத்த வரை என் அலைவரிசைக்கு ஒத்து வரும் சஹிருதயரை நான் இன்னும் சந்திக்கவில்லை. அதனால் நானேதான் நல்ல கவிதைகளைத் தேடிப் பிடித்துப் படிக்க வேண்டி இருக்கிறது. ஆயிரம் கவிதை படித்தால்தான் எனக்கு ஒன்று தேறுகிறது, அத்தனை பொறுமை இருப்பதில்லை.

நல்ல கவிதை என்றால் என்ன என்று சிறந்த வாசகரான ஜெயமோகன் இந்தப் பதிவில் வரையறுத்திருந்தார். அதைப் படிக்கும்போது என் வரையறை என்ன என்று யோசித்துப் பார்த்தேன்.

  • கவிதையைப் படித்ததும் மனதில் எழுச்சி ஏற்பட வேண்டும்.
  • எல்லா மனிதர்களும் புரிந்து கொள்ளக் கூடிய உணர்வையோ அல்லது ஒரு கணத்தையோ அல்லது ஒரு தரிசனத்தையோ ரத்தினச் சுருக்கமாக பதிவு செய்ய வேண்டும்.
  • நாம் அனைவரும் புரிந்து கொள்ளக் கூடியது என்றால் அது மொழியை சுலபமாக தாண்டக் கூடியதாக இருக்க வேண்டும். கன்னடிகனும் கனடா நாட்டுக்காரனுக்கும் என்னால் புரிய வைக்க முடியாத கவிதை கவிதையே அல்ல.
  • மொழியே தாண்ட வேண்டிய தடை என்றால் சந்தம், வார்த்தை விளையாட்டு, அலங்காரம் எல்லாம் பொருட்டே அல்ல.
  • 20-30 வரிகளுக்குள் இருந்தால் உத்தமம். நூறு வரிக்கு மேலே போனால் அது காவியமாக இருக்கலாம், கவிதையாக இருக்க முடியாது.

அப்படிப் பார்த்தால் எனக்கு கவிதை என்று தேறுவது மிகக் குறைவுதான். கம்பனும் ஷெல்லியும் கீட்சும் மில்டனும் வோர்ட்ஸ்வொர்த்தும் நெருடாவும் – நான் படித்தவை குறைவுதான் – எனக்கு பெரும் கவிஞர்களாகத் தெரிவதில்லை.

உதாரணத்தோடு சொல்கிறேனே! ‘வையம் தகளியா வார்கடலே நெய்யாக‘ என்றால் மொழி தேவையில்லை. ‘குறுகுறு நடந்து சிறுகை நீட்டி‘ என்பது எல்லா மொழிகளிலும் செல்லும். ‘செம்புலப் பெயல்நீர் போல அன்புடை நெஞ்சம் தாம் கலந்தனவே‘ மனித இனத்துக்கான கவிதை. ‘How Dark?‘ என்பது எல்லாரையும் பொட்டில் அறையும் கேள்வி. ‘தீதும் நன்றும் பிறர்தர வாரா‘ என்பது வேற்று கிரக உயிரினங்களுக்குக் கூட புரியலாம். ‘பஞ்சியொளிர் விஞ்சுகுளிர்‘, ‘முத்தைத்தரு‘, ‘பனியால் நனைந்து வெயிலால் உலர்ந்து‘ எல்லாம் தமிழனுக்கு மட்டும்தான்.

இன்று சங்கக் கவிதைகள் பலவும் கவிதைகளாகத் தெரிகின்றன. அவற்றைப் போன்ற ரத்தினச் சுருக்கமான கவிதைகளை மிக அபூர்வமாகத்தான் பார்த்திருக்கிறேன். ‘அவரோ வாரார் முல்லையும் பூத்தன‘ என்ற ஒரு வரியே போதுமே, அதிலேயே மனம் விம்மி விரிந்து கண்ணில் ஈரம் தெறிக்கிறதே, அதற்கப்புறம் எதற்கு இன்னும் நாலு வரி என்றுதான் தோன்றுகிறது. அவற்றை நேரடியாகப் படித்துப் புரிந்து கொள்ளும் தமிழறிவு இல்லாததும், அவற்றுக்கு கிடைக்கும் உரைகள் எல்லாம் ஓடி விளையாடும் அழகிய குழந்தையைக் கொன்று உடலைக் கிழித்து இதோ பார் சதை, இதோ பார் எலும்பு, இதெல்லாம் சேர்ந்துதான் அந்தக் குழந்தையாக சிரித்துக் கொண்டிருந்தது என்று விளக்குவது போலிருப்பதுதான் படிப்பதற்கு தடைக்கற்களாக இருக்கின்றன.

எனக்கு முதன்முதலில் கவிஞன் என்று அறிமுகமானது பாரதிதான். அறியாத வயதில் உத்வேகத்தோடு வாய்விட்டுப் படித்த அந்தக் கவிதைகளை – குறிப்பாக ஸ்வதேச கீதங்களை – இன்றும் என்னால் தரம் பிரித்துப் பார்க்க முடியவில்லை. ஆனால் 22-23 வயதில் நெருங்கிய மலையாளி நண்பன் ஸ்ரீகுமார் என்னவோ பாரதி பாரதின்றீங்களே, ஏதாவது மொழி பெயர்த்து சொல்லுடா என்று கேட்டபோது செந்தமிழ் நாடென்னும் போதிலே, வெள்ளிப் பனிமலை மீதுலவுவோம், சின்னஞ்சிறு கிளியே, சூதர் மனைகளிலே, காற்று வெளியிடை கண்ணம்மா என்று பல பாடல்களை ஒரே கணத்தில் மொழிபெயர்க்க முயன்று பாரதியின் உத்வேகத்தை வெறும் வார்த்தைகளை வைத்து காட்டிவிட முடியாது என்று உணர்ந்தேன். அந்தக் கணத்தில்தான் கவிதை என்றால் என்ன என்ற கேள்வியை முதல் முறையாக என்னை நானே கேட்டுக் கொண்டேன். மொழிபெயர்க்க முடியாதது கவிதை அல்ல என்ற முடிவுக்கும் வந்தேன். (ஆனால் இன்று வரை பாரதி நல்ல கவிஞரா என்று என்னை நானே கேட்டுக் கொண்டதில்லை. அது blasphemy, தெய்வக் குத்தம் ஆகிவிடும்.)

நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்? உங்களுக்கு கவிதை என்றால் என்ன? வரையறுப்பது கஷ்டமாக இருந்தால் உங்களுக்குப் பிடித்த கவிதைகள் நாலைந்தை எடுத்துவிடுங்கள்! இந்தத் தளமே என்னை மாதிரி நாலு கிறுக்குகள் இருக்க மாட்டார்களா, அவர்களிடம் பேச மாட்டோமா என்ற தவிப்பின் வெளிப்பாடுதான். அதனால் உங்கள் கருத்துகளைச் சொன்னால் மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைவேன். பேசி முடிவெடுக்கலாம்…

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கவிதைகள்

ஜகஜ்ஜாலக் கில்லாடி எழுத்தாளர்

க்ளிஃப்போர்ட் இர்விங் என்ற பேரை நான் நாலு நாளைக்கு முன்னால்தான் கேள்விப்பட்டேன். அவரது மறைவுச் செய்தி கண்ணில் பட்டது. மனிதர் சரியான ஜித்தன்!

ஹோவர்ட் ஹ்யூஸ் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கலாம். விமானத் தொழில் மூலம் பெரும் பணம் ஈட்டியவர். யாருக்கும் பேட்டி கொடுப்பதில்லை. இர்விங் தன் பதிப்பாளர்களிடம் சென்று ஹ்யூஸ் தன்னிடம் பேச சம்மதித்ததாகவும் ஹ்யூசின் வாழ்க்கை வரலாற்றை தான் எழுதப் போவதாகவும் சொல்கிறார். ஹ்யூஸ் எழுதியதாக பல கடிதங்களை பதிப்பாளர்களிடம் காட்டுகிறார். எல்லாம் போலி! கிட்டத்தட்ட 15 லட்சம் டாலர்க்ள் – 1970-71இல் – அவருக்கு கொடுக்கப்படுகிறது. இன்றைக்கு அவற்றின் மதிப்பு சுமார் 60-70 கோடி ரூபாய் இருக்கலாம்.

புத்தகம் வெளியாகிறது. ஆனால் குட்டு உடைந்துவிடுகிறது. இர்விங் சிறை செல்கிறார். வெளியே வந்த பிறகு தன் ஏமாற்று வேலையைப் பற்றியே ஒரு புத்தகம் – Hoax (1981) – எழுதுகிறார். புத்தகம் திரைப்படமாகவும் வந்திருக்கிறது.

யாராவது படித்திருக்கிறீர்களா? படித்திருந்தால் சொல்லுங்கள்!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: பலதும்

2017 சாஹித்ய அகடமி விருதுகள்

மறைந்த கவிஞர் இன்குலாபுக்கு 2017க்கான சாஹித்ய அகடமி விருது கிடைத்திருக்கிறது. அவரைத் தேர்ந்தெடுத்தவர்கள் – இந்திரன் (யார் இவர்?), எழுத்தாளர்கள் பா. செயப்பிரகாசம், மற்றும் பொன்னீலன். விருதை அவரது குடும்பத்தினர் மறுத்துவிட்டார்கள்.

எனக்கு கவிதை அலர்ஜி. அதுவும் இன்குலாப் ‘முற்போக்கு’ கவிஞராம். என் கண்ணில் அகடமி நாவல்/சிறுகதை எழுத்தாளர்களுக்கு விருது கொடுத்தால் நன்றாக இருக்கும். வேறு எதுவும் சொல்வதற்கில்லை. கவிதை பற்றி தெரிந்த ஜெயமோகன் இன்குலாபை நிராகரிக்கிறார்.

மற்ற மொழிகளில் விருது வென்றவர்கள் யாரையும் எனக்குத் தெரியாது. முழு பட்டியல் இங்கே. யாருக்காவது எவரையாவது பற்றி தெரிந்தால் சொல்லுங்கள்.

மொழிபெயர்ப்புக்கான விருது யூமா வாசுகிக்கு கிடைத்திருக்கிறது. ஓ.வி. விஜயனின் கசாக்கின்டே இதிகாசம் நாவலை மொழிபெயர்த்ததற்காக இந்த விருது அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது. முழு பட்டியலைப் பார்த்தபோது. தோப்பிலின் சாய்வு நாற்காலி காஷ்மீரியில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருக்கிறது! இந்த மொழிபெயர்ப்பாளர்களுக்கு ஒரு ஜே!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: விருதுகள்

சாஹித்ய அகடமி விருது பெற்ற பொன்னீலனின் பேட்டி

பொன்னீலனை ‘முற்போக்கு’ எழுத்தாளர் என்று தோராயமாக வகைப்படுத்தலாம். ஆனால் உண்மையில் அவர் எழுத்தாளர், அவ்வளவுதான். முற்போக்கு, பிற்போக்கு என்ற எந்த அடைமொழியும் தேவை இல்லாத எழுத்தாளர். அதனால் பயம் இல்லாமல் படிக்கலாம். (எச்சரிக்கை: நான் படித்தது ஒரே ஒரு புத்தகம்தான் – புதிய மொட்டுக்கள். அதை வைத்து மட்டும்தான் இந்தக் கணிப்பு)

பொன்னீலன் புதிய தரிசனங்கள் என்ற புத்தகத்துக்காக 1994-இல் சாஹித்ய அகடமி விருது பெற்றவர். எனக்கு புதிய தரிசனங்கள் புத்தகம்தான் ‘புதிய மொட்டுக்கள்’ என்ற பேரில் வெளியிடப்பட்டதோ என்று ஒரு சந்தேகம் இருக்கிறது. அது உண்மையாக இருந்தால்; புதிய மொட்டுக்கள் இலக்கியம்தான் என்றாலும் சாஹித்ய அகடமி விருதுக்கு இன்னும் கொஞ்சம் அதிகத் தரம் வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்.

பொன்னீலனின் பேட்டி ஒன்று கண்ணில் பட்டது. எனக்குப் பிடித்திருந்தது. அவர் குறிப்பிடும் அனேகக் கதைகளை நான் படித்திருக்கிறேன். மலர்வதியின் தூப்புக்காரியை ரசித்தேன் என்று சொல்வதுதான் ஒரே ஒரு நிரடல். அவரும் என்னைப் போலவே இலக்கிய நயத்துக்காக இல்லாமல் ஆவண முக்கியத்துவத்துகாக குறிப்பிட்டாரோ என்னவோ.

வசதிக்காக கீழே கொடுத்திருக்கிறேன். ஹிந்து பத்திரிகைக்கு நன்றி!

நான் எழுதுன முதல் குறுநாவலின் தலைப்பு, ‘ஊற்றில் மலர்ந்தது’. 1972-ல் தாமரை இதழில் அது வெளிவந்துச்சு. இன்னிக்கு இருக்குற மாதிரி பெரிய எழுச்சி வராத நேரத்துலயே தலித் பெண்களோட துயரத்தைப் பேசுபொருளா அது பேசும். என்னோட முதல் நாவல் கரிசல், கரிசல் வட்டாரத்தில் வேலை செஞ்சப்ப எழுதுன நாவல். அதை ரசிச்சு, ரசிச்சு உருவாக்குனதால அது 1500 பக்கங்கள் ஆகிருச்சு. அதை NCBH (New Century Book House) பதிப்பகத்துல சுருக்கிக் கேட்டாங்க. பேராசிரியர் வானமாமலைதான் 400 பக்கங்களா சுருக்குனாரு. அந்த நாவல் 1976-ல் வெளியாச்சு.

என்னோட இரண்டாவது நாவல் புதிய தரிசனங்கள்தான் எனக்கு 1994-ல் சாகித்ய அகாடமி விருதை வாங்கிக் கொடுத்துச்சு. இந்திரா காந்தி இருபது அம்சத் திட்டத்தை அறிமுகப்படுத்துன காலத்துல, அதை நம்பிக் களம் இறங்குனோம். அதுல எங்களுக்கு ஏற்பட்ட அனுபவங்களோட தொகுப்புதான் கதைக் களம். இந்த நாவலை எழுதுறதுக்கு 14 வருசம் ஆச்சு. அதை ஏழு தடவை திருத்தி எழுதினேன். கிராமத்துல இருக்குற பலவிதமான மனித மனோபாவங்களையும் உள்வாங்கித்தான் அந்த நாவலை உருவாக்குனேன். அந்த நாவலுக்கு 4 பதிப்புகள் வெளியாச்சு. இன்னும் எனக்கான அடையாளமாகவும் அந்த நாவல் நிக்குது.

என்னோட மூணாவது நாவல் மறுபக்கம். இது தெரிஞ்ச வரலாற்றுல இருக்குற தெரியாத பக்கங்களைப் பேசும். குமரி மாவட்டத்தில் நடந்த மண்டைக்காடு கலவரத்தை மையமாக வைச்சு எழுதுன இந்த நாவல் எனக்கு ரொம்பவும் புகழ் ஈட்டித் தந்துச்சு. தினத்தந்தியின் ஆதித்தனார் பரிசு உட்பட பல பரிசுகளும் அதுக்காகக் கிடைச்சுது. பெரியார் மணியம்மை பல்கலைக் கழகத்தில் இந்த நாவலுக்குப் பாராட்டு விழா நடந்துனாங்க.

நான் படைத்த படைப்புகள்ல உறவுகள் என்னும் சிறுகதை எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும். மனித உறவுகளிலேயே ரொம்ப சிக்கலானது ஆண்-பெண் உறவுதான். அந்த உறவுல எப்போ உன்னதம்ன்னு சொல்றதுதான் அந்தச் சிறுகதையின் கதைக் களம். இந்தச் சிறுகதை, சினிமா தயாரிப்பாளர் பஞ்சு அருணாசலத்தை ரொம்பக் கவர்ந்துருக்கு, இதை பூட்டாத பூட்டுக்கள்ன்னு மகேந்திரனோட இயக்கத்துல திரைப்படமா எடுத்தாரு. ஆனால், அது திரைமொழியில் அதோட மைய உயிரை எங்கேயோ தவறவிட்டுருச்சு. நான் எழுதுன சிறுகதைகளில் நான் மிகவும் ரசிச்சதும் மனதை வாட்டுன சம்பவங்கள் நிறைஞ்சதும் ஈரம்ங்குற கதைதான்.

இரு மனசுகளின் ஈரம்

அது ஒரு உண்மை சம்பவம். ஒரு நாள் ராத்திரி 9 மணி இருக்கும். நாகர்கோவில் பஸ் ஸ்டாண்ட்ல நல்ல மழையில மாட்டிக்கிட்டேன். பஸ் ஸ்டாண்ட்ல ஓடியாடி திரிஞ்ச பாலியல் தொழிலாளி ஒருத்தி பிள்ளை பெத்த கதைதான் ஈரம். அந்தப் பெண், பிள்ளை பெத்து, அந்தக் குளிருல குழந்தையை அவளோட, உடல் சூடு மூலமா அணைச்சுகிட்டு இருந்தா. என் கையில் என் மனைவிக்குத் தலையணை, போர்வை வாங்கி வைச்சுருந்தேன். கையில் இருந்த தலையணையையும் போர்வையையும் அந்தப் பொண்ணுக்குக் கொடுத்துட்டேன். குளிரில் வாடியவளுக்கு ஒரு டீ வாங்கிக் கொடுக்க நினைச்சு சுற்றும் முற்றும் பார்த்தேன்.

காடாவிளக்கு வைச்ச டீக்கடை ஒண்ணு இருந்துச்சு. கடைக்காரர்ட்ட அந்தப் பொண்ணுக்கு டீ கேட்டேன். கடைக்காரர் உடனே, “அவளுக்கும் உனக்கும் எத்தனை வருசம் தொடர்பு?”ன்னு கேட்டாரு. நானும், டீ தரணுமேன்னு பல வருசம் தொடர்புன்னு சொல்லிட்டுவந்தேன். அந்த குழந்தையோட தொப்புள் கொடியை அறுக்கறதுக்குக் கத்தியையும்கூட அந்தக் கடையில்தான் கேட்டு வாங்குனேன். அதையெல்லாம் மையமாக வைச்சே ‘ஈரம்’ எழுதுனேன். அது மழை இரவின் ஈரமா? இரு மனசுகளின் ஈரமா? என்னும் குரலில் ஒலிக்கும்.

கிருஷ்ணன் நம்பியிலிருந்து மலர்வதி வரை

நான் எழுத வந்த காலகட்டதுல எனக்குப் பிடிச்ச படைப்பாளர்கள் கிருஷ்ணன் நம்பியும் சுந்தர ராமசாமியும். கிருஷ்ணன் நம்பியோட சிறுகதைகள் அபூர்வமானவை. அதுல என்னை ரொம்ப பாதிச்சது அவரோட காலை முதல் தொகுப்பு. இதே மாதிரி சுந்தர ராமசாமியின் கோவில் காளையும் உழவு மாடும் சிறுகதை, கதை சொல்லும் உத்தியால் என்னை ரொம்ப கவர்ந்துச்சு.

என்னை கவர்ந்த படைப்பாளிகளில் தற்போதைய எழுத்துலகில் ஜெயமோகனுக்கும் இடம் உண்டு. நானும், ஜெயமோகனும் கருத்து நிலைப்பாட்டில் எதிரெதிர் துருவங்களில் நிற்பவர்கள். ஆனால், அவரது பின் தொடரும் நிழலின் குரல் நாவல் எடுத்துக்கிட்ட கள விசாலத்தினால் என்னைக் கவர்ந்துச்சு. தோப்பில் முகமது மீரானின் கடலோர கிராமத்தின் கதை என்னை மிகவும் கவர்ந்துச்சு. ஹெச்.ஜி. ரசூலின் கவிதைகளும் நிறைய வாசிச்சுருக்கேன். மலர்வதி எழுதுன தூப்புக்காரி நாவலின் பூவரசி கதாபாத்திரம் என்னை சில நாள்கள் தூங்க விடாமல் செஞ்சுச்சு.

இன்னும் என்னைக் கவர்ந்த பாத்திரங்களைத் தொகுத்துத்தான் என் அடுத்த படைப்பான என்னைச் செதுக்கியவர்கள் எழுதிட்டு இருக்கேன். இதுல சின்ன வயசுல எனக்குப் பாடம் எடுத்த தாணுமாலயப் பெருமாள் பிள்ளை ஆசிரியர்ல ஆரம்பிச்சு, என்னை உருவாக்குன, எனக்குள்ள பிரமிப்பை உருவாக்குனவங்களையெல்லாம் பத்தி எழுதிட்டு இருக்கேன்.

அதில் என் பெரியப்பா நீலப்பெருமாளும் அடக்கம். அவரு தான தர்மங்களில் எல்லா செல்வங்களையும் இழந்து, மனநிலை பிறழ்ந்து போயிட்டாரு, கடைசி நாளில் தன் துயரமான அரை மனநிலையிலும், என்னைக் கூப்பிட்டு ‘அப்பா சபாபதி, எழுதுப்பா’ன்னு என் கைகளுக்குக் காகிதத்தையும் பேனாவையும் தந்தாரு.

பாரதியார் பல்கலைக்கழகத்தில் தமிழ் நாவல்கள் சில போக்குகள்…சில பதிவுகள்ன்னு மூணு மணி நேரம் பேசுனேன். அந்த பேச்சு, பேராசிரியர்களைக் கவர்ந்ததுச்சு. அதையும் புத்தகமாக்குகிறேன். அது அச்சுக்கு போயிருக்கு.

பொன்னீலன், மூத்த எழுத்தாளர்,
‘புதிய தரிசனங்கள்’ உள்ளிட்ட நாவல்களின் ஆசிரியர். தொடர்புக்கு: ponneelan1940@gmail.com
கேட்டு எழுதியவர்: என்.சுவாமிநாதன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தமிழ் எழுத்தாளர்கள்

நரேந்திர மோடி

இது புத்தகங்களுக்கான தளம். ஆனால் கொஞ்ச நாளாக மாதங்களாக வேலைப்பளு அதிகம். படிப்பதே மிகவும் குறைந்துவிட்டது.

வழக்கம் போல நண்பர் ராஜனிடம் நரேந்திர மோடியைப் பற்றி என்னவோ ‘சண்டை’ போட்டுக் கொண்டிருந்தபோது (என்ன கருத்து வேறுபாடு என்று கூட நினைவில்லை) மோடியைப் பற்றி என்னைப் போல் ஒருவன் – யார் செய்தது என்பதல்ல, என்ன செய்யப்பட்டது என்பதுதான் முக்கியம் கருதுபவன், தன்னை ‘நடுநிலையாளன்’ என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் ஒருவன் – அவருக்கு ஓட்டு போடுவானா என்று என்னை நானே கேட்டுக் கொண்டேன். அதனால் இந்தப் பதிவு.

குஜராத் கலவரங்களுக்கு முன்பும் மோடியைப் பற்றி – குறிப்பாக நர்மதாவில் சர்தார் சரோவர் அணை கட்டும் முயற்சிகள் பற்றி கேள்விப்பட்டிருந்தேன், ஆனால் அழுத்தமாக மனதில் பதியவில்லை. நானெல்லாம் எப்போதும் மேதா பட்கர் கட்சிதான், ஆனால் பலவந்தமாக மக்களை வெளியேற்றியது பற்றி எல்லாம் நான் குறை சொல்ல மாட்டேன். Eminent Domain என்பது அநீதிதான், ஆனால் அரசுக்கு அந்த அளவு அதிகாரம் தேவையாகத்தான் இருக்கிறது. பெரும் அணைகள் அனேகமாக காலப்போக்கில் பயனற்றவை ஆகிவிடுகின்றன என்பது உலகமெங்கும் – குறிப்பாக மூன்றாம் உலக நாடுகளில் – காணக் கிடைக்கிறது. எகிப்தின் அஸ்வான் அணையிலிருந்து நம்மூர் பக்ரா நங்கல் வரை எல்லா பெரிய அணகளிலும் அணைகளின் பின்னால் மணல் மண்டி அடித்து அடித்து அவற்றின் கொள்ளளவைக் குறைத்துக் கொண்டே போகின்றன. ஐம்பது அறுபது வருஷங்களுக்கு முன் இந்த மாதிரி பிரச்சினைகள் வரும் என்று தெரியாமல் இருக்கலாம். தெரிந்த பிறகும் தான் கட்டினேன் என்று பெருமிதத்திற்காக, மக்களிடம் என் சாதனை என்று முன் வைத்து ஓட்டு கேட்பதற்காக அதே தவறைத் திரும்பவும் செய்கிறார், தவறுதான், ஆனால் புரிந்து கொள்ளக் கூடிய தவறு என்று தோன்றியது.

மோடியைப் பற்றி எனக்கு வலுவான கருத்து ஏற்பட்டது 2002 குஜராத் கலவரங்களின்போதுதான். குஜராத் கலவரங்களில் அரசு எந்திரத்தின் ஒத்துழைப்பு (குறைந்தபட்சம் மறைமுக ஒத்துழைப்பு) இருந்தது தெளிவாகத் தெரியும், ஆனால் நீதிமன்றங்களில் ஒருபோதும் நிரூபிக்கப்பட முடியாத உண்மை. 1975-இன் அவசரநிலை அடக்குமுறைகளைப் போல, 1984-இன் சீக்கியர் படுகொலைகளைப் போல, 1993-இன் மும்பை கலவரங்களைப் போல இந்தியாவின் வரலாற்றில் என்றும் துடைக்க முடியாத களங்கம். அதிதீவிர ஹிந்துத்துவரான சுப்ரமணிய சுவாமி ஒரு தனிப்பட்ட பேச்சில் மோடி அரசு மட்டுமல்ல, எந்த அரசுமே நினைத்திருந்தால் சுலபமாக இது போன்ற கலவரங்களைத் தடுத்திருக்க முடியும் என்று சொன்னார். அன்று பிரதமராக இருந்த வாஜ்பேயி மோடி ஆட்சியைக் கலைக்க விரும்பியதாகவும் மோடியை அத்வானிதான் காப்பாற்றியதாகவும் சொல்வார்கள். அந்த அத்வானியின் அரசியல் ஆசைகளை ஏறி மிதித்துத்தான் மோடி பிரதமராக ஆகி இருக்கிறார் என்பது இலக்கியத் தரமான நகைமுரண். (irony)

மோடி பிரதமர் தேர்தலில் நின்றபோது ரத்தக்கறை படிந்த ஒருவருக்கு பிரதமராகும் தார்மீக உரிமை இல்லை என்றுதான் கருதினேன், இன்னமும் கருதுகிறேன். ஆனால் மோடிக்கு எதிராக நின்ற யாருக்கும் பிரதமராகும் தகுதி இல்லை என்பதுதான் உண்மை. இன்னமும் மோடியின் மிகப் பெரிய பலம் ராஹுல் காந்திதான். பப்புதான் எப்போதும் போட்டி என்றால் மோடி சாகும் வரை பிரதமராகத்தான் இருப்பார்.

மோடியின் மீது என்றும் அழியாத களங்கம் இருக்கிறதுதான், ஆனால் குஜராத் கலவரங்களுக்கு பிற்பட்ட மோடியைப் பற்றி தார்மீக ரீதியாக யார் என்ன குறை சொல்லிவிட முடியும்?

மிக எளிமையான கேள்வி – எந்த விதத்தில் பத்து ஆண்டுகள் பிரதமராக இருந்த மன்மோஹன் சிங்கை விட பிரதமர் மோடி குறைந்துவிட்டார்? சிங் தனிப்பட்ட முறையில் நேர்மையானவர் என்றால் மோடி மட்டும் தினமும் மாமூல் வாங்கிக் கொண்டிருக்கிறாரா என்ன? மோடி பிரதமர் ஆன பிறகு அமைச்சர்கள் அளவிலாவது லஞ்சம் குறைந்திருக்கிறது என்பது அவரது பரம எதிரிகளே ஒத்துக் கொள்ளும் உண்மை. (அதானி கிதானி என்று ஆரம்பிக்காதீர்கள், இந்தியாவில் கட்சி நடத்த தேவைப்படும் பணத்தை சட்டரீதியாகப் பெற வழியே இல்லை. நேரு-படேல் காலத்திலேயே அப்படித்தான். படேல் 1946-இலோ என்னவோ ராஜேந்திர பிரசாதுக்கு ஒரு கடிதம் எழுதுகிறார் – ‘இப்படி எல்லாம் சட்டம் இயற்றினால் நமக்கு பணம் கொடுத்த முதலாளிகளுக்கு என்ன பதில் சொல்வது’ என்று கேட்கிறார். படேல் இறந்த அன்று அவரது மகள் மனுபென் படேல் படேலின் வீட்டிலிருந்து சில பல லட்சங்களை நேருவிடம் கொடுத்ததாக குறிப்பிட்டிருக்கிறார். அந்த ஸ்டேட்மெண்டின் தொனியிலிருந்தே அது கணக்கில் வராத பணம் என்று யூகிக்க முடிகிறது. கட்சி பணம் எதற்கு வங்கியில் இல்லாமல் படேல் வீட்டில் இருக்கிறது?)

ரூபாய் நோட்டுகளை திரும்பப் பெற்ற முயற்சி தோல்வி என்று விமர்சிக்கிறார்கள். ஆம், 99 சதவிகிதத்துக்கு மேல் பணம் திருப்பி வந்துவிட்டது என்றால் அது தோல்விதான். ஆனால் எல்லா மாட்சிலும் ப்ராட்மன் கூட சதம் அடித்ததில்லை. நல்ல தியரி, நினைத்த அளவு வொர்க் அவுட் ஆகவில்லை. அரசு எட்டடி பாய்ந்தால் கறுப்புப் பண முதலைகள் பதினாறடி பாய்ந்துவிட்டார்கள். அதனால் என்ன? அவரது நோக்கம் பாராட்டப்பட வேண்டியது. அதை எல்லா மட்டத்திலும் மக்களும் – ஏழை,மத்ய்மர், பணக்காரர்கள் – உணர்ந்துதான் இருக்கிறார்கள். அதனால்தான் பிரச்சினைகள் இருந்தாலும் அந்த முயற்சி பொதுவாக வரவேற்கப்பட்டது/படுகிறது. இந்த மாதிரி முயற்சி செய்தால் சில பல நடைமுறைப் பிரச்சினைகள் வரத்தான் செய்யும் என்றுதான் அனேகர் நினைக்கிறார்கள். எனக்குத் தெரிந்தவரை அந்தக் காலகட்டத்தில் பொதுவாக சண்டைல கிழியாத சட்டை எங்கருக்கு என்று அலுத்துக் கொண்டு அடுத்த வேலையைப் பார்த்தார்கள். உதாரணத்துக்கு ஒன்று.

ஜிஎஸ்டி என்று அடுத்தது. ஆம் ஜிஎஸ்டி வரி முயற்சியை இன்னும் நன்றாக அமுல்படுத்தி இருக்கலாம்தான். மாதாமாதம் கொஞ்சம் கொஞ்சம் மாற்றுவதற்கு பதில் முதலிலேயே இன்னும் கொஞ்சம் சிந்தித்திருக்கலாம். குறிப்பாக உணவகங்களில் வரியை இன்னும் கொஞ்சம் சீராக செயல்படுத்தி இருக்கலாம். ஆனால் எந்த அரசும் எந்தக் காலத்திலும் ஒரு புதிய வரி முறையை ஒரு குறையும் இல்லாமல் செயல்படுத்தியதில்லை. யாருக்காவது பாதிப்பு இருந்தே தீரும். எங்காவது ஏதாவது குறை இல்லாமல் நடைமுறைப்படுத்தவே முடியாது. இன்னும் இரண்டு வருஷம் போனால்தான் முயற்சி வெற்றியா இல்லையா என்று சொல்லவே முடியும். நேருவை விதந்தோதுபவர்களில் நானும் ஒருவன் – அதற்காக ஐந்தாண்டு திட்டம் எல்லாம் குற்றம் குறையே இல்லாத திட்டம் என்று சொல்ல முடியுமா என்ன? பசுமைப் புரட்சியால் எந்த பாதிப்பும் இல்லையா? நல்ல நோக்கம், இன்னும் கொஞ்சம் பொறுத்திருந்து பார்க்க வேண்டும் என்ற சாதாரணப் புரிதல் கூட இல்லை என்றால் எப்படி?

மோடி நாடு நாடாகப் போனார் என்று குறை சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள். என்ன இன்பச் சுற்றுலாவா போனார்? நொட்டை சொல்வதே வேலை. நிறுவனத்துக்கு புதுத் தலைவர் வந்தால் அவருக்கு சில குறைகள் தெரியலாம், அந்தக் குறைகளை நிவர்த்தி செய்ய அவர் சில முயற்சிகள் எடுக்கலாம். உதாரணமாக எல்லாரும் கோட் சூட்டோடு வந்தால்தான் நிறுவனத்தின் இமேஜ் உயரும் என்று அவருக்குத் தோன்றலாம், அதை அவர் நிறுவன விதியாக்கலாம். உங்களுக்கு அப்படித் தோன்றவில்லை என்றால் அதுவும் ஒரு பிரச்சினையா? நிறுவனம் லாபகரமாகச் செயல்படுகிறா என்றுதான் பார்க்க வேண்டும். முன்னால் இருந்த தலைவர்களை விட நன்றாகச் செயல்படுகிறாரா என்றுதான் பார்க்க வேண்டும். இந்தியாவில் வேலை வாய்ப்புகள் குறைகின்றன, சட்டம் ஒழுங்கு மோசமாக இருக்கிறது, பணவீக்கம் அதிகம், லஞ்சம் நிறைய என்றெல்லாம் அவர் மீது குற்றம் சாட்டுங்கள், அதுதான் அவரை அளக்கும் metrics. அவர் வருஷம் 365 நாளும் வெளிநாட்டிலேயே இருந்தாலும் சரி, அலுவலகத்துக்கு அண்டர்வேர் மட்டுமே அணிந்து வந்தாலும் சரி, குஜராத்தியில் மட்டுமே பேசினாலும் சரி, அவரது பாதுகாப்புக்காக இருக்கும் கமாண்டோக்களுக்கு சிற்றுண்டியாக கமன் டோக்ளா மட்டுமே பரிமாறினாலும் சரி அதெல்லாம் அவரது பாணி, அவர் செயல்படும் முறை, அதிலெல்லாம் தலையிட எவருக்கும் உரிமை இல்லை.

ஓரளவாவது நியாயமான குறை என்றால் அது கல்பூர்கி, மாட்டிறைச்சி மாதிரி விஷயங்கள்தான். ஆம், கல்பூர்கியிலிருந்து ஆரம்பித்து பல விரும்பத் தகாத கொலைகள் நடந்தன. பல fringe அமைப்புகளுக்கு துளிர்விட்டுப் போய்விட்டது, மாட்டிறைச்சி என்று எல்லை மீறுகிறார்கள். மோடி பிரதமராக இன்னும் சிறப்பாகச் செயல்பட்டிருக்க வேண்டும். ஆனால் இந்த விஷயத்தில் அவருடைய தவறு என்று நான் கருதுவது errors of omission, errors of commission அல்ல. முதல் முறையே கொஞ்சம் ஓங்கி சவுண்ட் விட்டிருந்தால் அடுத்த முறை பிரச்சினையே வந்திருக்காது. அவர் இதையெல்லாம் கண்டுகொள்ளாமல் இருப்பது வெறும் ஓட்டு அரசியல்தான். ஆனால் அவார்ட் வாப்சியும் வெறும் sensational அரசியல்தான். இந்த நிகழ்ச்சிகளை ஊதிப் பெருக்கி நாட்டில் முஸ்லிம்களுக்கு பாதுகாப்பு இல்லை, சிறுபான்மையினர் ஒடுக்கப்படுகிறார்கள், எதிர்க்குரல் கொடுப்பவர்கள் அடக்கப்படுகிறார்கள் என்பதெல்லாம் ரொம்ப ஓவர்.

மோடியின் மிகப் பெரிய தலைவலி அவரைச் சுற்றி இருக்கும் அதிதீவிர பக்தர்கள்தான். Blind hero worship செய்யும் கூட்டம். அவர் நின்றால், நடந்தால், ஏன் குசு விட்டால் கூட ஆஹா என்ன மணம் என்ன மணம் என்று புல்லரித்துப் போகிறார்கள். ஆனால் எம்ஜிஆருக்கு இருந்த ஒளிவட்டத்தை படிக்காத பாமர மக்களின் குருட்டுத்தனமான நாயக வழிபாடு என்று அவ்வப்போது பொங்குவார்கள். ஹிந்தி கொஞ்சமும் புரியாத நண்பர் ராஜன் மோடியின் ஹிந்தி உரையைக் கேட்டேன், ஒன்றும் புரியாவிட்டாலும் அவரைப் பார்த்து புல்லரித்தேன் என்று ஒரு முறை சொன்னார். ராஜன் மோடி என்று சொல்லவே மாட்டார், வாராது போல் வந்த மாமணி மோடி என்றுதான் எழுதுவார். புனிதப்பசு (Holy cow) மோடியை விமர்சிப்பவன் எதிரி, ஆதரிப்பவன் நண்பன் என்ற அணுகுமுறை. காந்தியே விமர்சனத்துக்கு அப்பாற்பட்டவரல்ல என்னும்போது சுண்டைக்காய் மோடி விமர்சிக்கப்பட்டால் மட்டும் ஏன் பொத்துக் கொண்டு வருகிறது? மோடிக்கு இவர்களைத் தவிர வேறு எதிரிகளே வேண்டியதில்லை!

உதாரணத்துக்கு ஒன்று: அதிதீவிர மோடி பக்தர்கள் Demonetization மாபெரும் வெற்றி என்று எரிச்சல் மூட்டும் வகையில் காட்டுக் கூச்சல் போடுகிறார்கள். 99 சதவிகிதப் பணம் திரும்பினால் அது தோல்வி என்று கூடவா இன்னொருவர் விளக்க வேண்டும்? தங்களைத் தாங்களே ஏமாற்றிக் கொள்ளும் முயற்சிதான். பலரும் காஷ்மீரில் கல்லெறிவது குறைந்திருக்கிறது, எலெக்ட்ரானிக் பணப் பரிமாற்றங்கள் அதிகரித்திருக்கின்றன அதனால் வெற்றி என்று சப்பைக்கட்டு கட்டுகிறார்கள். விராட் கோலி நூறு போட்டி ஆடி அதில் 99-இல் டக் அடித்தார் என்றால் கோலி பிரமாதமாக காட்ச் பிடிக்கிறார், குழுவை திறமையாக நடத்திச் செல்கிறார், அதனால் அவர் வெற்றி அடைந்திருக்கிறார் என்றா சால்ஜாப்பு சொல்வீர்கள்? முக்கிய நோக்கம் எதுவோ அது முழுமையாகத் தோற்கடிக்கப்பட்டுவிட்டது என்பதை உணர்ந்தால்தான் அடுத்த முயற்சி வெற்றி பெற கொஞ்சமாவது வாய்ப்பு இருக்கிறது.

இவர்களாவது பரவாயில்லை, நண்பர் ராஜன் ரூம் போட்டு யோசித்து கணக்கு காட்டாமல் காங்கிரஸ் பிரதமர்கள் சொல்லி ரிசர்வ் வங்கி நிறைய நோட்டு அடித்தது, அதெல்லாம் திரும்பவில்லை, வாராது வந்த மாமணி மோடி நாட்டின் மானத்தைக் காக்க வெளியிலே சொல்லவில்லை என்கிறார். Occam’s Razor, Hanlon’s Razor, Hitchen’s Razor, Alder’s Razor பற்றி படிக்குமாறு அவருக்குப் பரிந்துரைக்கிறேன்.

எதிர்முகாமும் இவர்களுக்கு சளைத்தவர்கள் இல்லை. ஒரு பக்கம் வாராது வந்த மாமணி என்றால் எழுத்தாளர் பி.ஏ.கே Fuhrer என்ற அடைமொழி இல்லாமல் எழுதுவதில்லை. இந்திரா காந்தியும் சஞ்சய் காந்தியும் பல நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னாலா வாழ்ந்தார்கள்? இந்திராவுக்கே சர்வாதிகாரி என்ற அடைமொழி தேவை இல்லை என்றால் மோடிக்கு ஏன்? இவரை மாதிரி நாலு பேர் இருந்தால் போதும், மோடிக்கு வேறு நண்பர்களே தேவை இல்லை.

மோடி சாதனைகள் புரிந்துவிட்டார், இந்தியாவின் நிலை அவரால் மிகவும் உயர்ந்துவிட்டது என்றெல்லாம் நான் நினைக்கவில்லை. ஆனால் எந்த விதத்திலும் அவர் அனேக முந்தைய பிரதமர்களுக்கு குறைந்தவர் அல்லர். நேருவை விட சிறந்த பிரதமரை நாம் இது வரை பெறவில்லை. ஆனால் அடுத்த வரிசையில் – சாஸ்திரி, தேசாய், ராஜீவ் (ராஜீவின் கைகளும் ரத்தக் கறை படிந்தவைதான்), ராவ், வாஜ்பேயி வரிசையில் இவரையும் வைக்கலாம். (என் கண்ணில் இந்திரா, சரண்சிங், வி.பி. சிங், சந்திரசேகர், கௌடா, குஜ்ரால், மன்மோஹன் போன்றவர்கள் மோசமான பிரதமர்கள்.)

இந்தியாவை முன்னேற்ற வேண்டும் என்ற விழைவு, அயராத உழைப்பு, நேர்மை, தனிப்பட்ட ஒழுக்கம், நல்ல சகாக்களைத் தேர்ந்தெடுத்து அவர்களை செயல்பட அனுமதிப்பது, எத்தனை உதவி இருந்தாலும் தனக்கு முட்டுக்கட்டையாக இருப்பார் என்று தோன்றினால் அவர்களை உதறிவிடும் ruthlessness என்று மோடியிடம் பல தலைமைப் பண்புகள் இருக்கின்றன. ஹிந்து ஓட்டு அரசியலுக்காக அவ்வப்போது அடக்கி வாசிப்பதைத் தவிர இன்று வேறு எதுவும் பெரிதாகக் குறை சொல்லிவிட முடியாது. ஓட்டு எப்படியும் விழும் என்ற தைரியம் வந்தால் ஹிந்து ஓட்டு அரசியலுக்காக அடக்கி வாசிப்பதைக் குறைத்துக் கொள்வாரோ என்ற ஒரு நப்பாசை உண்டு.

ஆனால் அவர் காந்தியோ லிங்கனோ ரூசவெல்ட்டோ இல்லை. இந்தியாவை எதிர்நோக்கி இருக்கும் பெரும் பிரச்சினைகளை வெல்லக் கூடிய திறமை கொண்டவர் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு இல்லை. எனக்கு இருந்தால் என்ன, இல்லாவிட்டால் என்ன? இந்தியாவின் பிரச்சினைகளை குறைக்கவாவது முடியும் என்று அவருக்கு நம்பிக்கை இருக்கிறது. பல கோடி இந்திய வாக்காளர்களுக்கு நம்பிக்கை இருக்கிறது. அவருக்கு பிரதமராக தார்மீக உரிமை இல்லை என்று நான் நம்புகிறேன்தான். ஆனால் இந்திரா காந்திக்கும் 66-இலும் சரி, 80-இலும் சரி, அந்தத் தார்மீக உரிமை இல்லை. சரண்சிங்குக்கு இல்லை; ராஜீவுக்கு இல்லை; சந்திரசேகருக்கு, கௌடாவுக்கு, குஜ்ராலுக்கு இல்லை. நேரு, சாஸ்திரி, தேசாய், ராவ், வாஜ்பேயி, மன்மோஹன், 71-இன் இந்திரா தவிர்த்த வேறு யாருக்குமே அந்தத் தார்மீக உரிமை இல்லை.

நிர்வாக ரீதியாக மோடியின் பெரும் குறை என்பது அவர் தன் குஜராத் அணுகுமுறையை இன்னும் விடாததுதான். குஜராத் சின்ன மாநிலம். கஷ்டமாக இருந்தாலும் அவரால் ஒவ்வொரு முயற்சியையும் நேரடியாக கண்காணிக்க முடிந்திருக்கலாம். இந்தியா பல மடங்கு பெரியது. டெல்லியில் உட்கார்ந்திருக்கும் ஒரு குழு எல்லாவற்றையும் முன்னின்று நடத்துவது முடியாத காரியம். ஆனால் அவரை குறை சொல்லியும் புண்ணியம் இல்லை. நேரு காலத்திலிருந்தே எல்லாரும் எல்லா திட்டங்களையும் அப்படித்தான் நடத்த முயன்றிருக்கிறார்கள். மோடி காந்தியைத் தன் ரோல் மாடலாகக் கொண்டாரானால் – bottom up approach-ஐ முயன்றாரானால் – வெற்றி பெற வாய்ப்புண்டு. அதாவது இந்தியாவிலேயே மிகப் பெரிய சர்தார் சரோவர் அணை அல்ல, சின்னச் சின்னதாக பல நூறு அணைகள் கட்டும் அணுகுமுறையைக் கைக் கொண்டாரானால் இன்னும் வெற்றி பெறலாம்.

சுருக்கமாகச் சொன்னால்: மோடி நிச்சயமாக above average PM-தான். (இந்தியப் பிரதமர்களின் சராசரித் தரம் மிக மோசம், நேருவுக்கே B-தான் கொடுப்பேன் என்பது வேறு விஷயம்.) இந்தியாவின் பெரும் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்க முயற்சியாவது செய்கிறார். ஆனால் எதிர்ப்பாளர்கள் ‘நடுநிலையாளர்கள்’ என்ற போர்வையில் எதற்கெடுத்தாலும் நொட்டை சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதே நேரத்தில் அவரது அதிதீவிர ஆதரவாளர்கள் அவர் என்ன செய்தாலும் ஆஹா ஓஹோ பேஷ்பேஷ் என்கிறார்கள். விமர்சனங்கள் கிளம்பினால் என் தலைவனைக் குறை சொன்னா நீ ஒரு தேசத்துரோகி மகனே வகுந்துருவேன் என்று கிளம்புகிறார்கள். மொத்தத்தில் polarizing figure ஆக இருப்பதால் காட்டுக் கூச்சல் மட்டுமே கேட்கிறது, அதுதான் தலைவலியாக இருக்கிறது.

தார்மீக உரிமை இல்லை, இந்தியாவின் பிரச்சினைகளை வெல்லும் திறமை இல்லை என்று ஆயிரம் நொட்டை சொன்னாலும் இன்று எனக்கு இந்திய ஓட்டுரிமை இருந்தால் வேண்டாவெறுப்பாக மோடிக்குத்தான் ஓட்டுப் போடுவேன். பப்புவுக்குப் போடுவதற்கு பதில் தற்கொலையே செய்து கொள்ளலாம்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: அரசியல்

அஞ்சலி – பாக்கியம் ராமசாமி/ஜ.ரா.சு. மறைவு

பாக்கியம் ராமசாமி என்ற புனைபெயரில் அப்புசாமி கதைகளை எழுதியவரும், குமுதத்தை பெருவெற்றியாக மாற்றிய டீமில் முக்கியமானவருமான ஜ.ரா. சுந்தரேசன் மறைந்தார்.

தயவு தாட்சணியம் எதுவும் இல்லாமல் சொன்னால் ஜ.ரா.சு. இலக்கியம் என்று கருதக் கூடிய ஒரு வார்த்தை கூட எழுதியதில்லை. நினைவு வைத்துக் கொள்ள வேண்டிய எழுத்தாளரே அல்லர். ஆனால் என் நினைவில் எப்போதும் இருப்பார். அப்புசாமி கதைகளை தொடர்கதையாகவோ சிறுகதைகளாகவோ குமுதத்தில் அறுபதுகளிலும் எழுபதுகளிலும் படித்த எவரும் அவரை மறக்கமாட்டார்கள். அப்படி படித்த ஒவ்வொருவருக்கும் அவர்களை ஈர்த்த ஒரு புள்ளி இருக்கும் – எனக்கு 1001 அரேபிய இரவுகள் தொடர்கதை. ஏழெட்டு வயதில் படித்து சிரித்திருக்கிறேன். குமுதம் வந்ததும் வீட்டில் சண்டை போட்டு பத்திரிகையைக் கைப்பற்றி படித்திருக்கிறேன். பின்னே சும்மாவா, அரசு பதில்கள், ஆறு வித்தியாசங்கள், ஜெயராஜ் ஓவியங்கள், லைட்ஸ் ஆன், சாண்டில்யன் தொடர்கதைகள், அப்புசாமி கதைகள் என்று விரும்பிப் படித்த/பார்த்த பல பகுதிகள் இருந்தன. அந்த காலகட்டத்துக்குத் தேவையான ஒரு பத்திரிகையைக் கொண்டு வந்த எஸ்.ஏ.பி., ரா.கி. ரங்கராஜன், ஜ.ரா.சு. மற்றும் புனிதன் அடங்கிய அந்தக் குழுவை இன்றும் பிரமிப்போடுதான் நினைவு கூர்கிறேன்.

போய் வாருங்கள், பாக்கியம் ராமசாமி! அப்புசாமி, சீதாப்பாட்டி, ரசகுண்டு, பீமாராவ் எல்லாரையும் மறக்காத கூட்டம் இன்னும் இருக்கிறது என்று பெருமையோடு எடிட்டரிடம் சொல்லுங்கள்!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: அஞ்சலிகள்

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
அப்புசாமிக்கு ஒரு தளம்
முதல் அப்புசாமி கதை
ஜ.ரா.சு.வின் வாழ்க்கைக் குறிப்பு
விக்கி குறிப்புத்
தென்றல் மாத இதழில் ஜ.ரா.சு. (Registration Required)