ஜே.பி. ப்ரீஸ்ட்லி எழுதிய நாடகம்: ‘An Inspector Calls’

An Inspector Calls திறமையாக எழுதப்பட்ட நாடகம். கச்சிதமாக இருக்க வேண்டும், நாடகத்தில் எந்த இடத்திலும் தொய்வு இருக்கக் கூடாது என்று ப்ரீஸ்ட்லி முயன்றிருக்கிறார், அதில் வெற்றியும் பெற்றிருக்கிறார். ஒரு மயிரிழை தப்பி இருந்தால் அந்த வெற்றி pyrrhic victory ஆக மாறி இருக்கும் – கச்சிதமாக இருக்க வேண்டும் என்ற முயற்சியில் நாடகத்தின் பல பகுதிகள் சுலபமாக ஊகிக்கக் கூடிய தேய்வழக்குகளாகத் தெரிகின்றன. நல்ல வேளையாக நாடகத்தின் denouement அந்த மெல்லிய கோட்டைத் தாண்டாமல் காப்பாற்றுகிறது.

நாடகத்தின் வில்லன்கள் மிகத் தெளிவாக – ஏறக்குறைய stock characters ஆகக் காட்டப்படுகிறார்கள். பணக்காரத் தொழிலதிபர் அப்பா ஒரு ‘வில்லன்’ – பல திரைப்படங்களின் மேஜர் சுந்தரராஜனேதான். மேட்டிமைத்தனம் உள்ள அம்மா ஒரு ‘வில்லி’ – பல திரைப்படங்களின் எஸ். வரலக்ஷ்மி. அவர்களுக்கு ஒரு பெண், அவள் திருமணம் செய்து கொள்ளப்போகும் மாப்பிள்ளை, அந்தப் பெண்ணுக்கு ஒரு தம்பி.

நாடகம் வரப் போகும் மாப்பிள்ளைக்கு விருந்து வைப்பதோடு ஆரம்பிக்கிறது. திடீரென்று ஒரு இன்ஸ்பெக்டர் ஒரு இளம் பெண்ணின் தற்கொலையைப் பற்றி விசாரிக்க வருகிறார். அந்தப் பெண் அப்பாவின் தொழிற்சாலையில் வேலை செய்தவள். கூலியை உயர்த்த்ச் சொல்லி வேலை நிறுத்தம் செய்யத் தூண்டியவள். அதனால் அப்பா வேலையை விட்டு துரத்துகிறார். ஜவுளிக் கடையில் அடுத்தபடி வேலை பார்க்கிறாள். துணி எடுக்க வரும் மகள் அவளிடம் எரிச்சல் அடைந்து புகார் கொடுத்து அவளுக்கு வேலை போய்விடுகிறது. அடுத்தபடி நடன கிளப்பில் வேலை, அங்கே மாப்பிள்ளை அவளை சந்தித்து வைப்பாட்டியாக வைத்துக் கொள்கிறான், ஆனால் சில மாதங்களுக்குப் பிறகு அவளுக்கு பணம் கொடுத்து அனுப்பிவிடுகிறான். பணம் தீர்கிறது, அடுத்தபடி தம்பியோடு உறவு, கர்ப்பம். கர்ப்பமான ஏழைப் பெண்களுக்கு உதவும் ஒரு அமைப்பின் பொறுப்பாளரான அம்மா இவளுக்கு உதவியை மறுக்கிறாள்.

இந்தக் கதை எல்லாம் ஐம்பது-அறுபதுகளின் தமிழ் சினிமா மாதிரிதான் இருக்கிறது. அந்த தேய்வழக்குக் கதையை இன்ஸ்பெக்டர் பாத்திரம் விசாரணை செய்து வெளியே கொண்டு வரும் விதம்தான் ப்ரீஸ்ட்லியின் திறமையைக் காட்டுகிறது. இந்தக் கதை எல்லாம் வெளியே வந்த பின் இரண்டு திருப்பங்கள். அதை வெளிப்படையாகச் சொன்னால் நாடகத்தின் charm-ஏ போய்விடும், அதனால் மிச்சத்தை வெள்ளித் திரையில் காண்க!

ப்ரீஸ்ட்லி இடதுசாரி மனநிலை உடையவர் என்று தெளிவாகத் தெரிகிறது. விக்டோரியன் விழுமியங்களை தோலுரித்துக் காட்டிவிட வேண்டும் என்று கிளம்பி இருக்கிறார், வெற்றி பெற்றிருக்கிறார். நடிக்க நல்ல ஸ்கோப் உள்ள நாடகம். படிப்பதை விட பார்ப்பது உத்தமம் என்று நினைக்கிறேன்.

ப்ரீஸ்ட்லி இன்றும் நினைவு கூரப்படுவதற்கு இந்த நாடகம்தான் காரணம் என்கிறார்கள். 1945-இல் எழுதி இருக்கிறார். இது நல்ல நாடகம்தான், இலக்கியம்தான், படியுங்கள்/பாருங்கள் என்று பரிந்துக்கிறேன்தான், ஆனால் 20-25 சிறந்த நாடகங்கள் என்று பட்டியல் போட்டால் நிச்சயமாக எனக்கு இந்த நாடகத்தின் நினைவு வராது. நாடக ஆசிரியராக என் கண்ணில் ப்ரீஸ்ட்லி இரண்டாம், மூன்றாம் வரிசையில்தான் இருக்கிறார்.

படிக்கும்போதெல்லாம் மனதில் ஒரு குறை. தமிழின் சிறுகதை வடிவும் நாவல் வடிவும் உலக இலக்கியத்தின் உச்சங்களை அடைந்துவிட்டது, அல்லது அருகிலாவது இருக்கிறது. நாடகம் மட்டும் ஏன் தேங்கிவிட்டது? முதல் தரப் படைப்பு என்று எதுவுமே இல்லையே? என் கண்ணில் சுஜாதா, இ.பா., ஜெயந்தன், ந. முத்துசாமி, சோ ராமசாமி எல்லாரும் எழுதிய நாடகங்களில் சிறந்தவை இந்த ரேஞ்சில்தான் இருக்கின்றன. இந்திய அளவில் கூட விஜய் டெண்டுல்கர், பாதல் சர்க்கார் போன்றவர்கள் இந்த லெவலுக்கு மேலேதான் இருக்கிறார்கள். இப்சனுக்கும் பெர்னார்ட் ஷாவுக்கும் சவால் விடக் கூடிய தமிழ் நாடக எழுத்தாளர்கள் எங்கே?

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: நாடகங்கள்