மகாபலிபுரத்தின் பகீரதன் தவம்

பசுபதி சாரின் பதிவுகள் மிக சுவாரசியமானவை. கனடாவில் இருக்கிறார், ஓய்வு பெற்ற பேராசிரியர் என்று தெரிகிறது. எழுத்தாளர் தேவனின் பரம ரசிகர். அதுவும் அன்றைய பத்திரிகைகளை அன்று வந்த சித்திரங்களோடு, விளம்பரங்களோடு அப்படியே ஸ்கான் செய்து எடுத்துப் போடுவார்.

கலைமகள் பத்திரிகையின் (இன்னும் வருகிறதா இல்லை நின்றுவிட்டதா?) முதல் இதழில் – 1932-இல் முதல் இதழ் வந்ததாம் – கே.ஏ. நீலகண்ட சாஸ்திரி எழுதிய ஒரு கட்டுரையை ஸ்கான் செய்து போட்டிருக்கிறார். அந்தக் காலகட்டத்தில் மகாபலிபுரத்தின் புகழ் பெற்ற பகீரதன் தவம் சிற்பம் பகீரதன் தவத்தை சித்தரிப்பதுதானா இல்லை அர்ஜுனன் தவத்தையா என்று ஒரு சர்ச்சை இருந்திருக்கிறது. சாஸ்திரி அவர்கள் தெளிவாகத் தன் வாதங்களை முன் வைக்கிறார் – பகீரதன் தவம்தான் என்று நிறுவுகிறார். கட்டாயம் படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: பலதும்

குழந்தையும் தெய்வமும் திரைப்படத்தின் மூலக்கதை – எரிக் காஸ்ட்னர் எழுதிய Lisa and Lottie

Parent Trap திரைப்படத்தை நம்மில் அனேகர் பார்த்திருப்போம். எனக்குப் பிடித்தது 1998-இல் லிண்ட்ஸே லோஹன் நடித்த படம். 1961-இல் ஹேய்லி மில்ஸ் நடித்து வெளிவந்ததுதான் முதல் படம். தமிழில் குழந்தையும் தெய்வமும் என்று ஜெய்ஷங்கர், ஜமுனா, குட்டி பத்மினி நடித்து வெளிவந்தது. ஹிந்தி, தெலுகு, கன்னடம், மலையாளம் என்று எல்லா மொழிகளிலும் வந்திருக்கிறது.

அதன் மூலக்கதைதான் எரிக் காஸ்ட்னர் ஜெர்மன் மொழியில் எழுதிய Lisa and Lottie புத்தகம். காஸ்ட்னர் ஜெர்மானிய எழுத்தாளர். அனேகமாக சிறுவர் புத்தகங்களைத்தான் எழுதி இருக்கிறார். ஒரு காலத்தில் பிரபலமாக இருந்திருப்பார் போலிருக்கிறது. 1992-இல் ஒரு asteroid-க்கு அவர் பெயர் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

காஸ்ட்னரின் நாவலில் ஒன்பது வயதுச் சிறுமிகள். வியன்னாவில் இசை conductor அப்பாவோடு வளரும் லிசா; ம்யூனிக்கில் பத்திரிகையாளர் அம்மாவோடு வளரும் லாட்டி இருவரும் குழந்தைகளுக்கான camp ஒன்றில் சந்திக்கிறார்கள். ஆள் மாறாட்டம், உண்மை தெரிந்து அம்மா அப்பா மீண்டும் இணைந்து சுபம்!

புத்தகத்தில் நான் மிகவும் ரசித்தது சித்திரங்களைத்தான். இப்படி படங்களோடு ஒரு புத்தகத்தைப் படித்து எத்தனையோ நாளாயிற்று.

இரண்டாவதாக ரசித்தது புத்தகத்தின் காலகட்டம். 1950களின் முற்பகுதி என்று நினைக்கிறேன். இன்னும் தபால் மூலம்தான் லிசாவும் லாட்டியும் தொடர்பு கொள்கிறார்கள். ம்யூனிக்கில் இருந்து வியன்னாவுக்கு விமானத்தில் போவது கொஞ்சம் அபூர்வமே. பெரிய பெரிய சூப்பர்மார்க்கெட்டுகளைக் காணோம், கசாப்புக் கடை, மளிகைக் கடை எல்லாம் இருக்கிறது. கடைக்காரர்களுக்கு ரெகுலர் கஸ்டமர்களைத் தெரிகிறது, மளிகைக்கடைக்காரர் camp-இலிருந்து திரும்பி வரும் சிறுமிக்கு சாக்லேட் கொடுக்கிறார். அந்தக் காலகட்டத்தோடு பரிச்சயம் உள்ள நானே கடிதம் எழுதி எத்தனையோ வருஷம் ஆயிற்று, இன்றைய இன்ஸ்டாக்ராம் தலைமுறைக்கு தபால் என்றால் கேலிக்கூத்தாகத்தான் இருக்கும்!

படங்களோடு புத்தகம் கிடைத்தால் படித்துப் பாருங்கள். ஆனால் புத்தகத்தைப் படிப்பதை விட லிண்ட்ஸே லோஹன் நடித்த திரைப்படத்தைப் பார்ப்பது உத்தமம்.

குழந்தையும் தெய்வமும் திரைப்படத்திலிருந்து எனக்குப் பிடித்த பாடல்கள்:

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: சிறுவர் புத்தகங்கள்

ஈழ எழுத்தாளர் அ. முத்துலிங்கத்தின் பேட்டி

முத்துலிங்கத்தை ஈழ எழுத்தாளர் என்று அழைப்பது ஜெயகாந்தனை கடலூர் எழுத்தாளர் என்று சொல்வது போலத்தான். இருந்தாலும் சுலபமாக அடையாளப்படுத்துவதற்காக அப்படி குறிப்பிடுகிறேன். அவர் எழுத்து அகில உலகத்துக்கும் உரியது. அதிலும் சிறப்பாக அவரது கதைகளின் பின்புலமும் உலகம் முழுவதிலும் வியாபித்திருக்கிறது. ஆஃப்ரிக்கா, கனடா, இலங்கை, ஏன் பாகிஸ்தான் பின்புலத்தில் கூட ஒரு சிறந்த சிறுகதை உண்டு.

முத்துலிங்கம் எனக்கு மிகவும் பிடித்த எழுத்தாளர்களில் ஒருவர். அவரது எழுத்துக்களில் தெரியும் மெல்லிய நகைச்சுவை அபாரமானது. அவரது சிறந்த பேட்டி ஒன்றை இங்கே பார்த்தேன், வசதிக்காக கீழே பதித்திருக்கிறேன். தமிழ் ஹிந்துவுக்கு நன்றி!

ஏன் எழுதுகிறீர்கள்?

முதல் காரணம் எழுதும்போது கிடைக்கும் மகிழ்ச்சிதான். இதே கேள்வியை 500 புத்தகங்கள் எழுதிய அறிவியல் எழுத்தாளரான ஐஸக் அசிமோவிடம் கேட்டார்கள். அவர், ‘வேறு என்ன? என்னுடைய டைப்ரைட்டரில் அடுத்து என்ன வார்த்தை வந்து விழுகிறது என்பதைப் பார்ப்பதில் கிடைக்கும் மகிழ்ச்சிக்காக எழுதுகிறேன்’ என்றார். உலகத்தில், முன் இல்லாத ஒன்றை சிருட்டிப்பதில் உள்ள மகிழ்ச்சி வேறு எதில் உண்டு? ஒரு பெண், குழந்தை பெற்றால் அது சாதாரண விசயமா? புது உயிரை உண்டாக்கும் மகத்தான காரியமல்லவா? ஒரு சிற்பி சிலையை வடிப்பதும், ஓவியர் புதிதாக ஒன்றை வரைவதும், இசையமைப்பாளர் புதிய இசையை உருவாக்குவதும் இந்த வகைதான். படைக்கும்போது எழுத்தாளருக்குக் கிடைக்கும் மகிழ்ச்சி அதைப் படிக்கும் வாசகருக்கும் கிடைக்கிறது. மகிழ்ச்சி இரட்டிப்பாகிறது. இது தவிர, உங்கள் படைப்பினால் உலகத்துக்கு ஏதாவது நன்மை கிட்டுமானால் அதைவிடப் பேரானந்தம் வேறு என்ன இருக்க முடியும்!

எந்த நேரத்தில் எழுதுகிறீர்கள்?

அதிகாலை நேரத்தில்தான் எழுதுகிறேன். காலை 5.30 மணியிலிருந்து 9 மணி மட்டும் எழுதுவேன். காலை உணவுக்குப் பின்னர் இரண்டு மணி நேரம் எழுதலாம். ஆனால், ஊக்கம் குறைந்துவிடும். மதிய உணவுக்குப் பின்னர் சோர்வு ஆரம்பித்துவிடும். அந்த நேரத்தில் வாசிப்பேன். வாசிப்பின் வெற்றி கையில் இருக்கும் புத்தகத்தைப் பொறுத்தது. என்னுடைய எழுத்தாள நண்பரிடம் இதே கேள்வியைக் கேட்டிருக்கிறேன். அவரும் காலைதான் எழுதுகிறார். ஆனால், ஒரு நாளில் அவருக்கு இரண்டு காலைகள். அதிகாலையிலிருந்து மதியம் வரை எழுதுவார். மதிய உணவுக்குப் பின்னர் சிறு தூக்கம். எழுந்தவுடன் ஒரு நடைபோய்விட்டு வந்து மீண்டும் எழுதத் தொடங்குகிறார். ஒரு நாள், இரண்டு விடியல், இரண்டு எழுத்து. இதையும் முயன்றுபார்த்திருக்கிறேன். நான் வேக மான எழுத்தாளன் இல்லை. நான்கு மணி நேரத்தில் சிலவேளைகளில் ஒரு பக்கம்தான் தேறுகிறது.

உங்களது எந்தப் படைப்பு உங்கள் எழுத்து வாழ்க்கையைப் பூர்த்தியாக்கியது எனச் சொல்வீர்கள்?

எழுத்தாளர்கள் திருப்தி அடைவதே இல்லை. டோல்ஸ்டோய் 1,300 பக்கங்கள் கொண்ட ‘போரும் சமாதானமும்’ நாவலை எழுதினார். எழுதி முடித்த பின்னர் பின்னுரை ஒன்று எழுதினார். அது திருப்தி தராமல் இன்னொரு பின்னுரை எழுதினார். மூன்றாவதாகவும் தன் நாவலை விளக்கி ஒன்று எழுதினார். இறுதிவரை அவருக்குத் திருப்தி கிடைத்ததாகத் தெரியவில்லை.

எழுத்தில் நீங்கள் சோர்வாக உணர்வது எப்போது?

எப்போதும்தான். ஒரு புத்தகம்கூட எழுதிடாத பல சிறந்த எழுத்தாளர்களைச் சந்தித்திருக்கிறேன். சிந்தனையில் அவர்கள் பல நூல்களை உருவாக்கி வைத்திருக்கிறார்கள். அதை எழுத்தில் மாற்றுவதற்கு சோம்பல் இடம்கொடுக்கவில்லை. எழுத்தாளருடைய உண்மையான வெற்றி சோம்பலைத் தோற்கடிப்பதுதான். நான் கணினியில் எழுதும்போது அடிக்கடி நினைப்பது 10,200 பாடல்களை இயற்றிய கம்பரைத்தான். ஓலையை ஒரு கையிலே பிடித்து மறுகையில் எழுத்தாணியை எடுத்து அத்தனை பாடல் களையும் எழுதினாரே அதற்கு எத்தனை உடல் உழைப்பு தேவைப்பட்டிருக்கும்! அதிகமாக எனக்கு சோர்வு நேர்ந்தது நேர்காணல் செய்யும்போது. ஒருவரை முன்னும் பின்னும் துரத்தி தொந்தரவுபடுத்தி நேர்காணலுக்குத் தேதி வாங்கியிருப்போம். பல மைல்கள் பயணிக்க வேண்டி வரலாம். நேர்காணல் முடிந்து எழுதித் திருத்தி பத்திரிகைக்கு அனுப்பிவிட்டுக் காத்திருக்க வேண்டும். பிரசுரிப்பதில் தாமதம் ஏற்படும்போது மிகவும் மனச்சோர்வாக உணர்வேன். அதைக் கடந்து மீண்டும் எழுதவருவது சிரமம்தான்.

எழுதுவது பற்றி உங்களுக்குக் கிடைத்த சிறந்த அறிவுரை எது?

1999 என்று நினைக்கிறேன். பல மைல்கள் பயணித்து அமெரிக்காவில் சாந்தகுரூஸ் என்ற இடத்தில் சுந்தர ராமசாமியைச் சந்திக்கப் போயிருந்தேன். முதல் சந்திப்பு. நான் எழுதிய சில சிறுகதைகளை அவர் படித்திருந்தார். பாராட்டுகள் வந்திருந்தன. ஒன்றிரண்டு எதிர்மறையாகவும் இருந்தன. அப்போது அவர் சொன்ன அறிவுரை இன்றுவரை பயனுள்ளதாகவே இருக்கிறது. ‘திறனாய்வாளரை முற்றிலும் ஒதுக்கக் கூடாது. காழ்ப்புணர்வு விமர்சனம் என்றால் முதல் இரண்டு வரிகளிலேயே அதைக் கண்டுபிடித்துவிடலாம். அவற்றைப் பொருட்படுத்த வேண்டியதில்லை. உங்கள் படைப்புத் திறனை அழிப்பதுதான் அவர்கள் நோக்கம். திறனாய்வாளர் வெளிப்படுத்திய கருத்தில் உண்மை இருந்தால், அதை மதிக்கப் பழக வேண்டும். நல்ல விமர்சனங்கள் எழுத்தை மேம்படுத்தும்.’

இலக்கியம் தவிர்த்து – இசை, பயணம், சினிமா, ஓவியம்… – வேறு எது இல்லாமல் உங்களால் வாழ முடியாது?

கிடைக்கும் ஒவ்வொரு நிமிட அவகாசத்திலும் ஏதாவது எழுதத் தோன்றும். அல்லது வாசிக்க வேண்டும். ஆகவே, தொலைக்காட்சி பார்ப்பதோ, இசை கேட்பதோ அபூர்வமாகவே நடக்கிறது. வெங்கட் சாமிநாதன் கர்னாடக இசைக் குறுந்தகடு ஒன்று தந்தார். அதை அடிக்கடி கேட்பேன். துக்கமான சமயத்திலும் மகிழ்வான சமயத்திலும் அதே இசை மனதை சமநிலைப்படுத்துகிறது.

இதை இன்னும் வாசிக்காமல் இருக்கிறோமே என நீங்கள் நினைக்கும் புத்தகம் எது?

சங்க இலக்கியம்தான். எட்டுத்தொகை, பத்துப் பாட்டு ஆகியவற்றை அவ்வப்போது படித்ததுண்டு. ஆனால், முறையாகப் பாடம் கேட்டதில்லை. நேற்று ‘மலைபடுகடாம்’ நூலை எடுத்துப் பார்த்தேன். எந்தப் பக்கத்தைத் திறந்தாலும் ஒரு புதிய தகவல் அங்கே கிடைக்கும். படிக்க வேண்டும்.

இலக்கியம் ஒருவரைப் பண்படுத்துமா?

உயர்ந்த இலக்கியம் அதைச் செய்கிறது. தன் முதிய வயதில் டோல்ஸ்டோய் எழுதிய நீண்ட கதை The Death of Ivan Ilyich அறம் பற்றிப் பேசுவது. இவான் நீதிபதியாக இருந்து ஓய்வுபெற்றவர். ஒருவருக்கும் தீங்கிழைக்காத சாதாரண வாழ்க்கை அவருடையது. அவர் விபத்தில் சிக்கிக் கீழே விழுந்து காயம்பட்டு தீர்க்க முடியாத நோயாளியாகப் படுக்கையில் படுத்துவிட்டார். மருத்துவர் அவரிடம் உண்மை பேசுவதில்லை. மனைவி வேண்டாவெறுப்பாக நடந்துகொள்கிறார். ஒருவரும் அவருக்கு உண்மையாக இல்லை, ஒரேயொரு வேலைக்காரனைத் தவிர. அவர் கடவுளைப் பற்றியும், வாழ்க்கையின் அர்த்தத் தைப் பற்றியும் அறத்தைப் பற்றியும் தன் இறுதிக் காலத்தில் சிந்திக்கிறார். வாசக மனங்களையும் உண்மையை நோக்கி நகர்த்துகிறார்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: முத்துலிங்கம் பக்கம்

சமஸ்கிருத நிபுணர் ஷெல்டன் போலக்கின் பேட்டி

ஷெல்டன் போலக் சமஸ்கிருத விற்பன்னர். கொலம்பியா பல்கலைக்கழகத்தில் பேராசிரியராக இருக்கிறார். Clay Sanskrit Library என்ற அமைப்பின் எடிட்டராகப் பணியாற்றி ராமாயணம், மஹாபாரதம், காளிதாசனின் நாடகங்கள் போன்ற பல புத்தகங்களை வெளியிட்டிருக்கிறார். இன்ஃபோசிஸ் நாராயணமூர்த்தியின் Murty Classical Library அமைப்பின் எடிட்டராகவும் இருக்கிறார்.

நான் போலக்கின் எந்தப் புத்தகத்தையும் இது வரை படித்ததில்லை. அங்கும் இங்குமாக போலக்கைப் பற்றி படித்தபோது அவருடைய கருத்துக்கள் பலவற்றையும் நான் மறுப்பேன் என்றுதான் தோன்றுகிறது. உதாரணமாக சமஸ்கிருதம் ஆதிக்க மொழி என்கிறாராம். சமஸ்கிருதம் ஆதிக்கம் செய்தவர்களின் கருவியாகப் பயன்பட்டிருக்கலாம்தான். ஆங்கிலத்தில் பேசினாலும் எழுதினாலும் இன்றும் கூட உங்கள் வார்த்தை எடுபடத்தான் செய்கிறது. அது ஆங்கிலத்தின் குறை அல்ல. Information asymmetry எப்போதும் விஷயம் தெரிந்தவனுக்குத்தான் சாதகமாக இருக்கும் என்பது அடிப்படையான உண்மை. அதை போலக் புரிந்து கொள்ளவில்லையோ என்று தோன்றுகிறது.

இருந்தாலும் போலக்கின் இந்தப் பேட்டியைப் படித்தபோது அவர் உண்மையான scholar என்ற எண்ணம் உறுதிப்பட்டது. அவருடைய கருத்துக்கள் out of context ஆக மேற்கோள் காட்டப்படுகின்றனவோ என்று தோன்றியது. உதாரணமாக:

every document of civilisation is at the same time a document of barbarism. A thing of beauty often rests on the foundations that are very ugly. The job of the scholar is to pay attention to both.

சரிதானே? தஞ்சைப் பெரிய கோவிலைக் கட்டுவதால் ஏற்பட்ட வரிச்சுமையை அன்றைய விவசாயிகள் எதிர்த்தார்கள் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.

நீங்கள் போலக் எழுதிய புத்தகம்/கட்டுரை படித்திருக்கிறீர்களா? எதையாவது பரிந்துரைப்பீர்களா? சுட்டி ஏதாவது கொடுத்தால் இன்னும் சிறப்பு…

பேட்டியைப் படித்துப் பாருங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: Scholars

தி.மு.க.வின் இரண்டாவது ஆண்டு மலர்

இணையத்தில் கிடைத்ததை இணைத்திருக்கிறேன்.

தி.மு.க. 1949-ஆம் ஆண்டு தோன்றியது என்று நினைவு. அப்படி என்றால் இந்த மலர் 1951-52 வாக்கில் வெளிவந்திருக்க வேண்டும். தலையங்கம் இப்படி ஆரம்பிக்கிறது.

ஆண்டுகள் இரண்டு உருண்டு ஓடி மறைந்துவிட்டன. கிடந்து, தவழ்ந்து, எழுந்து, தளர்நடை நடந்து, இட்டுந் தொட்டும், உழந்தும் பிசைந்தும் மகிழும் குழவி போல, தி.மு.க. திராவிடத்தின் மடி மீதும் தோள் மீதும் விளையாடுகிறது

ஆரம்பிக்கப்பட்ட காலத்தில் கழகத்தின் செயல்கள் மூலம் தமிழகத்தை – இல்லை இல்லை திராவிடத்தை – உய்த்துவிட்டுத்தான் மறுவேலை என்று பலரும் உண்மையிலேயே நினைத்திருப்பார்கள் என்றுதான் தோன்றுகிறது.

48 பக்கம். விலை எட்டணா. தம்பிடி, அணா என்றெல்லாம் கேள்விப்பட்டிருக்க முடியாத இன்றைய தலைமுறைக்காக – இன்றைய கணக்கில் ஐம்பது காசு. முதல் பக்கத்தில் மெடல் மாதிரி இருக்கிறது, அதில் தமிழகம், கேரளா, கர்நாடகம், ஆந்திரா உள்ளிட்ட திராவிட நாட்டின் வரைபடம் இருக்கிறது. படத்தைப் பார்த்தால் ஒரிஸ்ஸா வரைக்கும் கூட போகும் போலிருக்கிறது.

இரண்டாவது பக்கத்தில் ‘மணமகள்‘ திரைப்பட விளம்பரம். என்.எஸ். கிருஷ்ணன் விளம்பரம் மூலமாக பணம் கொடுத்திருப்பார் என்று நினைக்கிறேன். என்எஸ்கே பெயரை விட கொட்டை எழுத்தில் ‘திரைக்கதை வசனம் மு. கருணாநிதி‘ என்று போட்டிருக்கிறது. பின் அட்டையில் ‘சொர்க்கவாசல்‘ திரைப்பட விளம்பரம். அதில் ‘கதை வசனம் அண்ணாதுரை‘ என்று இருக்கிறது, ஆனால் கொட்டை எழுத்தில் இல்லை. கருணாநிதி அப்போதே தான் தனியாகத் தெரிய வேண்டும் என்று ஆரம்பித்துவிட்டார் போல.

அண்ணாதுரையே ஒரு நாடகம் எழுதி இருக்கிறார் – ‘நன்கொடை’.

இதைத் தவிர வாணிதாசன் ஒரு கவிதை, கா. அப்பாத்துரை ஒரு கட்டுரை, ‘நாவலர்’ நெடுஞ்செழியன் ஒரு கட்டுரை. எதுவும் படிக்க லாயக்கில்லை.

இதைத் தவிர இரண்டு சிறுகதைகள். ஒன்றில் பிராமண வெறுப்பு வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது. (‘உன் இனத்திலே உன்னைப் போன்ற நல்லவர்கள் பிறப்பது அபூர்வமே’, இனத்திற்கேற்ற குணம் அவனிடத்திலே பரிபூரணமாகவே இருந்தது, ஆரியப் பதஞ்சலி செய்யும் சதிகளும் கொலைகளும் இத்யாதி)

மேலும் ஒரு நாடகம். யார் எழுதியது என்ற விவரம் இல்லை.

தனித்துத் தெரிவது அன்றைய தி.மு.க.வின் செயலூக்கம்தான். விடாமல் ஏதாவது செய்து கொண்டே இருந்திருக்கிறார்கள். கூட்டம், நாடகம், கறுப்புக் கொடி, வழக்கு ஏதாவது ஒன்று நடந்து கொண்டே இருக்கிறது. அன்று பெரிய நிதி வசதி எல்லாம் இருந்திருக்காது. ஆனால் விடாமல் தங்கள் குரல் மக்களிடையே கேட்டே ஆக வேண்டும் என்று முயன்று கொண்டே இருந்திருக்கிறார்கள். அறிக்கையாவது விட்டிருக்கிறார்கள். காலெண்டர் என்ற தலைப்பில் அத்தனையையும் பட்டியலும் போட்டிருக்கிறார்கள்.

ஆவண முக்கியத்துவம் உள்ள மலர். இணைத்திருக்கிறேன். படித்துப் பார்க்காவிட்டாலும் புரட்டியாவது பாருங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தமிழ் அபுனைவுகள்

எம்.ஜி. சுரேஷும் பின்நவீனத்துவமும்

எம்.ஜி. சுரேஷின் பெயரை அவ்வப்போது இலக்கிய சூழல்களில் கேட்டிருக்கிறேன். போன வருஷம் இறந்துவிட்டார். ஒரு புத்தகத்தைக் கூடப் படித்திருக்காததால் நானும் அஞ்சலி கிஞ்சலி என்று எதையும் எழுதவில்லை.

எம்.ஜி. சுரேஷ் பின்நவீனத்துவ எழுத்தாளர் என்பார்கள். எனக்கு இன்னும் நவீனத்துவம் என்றால் என்ன என்றே சரியாகத் தெரியாது, பின்நவீனத்துவத்துக்கு எங்கே போவது? மேலும் யாரும் பெரிதாக சிலாகித்ததில்லை, இருந்தாலும் என்றாவது படித்துப் பார்க்க வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். இந்தக் கட்டுரை வேறு சின்னதாக என் ஆர்வத்தை அதிகப்படுத்தியது. .

தற்செயலாக நூலகத்தில் ‘அவந்திகாவின் தற்கொலைக்கு ஆறு காரணங்கள்‘ என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பு தென்பட்டது. சின்னப் புத்தகம், 150 பக்கம் இருந்தால் அதிகம். ஒரு வேளை படித்தாலாவது பின் நவீனத்துவம் என்றால் என்ன என்று புரிந்துவிடுமோ என்ற நப்பாசை. சரி என்று தூக்கிக் கொண்டு வந்தேன்.

ஒரு கதை என்றால் ஒரு கதை கூட எனக்குத் தேறவில்லை. என்னதான் சொல்ல வருகிறார்? உதாரணமாக ‘அவந்திகாவின் தற்கொலைக்கு ஆறு காரணங்கள்’ சிறுகதையை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். சினிமா உலகம். சிறு வயதிலிருந்தே பாலியல் அத்துமீறல்களுக்கு ஆளாகும் அவந்திகா. கூட்டிக் கொடுக்கும் பெற்றோர், காதலன் இத்யாதி. சினிமா நட்சத்திரமாகிறாள். காதல். சொந்தப் படம். நஷ்டம். தற்கொலை. தற்கொலைக்கு பெற்றோர் காரணமாக இருக்கலாம், காதலன் காரணமாக இருக்கலாம், பண நஷ்டம் காரணமாக இருக்கலாம் என்று போகிறது. கதையில் சுவாரசியம் இல்லை, தரிசனம் இல்லை, நடை இல்லை. ஏதோ ஜூனியர் விகடனில் வரக் கூடிய செய்தியை சிற்றிதழ் கதையாக மாற்றியது போல இருக்கிறது. இதை நான் எதற்குப் படிக்க வேண்டும்?

சில சிறுகதைகளில் நேர்மையாக நடந்து கொள்ள விரும்பும் அரசு குமாஸ்தாவாக ஒரு பாத்திரம் வருகிறது. எம்.ஜி. சுரேஷ் தன்னையேதான் இந்தப் பாத்திரங்களில் சித்தரிக்கிறார் என்று யூகிக்கிறேன். அது மட்டுமே நம்பகத்தன்மையால் எனக்கு பரவாயில்லை என்ற சித்தரிப்பாக இருந்தது.

எம்.ஜி. சுரேஷ் இலக்கியம் படைக்கத்தான் முயன்றிருக்கிறார். ஆனால் எனக்குத் தெரிந்து ஒரு சட்டகத்திற்குள் எழுத முற்படுவது இலக்கியம் ஆவதே இல்லை. இந்த சிறுகதைகளை மட்டும் வைத்துப் பார்த்தால் தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் ஒரு அடிக்குறிப்பு என்ற அளவுக்குக் கூட தேறமாட்டார்.

சில சமயங்களில் நான் பரிந்துரைக்கு பதிலாக தவிர்த்துரை எழுதுவது உண்டுதான். ஆனால் இது தவிர்த்துவிடுங்கள் என்று சொல்வதற்காக எழுதப்பட்ட பதிவு அல்ல.

பின்நவீனத்துவப் படைப்பு என்றால் நீங்கள் என்ன எதிர்பார்க்கிறீர்கள்? பின்நவீனத்துவத்தை உண்மையாக பிரதிபலிக்கும் நல்ல படைப்புகள் தமிழில் இருக்கின்றனவா? இதைப் படி, பின்நவீனத்துவம் என்றால் புரிந்துவிடும் என்று நீங்கள் பரிந்துரைக்கும் புனைவு ஏதாவது உண்டா? ஆங்கிலத்திலாவது எதையாவது பரிந்தரைப்பீர்களா? எனக்கு இலக்கியக் கோட்பாட்டு புத்தகம் எதையும் பரிந்துரைக்காதீர்கள், படிக்க மாட்டேன். 😉 புனைவு – சிறுகதையாக இருந்தால் இன்னும் உத்தமம் – பரிந்துரைகள் மட்டுமே வேண்டும்…

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தமிழ் எழுத்தாளர்கள்

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
அவந்திகா தொகுப்பிலிருந்து ஒரு சிறுகதை

எம்.ஜி. சுரேஷ் எதற்காக எழுதுகிறேன் என்று விளக்குகிறார்
எம்.ஜி. சுரேஷ் பின்நவீனத்துவம் என்றால் என்ன என்று விளக்குகிறார்
எம்.ஜி. சுரேஷ் பின்நவீனத்துவம் என்றால் என்ன என்று இன்னும் டிடெய்லாக விளக்குகிறார்
எம்.ஜி.சுரேஷின் பேட்டி
எம்.ஜி.சுரேஷின் இன்னொரு பேட்டி
எம்.ஜி. சுரேஷ் தன் பின்புலத்தைப் பற்றி

BBC – 100 Stories That Shaped the World

பொதுவாக இந்த மாதிரி பட்டியல்களில் – அதுவும் இத்தனை பெரிய பட்டியலில் பாதி தேர்வுகள் நமக்கும் சரியாகப் பட்டால் அதிகம். அதுவும் பிபிசி, நியூ யார்க் டைம்ஸ் என்று மேலை உலக நிறுவனங்களாக இருந்தால் அவற்றில் அனேகமாக மேலை உலகப் படைப்புகள்தான் இருக்கும். Tokenism ஆக சீனாவிலிருந்து, ஜப்பானிலிருந்து, இந்தியாவிலிருந்து சில படைப்புகளை பட்டியலில் சேர்த்துக் கொள்வார்கள். இதுவும் அப்படித்தான். அதிலும் தோபா டேக் சிங்கை எல்லாம் சேர்த்திருப்பது ரொம்பவே அதிகப்படி. (இத்தனைக்கும் எனக்குப் பிடித்த சிறுகதைதான், நானே மொழிபெயர்த்திருக்கிறேன்.) இருந்தாலும் இப்படி ஒரு பட்டியலைப் பார்த்தால் அதில் எத்தனை படித்திருக்கிறேன் என்று எண்ணாமல் கடக்க முடிந்ததில்லை. சும்மா ஜாலியாக படித்துப் பாருங்கள்!

பிபிசியின் பட்டியல் இங்கே. டாப் டென் மட்டும் கீழே வசதிக்காக.

  1. The Odyssey (8th Century BC) – Homer
  2. Uncle Tom’s Cabin (1852) – Harriet Beecher Stowe
  3. Frankenstein (1818) – Mary Shelley
  4. Nineteen Eighty-Four (1949) – George Orwell
  5. Things Fall Apart (1958) – Chinua Achebe
  6. One Thousand and One Nights (8th-18th Centuries)
  7. Don Quixote (1605-1615) – Miguel de Cervantes
  8. Hamlet (1603) – William Shakespeare
  9. One Hundred Years of Solitude (1967) – Gabriel García Márquez
  10. The Iliad (8th Century BC) – Homer

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: பரிந்துரைகள்