குளச்சல் மு. யூசுஃப்புக்கு சாஹித்ய அகடமி மொழிபெயர்ப்பாளர் விருது

என்னது இந்திரா காந்தி செத்துட்டாரா பதிவு இன்னொன்று.

இன்று மலையாளத்திலிருந்து தமிழுக்கும் மொழிபெயர்ப்பவர்களில் யூசுஃப் தலையாயவர். உலகப் புகழ் பெற்ற மூக்கு தொகுப்பை குறிப்பிட்டு சொல்லலாம். சாஹித்ய அகடமி தகுதி உள்ளவரை கௌரவிப்பது மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. அவருக்கு என் மனப்பூர்வமான வாழ்த்துக்கள்!

எனக்கு சாதாரணமாக தமிழில் மொழிபெயர்ப்புகளைப் படிப்பது என்றால் கொஞ்சம் தயக்கம்தான். வெகு சிலரைத் தவிர தரம் அவ்வளவு நன்றாக இருப்பதில்லை என்று ஒரு நினைப்பு. ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு, தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு இரண்டும் இருந்தால் ஆங்கிலத்திலேயே படித்துக் கொள்வதைத்தான் விரும்புவேன். கா.ஸ்ரீ.ஸ்ரீ., த.நா. குமாரசாமி, த.நா.சேனாபதி, சரஸ்வதி ராம்நாத், சு. கிருஷ்ணமூர்த்தி, சுந்தர ராமசாமி, பாவணனன், ஹேமா ஆனந்ததீர்த்தன், ஜெயமோகன், கௌரி கிருபானந்தன், எம்.ஏ. சுசீலா, குளச்சல் மு. யூசுஃப், ஷைலஜா என்று வெகு சிலரின் மொழிபெயர்ப்பில்தான் நம்பிக்கை உண்டு. தயங்காமவ் வாங்கிப் படிப்பேன்.

அந்த சிறு பட்டியலில் இடம் பெற்றிருக்கும் ஒருவர் கௌரவிக்கப்படுவதை குறிப்பிட்டே ஆக வேண்டும் என்று உந்துதல். எனக்கிருக்கும் பிரச்சினைகளில் நான் இந்த விருது வழங்கப்பட்டதை கவனிக்கத் தவறிவிட்டேன். தாமதம் ஆனாலும் பரவாயில்லை என்றுதான் இப்போதாவது குறிப்பிடுகிறேன். சாஹித்ய அகடமிக்கு ஒரு ஜே!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: விருதுகள்

தொடர்புடைய சுட்டி: மொழிபெயர்ப்பாளர்கள்

ஒன்பது நவீன நூலகங்கள்

என் கருத்தில் நூலகங்களின் வெளித்தோற்றம் அத்தனை முக்கியமானது அல்ல. உள்ளே என்ன இருக்கிறது, என்ன இருக்கிறது என்பதை எத்தனை சுலபமாக கண்டுபிடிக்க முடிகிறது, கண்டுபிடித்த பின் அதை எத்தனை சுலபமாக படிக்க, பார்க்க முடிகிறது என்பதுதான் முக்கியம். இருந்தாலும் இந்த நூலகங்களின் வெளித்தோற்றத்தை பார்க்கும்போது சந்தோஷமாக இருக்கிறது!

ஆனால் அண்ணா நூலகமும் கன்னிமாரா நூலகமும் ஏமாற்றம் அளித்தது நினைவு வருவதைத் தவிக்க முடியவில்லை. 🙂

புகைப்படங்களை இங்கே வசதிக்காக கட்-பேஸ்ட் செய்திருக்கிறேன். உங்களுக்கு எது பிடித்திருக்கிறது என்று குறிப்பிடுங்கள்!

Biblioteca Sur, Lima, Peru

Calgary Library, Canada
Chicago Public Library, USA
Dandaji Library, West Niger
Oodi Library, Helsinki, Finland
Tianjin Library, China
Tingberg Library, Copenhagen, Denmark
Turanga Library, Christchurch, New Zealand
VAT Library, Hanoi, Vietnam

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: பலதும்

தடை செய்யப்பட்ட தமிழ் புத்தகங்கள்

இந்தப் பட்டியலை எங்கே பார்த்தேன் என்று நினைவில்லை. தொகுத்தவருக்கு நன்றி!

  • பாரதியாரின் ஆறில் ஒரு பங்கு
  • பாரதியாரின் ஸ்வதேச கீதங்கள் 1928-இல் தடை செய்யப்பட்டது. 1929-இல் தடை நீக்கப்பட்டது.
  • பாரதிதாசன் எழுதிய இரணியன் அல்லது இணையற்ற வீரன் தடை செய்யப்பட்டது.
  • அண்ணா எழுதிய ஆரிய மாயை, கம்பரசம் தடை செய்யப்பட்டன.
  • என்.வி. கலைமணி எழுதிய திருப்புகழ் ரசம் தடை செய்யப்பட்டது. தமிழகத்தில் தடை விதிக்கப்பட்டதால் இலங்கையில் 1947-இல் பிரசுரித்தார்களாம். கம்பரசத்தால் inspire ஆகி இதை கலைமணி எழுதினாராம்.

  • புலவர் குழந்தை எழுதிய ராவண காவியம் 1948-இல் தடை செய்யப்பட்டது. 1971-இல் தடை நீக்கப்பட்டது. இவரது படைப்புகள் நாட்டுடமை ஆக்கப்பட்டன என்று நினைவு.
  • தொ.மு.சி. ரகுநாதன் எழுதிய முதலிரவு தடை செய்யப்பட்டது. காந்தி தனது மனதின் மீதும் உடலின் மீதும் இருந்த கட்டுப்பாட்டை பரிசோதிக்க சில இளைஞிகளுடன் நிர்வாணமாக படுத்து உறங்குவாராம். இந்த நாவல் அந்தப் பரிசோதனைகளை பின்புலமாக வைத்து எழுதப்பட்டதாம்.
  • குழந்தை ராயப்பன் எழுதிய மதுரை வீரனின் உண்மை வரலாறு புத்தகம் 2013-இல் தடை செய்யப்பட்டது.
  • கே. செந்தில் மள்ளர் எழுதிய மீண்டெழும் பாண்டியர் வரலாறு தடை செய்யப்பட்டது.
  • பெருமாள் முருகனின் மாதொருபாகன் தடை செய்யப்பட்டு பிறகு நீதிமன்றத்தால் தடை நீக்கப்பட்டது.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: பட்டியல்கள்

பிறந்த நாள் இன்று பிறந்த நாள்

இன்று என் பிறந்த நாள். இன்றோடு எனக்கு வயது – சரி ரகசியத்தை வெளியே சொல்வானேன், இன்றோடு எனக்கு நாலு கழுதை வயதாகிறது. அதற்காக ஒரு பாட்டு.

பர்பாதியோன் கா ஜஷ்ன் மனானா சலாகயா‘ – எனக்குப் பிடித்த வரி, இன்றைக்கு கொஞ்சம் பொருந்தும் வரி கூட. குத்துமதிப்பாக ‘துயரங்களைக் கொண்டாடக் கிளம்பிவிட்டேன்’ என்று மொழிபெயர்க்கலாம். (ஆனால் பர்பாதியோன் என்பதில் இருக்கும் அழுத்தம் துயரம் என்பதில் வரவில்லை) ஜிந்தகி சாத் நிபாத்தித்தான் பார்க்க வேண்டும்…

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: நிகழ்ச்சிகள்

பெர்னார்ட் கார்ன்வெல்லின் ‘Starbuck Chronicles’

கார்ன்வெல்லின் இந்த சீரிஸ் 1860-64-இல் நடைபெற்ற அமெரிக்க Civil War-ஐ பின்புலமாக வைத்து எழுதப்பட்டது. கார்ன்வெல்லின் எல்லா பலங்களும் பலவீனங்களும் இந்த நாவல்களில் வெளிப்படுகின்றன.

கார்ன்வெல் எனக்குப் பிடித்த எழுத்தாளர்களில் ஒருவர். அவர் எழுதுவது சரித்திர நாவல்கள். அனேகமாக ஒரு போர்வீரனை முன்னால் வைத்து எழுதப்பட்டவை. அந்த வீரனை வைத்து சரித்திர நிகழ்ச்சிகளை சுவாரசியமாக எழுதுகிறார். நல்ல சித்தரிப்புகள், பாத்திரங்கள் கொண்டவை. ஆனால் இலக்கியமா? உங்களுக்கு ஷெர்லக் ஹோம்ஸ் இலக்கியம் என்றால் இவையும் ஏறக்குறைய இலக்கியம்தான். எனக்கு ஹோம்ஸ் இலக்கியம், ஆனால் இரண்டாம் நிலை இலக்கியம். இவையும் அப்படித்தான்.

சீரிஸின் ஒவ்வொரு நாவலும் அமெரிக்க சிவில் போரின் ஒன்றிரண்டு யுத்தங்களை மையமாக வைத்து எழுதப்பட்டிருக்கின்றன. சிவில் போரில் அமெரிக்காவின் வடபகுதி பொருளாதார ரீதியில் மிக வலிமையான பகுதி. ஆள் பலமும் அதிகம். தென்பகுதி விவசாயத்தை முக்கியத் தொழிலாகக் கொண்டது. போர் செய்ய ஆண்கள் போய்விட்டால் விவசாயம் பாதிக்கப்படும். பணபலமும் குறைவு. ஆனால் க்ராண்டும் (Ulyssess S. Grant) ஷெர்மனும் (William T. Sherman) தளபதிகளாகும் வரை வடபகுதிக்கு சரியான தலைமை இல்லை. அதனால் போர் இழுத்தடிக்கிறது. எந்த யுத்தத்திலும் யாருக்கும் முழு வெற்றி என்பதே இல்லை. தெற்கு தாக்குப்பிடிப்பதே அதற்கு வெற்றியாக இருக்கிறது. வடக்கு வெல்ல முடியாததே அதற்கு தோல்வியாக இருக்கிறது.

Rebel (1993) இந்த சீரிஸின் முதல் நாவல். பாஸ்டனில் பிறந்து வளர்ந்த நதானியேல் ஸ்டார்பக் – அப்பா அடிமை முறையை ஒழித்தே ஆக வேண்டும் என்று தீவிரமாக பிரச்சாரம் செய்பவர் – Civil War ஆரம்பிக்கும்போது தற்செயலாக விர்ஜினியா மாநிலத்தில் மாட்டிக் கொள்கிறான். பிறகு தென் மாநிலங்களுக்காக போரில் ஈடுபடுகிறான். அவனை முதலில் காப்பாற்றி, படையில் வேலை கொடுக்கும், வெட்டி பந்தா காட்டும் பணக்கார ஃபால்கனர், அவரது மகனும் நதானியேலின் நண்பனுமான ஆடம், ஃபால்கனரின் மைத்துனனான பெக்கர் பேர்ட், சார்ஜெண்ட் ட்ரஸ்லோ, ட்ரஸ்லோவின் மகளும் இன்று ஹை க்ளாஸ் வேசியாகவும் இருக்கும் சாலி என்று பல பாத்திரங்கள் கச்சிதமாக வடிக்கப்படுகின்றன. நாவலின் உச்சக்கட்டம் First Battle of Bull Run. சிறப்பான சித்தரிப்பு. பின்புலமாக இருப்பது First Battle of Bull Run.

Copperhead (1994) நாவலில் நதானியேல் ஸ்டார்பக்கிற்கு வாஷிங்டன் ஃபால்கனர் எதிரியாக இருக்கிறார். ஆடம் ஃபால்கனர் வடபகுதியின் உளவாளியாக இருக்கிறான். ஸ்டார்பக்கிற்கும் அவனுடைய சார்ஜெண்டாக இருக்கும் ட்ரஸ்லோவின் மகளும் இன்றைய ஹை க்ளாஸ் வேசியுமான சாலிக்கும் உறவு. ஸ்டார்பக்தான் வடபகுதிக்கு உளவறிகிறான் என்ற சந்தேகத்தில் அவன் சித்திரவதை செய்யப்படுகிறான். அவன் இல்லை என்று உறுதியானதும் அவனே வடபகுதிக்கு தென்பகுதியின் உளவாளியாக அனுப்பப்படுகிறான். ஆடம் வடபகுதியின் ராணுவத்தில் வெளிப்படையாக சென்று சேர்ந்துவிடுகிறான். பின்புலமாக இருப்பது Battle of Ball’s Bluff மற்றும் Battle of Seven Pines.

Battle Flag (1995) நாவலில் ஸ்டார்பக்கிற்கு வாஷிங்டன் ஃபால்கனரின் தூண்டுதலால் நிறைய தொந்தரவு கொடுக்கும் கர்னல் ஸ்வின்யர்ட் சாக இருந்து பிழைக்கிறார். அவர் வாழ்க்கையில் பெரும் மாற்றம் ஏற்பட்டு குடிப்பதை நிறுத்திவிடுகிறார். ஃபால்கனரின் பேச்சைக் கேட்க மறுக்கிறார். ஃபால்கனர் தன் ஆணையை அட்சர சுத்தமாக கடைப்பிடிக்கவில்லை என்று ஸ்வின்யர்ட், ஸ்டார்பக் இருவரையும் கைது செய்கிறார். ஆனால் ஃபால்கனர் செய்த குளறுபடியால் படைக்கு பெரும் நாசம் ஏற்படுகிறது. ஃபால்கனர் பதவி நீக்கம் செய்யப்படுகிறார். ஸ்வின்யர்டுக்கும் ஸ்டார்பக்கிற்கும் பதவி உயர்வு கிடைக்கிறது. ஆடம் ஃபால்கனர் வடபகுதி ராணுவத்திற்காக முழுமூச்சாகப் போரிடுகிறான். ஸ்டார்பக் மிகச் சிறப்பாகப் போரிட்டு தனது படைக்கு உண்மையான தலைவனாகிவிடுகிறான். ஸ்டார்பக்கின் அப்பா இந்த நாவலில் ஒரு பாத்திரமாக வருகிறார். பின்புலமாக இருப்பது Battle of Cedar Mountain மற்றும் Second Battle of Bull Run

Bloody Ground (1996) இந்த வரிசையின் கடைசி நாவல். Battle of Antietam பின்புலத்தில் செல்லும் நாவல். சிறப்பான போர் சித்தரிப்பு. ஸ்டார்பக் ‘கோழைப்படை’ என்று பெயர் வாங்கிய படை ஒன்றுக்கு தலைவனாக நியமிக்கப்படுகிறான், ஆனால் அதை நன்றாகவே நடத்திச் செல்கிறான்.

எனக்கு இந்த நாவல்களின் takeaway என்பது எப்படி வட மாநிலங்களின் ராணுவம் ஆள் பலம், படை பலம், பண பலம் எல்லாவற்றிலும் தென் மாநிலங்களை மிஞ்சி இருந்தாலும் சுலபமாக வெல்ல முடியவில்லை என்பதுதான். இதற்கு முக்கிய காரணம் George McLellan-இன் படைத்தலைமைதான் காரணம் என்கிறார் கார்ன்வெல். பல சரித்திர ஆராய்ச்சியாளர்களும் அதைத்தான் சொல்கிறார்கள்.

கார்ன்வெல்லின் பல நாவல்கள் இலக்கியத்துக்கு அருகேயாவது வருபவை. ஆனால் இலக்கியம் என்று சொல்லிவிடவும் முடியவில்லை. எப்படி இருந்தால் என்ன? படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கார்ன்வெல் பக்கம்

அண்ணாதுரையின் படைப்புகள்

அண்ணாவின் முக்கியப் பங்களிப்பாக நான் கருதுவது அவரது நாடகங்களைத்தான். அவரது நாடகங்கள் குறைகள் மலிந்தவையே. பிரச்சார நெடி அடிப்பவையே. பிராமண பாத்திரம் – இல்லை இல்லை பார்ப்பன, ஆரிய பாத்திரம் – என்றால் அந்தப் பாத்திரம்தான் வில்லன். அவரது நாடகத்தின் கதைகள் அவரது “முற்போக்கு” வசனங்களை மாட்ட உதவும் சட்டகம் (frame) மட்டுமே. தற்செயல் அதிசய நிகழ்ச்சிகள் கொண்ட மிகை உணர்ச்சி, ஃபார்முலா நாடகங்களே. ஆனால் ஓரிரவு அந்த ஃபார்முலாவை மீறுகிறது. சிவாஜி கண்ட ஹிந்து சாம்ராஜ்யம் நாடகத்தை மீறிய கலைத் தாக்கம் உடையது. வேலைக்காரி தமிழ் நாடக வரலாற்றில் முக்கியமான நாடகம். (ஆனால் நல்ல நாடகம் இல்லை.) இவை மூன்றையுமே அவரது முக்கியப் பங்களிப்பாக நான் கருதுகிறேன்.

பிற நாடகங்களில் சந்திரோதயம் நாடகம் குறிப்பிட வேண்டிய ஒன்று. இதில் பிரச்சாரத்துக்காக அவர் பயன்படுத்தும் உத்திகள் புத்திசாலித்தனமானவை. நாடகத்தின் நடுவே திமுக செயலாளர் நெடுஞ்செழியனின் ரேடியோ பேச்சாக ஒரு சிறு உரை; புத்திசாலித்தனமான வசனங்கள் (கடவுள் நம்பிக்கை உள்ள வேலைக்காரனை அவனது எஜமான் காலைத் தூக்கிக் கொண்டு நில் என்கிறான். இரண்டு நிமிஷத்தில் கால் வலிக்கிறது என்று அவன் காலை கீழே வைக்க நடராஜர் மட்டும் எப்படிய்யா காலைத் தூக்கிக் கொண்டே நிற்கிறார் என்று கேட்கிறான். அது கல்லுங்க என்று அந்த வேலைக்காரன் சொல்லிவிடுகிறான்.) 1943-இல் எழுதப்பட்ட நாடகம், ஆனால் பிற்காலத்தில் கொஞ்சம் அப்டேட் செய்திருக்கிறார். திமுக செயலாளர் நெடுஞ்செழியன், அரியலூர் ரயில் விபத்து என்றெல்லாம் வருகிறது.

நீதிதேவன் மயக்கம் என்ற நாடகத்தையும் குறிப்பிடலாம். நாடகத்தில் ராவணன் தன் கேசை எமன் முன்னால் வாதிடுகிறான். இதை வைத்து “கடவுள்கள்”, தேவர்கள் செய்த அநீதிகளை எடுத்துச் சொல்லி வாங்கு வாங்கென்று வாங்குகிறார். சிந்திக்க ஆரம்பிக்கும் காலத்தில் – பதின்ம வயதுகளி – தோன்றக் கூடிய சாதாரணக் கேள்விகளின் தொகுப்புதான். இருந்தாலும் அந்தக் காலத்தில் தேவை இருந்திருக்குமோ என்று தோன்றுகிறது.

ஆனால் அனேகமான நாடகங்கள் தண்டமே. ராகவாயணம்காதல் ஜோதி நாடகங்களில் பார்ப்பனர்களை வில்லன்களாக காட்ட வேண்டும் என்ற முனைப்பு மட்டுமே தெரிகிறது. இந்த லட்சணத்தில் இது ஜெய்ஷங்கர், ரவிச்சந்திரன், காஞ்சனா நடித்து திரைப்படமாகவும் வேறு வந்தது. சொர்க்கவாசல் இன்னொரு தண்டம். நன்கொடைகண்ணாயிரத்தின் உலகம், ரொட்டித்துண்டு, கல் சுமந்த கசடர், இரக்கம் எங்கே, புதிய மடாதிபதி போன்ற இன்னும் சில பிரச்சார நாடகங்களையும் படித்துத் தொலைத்திருக்கிறேன். கண்ணீர்த்துளி நாடகத்தில் காமராஜர் ஒரு முக்கிய பாத்திரம் – அவர் ஈ.வே.ரா.வை சாமர்த்தியமாக ஏய்த்துவிட்டதாக எழுதி இருக்கிறார்.

வேலைக்காரி, ஓரிரவு, நல்லதம்பி, ரங்கோன் ராதா சினிமாவாகப் பார்த்திருக்கிறேன்.

நான் அண்ணாதுரையின் சிறுகதைகள்/நாவல்களை அதிகமாகப் படித்ததில்லை. செவ்வாழை என்ற சிறுகதை தவிர வேறு எதுவும் நினைவில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டிய தரத்திலும் இல்லை. பிரச்சாரக் கதைதான், ஆனால் சராசரி பிரச்சாரக் கதையை விடப் பரவாயில்லை என்று சொல்லலாம். அதுவும் மலையாளைப் படைப்பு ஒன்றைத் தழுவியது, ஒரிஜினல் சரக்கு அல்ல என்று ஜெயமோகன் தகவல் தருகிறார்.

இமையம் எழுதிய இந்த கட்டுரையில் சில விவரங்கள் கிடைக்கின்றன. 113 சிறுகதைகள் எழுதி இருக்கிறாராம். எல்லாவற்றிலும் பிரசாரம்தான் போலிருக்கிறது. தன்னை வருத்திக் கொள்ள விரும்புபவர்களுக்காக (for masochists) – பித்தளை அல்ல பொன்னேதான் என்ற தொகுப்பு ப்ராஜெக்ட் மதுரை தளத்தில் கிடைக்கிறது.

படித்தவற்றில் சிறந்தது ரங்கோன் ராதா (1947). பிரச்சார நோக்கம் உள்ள, நயம் குறைவான நாவல்தான், ஆனால் அதுதான் இருப்பவற்றில் சிறந்தது. வண்டிக்காரன் மகன் படுசுமார். என் வாழ்வு (1940) பெரும் ஏமாற்றம். இவ்வளவு தண்டமாக எழுதுவார் என்று தெரியாமல் போனது. வில்லன்களை முனைந்து பார்ப்பனராகக் காட்டுவது, சாமியாரின் இன்ப வெறி, தாசிகள் என்று போகிறார். கலிங்க ராணி நாவல் தண்டம். வில்லனுக்கு பேர் கூட இல்லை, ‘ஆரியன்’ என்றே குறிப்பிடுகிறார். குமரிக் கோட்டம் என்று குறுநாவலில் கீழ்ஜாதிப் பெண்ணை மணம் செய்து கொள்ள விரும்பும் மகனை வீட்டை விட்டு விரட்டிவிடும் அப்பா இன்னொரு கீழ்ஜாதிப் பெண்ணிடம் மயங்குகிறார், அதனால் திருந்தி சுயமரியாதை இயக்கத்தில் சேர்ந்துவிடுகிறார். அந்தக் காலத்து திராவிட இயக்கத்தினர் விரும்பிப் படித்திருப்பார்கள் என்று எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை. இன்று தவிர்த்துவிடுவது ஓடிவிடுவது பெட்டர். குமாஸ்தாவின் பெண் குறுநாவல் இன்னொரு தண்டம்.  கன்னி விதவையான கதை, தசாவதாரம், வாழ்க்கைப்புயல் சிறுகதை தொகுப்புகளைத் தவிர்ப்பது நலம்.

அண்ணாவின் எழுத்துகளை நாட்டுடமை ஆக்கினார்களா இல்லையா என்று கூடத் தெரியவில்லை. தமிழ் இணையப் பல்கலைக்கழகத்தின் மின் நூலகத்தில் அவரது படைப்புகள் எதுவும் இது வரை இல்லை. நல்ல விமர்சகர்கள் என்று நான் கருதும் எவரும் – க.நா.சு., சுஜாதா, ஜெயமோகன் இத்யாதியினர் – யாரும் அவரது எழுத்துகளைப் பற்றி நல்லபடியாக ஒரு வார்த்தை சொன்னதில்லை. அவரது எழுத்துகளை யாரும் ஆய்வு செய்தும் நான் பார்த்ததில்லை.

நான் படிக்க விரும்பியவற்றில் கம்பரசம் ஆகியவற்றைப் படித்து எழுதியும் விட்டேன். ரங்கோன் ராதா இன்னும் கிடைக்கவில்லை.

அவரது அபுனைவுகள் பதின்ம வயதில் தோன்றக் கூடிய சிந்தனைகளை எழுதியது போலத்தான் இருக்கிறது. புராண மதங்கள் சிந்திக்க ஆரம்பிக்கும் காலத்தில் தோன்றக் கூடிய சாதாரணக் கேள்விகளின் தொகுப்பு – கிருஷ்ணன் செய்தது அயோக்கியத்தனம் (வியாசரே அப்படி சொல்கிறார்), அவனை வழிபடலாமா இத்யாதி. இவற்றுக்கு அந்தக் காலத்திலாவது தேவை இருந்திருக்குமோ என்று தெரியவில்லை. அண்ணா கண்ட தியாகராயர் போன்றவை அலங்காரத் தமிழில் விஷயமே இல்லாமல் எழுதப்பட்டவை. பணத்தோட்டம் “பனியா” ஆதிக்கம் பற்றி பேசுகிறது. படிக்கும்போது தென்னிந்தியர்களுக்கு எதிராகக் கிளம்பிய சிவசேனா நினைவுதான் வந்தது. ஆரிய மாயை போன்ற புத்தகங்களோ ஏறக்குறைய இன்றைய ஹிந்துத்துவர்கள் “அன்னிய” இனங்களைப் பற்றிப் பேசுவது போல இருக்கிறது.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தமிழ் எழுத்தாளர்கள்

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
ஓரிரவு நாடகம்
சிவாஜி கண்ட ஹிந்து சாம்ராஜ்யம் நாடகம்
வேலைக்காரி நாடகம்
கம்பரசம்

தமிழறிஞர் வரிசை 23: ராய. சொக்கலிங்கம்

ராய. சொ.வைப் பற்றி நான் முதன்முதலாக கேள்விப்பட்டது 2009-இல் அவரது எழுத்துக்கள் நாட்டுடமை ஆக்கப்பட்டபோதுதான். யார் இந்த ராய. சொ. என்று வழக்கம் போல எழுதி இருந்தேன். மறைந்த சேதுராமன் அவரைப் பற்றிய விவரங்களைத் தேடி எடுத்துக் கொடுத்தார். (அவற்றைப் படித்த பிறகும் இவரது எழுத்துக்கள் நாட்டுடமை ஆக்கப்பட வேண்டியவைதானா என்று என்னால் ஒரு அபிப்ராயத்துக்கும் வர முடியவில்லை என்பது வேறு விஷயம்.)

ராய. சொ.வின் ஒரெ ஒரு புத்தகத்தை – வில்லியும் சிவனும் – மட்டுமே புரட்டிப் பார்க்க முடிந்தது. அது எனக்கான புத்தகம் அல்ல. வில்லிபாரதத்தில் சிவனைக் குறித்து வரும் எல்லா பாடல்களையும் விளக்கி இருக்கிறார். குற்றால வளம் என்று ஒரு புத்தகமும் கிடைத்தது. குற்றாலத்தை விட ஜாதியைப் பற்றி நிறைய கட்டுரைகள் இருந்தன. ஒன்றும் குறிப்பிடும்படி இல்லை.

பாரதியின் வெகு சில புகைப்படங்களில் இதுவும் ஒன்றாம். வலப்பக்கம் இருப்பவர் ராய.சொ.

சேதுராமன் எழுதிய குறிப்பு கீழே:
தமிழ்க் கடல் ராய.சொ. 30-10-1898 அன்று, காரைக்குடியில் பிறந்தவர். தந்தையின் பெயர் ராயப்ப செட்டியார், தாயார் அழகம்மை ஆச்சி. இளமையில் ஆசிரியர் சுப்பையா திண்ணைப் பள்ளியிலும், பின்னர் தனது பதினெட்டாவது வயதிலிருந்து இரண்டு வருஷங்கள் பண்டித சிதம்பர அய்யர் அவர்களிடம் தமிழ் இலக்கண இலக்கியப் பாடங்கள் பயின்றார்.

ராய.சொ. அவர்கள் திருமதி உமையாள் ஆச்சியை பள்ளத்தூரில் 1918ல் திருமணம் புரிந்து கொண்டார்கள். இத்திருமண வாழ்க்கை 43 ஆண்டுகள் தொடர்ந்தது.

தமிழ் இலக்கணப் பயிற்சி நடக்கையில் அப்போது ‘சமூகச் சீர்திருத்தத் தந்தை’ என்றழைக்கப்பட்ட திரு.சொ. முருகப்பாவின் தொடர்பு ஏற்பட்டது. பல அன்பர்களைச் சேர்த்துக் கொண்டு இந்து மதாபிமான சங்கத்தைத் தோற்றுவித்தனர் மஹாகவி சுப்ரமணிய பாரதியார் 1919ல் நேரில் வந்து இச்சங்க நிகழ்ச்சிகளில் கலந்து கொண்டுவாழ்த்துக் கவி பாடிச் சங்கத்தைப் பெருமைப்படுத்தினார். சங்கத்தின் தலைவராக ராய.சொ. பல ஆண்டுகள் பணி புரிந்துள்ளார்.

சொ.முருகப்பா 1920ல் தொடங்கிய ‘தனவைசிய ஊழியன்‘ பத்திரிகைக்கு, இரண்டாவது ஆண்டிலிருந்து ராய.சொ. ஆசிரியர் பொறுப்பை ஏற்றுக் கொண்டார். பின்னர் இப்பத்திரிகையின் பெயர் ‘ஊழியன்‘ என்று மாற்றப்பட்டது. அடுத்த இருபது ஆண்டுகள் இப்பத்திரிகை காரைக்குடியிலும், சென்னையிலும் வெளி வந்தது. இப்பத்திரிகையில் உதவி ஆசிரியர்களாகப் பணி புரிந்தவர்களில், வ.ரா, தி.ஜ.ர., புதுமைப்பித்தன் ஆகியோர் குறிப்பிடத்தக்கவர்.

நாட்டின் விடுதலைப் பணிகளில் காந்தியடிகள் காட்டிய நெறியில் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்ட ராய.சொ.1932ல் சட்ட மறுப்பு இயக்கத்தில் ஒரு ஆண்டு சிறைத் தண்டனை அடைந்தார். நகரத்தார் வகுப்பில் அரசியல் காரணமாக முதன் முதலாகச் சிறை சென்றவர் ராய.சொ தான்.

தன்னுடைய தென்னாட்டுப் பயணத்தின் போது, 1934-ம் ஆண்டு, அண்ணல் காந்தியடிகள், ராய.சொ.குடிலுக்கு வந்து, விருந்துண்டு அவரைப் பெருமைப் படுத்தியது இன்றும் எல்லோருடைய நினைவில் இருக்கிறது. காரைக்குடி நகரசபைத் தலைவராக இருந்தபோது, காரைக்குடியில் இருந்த நான்கு ஆரம்பப் பள்ளிகளைப் பதினேழாகப் பெருக்கினார்.

இந்து மதாபிமான சங்கம் 1958ல் ராய.சொ.வுக்கு “தமிழ்க்கடல்” என்ற பட்டம் வழங்கியது. 1961ல் இரங்கூன் நகர நாட்டுக் கோட்டைச் செட்டியார்கள் தர்ம பரிபாலன சபை அவருக்கு “சிவமணி”என்ற பட்டம் வழங்கிக் கௌரவித்தனர். தொடர்ந்து 1963ல் கோலாலம்பூர் அருள்நெறித் திருக்கூட்டம் அவரை “சிவம் பெருக்கும் சீலர்” என்று கௌரவம் செய்தனர்.

ஆலயப் பணிகளில் வெகுவாகத் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டவர் – தென்னாட்டிலும், வட நாட்டிலும் உள்ள திருத்தலங்களுக்கெல்லாம் விஜயம் செய்தவர்.

தன் வாழ்க்கைக் காலத்தில் திரட்டிய, புத்தகங்கள், பத்திரிகைகள் முதலானவற்றைக் கொண்ட பெரும் நூல் நிலையத்தை காரைக்குடி அழகப்பா கல்லூரிக்கு வழங்கினார். இத்தொகுப்பு, கிடைத்தற்கரிய பதிப்புகளும், திங்கள் இதழ்களும், அகர நூல்களும், திருக்குறள் இராமாயணம் பல பதிப்புகளும், இலக்கண, இலக்கிய, சமய, அரசியல், பல்வேறு உரை நூல்கள் கொண்டது.

காந்தி நூற்றாண்டு விழாவினையொட்டி அன்னார் மீது தாம் முன்னர் இயற்றிய 901 பாடல்களையும் தொகுத்து “காந்தி கவிதை’ என்ற தலைப்பில் ஒரு கவிதை நூல் சென்னையில் வெளியிட்டார்.

இவரது படைப்புகளில் “தேனும் அமுதும்“, “திருவாசகத் தேன்“, “திருத்தலப் பயணம்” முதலான பக்தி நூல்கள் இருபத்தியெட்டும், காவேரி, குற்றால வளம் முதலான உரைநடைகள் ஐந்தும், “காந்தி பிள்ளைத்தமிழ்“, “காந்தி பதினெண்பா” முதலான எட்டு கவிதை நூல்களும், “சேதுபதி விறலிவிடு தூது“, “கூளப்ப நாயக்கன் விறலிவிடு தூது” முதலான நான்கு இலக்கிய வெளியீடுகளும் உள்ளன. இவை தவிர “கம்பனும் சிவனும்“, “வில்லியும் சிவனும்” என்ற ஆராய்ச்சி நூல்களும் இவர் படைத்துள்ளார்.

முன்னாள் இந்து மதாபிமான சங்கம் பொன் விழா கண்ட போது, உமையாள் மண்டபம் என்ற பெயரால் மேல் மாடி ஒன்று கட்டிக் கொடுத்திருந்தார்.. அழகப்பா கல்லூரி வட்டத்திலிருந்து ஓய்வெடுத்ததும், இம்மண்டபத்தில் குடியேறி தமது இறுதி நாள் வரை வாழ்ந்த ராய.சொ. 30-9-1974ல் மறைந்தார்.

(ஆதாரம் – “தமிழ்க் கடல் ராய.சொ. அவர்களின் வாழ்க்கைக் குறிப்பு” — அன்பளித்தது சித. ராயப்ப செட்டியார், காரைக்குடி)

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தமிழறிஞர்கள்

தொடர்புடைய பதிவு:
ராய.சொ. பற்றி ஏ.கே. செட்டியார்
விக்கி குறிப்பு

சுவாரசியமான கட்டுரை

ராபர்ட் காரோ முன்னாள் அமெரிக்க அதிபர் லிண்டன் ஜான்சன் பற்றி சிறந்த புத்தகங்களை (Master of the Senate, Passage to Power) எழுதியவர். குறிப்பாக ‘Passage to Power’ மிகச் சிறப்பான புத்தகம். புத்தகங்களை எழுத கடுமையாக உழைப்பவர், தரவுகளை அக்கு வேறு ஆணி வேறாகப் பிரித்து மேய்ந்துவிடுவார்.

இந்தக் கட்டுரையில் தனக்கு இந்தப் பழக்கம் எப்படி வந்தது என்பதையும் ஜான்சனின் அதிகாரக் கைப்பற்றலில் ஒரு முக்கியமான படிக்கல்லையும் விவரிக்கிறார். ஜூனியர் காங்கிரஸ்மான் ஜான்சன் திடீரென்று – கிட்டத்தட்ட ஒரு மாத காலத்துக்குள் – ஒரு அதிகார மையமாக மாறிவிடுகிறார். ஒரே மாத அவகாசத்தில் இது நடந்திருக்கிறது என்பதைக் கண்டுபிடிப்பதே பெரும்பாடாக இருக்கிறது. ஏன், எப்படி இது நடந்தது என்பதை விடாமல தேடிப் பிடித்து கண்டுபிடித்திருக்கிறார்.

சுவாரசியமான கட்டுரை, படியுங்கள் என்று பரிந்திரைக்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: அபுனைவுகள்

தொடர்புடைய சுட்டிகள்: Master of the Senate, Passage to Power

அப்பா அன்புள்ள அப்பா

(திருத்தங்களுடன் மீள்பதிப்பு)

என் அப்பா இறந்துபோய் மூன்று வாரம் ஆயிற்று.

யுதிஷ்டிரனை நச்சுப் பொய்கையில் யக்‌ஷன் கேட்கும் கேள்விகளில் ஒன்று – எது பெரிய விந்தை, அதிசயம்? அதற்கு யுதிஷ்டிரன் தினமும் மனிதர்கள் இறந்துபோவதைப் பார்த்தாலும் தானும் இறப்பேன் என்று யாருக்கும் நினைப்பு வராததுதான் பெரிய விந்தை என்று பதில் சொல்வான். பனிரண்டு பதின்மூன்று வயதில் படித்தபோது, அட! என்று தோன்ற வைத்தது. அதே நிலைதான். தானும் தன்னவர்களும் இறப்பார்கள் என்று தோன்றுவதே இல்லை, இன்னும் கொஞ்ச நாள் இருப்பார்கள் என்றேதான் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். இத்தனைக்கும் அவர் போன வருஷம் பெரிய விபத்தில் அடிபட்டு எங்களை பயப்படுத்தி எப்படியோ தப்பித்தார். நாற்பது வருஷமாக உயர் ரத்த அழுத்தம். இதய அறுவை சிகிச்சை எல்லாம் நடந்திருக்கிறது. ஸ்ட்ரோக் வந்திருக்கிறது. இருந்தாலும் சின்னச் சின்ன உடல் உபாதைகளோடு இன்னும் நாலு வருஷம் இருப்பார் என்றுதான் நினைத்திருந்தேன். டக்கென்று போய்விட்டார்.

சின்ன வயதில் எல்லா மகன்களுக்கும் அப்பா ஹீரோதான். பதின்ம வயதில் அப்பாவுக்கு ஒன்றும் தெரியாது என்று நிச்சயமாகத் தெரிகிறது. கல்யாணம் எல்லாம் ஆகி, குழந்தைகள் பிறந்து வாழ்க்கையில் அடிபட்டு வெற்றிகள் அடைந்து அனுபவம் வந்த பிறகுதான் அப்பாக்களின் குறைநிறைகள், அவர்கள் பட்ட கஷ்டங்கள், அவர்களின் வெற்றி தோல்விகள் எல்லாம் பற்றிய புரிதல் ஏற்படுகிறது. ஆனால் அவற்றைப் பற்றி அவரிடம் பேச முடிந்ததில்லை.

பேசுவதற்கு எதுவுமே இல்லாமல் போய்விடுகிறது. நான் சௌக்கியம் நீ சௌக்கியமா, உன் உடல்நிலை என் உடல்நிலை, பேரன்கள் பேத்திகள் என்ன செய்கிறார்கள், அண்ணன்களும் தங்கைகளும் அத்தைகளும் மாமாக்களும் அவர்கள் பிள்ளைகளும் பேரன் பேத்திகளும் என்ன செய்கிறார்கள் என்பதைப் பற்றிய ஸ்டேடஸ் ரிப்போர்ட் மட்டும்தான் பேச்சு. பேச ஒரு பொதுவான புள்ளியே இல்லாமல் போய்விடுகிறது. இன்று அதுதான் குறையாக நிற்கிறது.

கீழே உள்ள கட்டுரையை சில சமயம் பதித்திருக்கிறேன். இப்படி மீள்பதிக்கும் நிலை இவ்வளவு சீக்கிரம் வரும் என்று நினைக்கவில்லை. யுதிஷ்டிரனின் புத்திசாலித்தனத்தை மெச்சத்தான் வேண்டும்.


சுஜாதாவின் இந்தக் கட்டுரைக்கு என் மனதில் ஒரு தனி இடம் உண்டு. உன்னதமான கட்டுரை. இறந்துகொண்டிருக்கும் தன் அப்பாவைப் பற்றிய அற்புதமான கட்டுரை. பல இடங்களில் சுஜாதாவை வெறும் வணிக எழுத்து என்று புறம் தள்ளும் ஜெயமோகனே இது இலக்கியம்தான் என்கிறார். (பின்னூட்டங்களைப் பாருங்கள்)

ஏன் எனக்கு இது இவ்வளவு பிடித்திருக்கிறது? சுஜாதாவின் அப்பா என் அப்பாவை நினைவுபடுத்துவதாலா? அவர் ஒரு காலத்தின் படித்து அரசு வேலைக்குப் போன, ஒரு பைசா லஞ்சம் வாங்காத, விதிகளை எப்போதும் கடைப்பிடித்த, எனக்கு மிகவும் பரிச்சயமான பிராமணக் குடும்பத்து அப்பாக்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதாலா? அப்பாவிடம் ஆயிரம் அன்பும் பந்தமும் இருந்தாலும் ஒரு கட்டத்தில் பேச விஷயமே இல்லாமல் போய்விடுவதைக் சொல்லாமல் சொல்வதாலா? எல்லாம்தாம் என்று தோன்றுகிறது…

கட்டாயம் படியுங்கள். ஆர்வக் கோளாறில் முழு கட்டுரையையும் கீழே தந்திருக்கிறேன். (காப்பிரைட் பிரச்சினை என்று ஏதாவது வந்தால் எடுத்துவிடுவேன்.) சுஜாதாவின் வாரிசுகளுக்கு நன்றி! அதை விட முக்கியமாக சுஜாதாவின் எழுத்துத் திறமைக்கு நன்றி!

செய்தி வந்த உடனே பஸ் பிடித்து சேலம் போய்ப் பார்த்தால் அப்பா படுக்கையில் உட்கார்ந்திருந்தார். “எங்கே வந்தே?” என்றார்.

“உனக்கு உடம்பு சரியில்லைன்னு” என்று மழுப்பினேன். “நேற்று வரை சரியில்லாமல்தான் இருந்தது. டாக்டர்கள் என்னமோ பண்ணி உட்கார வைத்து விட்டார்கள். சாப்ட்டியா?” என்றார். “எனக்கு என்ன வாங்கிண்டு வந்தே?”

“என்னப்பா வேணும் உனக்கு?”

“உப்பு பிஸ்கட். கொஞ்சம் பாதாம் அல்வா. அப்பறம் ஒரு சட்டை வாங்கிக் கொடுத்து விட்டுப் போ.”

சட்டையைப் போட்டுவிட்டதும் “எப்படி இருக்கேன்?” என்றார்.

பல்லில்லாத சிரிப்பில் சின்னக் குழந்தை போலத்தான் இருந்தார்.

நர்ஸ் வந்து “தாத்தா உங்க மகன் கதைகள் எல்லாம் படிச்சேன். ரொம்ப இன்டெலிஜெண்ட்” என்றதற்கு “நான் அவனை விட இன்டெலிஜெண்ட்” என்றார்.

பேப்பர் பேனா எடுத்து வரச் சொல்லி “உன் முன்னோர் யார் என்று அபபுறம் தெரியாமல் போய் விடும்” என்று வம்சாவழியைச் சொல்லி எழுதிக் கொள்ளச் செய்தார். ஞாபகம் தெளிவாக இருந்தது. முதன் முதன் முதல் திருவாரூரில் நூறு ரூபாய் சம்பளத்தில் பதவியேற்ற தேதி சொன்னார். கணக்கம்பாளையம் பின்கோடு நம்பர் சொன்னார். “பழைய விஷயங்கள் எல்லாம் ஞாபகம் இருக்கிறது. சமீப ஞாபகம்தான் தவறிப்போகிறது. நீ வந்தால் கேட்கவேண்டும் என்று ஏதோ ஒன்று. என்ன என்று ஞாபகம் இல்லை. ஞாபகம் வந்ததும் ஒரு காகிதத்தில் குறித்து வைக்கிறேன்”

“அப்பா உனக்கு எத்தனை பென்ஷன் வருகிறது தெரியுமோ?”

“தெரியும். ஆனால் பணத்தில் சுவாரஸ்யம் போயவிட்டது. எத்தனை இருந்தால் என்ன? நீங்கள் எல்லாம் என்னைக் காப்பாற்றாமலா போவீர்கள்?”

“ஏதாவது படித்துக்க காட்டட்டுமா அப்பா?”

“வேண்டாம். நிறையப் படித்தாயிற்று. இப்போது அதெல்லாம் எதற்கு என்று ஒரு அலுப்பு வந்து விட்டது. நீ போ. உனக்கு எத்தனையோ சோலி இருக்கும். அமமாவின் வருஷாப்திகம் ஏப்ரல் ஒண்ணாம் தேதி வருகிறது. அப்போது வநதால் போதும். நான் படுத்துக் கொள்ளட்டுமா? களைப்பாக இருக்கிறது. காலையில் போவதற்குள் ஒரு முறை சொல்லிவிட்டுப் போ” என்றார்.

காலை புறப்படும்போது தூங்கிக் கொண்டிருந்தார்.

பெங்களூர் திரும்பி வந்து ஒரு வாரத்துககுள் மறுபடி சீரியஸ் என்று தந்தி வந்தது. என்.எஸ் பஸ்ஸில் “என்ன ஸார் அடிக்கடி சேலம் வர்றிங்க?”

“எங்கப்பா சீரியஸா இருக்கார்ப்பா.”

“ஓஹோ அப்படிங்களா? டேய் அந்த மல்லி மூட்டையை பாத்து இறக்குங்கடா.”

ஸ்பெஷல் வார்டில் அவரைப் பார்த்து திடுக்கிட்டேன். படுக்கையில் கண் மூடிப் படுத்திருந்த முகத்தில் தாடி. காலில் பட்டர்ஃப்ளை ஊசி போட்டு சொட்சொட்டென்று ஐவி க்ளுக்கோஸ் உள்ளே போய்க்கொண்டிருந்தது. சுவாச மூக்கில் ஆக்ஸிஜனும் ஆஸ்பத்திரி வாசனையும் வயிற்றைக் கவ்வியது.

கண்ணைக் கொட்டிக் கொட்டிக் கண்ணீரை அடக்கிக் கொண்டு “அப்பா அப்பா” என்கிறேன். கண்ணைத் திறக்கிறார் பேசவில்லை. “நான்தான் வந்திருக்கிறேன்” என்று கையைப் பற்றுகிறேன். பேசும் விருப்பம் உதடுகளில் தவிக்கிறது. கையை மெல்லத் தூக்கி மூக்கில் இருக்கும் குழாய்களை அகற்றப் பார்க்கிறார். தோற்கிறார்.

“நீ போனப்புறம் ஒரு நாளைக்கு சரியா இருந்தார் அதுக்கப்புறம் இப்படி மறுபடி…”

படுக்கையில் பூஞ்சையாக நெற்றியைச் சுருக்கிகொண்டிருக்கும் அபபாவைப் பார்க்கிறேன். இவரா ஆயிரம் மைல் தனியாகக் கார் ஓட்டிக் கொண்டு சென்றவர்? இவரா மின் வாரியத்தை தன் டிஸிப்ளினால் கலக்கியவர் “நல்ல ஆபிஸர்தான் ஆனா கொஞ்சம் முன்கோபிங்க” இவரா அணைக்கட்டின் பாரப்பெட் சுவரின் மேல் ஏறிக் கொண்டு விளிம்பில் ஒரு ஃபர்லாங் நடந்தவர்? “என் வில் பவரை டெஸ்ட் பண்ணிப் பார்ககணும் போலிருந்தது” இன்ஜினியரிங் படிப்பையும் இளம் மனைவியையும் விட்டுவிட்டு காஙகிரசில் சேருகிறேன் என்று காணமால் போனவர் இவரா? “ஐ வாஸ் கிரேஸி தட் டைம்”

மேல் நர்ஸ் வந்து அவரை உருட்டி முதுகெல்லாம் யுடிகொலோனும் பேபி பவுடரும் போடுகிறார்.- “பெட்ஸோர் வந்துரும் பாருங்க.”

ஸ்டாஃப் வந்து பக்கத்துககு ஒரு ஊசி கொடுத்து “நீங்கதான் ரைட்டர்ங்களா?” என்கிறார். நான் ஆஸ்பத்திரியைத் திகைத்துப் போய்ப் பார்க்கிறேன்.

ஆஸ்பத்திரியிலிருந்து தப்பிப்பதைப் பற்றி ஸர்வைவல் புத்தகங்கள் ஆங்கிலத்தில் எழுதியிருக்கிறார்கள். டாக்டர்கள் எல்லோரும் நல்லவர்கள். ஆனால் ஸ்பெஷலிஸ்டுகள்.

“ஒரு ஸிடி ஸ்கான் எடுத்துரலாமே டாக்?”

“முழுங்கறதுக்கு ரொம்ப கஷ்டப்படறார். ஒரு பேரியம் மீல் கொடுத்துப் பார்த்துரலாம். அப்றம் ஒரு ஆன்ஜியோ.” “ஃப்ளுயிட் ரொம்ப கலெகட் ஆயிருச்சு. புட் ஹிம் ஆன் ஹெவி டோஸ் ஆஃப் லாஸிக்ஸ்!”

எல்லா டாக்டர்களுமே திறமைசாலிகள்தான், நல்ல நோக்கமுள்ளவர்கள்தான், ஆனால்…

ராத்திரி முழுக்க அவர் அருகில் கீழே படுத்திருக்கிறேன். தூக்கமில்லை. கொஞ்ச நேரம் வராந்தாவில் உட்கார்ந்து காற்று வாங்குகிறேன். கான்க்ரீட் மேடையில் வேப்ப மரம் முளைத்திருக்கிறது. காகங்கள் ஸோடியம் விளக்குகளைச் சூரியன் என்று குழம்பிப் போய் இரை தேடச் செல்கின்றன. இங்கிருந்து அப்பா தெரிகிறார். அசையாமல் படுத்திருக்கிறார். முகத்தில் வேதனை எழுதியிருக்கிறது. கூப்பிடுகிறாரா? கிட்டப் போய்க் கேட்கிறேன்.

“என்னப்பா?”

“போதும்ப்பா என்னை விட்டுருப்பா” என்று மெல்லச் சொல்கிறார். வில்லியம் ஹண்ட்டரின் கட்டுரை ஞாபகம் வருகிறது.

If I had strength enough to hold a pen, I would write how easy and pleasant it is to die.

பொய்!

ஆனால் இவர் அவஸ்தைப்பட்டால் எனக்கு அபத்தமாகத்தான் படுகிறது. இவர் செய்த பாவம் என்ன? ப்ராவிடணட் பண்டில் கடன் வாங்கி பையன்களைப் படிக்கவைத்ததா? அவர்களுக்கு வரதட்சணை வாங்காமல் கல்யாணம் செய்து வைத்ததா? ஏழை உறவினர்களுக்கும் ஆசிரியருக்கும் மாசாமாசம் பென்ஷனிலிருந்து பணம் அனுப்பியதா? குடும்ப ஒற்றுமைக்காகப் பாடுபட்டதா? பிரபந்தத்தில் ஒரு வரி விடாமல் மனப்பாடமாக அறிந்ததா?

காலை ஐந்து மணிக்கு பக்கத்தில் இருக்கும் சர்ச் எழுந்து ஒலி பெருக்கி மூலம் ஏசுநாதரைப் பேசுகிறது. அப்பாவுக்கு இது கேட்குமா? ரேடியோ சிலோனில் சுவிசேஷத்தை தவறாத ஆர்வததுடன் கேட்கும் தீவிர வைஷ்ணவர் “பைபிளில் பல இடஙகளில் நம்ம சரணாகதி தத்துவம் சொல்லியிருக்கு தெரியுமோ? சில இடஙகளில் ஆழ்வார் பாடல்களுக்கும் அதற்கும் வித்தியாசமே தெரிவதில்லை” பங்களூரில் குரான் முழுவதையும் படிக்கச் சொல்லிக் கேட்டது நினைவுக்கு வருகிறது.

ஆஸ்பத்திரி புது தினத்துக்குத் தயாராகிறது.மணி அடித்துவிட்டு சில்லறை கொடுக்காதவர்களை எல்லாம் விரட்டுகிறார்கள். டாக்டர் ரவுண்ட்ஸ் வருகிறார். “இன்னும் எத்தனை நாளைக்கு இப்படி இருப்பார்னு சொல்லமுடியாது. இன்னிக்கு கொஞ்சம் இம்ப்ருவ்மெண்ட் தெரிகிறது. கன்னத்தைத் தட்டி “நாக்கை நீட்டுங்கோ.” மெல்ல நாக்கை நீட்டுகிறார்.

“பேர் சொல்லுங்கோ”

“சீனிவாசரா..”

“அஃபேஸியா ஆர்ட்டீரியோ ஸ்கிலிரோஸிஸ். ஹி இஸ் மச் பெட்டர நௌ. டோண்ட் ஒர்ரி!” புதுசாக பல்மனரி இடீமா (pulmonary oedema) என்று ஒன்று சேர்ந்துகொண்டு அவரை வீழ்த்தியது.

சென்ற மாதம் இருபத்திரண்டாம் தேதி பிற்பகல் மூன்று மணிக்கு இறந்து போனார். உடன் அப்போது இருந்த சித்தி “கண் வழியா உசிர் போச்சு “என்றாள். பம்பாயிலிருந்து தம்பி வரக் காத்திருந்து மூன்று பிள்ளைகளும் அவரைச் சுற்றி நின்று கொண்டு அவர் மார்பைக் கண்ணீரால் நனைத்தோம். வீட்டுக்குக் கொண்டு வந்ததும் வாசலில் நெருப்புக் கொண்டு வைத்தார்கள். நண்பர்கள் வந்தார்கள். ஆஸபத்திரி வண்டியில் எடுத்துக் கொண்டு போய் “வீட்டில் ஒருவரில்லை வெட்டவெளியாச்சுதடி காட்டில் எரித்த நிலா கனவாச்சே கண்டதெல்லாம்” என்று முழுமையாக எரித்தோம்.

காலை எலும்புகளைப் பொறுக்கிச் சென்று பவானி போய்க் கரைத்தோம். இந்து பேப்பரில் இன்ஸர்ஷன் கொடுத்தோம். “மாலை மலர்ல செய்தி வந்திருந்ததே பார்த்திங்களோ?”

உறவுக்காரர்கள் வந்தார்கள். சினிமாவுக்குப் போனார்கள். வாத்தியார் கருட புராணத்தின் பிரதியை என்னிடம் கொடுத்தார். பிராமண போஜனம் செய்விக்காதவர்களை எல்லாம் சிரித்துக்கொண்டே கொடுமைப்படுத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். ஏதோ ஒரு நதியைக் கடப்பதற்கு கோதானம் இல்லையென்றால் ஒரு தேங்காய் கிஞ்சித்து ஹிரண்யம்! அப்பா மரணத்தைப் பற்றி ஒரு முறை சொன்னது ஞாபகம் வருகிறது “அது ஒரு முற்றுப் பள்ளி. We cease to exist. எபிக்யுரஸ் சொன்னதை மறுபடி படி!”

“Death is nothing to us since so long as we exist death is not with us but when death comes, we do not exist”.

ஒன்பதாம் நாள்… பத்தாம் நாள்… பதினோராம் நாள்… பிரேதத்தின் தாகமும் தாபமும் தீருவதற்காக அதன் ரெப்ரசெண்டேடிவ்வாக வந்த “ஒத்தன்” என்னைப் பார்த்து சிரித்து “நீங்க எழுதின ரத்தத்தின் நிறம் சிவப்பு குங்குமத்தில நன்னா இருக்கு ஸார் அடுத்த தடவை ஒரு ஸோஷல் தீமா எடுததுண்டு எழுதுங்களேன்!”

சேலம் கடைத் தெருவில் பத்தாறு வேஷ்டிகளுக்கும சொம்புகளுக்கும் அலைந்தோம். ஸ்ரீரங்கத்திலிருந்து ப்ரபந்த கோஷ்டி வந்து எங்கள் தலையில் பரிவட்டம் கட்டி நாலாயிரமும் ராமானுஜ நூற்றந்தாதியும் சரம ஸ்லோகமும் சொல்லிவிட்டு – “எனக்கினி வருத்தமில்லை” – இரண்டு மணி பஸ் பிடித்துப் போனார்கள்.

“அவ்வளவுதாம்பா பிள்ளைகள்ளாம் சேர்ந்துண்டு அவரை பரமபதத்தில ஆசார்யன் திருவடி சேர்த்துட்டேள். இனி அந்த ஆத்மாவுக்கு ஒரு குறையும் இல்லை! மாசிய சோதம்பத்தை மட்டும் ஒழுங்கா பண்ணிடுஙகோ”.

சுபஸ்வீகாரம். எல்லோரும் பந்தி பந்தியாக சாப்பிடுகிறோம். எட்டணா தட்சணைக்காக வாசல் திண்ணையில் ஒன்பது பேர் காலையிலிருந்து காத்திருக்கிறார்கள். காஷுவாலிடியில் எனக்கு ட்ரங்க் டெலிபோன் வருகிறது.தொடர்கதைக்கு டைட்டில் கேட்டு. பங்களுர் திரும்பி வருவதற்கு முன் அப்பாவின் அந்த கடைசிக் குறிப்பைப் பார்க்கிறேன்.

Ask Rangarajan about Bionics!

ஓவர்சீஸ் பாங்கில் மீசையில்லாத என்னைப் பார்த்து சிரிப்பை கஷ்டப்பட்டு அடக்கிக் கொள்கிறார்கள். அப்பாவின் ‘எய்தர் ஆர் சர்வைவர்’ அக்கவுண்டில் அவர் தகனத்துககு ஆன செலவு முழுவதும் இருக்கிறது!

இந்தக் கட்டுரை சுஜாதாவின் அவ்வளவாகத் தெரியாத, ஆனால் அருமையான கட்டுரைத் தொகுப்பான ‘அப்பா அன்புள்ள அப்பா’வில் இடம் பெறுகிறது. முடிந்தால் புத்தகத்தையே படித்துப் பாருங்கள். குமுதம் ஆசிரியர் எஸ்.ஏ.பி., விகடன் ஆசிரியர் பாலசுப்ரமணியன், பெங்களூர் கமிஷனர் கார்த்திகேயன், கன்னட நாட்டுப் பாடல்கள் பற்றி சில நல்ல கட்டுரைகள்.

எனக்கு கவிதை அலர்ஜி உண்டு. ஆனால்

அழுதால் அழட்டும் இப்பிள்ளை
எனக்கிருக்கட்டும்
வீட்டு வேலை கெட்டால்
கெடட்டும் – இவன் போல
மனை நிறைய மக்களிருக்கட்டும்

என்பது கவிதை! இது கன்னட நாட்டுப் பாடல்கள் பற்றிய கட்டுரையில் இருக்கிறது.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: சுஜாதா பக்கம்