பதின்ம வயதில் எழுந்த கேள்விக்கு காந்தியின் பதில்

சிறு வயதில் என் அம்மா கோவிலுக்குப் போனால் லேசில் வீட்டுக்கு வரமாட்டாள். ஒரே பக்தி மயம். அதன் எதிர்விளைவாகத்தானோ என்னவோ பிள்ளைகள் யாரும் பெரிய பக்திசீலர்களாக இல்லை. அதிலும் பதின்ம வயதில் எல்லாம் அறிந்த கடவுளிடம் எனக்கு இதைக் கொடு அதைக் கொடு என்று பிரார்த்திப்பது, வட்டக் குதத்தை வல்வேல் காக்க வேண்டுவது எல்லாம் பொருளற்ற செயல்களாகத் தெரிந்தன. கடவுள் எனக்கு இதுதான் சரி என்று தீர்மானித்துவிட்டால் அவரிடம் பிரார்த்தனை செய்தால் அதை மாற்றிவிடுவாரா? “பக்தோவிஹாரிணி மனோஹர திவ்ய மூர்த்தே” என்று ஜால்ரா அடித்தால் நாட்டாமை தீர்ப்பை மாற்றி சொல்லிவிடுவார் என்றால் அவர் என்ன விதமான நாட்டாமை? இந்த மாதிரி கேள்விகளுக்கு பதிலே இல்லை. இருந்தாலும் பழக்கதோஷம், சில சமயம் நம் கையை மீறிய விஷயம் என்றால் எப்போதாவது அது வேண்டும் இது வேண்டும் என்று பிரார்த்தித்திருக்கிறேன்.

சமீபத்தில் காந்தியின் பதில் கிடைத்தது.

பிரார்த்தனை என்னத்திற்கு? ஆண்டவன் ஒருவன் இருந்தால் நம்முடைய விஷயம் அவனுக்குத் தெரியாதா? அவனுக்கு நாம் சொல்லித்தான் தெரிய வேண்டுமா? அவன் செய்ய வேண்டியதை நாம் அவனுக்கு சொல்லிக் காட்ட வேண்டுமா?

இல்லை. ஆண்டவனுக்கு நாம் நினைவூட்ட வேண்டியதில்லை. அவன் வெகு தூரத்தில் இல்லை. நமக்குள்ளேயே இருக்கிறான். அவன் அனுமதியின்றி எதுவும் நடப்பதில்லை. நம்முடைய பிரார்த்தனை நம்முடைய உள்ளத்தை சோதிப்பதற்காகவேதான் அவசியமாகிறது. ஆண்டவனுடைய அருள் இன்றி நாம் ஒன்றுமே செய்து முடிக்க இயலாது என்பதை பிரார்த்தனையினால் நமக்கு நாம் நினைவூட்டிக் கொள்கிறோம்.

எந்த முயற்சியும் பிரார்த்தனையின்றி செய்தால் அது முயற்சியாகாது. ஆண்டவனுடைய அருள் கிட்டாமல் மனிதனுடைய எந்தப் பெருமுயற்சியும் ஒரு பயனும் பெறாது என்பதை நாம் உணர வேண்டும். இந்த அடக்கத்தைப் பெறுவதற்கு பிரார்த்தனை செய்கிறோம். உள்ளத்தில் உள்ள அழுக்கை துடைப்பதற்காகவே இதை செய்ய வேண்டும்

– ஹரிஜன் பத்திரிகை, ஜூன் 8, 1935, ராஜாஜியின் மொழிபெயர்ப்பு.

அதுவும் சில துயரங்களால் எனக்கு படிப்படியாக கடவுள் நம்பிக்கை போயேவிட்டது. கடவுள் என்று யாராவது இருந்தால் அவர் நம்மைப் போன்ற எறும்புகள் வாழும் புற்றுகளில் நடந்து செல்லும் மதயானையே, அவருக்கு நம்மைப் போன்ற எளியவர்களைப் பற்றி எல்லாம் பிரக்ஞையே இல்லை என்றுதான் கருதுகிறேன். அப்படி பிரக்ஞை இருந்தால் மனித வாழ்வில் இத்தனை துக்கங்கள் ஏன்? ஜாப் எதற்காக இத்தனை கஷ்டப்பட வேண்டும்? ஏதோ பழக்கதோஷத்தினால் ஆண்டவா பிள்ளையாரே என்று அவ்வப்போது மனதுக்குள் குரல் எழும், எப்போதாவது கோவிலுக்கு போகிறேன், அவ்வளவுதான்.

ஆனால் இந்த மாதிரி பிரார்த்தனை – உள்ளத்தில் உள்ள அழுக்கைப் போக்குவதற்காக, எந்தப் பெருமுயற்சியும் தனி ஒருவனாக என்னால் மட்டுமே முடியாது என்ற அடக்கத்தை பெறுவதற்காக – எனக்கும் அப்பீல் ஆகிறது. காந்தியின் தெய்வ நம்பிக்கையே எனக்கும் உகந்ததாக இருக்கிறது…

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: காந்தி பக்கம்