பாரதி செய்த அலப்பறை

நான் சின்ன வயதில் கிராமங்களில் வளர்ந்தவன். அங்கே எல்லாம் டெண்டு கொட்டாய்தான். சேர், பெஞ்ச், தரை டிக்கெட். அப்பா/அம்மாவோடு திரைப்படம் பார்க்கப் போனால் சேர் டிக்கெட். நண்பர்களோடு போனால் தரை டிக்கெட், இருபது பைசா இருந்தால் கலர் வேறு குடிக்கலாம். தரை டிக்கெட் விலை 35 பைசாவிலிருந்து 40 பைசாவுக்கு ஏறியபோது விலைவாசி உயர்வு எப்படி எல்லாம் வாழ்க்கையை பாதிக்கிறது என்று ஒன்பது பத்து வயதுப் பையன்கள் நிறைய பேசி இருக்கிறோம்.

அங்கே வரும் திரைப்படங்களில் – அனேகமாக, 50-60களின் திரைப்படங்கள் – ராஜா-ராணி திரைப்படங்கள் நிறைய உண்டு. க்ளைமாக்சில் வில்லன்/வில்லி யாருக்காவது விஷம் கொடுக்க முயற்சி செய்தால் ஏதோ குழப்பம் நடந்து அவர்களே குடித்துவிடுவார்கள். தவறவே தவறாது. அப்படி ஒரு காட்சி வந்தால் நண்பர்கள் எல்லாம் ‘ஐயய்யோ’ mode-க்கு போய்விடுவோம். பின்னே என்ன, விஷத்தை குடித்தோமா, செத்தோமா, படத்தை முடித்தோமா என்றில்லாமல் ஐந்து நிமிஷம் வசனம் பேசிவிட்டுத்தான் சாவார்கள்.

1910களிலேயே இப்படித்தான் போலிருக்கிறது. பாரதி நாடகம் பார்க்கும்போது செய்த அலப்பறையை பாரதிதாசன் விவரிக்கிறார்.

ஒரு நாள் நம் பாரதியார் நண்பரோடும்
உட்கார்ந்து நாடகம் பார்த்திருந்தார் அங்கே
ஒரு மன்னன் விஷமருந்தி மயக்கத்தாலே
உயிர்வாதை அடைகின்ற சமயம் அன்னோன்
இருந்த இடந்தனிலிருந்தே எழுந்துலாவி
“என்றனுக்கோ ஒருவித மயக்கந்தானே
வருகுதையோ” எனும் பாட்டைப் பாடலானான்

வாய் பதைத்து பாரதியார் கூவுகின்றார்
மயக்கம் வந்தால் படுத்துக்கொள்ளுவதுதானே
வசங்கெட்ட மனிதனுக்குப் பாட்டா என்றார்!
தயங்கிப் பின் சிரித்தார்கள் இருந்தோரெல்லாம்

சரிதானே பாரதியார் சொன்ன வார்த்தை!
மயக்கம் வரும் மதுவருந்தி நடிக்க வந்தான்
மயக்கவிஷம் உண்டது போல் நடிப்புக் காட்டும்
முயற்சியிலும் ஈடுபட்டான் தூங்கிவிட்டால்
முடிவு நன்றாயிருந்திருக்கும் சிரமம் போம்!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: பாரதி பக்கம்