கிரீஷ் கார்னாட் நாடகம் – யயாதி

கார்னாடுக்கு எழுதிய அஞ்சலியில் நான் படிக்க விரும்பும் நாடகம் யயாதி என்று குறிப்பிட்டிருந்தேன். இப்போது படிக்க முடிந்ததால் எழுதுகிறேன்.

யயாதி உலக இலக்கியங்களிலேயே அபூர்வமான, எல்லா காலங்களிலும் வாழும், சிறந்த கரு. கில்கமேஷ் இறப்பு என்றால் என்ன என்று புரிந்து கொள்ள முயல்வதைப் போல; கெய்ன் “Am I my brother’s keeper?” என்று கேட்பதைப் போல; ஏப்ரஹாம் கடவுளுக்கு தன் ஒரே மகனை பலி தர முயல்வதைப் போல; கர்ணன் குந்திக்கு வரம் தருவதைப் போல; அபிமன்யு வதத்தைப் போல; ஈடிபசுக்கும் கண்ணகிக்கும் ஊழ்வினை வந்து உறுத்துவதைப் போல; முதுமை என்றால் என்ன? முதுமையைத் தவிர்க்க என்ன விலை தருவீர்கள்?

கார்னாடுக்கும் அது தெரிந்திருக்கிறது. தொன்மத்தை கொஞ்சம் வசதிக்கேற்ப மாற்றிக் கொள்கிறார். தேவயானி என் வலது கையைப் பற்றி என் கணவரானார் என்று பெருமிதத்தோடு சொல்லுவதும், சர்மிஷ்டை விஷத்தை அருந்த முயலும்போது யயாதி அவளது வலது கையை யயாதி பற்றித் தடுப்பதும் சிறப்பான காட்சி அமைப்பு. புரு தன் வீரதீர சாகச பாரம்பரியத்தை அலுப்போடு நோக்குவதும் சிறந்த பாத்திரப் படைப்பு. புருவின் மனைவி என் கணவரின் இளமையை நீர் ஏற்றதால் எனக்கும் கணவனாக வாரும் என்று அழைக்க, யயாதி இளமையை மீண்டும் புருவுக்கு அளித்து சர்மிஷ்டையோடு வெளியேறுவது நல்ல காட்சி.

ஆனால் நாடகத்தில் எனக்கு சிறந்த தருணமாகத் தெரிந்தது யயாதி-தேவயானி-சர்மிஷ்டை-புரு காட்சிகள் அல்ல. சேடி ஸ்வர்ணலதா தன் கணவன் தன் மீது சந்தேகப்படுவதை விவரிப்பதுதான். ஸ்வர்ணா ஏழைக் குடும்பத்தவள். கல்வி கற்க பணம் இல்லை. ஒரு பிராமணன் சோறு போட்டால் போதும் என்று முன்வருகிறான். ஆனால் நான் வெறும் சோற்றுக்கு சொல்லித் தருகிறேன் என்பது வெளியே தெரிந்தால் என் மார்க்கெட் போய்விடும், அதனால் ஒவ்வொரு நாள் இரவும் ரகசியமாக, யாரும் பார்க்காதபோது வருகிறேன், சாப்பிட்டுவிட்டு சொல்லித் தருகிறேன் என்று சொல்கிறான். ஸ்வர்ணாவின் கணவனுக்கு இது தெரிகிறது, குருவும் தன் மனைவிக்கும் உறவு இருந்ததோ என்று சந்தேகம். உறவு இருந்தது என்று தெரிந்தால் அவனுக்கு பிரச்சினை இருந்திருக்காது, ஏதோ தவறு என்று விட்டுவிடுவான், ஆனால் உறவு இல்லை என்று மனைவி சொல்வதை நம்பவும் முடியாமல், நம்பாமல் இருக்கவும் முடியாமல், சந்தேகம்தான் அவனைக் கொல்கிறது. மனித மனத்தின் சிறப்பான விவரிப்பு.

அஞ்சலியில் சொன்னது போல:

கார்னாடின் நாடகங்களில் எனக்கு எப்போதும் ஏதோ குறைகிறது என்பதை சொல்ல வேண்டி இருக்கிறது. கார்னாடின் வேர்கள் இந்தியாவில் – அதுவும் கர்நாடகத்தில்தான் இருக்கின்றன என்பதில் எனக்கு எந்த சந்தேகமும் இல்லை. ஆனால் அவரிடம் ஒரு அன்னியத் தன்மை தெரிகிறது. பார் நான் எவ்வளவு புத்திசாலித்தனமாக எழுதுகிறேன் என்று அவர் வலிந்து சொல்வது போலத் தோன்றுகிறது. எனக்கு இதை சரியாக விளக்கத் தெரியவில்லை. விஜய் டெண்டுல்கரின் நாடகங்களிலோ, பாதல் சர்க்காரின் நாடகங்களிலோ எனக்கு இப்படித் தெரிவதில்லை.

யயாதி நாடகத்தைப் படித்தபோது இன்னும் கொஞ்சம் தெளிவு கிடைத்தது. கார்னாடின் வேர்கள் இந்தியாவில் இருந்தாலும் அவர் எப்போதும் எழுப்ப விரும்புவது மேலை நாட்டு பாணி கட்டிடங்களையே. இப்சனும் ஸ்ட்ரிண்ட்பர்கும், யூஜீன் ஓ’நீலும்தான் ஆர்தர் மில்லரும்தான் அவரது ஆதர்சங்கள் என்று நினைக்கிறேன். அதனால் அவரது நாடகங்களில் வசனம் மூலமாகவே பாத்திரங்களின் தோலை உரித்து அவர்களது உண்மை எண்ணங்களை, சுயரூபத்தை அவர்களே உணர்வது போன்ற காட்சிகள் அதிகமாக இருக்கின்றன. அவை பல சமயம் செயற்கையாகத் தெரிகின்றன, கதையோட்டத்தில் ஒட்டவில்லை. Wannabe O’Neill என்று தோன்றுகிறது.

நாடகக் கலையின் ஜாம்பவானான சத்யதேவ் தூபே முதலில் இதை நாடகமாக இயக்கினாராம். அம்ரீஷ் பூரிதான் அந்தக் காலத்தில் யயாதியாக நடித்தாராம்.

கார்னாட் தன் 22 வயதில் எழுதிய நாடகம். அவரது பிற்கால நாடகங்கள் – குறிப்பாக ஹயவதனா, நாகமண்டலா, தலேதண்டா – ஆகியவற்றிலும் இந்த ஒட்டாமல் இருப்பது தெரியத்தான் செய்கிறது, ஆனால் குறைவாக. இது சிறந்த முயற்சி, குறிப்பிட வேண்டிய இந்திய நாடகம், ஆனால் இந்தியாவின் டாப் டென் நாடகங்கள் என்று எடுத்தால் கூட வராது.

குறைகள் இருந்தாலும் படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: நாடகங்கள்

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  மாற்று )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  மாற்று )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.