நால்வர்: திரு.வி.க., வ.வே.சு. ஐயர், சிவா, பாரதி

வெ. சாமிநாத சர்மா எழுதிய அருமையான புத்தகம் நான் கண்ட நால்வர் (1959) – திரு.வி.க., வ.வே.சு. ஐயர், சுப்ரமணிய சிவா, பாரதி இவர்கள் நால்வரோடும் தன் பழக்கத்தைப் பற்றி எழுதி இருக்கிறார். அவரது அனுபவங்கள் என்ற குறுகிய ஆடியிலேயே (lens) இவர்கள் நால்வரின் குணங்களை நன்றாகப் புரிய வைத்துவிடுகிறார். சுருக்கமாகச் சொன்னால் அவர் கண்ணில் திரு.வி.க. சீலர்; வ.வே.சு. ஐயர் வீரர்; சிவா போராளி; பாரதி? கொஞ்சம் பித்துப் பிடித்த கவிஞர்!

சர்மாவின் நடை, அதிலிருக்கும் வேகம், எளிமை, உண்மை (genuineness) எனக்கு எப்போதும் மிகவும் பிடித்தமானவை. அவை இந்தப் புத்தகத்தில் மிகச் சிறப்பாக வெளிப்பட்டிருக்கின்றன.

சர்மாவுக்கு ஒரு குறை. வ.உ.சி. இவர் வேலை பார்த்த அலுவலகத்துக்கு அடிக்கடி வருவாராம். ஆனால் அவரோடு நெருங்கிப் பழக முடியவில்லையாம். அவரைப் பற்றி இந்தப் புத்தகத்தில் எழுத முடியவில்லையே என்று வருத்தப்படுகிறார்.


சர்மாவுக்கு திரு.வி.க. குரு. பத்திரிகையாளராக, எழுத்தாளராக ஆக்கியவர் அவர்தான். தேசபக்தன் பத்திரிகையில் உதவி ஆசிரியராகச் சேர்ந்ததிலிருந்து பழக்கம் ஆரம்பிக்கிறது. திரு.வி.க.வை ஒரு வார்த்தையில் விவரித்துவிடுகிறார் – சீலர்! வேலைகளை இழுத்துப் போட்டு செய்து திரு.வி.க.வின் அன்பைப் பெற்றிருக்கிறார். திரு.வி.க.வால் கண்டிப்பாக பேச முடியாது, அதற்கு சர்மாவை பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார். சர்மாவே சில சமயம் திரு.வி.க. எழுத வேண்டிய தலையங்கம், பத்திகள் எல்லாவற்றையும் எழுதிவிடுவாராம் – அதுவும் திரு.வி.க.வின் பாணியிலேயே! திரு.வி.க. சர்மா குடத்திலிட்ட விளக்காக இருக்கிறார், தான் சாதிப்பதைக் கூட வெளியில் சொல்லிக் கொள்வதில்லை என்று வருத்தப்படுவாராம். திரு.வி.க.வோடு மாலை நேரத்தில் ராயப்பேட்டையிலிருந்து கடற்கரைக்கு லாயிட்ஸ் ரோடு வழியாக நடந்து போவார்களாம்; (பிற்காலத்தில் மாம்பலத்துக்கு நடை) அந்த நடையும் பேச்சும் சர்மாவுக்கு பொன்னான தருணங்கள்.

சர்மாவுக்கு திரு.வி.க. மேல் இருப்பது ஏறக்குறைய பக்தி. ஆனால் திரு.வி.க. சர்மாவோடு தன்னை நெருக்கமாக உணரவில்லையோ என்று எனக்கு ஒரு சந்தேகம் உண்டு. ஏனென்றால் திரு.வி.க.வின் தன்வரலாறான வாழ்க்கைக் குறிப்புகள் புத்தகத்தில் சர்மாவின் பேர் ஓரிரு பக்கத்தில் வந்திருந்தால் அதிகம்.


தேசபக்தன் பத்திரிகையிலிருந்து திரு.வி.க. விலகி நவசக்தி என்ற பத்திரிகையை ஆரம்பித்திருக்கிறார். அவருக்கு பதிலாக வ.வே.சு. ஐயர் தேசபக்தன் பத்திரிகை ஆசிரியராக வந்திருக்கிறார். சர்மா திரு.வி.க. பத்திரிகையில் சேரப் போகிறேன் என்றதும் ஐயர் முதலியாரே போயிருக்கக் கூடாது, இப்போது நீங்களும் விலகினால் எப்படி, நான் முதலியாரோடு பேசிக் கொள்கிறேன் என்று இவரை நிறுத்திக் கொண்டாராம். திரு.வி.க. முடிந்த வரையில் தமிழில் எழுதுவார் என்றால் ஐயர் வடமொழி கலந்து எழுதுவாராம். (ஆனால் ஆங்கிலத்தை அறவே தவிர்ப்பாராம்.). சர்மா ஐயர் பாணியில் அவ்வப்போது தலையங்கம், பத்தி எழுதுவாராம். திரு.வி.க. காலத்தில் அவர் எழுதியதை திரு.வி.க.வே எழுதியது என்று படிப்பவர்களை நினைக்க வைத்தது போலவே இப்போது ஐயரே எழுதியது என்று நினைக்க வைத்தாராம்.

ஐயருக்கு ஆசிரியர் வேலைக்கு என்ன சம்பளம்? மாதம் 150 ரூபாய்! அது அப்போது பெரிய பணம்தான் என்று நினைக்கிறேன். ஐயர் சரித்திர நாவல்கள் பலவற்றை எழுதி தமிழர்களுக்கு வீரம் ஊட்ட வேண்டும் என்று நினைத்திருக்கிறார். அதற்குத்தான் சிறுகதைகள் எழுதிப் பழகிக் கொண்டாராம். ஐயர் கறாரானவரும் கூட. சர்மா எழுதிய பாணபுரத்து வீரன் நாடகத்துக்கு இது நாடகத்துக்கு நான் வைத்திருக்கும் வரையறைக்கு சரிப்படவில்லை, அணிந்துரை தரமாட்டேன் என்று மறுத்துவிட்டாரம். தனக்கு மிக நெருக்கமான பாரதியாரின் பாடல்களுக்கு – கண்ணன் பாட்டு – எழுதிய அணிந்துரையிலேயே நொட்டை சொல்லி இருக்கிறார் என்கிறார்.

1923-இல் காகிநாடா காங்கிரசில் ஐயர் பூரண ஸ்வராஜ்யமே நமது குறிக்கோள் என்று தீர்மானம் கொண்டு வந்தாராம். ஆனால் ஐயரின் தீர்மானத்துக்கு ஆதரவாக ஒரு ஓட்டு கூட விழவில்லையாம். நேரு லாகூரில் கொண்டு வந்து நிறைவேற்றப்பட்ட பூரண ஸ்வராஜ்யத் தீர்மானம் ஆறு வருஷங்களுக்குப் பின்னால்தான் நிறைவேறி இருக்கிறது.

ஐயருக்கு ஜாதி ஆசாரமெல்லாம் கிடையாது, ஆனால் சுத்தமாக இருக்க வேண்டும் என்று கண்டிப்பாக இருப்பார் என்கிறார். குருகுல விவகாரம் மிகைப்படுத்தப்பட்டது என்கிறார். கட்டுமஸ்தாக இருப்பார், தான் எழுதாத கட்டுரைக்கு பொறுப்பேற்று சிறை சென்றபோதுதான் அவர் உடல் நலம் கொஞ்சம் கெட்டது என்கிறார். ஐயர் அவருக்கு அடுத்த குரு.


சிவா மயிலாப்பூரில் இவர் வீட்டுக்கு அருகேதான் வாழ்ந்திருக்கிறார். அவ்வப்போது தேசபக்தன் அலுவலகத்துக்கு வந்து ஐந்து பத்து வாங்கிக் கொள்வாராம். அதுவும் எப்படி? திரு.வி.க.வை விளக்கெண்ணெய் முதலியார், வழவழா முதலியார் என்றுதான் அழைப்பாராம். உரிமையோடு கேட்டு வாங்கிக் கொள்வாராம். திரு.வி.க.வும் எப்போதும் மறுத்ததில்லையாம். அன்னி பெசண்டுக்கு திரு.வி.க.வும் சர்மாவும் தந்த ஆதரவை வெறுத்தாராம். அடுத்த நாட்டுக்காரி நமக்கு விடுதலை வாங்கித் தரமுடியாது என்று நினைத்தாராம். சர்மா எப்போதும் “அன்னை பெசண்ட்” என்றுதான் எழுதுவாராம், அது சிவாவுக்கு கடுப்பைக் கிளப்புமாம். “அன்னிய பெசண்ட்” என்று எழுதும் என்பாராம். சிவா வறுமை, நோய் என்று படாதபாடு பட்டிருக்கிறார், ஆனால் பத்திரிகை, எழுத்து, போராட்டம், சிறை என்று சோர்வே இல்லாமல் உழைத்திருக்கிறார்.


பாரதியும் அவ்வப்போது தேசபக்தன் அலுவலகத்துக்கு வருவார். சர்மாவின் பத்திகளைப் படித்துவிட்டு எழுதியவர் இவரா என்று வியந்தாராம். பாரதியின் கவித்துவம் அப்போது தான் உட்பட்ட பலராலும் புரிந்து கொள்ளப்படவில்லை என்கிறார். வ.உ.சி., வ.வே.சு. ஐயர், சிவா போன்ற வெகு சிலரே அவரது மேதமையை உணர்ந்திருந்தார்களாம். மறைவுக்குப் பிறகுதான் அவர் ஒரு படிமம் (icon) ஆனார் என்கிறார். அருமையாகப் பாடுவாராம்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தமிழ் அபுனைவுகள்