ராஜனின் ஆவணப்பட பரிந்துரை: Wildest India

நண்பர் ராஜன் இப்போதெல்லாம் எழுதுவது குறைந்துவிட்டது. அவருடைய பழைய ஈமெயில் ஒன்றைப் பார்த்தேன், அதை பிரசுரித்திருக்கிறேன். மீண்டும் எழுதுங்கள், ராஜன்!

இந்தியா பாம்பாட்டிகளின் தேசம், பிச்சைக்காரர்களின் தேசம்,விநோதமான சாமியார்களின் தேசம் என்றே வெகுகாலமாக மேற்கத்திய உலகுக்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு வந்துள்ளது. சமீப காலத்தில் ஸ்லம்டாக் மில்லியனர் போன்ற சினிமாக்கள் மூலமாக இந்தியா ஒரு மாபெரும் சேரி என்ற அறிமுகமும் கிடைத்துள்ளது. சற்று விபரம் அறிந்த வெளிநாட்டினருக்கு இந்தியா ஒரு ஐடி கூலிகளின் தேசம் மற்றபடி அங்கு போய் பார்க்கும் அளவுக்கு அடிப்படை வசதிகளும் சுகாதாரமும் இல்லாத ஒரு தேசம் மட்டுமே. காலரா, மலேரியா, ப்ளேக், இபோலா, எய்ட்ஸ் முதலான சகலவிதமான நோய்களும் இந்தியாவில் இறங்கியவுடனேயே காற்றில் கலந்து ஒட்டிக் கொள்ளும் என்ற அபிப்ராயமும் இந்தியா குறித்து உள்ளது. என்னுடன் பணிபுரியும் வெள்ளைக்காரர்கள் எல்லாம் ஆண்டு விடுமுறைகளுக்கு வெளிநாடு செல்ல உத்தேசித்தால் பெரும்பாலும் ஐரோப்பிய நாடுகளுக்கோ அது தவிர்த்தால் ஆஸ்த்ரேலியா, நியூசிலாந்து நாடுகளுக்கோதான் செல்ல விரும்புகிறார்கள். ஒரு சில சாகச விரும்பிகள் மட்டும் தாய்லாந்து, இந்தோனேஷியா போன்ற நாடுகளுக்குப் போகிறார்கள். சீனாவுக்கோ, இந்தியாவுக்கோ விரும்பிச் செல்பவர்கள் எவரும் அனேகமாகக் கிடையாது. விதிவிலக்குகள் உண்டு.

இதற்கான காரணங்கள் பல உவண்டு. சீனாவிலும், இந்தியாவிலும் காண்பதற்கு தாஜ்மஹால், பெருஞ்சுவர் போன்ற விஷயங்கள் உண்டு என்பதைக் குத்துமதிப்பாகத் தெரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். இருந்தாலும் அங்கு போவதற்கு பெரிது தயக்கம் கொள்கிறார்கள். இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை முக்கியமான காரணம் தூய்மை சுகாதாரம் குறித்த அச்சம், இரண்டாவது காரணம் ஒரு இத்தாலி, ஃப்ரான்ஸ், நியூசிலாந்து குறித்து அறிந்த அளவுக்கு இந்தியாவில் என்ன இருக்கிறது என்பது தெரியாமல் இருப்பது. தெரிந்தவரையிலும் உள்ள பாம்பாட்டிகளும், யானைகளும் சாமியார்களும் அனேகமான சுவாரசியம் ஏற்படுத்தாமல் இருப்பது இன்னொன்று. மேலும் தாய்லாந்து போன்ற நாடுகள் மேற்கத்திய பாதிப்பும் நாகரீகமும் அதிகம் உள்ள நாடுகள் ஆகவே அவர்கள் அனேகமாக அங்கு அந்நியர்களாக உணர்வதில்லை. சீனாவில் கூட உணர மாட்டார்கள். அவர்களுக்கு கலாசார அதிர்ச்சி அனேகமாக ஏற்படுவதில்லை. ஆனால் இந்தியாவின் நிலவரம் வேறு. இங்கு உணவு, உடை, சுகாதாரம், போக்குவரத்து, சாலைகள், வாகனங்கள், மொழி, பண்பாடு என்று அனைத்துமே அவர்களுக்கு முற்றிலும் அந்நியமாக உள்ளன. கிட்டத்தட்ட அமேசான் காட்டுக்குள்ளே இருக்கும் காட்டுவாசிகள் நடுவில் பயணிக்க நேரும் உணர்வை அடைந்து அந்நியப்பட்டுப் போகிறார்கள்.

இந்தியாவின் உண்மையான ஆன்மாவை, இந்தியாவின் உண்மையான அழகை, அதன் உண்மையான சக்தியை, உண்மையான சாதகங்களை உலக அளவில் எடுத்துச் சொல்லாமல் இருந்தது இன்னொரு காரணம். இந்தியாவைப் பற்றியும் அதன் தலைவர்களைப் பற்றியும் சினிமாவோ டாக்குமெண்டரியோ எடுக்க அனேகமாக பிரிட்டிஷ்காரர்கள்தான் வர வேண்டியுள்ளது. அன்று ரெயில் போட்டது போலவே இன்று டாக்குமெண்டரி எடுக்கவும் அவர்கள்தான் வர வேண்டியுள்ளது. இத்தனைக்கும் இந்தியா மணிரத்த்தினம் சார்களினாலும், பி. சி.ஸ்ரீராம் சார்களினாலும் பாரதிராஜா சார்களினாலும் நிறைந்து வழியும் ஒரு தேசம். இருந்தாலும் உருப்படியான உலகத்தின் கவனத்தைச் சரியாகக் கவரக் கூடிய, அவர்களிடம் இந்தியா குறித்து உயர்வாகச் சொல்லக் கூடிய டாக்குமெண்டரிகளையும் சினிமாக்களையும் எடுக்க ஆட்கள் இல்லை. அப்படியே எடுக்கப்பட்டாலும் அதற்கான போதிய கவனிப்பு விளம்பரம் இல்லை.

நான் இந்தியா குறித்தும் இந்தியாவின் ஆன்மா குறித்தும் அதன் வளங்கள் குறித்துமாக பல ஆவணப் படங்களைத் தேடிப் பிடித்துப் பார்த்து வருகிறேன். சற்று தேறக் கூடிய ஏராளமான டாக்குமெண்ட்டரிகள் கிடைக்கின்றன. ஆனால் அவற்றைத் தேடிப் பிடித்தே பார்க்க முடிகிறது. சாதாரணமாக வெளி நாட்டவர்களுக்கும் ஏன் இந்தியர்களுக்குமே அவை காணக் கிடைப்பதில்லை அல்லது தகவல்கள் கிடைப்பதில்லை. மேலும் நிதிப் பற்றாக்குறையினால் அவை அவ்வளவாக சிறப்பாக அமைவதில்லை.

இந்தியா குறித்து அவசியம் காண வேண்டிய சமீபத்திய டாக்குமெண்ட்டரிகளாக நான் மூன்று நான்கு டாக்குமெண்டரிகளை சிபாரிசு செய்வேன். மைக்கேல் வுட்ஸின் ஸ்டோரி ஆஃப் இண்டியா, மைக்கேல் பாலினின் ஹிமாலாயாஸ், மைக்கேல் மர்ஃபியின் இண்டியா ரீபார்ன் இப்பொழுது வந்துள்ள வைல்டஸ்ட் இண்டியா. மூன்று டாக்குமெண்டரிகள் மைக்கேல்களினால் செய்யப் பட்டுள்ளன. இந்தியாவின் சினிமா சார்களினால் அல்ல. இந்த நான்கு டாக்குமெண்ட்டரிகளுமே இந்தியாவை ஏளனமாகவோ, கேலிப் பார்வையுடனோ, அலட்சியமாகவோ, தவறான தகவல்களுடனோ, மட்டமாகக் காண்பிக்கும் நோக்குடனோ எடுக்கப்பட்டவை அல்ல. மைக்கேல் வுட்ஸ், மைக்கேல் பாலின்ஸ் மற்றும் இந்த வைல்டஸ்ட் இண்டியா மூன்றுமே அனேகமாக இந்தியாவின் ஆன்மாவை அதன் ஆன்மீக சக்தியை இந்து மதத்தின் சாரத்தைச் சொல்லுபவையே. ஒரு இந்திய இயக்குனரால் கூட இந்த அளவுக்கு பிரம்மாண்டமாகவும் ஆழமாகவும் இந்திய சிந்தனைகளின் சாரத்தைத் தொட்டிருக்க முடியுமா என்பது சந்தேகமே. நல்ல வேளையாக நமது செக்குலார் இயக்குனர்கள் இந்த முயற்சிகளில் இறங்காமல் இருப்பதும் ஒரு ஆறுதலே.

நான் ஏற்கனவே மைக்கேல் வுட்ஸின் ஸ்டோரி ஆஃப் இந்தியா குறித்தும் மைக்கேல் பாலின்ஸின் ஹிமாலாயாஸ் குறித்தும் விரிவாக பகிர்ந்து கொண்டிருக்கிறேன். இப்பொழுது வைல்டஸ்ட் இண்டியாவை பரிந்துரைக்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: திரைப்படங்கள், ராஜன் பக்கம்

திரைப்படமான புத்தகம்: Crazy Rich Asians

இரண்டு வருஷத்துக்கு முன்னால் வெளியான இந்தப் படம் சக்கைப்போடு போட்டது. 3 கோடி டாலர்கள் செலவழித்து எடுக்கப்பட்ட படம் கிட்டத்தட்ட 24 கோடி டாலர்கள் வரவு கண்டது. ஆஸ்கர் விருது வாங்கும் திரைப்படங்களைத் தவிர பிறவற்றைப் பற்றி அவ்வளவு பிரக்ஞை இல்லாத நான் கூட இதன் பேரைக் கேட்டிருந்தேன். ஒரு முறை விமானத்தில் பார்க்கவும் பார்த்தேன்.

திரைப்படம் ஒன்றும் நன்றாக இல்லை. எனக்கு திரைப்படத்தின் மூலம் புத்தகமாக இருந்தால் அந்தப் புத்தகம் நன்றாக இருக்கும் என்று ஒரு (மூட) நம்பிக்கை உண்டு. மோசமான புத்தகத்தை யாரும் திரைப்படமாக எடுக்கமாட்டார்கள் என்று ஒரு குருட்டு நம்பிக்கை. சரி, எப்போதாவது கையில் வந்து விழுந்தால் படிக்கலாம் என்று நினைத்திருந்தேன்.

என் துரதிருஷ்டம், கையில் வந்து விழுந்துவிட்டது. அந்தக் காலத்து மணியன் கதைகளை விட மோசமாக இருந்தது. நாவல் முழுவதும் Brand name dropping மட்டுமே. அவன் ஆஸ்டன் மார்ட்டின் காரை ஓட்டினான், இவள் இந்த டிசைனர் கைப்பையை வாங்கினாள் என்று பக்கத்துக்கு இரண்டு brand name.Brand name-இல் ஆர்வம் உடையவர்களுக்கு இந்த நுண்விவரங்கள் சுவாரசியமாக இருக்கலாம். நான் எனக்குப் பிடித்த புத்தகங்களைக் கூட நான் அனேகமாக பழைய புத்தகக் கடையில்தான் வாங்குபவன், எனக்கு போர்தான் அடித்தது.

கதையோ ஐம்பது அறுபதுகளின் தமிழ் சினிமாவிலேயே பழையதாகிவிட்ட கதை. சிங்கப்பூரில் அதிபணக்காரக் குடும்பத்தில் பிறந்த – டாடா பிர்லா அம்பானி ரேஞ்ச் – நாயகன். மேல் மத்தியதர வர்க்க நாயகியைக் காதலிக்கிறான். அவன் பெரிய பணக்காரன் என்று அவளுக்குத் தெரியாது. வா சிங்கப்பூர் போகலாம் என்று அழைத்துக் கொண்டு போகிறான். பணம், அந்தஸ்து பிரிக்கிறது, பிறகு சேர்ந்துவிடுகிறார்கள்…

எனக்கு ஒரு அசட்டுப் பழக்கம். எத்தனை மோசமான புத்தகத்திலும் ஐம்பது பக்கம் படித்துவிட்டால் தம் கட்டி படித்துவிடுவேன். அதே போல ஒரு சீரிசை ஆரம்பித்துவிட்டால் முடித்தாக வேண்டும். Sunk Cost Fallacy. அதனால் இதன் தொடர்ச்சியான China Rich Girlfriend (2015), Rich People Problems (2017) இரண்டையும் வேறு படித்துத் தொலைத்தேன். இந்த வருஷமாவது இந்த அசட்டுப் பழக்கத்தை தலை முழுக வேண்டும்.

புத்தகங்களை எழுதியவர் கெவின் க்வான். அவருடைய சொந்த அனுபவங்களை அடிப்படையாக வைத்து எழுதினாராம்.

தவிருங்கள். திரைப்படம், புத்தகங்கள் எல்லாவற்றையும்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: புனைவுகள்

அண்ணாதுரையின் நாடகம் – வேலைக்காரி

(மீள்பதிவு, சில திருத்தங்களுடன்)

A Raisin in the Sun நாடகம் பற்றி போன பதிவில் எழுதி இருந்தேன். என் கண்ணில் இது இரண்டாம் வரிசை நாடகம் மட்டுமே. ஆனால் இந்தத் தரத்தில் இருக்கும் நாடகம் கூட எதுவும் தமிழில் இல்லையே என்று வருத்தமாக இருக்கிறது.

தமிழில் பொருட்படுத்தக் கூடிய நாடகங்களை எழுதியவர்கள் சுஜாதா, இந்திரா பார்த்தசாரதி, ந. முத்துசாமி, ஜெயந்தன், சோ ராமசாமி, அண்ணாதுரை, மெரீனா மட்டுமே. (ஜெயமோகன் நாடகங்கள் எதுவும் நடிக்கப்படவில்லை, அதனால் நான் அவற்றை கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. எடுத்துக் கொண்டாலும் அவரது நாடகங்களையும் ஷேக்ஸ்பியர், செகாவ், இப்சன், ஷா, ப்ரெக்ட் வரிசையில் வைக்க வேண்டியவையாக நான் கருதவில்லை.) நான் படித்த வரையில் இவற்றில் வெகு சிலவே இந்த இரண்டாம் வரிசைத் தரத்தை எட்டுகின்றன.

அண்ணாதுரையின் முக்கியத்துவம் அவருடைய முன்னோடித்தனம்தான். தன் இயக்கத்தின் நோக்கங்களை பிரச்சாரம் செய்ய வேண்டும் என்ற நோக்கம் இல்லாமலிருந்தால் அவரால் இன்னும் நல்ல நாடகங்களை எழுதி இருக்க முடியும் என்று நம்மை நினைக்க வைப்பதுதான். அவரது நாடகங்களில் மிகச் சிறந்ததாக நான் கருதுவது ஓரிரவைத்தான். ஆனால் 
வேலைக்காரிதான் அண்ணாதுரை எழுதிய நாடகங்களில் சிறந்தது என்று சொல்கிறார்கள். படிப்பதை விட பார்க்க நன்றாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.

திராவிட இயக்கத்தினர் – குறிப்பாக அண்ணாதுரை, கருணாநிதி – எழுதிய நாடகங்கள் எல்லாமே பிரச்சார நாடகங்கள்தான் என்று நினைக்கிறேன். பிரசார நோக்கம் வரிக்கு வரி தெரிந்தாலும் பார்த்த, படித்த வரையில் அண்ணாவின் எழுத்துகளில் செயற்கைத்தனம், அலங்காரத் தமிழ் ஓரளவு குறைவாக இருக்கிறது. அடுக்குமொழி வசனங்களைக் காணோம். அதெல்லாம் கருணாநிதி ஸ்பெஷல் போலிருக்கிறது. நாடகத்தில் அதிசயத் தற்செயல் நிகழ்ச்சிகள் மிக அதிகம் – ஆனால் அது அந்த நாளைய நாடகங்களில் சகஜம் என்று நினைக்கிறேன்.

நாடகம் எழுதப்பட்ட காலத்தில் நிச்சயமாக சர்ச்சையை எழுப்பி இருக்கும். குறிப்பாக தன் பகைவனுக்கு மேலும் மேலும் வெற்றி என்று தெரிந்து கதாநாயகன் பேசும் வசனங்கள் மிக நன்றாக இருந்தன. நல்லவர்களுக்கு கஷ்டங்கள் ஏன் என்பது பைபிளின் ஜாப் காலத்திலிருந்தே கேட்கப்படும் கேள்விதான் என்றாலும் இங்கே ஆவேசம் வார்த்தைகளில் அப்படியே தெறிக்கிறது. காளி கடவுள் இல்லை, வெறும் கல்தான் என்று சொல்லும் இடத்தில் அந்நாளில் விசில் பறந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.

வட்டிக்கு பணம் தரும் வேதாசல முதலியார். அவர் மகள் சரசா, மகன் பெயர் மறந்துவிட்டது மூர்த்தி. அவரது ஏச்சு தாங்கமுடியாமல் ஆனந்தனின் தந்தை தூக்கில் தொங்கிவிடுகிறார். ஊரிலிருந்து திரும்பி வரும் ஆனந்தன் காளிக்கு பூஜை செய்து அப்பாவின் சாவுக்கு காரணமான முதலியாரை தண்டிக்குமாறு வேண்டுகிறான். முதலியாரோ ஜமீந்தார் ஆகிவிடுகிறார். ஆனந்தன் காளியை ஏசுகிறான். நண்பன் மணியின் உதவியோடு வெகு நாள் முன் ஊரை விட்டுப் போன ஒரு அந்தஸ்தான குடும்ப வாரிசு என்று சொல்லி திரும்பி வருகிறான், எல்லாரும் நம்பிவிடுகிறார்கள். சரசாவை மணக்கிறான், பிறகு முதலியாரை தண்டிப்பதற்காக சரசாவை கொடுமைப்படுத்துகிறான். குடி, கூத்தி என்று அலைகிறான். முதலியார் வீட்டு வேலைக்காரி அமிர்தத்துக்கும் அவர் மகனுக்கும் காதல். வீட்டை விட்டு துரத்திவிடுகிறார். அமிர்தம் இறந்துவிட்டாள் என்று நினைத்து மூர்த்தி ஒரு ஆசிரமத்தில் சேருகிறான். அங்கே வழக்கம் போல சாமியாரின் சல்லாபம். சாமியாரைக் கொன்றுவிடுகிறான் மூர்த்தி. அவனுக்காக மாறுவேஷத்தில் கோர்ட்டில் வாதாடி ஆனந்தன் அவனுக்கு விடுதலை வாங்கித் தருகிறான். இதற்குள் அமிர்தம் ஒரு பணக்காரருக்கு மகளாக போகிறாள். அமிர்தம்-மூர்த்தி திருமணம், ஆனந்தனின் க்ளைமாக்ஸ் பேச்சு, முதலியாரின் மனம் திருந்துதல், சுபம்!

இதில் நடக்கும் பல சம்பவங்கள் இன்று cliche-க்கள் ஆகிவிட்டன. ஆனாலும் கோர்வையாகத் தொகுத்திருப்பது தெரிகிறது. நண்பன் மணி நடிக்க நல்ல ஸ்கோப் உள்ள பாத்திரம்.

வேலைக்காரி 1949இல் ஜூபிடர் பிக்சர்ஸ் சோமு தயாரிப்பில் திரைப்படமாகவும் வந்தது. கே.ஆர். ராமசாமி ஆனந்தன்; பாலையா மணி; நம்பியார் மூர்த்தி; எம்ஜிஆரை மணந்து கொண்ட வி.என். ஜானகிதான் கதாநாயகி அமிர்தம். இயக்கம் ஏ.எஸ்.ஏ. சாமி.

தமிழ் நாடகங்கள் எப்படி இருந்தன என்று தெரிந்து கொள்ள விரும்புபவர்கள் படிக்க வேண்டிய நாடகம். முக்கியமான நாடகம். நல்ல ஆவணம். மற்றவர்கள் படிப்பதை விட திரைப்பட வீடியோ கிடைத்தால் பார்க்கலாம்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தமிழ் நாடகங்கள்

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:

இரானியத் திரைப்படம் – A Separation

பிபிசி 100 சிறந்த ‘அயல்நாட்டுத் திரைப்படங்கள்’ என்று ஒரு பட்டியலைப் பிரசுரித்திருந்தது. இந்தத் திரைப்படம் – A Separation – நெட்ஃப்ளிக்சில் இருந்ததால் பார்க்க ஆரம்பித்தோம்.

நேராக பாயிண்டுக்கு வந்துவிடுகிறேன். பாருங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன். நல்ல திரைப்படம், நல்ல திரைக்கதை – குறிப்பாக இந்திய வம்சாவளியினருக்கு அப்பீல் ஆகக் கூடிய திரைக்கதை, நம்மால் சுலபமாக ஒன்றக்கூடிய பின்புலம், அயலாகத் தெரியவில்லை. ஆரம்பத்திலிருந்து முடிவு வரை சீராகச் செல்கிறது, இதைத் தவிர்க்கவே முடியாது என்ற உணர்வை ஏற்படுத்துகிறது. அருமையான நடிப்பு.

பாரசீக மொழியில் திரைப்படத்தின் பெயர் – ஜொடாயே நாடர் அஜ் சிமின். நாடர் மற்றும் சிமினின் பிரிவு என்று அர்த்தம். ஜொடாயே என்பது ஜுதாயி/ஜுடாய் என்ற ஹிந்தி/உருது வார்த்தைக்கு அருகில் இருக்கிறது. திரைப்படம் பார்க்கும்போது அங்கும் இங்கும் ஓரிரு வார்த்தைகள் புரிந்தன, அதில் ஒரு சின்ன சந்தோஷம்.

திரைப்படம் நாயகி சிமின் தன் கணவன் நாடரிடமிருந்து விவாகரத்து கேட்கும் காட்சியிலிருந்து ஆரம்பிக்கிறது. ஏன் விவாகரத்து? இருவரும் எங்கோ வெளிநாட்டில் சென்று வேலை செய்ய விசா வாங்கி இருக்கிறார்கள், விசா காலம் முடிவடையப் போகிறது. கணவன் இப்போது வெளிநாடு வர மறுக்கிறான். ஏன் மறுக்கிறான்? அவன் அப்பாவுக்கு அல்சைமர், அவரைப் பார்த்துக் கொள்ளும் கடமை அவனுக்கு இருக்கிறது. இது சின்னக் குடும்பத் தகராறு இதற்கெல்லாம் விவாகரத்து தர முடியாது என்று கோர்ட் மறுத்துவிடுகிறது. சிமின் கோபித்துக் கொண்டு அம்மா வீட்டுக்குப் போய்விடுகிறாள். தான் வேலைக்குப் போகும்போது அப்பாவைப் பார்த்துக் கொள்ள ரசியாவை நாடர் நியமிக்கிறான். சில பல பிரச்சினைகள். ஒரு நாள் நாடர் வீடு திரும்பும்போது அப்பாவைக் கட்டிலில் கட்டிப்போட்டுவிட்டு ரசியா வெளியே போயிருக்கிறாள். அப்பாவுக்கு இழுத்துக் கொண்டிருக்கிறது. திரும்பி வரும் ரசியாவிடம் நாடர் கத்துகிறான், பிரச்சினை முற்றி ரசியாவை கழுத்தைப் பிடித்து வெளியே தள்ளுகிறான். ரசியா கர்ப்பவதி – ஆனால் அவளாக யாரிடமும் சொல்லவில்லை, வயிறு இன்னும் தெரியவில்லை. கீழே விழும் ரசியாவுக்கு கருச்சிதைவு. இது இரானில் கொலைக்குற்றமாக கருதப்படுகிறது. மிச்சத்தை வெள்ளித் திரையில் காண்க!

கிரேக்க நாடகங்களைப் படிக்கும்போது, மகாபாரதத்தைப் படிக்கும்போது, எதார்த்தமான செயல்கள் ஒரு துன்பியல் முடிவுக்கு பாத்திரங்களைத் தள்ளுகின்றன என்ற உணர்வு ஏற்படும். சில சமயம் பாத்திரங்கள் அந்த துன்பியல் முடிவைத் தடுகக் என்னதான் முயன்றாலும் அது அவர்களை அந்த முடிவுக்குத்தான் கொண்டு போகும். அந்த பாத்திரங்களின் இயல்பு அப்படித்தான். துரியோதனனைப் பார்த்து சிரித்தால் திரௌபதியின் சேலை உருவப்படுவதை தடுக்க முடியாது. திரௌபதியின் சேலை உருவப்பட்டால் துரியோதனன் தொடை உடைந்து இறப்பது தவிர்க்க முடியாதது. அப்படி ஓர் உணர்வைத்தான் இந்தத் திரைப்படம் ஏற்படுத்தியது. நாடர்-சிமினின் பிரிவு தவிர்க்க முடியாதது. அப்பாவைத் தனியாக விட்டுவிட்டுப் போக வேண்டிய அவசியம் ரசியாவுக்கு ஏற்படுகிறது. அப்படி ரசியா போனால் நாடர் அவளைக் தள்ளுவது தவிர்க்க முடியாதது. அதிலிருந்து விளையும் சிக்கல்கள் எதுவும் தவிர்க்க முடியாதவை.

திரைக்கதை நம்மால் – இந்தியர்களால் உணர்வுபூர்வமாக புரிந்து கொள்ளக் கூடியது. உடல் நலமில்லாத அப்பாவை கூடவே இருந்து பார்த்துக் கொள்ள விரும்பும் மகன். தான் பிரிந்து போகிறேன் என்று சொன்னால் போகாதே என்று கணவன் சொல்ல வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கும் மனைவி. மனைவியோடு தகராறு இருந்தாலும் மனைவியின் குடும்பத்தாரோடு சுமுகமான உறவு உள்ள கணவன். கணவனுக்குப் பிரச்சினை என்றதும் தகராறை மறந்துவிட்டு உதவிக்கும் வரும் மனைவி. இருவருக்கும் நடுவில் மாட்டிக் கொண்டு முழிக்கும் பதின்ம வயது மகள். அதீத மத நம்பிக்கை, மதம் இதைத் தவறு என்று நினைத்துவிடுமோ அதைத் தவறு என்று சொல்லிவிடுமோ என்று பயப்படும் பெண். அவளது சிறு குழந்தை. ஒவ்வொரு பாத்திரமும் நமக்குத் தெரிந்தவையே, நம் குடும்பங்களில் பார்ப்பவையே. பிரமாதமான திரைக்கதை.

நடிப்பும் மகா அருமை. நாயகன், நாயகி, பிற பாத்திரங்கள் எல்லாரும் அருமையாக நடித்திருக்கிறார்கள். ஆனால் அந்தப் பதின்ம வயதுப் பெண்ணாக நடிப்பவள் அவர்கள் எல்லாரையும் தூக்கி சாப்பிட்டுவிட்டாள்!

திரைப்படத்தின் இயக்குனர் அஸ்கர் ஃபர்ஹடி. நாயகன் நாடராகா பெய்மான் மோஅடி, நாயகி சிமினாக லைலா ஹடமி, முக்கிய பாத்திரங்களில் ஷஹப் ஹொசேனி, சாரே பயட், சரினா ஃபர்ஹடி நடித்திருக்கிறார்கள். இனி மேல் அஸ்கர் ஃபர்ஹடி இயக்கிய படங்களைத் தேடிப் பார்க்க வேண்டும்.

பாருங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: திரைப்படங்கள்

Ballad of Buster Scruggs

Ballad of Buster Scruggs என்ற திரைப்படத்தை சமீபத்தில் பார்த்தேன். சுமாரான திரைப்படம். பல Western genre திரைக்கதைகளை வைத்து தொகுப்பாக எடுக்கப்பட்டது. ஆனால் அதில் வரும் சில பகுதிகளின் மூலக்கதைகளைப் படிக்க வேண்டும் என்ற ஆவலைக் கிளப்பியது.

All Gold Canyon பகுதி ஜாக் லண்டன் எழுதிய சிறுகதையை அடிப்படையாகக் கொண்டது. நல்ல சிறுகதை. மண்ணில் கலந்திருக்கும் தங்கத்தைத் தேடும் prospectors Western genre-இல் வரும் ஒரு archetype. அந்தச் சித்திரத்தை அருமையாக லண்டன் விவரித்திருக்கிறார். மாதக் கணக்காக சக மனிதரையே சந்திக்காமல் பூமிக்குள் இருக்கும் தங்கத்தைத் தேடும் கொஞ்சம் வயதான miner, அவனைக் கொன்று அவன் உழைப்பின் பயனைத் திருட நினைப்பவன், எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக Mr. Pocket – அதாவது தங்கம் கனிமமாக மண்ணில் மறைந்திருக்கும் இடம். திரைப்படம் அந்த நிலப்பரப்பைக் காட்சியாகக் காட்டுவது இன்னும் அருமையாக இருக்கிறது. சிறுகதையைப் படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

The Girl Who Got Rattled பகுதியும் நல்ல சிறுகதையை அடிப்படையாகக் கொண்டது, ஆனால் திரைப்படமாகப் பார்ப்பது இன்னும் நல்லது. சிறுகதையை எழுதியவர் Stewart Edward White. டென்ஷனையும் அந்தப் பெண் எடுக்கும் முடிவும் இன்னும் தெளிவாகப் புரிகிறது. இந்தச் சிறுகதையையும் படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

திரைப்படம் எல்லாருக்கும் அப்பீல் ஆகுமா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் பாருங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: திரைப்படங்கள்

ஆஸ்கார் விருது பெற்ற Green Book

இந்த வருஷம் சிறந்த திரைப்படத்துக்கான ஆஸ்கார் விருதை Green Book வென்றிருக்கிறது. சிறந்த குணசித்திர நடிகருக்கான விருதை திரைப்படத்தின் இணை நாயகனான மெஹர்ஷலா அலி வென்றிருக்கிறார். சிறந்த திரைக்கதைக்கான விருதை நிக் வாலேலொங்கா, ப்ரையன் கரி, படத்தின் இயக்குனரான பீட்டர் ஃபாரெலி ஆகிய மூவரும் வென்றிருக்கிறார்கள்.

திரைப்படம் உண்மை நிகழ்ச்சிகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது. பியானோ மேதையும் கறுப்பருமான டான் ஷிர்லி அன்று நிறவெறி அதிகமாக இருந்த, கறுப்பர்கள் ஒடுக்கப்பட்ட தென் மாநிலங்களில் இசை நிகழ்ச்சிகளை நிகழ்த்த சென்றபோது அவருக்கும் அவரது கார் ட்ரைவராக பணி புரிந்த டோனி வாலேலொங்காவுக்கும் ஏற்படும் நட்பு, அன்றைய கறுப்பர்கள் சந்தித்த பிரச்சினைகள் இவற்றை அடிப்படையாக வைத்து திரைக்கதை எழுதப்பட்டிருக்கிறது. திரைக்கதைக்கான விருதை வென்ற நிக் வாலேலொங்கா அந்த ஓட்டுனர் டோனி வாலேலொங்காவின் மகன் என்பது கூடுதல் சுவாரசியம்.

கறுப்பர்கள் இன்றும் பிரச்சினைகளை சந்திக்கத்தான் செய்கிறார்கள். அறுபதுகளில், அதுவும் அமெரிக்காவின் தென் மாநிலங்களில் (ஜியார்ஜியா, அலபாமா, மிஸ்ஸிஸிபி, லூசியானா, டெக்ஸஸ், ஆர்கன்சா போன்றவை) இன்றைப் போல பல மடங்கு பிரச்சினைகள். இசை வல்லுனரான டான் ஷிர்லி இந்த மாநிலங்களில் பல இடங்களில் நிகழ்ச்சிகளை நடத்த வேண்டும். ஆனால் அவர் கறுப்பர். அன்று இந்த மாநிலங்களில் அவர் இரண்டாம் நிலை குடிமகனே. Segregation அமலில் இருந்த காலகட்டம் அவர் நல்ல ஹோட்டல்களில் தங்க முடியாது. எல்லா உணவு விடுதிகளிலும் சாப்பிடமுடியாது. ஒரு காட்சியில் அவர் ஒரு பெரிய பணக்காரர் வீட்டில் நிகழ்ச்சியை நடத்துகிறார், ஆனால் அவருக்கு அந்த வீட்டின் கழிவறையை பயன்படுத்த அனுமதி மறுக்கப்படுகிறது. அவருக்கு பாதுகாப்பு அளிக்கவும், அவரது காரை ஓட்டவும் டோனி – கொஞ்சம் அடாவடியான, கறுப்பர்கள் மீது கொஞ்சம் aversion உள்ள – வேலைக்கு அமர்த்தப்படுகிறார். டோனி, ஏழை தொழிலாளி வர்க்கம். ஷிர்லி சராசரி கறுப்பரை விட பல மடங்கு பணமும் புகழும் உள்ள மேல்தட்டு மனிதர். (ஒரு காட்சியில் அவரை போலீஸ் கைது செய்ய, அவரால் நாட்டின் அட்டர்னி ஜெனரலான ராபர்ட் கென்னடியை – அன்றைக்கு ஜனாதிபதி கென்னடிக்கு அடுத்த நிலையில் இருந்தவர் அவர்தான் – உதவிக்கு அழைக்க முடிகிறது). ஷிர்லிக்கும் டோனிக்கும் ஏற்படும் உரசல்கள், ஷிர்லி சந்திக்கும் அவமானங்கள், டோனியின் மெதுவான மாற்றம் இவையே திரைப்படமாக அமைந்திருக்கின்றன.

பல காட்சிகள் சிறப்பாக வந்திருக்கின்றன. சில நிமிஷங்களில் தான் நிகழ்ச்சி நடத்தப் போகும் உணவு விடுதியில் ஷிர்லிக்கு உணவு அருந்த அனுமதி மறுக்கப்படுவது, மனைவிக்கு கடிதம் எழுத டோனிக்கு ஷிர்லி தரும் பயிற்சி, ஷிர்லிக்கு டோனியின் தாய்மொழியான இத்தாலியன் தெரிந்திருப்பது, களைத்திருக்கும் டோனியை தூங்கவிட்டுவிட்டு ஷிர்லி காரை ஓட்டுவது, ஷிர்லியைப் பற்றி எதுவும் தெரியாத கறுப்பர்களின் மது விடுதியில் ஷிர்லி பியானோ வாசிப்பது என்று பல காட்சிகள்.

டோனியாக நடிக்கும் விக்கோ மார்டென்சன், ஷிர்லியாக நடிக்கும் மஹர்ஷலா அலி, டோனியின் மனைவியாக நடிக்கும் லிண்டா கார்டெல்லினி அருமையாக நடித்திருக்கிறார்கள்.

Feel Good திரைப்படம். ஆனால் திரைப்படத்தில் என்னவோ குறைகிறது. கொஞ்சம் லைட்டாக இருக்கிறது. என்னால் திரைப்படத்தில் முழுதாக ஒன்றி உலகை மறந்துவிட முடியவில்லை. இதை விட நல்ல படங்கள் எதுவும் இந்த வருஷம் வரவில்லையோ என்னவோ, இதற்கு ஆஸ்கர் கிடைத்துவிட்டது.

பாருங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: திரைப்படங்கள்

சூப்பர் டீலக்ஸ் – திரைப்பட விமர்சனம்

எனக்கு மிகவும் பிடித்த படங்களில் ஒன்று Pulp Fiction. அது வெளியானபோது நான் அமெரிக்காவில்தான் வசித்துக் கொண்டிருந்தேன். திரைப்படத்தைப் பார்த்த நெருங்கிய நண்பன் மனீஷ் அடுத்த நாளே என்னை இழுத்துக் கொண்டு போனான். அடுத்த நாளே நெருங்கிய நண்பர்களான பத்மாகரையும் ஷெண்பாவையும் நான் இழுத்துக் கொண்டு போனேன். அடுத்த ஓரிரு வருஷங்களில் ஒவ்வொரு முறை பார்க்கும்போதும் எதையாவது கண்டுகொண்டு சிரித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

சூப்பர் டீலக்ஸ் Pulp Fiction அல்ல. ஆனால் அதில் பத்து சதவிகிதமாவது இருக்கிறது. தமிழ்ப் படத்தில் அப்படி வருவது பெரிய சந்தோஷம். Black Humor என்றால் என்ன என்று இயக்குனருக்கு நன்றாகப் புரிந்திருக்கிறது.

நான் கதைச்சுருக்கம் எல்லாம் எழுதப் போவதில்லை. குறைகள் கண்ணுக்குத் தெரிகின்றனதான், ஆனால் அவற்றையும் பற்றி எழுதப் போவதில்லை. அப்பாவைத் தேடும் சிறுவனாக வருபவன் கலக்கிவிட்டான், அவனைப் பற்றியும் அதிகமாக எழுதப் போவதில்லை.

திரைப்படமாக சின்னச் சின்ன நகாசு வேலைக் காட்சிகள் நன்றாக அமைந்திருந்தன. ‘Fuck! Fuck! Fuck!’ என்று கத்தும் சிறுவன், ‘ஃப்ரிஜ்ஜில நான்-வெஜ் எதுவும் இல்லியே’ என்று கேட்கும் மாமி, பிட்டு பட டிவிடியை வாடகைக்கு எடுக்கும் காட்சி, அடிக்க வரும் ஆட்டோ டிரைவர் ஸ்க்ரூட்ரைவருடன் ஓடி வரும் இளைஞனைக் கண்டதும் பம்முவது, தண்ணீர் பாட்டிலைப் பார்த்து ‘சரக்கை எடு’ என்று சொல்லும் கணவன், லோக்கல் தாதா வீட்டில் ஓடிக் கொண்டிருக்கும் எம்ஜிஆர் படம், ‘என்னால செய்யக் கூடியதா இருந்தா செஞ்சிருப்பேன்’ என்று சொல்லும் கணவனிடம், ‘தம்பி, என்னைப் பத்தி உனக்குத் தெரியாது’ என்று சொல்லும் இன்ஸ்பெக்டர், ‘நாளைக்கு 55 இஞ்ச் டிவி’ என்று சொல்லும் அந்த குண்டுப்பையன், ‘தேவடியாப் பையா’ என்று திட்டும் நண்பனைப் பார்த்து ‘தம்பி, நல்லா யோசிச்சுப் பேசு’ என்று ஜோக்கடிக்கும் நண்பன் இன்று பல காட்சிகள் சிறப்பாக செதுக்கப்பட்டிருந்தன.

இந்த சின்ன சின்னக் காட்சிகளும், அப்பாவை எந்தக் கேள்வியும் இல்லாமல் ஏற்றுக் கொள்ளும் சிறுவன் பகுதியின் ‘feel-good denoument’-உம், ஃப்ஹத் ஃபாசிலின் புலம்பல்களும்தான் இந்தப் படத்தை நினைவில் வைத்திருக்கப் போகின்றன.

என் தலைமுறையினருக்கு ஜானே பி தோ யாரோ திரைப்படம் மாதிரி இன்றைய பதின்ம வயதினருக்கு இது ஒரு cult classic ஆக வாய்ப்பிருக்கிறது. நான் என் நண்பர்களை இழுத்துக் கொண்டு போன மாதிரி படத்தைப் பார்க்கும் இளைஞர்கள் தங்கள் நண்பர்களை இழுத்துக் கொண்டு போவார்கள் என்று நினைக்கிறேன்.

திரைப்படம் என்பதைத் தாண்டியும் ஒரு விஷயம். கிறிஸ்துவ மதத்தை, இந்தியாவில் அதன் பிரச்சார முறைகளை, பரிசுத்த ஆவி வந்து உன்னை குணப்படுத்தும் பிரார்த்தனைக் கூட்டங்களை, மருத்துவமனையில் மனம் தளர்ந்திருக்கும் வேளையில் செய்யப்படும் மதமாற்ற முயற்சிகளை விமர்சிக்கும் தமிழ்த் திரைப்படம் எனக்குத் தெரிந்து இது ஒன்றுதான். இத்தனைக்கும் அவ்வப்போது safe-ஆக நான் கிறிஸ்துவன் அல்ல என்று disclaimer போட்டுக் கொள்கிறார்கள். இருந்தாலும் தெள்ளத்தெளிவாக இருக்கிறது. அந்த தைரியத்துக்கு பெரிய பாராட்டுக்கள்! இப்படி நாலு படம் வந்தால்தான் கருத்து சுதந்திரம் என்பதற்கு கொஞ்சமாவது பொருளிருக்கும். (1930களில் வந்த சவுக்கடி சந்திரகாந்தாவிலேயே சாமியார் நிஷ்டைக்கு போக ஆரம்பித்துவிட்டார் என்பதை நினைவூட்டுகிறேன்.)

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: திரைப்படங்கள்

சினிமா விமர்சனம் – முதல் தமிழ்ப் படத்துக்கு!

பசுபதி சாரின் தளத்தில் கிடைத்த இன்னொரு ஜெம்.

முதல் தமிழ்ப் படமான காளிதாஸ் 1931-இல் வெளிவந்தது. அந்த டாக்கிக்கு கல்கி எழுதிய விமர்சனத்தை பசுபதி பதிவு செய்திருக்கிறார். கல்கிக்கு நக்கல் அதிகம். கிழிகிழி என்று கிழித்திருக்கிறார். டாக்கி என்று ஆங்கிலத்தில் எழுத மனம் வராததால் அதை ‘பேச்சி’ என்று எழுத நினைத்தாராம். ஆனால் பேச்சு எங்கே? பாட்டு மாற்றி பாட்டுதானாம். அதனால் ‘தமிழ் பாட்டி’ என்கிறார். பாட்டு தமிழில் இருந்தாலும் பேசுவதெல்லாம் தெலுங்கில்தான் இருந்ததாம்.

‘கைராட்டினமே காந்தி பாணமே’ என்று ஒரு பாட்டு இருந்ததாம். காளிதாஸ் படத்தில் காந்திக்கு என்ன வேலை? சரி அப்படியே வந்தாலும் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியில் காந்தி பாணத்தைப் பற்றி பாட்டா? சென்சார் எதுவும் கிடையாது போலிருக்கிறது.

சரி வளர்ப்பானேன்? கட்டாயம் படித்துப் பாருங்கள்!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: திரைப்படங்கள்

அரதப்பழசு திரைப்படம் – அசூத் கன்யா (1936)

நான் ஹிந்திப் படங்களைப் பார்க்க ஆரம்பித்ததே என் பதின்ம வயதுகள் முடிந்த பிறகுதான். அப்போதே அசூத் கன்யா திரைப்படத்தைப் பற்றி கேள்விப்பட்டிருந்தேன். அதன் பின்கதை அத்தனை சுவாரசியமாக இருந்தது.

அஷோக் குமார் நடித்த முதல் திரைப்படம். அவருக்கு வாய்ப்பு கிடைத்ததே பெரிய கதை. அசூத் கன்யா திரைப்படத்தில் நாயகியாக நடிக்க இருந்த தேவிகா ராணி – தயாரிப்பாளர் ஹிமான்ஷு ராயின் மனைவி – கணவனை கழற்றிவிட்டுவிட்டு ஹீரோவோடு ஓடிப் போய்விட்டார். தேவிகா ராணி அன்று ஒரு பிரபல நட்சத்திரம். ஹிமான்ஷு ராய் நல்ல பிசினஸ்மான் போலிருக்கிறது. நீ என்னை விட்டு இன்னொருவனுடன் போனால் என்ன, பிரபல நட்சத்திரமான நீதான் படத்தின் நாயகி, அதில் எந்த மாற்றமும் இல்லை என்று உறுதியாக இருந்திருக்கிறார். ஆனால் ஹீரோவை கைகழுவிவிட்டு அஷோக் குமாரை ஹீரோவாகப் போட்டிருக்கிறார்.

இசை அமைத்த சரஸ்வதி தேவி – நிஜப் பெயர் குர்ஷித் மினோசர்-ஹோம்ஜி – பார்சி மதத்தவர். ஹிமான்ஷு ராய் அவர் பாடியதை ரேடியோவில் கேட்டுவிட்டு அவரைத் தேடிப் போய் இசை அமைக்க அழைத்திருக்கிறார். அன்றைய பார்சி சமூகம் பம்பாயில் பெரும் தாக்கம் உடையது. நம்ம மதத்துப் பெண் டாக்கிகளிலா என்று ஆட்சேபித்திருக்கிறார்கள். சென்சார் போர்டிலும் சில பார்சிகள் இருந்திருக்கிறார்கள். ஏதாவது பிர்ச்சினை வந்துவிடப் போகிறது என்று பெயரை சரஸ்வதி தேவி என்று மாற்றிக் கொண்டு இசை அமைத்திருக்கிறார். இந்தியாவின் முதல் பெண் இசை அமைப்பாளர் இவர்தானாம்.

படம் பெரும் வெற்றி. இன்றும் இந்திய திரைப்பட வரலாற்றில் ஒரு மைல்கல்லாக நினைவு கூரப்படுகிறது.

பார்க்க வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தேன்தான், ஆனால் பார்க்கும் தைரியம் இல்லை. நான் பழைய படங்களைப் பார்ப்பதே அனேகமாக பாட்டுக்களுக்காகத்தான். ஆனால் முப்பதுகளில் வந்த கே.எல். சைகல் வகைப் பாடல்கள் என்னைக் கவர்வதில்லை. ஊமைப்படங்களின் காலம் முடிந்து டாக்கிகள் – அதாவது பேசும் படங்கள் – வந்த ஐந்தாறு வருஷத்திற்குள் வந்த படம். வழக்கமான கதையோடு சுவாரசியமே இல்லாத திரைப்படமாக இருக்கும் என்ற பயம். படத்தின் ஸ்டில்களில் அஷோக் குமார் அச்சு அசல் பெண் மாதிரியே இருப்பார். மனத்தை திடப்படுத்திக் கொண்டு சமீபத்தில்தான் பார்த்தேன். யூட்யூபில் கிடைக்கிறது.

என்னைப் பொறுத்த வரையில் படத்தின் நாயகி இசை அமைப்பாளர் சரஸ்வதி தேவிதான். வேறு எதையும் கேட்கவில்லை என்றாலும் கேத் கி மூலி பாட்டைக் கேளுங்கள். அஷோக் குமாரும் தேவிகா ராணியும் சொந்தக் குரலில் பாடி இருக்கிறார்கள். சின்னப் பாட்டு, ஒன்றரை நிமிஷம் இருந்தால் அதிகம்.

எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்த இன்னொரு பாட்டு கித் கயே ஹோ கேவன்ஹார். (கேவன்ஹார் என்ற வார்த்தையை நான் இதற்கு முன்னால் கேள்விப்பட்டதில்லை, அதற்கு கோனார் நோட்ஸ் கொடுத்த எழுத்தாளர் அம்பைக்கு நன்றி!) சரஸ்வதி தேவியே பாடி இருக்கிறார். Haunting melody and song, ஆனால் slow tempo உள்ள இந்தப் பாட்டு அனைவரையும் கவரும் என்று எனக்கு தோன்றவில்லை.

அனேகப் பாட்டுகளை ரசித்தேன். சூடி மே லாயா அன்மோல் ரே என்ற பாட்டை குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டும். அன்றைய லாவணி நாடகம் போல படமாக்கி இருக்கிறார்கள் என்று நினைக்கிறேன். பாட்டுக்கு ஆடுபவர் பின்னாளில் பிரபலமான நகைச்சுவை நடிகரான மெஹ்மூதின் அப்பாவாம்!

திரைக்கதையில் எத்தனை தூரம் நம்பகத்தன்மை இருக்கிறது என்று தெரியவில்லை. படம் வெளிவந்த 1936-இன் கிராமங்களைப் பற்றியே எனக்கு எதுவும் தெரியாது. கதையின் களமோ அன்றைக்கு இருபது முப்பது வருஷங்களுக்கு முற்பட்டது. அதாவது 1900-1910 காலகட்டத்து கிராமத்தில் நடக்கும் கதையாம். தீண்டத் தகாதவர்களுக்கு ரயில்வேயில் சுலபமாக வேலை கிடைத்தது என்று காட்டுகிறார்கள்.

நாயகன் அஷோக் குமார் பிராமண ஜாதி. நாயகி தேவிகா ராணி தீண்டத் தகாத ஜாதி. ஆனால் நாயகனின் அப்பாவும் நாயகியும் அப்பாவும் நண்பர்கள். (அதற்கும் ஒரு பின்கதையாக அஷோக் குமாரின் அப்பாவை தேவிகா ராணியின் அப்பா பாம்பு கடியிலிருந்து காப்பாற்றுகிறார்). சிறு வயதிலிருந்து ஒன்றாக வளர்ந்த அஷோக் குமாருக்கும் தேவிகா ராணிக்கும் ஈர்ப்பு இருக்கிறது, ஆனால் நடக்காத காரியம் என்றும் தெரிகிறது. இருவருக்கும் வேறு யாரோடோ திருமணம் ஆகிறது. ஏதோ சதியால் நாயகியின் கணவனுக்கு சந்தேகம் ஏற்பட்டு அஷோக் குமாரைத் தாக்க முற்பட தேவிகா ராணி தன் உயிரைக் கொடுத்து இருவரையும் காக்கிறாள். அஷோக் குமார் அவளுக்கு ஒரு சிலை வடித்து அங்கேயே தன் காலத்தைக் கழிக்கிறார்.

நான் பயப்பட்ட அளவுக்கு கதையோ, அது படமாக்கப்பட்ட விதமோ ஒன்றும் அவ்வளவு மோசமில்லை. என் கண்ணோட்டத்தில் எண்பதுகளில் வந்த அலைகள் ஓய்வதில்லை மாதிரி திரைப்படங்களை விட இதன் திரைக்கதை எத்தனையோ பரவாயில்லை. அஷோக் குமார் தன் இயல்பான நடிப்புக்காக புகழ் பெற்றவர், ஆரம்பக் காட்சிகளில் மிகைநடிப்பை வெளிப்படுத்தி இருப்பது ஆச்சரியமாக இருந்தது. ஆனால் இயல்பான நடிப்பும் பின்னால் வெளிப்படுகிறது. தேவிகா ராணி நன்றாகவே நடித்திருந்தார். மற்றவர்களும் சொதப்பவில்லை. ஆனால் மெதுவாக இழுத்து இழுத்து வசனம் பேசுவது எனக்குப் பழக கொஞ்சம் நேரம் ஆயிற்று.

இது பழைய படங்களில் ஆர்வம் உள்ளவர்களுக்கு மட்டும்தான். ஆனால் நான் குறிப்பிட்ட பாட்டுகளையாவது பாருங்கள்/கேளுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன். பிடித்திருந்தால் பிற பாடல்களையும் கேட்டுப் பாருங்கள்!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: திரைப்படங்கள்

பல ஆஸ்கார் விருதுகளை வென்ற ‘On Golden Pond’

சில திரைப்படங்களைப் பார்க்கும்போது அதன் மூலக்கதையை, மூல நாடகத்தை படிக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. அப்படி தோன்ற வைத்த திரைப்படம் On Golden Pond (1981). எர்னெஸ்ட் தாம்ப்ஸன் 1979-இல் எழுதி வெற்றி பெற்ற நாடகம், இரண்டே வருடங்களில் திரைப்படமாக்கப்பட்டது. தாம்ப்ஸனே திரைக்கதையையும் எழுதினார். ஹென்றி ஃபோண்டா நாயகனாகவும் காதரின் ஹெப்பர்ன் நாயகியாகவும் நடித்தனர். ஹென்றி ஃபோண்டாவின் மகள் ஜேன் ஃபோண்டாவே திரைப்படத்திலும் அவருக்கு மகளாக நடித்தார். அந்த வருடத்துக்கான சிறந்த திரைப்படம், சிறந்த கதாநாயகன், சிறந்த கதாநாயகி, சிறந்த திரைக்கதைக்கான விருதுகளை தட்டிச் சென்றது. ஜேன் ஃபோண்டா சிறந்த குணசித்திர நடிகைக்கான nominate செய்யப்பட்டார்.

ஜேன் ஃபோண்டா தன் அப்பா நடிக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே நாடகத்தின் திரைப்படமாக்கும் உரிமையை வாங்கினாராம். நாடகத்தில் சித்தரிக்கப்படும் தந்தை-மகள் உறவு ஹென்றி-ஜேன் ஃபோண்டாக்களின் நிஜ உலக உறவை பிரதிபலிக்கிறதாம்.

சிறந்த திரைப்படம், கட்டாயம் பாருங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

மூலக்கதையைப் படிக்காவிட்டால் ஒன்றும் குடி முழுகிவிடாது என்பதை என் அனுபவத்தில் கண்டிருக்கிறேன். இரண்டு காரணங்கள். ஒன்று, புத்தகத்துக்கும் திரைப்படத்துக்கும் பெரிய சம்பந்தம் இருப்பதில்லை. அல்லது, திரைப்படம் கதையை அப்படியே எடுத்திருப்பதால் படித்து ஒன்றும் ஆகப் போவதில்லை. முதல் வகைக்கு உதாரணமாக, சேதன் பகத் எழுதிய ‘Five Point Something‘-க்கும் ‘3 Idiots‘ திரைப்படத்துக்கும் உள்ள தொடர்பை யோசித்துத்தான் கண்டுபிடிக்க வேண்டும். On Golden Pond இரண்டாவது வகை.

நல்ல நாடகம்தான், நான் குறை சொல்லவில்லை, படிக்காதீர்கள் என்ற தவிர்த்துரை அல்ல. ஆனால் திரைப்படம் தரும் அனுபவம் புத்தகத்தை விட பிரமாதமானது. ஹென்றி ஃபோண்டா ஒரு cantankerous கிழவனாக – Norman Thayer – எல்லாரையும் தூக்கி சாப்பிடும் நடிப்பு. அப்படி ஒரு dominant performance கூட ஹெப்பர்னின் நடிப்பை பின் தள்ளிவிட முடியவில்லை, கிழவனை நன்றாகப் புரிந்து கொண்ட, அவரது எல்லா குறைகளோடும் நிறைகளோடும் அவரை மனப்பூர்வமாக ஏற்றுக் கொள்ளும் மனைவியாக அசத்தி இருக்கிறார். தேயர் தன் மனைவி அப்படி தன் நிறைகுறைகளோடு தன்னை ஏற்றுக் கொண்டவர் என்பதை உணர்ந்திருக்கிறார். தன் பெற்றோரைப் பற்றி – குறிப்பாக அப்பாவைப் பற்றி பல மனக்குறைகள் உள்ள பெண்ணாக ஜேன் ஃபோண்டா, 13 வயது சிறுவன் பில்லியாக நடிப்பவர், ஒரே காட்சியில் வந்தாலும் தபால்காரர் சார்லி வேடத்தில் நடிப்பவர், பெண்ணின் காதலனான பில்லியாக நடிப்பவர் எல்லாரும் தங்கள் பாத்திரங்களை உணர்ந்து நடித்திருக்கிறார்கள்.

மிக சிம்பிளான கதை. கிழவன்-கிழவி-மகள். கிழவன் தன் பொறுப்பில் விடப்படும் 13 வயது சிறுவனோடு மீன் பிடிக்கிறான் – அதில் ஏற்படும் bond கிழவனுக்கு வாழ்வில் மீண்டும் கொஞ்சம் பிடிப்பைக் கொடுக்கிறது. அவ்வளவுதான்.

சுஜாதா, இ.பா. போன்றவர்கள் சிறந்த நாடகங்களின் தரத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் எர்னஸ்ட் தாம்ப்சன் நாடக எழுத்தாளராக பெரும் புகழ் பெற்றவர் அல்லர். இரண்டாம் நிலை நாடக எழுத்தாளர்தான்.

என் பெற்றோர்களிடமும் இதைத்தான் புரிய வைகக் முயற்சிக்கிறேன். அன்றாட வாழ்வைத் தாண்டி ஏதாவது இருந்தால்தான் வாழ்வில் பிடிப்பு இருக்கும் என்று. நான் (இன்னும்) கிழவனாகும்போது நானே புரிந்து கொள்வேனோ என்னவோ தெரியவில்லை. 🙂

புத்தகத்தைப் படிக்கலாம். ஆனால் திரைப்படத்தை கட்டாயம் பாருங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: நாடகங்கள், திரைப்படங்கள்