கௌரி கிருபானந்தன், குளச்சல் யூசுஃபுக்கு ஸ்பாரோ விருதுகள்

gowri_kulacchal_yusuf_ambai_sparrow_awards2016க்கான ஸ்பாரோ விருதுகள் மொழிபெயர்ப்பாளர்களுக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கின்றன. தோழி கௌரி (தெலுங்குதமிழ்), குளச்சல் யூசுஃப் (மலையாளத்திலிருந்து தமிழ்), ஸ்ரீதரன் மதுசூதனன் (சீன மொழியிலிருந்து தமிழ்) ஆகியோர்கள் விருதுகளை வென்றிருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள்! ஸ்ரீதரன் மதுசூதனன் பற்றி எனக்குத் தெரியாது, ஆனால் மற்ற இருவரும் சிறப்பான பணி ஆற்றுபவர்கள் என்று சொந்த வாசிப்பிலிருந்து உறுதியாகச் சொல்ல முடியும். தேர்வுக்குழுவினருக்கு (அம்பை, சுகுமாரன், காலச்சுவடு கண்ணன்) ஒரு ஜே!

இந்தத் தளத்திற்கு வருபவர்களுக்கு கௌரி பற்றிய அறிமுகம் தேவை இல்லை. தெலுங்கிலிருந்து தமிழுக்கும் தமிழிலிருந்து தெலுங்குக்கும் சளைக்காமல் மொழிபெயர்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். மொழிபெயர்ப்புக்காக சாஹித்ய அகாடமி விருதும் வென்றிருக்கிறார்.

குளச்சல் யூசுஃப்பின் மொழிபெயர்ப்புகள் தரமானவை. இந்த விருதுக்கான அவரது ஏற்புரையை ஃபேஸ்புக்கில் படித்தபோது நண்பேண்டா என்று உணர்ந்தேன். மளிகை சாமான் கட்டி வந்த காகிதங்களையும் விடாமல் படிப்பவர். வசதிக்காக அவரது பதிவைக் கீழே பதித்திருக்கிறேன்.

விருதுக்கு என்னைத் தேர்வு செய்த ஸ்பாரோ அமைப்பினருக்கும் தேர்வுக் குழுவினருக்கும் மனமார்ந்த நன்றியைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன். கூடவே, இவ்விருதினைப் பெறும் திருமதி கௌரி கிருபானந்தன் அவர்களுடனும், திரு ஸ்ரீதரன் மதுசூதனன் அவர்களுடனும் வாழ்த்துக்களைப் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.
பொதுவாகவே விருதுகள் மீது நான் அதிக ஈடுபாடோ ஆர்வமோ காட்டுவதில்லை. பல்வேறு கசப்பான அனுபவங்கள் தந்த பக்குவ நிலை இது. இந்நிலையை தமிழில், ‘எட்டாத பழம்’ என்பார்கள். விருதுக்கு என்னைத் தேர்வு செய்த தகவலைச் சொன்ன காலச்சுவடு கண்ணன், தேர்வுக் குழுவினரின் பெயர்களையும் சொன்னார். ஒவ்வொன்றையும் மதிப்பிடுவதற்கு ஒரு சில அளவுகோல்களை நம்பி வாழும் நான், இலக்கியவாதிகள் தொடர்பான மதிப்பீடுகளுக்கு சுந்தர ராமசாமியுடன் தொடர்பில் இருந்தவர்கள் என்பதான ஒரு அலகை வைத்திருக்கிறேன். தேர்வுக் குழுவைச் சார்ந்தவர்களும் இந்த அளவுகோலுக்கு உட்படுவார்கள் என்பதால் மகிழ்ச்சியாக உணர்ந்தேன். கூடவே, மேடையில் அமர வைத்துவிடுவார்களே என்ற தயக்கமும், ஏற்புரை வழங்கச் சொல்லி ஒலி பெருக்கியின் முன் நிறுத்திவிடுவார்களே என்ற பயமும் உருவானது. சற்று மிகையாகச் சொன்னால், ஒலி பெருக்கியைப் பார்த்தாலே ஞாபக சக்தியை இழந்து விடும் எனது இயல்பு கண்ணனுக்குத் தெரியும். இப்படியான சில நிகழ்வுகளின் நேரடிப் பார்வையாளராக இருந்தவர் அவர். எனவே சற்று ஆறுதலாக இருந்தது. நீங்கள் சொல்ல நினைப்பதை வாசித்துவிடுங்கள் என்று அம்பை அவர்கள் சொன்ன பிறகுதான் மேடை ஜுரம் ஓரளவாவது அகன்றது.

தமிழ்நாட்டின் குமரி மண்ணிலிருந்து மும்பைக்கு வந்து விருது பெற்றிருக்கும் நான், ஏற்புரையில் இலக்கியமும் எனது வாழ்க்கையும் தொடர்பான மிகச் சில அனுபவங்களை மட்டும் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன்.

இளம் வயதில் சிறு அளவிலான ஒரு மளிகைக்கடை வைத்திருந்தேன். அங்கே விற்பனைக்கு வரும் பழைய காகிதங்களை ஒன்றுவிடாமல் வாசித்து விடுவேன். அபூர்வமாக வரும் மலையாள நூல்களையும் பத்திரிகைகளையும் பத்திரப்படுத்தி வைத்துக்கொள்வேன். மொழியைக் கற்ற பின் வாசிப்பதற்காக. இதில், வைக்கம் முகம்மது பஷீரின் பாத்துமாவின் ஆடு, பால்யகால சகி, எங்க உப்பப்பாக்கொரு ஆனையிருந்தது என்னும் மூன்று குறுநாவல்களும் உட்படும். இல்லஸ்ட்ரேட் வீக்லியை வாரம் தவறாமல் வாங்கி அதையும் பத்திரப்படுத்தி வைப்பேன். ஆங்கிலம் கற்ற பின் வாசிப்பதற்காக. பரீட்சை பேப்பர்கள் எடைக்கு வந்தால் பொக்கிஷம் கிடைத்தது போன்ற மகிழ்ச்சி ஏற்படும். நாட்கணக்கில் சிரிப்பதற்கான விஷயங்கள் அதில் கிடைக்கும். இத்துடன் சோவியத் நாடு, ஸ்புட்னிக், யுனெஸ்கோ கூரியர் உட்பட தமிழில் வெளிவருகிற அனைத்துப் பத்திரிகைகளையும் அவ்வப்போதே வாசித்து விடுவேன். சிறிது காலம், சமூக புரட்சியாளர்கள் குறித்த நூல்கள், தொடர்ந்து ஒரே எழுத்தாளரின் அனைத்து நூல்களும், பிறகு மொழிபெயர்ப்பு நூல்கள், வரலாறு, கவிதை, உளவியல், ஆன்மிகம் என்று எந்தப் பேதமும் இல்லாமல் குறிப்பிட்ட காலகட்டங்களில் குறிப்பிட்ட வகை நூல் களைத் தொடர்ந்து வாசிப்பது வழக்கமாக இருந்தது. எனது வாசிப்புக் களத்திற்குக் கை கொடுத்தது, எனது மளிகைக் கடையும் குமரி மாவட்ட மைய நூலகமும்தான். மலையாள மொழியின் எனக்கான பாலபாடமென்று திரைப்பட சுவரொட்டிகளையும், பத்திரிகைத் தலைப்புகளையும் குறிப்பிடலாம். மலையாளம் ஓரளவு வசப்பட்டதும் வாசிப்புக் களம், மலையாளத்தை நோக்கிப் பரந்துபட்டது. இக்காலகட்டத்தில்தான் ‘ஜே.ஜே. சில குறிப்புகள்’ மூலம் இன்னொரு இலக்கியத் தளம் அறிமுகமாகிறது.
அப்போது நாங்கள், நாகர்கோயிலில் கோச்சப்பிடாரம் என்னும் கிராமத்தில் எல்லா சமூகத்தினரும் கலந்து வாழும் அக்ரஹாரத்தில், தேரேகால்புதூர் பஞ்சாயத்துத் தலைவர் மணி ஐயரின் பக்கத்து வீட்டில் வசித்து வந்தோம். இன்று கற்பனை செய்து பார்க்க இயலாத, அல்லது பார்க்க விரும்பாத அபூர்வமான உலகம் அது. பொதுவான புழக்கடையில் அமர்ந்து, பரஸ்பரம் உரையாடிக் கொண்டே ஐயரம்மா, கீரையும் என் உம்மா, நெத்திலி மீனும் ஆய்ந்து கொண்டிருப்பார்கள். தனது காதல் மனைவியுடனான ஓயாத பிணக்கங்களின்போது எதிர்வீட்டு ஜனார்த்தனன் ஐயர் தனது ஆற்றாமையை ஆங்கிலத்தில் புலம்பித் தீர்ப்பார். இடையிடையே அற்புதமானக் கவிதைகளும் வந்து விழும். ‘தாங்கொணா வறுமை வந்தால் சபைதனில் செல்ல நாணும்; வேங்கைபோல் வீரம் குன்றும், விருந்தினரைக் காண நாணும், இல்லையா சாயிபே’ என்பார் வாப்பாவிடம். அவர் பேசுவதைக் கேட்டுக்கொண்டு நிற்பவர்களுக்கும் ஜாடை மாடையான வசை உறுதி என்பதால் வாப்பா புன்சிரிப்புடன் நகர்ந்து விடுவார். எனது இரவுத் தூக்கம் பெரும்பாலும் இங்குள்ள பெருமாள் கோயில் மண்டபத்திலும் நாகர்கோயில் ஆசாரிமார் தெருவிலுள்ள பஜனை மடத்திலும்தான். இப்படியாக, எனது இளமையின் பெரும்பகுதியும் நாகரம்மன் கோயில், பெருமாள் கோயில், முத்தாரம்மன் கோயில் சுற்றுப்புறங்களில் கழிந்தது.
எல்லோரையும் போல் கவிதை எழுதுவதில்தான் எனது எழுத்தார்வம் துளிர் விட்டது. இளம் வயதில் வானொலி நிகழ்வுக்காக சில கவிதைகள் எழுதினேன். பிறகு, நண்பர்களின் வேண்டுகோளுக்கிணங்க, மன்றல் வாழ்த்து எனப்படும் திருமண வாழ்த்துக்கள் எழுதினேன். மன்றல் வாழ்த்து எழுதுவதற்கு சாமி பெயர்களும் மணமக்களின் பெயர்களும் மட்டும் தெரிந்தால் போதும். பெரும்பாலான மணமக்களையும் ராமனும் சீதையும் போல் என்று வாழ்த்தியிருக்கிறேன். கூடவே, மணமகளுக்கான சில அறிவுரைகளும் அதில் இடம் பெற்றிருக்கும். மணமகனுக்கு அறிவுரை சொல்வது சமூக நியதிகளுக்குப் புறம்பானது. ‘ஆணாப் பெறந்தவன் தொழியைக் கண்டா சமுட்டுவான்; தண்ணியைக் கண்டா கழுவுவான்.’ (சேற்றைக் கண்டால் மிதிப்பான்; தண்ணீரைக் கண்டால் கழுவுவான்.) எனது நட்பு வட்டத்துக்குள் முஸ்லிம்கள் யாருமில்லை என்பதால் நபிகளாரின் மகள் ஃபாத்திமா போல், தீன்குலப் பெண்மணியாக வாழச் சொல்வதற்கான வாய்ப்புகள் கிடைக்கவில்லை. இதைத் தவிர, என்னுடைய இலக்கியச் செயல்பாடாக முதன்முதலில் இதயம் பேசுகிறது பத்திரிகைக்கு ஒரு சிறுகதை எழுதி அனுப்பியதைச் சொல்லலாம். வெளியிட இயலாதெனில் அவர்கள் பேசாமல் இருந்திருக்கலாம். பிரசுரிக்க இயலாமைக்கு வருந்துவதாக அனுப்பிய பதில் எப்படியோ கசிந்து என்னைப் பரிகாசத்துக்கு உள்ளாக்கியது. பிறகு, பத்திரிகைகளுக்கு அனுப்புகிற எதிலும் அனுப்புனர் முகவரியைக் குறிப்பிடுவதில்லை. இதில் ஒரு கட்டுரையும் ஒரே ஒரு சிறுகதையும் பிரசுரமாயின. இவை அனைத்துமே இருபத்தைந்து வயதுக்குள் நடந்து முடிந்து போன சம்பவங்கள். இதன் பிறகு, இரு பத்தாண்டுகளாக எந்தப் பத்திரிகைக்கும் எந்த விஷயதானமும் செய்ய வில்லை. நான் விஷய தானம் செய்யாமல் எப்படிப் பத்திரிகை நடத்தினார்களோ தெரியவில்லை.

சினிமா, நாடகம், கதை, கவிதை என கலையார்வம் கொண்ட, எனக்குத் தெரிந்த அனைவரும் அப்போது கேலிக்குள்ளாகி வாழ்ந்து கொண்டிருந்தனர். கக்கத்திலோ கையிலோ ஏதாவது புத்தகமோ பத்திரிகையோ இருப்பதைப் பார்த்தால், நீ மீரான் பிள்ளை ஆயிடுவ போலிருக்கு என்றும் கிறுக்குக் கோபால் ஆயிடுவ போலிருக்கு என்றும் கேலி செய்கிற சூழல் அது. மீரான் பிள்ளை, ‘சினிமாவுக்கும் நாடகத்துக்கும் கதை, வசனம் தேவையா? அணுகுவீர்’ என்ற விளம்பரப் பலகையுடன் சைக்கிளில் வலம் வருபவர்; வடசேரி சந்தையில் வாழைப்பழ வியாபாரம் செய்து வந்தார். இவர் கோபக்காரர் என்பதால் யாரும் எதிரில் நின்று சீண்ட மாட்டார்கள். கோபால், கலைவாணர் என்.எஸ்.கே/யின் ஊரான ஒழுகினசேரி அக்ரஹாரத்தைச் சேர்ந்தவர். எப்போதும் கக்கத்தில் ஒரு கட்டுக் காகிதங்களுடன் அலைபவர். இன்று சாக்கடையாக மாறியிருக்கும் பழையாற்றங்கரையில் சாயங்கால வேளைகளில், வெள்ளை மணல் பரப்பில் உட்கார்ந்து எதையாவது எழுதிக் கொண்டிருப்பார். இது போன்ற கேலிகளும் கிண்டல்களும் என்னையும் குறிப்பிடுவதாக உணர்ந்த நான், வாசிப்பதும் எழுதுவதும் வெளியே தெரியாமல் கவனித்துக் கொண்டேன். மனதில் தோன்றுவதை அழகிய முறையில் வெளிப்படுத்துவதற்கான வடிவம், கவிதையும் சிறுகதையும்தான் என்று தெரிந்திருந்தும், மற்றவர்களின் கேலிக்குப் பயந்து, கட்டுரையாளராக அறியப்படுவதில் கவனம் செலுத்தினேன். எனக்குத் தெரிந்து, கட்டுரையாளர்களையும் மொழிபெயர்ப்பாளர்களையும் யாரும் கேலி செய்து பார்த்ததில்லை. இப்படியான ஒரு வர்க்கம் இருக்கிறது என்ற விஷயமே அவர்களுக்குத் தெரியாது போலிருக்கிறது.

பிறரது கேலிக்கும் கிண்டலுக்கும் அளித்த தேவையற்ற முக்கியத்துவம்தான் என்னை மொழி பெயர்ப்பு இலக்கியத்தை நோக்கியும் கொண்டு சென்றது. பின்னர் அதுவே, மனதுக்கு மிகவும் பிடித்தமானதாக மாறியது.

முதன்முதலாக, ஒரு மொழிபெயர்ப்புச் சிறுகதையை இலக்கிய கூட்டம் ஒன்றில் வாசிக்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. கதைக்கான பின்னணியும் மொழிபெயர்ப்பும் சிறந்த முறையில் விமர்சிக்கப்பட்டாலும் அதில் ஒரு விமர்சனம், இலக்கிய சூழலும் அவ்வளவு ஆரோக்கியமாக இல்லை போலிருக்கிறது என்ற முடிவுக்கு வரத் தூண்டியது. அந்த விமர்சனம் இதுதான். “மொழி பெயர்த்தவரால் கதையின் சிக்கலுக்குரிய அரசியல் பின்னணியைப் புரிந்து கொண்டிருக்க இயலாது. ஆனால், மொழிபெயர்ப்பு சிறப்பாக அமைந்திருக்கிறது.” அந்தக் கதை, அவசர நிலை காலகட்டத்தைப் பின்னணியாகக் கொண்டது. கதையை மொழிபெயர்த்த நானோ, சொட்டு நீலம் போட்ட வேட்டியும், முழங்கை வரைக்கும் சுருட்டி வைக்கப்பட்ட சட்டையும், லூனார் செருப்பும் அணிந்திருக்கிறேன். இப்படியான ஒருவனுக்கு, அவசர நிலை காலகட்டத்தைக் குறித்து என்ன புரிதல் இருக்க முடியும் என்பதுதான் நண்பரின் சந்தேகம். அவசர நிலையின் அரசியல் சூழலையும் மக்கள் மீதான அதன் விளைவுகளையும் பத்திரிகைகள் மூலம் மட்டுமல்ல, நேரடியாகவும் நான் பார்த்திருக்கிறேன் என்றெல்லாம் விளக்கம் சொல்வதற்கு அப்போது தோன்றவில்லை. இலக்கிய சூழலும் சரியில்லை என்பதற்காக, எழுதாமலோ வாசிக்காமலோ இருந்துவிட முடியாது. எழுதிவிட்டுக் கிழித்துப் போட்டால் போகிறது. அப்படி கிழித்துப் போடும் நோக்கத்துடன் எழுதப்பட்டது தான் என்னுடைய முதல் மொழிபெயர்ப்பு நாவலான ‘மீஸான் கற்கள்.’

மளிகைக் கடைக்காரன், நுகர்பொருட்களின் முகவர், விற்பனைப் பிரதிநிதி, நடைபாதைக் கடை வியாபாரி, புகைப்படக் கலைஞன் என, பல்வேறு வேடங்கள் தரித்து வாழ்ந்து வந்த நான், அப்போது ஆங்கிலப் பள்ளிகளுக்கான சில ஆர்டர்களைப் பெற்று அதைத் தயார் செய்து கொடுக்கும் தொழிலில் ஈடுபட்டிருந்தேன். இது தொடர்பாக, காலச்சுவடின் புத்தக நிறுவனத்துக்குச் சென்ற அந்த நிகழ்வு இன்று உங்கள் முன் என்னை அழைத்துக் கொண்டு வந்து நிறுத்தியிருக்கிறது.

விருதுக்கு என்னைத் தேர்வு செய்த ஸ்பாரோ அமைப்பினருக்கும் தேர்வுக் குழுவினருக்கும் மீண்டும் ஒருமுறை மனமார்ந்த நன்றியைத் தெரிவித்து உரையை முடித்துக்கொள்கிறேன், நன்றி வணக்கம்…

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: விருதுகள், கௌரி பக்கம்

கௌரி கிருபானந்தனுக்கு சாஹித்ய அகடமி விருது

Gowri_Kribanandanமன நிறைவான செய்தி ஒன்று – தெலுகிலிருந்து தமிழுக்கும் தமிழிலிருந்து தெலுகுக்கும் மூச்சு விடாமல் மொழிபெயர்த்துக் கொண்டிருக்கும் கௌரி கிருபானந்தனுக்கு சாஹித்ய அகடமி மொழிபெயர்ப்புக்கான விருதை அறிவித்திருக்கிறது.

ரொம்ப சந்தோஷமாக இருக்கிறது. Deserving candidate கௌரவிக்கப்படுவது, எந்தப் பிரதிபலனையும் எதிர்பார்க்காமல் பணி செய்பவர் கௌரவிக்கப்படுவது பெரிய திருப்திதான், இல்லையா? விருது கமிட்டி உறுப்பினர்களான மீனாட்சி, புவியரசு, திலகவதி ஆகியோருக்கு ஒரு ஜே!

இந்த விருது ஓல்கா எழுதிய விமுக்தா சிறுகதைத் தொகுப்பை மொழிபெயர்த்தற்காக தரப்பட்டிருக்கிறது. விமுக்தா சிறுகதையை இங்கே படிக்கலாம்.

கௌரிக்கு மேலும் மேலும் விருதுகளும் கௌரவங்களும் தேடி வர வேண்டும் என்று வாழ்த்துகிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கௌரி பக்கம், விருதுகள்

சாஹித்ய அகடமி விருது பெற்ற ஓல்காவின் சிறுகதை – ‘ஒரு பெண்ணின் கதை’

கௌரி புண்ணியத்தில் தெலுகு மொழிக்காக சாஹித்ய அகடமி விருது பெற்ற ஓல்காவின் சிறுகதை ஒன்று கீழே. படிக்கலாம், ஆனால் நேரடியான ‘பெண் அடக்கப்படுகிறாள், ஆணாதிக்க சமுதாயம்’ கதைதான். இதை விட இன்னும் சிறப்பான படைப்புகளுக்காகத்தான் விருது கிடைத்திருக்கும் என்று நம்புகிறேன்.

ஓல்காவின் இன்னொரு சிறுகதை – இதுதான் அகடமி பரிசு பெற்ற விமுக்தா சிறுகதைத் தொகுப்பின் தலைப்புச் சிறுகதை – சொல்வனத்தில் படிக்கலாம்.

ஒரு பெண்ணின் கதை

volga_lalitha_kumariநான் செய்த தவறு என்னவென்று புரியவில்லை. நடந்தவற்றில் கொஞ்சமாவது தவறு இருந்தால், அதைத் தடுத்து நிறுத்துவதும், வேறு விதமாக மாற்றுவதும் என் கையில் இருந்தால் எனக்கு இவ்வளவு கோபம் வந்திருக்காது என்று மட்டும் சொல்ல முடியம்.

இது போன்ற கஷ்டம் என் கணவருக்கு வந்தபோது அவருக்கு எவ்வளவு ஆதரவாக இருந்தேன்? எவ்வளவு ஆறுதல் சொன்னேன்? எப்படி இதயத்தில் அடைக்கலம் கொடுத்தேன்? அன்று மாலை இப்பொழுதும் எனக்கு நினைவு இருக்கிறது. சாதாரண நினைவு இல்லை. கண்ணுக்கு முன்னால் நடப்பது போன்ற நினைவு.

எங்களுக்குத் திருமணமாகி அப்போதைக்கு ஒரு வருடமாகியிருந்தது. அந்த ஒரு வருட காலத்தில் என் வாழ்க்கையின் மாற்றங்களை அசைப் போட்டுக்கொண்டே அவருடைய சட்டைக்கு பித்தான் தைத்துக் கொண்டிருந்தேன்.
அவருடைய பெயரை முதல் முறையாக பெரியப்பாவின் வாயிலாகக் கேட்டேன். பெரியப்பாதான் எனக்காக இந்த வரனைக் கொண்டு வந்தார். மதுசூதன் என்ற பெயர் எவ்வளவு அழகாக, இனிமையாக, மனதிற்கு உல்லாசம் தருவதாக இருந்தது! திரும்பத் திரும்ப அந்த பெயர் என் மனதில் எதிரொலித்தது. நான் இவ்வளவு நாளாய் காத்திருந்த ஜென்ம சாபல்யம் அந்தப் பெயரில்தான் இருப்பது போல் தோன்றியது. மூன்று வருடங்களாக எந்தப் பெயருடன் என் பெயர் இணையப் போகிறது என்று காத்திருந்தேனோ, என் எதிர்பார்ப்பு பலித்துவிட்டது போல் சந்தோஷமடைந்தேன். அந்த நிமிடம் முதல் நான் பிறந்து வளர்ந்த வீட்டை வேற்று வீடாக பாவித்தேன். அது திடீரென்று ஏற்பட்ட எண்ணம் இல்லை. கடந்த மூன்று வருடங்களாக வீட்டில் நான் எந்த மாற்றம் செய்தாலும், அம்மா தனக்கு அது பிடிக்காவிட்டால் “உன் வீட்டில் நீ அப்படி செய்து கொள். இந்த வீட்டில் பழையபடியே நடக்கட்டும்” என்று சொல்லி வந்தாள். என் விருப்பம் போல் திருத்தி அமைத்துக் கொள்வதற்கு எனக்கு என்று ஒரு வீடு இருக்கப் போகிறது என்று நாளாவட்டத்தில் புரிந்துகொண்டு அந்த வீட்டுக்காகக் காத்திருக்ககத் தொடங்கினேன். இறுதியில் அந்த வீடு ஹைதராபாதில் இருப்பது தெரிந்த போது என் சந்தோஷத்தை என்னவென்று சொல்வேன்? ஹைதராபாத், மதுசூதன் .. இந்த இரண்டு பெயர்களும் என் மனதில் தோன்றிய போதேல்லாம் என் இதழ்களில் எப்படி புன்முறுவல் தவழுமோ என் தங்கை கேலி செய்தபடி சொல்வாள். அதைக் கேட்டு வெட்கத்தால் என் முகம் சிவந்து விடும்.

மதுசூதனுக்கு ஐம்பதாயிரம் வரதட்சிணை கொடுப்பதற்கு எங்கள் வீட்டார் சம்மதித்து விட்டார்கள். அந்த விஷயத்தை என் சிநேகிதிகளிடம் சொன்னேன். பி.ஏ. தேர்வுகள் எழுதிவிட்டு திருமணத்திற்காக எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்த என் சிநேகிதிகளுக்கு நடுவில் எப்போதும் திருமணத்தைப் பற்றிய பேச்சுதான் நடக்கும். எல்லோருக்கும் முன்னால் எனக்கு வரன் நிச்சியமானதாலோ என்னவோ எனக்குக் கொஞ்சம் பெருமையாகவே இருந்தது. வரதட்சிணைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டு என் சிநேகிதிகளில் சிலர் “அம்மாடியோவ்! அவ்வளவா!” என்றார்கள். வேறு சிலர் “மலிவாக நல்ல வரனை தட்டிக் கொண்டுவிட்டாய்” என்றார்கள். ஒருத்தி மட்டும் “வரதட்சிணை எதற்கு?” என்று வாதம் புரிந்தாள். திருமணம் செய்துகொண்டு நான் அவனுக்கு சுகத்தைத் தருவேனாம். சிசுரூஷை செய்வேனாம். குழந்தைகளைப் பெறுவேனாம். திரும்பவும் அவர்களுக்காக நாள் முழுவதும் உழைத்துக் கொண்டிருப்பேனாம். “இத்தனை வேலைகளை செய்யப்போகிற உனக்கு, இத்தனை பொறுப்புகளைத் தலையில் போட்டுக் கொள்ளப்போகிற உனக்கு அவன் வரதட்சிணைக் கொடுத்தாலும் அர்த்தம் இருக்கிறது. நீ எதுக்குக் கொடுக்கணும்?” என்று விதண்டாவாதம் புரிந்தாள்.
எனக்கு அவனுடன் ஏற்படப்போகும் புனிதமான பந்தத்தை இவ்வளவு முட்டாள்தனமாக புரிந்துகொண்ட அந்தப் பெண்ணைப் பார்க்கும் போது எனக்கு உடல் பற்றி எறிவது போல் இருந்தது.

“நான் மட்டும் சுகப்பட மாட்டேனா? அந்த உழைப்பு எனக்காகவும் இல்லையா? குழந்தைகள் பிறந்தால் அவர்கள் எனக்கும் குழந்தைகள் இல்லையா?” என்று கேட்டேன், அவளுடைய வக்கிரப் பார்வை எவ்வளவு தூரம் போகும் என்று தெரிந்து கொள்வதற்காக. ”அப்படி இருக்கும்போது ஐம்பதாயிரம் எதற்கு, இருவரும் சேர்ந்து சுகம் அடையும் பட்சத்தில்” என்றாள் லா பாயின்ட் எடுத்துரைப்பது போல்.

இப்படி குதர்க்கம் பேசுபவர்களுக்கு என்ன பதில் சொல்ல முடியும்? சொன்னாலும் அவர்கள் மண்டையில் ஏறப்போகிறதா என்று நினைத்தவளாய் “அது பரம்பரைப் பழக்கம். எனக்கும், என் வீட்டாருக்கும் இல்லாத ஆட்சேபணை உனக்கு எதற்கு?” என்றேன். அதற்கு அவள் “எதற்கு என்று கல்யாணம் ஆன பிறகு உனக்கே புரியும்” என்று போய்விட்டாள்.

ஆனால் கல்யாணம் ஆன பிறகும் எனக்கு எதுவும் தெரியவில்லை. திருமணம் விமரிசையாக நடந்தேறி விட்டது. மணமேடையில் முதல் முறையாக அவரைப் பார்த்த இனிமையான தருணத்தை என்னால் ஒரு போதும் மறக்க முடியாது. போட்டோவில் பார்த்ததை விட நேரில் அழகாக இருந்தார். அவருடைய பெயர், அவருடன் என் வாழ்க்கை எல்லாமே இனிமையானவை என்ற நம்பிக்கை எனக்கு இருந்தது. திருமணத்தில் ஒவ்வொரு சடங்கையும் ரொம்ப புனிதமாக நினைத்து மனம் ஒன்றி செய்தேன். திரு மாங்கலயத்தை பக்தி சிரத்தையுடன் கண்களில் ஒற்றிக் கொண்டு மார்பில் புதைத்துக் கொண்டேன். வாழ்க்கையில் எனக்குக் கிடைத்த பேரதிர்ஷ்டம், அபூர்வமான வரம் அந்த மாங்கல்யம்தான் என்று நினைத்தேன்.

அவருடைய வாழ்க்கைத் துணையாக கஷ்ட சுகங்களில் பங்கு பெறவேண்டும் என்று எவ்வளவு மனப்பூர்வமாக நினைத்தேன் என்றால், பின் வரும் நாளில் கொஞ்சம் வருத்தம் ஏற்பட்டாலும், திருமண நாளான்று நான் எடுத்துக் கொண்ட முடிவை நினைவு கூர்ந்து, அந்த கஷ்டத்தை மென்று விழுங்கியபடி சந்தோஷமாக அவருடன் ஒத்துழைத்தேன். கணவன் மனைவியின் பந்தத்தைப் பற்றி, மனைவி கணவனிடம் செலுத்த வேண்டிய கடமைகளைப் பற்றி எனக்கு ஏற்கனவே தெரியும். “அன்பால் நிறைந்த வீடுதான் சுவர்க்கத்திற்கு ஒப்பானது” என்றும் “பெண்ணின் வாழ்க்கை கோடி போன்றது, பந்தல் இருந்தால் படர்ந்து செழிக்கும்” என்று சிறு வயது முதல் பாடி வந்தேன். அப்படிப்பட்ட பாடல்கள், கதைகள், நாவல்கள் எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும். நானும் கொடியைப் போல் மதுசூதனனுடன் பிணைந்து கொண்டு நிம்மதியாக, பாதுகாப்பாக வாழ்ந்து வருகிறேன் என்ற திருப்தியை விட வேறு என்ன வேண்டும்?

ஆனால் இதெல்லாம் எளிதாக, சுனாயாசமாக நடந்து விடவில்லை. திருமண நாளன்று ஏற்பட்ட புனிதமான எண்ணத்தை நிலை நிறுத்திக் கொள்வதற்கு நான் ரொம்ப போராட்டம் நடத்த வேண்டியிருந்தது. அவருடைய பழக்க வழக்கங்கள் எனக்கு நேர் எதிர். அவருக்கு சுத்தம் சுகாதாரம் ரொம்ப குறைவு. தன் சுற்றிலும் இருக்கும் இடத்தை குப்பையாக, களேபரமாக வைத்துக் கொள்ளும் பழக்கம் அவருடையது. என்னுடைய சுத்தம் அவருக்கு எரிச்சலைத் தந்தது. ஆறு மாதங்களில் நானும் அவரைப் போல் மாறுவதற்கு ரொம்ப முயற்சி செய்தேன். எங்கள் பக்கத்து வீட்டுக்காரிக்கு என்னைப் போல் சுத்தம் பற்றி பித்து கிடையாது. அவளுடைய கணவருக்கு கொஞ்சம் தூசி, குப்பை இருந்தாலும் பைத்தியம் பிடித்து விடுமாம். அந்தம்மாள் மிரண்டு போகாத குறையாய் அவருக்கு வேண்டிய விதமாக வைத்துக் கொள்வதற்கு திண்டாடிக் கொண்டிருப்பாள். நாங்கள் இருவரும் சந்தித்துக் கொள்ளும் போது இதைப் பற்றியே பேசிக் கொண்டிருப்போம். நான் அவளுக்கு என்னுடைய பழக்கங்களை கற்றுக் கொடுத்து, அவளுடைய சோம்பேறித் தனத்தை கொஞ்சம் இரவல் வாங்கிப் கொண்டேன்.

அவர் என்னை அன்புடன் நடத்தி வந்தார். அன்பிற்கு அளவுகோல் என்ன? ஒரு முழம் பூ வங்கி வருவது, சினிமாவுக்கும், ஊர் சுற்றுவதற்கும் அழைத்துப் போவது என்றால் அதில் எனக்கு எந்த குறையும் இல்லை. ஆனால் எனக்கு விருப்பமான கனகாம்பரம் வைத்துக் கொண்டாலும், ஹிந்தி சினிமாவுக்குப் போகலாம் என்று சொன்னாலும் அவருக்கு எரிச்சல் வந்து விடும். அவருக்கு எரிச்சல் தரக்கூடாது என்று திருமண நாளன்றே சத்தியம் செய்து கொண்டேன் இல்லையா, அதனால் நாங்கள் ரொம்ப அன்புடன்தான் இருந்து வந்தோம். எங்க மாமியார், மாமனார் ரொம்ப நல்லவர்கள்தான். திருமணத்தின்போது வரதட்சிணை, சீர்வரிசை தவிர வேறு எந்த வேண்டாத விருப்பங்களையும் தீர்த்து வைக்கச் சொல்லிக் கேட்டதில்லை. அது போறாது இது போறாது என்று என்னை ஒருநாளும் துன்புறுத்தியதில்லை. அவர்கள் வேறு ஊரில் இருந்ததால் எனக்கு மாமியார் கொடுமையும் இருந்ததில்லை. எல்லாம் நிம்மதியாக போய்க் கொண்டிருந்தது.

அன்று… எங்கள் திருமணம் முடிந்து ஒரு வருடம் நிறைந்த அன்றைக்கு… கடந்த வருடம் எனக்குக் கிடைத்த பந்தலானது எவ்வளவு குளிர்ச்சியானதோ, எவ்வளவு வெப்பம் நிறைந்ததோ மனதிலேயே அசை போட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, அவருடைய சட்டைக்கு பித்தான் தைத்துக் கொண்டிருந்த ஊசி என் விரலில் சுருக்கென்று தைத்து விட்டது. ‘அம்மா!” என்று பெரும் குரலெடுத்து கத்தும் முன்பே வாசலில் பெரிய ஆரவாரம் கேட்டது. எனக்கு பயமாக இருந்தது. ஒரே எட்டில் வாசலுக்கு ஓடினேன். நிறுத்தப்பட்ட ஆட்டோவைச் சுற்றிலும் கும்பலாக மனிதர்கள் கூடியிருந்தார்கள். ஸ்கூட்டர்களிலிருந்து ஆட்கள் இறங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். அந்த கும்பலிலிருந்து வழி ஏற்படுத்திக் கொண்டே என் கணவரை நான்கு பேர் ஆட்டோவிலிருந்து கீழே இறக்கினார்கள். சோர்வாக அடியெடுத்து வைத்தபடி வந்து கொண்டிருந்தவரைப் பார்த்ததும் என்ன நடந்தது என்று தெரியாமலேயே ஹோவென்று கதறினேன்.

“ஒன்றும் இல்லையம்மா. ஒன்றும் நடக்கவில்லை. நாமெல்லோரும் கொடுத்து வைத்தவர்கள்” என்றபடி பெரியவர் ஒருவர் அவரைக் கட்டில் மீது படுக்க வைத்தார், அப்பொழுதுதான் பார்த்தேன். அவருடைய வலது கையில் பெரிய கட்டு. ரத்தத்தில் தோய்ந்த பேண்டேஜ். எனக்கு தலை சுற்றுவது போல் இருந்தது. சோர்வு ஆட்கொண்டதில் நிற்க முடியாமல் தரையில் சரிந்து விட்டேன்.

‘என்ன ஆயிற்று இவருக்கு? என் தெய்வம் திரும்பவும் எனக்குக் கிடைக்குமா?’ விசும்பி விசும்பி அழுது கொண்டிருந்த என்னைச் சமாதானப்படுத்திக் கொண்டே அவர்கள் எல்லோரும் நடந்த விஷயத்தைச் சொன்னார்கள். அவர் தினமும் பாக்டரியில் இயக்கும் இயந்திரத்தைப் பற்றிச் சொன்னார்கள். அந்த இயந்திரத்தை எவ்வளவு திறமையுடன் இயக்கினால் எவவளவு போருட்களை தயாரிக்க முடியுமோ விவரமாகத் தெரிவித்தார்கள். அவர் அந்த வேலையை ஏழு வருடங்களாக எவ்வளவு திறமையுடன் செய்து வந்தார் என்றும் சொன்னார்கள். அப்படியும் இன்று அந்த மிஷின் அவருடைய வலது கை விரல்களை எப்படி கத்தரித்து விட்டதென்று சொன்னார்கள். அது ஒன்றும் பெரிய ஆபத்து இல்லை என்றும், செய்ய வேண்டிய முதலுதவி செய்து விட்டார்கள் என்றும், மேற்கொண்டு சிகிச்சை செய்ய வைப்பார்கள் என்றும் சொன்னார்கள். அவருக்கு இப்பொழுது ஓய்வும், போஷாக்கான ஆகாரமும் தேவை என்றும், அதற்கு செலவழிக்கச் சொல்லி என் கையில் கொஞ்சம் பணம் கொடுத்தார்கள். அவர்கள் என் கணவர் வேலை பார்க்கும் பாக்டரி யூனியனில் வேலை செய்பவர்களாம். கடவுள்தான் அவர்கள் உருவில் இந்த கஷ்டத்தில் எனக்கு ஆதரவு கொடுப்பதற்கு வந்திருக்கிறார் போலும் என்று தோன்றியது. கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டு தைரியம் சொல்லுவது போல் அவர் பக்கம் பார்த்தேன். எல்லோருக்கும் காபி கலந்து கொடுக்கும் வரையில் அவர்கள் எங்கள் வீட்டிலேயே இருந்தார்கள். அவர்கள் போகாமல் அப்படியே நாள் முழுவதும் தங்கியிருந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று தோன்றியது. கஷ்டத்தில் இருக்கும் என்னை ஆதரிப்பதற்கு, கூட பிறந்த அண்ணன் தம்பி வந்து உட்கார்ந்து இருப்பது போல் தோன்றியது. அவர்களுடைய தைரியம் நிறைந்த பேச்சுக்கள் மட்டும் இல்லை என்றால் நான் என்னவாகி இருப்பேனோ? கஷ்டம் வந்துவிட்டது என்ற நினைப்பு வரும் முன்பே அந்த கஷ்டத்தில் நாம் தனியாக இல்லை என்றும், கரையில் சேர்ப்பதற்கு கைகள் நம் சுற்றிலும் இருக்கிறது என்று தெரியும் போது எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும் என்று அனுபவபூர்வமாக உணர்ந்தேன்.

அவர்களை அனுப்பிவிட்டு வாசல் கதவைச் சாத்திவிட்டு வரும் போது திரும்பவும் என் வேதனை எல்லாம் நெஞ்சுக்குள் வந்தது உடகார்த்திருப்பது போல் தோன்றியது. ஆனால் நான் அழவில்லை. மறுபடியும் அழும் வாய்ப்பை என் கணவர் எனக்குக் கொடுக்கவில்லை. நான் உள்ளே வரும்போது அவர் அழுது கொண்டிருந்தார். முடமாகிவிட்ட தன் கையைப் பார்த்துக் கொண்டு குமுறி குமுறி அழுது கொண்டிருந்தார். நான் எங்கிருந்தோ தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு, கண்ணீரை விழுங்கி அவருடைய கண்ணீரைத் துடைத்தேன். தாய் கைக் குழந்தையை மார்போடு அரவணைத்துக் கொள்வது போல் அவரை அணைத்துக் கொண்டு சமாதானப் படுத்தினேன். தைரியம் சொன்னேன். விரல்கள் இல்லாவிட்டாலும் அவருடைய வாழ்க்கையில் எந்த மாற்றமும் வராமல் பார்த்துக் கொள்ளும் பொறுப்பு என்னுடையது என்றேன். அவர் எந்த அளவுக்கு கோழை ஆகி விட்டார் என்றால், அந்த விரல்கள் இல்லாததால் அவர் மீது என்னுடைய அன்பும் குறைந்துவிடும் என்று நினைத்து விட்டார். “எவ்வளவு பைத்தியக்காரத்தனமாக யோசிக்கிறீங்க தெரியுமா?” என்று கடிந்து கொண்டேன். அவர் எப்படி இருந்தாலும் என்னுடயவர் என்றும், என்னுடைய காதலுக்கு இது போன்ற சோதனைகள் ஒரு பொருட்டு இல்லை என்றும் சொன்னேன். ரத்தத்தால், மருந்துகளால் தோய்ந்திருந்த அந்தக் கையின் கட்டை மென்மையாக, அன்புடன் என் இதழ்களை பொருத்தி முத்தமிட்டேன்.

ஆனால் அவருக்கு வேறு ஒரு கவலை பிடித்துக் கொண்டு விட்டது. விரல்கள் இல்லாமல் அந்த வேலையை எப்படி பார்ப்பது? வேலையிலிருந்து நீக்கிவிட்டால் என்ன செய்வது? இனிமேல் யாராவது எந்த வேலையாவது தருவார்களா? நான் எவ்வளவு தைரியம் சொன்னாலும் அவருடைய கவலை நீங்கியபாடில்லை. தூக்க மாத்திரைக் கொடுத்து அவரைத் தூங்க செய்தேன். நான் மட்டும் விடிய விடிய விழித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

மறுநாள் செய்தி தெரிந்து மாமியாரும் மாமனாரும் வந்தார்கள். திரும்பவும் அழுகை. இனி இந்த அழுகைக்கு முடிவே இல்லையா? அவரை இதிலிருந்து மீள விட மாட்டார்களா என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்த போது திரும்பவும் யூனியன்காரர்கள் வந்தார்கள். அவர்களுடைய வருகையினால் வீட்டில் கொஞ்சம் தைரியம் ஏற்பட்டது. வேலையைப் பற்றி எந்த பயமும் இல்லை என்றார்கள். “உன்னை வேலையை விட்டு அனுப்பி விடுவதாக இருந்தால் அப்புறம் இந்த யூனியன் இருப்பது எதற்காகவாம்?” என்றார்கள். காம்பன்சேஷன், வேலை விஷயம் எல்லாம் தங்களுக்கு விட்டு விட்டு உடல் நலனை கவனித்துக் கொள்ளச் சொன்னார்கள். அவருக்கு எவ்வளவு தைரியம் வந்தது என்று சொல்ல முடியாது. என்னை அழைத்து யூனியன் தலைவருக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்து அவருடைய கால்களில் விழுந்து வணங்கச் சொன்னார். நானும் பதற்றத்துடன், ஆனால் மனப்பூர்வமாகவே அவருக்கு வணங்கினேன். அப்பொழுது அவர் தன் கால்களை பின்னால் இழுத்துக் கொண்டு, நான் அப்படிச் செய்தற்கு நொந்துகொண்டே சில விஷயங்களைச் சொன்னார். இன்று என் கணவரின் வேலை நிலைத்திருக்கப் போகிறது என்றால் அது இந்த யூனியன் மகிமையோ, இந்த யூனியன் தலைவரின் தயவோ இல்லையாம். எப்பொழுதோ நூற்றி இருபத்தைந்து வருடங்களுக்கு முன்னால் தொடங்கிய தொழிலாளர்களின் புரட்சியாம். தொழிலாளர்களுக்குள் ஒற்றுமை, போராட்டங்கள், புரட்சி எதுவும் இல்லாதபோது இது போன்ற பிரச்னையில் சிக்கிக்கொண்டவர்கள் தவிக்க வேண்டியதுதானே தவிர, எந்த பாக்டரி உற்பத்திக்காக விபத்திற்கு உள்ளானார்களோ அவர்கள் எதையும் பொருட்படுத்த மாட்டார்களாம். தொழிலாளர்கள் ஒற்றுமையாக இருந்து எத்தனையோ சட்டங்களை கொண்டு வந்தார்களாம். அதனால்தான் என் கணவரின் பிரச்சினை எளிதாக முடிந்து விட்டதாம். அவர் சொன்னதையெல்லாம் கவனமாகக் கேட்டுக் கொண்டேன். எனக்கு புரிந்த வரையில் என் கணவரோ, அவரைப் போல் பிரச்சினையில் மாட்டிக் கொண்ட யாராக இருந்தாலும் சரி, தனியாக இருக்க வேண்டியதில்லை, அவர்களுக்குத் துணையாக யூனியன் இருக்கிறது. அதைக் கேட்ட பிறகு எனக்கும், என் கணவருக்கும் மலையளவுக்கு தைரியம் வந்தது.

ஒரு மாதத்தில் அவருடைய கை குணமாகி விட்டது. கட்டுகளைப் பிரித்துக் கொண்டு வந்த அன்று இரவு அந்த முடமான கையைத் தொடும் போது அருவருப்பால் என் உடல் சிலிர்த்தது உண்மைதான். ஆனால் சிறிது நேரத்திலேயே அந்த அருவருப்பை மோகமாக மாற்றிக் கொண்டு அந்த கையை ஆவேசத்துடன் முத்தமிட்டேன்.

யூனியன்காரர்களின் பிடிவாதத்தால் அவருக்கு உதவியாக ஒரு அசிஸ்டென்டைப் போட்டார்கள். காம்பன்சேஷனாக பத்தாயிரம் மட்டும் கொடுத்தார்கள். வேலையில் எந்த மாற்றமும் இல்லாததால் அதை விட அதிகம் தர முடியாது என்று சொல்லிவிட்டார்கள். யூனியன்காரர்களும் மேற்கொண்டு வாதம் வேண்டாம், கொடுத்ததைக் கொண்டு திருப்திப் படுவோம் என்றார்கள். அவரும் சம்மதித்தார். நான்கு மாதங்கள் கழித்து பழையபடி எங்கள் வாழ்க்கை திரும்ப கிடைத்து விட்டாற்போல் இருந்தது.

அப்பொழுதுதான் நான் கருவுற்று இருப்பதாக சந்தேகம் வந்தது. மேலும் ஒரு மாதம் போனதும் உறுதியாகி விட்டது. டாக்டரிடம் போனபோது அவள் சோதித்துவிட்டு, எடையைப் பார்த்து டானிக்குகளை எழுதிக் கொடுத்தாள். அதற்குப் பிறகு அவர் என்னை ரொம்ப அபூர்வமாக பார்த்துக் கொண்டார். எனக்கு வேண்டியதை எல்லாம் வாங்கி தந்தார். பழமும், பாலும் சாப்பிடச் சொல்லி வலியுறுத்தினார். என் கணக்கு படி மூன்று மாதங்கள் முடிந்து விட்டன. அன்று மாலை தலைக்குக் குளித்துவிட்டு சிடுக்கு எடுத்துக் கொண்டிருந்தேன். திடீரென்று அடி வயிற்றில் பயங்கரமான வலி வந்தது. என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. பொறுத்துக் கொள்வோம் என்று பார்த்தேன். ஆனால் தீ அதிகமாகிவிட்ட சோற்றுப் பானை பொங்குவது போல் வலி மெம்மேல் அதிகரித்துக் கொண்டிருந்தது. வயிற்றில் ஏதோ கொந்தளிப்பு. இனியும் என்னால் தாங்கிக் கொள்ள முடியாது என்று தோன்றியது. அடுத்த வீட்டுக்காரிக்கு குரல் கொடுத்ததாக லேசாக நினைவு. அவள் வந்ததோ, அவளிடம் நான் என்ன சொன்னேன், எப்படிச் சொன்னேன் என்பதோ எதுவும் எனக்கு நினைவு இல்லை. சுய நினைவு இழந்து விட்டிருந்தேன். திரும்பவும் நான் கண்களைத் திறந்துப் பார்க்கும்போது ஆஸ்பத்ரியில் இருந்தேன். என்னைச் சுற்றிலும் என் வீட்டார் இருந்தார்கள். என் பெற்றோர்கள் வந்திருக்கிறார்கள் என்றால் எனக்கேதாவது ஆகியிருக்குமோ என்று பயந்து பார்த்தபோது ஒரு கையில் சலைனும், இன்னொரு கையில் இரத்தமும் ஏற்றிக் கொண்டிருந்தார்கள். வயிற்றுக்குள் பச்சைப் புண்ணாக இருந்தது. எனக்குக் கொஞ்சம் தெம்பு வந்த பிறகு அம்மா மெதுவாகச் சொன்னாள். என் குழந்தை கருப்பையில் வளரவில்லையாம். அதற்கு முன்னால் இருக்கும் குழாயில் வளர்ந்து இருந்ததாம். அப்படி என்றால் என்னவென்றோ, அது எப்படி நடந்தது என்றோ எனக்கு எதுவும் புரியாவிட்டாலும், நடக்கக் கூடாதது ஏதோ நடந்துவிட்டது என்று மட்டும் புரிந்தது. வளர்ந்த அந்தக் கரு சிதைந்து என் வயிற்றுக்குள் முழுவதும் இரத்தக் குட்டையாகி விட்டதாம். டாக்டர்கள் ஆபரேஷன் செய்து, உள்ளே சுத்தப்படுத்தி, திரும்பவும் தைப்பதற்கு ஆறு மணி நேரங்களுக்கு மேலேயே பிடித்ததாம். அந்த ஆபரேஷன் காரணமாக இனி எனக்குக் குழந்தைகள் பிறக்கும் வாய்ப்பு இல்லையாம்.

“எப்படியோ உயிருடன் மீண்டு வந்து விட்டாய். இனி எதிர்காலம் என்னவாகப் போகிறதோ?” என்றாள் அம்மா.

அந்த வார்த்தைகள் எனக்கு வேடிக்கையாக இருந்தன. இருந்தாலும் என் நிலைமையை ஒரு முறை யோசித்துப் பார்த்துக் கொண்டேன். புயல் வந்த பிறகு சரிந்து விட்ட கூடு போல் இருந்தேன், மாலையில் அவர் வந்ததும் என்னால் துக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ள முடியவில்லை. “இனி எவ்வளவு அழுது எனன பயன்? நம் தலையெழுத்து இப்படி இருக்கும்போது” என்றார் அவர் குத்தல் நிறைந்த தொனியில்.

எனக்கு வந்த ஆபத்திற்கு அவர் கலங்கிப் போய் விடுவார் என்று நினைத்தேன். என் தலையை வருடிக் கொடுத்து, என் கண்ணீரைத் துடைப்பார் என்று நினைத்தேன்.

“நான் இருக்கிறேன். நீ எதற்காக அழுகிறாய்?’ என்று என் கையைப் பற்றிக் கொள்வார் என்று நினைத்தேன். இவை எதுவும் நடக்காமல் போனதோடு அவர் கண்களில் என்னைப் பற்றி வெறுப்பு நிறைந்திருப்பது ஏன் என்று எனக்குப் புரியவில்லை. ”உன்னால் இனி குழந்தைகளைப் பெற முடியாது என்று உன் மாமியாருக்கு உன் மீது எரிச்சலாக இருக்கு” என்று அம்மா மறு நாள் சொல்லும் வரையில் எனக்கு அவர் ஏன் அப்படி இருக்கிறார் என்று புரியவில்லை.
புரிந்த பிறகு எல்லை மீறிய பயம் ஏற்பட்டது. “அம்மா! இனி என் கதி என்ன? நான் என்ன செய்வது?” என்றேன் மிரண்டு போனவளாக.

“என்ன செய்ய முடியும்? உன் வாழ்க்கை இப்படிச் சீரழிந்து விட்டதே? குழந்தையைத் தூக்கிக் கொள்ளும் அதிர்ஷ்டம் இல்லை. இனி அவர்கள் என்ன சொன்னாலும் சகித்துக் கொள்வதைத் தவிர் உன்னால் என்ன செய்ய முடியும்?” அம்மா இயலாமையும், வருத்தமும் கலந்த குரலில் அழத் தொடங்கினாள்.

எனக்கு கண்ணீர் கூட வராத அளவுக்கு பயம் ஏற்பட்டது. அந்த பயத்தில் எனக்குப் புரிந்தது என்னவென்றால் நான் தனிமையில் விடப்பட்டிருக்கிறேன். எனக்கு வந்த இந்த கஷ்டத்தில் என் மேல் இரக்கம் காட்டுவதற்கு யாரும் தயாராக இல்லை. அவர்கள் எல்லோருக்கும் இனி குழந்தை பிறக்காது என்ற விஷயத்தைத் தவிர, எனக்கு நடந்த விபத்து முக்கியமானதாகத் தோன்ற வில்லை. கடைசியில் அம்மா உள்பட கவலைப்படுவதெல்லாம் பிறக்காத, பிறக்க முடியாத குழந்தையைப் பற்றித்தான். இப்பொழுது நான் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கும் வேதனை, என் உடல் நலம் தேறிக் கொள்ள வேண்டிய அவசியம், என் உடல் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கும் அவஸ்தை இதைப் பற்றி யாருக்கும் அக்கறை இல்லை. சிரத்தை இல்லை.

“எவ்வளவு பெரிய கண்டத்திலிருந்து தப்பியிருக்கிறாள்!” ஆஸ்பத்ரியில் ஆயா சொன்ன போது “யாரை சந்தோஷபடுத்த? பட்டுப் போன மரமாய் அவன் நிம்மதியைக் குலைப்பதற்கு அல்லாமல் எதற்காக உயிர் பிழைத்தாள்?” என்று முணுமுணுத்துக் கொண்டாள் என் மாமியார்.

குழந்தைகள் பிறக்காமல் போனது எனக்கும் வேதனை தரும் விஷயம் என்றோ, எனக்கும் குறையாக இருக்கும் என்றோ நினைப்பு வராத அளவுக்கு என் காரணமாக அவருக்கு வந்த கஷ்டம் அதிகமாகி விட்டது. அவருக்குக் குழந்தைகள் இல்லாமல் போய் விடுவார்கள். அவருடைய வம்சம், வீட்டுப் பெயர், சொத்து எல்லாம் வியர்த்தமாகப் போய் விடும். இதற்கெல்லாம் காரணம் நான்! எல்லோரும் இந்த ரீதியில்தான் யோசித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். எனக்கு சிகிச்சை நடந்து வருகிறது. மருந்து மாத்திரைகள் கொடுத்து வருகிறார்கள். ஆனால் எல்லாம் இயந்திர கதியில் நடந்து கொண்டிருந்தன. என்னை வேலைக்கு உதவாத ஒரு இயந்திரமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். எங்கள் வீட்டில் வேலைக்கு உதவாமல், நடமாடுவதற்கு இடைஞ்சலாக இருக்கும் பழைய தையல் மிஷினைப் பார்த்து சலித்துக் கொள்வது போல் சலித்துக் கொள்கிறார்கள்.

நான் ஆஸ்பத்திரியிலிருந்து வீட்டுக்கு வந்தேன். அம்மா அப்பா வேலை இருப்பதாகச் சொல்லி உடனே கிளம்பிவிட்டார்கள். அவர்கள் என்னை தம்முடன் அழைத்துப் போவதற்கு பயப்படுவது போல் தென்பட்டார்கள். ஏன் என்று எனக்குப் புரியவில்லை. அவர்கள் என்னை உடன் அழைத்துப் போகாததற்கு மாமியார் குத்திக் காட்டிப் பேசினாள். இந்த ரகளையில் என் கணவர் நடந்து கொண்ட முறை என்னை ரொம்பவும் பாதித்தது.

நான் எதற்கும் லாயக்கு இல்லாதவள் என்று அவர் எப்படி நினைப்பார்? குழந்தைக்காக மட்டும்தானா என்னைத் திருமணம் செய்து கொண்டது? நட்பு, காதல், சகவாசம் இதற்கெல்லாம் அர்த்தமே இல்லையா?
இத்தனை நாட்களும் நடந்தது போலவே நான் அவர் சொல்லும் செய்திகளைக் கேட்டுக்கொண்டும், அவருக்கு வேண்டியதை செய்து கொண்டும், அவருக்கு ஓய்வை, சுகத்தை தந்து கொண்டும், அவருடன் சினிமாவுக்கும், வெளிவாசலுக்கும் போய்க் கொண்டும் இருக்கக் கூடாதா? அப்படி இருப்பதற்கு என்ன தடை?

குழந்தைகள் இல்லாத பெண்கள் யாராவது இருக்கிறார்களா என்று யோசித்துப் பார்த்தேன். உடனே ருக்மிணி அத்தை நினைவுக்கு வந்தாள். அவளுக்குக் குழந்தையில்லை. நாற்பது வயது வரும் வரையில் குழந்தைக்காக எத்தனையோ முயற்சி செய்தார்கள். பார்க்காத டாக்டர் இல்லை. கும்பிடாத தெய்வம் இல்லை. ஆபரேஷன்கள், மருந்துகள் ஒரு பக்கம், பூஜைகள், நோன்புகள் ஒரு பக்கம் அவள் வாழ்க்கையை ஆக்ரமித்துக் கொண்டன. அவள் யோசனைகள், நினைப்பு எல்லாமமே குழந்தைக்காகதான். எல்லோரும் அவளை இரக்கத்துடன் பார்ப்பார்கள்.

கடைசில் இனி குழந்தை பிறக்காது என்று முடிவாகிவிட்ட பிறகு எங்க மாமா தன் தம்பியின் மகனை வளர்த்துக் கொண்டார். என்னவானாலும் குழந்தை இல்லாத பெண்ணுக்கு கஷ்டங்கள் தீராது. அப்படி என்றால் திருமணம் குழந்தைக்காகதானா? ஒரு பெண் பிறந்து வளர்வது குழந்தைகளைப் பெறுவதற்காகதானா? ஒரு ஆணுக்குக் குழந்தையைப் பெற்றுத் தருவது தான் பெண்ணின் ஜென்ம சாபல்யமா? பெண் என்றால் கருப்பையும், சினைமுட்டைகள் தானா? அவை இல்லாத நான் எதற்கும் பயன் இல்லாதவளா? யோசிக்க யோசிக்க எனக்குத் தெரிந்த வரையில் பெண்களில் யாரும் மன நிம்மதியுடன் இருப்பது போல் தெரியவில்லை.

வரதட்சிணைக் கொடுத்து என்னால் திருமணம் செய்து கொள்ள முடிந்தது. ஆனால் என் சிநேகிதிகளில் சிலர் வரதட்சிணை கொடுக்க முடியாமல் கல்யாணம் ஆகாமல் நின்றுவிட்டார்கள். கல்யாணம் ஆகாமல் போனதால் எல்லோரும் மதிப்புக் குறைவாக பார்க்கும் போது அதைத தாங்கிக் கொள்வதற்கு போராடிக் கொண்டிருந்தார்கள். கொடுத்த வரதட்சிணை போதவில்லை என்று மாமியார் வீட்டுக் கொடுமைகளைத் தாங்க முடியாமல் நிர்மலாவும், சரோஜாவும் தற்கொலை செய்து கொண்டார்கள். கமலாவை அவள் கணவனே கொன்று விட்டதாகக் கேள்வி. இரண்டுமே பெண்ணாக பெற்றதற்கு அடுத்த வீட்டு மாமி துன்புறுத்தலை அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறாள். இத்தனை நாளும் நான் ஏன் குருடியாக இருந்து வந்தேன்? நாடு முழுவதும் பெண்களின் அவலக் குரல்களால் எதிரொலித்துக் கொண்டிருக்கும் போது, நான் அன்னியோன்ய தாம்பத்தியத்தைப் பற்றி, அன்பு நிறைந்த இல்லத்தைப் பற்றி எப்படி கனவுகள் கண்டு கொண்டிருந்தேன்? என்னைப் போன்ற லட்சக் கணக்கான அஞ்ஞானிகள் அது போல் கனவுகள் கண்டு கொண்டும், எங்கேயும் கிடைக்காத அது போன்ற காதலுக்காக தங்களுடைய இரத்தத்தை தாரை வார்த்தும் வருகிறார்கள். ஏன் இப்படி எல்லாம் நடந்து கொண்டிருக்கிறது? இந்தக் கேள்விகள் என்னைத் துளைத்தெடுத்துக் கொண்டிருந்தன.

நாட்கள் கழிந்துக் கொண்டிருந்தன. ஒரு நாள் என் மாமியார் திடீரென்று என் மீது தாக்குதல் துவக்கினாள். என் காரணமாக அவளுடைய மகனுக்கு நிம்மதி இல்லாமல் போய்விட்டதாம். இளைத்துத் துரும்பாகி விட்டானாம். கவலையில் குன்றி போய் விட்டானாம். இது முற்றிலும் பொய். என்னுடன் முகம் கொடுத்து பேசுவது இல்லையே தவிர மற்ற விஷயங்களில் நன்றாகவே இருந்தார். ஆபீசில் வேலை குறைந்து விட்டது. உடல் நலம் தேறி, கொஞ்சம் பருமனும் ஆகி விட்டிருந்தார்.

இளைத்துத் துரும்பாகி விட்டது நான்தான். அப்படி இருக்கும் போது மாமியார் இந்த தாக்குதலை ஏன் தொடங்கினாள் என்று புரியவில்லை. நாட்கள் செல்லச் செல்ல அக்கம் பக்கத்தில் இருப்பவர்கள் கூட என் மாமியாருடன் சேர்ந்து என் கணவர் படும் கவலையைப் பற்றி, இளைத்துப் போவதைப் பற்றி வருத்தப்பட தொடங்கினார்கள். நான் தனிமையில் விடப் பட்டேன். தனியாய் குமுறிக் கொண்டிருந்தேன்.

ஒரு நாள் என் மாமியார் மறைமுகமாக அல்லாமல் தெளிவாகவே தன் அபிப்பிராயத்தைச் சொல்லி விட்டாள். என் கணவருக்கு இன்னொரு திருமணம் செய்து வைக்கப் போகிறாளாம். நான் பயத்தால் நடுங்கி போய் விட்டேன். சரியாக பார்த்தாலும், பார்க்காவிட்டாலும் எப்படியோ நான் இந்த வீட்டில் விழுந்து கிடந்தேன். என்னை என் வீட்டிலிருந்து வெளியேற்றி விட்டு வேறொரு பெண்ணைக் கொண்டு வருவார்களாம். என் கணவரிடம் கேட்ட போது, “அம்மாவுக்கு பேரக் குழந்தை வேண்டுமாம். நான் என்ன செய்யட்டும்?” என்றார். ஆனால் தன்னுடைய அம்மாவைத் தூண்டிவிட்டதே இவர்தான் என்று புரிந்தது, அவருடைய போக்கைப் பார்க்கும்போது.

“என்ன செய்யப் போறீங்க?” என்று கேட்டதற்கு என்னை விவாகரத்து செய்துவிட்டு மறுமணம் செய்து கொள்ளப் போவதாகச் சொன்னார். சாதாரணமாக தொடங்கிய இந்த பேச்சு போகப் போக மிரட்டலாக மாறியது. நானாக முன் வந்து விவாகரத்துக்கு சம்மதித்தால் சரி, இல்லா விட்டால் எந்த முறையில் விவாகரத்து வாங்கிக் கொள்ள முடியும் என்று சில வழிமுறைகளைச் சொன்னார். அதைக் கேட்கும்போது என் உடலில் நடுக்கம் ஏற்பட்டது.

எங்க அம்மா, அப்பாவை அழைத்தார்கள். என்னை அழைத்துப் போகச் சொல்லி விட்டார்கள். இயலாமையுடன் தலையைக் குனிந்துக் கொள்வதைத் தவிர அவர்களால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. நான் வீட்டை விட்டு போக வேண்டுமாம். இது என் வீடு இல்லையாம். அவருக்கு யார் குழந்தையைப் பெற்றுத் தருவாளோ அவளுடையதாம். திருமண நாள் அன்று சொல்லப் பட்ட புனிதமான மந்திரங்களுக்கு அர்த்தம் அவருடைய வம்சத்தை அபிவிருத்தி செய்தபோதுதானாம். அதாவது அவருக்குக் குழந்தைப் பெற்றுத் தரும் உத்தியோகம் இது. ஐம்பதாயிரம் கொடுத்து வாங்கிக் கொண்ட உத்தியோகம் இது. அந்த வேலைக்கு நான் லாயக்கு இல்லாமல் போய் விட்டேன் என்பதால் என்னை ஒதுக்கி விட்டு வேறு ஆளை போட்டுக் கொள்வார்கள். இதுதான் திருமணத்தின் உண்மையான அர்த்தம். அதை மறைத்து வைத்துவிட்டு, காதல், அன்பு, ஆதரவு என்று பசப்பு வார்த்தைகள் சொல்லுவானேன்? எதற்காக இந்த ஏமாற்று வேலை? ஏன் என்றால் உத்யோகம் என்றால் உரிமைகளைக் கேட்பார்கள். பிரதிபலனை கேட்பார்கள். போனஸ் கொடுக்கச் சொல்லுவார்கள். அதுவே தாம்பத்தியம், தாய்மை என்று சொன்னால் மனதை, உடலை ஒப்படைத்து வேலை செய்வார்கள். எதையும் கேட்காமல் கொடுத்ததைக் கொண்டு திருப்தி அடைவார்கள். நல்லவனாக இருந்து கொஞ்சம் அன்பு செலுத்திவிட்டால் தலையில் வைத்துக்கொண்டு கொண்டாடுவார்கள். அதையும் இதையும் கொண்டு வா என்று கேட்டால் சண்டைக்காரி என்று பட்டப்பெயர் வந்து விடுமோ என்று பயப்படுவார்கள். இத்தனை லாபங்கள் இருக்கும்போது அதைத் திருமணம் என்று அழைக்காமல் வியாபாரம், உத்தியோகம் என்று ஏன் சொல்லப் போகிறார்கள்?

அது புரிந்த பிறகு என்னுள் கோபம் வளர்ந்து கொண்டு வந்தது. இது அநியாயம் என்று குரலெடுத்து கத்த வேண்டும் போல் இருந்தது. எல்லாவற்றையும் விட ஆச்சரியம் என்னுடைய தனிமையைப் பற்றி. எனக்கொரு கஷ்டம் வந்தால் பகிர்ந்துகொண்டு எனக்கு உறுதுணையாக இருப்பதற்கு ஒருத்தருமே இல்லாமல் போவானேன்? என்னை ஒத்த பெண்களுக்குக் கூட என் வேதனை புரியவில்லையே ஏன்? அன்று பாக்டரியிலிருந்து விரல்கள் வெட்டப்பட்டு அவர் வந்த போது எத்தனை யூனியன்காரார்கள் வந்தார்கள்? எவ்வளவு தைரியம் சொன்னார்கள்? முதலாளியிடம் கேட்டு வைத்தியச் செலவுக்கு பணம் வாங்கிக் கொடுத்தார்கள். நாங்கள் எல்லோரும் உனக்கு துணையாக இருக்கிறோம் என்றார்கள். எங்களுக்குக் கஷ்டம் வந்தால் நீ வர மாட்டாயா என்றார்கள். நாமெல்லோரும் ஒன்று என்றார்கள். திரும்பவும் அந்த வேலைக் கிடைக்கும் வரையில் போராடினார்கள். நஷ்ட ஈடு கிடைக்கும் வரையில் செருப்பு தேய நடந்தார்கள். எனக்கும் தைரியம் சொன்னார்கள். அதெல்லாம் எவ்வளவு நன்றாக இருந்தது? அவருடைய வேதனை, கவலை எல்லாம் ஒரே நாளில் எப்படி தீர்ந்து விட்டது? உற்பத்தி செய்யும் பணியில் ஈடுபட்டிருந்தபோது வேலைக்கு உதவாமல் போய்விட்ட கை எவ்வளவு சலுகைகளைப் பெற்றது? எவ்வளளவு ஆதரவு அந்த கையைச் சுற்றிலும் இருந்தது? அதற்குப் பின்னால் எவ்வளவு வரலாறு இருந்தது? எத்தனை போராட்டங்கள், புரட்சிகள் இருந்தன?
நான் ஒரு குழந்தையைப் பெற்றுக் கொள்ளப்போகும் போது, அந்த பணியில் எதிர்பாராமல் ஒரு விபத்திற்கு உள்ளாகிவிட்டால், எனக்கு இந்த தனிமை ஏன்? ஒருக்கால் எனக்கு நடந்த விபத்திற்கு அவரே கூட காரணமாக இருக்கலாம். அந்த அணுவானது இணையவில்லை என்றால் என் கருமுட்டையானது வழக்கம் போல் வியர்த்தமாக வெளியேறி விட்டிருக்குமோ என்னவோ. அவருடைய அணு இணைந்ததால் என் உடல் சீர் குலைந்துவிட்டது. முக்கியமான பகுதி ஒன்று என் உடலிலிருந்து நீக்கப்பட்டுவிட்டது. மலடி என்ற பட்டம் என் தலையில் விழுந்தது. இதெல்லாம் குழந்தையைப் பெற்றுக் கொள்ளும் பணியில்தான் நடந்ததது. எதிர்காலத்தில் பாக்டரி இயந்திரங்களை இயக்கியோ, வங்கியில் கணக்குகள் எழுதியோ, கட்டிடங்களைக் கட்டியோ, மருத்துவம் பார்த்தோ சமுதாயத்திற்கு உபயோகமாக இருக்கப் போகும் ஒரு குழந்தையைப் பெறும் முயற்சியில்தான் நடந்தது. குழந்தையை உற்பத்தி செய்யும் பணியில்தான் நிகழ்ந்தது. இருந்தாலும் எனக்கு எந்த சலுகைகளும் இல்லை. எனக்கு யாருடைய ஆதரவும் இல்லை. வேலையிலிருந்து என்னை நீக்கி விட்டார்கள். என்னைத் தேற்றுபவர்களும், எனக்கு தைரியம் சொல்பவர்களும் யாரும் இல்லை. நான் தனித்து விடப்பட்டேன். ஏன்? ஏன்? ஏன்? என் தனிமைக்குப் பின்னால் இருந்த சதித் திட்டம் எப்படி தொடங்கியது? பெண்கள் எல்லோரும் ஏன் ஒற்றுமையுடன் இல்லை? தாய்மார்களாக, மனைவியராக, மகள்களாக, மாமியார்களாக, மருமகள்களாக, நாத்தனார்களாக ஏன் பிரிந்து விட்டார்கள்? யார் அவர்களைப் பிரித்தார்கள்? தாம்பத்தியம் என்ற பெயரில், தாய்மை என்ற பெயரில் ஏன் இப்படி ஏமாற்றுகிறார்கள்? இந்த ஏமாற்று வேலை யாருக்கு லாபங்களை ஈட்டித் தருகிறது? இதைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். கைப்பிடியாக இறுகிக் கொள்ளாமல் பெண்கள் முடமான கையைப் போல் ஒருவருக்கொருவரே ஏன் ஆகி விட்டார்கள் என்று தெரிந்துக் கொள்ளவேண்டும். என்னைப் போலவே வேதனை அனுபவிப்பவர்கள், தற்கொலையை நோக்கி துரத்தப்படுபவர்கள் எத்தனை பேர் இருக்கிறார்களோ நான் அவர்களைச் சந்திக்க வேண்டும். அதுதான் என் வாழ்க்கையின் லட்சியம் என்று இப்பொழுது எனக்கு நிச்சயமாகப் புரிந்து விட்டது. என் ஜன்ம சாபல்யம் என் திருமாங்கல்யத்தில் இல்லை. என் கணவருக்கு பணிவிடை செய்வதில் இல்லை. நான் பெற முடியாத குழந்தை பாக்கியத்தில் இல்லை. என்னைப் போன்ற பெண்களுடன் கையை இணைத்துக் கொள்வதில்தான் இருக்கிறது.

சாஹித்ய அகடமி பரிசு (தெலுகு) பெற்ற ஓல்கா

இந்த வருஷத்துக்கான சாஹித்ய அகடமி விருதை தெலுகு  மொழிக்காகப் பெற்றிருப்பவர் ஓல்கா (லலிதகுமாரி). அவரைப் பற்றி கௌரி எழுதிய அறிமுகக் கட்டுரை கீழே.

சாகித்ய அக்காதமி விருது பெற்ற தெலுங்கு எழுத்தாளர் ஒல்கா

volga_lalitha_kumariபிரபல தெலுங்கு பெண் எழுத்தாளர் ஒல்கா அவர்களுக்கு “விமுக்தா” என்ற கதைத் தொகுப்பிற்கு சாகித்ய அக்காதமி  அவார்ட் கிடைத்துள்ளது. அவருடைய இயற் பெயர் P. லலிதகுமாரி. தெலுங்கு இலக்கியத்தில் பெண்ணிய வாதத்தின் கண்ணோட்டத்தை சீர்தூக்கி நிறுத்திய எழுத்தாளர்களில் முக்கியமானவர். 1950 நவம்பர், 27 ஆந்திர மாநிலம் குண்டூரில் பிறந்தவர். ஆந்திரப் பல்கலைக்கழகத்தில் எம்.ஏ. முடித்த பிறகு தெனாலியில், வி.எஸ்.ஆர். கல்லூரியில் தெலுங்கு லெக்சரர் ஆக பணி புரிந்திருக்கிறார். கதைகளுடன் நாவல்களையும் எழுதி இருக்கிறார்.

திரை உலகிலும் காலடி பதித்து இருக்கிறார். உஷாகிரண் நிறுவனத்தில் கதைப் பிரிவில் வேலை பார்த்து, மூன்று படங்களை தயாரித்து விருதுகளையும் பெற்று இருக்கிறார்.

அவர் எழுதிய “ஸ்வேச்சா” என்ற  நாவல் பல மொழிகளில் வெளியாக இருக்கிறது.

1991 லிருந்து 1997 வரையில் Asmita Resource Centre for Women நிறுவனத்திற்கு தலைவியாக இருந்திருக்கிறார். தற்பொழுது முக்கியச் செயலாளர் ஆக இருக்கிறார். 1990ல் தெலுங்கு பல்கலைக்கழகம் இவருக்கு “சிறந்த பெண் எழுத்தாளர்”  என்ற விருதை வழங்கி கௌரவித்து உள்ளது. 2014ல் Loknayak Foundation இலக்கிய  விருது பெற்றிருக்கிறார்.

தமிழ் வாசகர்களுக்கு அவருடைய படைப்புகளை அறிமுகம் செய்து வைக்கும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்திருப்பதில் பெரும் மகிழ்ச்சி எனக்கு.

இது வரையில் தமிழில் வெளிவந்த ஒல்காவின் படைப்புகள்

  1. மீட்சி (சாகித்ய அக்காதமி விருது பெற்ற தெலுங்கு நாவல்)
  2. தொடுவானம் தொட்டுவிடும் தூரம் (திண்ணை  இணைய இதழில்    தொடராக வெளிவந்தது.
  3. சுஜாதா
  4. ஒரு பெண்ணின் கதை

இவற்றை பதிப்பித்த பாரதி புத்தகாலயம்( 7, Elango Salai, Teynampet,, Chennai, Tamil Nadu 600018, India Phone:+91 44 2433 2424) அவர்களுக்கு எனது நன்றி என்றும் உரியது.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கௌரி பக்கம்

கௌரி கிருபானந்தனின் மொழிபெயர்ப்பு நூல்

Gowri_Kribanandanஜெயமோகனிடமிருந்து அடுத்த தீமுக்கு செல்ல நேரம் வந்துவிட்டது. இந்த வாரம் “அறிவிப்புகள்” – plugs for friends என்று வைத்துக் கொள்ளுங்களேன்.

கௌரி தமிழ் படைப்புகளை தெலுகுக்கும் தெலுகுப் படைப்புகளை தமிழுக்கும் ஓய்வில்லாமல் மாற்றி மாற்றி மொழிபெயர்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். சமீபத்தில் தெலுங்கு பெண் எழுத்தாளர் ஒல்காவின் சிறுகதைத் தொகுப்பின் மொழிபெயர்ப்பு வெளியாகி உள்ளது. பாரதி புத்தகாலயம் வெளியிட்டு இருக்கிறார்கள்.

கௌரியின் வார்த்தைகளில்:

இவருடைய படைப்புகள் பெண்ணியம் மட்டுமே கொண்டவை அல்ல. பெண்களுடைய பிரச்சனைகளை, இரண்டாம் நிலையில் அவர்கள் நடத்தப்படும் முறையை, பெண்கள் தம்முடைய எண்ணங்களை மாற்றி அமைத்துக் கொள்ள வேண்டிய அவசியத்தை தம் எழுத்துக்கள் மூலமாகத் தொடர்ந்து வலியுறுத்தி வருகிறார்.

இதுவரையில் ஒல்காவுடைய படைப்புகள் தமிழில்

  • மீட்சி
  • சுஜாதா
  • தொடுவானம் தொட்டுவிடும் தூரம்

என்ற தலைப்புகளில் வெளியாகி உள்ளன. கௌரி வெளிப்படையாகச் சொல்லவில்லை, ஆனால் அவற்றையும் கௌரியேதான் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார் என்று யூகிக்கிறேன்.

பல மொழிகள் உள்ள நம் நாட்டில் கௌரியின் சேவை மிகவும் முக்கியமானது. அவருக்கு என் மனப்பூர்வமான வாழ்த்துக்கள்!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கௌரி பக்கம்

டிஜிடல் யுக உ.வே.சா.க்களுக்கு ஒரு ஜே!

60th birthdayகௌரி கிருபானந்தன் அன்பளிப்பு சிறுகதைத் தொகுதியை தெலுகில் மொழிபெயர்ப்பதற்காக அதில் என்னென்ன சிறுகதைகள் வெளியாகின என்று தேடிக் கொண்டிருக்கிறார், தெரிந்தவர்கள் சொல்லுங்கள் என்று கேட்டிருந்தேன். கடைசியில் அவரே கண்டுபிடித்துவிட்டார். எப்படி? கு. அழகிரிசாமியின் மகன்களான திருவாளர்கள் சாரங்கராஜன் மற்றும் ராமச்சந்திரன் புத்தகத்தை இரவல் கொடுத்து உதவி இருக்கிறார்கள்!

ku. azhagirisamiசாதாரண விஷயம் என்று நான் நினைத்திருந்தது எத்தனை சிரமமான விஷயம் என்று தெளிவாகத் தெரிகிறது. கண்டுபிடிக்க இரண்டு மூன்று மாதங்கள் ஆகி இருக்கிறது. கடைசியில் புத்தகத்தின் பிரதி அழகிரிசாமியின் மகன்களிடமிருந்துதான் பெறப்பட்டிருக்கிறது. இதற்கே இவ்வளவு கஷ்டம் என்றால் எங்கெங்கோ சிறுகதைகளைத் தேடி தட்டச்சிடும் சென்ஷே, அழியாச்சுடர்கள் மாதிரி ஒரு தளத்தை நடத்தும் ராம், ஓப்பன் ரீடிங் ரூம் நடத்தும் ரமேஷ், தொகுப்புகள் தளத்தை நடத்தும் சிங்கமணி இவர்களை எல்லாம் நினைத்தால் பிரமிப்பாக இருக்கிறது. இவர்களை விடுங்கள், இவர்களாவது டிஜிடல் யுகத்து உ.வே.சா.க்கள், ஊர் ஊராக அலைந்து திரிந்து புதுமைப்பித்தன் சிறுகதைகளைத் தேடி கையால் பிரதி எடுத்து பதிப்பித்த வேதசகாயகுமார், கிராமம் கிராமமாக அலைந்து நாட்டார் பாடல்களையும், கதைகளையும், பழக்க வழக்கங்களையும் பதிவு செய்யும் நா. வானமாமலை, அ.கா. பெருமாள் போன்றவர்களுக்கு எல்லாம் கோவில்தான் கட்ட வேண்டும்!

டிஜிடல் யுகத்து உ.வே.சா.க்களுக்கு ஒரு வேண்டுகோள். இனி மேல் இணைக்கும் சிறுகதைக்களுக்காவது பதிப்பு விவரங்களை – எந்தப் பத்திரிகை/புத்தகத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்டது, எந்தப் பதிப்பு, பதிப்பகம், வெளியான தேதி இத்யாதி – பதிவு செய்யுங்கள். எதிர்கால வேதசகாயகுமார்களுக்கு உதவியாக இருக்கும்.

அன்பளிப்பு புத்தகத்தை வெளியிட்ட பதிப்பகம் திருவல்லிக்கேணி தமிழ்ப் புத்தகாலயம் (இன்னும் இருக்கிறதா?) முதல் பதிப்பு 1967இல் வந்திருக்கிறது. நான் அன்பளிப்பு எல்லாம் ஐம்பதுகளில் வந்திருக்கும் என்று நினைத்திருந்தேன். (அழகிரிசாமி எப்போது இறந்துபோனார்?)

அன்பளிப்பு கதை வரிசை

  1. அன்பளிப்பு
  2. ஏமாற்றம்
  3. ராஜா வந்திருக்கிறார்
  4. இரண்டு பெண்கள்
  5. இரண்டு ஆண்கள்
  6. சாப்பிட்ட கடன்
  7. கல்யாண கிருஷ்ணன்
  8. ஞாபகார்த்தம்
  9. அழகம்மாள்
  10. திரிவேணி
  11. தேவ ஜீவனம்
  12. எங்கிருந்தோ வந்தார்

புத்தகத்தில் உள்ள பதிப்புரை:

திரு கு. அழகிரிசாமி அவர்களின் 9வது கதைத் தொகுதி இது. தமிழில் 9 கதைத் தொகுதிகளை வெளியிட்டுள்ள ஆசிரியர்களின் எண்ணிக்கை மிகவும் குறைவு.
திரு. அழகிரிசாமி எழுதியுள்ள கதைகள் எண்ணிக்கையில் மட்டும் அதிகம் அல்ல. தரத்திலும் மிக உயர்ந்தவை. அவருடைய கதை ஒவ்வொன்றும் வாழ்க்கையின் ஒரு உண்மையைத் தெளிவாக விளக்கும் ஆற்றல் படித்தவை. வாழ்க்கையின் பிரச்சினைகளைப் பலகோணங்களில் நின்று கவனித்தும் பல்வேறுபட்ட கதைகளைப் படைத்துள்ளார். இத்தொகுதில் அடங்கியுள்ள ராஜா வந்திருக்கிறார், அன்பளிப்பு போன்ற கதைகள் அவருடைய சிறந்த படைப்புகள். இரண்டு பெண்களுக்கு இணையான கதை தமிழ் மொழியில் அபூர்மாகவே கிடைக்கும்.
இந்த நல்ல தொகுதியை வெளியிடும் வாய்ப்பினை எங்களுக்களித்த ஆசிரியருக்கு நன்றி.


பின்குறிப்பு: இங்கே இருப்பது கௌரி அவர்களின் அறுபதாம் கல்யாண புகைப்படம். படு ஜோராக இருக்கிறது! தம்பதியருக்கு என் மனப்பூர்வமான வாழ்த்துக்கள்!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கௌரி பதிவுகள், அழகிரிசாமி பக்கம்

கு. அழகிரிசாமியின் சிறுகதைத் தொகுதி பட்டியல் தேவை

Gowri_Kribanandanஇந்தத் தளத்து வாசகர்களுக்கு கௌரி கிருபானந்தனின் பேர் தெரிந்திருக்கும். தமிழிலிருந்து தெலுகுக்குகும் தெலுகிலிருந்து தமிழுக்கும் பல படைப்புகளை மொழிபெயர்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்.

ku. azhagirisamiஇப்போது கௌரிக்கு ஒரு புது அசைன்மெண்ட். சாஹித்ய அகாடமி விருது பெற்ற கு. அழகிரிசாமியின் அன்பளிப்பு சிறுகதைத் தொகுதியை தெலுகில் மொழிபெயர்க்க வேண்டும். கௌரியிடம் அழகிரிசாமியின் எல்லா சிறுகதைகளின் தொகுப்பு ஒன்று இருக்கிறது. ஆனால் அன்பளிப்பு சிறுகதைத் தொகுதியில் என்னென்ன சிறுகதைகள் வெளியாகின என்று தெரியவில்லை.

கௌரி என்னைக் கேட்டார். என் பிரதியைத் தேடிப் பார்த்தேன் கிடைக்கவில்லை. அக்கம்பக்கத்து நண்பர்களைக் கேட்டேன். சிலரிடம் புத்தகம் இல்லை, புத்தகத்தை வாங்கியவர்கள் எங்கே என்று தேடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். சரி படிப்பவர்கள் யாரிடமாவது இருக்கலாமே என்று இங்கேயும் கேட்டு வைக்கிறேன். யாரிடமாவது புத்தகம் இருந்தால் என்னென்ன சிறுகதைகள் உள்ளன என்று சொல்லுங்கள். சிறுகதைகளை தட்டச்சிட எல்லாம் வேண்டாம், பேர் தெரிந்தால் போதும்.

கல்கி எழுதிய விமரிசனத்திலிருந்து அன்பளிப்பு, ராஜா வந்திருக்கிறார், அழகம்மாள் என்று மூன்று சிறுகதைகளின் பேர் மட்டும் இப்போதைக்குத் தெரிகிறது.

நல்ல இலக்கியம் பக்கத்து மாநிலம் வரை போக சின்ன உதவியாவது செய்தால் நல்லது – ராமர், அணில் இத்யாதி கமெண்டை இங்கே நிரப்பிக் கொள்ளுங்கள்.

கௌரி தரும் தகவல்: சிறுகதைகளின் பட்டியல்
1.அன்பளிப்பு
2.தேவஜீவனம்
3.எங்கிருந்தோ வந்தார்
4.ஏமாற்றம்
5.ராஜா வந்திருக்கிறார்
6.ஞாபகார்த்தம்
7.அழகம்மாள்
8.திரிவேணி
9.இரண்டு பெண்கள்
10.இரண்டு ஆண்கள்
11.சாப்பிட்ட கடன்
12.கல்யாண கிருஷ்ணன்
இரண்டாம் பதிப்பு :1988
மூன்றாம் பதிப்பு: 1998
உரிமைப்பதிவு: திருமதி கு. அழகிரிசாமி, M-29/1, 25 வது குறுக்குத் தெரு, பெசன்ட் நகர், சென்னை 90
விலை ரூ.50
தேன்மழைப் பதிப்பகம்,
34, கொத்தவால் தெரு, ஆலந்தூர், சென்னை- 600 016

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: அழகிரிசாமி பக்கம், கௌரி பக்கம்

கௌரி கிருபானந்தன் மொழிபெயர்த்த தெலுகு நாவல் – முள் பாதை

Gowri_Kribanandanஇந்தத் தளத்து வாசகர்களுக்கு கௌரி கிருபானந்தனின் பெயர் பரிச்சயமானதுதான். தெலுகிலிருந்து தமிழுக்கும் தமிழிலிருந்து தெலுகுக்கும் பல ஆக்கங்களை மொழிபெயர்த்திருக்கிறார், மொழிபெயர்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்.

சமீபத்தில் யத்தனபூடி சுலோசனாராணி எழுதிய மீனா என்ற நாவலை   தெலுகிலிருந்து முள்பாதை என்ற பேரில் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். இது மின்புத்தகமாக கினிகே தளத்தில் கிடைக்கிறது (பகுதி 1, பகுதி 2). கௌரி அதைப் பற்றிய எழுதிய சிறு அறிமுகம் கீழே.

முள்பாதை

பிரபல தெலுங்கு எழுத்தாளர் திருமதி யத்தனபூடி சுலோசனாராணி அவர்களில் நாவல் மீனா தமிழில் முள்பாதை என்ற தலைப்பில் இரண்டு பகுதிகளாக வந்துள்ளது.

அவருடைய எல்லா படைப்ப்புகளும் எனக்கு விருப்பமானவை என்றாலும் முள்பாதை, மற்றும் சங்கமம் இரண்டும் எனக்கு மிகமிக பிடித்தமானவை.

இனி முள் பாதை பற்றி சிறிய அறிமுகம்.

சில சிறைச்சாலைகள் இருக்கும். அவற்றுக்குக் கதவுகள், பூட்டுக்கள் எதுவும் இருக்காது. கட்டுப்பாடு, அந்தஸ்து என்ற பெயரில் மகள் மீனாவை அது போன்ற கண்ணுக்குத் தெரியாத சிறைச்சாலையில் வளர்த்து வருகிறாள் கிருஷ்ணவேணி.

இன்னொரு குழந்தை பிறந்தால் மகள் மீது இருக்கும் அன்பு குறைந்து விடுமோ, தாயின் அன்பைப் பகிர்ந்தளிக்க வேண்டி இருக்குமோ என்ற அளவுக்கு, மகள் மீது அதீதமான பாசத்தை வைத்திருக்கும் கிருஷ்ணவேணி மகளுடைய வருங்கால கணவனை தானே முடிவு செய்கிறாள். மாப்பிள்ளை சாரதியை மீனாவுக்கு முதல் பார்வையிலேயே பிடிக்கவில்லை.

வாழ்க்கையில் நடக்கும் எல்லா விஷயங்களும் நினைவில் இருக்கப் போவதில்லை. ஆனால் சிறு வயதில் மாமி கிருஷ்ணவேணி செய்த அவமானம் கிருஷ்ணன் மனதில் ஆறாத வடுவாய்த் தங்கி விடுகிறது. ஆனால் மாமாவின் மகள் மீனாவைப் பார்த்ததும் அவன் மனதில் இனிமையான உணர்வு ஏதோ ஒன்று மலர்கிறது.

இவர்களின் பிடிவாதங்கள், ஏமாற்றங்கள் மீனாவின் வாழ்க்கையை எப்படி திசை திருப்புகின்றனவோ தெரிந்து கொள்ள “முள்பாதை” நாவலை கையில் எடுங்கள்.


தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கௌரி பதிவுகள்

தெலுகு சிறுகதை – ஒல்கா எழுதிய “துணை”

கௌரி கிருபானந்தன் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். சரளமாகச் செல்லும் சிறுகதை. சுலபமாக யூகிக்க முடிந்தாலும் சுவாரசியமாக இருக்கிறது.

துணை – ஒல்கா

மாலை ஐந்து மணியைத் தாண்டிவிட்டது. அலுவலகத்தில் எல்லோரும் போய்விட்டார்கள் என்று ப்யூன் வந்து சொன்ன பிறகு வேறு வழியில்லாதவனாய் கங்காதரன் எழுந்துகொண்டான். குளிர்காலம் என்பதால் சீக்கிரமாகவே இருள் கவிழ்ந்துக் கொள்ளத் தொடங்கியது. அந்த இருட்டைப் பார்க்கும் போது கங்காதரனின் மனம் முழுவதும் வேதனை சூழ்ந்துகொண்டது. இருண்டுபோன முகத்துடன் அந்த இருட்டைப் பார்த்தபடி அப்படியே நின்றுகொண்டிருந்தான்.

வீட்டுக்கு எதற்காக போக வேண்டும்? வீட்டில் தூசியும் ஒட்டடையும் தவிர வேறு என்ன இருக்கு? பூட்டைத் திறந்துகொண்டு உள்ளே போய் தனியாக காபியை கலந்துகொண்டு குடிப்பது என்ற பயங்கரமான அனுபவத்தை பெறுவதற்கு வேலைமெனக்கட்டு போவானேன்? அந்த காபியை ஏதோ ஒரு ஓட்டலில் சர்வர் கொண்டு வந்து தந்தால் பத்து பேருக்கு நடுவில் அமர்ந்து சாப்பிட்டால் வேலை முடிந்துவிடுமே.

கடந்த ஒரு மாதகாலமாய் செயல்படுவது போலவே அன்றும் அலுவலகத்திலிருந்து நேராக ஓட்டலை நோக்கி நடந்தான்.

மாலைவேளை என்பதால் ஓட்டலில் கூட்டம் அதிகமாக இருந்தது. பத்து நிமிடங்களுக்கு மேல் நின்ற பிறகுதான் உட்கார இடம் கிடைத்தது. அந்த இடமும் ஜோடியாக உடகார்ந்திருந்தவர்களுக்கு எதிரே இருந்தது. கங்காதரன் போய் உட்கார்ந்து கொண்டதும் ஏதோ இடையூறு ஏற்பட்டு விட்டது போல் முகத்தைத் தொங்கப் போட்டுக்கொண்டார்கள்.

‘நின்று நின்று கால் கடுக்கிறது. என்னால் முடியாது சாமி’ என்று மனதில் நினைத்துக்கொண்டே, இருக்கையில் அமர்ந்து தண்ணீரைக் குடித்தான். பிறகு சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான். எங்கும் பரபரப்பாக இருந்தது. கலகலவென்று பேச்சுக்கள், வாதவிவாதங்கள், சிரிப்பு அலைகள் … ஓட்டல் முழுவதும் சந்தடியாக இருந்தது. அந்த சந்தடியை பார்க்கப் பார்க்க தனிமை மேலும் அதிகமாகிவிட்டது போலிருந்தது கங்காதரனுக்கு. அந்தத் தனிமையை முழுவதுமாக அனுபவித்துக்கொண்டே டிபன் காபியை சாப்பிட்டு முடித்தான். பார்க்கில் ஒரு மரத்தின் கீழே இரண்டு மணி நேரம் வேண்டாத யோசனைகளில் செலவழித்துவிட்டு மெதுவாக வீட்டுக்குக் கிளம்பினான்.

ஆறடுக்கு அபார்ட்மெண்டில் மூன்றாவது மாடியில் இருந்தது கங்காதரனின் பிளாட். இப்பொழுது உடனே வீட்டுக்குப் போய் என்ன செய்யப் போகிறோம் என்று நினைத்தவனாய் லிப்ட்டை நோக்கிப் போகாமல் படிகளை எண்ணிக்கொண்டே ஐம்பத்தி இரண்டு படிகளையும் மெதுவாக ஏறினான்.

இனி வேறு வழியில்லை என்பது போல் பூட்டைத் திறக்கப் போகும் சமயம், பக்கத்து வீட்டிலிருந்து பெரிதாக அழுகைக் குரல் கேட்டது.

என்ன நடந்திருக்குமோ என்று பரபரப்புடன் அந்தப் பக்கம் போனான்.

பக்கத்து பிளாட்டில் மக்கள் கும்பலாக கூடியிருந்தாரகள். எல்லோரையும் தள்ளிக்கொண்டு முன்னால் போனான் கங்காதரன்.

அந்த வீட்டில் குடியிருக்கும் ராகவனின் மனைவி விஜயலக்ஷ்மி ஹோவென்று கதறிக் கொண்டிருந்தாள். சற்று நேரம் கழித்து எல்லோரும் பேசிக் கொண்டதிலிருந்து விஷயம் புரிந்தது. விஜயலக்ஷ்மியின் கணவன் ராகவன் ஸ்கூட்டரில் வீட்டுக்கு வரும் போது விபத்து ஏற்பட்டு அங்கேயே உயிர் போய் விட்டதாம்.

விஜயலக்ஷ்மியைப் பார்க்கும் போது இரக்கமாக இருந்தது கங்காதரனுக்கு.

இந்த அபார்ட்மெண்டில் இருப்பவர்களுக்கு ஏதாவது சனி பிடித்துக்கொண்டுவிட்டதா என்ன? இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு தன் மனைவி சுசீலா பிளட் கேன்சரில் இறந்துபோய் விட்டாள்.

இப்பொழுதோ இந்தக் கொடுமை! கண்களிலிருந்து வெளியேறப் போன கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டான் கங்காதரன்.

இருவரின் பிளாட்டுகளும் அடுத்தடுத்து இருப்பதோடு கங்காதரனின் குடும்பத்திற்கும் ராகவனின் குடும்பத்திற்கும் நிறைய ஒற்றுமைகள் இருந்தன. இருவருக்கும் ஏறத்தாழ ஒரே வயது. ராகவன் வங்கியில் ஆபீசராக இருந்தான். கங்காதரன் L.I.C. யில் ஆபீசர். ஒரே ஹோதா ஒரே சம்பளம். விஜயலக்ஷ்மி தனியார் பள்ளியில் டீச்சராக வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். சுசீலா பிரைவேட் கம்பெனியில் பணி புரிந்து வந்தாள். இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு இருவரும் இந்த அபார்ட்மெண்டில் பிளாட் வாங்கிக் கொண்டார்கள். கங்காதரன் உடனே சொந்த வீட்டிற்கு குடி வந்துவிட்டான். ஆனால் ராகவன் ஒரு வருடம் வரை வாடகைக்கு விட்டு விட்டு போன வருடம்தான் குடிவந்தான். இந்த ஒரு வருடத்தில் இரு குடும்பங்களுக்கும் இடையில் ஒரளவுக்கு பழக்கம் ஏற்பட்டு விட்டது. இருவரும் விவரங்களை பரிமாறிக் கொண்டார்கள். மிக முக்கியமான சின்னச் சின்ன உதவிகளை பரஸ்பரம் செய்து கொண்டாரகள். இரு இல்லத்தரசிகளுக்கு இடையில் கூட நல்ல நட்பு மலர்ந்தது. தம் கணவன்மார்களிடம். அடுத்தவரைப் பற்றி குறை சொல்லாமல் இரண்டு நல்ல வார்த்தைகளை எடுத்துச் சொல்லக் கூடிய பண்பு இருவரிடமும் இருந்ததால் எப்போதாவது எதிர்பட்டால் கல்மிஷம் இல்லாத முறுவலுடன் குசலம் விசாரித்துக் கொள்வார்கள். இருவரும் வேலைக்குப் போகிறவர்கள் என்பதால் மேலும் நட்பு வளரும் அளவுக்கு ஓய்வு நேரம் இருக்கவில்லை.

அது போறாது என்று சுசிலாவின் உடல்நலம் பாதிக்கப்பட்டிருந்தது. ராகவனுக்கு இரண்டு மகன்கள். பெரியவன் பெங்களூரிலும் சின்னவன் திருவனந்தபுரத்திலும் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். இருவருக்கும் மணமாகி குழந்தைகளும் இருந்தார்கள்.
கங்காதரனுக்கு ஒரு மகள், இரண்டு மகன்கள். இருமகன்களும் நல்ல வேலையில் அமர்ந்துவிட்டார்கள். திருமணமும் முடிந்து விட்டது. மகள் சியாமளாவுக்கு போன வருடம்தான் மணம் முடித்தான். கங்காதரனுக்கு பேரன் பேத்தி இன்னும் பிறக்கவில்லை.

கங்காதரனுக்கும் ராகவனுக்கும் இன்னும் நான்கு வருடங்கள் சர்வீஸ் இருந்தது. அதற்குள் ராகவனை யமன் கொண்டு போய்விட்டான்.

விஜயலக்ஷ்மியின் நிலைமையைப் பார்க்கும் போது கங்காதரனுக்கு வருத்தமாக இருந்தது. தனிமை வாழ்க்கை எவ்வளவு கஷ்டமாக இருக்குமோ அவன் உணர்ந்துதான் இருந்தான். ஆண்மகனாய் இருப்பதால் எப்படியோ காலத்தைத் தள்ளிக் கொண்டு வருகிறான். தனிமை வாழ்க்கை தனக்கே இவ்வளவு நரகமாக இருக்கும் போது பாவம் பெண்ணாக இருப்பவள் எப்படித் தனியாக இருப்பாள்?

மகன்கள் இருவரும் இந்த நான்கு வருடங்களும் லீவ் போட்டோ அல்லது வாலண்டரி ரிடையர்மெண்ட் வாங்கிக் கொண்டோ தங்களிடம் வரச் சொல்லி வற்புறுத்திக் கொண்டுதான் இருந்தார்கள். ஆனால் தனக்குத்தான் அதில் விருப்பம் இல்லை. போய் மூன்று நான்கு மாதங்கள் கழிந்ததும் மருமகள்கள் ‘எத்தனை நாட்களுக்குத்தான் இந்தக் கிழவனுக்கு சிசுரூஷை செய்வது?’ என்பது போல் பார்க்கக் கூடும். அவர்களையும் குறை சொல்ல முடியாது. அது மனித இயல்பு. சும்மா வேலைவெட்டி இல்லாமல் வெறுமே உட்கார்ந்துகொண்டால் தனக்கும் பொழுது போகாது. அடிக்கடி சுசீலாவின் நினைவு வருவதோடு அடக்க முடியாத துக்கமும் ஏற்படும். எப்போ பார்த்தாலும் அழுகை மூஞ்சியுடன் இருக்கும் மாமனாரை எத்தனை நாட்களுக்குத்தான் மருமகள்கள் ஆதரிப்பார்கள்? நடைமுறைக்கு ஒத்துவராது என்று நினைத்த கங்காதரன் தொடர்ந்து வேலைக்குப் போய்க் கொண்டிருந்தான்.

‘இப்பொழுது இந்த அம்மாள் மகன்களிடம் போய் விடுவாள் போலும். தனியார் பள்ளியில் டீச்சர் வேலை என்பதால் வாலண்டரி ரிடையர்மெண்ட் போன்ற சலுகைகள் இருக்க வாய்ப்பு இல்லை. வேலையை விட்டு விட்டு போக வேண்டியதுதான்.’ இரக்கத்துடன் பார்த்தான்.
விஜயலக்ஷ்மியைச் சமாதானப்படுத்த யாராலும் முடியவில்லை. மகன்கள் வரும்போது பொழுது விடிந்துவிடும். கூட்டம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கலையத் தொடங்கியது. கடைசியில் ரொம்ப நெருக்கமானவர்கள் பத்து பேர் வரையிலும் இருந்தார்கள். அவர்களுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தான் கங்காதரன். ரொம்ப நேரம் நின்று கொண்டே இருந்ததால் கால்கள் கடுக்க ஆரம்பித்தன. மெதுவாக தன் விட்டுக்கு வந்த கங்காதரன் இரண்டு தூக்க மாத்திரைகளை போட்டுக் கொண்டு படுக்கையில் சாய்ந்தான்.

பதிமூன்று நாட்கள் கழிந்து விட்டன. நடுவில் ராகவனின் மகன்களுடன் ஒருமுறை பேசியதுடன் சரி. கங்காதரன் மறுபடியும் அவர்கள் வீட்டுக்குப் போகவேயில்லை. அன்று சுபசுவீகாரம் நடந்தது. கங்காதரனையும் அழைத்திருந்தார்கள். அவன் போன போது கடைசி பந்தி முடியும் நேரம். ராகவனின் பெரிய மகன் அசோகனிடம் பேசிக்கொண்டே கங்காதரன் தனியாக உட்கார்ந்து சாப்பிட்டான். ராகவனின் இன்சூரென்ஸ் பணம் கூடிய சீக்கிரம் கிடைப்பதற்கு தன்னால் முடிந்த உதவியைச் செய்வதாக வ.¡க்களித்தான்.
சாப்பாடு முடிந்த பிறகு ஹாலுக்கு வந்து உட்கார்ந்து கொண்டார்கள். அசோகன் “அம்மா!” என்று உள்பக்கம் திரும்பி அழைத்தான். விஜயலக்ஷ்மி வந்தாள்.

முதலில் விஜயலக்ஷ்மியை நிமிர்ந்து பார்க்கவும் கங்காதரனுக்கு பயமாக, சங்கடமாக இருந்தது. குங்குமம் இல்லாத வெறுமையான நெற்றியுடன் சோகமாக காட்சி அளிப்பாள் என்று எதிர்பார்த்தான். நிமிர்ந்து பார்த்த பிறகு வியப்பு அடைந்தான். விஜயலக்ஷ்மியிடம் எந்த மாற்றமும் தென்படவில்லை. நெற்றியில் எப்போதும் போல் ஸ்டிக்கர் பொட்டும், கழுத்தில் தங்கச்சங்கலியும் கருகுமணி மாலையும் இருந்தன. இருகைகளிலும் வழக்கமாக அணியும் ஜோடி தங்க வளையல்கள்.

ஏனோ தெரியவில்லை. கங்காதரன் ஆழமாக பெருமூச்சு விட்டான்.

“அம்மாவை எங்களுடன் வரச்சொன்னால் வர மறுக்கிறாள்.” அசோகன் சொன்னான்.

சின்ன மகன் பிரசாதும் வந்து உட்கார்ந்துகொண்டான்.

“இப்போ லீவ் போட்டால் ஸ்கூல் குழந்தைகளுக்கு இடைஞ்சலாக இருக்கும். இன்னும் நான்கு மாதங்கள்போனால் கோடை விடுமுறை வந்துவிடும். அப்பொழுது வருகிறேன் என்று சொல்கிறேன். ஏதாவது ஒரு வேலையில் மூழ்கிப் போய் கவலையை மறக்கணுமே ஒழிய அங்கே போய் சாவகாசமாக அழுதுகொண்டு இருப்பது நியாயமா? நீங்களே சொல்லுங்கள்” என்றாள் விஜயலக்ஷ்மி.

“உங்க அம்மா சொல்வது சரிதான். ஓய்வாக உட்கார்ந்திருப்பது நல்லது இல்லை. சுய அனுபவத்தில் சொல்கிறேன். உங்க அம்மாவுக்கு எப்படி விருப்பமோ அப்படியே இருக்கட்டும்.” கங்காதரன் சொன்னான்.

விஜயலக்ஷ்மி கூட மகன்களிடம் போகாமல் இருந்ததில் தன்னுடைய முடிவு சரி என்பது போலவும், அதற்கு வலு சேர்ந்துவிட்டது போலவும் கங்காதரனுக்குத் தோன்றியது.

நான்கு நாட்களுக்குப் பிறகு விஜயலக்ஷ்மியின் இரு மகன்களும் குடும்ப சமேதமாக கிளம்பிப் போய்விட்டார்கள்.

விஜயலக்ஷ்மி தனிமையை எப்படி எதிர்கொள்கிறாளோ பார்க்கவேண்டும் என்ற ஆர்வத்துடன் கடந்த பத்து நாட்களாய் கங்காதரன் தினமும் வீட்டுக்கு சீக்கிரமாக வந்துகொண்டிருந்தான். தன்னைப் போலவே தனியாய் பால்கனியில் விளக்கைக் கூடப் போடாமல் உட்கார்ந்திருப்பாளோ என்று நினைத்தான். விஜயலக்ஷ்மி பால்கனிக்கு யதேச்சையாக வந்து போனாளே ஒழிய அங்கேயே உட்காரவில்லை. வீட்டுக்கு சினேகிதிகளோ, உறவினர்களோ வந்து போவதாகவும் தெரியவில்லை. “எப்படித்தான் பொழுதை போக்குகிறாளோ?” என்று சில சமயம் கங்காதரனுக்குத் தோன்றும்.

ஒருநாள் காலையிலேயே அவள் வீட்டிற்குப் போய் “ஏதாவது உதவி தேவைப்பட்டால் தயங்காமல் கேளுங்கள்” என்று சொல்லிவிட்டு வந்தான்.
ஆனால் மேலும் பதினைந்து நாட்கள் கழிந்த பிறகும் விஜயலக்ஷ்மி எதுவும் கேட்கவில்லை.

அன்று மாலை விஜயலக்ஷ்மியின் பிளாட்டைத் தாண்டி தன்னுடைய பிளாட்டிற்கு வரும் போது ஏதோ இசைக்கருவியின் சத்தம் கேட்டது. மகன்கள் யாராவது வந்திருப்பார்களோ என்று நினைத்துக்கொண்டே காலிங் பெல்லை அழுத்தினான்.

விஜயலக்ஷ்மி கதவைத் திறந்தாள்.

“வாங்க … வாங்க” என்று வரவேற்றாள்.

“என்ன செய்துக்கிட்டு இருக்கீங்க?” கேட்டான் கங்காதரன், தரையில் விரித்த பாயின் மீது புதிதாக தென்பட்ட வயலினைப் பார்த்துக்கொண்டே.

“சின்ன வயதில் கற்றுக்கொணட பாட்டு எவ்வளவு தூரத்திற்கு நினைவு இருக்கு என்று பார்க்கிறேன். இன்னிக்கித்தான் இதை வாங்கிக் கொண்டு வந்தேன். நாளை முதல் பாட்டு கிளாசுக்கு போகலாம்னு.” முறுவலித்துக் கொண்டே வயலினை அவன் கையில் தந்தாள்.
அதை எப்படி பிடித்துக் கொள்வது என்று கூடத் தெரியாத கங்காதரன் உடனே திருப்பித் தந்துவிட்டான், கைக்குழந்தையை தூக்கத் தெரியாதவன் தாயிடம் உடனே கொடுத்து விட்டது போல்.

“குடிக்க தண்ணீர் வேண்டுமா?” என்று கேட்டுக்கொண்டே எடுத்து வருவதற்காக உள்ளே போனாள்.

ஹால் முழுவதும் பார்வையைச் சுழற்றினான் கங்காதரன். எங்கேயும் எந்த மாற்றமும் தென்படவில்லை. ராகவன் இருந்தபோது எப்படி இருந்ததோ இப்பவும் அப்படியே இருந்தது, துப்புரவாய் பளிச்சென்று.

கண்ணாடி டம்ளரில் தண்ணீருடன் சிறிய தட்டில் டிபனையும் கொண்டுவந்தாள். டிபனை சாப்பிட்டுக் கொண்டே குசலம் விசாரித்தான். ஏதாவது உதவி தேவை என்றால் கேட்கச் சொல்லி மறுபடியும் சொன்னான். ஆனால் உதவி தேவையாக இருப்பது அவளுக்கு இல்லை தனக்குத்தான் என்று அவனுக்குப் புரிந்துதான் இருந்தது.
டிபனை சாப்பிட்ட பிறகு கையைக் கழுவிக் கொள்ளும் சாக்கில் சமையல் அறைக்குள் சென்றான். சமையலறையும் எந்தக் குறையும் இல்லாமல் சுத்தமாக இருந்தது. ‘இவளுக்கு வாழ்க்கையில் எந்த குறையும் இல்லையா? ராகவனின் மரணம் இவள் வாழ்க்கையில் எந்த மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லையா? சுசீலா இறந்துபோனதும் தன் வாழ்க்கை தலைகீழாக மாறிப் போய்விட்டதே? ராகவன் மீது இவளுக்கு அன்பு இல்லையோ?’ என்று சந்தேகப்பட்டான்.

ஆனால் ஹாலில் ராகவனின் போட்டோவுக்கு அப்பொழுதுதான் கொண்டு வந்து போட்டாற்போல் இருந்த மல்லிகைப்பூ மாலையை, எதிரே ஃபிளவர் வேஸில் புதிதாக வைக்கப்பட்டிருந்த மலர்களை, அவனுடைய பொருட்களையெல்லாம் கவனமாக பாதுகாத்து வந்த முறையை பார்க்கும் போது அன்பு இல்லையென்று அவனால் சொல்ல முடியவில்லை. தன் வீட்டில் சுசீலாவின் போட்டோ தூசி படிந்து இருப்பது நினைவுக்கு வந்தது. வித்தியாசம் எங்கே இருக்கிறது? கணவனை இழந்த பெண், அநாதையாய்க் கிடந்து திண்டாடிக்கொண்டு இருக்கவேண்டியவள் மலர்ந்த முகத்துடன் வளையம் வருவதோடு பாட்டும் வயலினும் கற்றுக்கொள்கிறாள். வீட்டை எப்போதும் போல் திறமையாக நிர்வாகம் செய்கிறாள்.

தான் ஒரு ஆணாய் இருந்தும் ஏன் என்று கேட்பார் இல்லாமல் தவித்து வருகிறான். வீடு காடாய் மாறிவிட்டதோடு வாய்க்கு பிடித்த சாப்பாடு கூட கிடைக்காமல், நித்தியபடி தேவைகளை பூர்த்தி செய்து கொள்ள முடியாமல் திண்டாடிக்கொண்டிருக்கிறான். தன் வீடு இப்படி மாறிவிட்டதற்குக் காரணம் சுசீலாவின் இழப்பினால் ஏற்பட்ட வேதனையா அல்லது அந்த வேலைகளை சுயமாக செய்துகொள்ளத் தெரியாத இயலாமையா?

இன்று காலையில் எல்லா பித்தான்களும் இருக்கும் சட்டைக்காக அலமாரி முழுவதும் தேடினால் ஒன்று கூட கிடைக்கவில்லை. கடைசி பித்தான் இல்லாத சட்டை ஒன்றை தேடி கண்டுபிடித்து குண்டூசியை பயன்படுத்தி தற்காலிகமாக நிலைமையை சமாளித்தான்.
பித்தான்களை தைக்க வேண்டுமென்று எப்போதும் சட்டைகளை தைக்கும் டைலரிடம் சட்டைகளை எல்லாம் எடுத்துக்கொண்டு போனான். அந்த டைலர் ஏதோ இழிவான காரியத்தை செய்யச் சொல்லிவிட்டாற் போல் முகத்தை வைத்துக் கொண்டு “முடியாது சார்” என்று மறுத்துவிட்டான். அது போன்ற கடைகளில் பித்தான்கள் போனாலோ, தையல் பிரிந்து போனாலோ ரிப்பேர் செய்து தரமாட்டார்களாம். எங்கே செய்வார்கள் என்று விசாரிக்கணும். சட்டைகளை எல்லாம் மறுபடியும் வீட்டுக்குச் சுமந்துகொண்டு வந்தான்.

இப்படி நடந்துகொண்டிருந்த போது சுசீலாவை நினைத்து வருத்தப்பட்டுக் கொண்டுதான் இருந்தான். தனக்கு மட்டும் பித்தான்களை தைக்கத் தெரிந்திருந்தால் இன்று சுசீலாவை நினைத்து அவ்வளவு நேரம் வருத்தப்பட்டிருப்பானா? விஜயலக்ஷ்மி வருத்தப்படாமல், வேதனைப்படாமல் இருப்பதற்குக் காரணம் அவளுடைய சாமர்த்தியம்தானா? பெண்கள் எல்லோருமே இப்படித்தானோ?

யோசிக்க யோசிக்க பொருளாதார ரீதியாய் பிரச்னைகள் இல்லாத பெண்கள் கணவன் இறந்துபோனாலும், மனைவியை இழந்த கணவர்களைப் போன்ற அநாதைகள் இல்லை என்று தோன்றியது.

எப்போதும் போல் அவர்களால் வாழமுடியும். ஆண்களைப் போல் தினப்படி வாழ்க்கையில் பிறர் மீது ஆதாரப்படாமல் இருப்பதால் அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் பெரிய மாற்றம் எதுவும் வந்துவிடாது. மேலும் வேலைச் சுமை குறைவதால் நிம்மதியாக இருப்பார்கள் என்று நினைத்துக்கொண்டான்.

சுசீலா இருந்தபோது தன்னுடைய வாழ்க்கை எவ்வளவு நிம்மதியாக இருந்தது!

எழுந்ததுமே காபி.

குளித்துவிட்டு வந்ததும் சுடச்சுட சாப்பாடு.

மாலை வேளையானால் வயிறு முட்ட வகைவகையாய் டிபன்.

கேட்ட போதெல்லாம் காபி, டீ போன்ற பானங்கள்.

ஆபீசில் யார் மீது கோபம் வந்தாலும் சுசீலாவைத் திட்டி அந்தக் கோபத்தைத் தணித்துக்கொள்வான். சுசீலா யாரிடமும் சொல்லமாட்டாள், எதிர்த்துப் பேச மாட்டாள் என்ற தைரியத்தில் மற்றவர் மீது உள்ள கோபத்தை அவள் மீது காட்டுவது கங்காதரனின் வழக்கமாக இருந்தது. இரவு வேளைகளில் அலுத்துக்கொள்ளாமல் தன்னுடைய கால்களையும் பிடித்துவிடுவாள்.

எல்லாவற்றிற்கும் சுசீலாவைச் சார்ந்து வாழ்ந்து வந்திருக்கிறான். அவளானால் அநியாயமாக தன்னை இப்படி தவிக்கவிட்டு விட்டுப் போய்விட்டாள். நினைக்கும் போதே துக்கம் பொங்கிக் கொண்டு வந்தது கங்காதரனுக்கு.

அந்த துக்கத்திலும் தான் வருத்தப்படுவது தனக்காகத்தானே ஒழிய சுசீலாவுக்காக இல்லை என்று தோன்றியது. தன்னுடைய கஷ்டங்களை நினைத்து தான் அழுதுகொண்டிருக்கிறானா? இறந்து போன பிறகு சுசீலா சுவர்க்கத்தில் சுகமாக இருந்து வருகிறாளோ? பெண்கள் தாம் இறந்து போனால் சுவர்க்கத்திலும், கணவன்மார்கள் இறந்துபோனால் இந்த பூவுலகத்திலும் சுகத்தை அனுபவிப்பார்களோ?

யோசித்து யோசித்து மூளையே குழம்பிவிடும் போலிருந்தது கங்காதரனுக்கு. கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டு தூங்க முயற்சி செய்தான்.

மேலும் பத்துநாட்கள் கழிந்த பிறகு விஜயலக்ஷ்மியை குசலம் விசாரிக்கப் போனபோது மறைமுகமாக இந்த விஷயத்தை பிரஸ்தாபித்தான்.

“நீங்கள் எப்படித் தாங்கிக்கொள்வீர்களோ என்று பயந்தேன். பரவாயில்லை. தைரியமாகவே இருக்கீங்க” என்றான்.

விஜயலக்ஷ்மி பதில் எதுவும் சொல்லவில்லை.

“சுசீலா இல்லாத என் நிலைமைக்கும், ராகவன் இல்லாத உங்கள் நிலைமைக்கும் ரொம்ப வேறுபாடு இருப்பது போல் தோன்றுகிறது. வாழ்க்கைத் துணையாய் இருந்த நபரை இழப்பது, அந்த வேதனை இருவருக்கும் ஒன்றுதான் என்றாலும் …”

“நம் இருவருடைய இழப்பு ஒன்று இல்லை” என்றாள் விஜயலக்ஷ்மி அவன் பேச்சை இடைமறித்துக்கொண்டே.

கங்காதரன் வியப்புடன் பார்த்தான்.

“என் கணவரை நான் நேசித்ததற்கும், நீங்கள் உங்க மனைவியை நேசித்ததற்கும் நிறைய வித்தியாசம் இருக்கிறது. உங்கள் மனைவி எல்லா விதமாகவும் உங்களுக்கு ஒத்துழைப்பு தந்தாள். உங்களுடைய தேவைகளை கவனித்துக்கொண்டாள். அவள் இல்லாமல் போனது உங்களுக்கு ரொம்ப குறையாய் இருந்திருக்கும். வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நிமிடமும் அந்தக் குறையை உணர்ந்துகொண்டிருப்பதால் அந்த இழப்பின் சோகத்திலிருந்து இன்னும் உங்களால் வெளியேற முடியவில்லை. ஆனால் என் கணவர் என்றுமே எனக்கு ஒத்துழைப்பு தந்தது இல்லை. அவருக்கு நான் சிசுரூஷை செய்திருக்கிறேனே தவிர அவர் எனக்கு ஒன்றுமே செய்ததில்லை. என் விருப்பு வெறுப்புகளை தெரிந்துகொள்ள அவர் என்றுமே முயற்சி செய்ததில்லை. தேவைகளை பூர்த்தி செய்துகொள்ளவும், விருப்பு வெறுப்புகளை காட்டிக்கொள்ளவும் அவருக்கு நான் பயன்பட்டேன். கடைசியில் சாப்பாடு விஷயத்திலும் அவருடைய விருப்பம்தான். ஏன் அப்படிச் சேய்தேன் என்றால் சிறுவயது முதல் நான் அப்படி வளர்க்கப்பட்டேன். எனக்கு பதினெட்டு வயது முடிந்ததோ இல்லையோ அதற்குள் திருமணம் ஆகிவிட்டது. அன்றிலிருந்தே அப்படித்தான். எதிரில் இருப்பவர் முகத்தைத் தூக்கி வைத்துக்கொண்டால் எனக்கு என்னவோபோல் இருக்கும். அதிலும் வாழ்நாள் முழுவதும் சேர்ந்து வாழவேண்டியவர்கள். அதனால் எதுவாக இருந்தாலும் அவருடைய விருப்பம் போலவே செய்து வந்தேன். என் இரு மகன்களும் சுபாவத்தில் அவரையே கொண்டு பிறந்தார்கள். அவர்களை மாற்ற என்னால் முடியவில்லை. மூன்று ஆண்களும் என் தோள்கள் மீது ஏறி உட்கார்ந்திருப்பது போல் பாரமாகத் தோன்றும். மகன்களுக்கு திருமணம் முடிந்து போன பிறகு கொஞ்சம் ஓய்வு நேரம் கிடைத்தது. இவர் போன பிறகு என்னுடைய வாழ்க்கை எனக்கு மிஞ்சியது. இப்பொழுது எது செய்தாலும் அது எனக்காகத்தான். என்னைப் பிடித்து அழுத்த எந்த சுமைகளுமே இல்லை. எனக்காகவே வாழத் தொடங்கிவிட்டேன். இதோ இந்த இசையை கற்றுக்கொள்ள ஆரம்பித்திருக்கிறேன்.”

“பெண்கள் எல்லோருமே இப்படித்தானோ?” கங்காதரன் கேட்டான். தான் இறந்துபோய் சுசீலா உயிரோடு இருந்திருந்தால் தன்னைப் பற்றி என்ன சொல்லியிருப்பாளோ என்ற சந்தேகம் அவனுக்கு வந்தது.

“அதைப் பற்றி எனக்குத் தெரியாது. தாங்களே ஒரு சுமையாய் ஆண்களின் தோளில் தொங்கும் பெண்கள் சிலர் இருப்பார்களோ என்னவோ. ஆனால் அவர்களின் எண்ணிக்கைக் குறைவு என்று நினைக்கிறேன். பெண்கள் சுமக்கும் பாரம் யார் கண்ணிலும் படாது. வீட்டில் எல்லோருடைய தேவைகளையும் கவனித்துக்கொள்வதற்காக அவள் உழைக்கும் உழைப்பு, அதனால் எல்லோருக்கும் ஏற்படும் மனநிம்மதி …. இதற்கு யாராலும் விலையை முடிவு செய்யமுடியாது. எல்லோருடைய ஆவேசங்களுக்கு ஒரு அணைக்கட்டாக இருந்துகொண்டு, குடும்பத்தாரின் வேதனைகளுக்கு ஒரு வடிகாலாக, வீட்டின் நித்திய வாழ்க்கைச் சக்கிரத்திற்கு ஒரு கடையாணியாக செயல்பட்டு வரும் இல்லத்தரசியின் திறமை, அவள் உழைப்பின் மதிப்பு உங்களுக்குப் புரியாது. ரொம்ப பேர் பெண்களுக்கு தாம் இந்த அளவுக்குச் செய்கிறோம் என்று தெரியாது.” அவள் நிறுத்தாமல் சொல்லிக்கொண்டே போனாள்.

‘இவள் இவ்வளவு நன்றாகப் பேசுவாள் என்று இத்தனை நாளாக தெரியாதே.’ நினைத்துக்கொண்டான் கங்காதரன். அவள் டீச்சராக இருப்பது நினைவுக்கு வந்தது. எதையும் விளக்கமாகச் சொல்வது பழக்கமாகிவிட்டது போலும்.

“இத்தனைக்கும் நான் சொல்ல வந்தது என்னவென்றால் அநாதை எண்ற சொல் பெண்கள் விஷயத்தில் பொருந்தாது. உண்மையான அநாதைகள் மணைவியை இழந்த கணவன்கள்தான்.” முறுவலுடன் சொன்னாள் விஜயலக்ஷ்மி.

‘உண்மைதான்.’ நினைத்தான் கங்காதரன். தன் விஷயத்தையே எடுத்துக்கொள்வோம். நாளைக்கு இவள் மகன்களிடம் போனாலும் தான் ஒரு சுமை என்ற எண்ணம் அவர்களுக்கு ஏற்படாத வகையில் வாழமுடியும். தான் அப்படியில்லை. தானே ஒரு பெரிய சுமை.

யோசனையில் ஆழந்துபோன கங்காதரன் விஜயலக்ஷ்மி எழுந்து உள்ளே போனதை கவனிக்கவில்லை.

விஜயலக்ஷ்மி அவன் இருந்த நிலையைப் பார்த்து விட்டு “என்ன? என் பேச்சு உங்களை ரொம்பவும் பாதித்துவிட்டது போலிருக்கே?” என்றாள்.

“இல்லை இல்லை. சரி. நான் போய் வருகிறேன்” என்று சொல்லிக்கொண்டே எழுந்துகொள்ளப் போனான்.

“எங்கே போகப் போறீங்க? ஓட்டலுக்குத்தானே. இந்த வேளை எங்கள் வீட்டிலேயே சாப்பிடலாம். உங்களுக்கும் சேர்த்து அரிசி களைந்து போட்டு விட்டு வந்தேன்” என்றாள்.

மேலும் அரைமணி நேரம் பேசி பொழுதை போக்கிவிட்டு இருவரும் சாப்பிட்டார்கள். விஜயலக்ஷ்மியின் கைச்சமையலை சாப்பிடும் போது செத்துவிட்ட நாக்கிற்கு மறுபடியும் உயிர் வந்துவிட்டாற் போலிருந்தது கங்காதரனுக்கு. சுசீலா போன பிறகு மறுபடியும் இவ்வளவு நல்ல சாப்பாட்டை சாப்பிடவில்லை. திருப்தியாக சாப்பிட்டான். விஜயலக்ஷ்மிக்கு திரும்பத் திரும்ப நன்றியைத் தெரிவித்து விட்டு தன் வீட்டுக்குப் போனான்.

வீடு முழுவதும் கன்னாபின்னாவென்று பொருட்கள் இரைந்துக் கிடந்தன.

‘இந்த வேலைக்காரிக்கு எத்தனை தரம் சொன்னாலும் வீட்டை இப்படி குப்பையும் கூளமுமாக வைத்திருக்கிறாள். எங்கே பார்த்தாலும் தூசியும் ஒட்டடையும். சுசீலா எப்படித்தான் இந்தப் பெண்ணுடன் சமாளித்தாளோ? அவள் இருந்த வரையில் வீடு பளிச்சென்று சுத்தமாக இருந்தது. தனக்கு அது போன்ற சூழ்நிலை வேண்டும். சுத்தமாக இருந்து பழகிப்போய்விட்டது. ஆனால் அந்த சூழ்நிலையை ஏற்படுத்திக்கொள்ள தனக்குத் தெரியாது. ச்சீ … ச்சீ … வாழ்க்கையே நரகமாகிவிட்டது.’ தூக்க மாத்திரைகளை போட்டுக்கொண்ட பிறகுதான் தூக்கம் வந்தது கங்காதரனுக்கு.
………………………………………………………………………………………….

நான்கைந்து மாதங்கள் போவதற்குள் கங்காதரனுக்கும் விஜயலக்ஷ்மிக்கும் இடையே நட்பு வளர்ந்தது.

வாரத்திற்கு இரண்டு நாட்கள் அங்கேயே சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தான். அவ்வபொழுது காலையிலோ மாலையிலோ டிபனையும் சாப்பிட்டு வந்தான். விஜயலக்ஷ்மி கற்றுக்கொண்ட இசையை சுமாராக ரசிக்கும் அளவிற்கு இசைஞானத்தை வளர்த்துக் கொண்டுவிட்டான்.

“அப்போ எதற்காக காத்துக் கொண்டிருக்கணும்? அவளையே திருமணம் செய்துகொண்டுவிடேன்.”

தன்னைப் பார்க்க வந்த நண்பன் ஜானகிராமனிடம் கங்காதரன் தனக்கும் விஜயலக்ஷ்மிக்கும் இடையே ஏற்பட்ட நட்பைப் பற்றிச் சந்தோஷமாக சொல்லிக்கொண்டிருந்த போது அவன் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னான்.

“ச்சீ … ச்சீ… இதென்ன பேச்சு?” என்றானே தவிர அது அவ்வளவு சொல்லத் தகாத வார்த்தையாகத் தோன்றவில்லை கங்காதரனுக்கு.

நாள் ஆக ஆக அது நல்ல யோசனைதானோ, ஒருக்கால் அதைவிட நல்ல யோசனை வேறு இருக்கமுடியாதோ என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டு போகப் போக ஸ்திரபட்டு விட்டதோடு நம்பிக்கையும் வந்தது.

மேலும் ஆறுமாதங்கள் கழிந்தன. சுசீலாவின் வருஷாப்தீகம் வந்தது. குழந்தைகள் ஊரிலிருந்து வந்தார்கள். மகள் வீடு முழுவதையும் சுத்தம் செய்து ஒழுங்குப் படுத்தினாள். மகன்கள் வேண்டியதை வாங்கி வந்தார்கள். உறவினர்கள் வருஷாப்தீகத்து அன்று வந்துவிட்டுப் போனார்கள். விஜயலக்ஷ்மி தன்னால் முடிந்த உதவியைச் செய்தாள்.

கங்காதரனின் மகள் விஜயலக்ஷ்மியிடம் வந்து “நான் வந்தபோது வீடு வீடாக இல்லை. சுடுகாடாய் காட்சி தந்தது. அந்த வீட்டில் அப்பாவைப் பார்க்கும் போது அழுகைதான் வந்தது. எங்களிடம் வரச்சொன்னால் மாட்டேன் என்கிறார். தனியாய் எப்படி வாழப் போகிறாரோ என்னவோ” என்று கண்ணீர் வடித்தாள்.

மேலும் இரண்டு மாதங்கள் சென்ற பிறகு விஜயலக்ஷ்மியின் கணவன் ராகவனின் வருஷாப்தீகம் வந்தது. இரு மகன்களும், மருமகள்களும், பேரன் பேத்தி எல்லோரும் வந்தார்கள். மகன்களும் மருமகள்களும் வீட்டுப் பொறுப்பை கையில் எடுத்துக்கொண்டு ஆக வேண்டிய வேலைகளை கவனித்துக்கொண்டார்கள். விஜயலக்ஷ்மி பேரன் பேத்தியுடன் பொழுதைப் போக்கினாள்.

அந்த காரியமும் முடிந்துவிட்டது.

மகன்கள் தாயை தங்களுடன் வரச்சொல்லி கங்காதரனின் முன்னிலையில் மற்றொரு முறை கெஞ்சினார்கள். அறிவுரைச் சொல்லச் சொல்லி கங்காதரனிடம் கேட்டுக்கொண்டார்கள்.

“அவர் என்ன சொல்லப் போகிறார்? அவருடைய குழந்தைகளே அவரைக் கெஞ்சி கேட்டுக் கொண்டு ஏமாற்றத்துடன் திரும்பிப் போய்விட்டார்கள்” என்றாள் விஜயலக்ஷ்மி முறுவலுடன்.

“அவராவது ஆண்பிள்ளை. மேலும் பத்தாயிரத்திற்குக் குறையாத சம்பளம். நீங்க சம்பாதிக்கும் இரண்டாயிரத்திற்காக இங்கே தனியாக …….”

சின்ன மகன் பிரசாதின் வார்த்தைகள் இன்னும் முடியக் கூட இல்லை. விஜயலக்ஷ்மி “பிரசாத்!” என்று உரத்தக் குரலில் கத்தினாள்.

எல்லோரும் திகைத்துப் போனார்கள்.

“சம்பளம் குறைவாகவே இருந்தாலும் என் வேலை எனக்கு உசத்தி. என் வேலையை நான் விடமாட்டேன். உயிரோடு இருந்த வரையில் அவரும் இதே பாட்டை பாடிப் பாடிப் போய்ச் சேர்ந்தார். இப்போ நீங்க ஆரம்பித்து விட்டீங்களா? நான் எங்கேயும் வரமாட்டேன். யாரிடமும் இருக்க மாட்டேன். ரிடையர் ஆன பிறகு ட்யூஷன் சொல்லித் தந்து பிழைத்துக் கொள்கிறேன். உடம்பில் தெம்பு குறைந்து என் வேலைகளை நானே செய்து கொள்ள முடியாதபோது செத்தாலும் சாவேனே தவிர யாருக்கும் பாரமாக இருக்க மாட்டேன்.”

கணவர் இறந்த அன்று எவ்வளவு அழுதாளோ மறுபடியும் அந்த அளவுக்கு அழுதாள் விஜயலக்ஷ்மி.

மகன்கள் மருமகள்கள் முகத்தைத் தூக்கிவைத்துக் கொண்டார்கள்.

“உங்க அம்மாவுக்கு இப்போ மனசு சரியாக இல்லை.” கங்காதரன் சமாதானப் படுத்த முயன்றான்.

“நாங்க அப்படி என்ன சொல்லக் கூடாத வார்த்தையைச் சொல்லிவிட்டோம்? மகன்களைச் சார்ந்திருப்பது கெளரவக் குறைவு எப்படி ஆகும்? அவ்வளவு நிஷ்டூரமாக பேசுவானேன்?” குறைப்பட்டுக் கொள்வதுபோல் சொன்னார்கள்.

அவர்களுடைய வருத்தம் அவர்களுடையது. ஆனால் மாறிக் கொண்டிருக்கும் சமுதாயத்தின் போக்கிற்கும் மதிப்புகளுக்கும் தனிப்பட்ட நபரின் வருத்தங்களை, வேதனைகளை பொருட்படுத்த வேண்டிய அவசியம் இல்லை. வேகமாக சுழன்றுக் கொண்டிருக்கும் காலத்திற்கு ஏற்றவாறு தம்மை மாற்றிக்கொண்ட மனிதர்கள் நிம்மதியாக வாழ்வார்கள். அப்படி மாற முடியாதவர்கள் அமைதியற்று தவிப்பார்கள்.

விஜயலக்ஷ்மியின் மகன்கள் தாய் மீது கோபத்துடனே கிளம்பிப் போனார்கள்.

“நீங்க ரொம்பவும் தான் ரியாக்ட் ஆகிவிட்டீங்க. அவர்கள் மட்டும் அப்படி தவறாக என்ன சொல்லிவிட்டார்கள்?” கங்காதரன் சொன்னான்.

“என் வேலையைக் குறைவாகப் பேசினார்கள். அதை என்னால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. அவர் என்னை விட பத்து மடங்கு அதிகமாக சம்பாதித்தார். உண்மைதான். அவர் படித்த படிப்பு அப்படிப்பட்டது. இப்பொழுது என் மகன்கள் என்னை விட பன்மடங்கு சம்பாதிக்கிறார்கள். அதுவும் உண்மைதான். ஆனால் எனக்கு தைரியம் தருவது என்னுடைய வேலைதான். அவர்களுடைய வேலையில்லை. அவரும் இப்படித்தான். வீட்டில் எந்தச் சின்ன பிரச்னை வந்தாலும் பீத்தல் வேலை. முதலில் அதை விட்டுவிடு என்று சொல்வார். வேலையை விட்டு விடாமல் இருப்பதற்கும், அதை அவருடைய வசவுகளிலிருந்து காப்பாற்றிக் கொள்வதற்கும் நான் எவ்வளவு பாடுபட வேண்டியிருந்ததோ யாருக்கும் தெரியாது.” விஜயலக்ஷ்மியின் விழிகளில் நீர் தளும்பியது.

காங்காதரன் “அடடா … மறுபடியும் நீங்க வருத்தப்படறீங்க” என்று பதட்டமடைந்தான்.

“அது போறாது என்று ஆண்மகன் என்பதால் உங்களால் தனியாக இருக்கமுடியும் என்று சொன்னார்கள் கவனித்தீங்களா? உண்மையில் நம் இருவரின் வாழ்க்கையைப் பார்த்தால் நான்தான் தைரியமாக, நிம்மதியாக இருப்பது போல் எனக்குத் தோன்றுகிறது.”

“உண்மைதான். நான் அனுபவித்து வரும் நரகம் அவர்களுக்குத் தெரியாது. எதற்காக இப்படி வாழ்கிறேனோ அதுவும் தெரியாது. குழந்தைகளிடம் போய் இருப்பதிலும் விருப்பம் இல்லை. சுசீலா என்னை கஷ்டத்தில் தள்ளிவிட்டு போய் விட்டாள். பாவம் அவளுக்கும் தெரியாதாய்இருக்கும். இல்லாவிட்டால் இந்த கஷ்டத்திலிருந்து தப்பித்து கொள்ளும் வழியைக் கூட தானே செய்துவிட்டு போயிருப்பாள்.” இந்த முறை கண்ணீர் வடிப்பது கங்காதரனின் பங்காயிற்று.

விஜயலக்ஷ்மி கங்காதரனுக்கு ஆறுதல் சொல்லி உரையாடலை திசைதிருப்பினாள்.

‘மொத்தத்தில் ராகவனை விட நானே தேவலை. சுசீலாவை வேலையை விட்டுவிடச் சொல்லி ஒருநாளும் சொன்னதில்லை. அவளுடைய வேலையைத் தாழ்த்திப் பேசியதும் இல்லை.’ அன்று இரவு கங்காதரன் தூங்கப் போகும் முன் நினைத்துக் கொண்டான். அதனால் விஜயலக்ஷ்மியிடம் தனக்கேதோ நெருக்கம் ஏற்பட்டுவிட்டது போல் தோன்றியது. மனதில் லேசாக மகிழ்ச்சி பரவ நிம்மதியாக உறங்கிவிட்டான்.

மேலும் இரண்டு மாதங்கள் சென்றன. இருவரின் நட்பு மேலும் வளர்ந்தது. ஒருநாள் இரவு விஜயலக்ஷ்மி பரிமாறிய உணவை திருப்தியாக் சாப்பிட்டுவிட்டு பாக்கை போட்டுக் கொண்டே “நாம் இருவரும் தனியாக வாழ்ந்து வருகிறோம். எதற்காக இப்படி இருக்கணும்? திருமணம் செய்துகொண்டு ஒன்றாக வாழ்ந்தால் என்ன?” என்றான், தன் வாழ்க்கையில் மிகத் துணிச்சலான காரியத்தை செய்யப் போவதாக நினைத்துக் கொண்டே.

விஜயலக்ஷ்மி ஒரே ஒரு விநாடி வியப்பு அடைந்து அதற்குப் பிறகு ஐந்து நிமிடங்கள் வரையில் தொடர்ந்து சிரித்துக்கொண்டே இருந்தாள்.

கங்காதரனின் முகம் கன்றிச் சிவந்து விட்டது. சிரித்துச் சிரித்து கண்களில் தளும்பிய நீரைத் துடைத்துக்கொண்டே கங்காதரனின் பக்கம் பார்த்த விஜயலக்ஷ்மி அப்படிச் சிரித்ததற்குக் கொஞ்சம் பச்சாதாபமடைந்தாள்.

கங்காதரன் அங்கிருந்து எழுந்து போகவும் சக்தியில்லாதவனாய் அப்படியே உட்கார்ந்திருந்தான். அவனைப் பார்க்கும் போது விஜயலக்ஷ்மிக்கு இரக்கமாய் இருந்தது. அவனுடைய வேதனையை குறைக்க நினைத்தாள்.

“சாரி. உங்களை வருத்தப்பட வைக்கணும் என்பது என்னுடைய எண்ணம் இல்லை. உங்களுடைய எண்ணத்தைப் பற்றி நான் ஏளனமாகவும் நினைக்கவில்லை. அந்த வார்த்தையை நீங்கள் நம்பியாக வேண்டும். நான் சிரித்தது நீங்கள் அப்படிக் கேட்டதற்காக அல்ல. நீங்க சொன்னீங்களே தனியாக இருக்கிறோம் என்று. நான் தனியாளாய் இருப்பதாக நினைக்கவில்லை. தனிமையிலிருந்து வெளியேறிவிட்டதாக நினைக்கிறேன். அவ்வளவு ஏன்? இதற்கு முன்பு எனக்கு உங்களைப் போன்ற நண்பர்களுடன் பேசுவதற்கு வாய்ப்பு இருந்தது இல்லை. இசையுடன் ஒன்றிப் போக நேரமோ அவகாசமோ இருந்ததில்லை. முன்பு என் எண்ணங்களை, ரசனைகளை மறைத்து வைத்துக்கொண்டு தனியாக வாழ்ந்து வந்தேனோ என்னவோ. ஆனால் இப்பொழுது அப்படி இல்லை.”

கங்காதரனுக்கு அவன் இருந்த நிலைமையில் அவள் சொன்ன வார்த்தைகள் சரியாக புரியக் கூட இல்லை. எப்படியோ தெம்பை வரவழைத்துக்கொண்டு கிளம்புவதற்காக எழுந்துகொண்டான்.

“ப்ளீஸ் …. உட்காருங்கள். உங்கள் ஐடியாவைப் பற்றிப் பேசுவோம்.” விஜயலக்ஷ்மி சொன்னாள். “நீங்கள் என்னை ஒரு பெண்ணாக மாத்திரமே உணர்ந்து இந்தத் திருமண பிரஸ்தாபனையைக் கொண்டு வந்ததாக நான் நினைக்கவில்லை, சரிதானே.”

“மிகவும் சரி. எனக்கு அந்த எண்ணம் கொஞ்சம் கூட இல்லை. வெறுமே ஒரு துணையை வேண்டி..” அவசர அவசரமாக பதிலளித்தான்.

“அந்தத் துணை உங்களுக்கு எதற்காக தேவையோ சரியாக அதே காரணத்திற்காக எனக்குத் துணை வேண்டியதில்லை.”

புரியாதவன் போல் பார்த்தான்.

“ஏற்கனவே சொல்லியிருக்கிறேன் இல்லையா. இந்த வயதில் எனக்காக நான் வாழவேண்டுமென்று நினைக்கிறேன். வேறு யாருக்காகவோ அட்ஜெஸ்ட் செய்துகொண்டு வாழவேண்டிய தேவை எனக்கு இல்லை. உங்களுக்கு சிசுருஷை செய்துகொண்டு வாழணும் என்ற எண்ணம் அசலுக்கே இல்லை.”

“சிசுருஷையா?” கங்காதரன் குழப்பத்துடன் பார்த்தான்.

“சிசுருஷையேதான். ஒரு ஆணுக்குத் துணையாய் இருக்கணும் என்றால் சிசுருஷைதான் என்பது என்னுடைய எண்ணம். உங்கள் வீட்டைப் பார்த்தாலே உங்களுக்கு எந்த விதமான துணை தேவையோ சுலபமாக புரிந்துகொள்ளமுடியும்.”
கங்காதரன் பத்து நிமிடங்கள் வரையில் யோசித்துக் கொண்டே இருந்துவிட்டு திடீரென்று எழுந்து கிளம்பிப் போனான்.

அன்று இரவு முழுவதும் கங்காதரனுக்கு உறக்கம் வரவேயில்லை. எவ்வளவு யோசித்தாலும் விஜயலக்ஷ்மி சொன்னதில் தவறு இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. விஜயலக்ஷ்மி தன் வீட்டை ஒழுங்குப் படுத்தி, தனக்கு சமைத்துப் போட்டு, தன்னுடைய நலனை கவனித்துக் கொள்ளவேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் அல்லாமல் எதற்காக கல்யாணம் செய்துகொள்ள நினைத்தான்? யாராக இருந்தாலும் எதற்காக கல்யாணம் செய்துகொள்வார்கள்? அதனால் தானே விஜயலக்ஷ்மி அது போன்ற சிசுருஷைகளை செய்வதில் விருப்பம் இல்லை என்று மறுத்துவிட்டாள். எந்தப் பெண்ணாக இருந்தாலும் எதற்காக செய்யவேண்டும்? தனக்கு வேண்டியது நல்ல வேலைக்காரியா? நல்ல துணையா? தன்னுடைய யோசனையும் தவறு என்று தோன்றவில்லை. விஜயலக்ஷ்மி சொன்னதிலும் தவறு இருப்பதாக தெரியவில்லை.

மறுநாள் கங்காதரனின் வீட்டில் வேலை செய்யும் ரேணுகா பத்துமுறை கங்காதரனின் வீட்டுக்கும் விஜயலக்ஷ்மியின் வீட்டுக்குமாய் அலைந்து ஒட்டடை கொம்பு, விளக்கமாறு அது இது என்று சில பொருட்களை எடுத்துக்கொண்டு போனாள். அன்று கங்காதரன் ஆபீசுக்குப் போகவில்லை.

மாலையிலும் விஜயலக்ஷ்மியின் வீட்டுக்குப் போகாமல் கடைத் தெருவுக்குப் போய் ஏதேதோ பொருட்களை வாங்கி வந்தான்.

நான்கு நாட்களாக கங்காதரன் வராதது விஜயலக்ஷ்மிக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. ஐந்தாவது நாள் கங்காதரனின் வீட்டுக் கதவைத் தட்டினாள்.

உள்ளே போய் பார்த்தால் வீடே மாறிவிட்டாற் போல் காட்சி தந்தது. ரொம்ப சுத்தமாக பளிச்சென்று இருப்பதோடு அந்தந்த பொருட்கள் அதனதன் இடத்தில் இருந்தன. கங்காதரன் சமையல் செய்துகொண்டிருந்தான்.

விஜயலக்ஷ்மியுடன் “இன்னிக்கு உங்களுக்கு சாப்பாடு எங்கள் வீட்டில்தான்” என்று சொல்லிவிட்டான். “என்னுடைய சமையல் உங்களுக்குப் பிடிக்குமோ இல்லையோ. ஏதாவது குறையிருந்தால் அட்ஜெஸ்ட் செய்துகொள்ளணும்” என்று சொல்லிக்கொண்டே பரிமாறினான்.

“பரவாயில்லை. நன்றாகவே இருக்கு.” சர்டிபிகேட் கொடுத்தாள் விஜயலக்ஷ்மி. கூடவே சில சமையல் குறிப்புகளையும் சொல்லித் தந்தாள்.

அதற்குப் பிறகு இரண்டு நாட்கள் விஜயலக்ஷ்மியின் வீட்டில் கங்காதரன் சாப்பிட்டால், இரண்டு நாட்கள் கங்காதரனின் வீட்டில் விஜயலக்ஷ்மி சாப்பிட்டாள். இரண்டு நாட்கள் இருவருமாய் சேர்ந்து வெளியே ஏதாவது ஓட்டலில் சாப்பிடுவார்கள். ஞாயிற்றுக்கிழமை அன்று இருவரும் சேர்ந்து சமையல் செய்து பேசிக்கொண்டே சாப்பிடுவார்கள்.

ஆறுமாதங்கள் இப்படியே கழிந்துவிட்டன.

கங்காதரனின் மகளுக்கு மகன் பிறந்தான். அவளுக்கு இது தான் தலைப் பிரசவம். செய்தியைக் கேட்டதும் கங்காதரன் அடைந்த உற்சாகத்திற்கு அளவேயில்லை. தாத்தாவாகிவிட்டோம் என்று ரொம்பவே சந்தோஷப்பட்டான்.

விஜயலக்ஷ்மியுடன் கடைத்தெருவுக்குச் சென்று பேரனுக்கு உடைகள், தங்கச்சங்கிலி அது இது என்று நிறைய பொருட்களை வாங்கினான். மகள் இருந்த ஊருக்குக் கிளம்பிப்போனான். புண்யாவசனம் முடியும் வரையில் அங்கேயே இருந்தான். பேரனுக்கு தன் பெயரைச் சூட்டுவதாக சொன்னபோது மறுத்துவிட்டு ‘சுசீல்’ என்று மனைவியின் பெயர் வரும் விதமாக வைக்கச்சொன்னான். பதினைந்து நாள் விடுமுறையை சந்தோஷமாக கழித்துவிட்டான்.

ஊரில் நடந்த விசேஷங்களை உடனே விஜயலக்ஷ்மியிடம் சொல்லியாக வேண்டும் போலிருந்தது கங்காதரனுக்கு. ரயிலில் வரும்போது பேரனைப் பற்றி விஜயலக்ஷ்மியிடம் முக்கியமாக சொல்ல வேண்டிய விஷயங்களை மறந்துப் போய் விடுவோமோ என்று பயந்து சட்டைப் பையில் இருந்த டைரியில் குறித்துக்கொண்டான். தான் போய்ச் சேரும்போது விஜயலக்ஷ்மி இருக்கமாட்டாள். ஸ்கூலுக்குப் போயிருப்பாள். மாலை வரையிலும் காத்திருக்கணும். மாலையிலும் நேராக வீட்டுக்கு வருவாளோ இல்லை எந்த பாட்டுக் கச்சேரிக்காவது போவாளோ என்று நினைத்துக் கொண்டே வந்தான்.

விஜயலக்ஷ்மியின் வீடு பூட்டியிருக்கவில்லை.

கங்காதரன் தன் வீட்டுக்குப் போகாமலேயே விஜயலக்ஷ்மியின் வீட்டுக் கதவைத் தட்டினான்.

விஜயலக்ஷ்மி கதவைத் திறந்தாள். கங்காதரனைப் பார்த்ததும் அவள் முகம் மலர்ந்தது.

“இதென்ன? இப்படி இளைச்சுட்டீங்களே?” என்றான் கங்காதரன் வியப்புடன்.

“என்னைத் தனியாக விட்டு விட்டு போயிட்டீங்க இல்லையா. கவலையினால் இளைத்துவிட்டேன். நீங்க போனது முதல் தனியாக சாப்பிட உட்கார்ந்தால் ஒரு வாய் சாப்பாடு கூட உள்ளே போகவில்லை. சரியான தூக்கமும் இல்லை. ஏன் இப்படி என்று எனக்கே தெரியவில்லை.”

விஜயலக்ஷ்மியின் வார்த்தைகள் புரிவதற்கு கங்காதரனுக்கு முழுசாக ஐந்து நிமிடங்கள் தேவைப்பட்டன.

அதற்குள் விஜயலக்ஷ்மி காபி கொண்டு வந்தாள். காபி டம்ளரை வாங்கி மேஜை மீது வைத்து விட்டு அவள் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டான்.

“நீங்கள் சொன்னது உண்மைதானா? நான் இல்லாத போது தனிமையாக உணர்ந்தீங்களா?”

“உண்மைதான். உங்கள் மீது ஆணை.” மனோகரமாய் சிரித்தாள் விஜயலக்ஷ்மி.

கங்காதரன் மகிழ்ச்சி வெள்ளத்தில் திக்குமுக்காடி விட்டான். அப்படியே விஜயலக்ஷ்மியை அணைத்துக் கொண்டான்.


தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கௌரி பதிவுகள், எழுத்துக்கள்

கௌரி கிருபானந்தன் பேட்டி

Gowri_Kribanandanதெலுகு இலக்கியம் பற்றி எனக்கு இருக்கும் ஒரே வாசல் தோழி கௌரி கிருபானந்தன்தான். பல தெலுகு புத்தகங்களை தமிழுக்கும், தமிழ் புத்தகங்களை தெலுகுக்கும் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். அவரது பேட்டி சமீபத்தில் தினகரனில் வெளியாகி இருக்கிறது. ஸ்கான் செய்யப்பட பக்கங்கள் கீழே.

தலைப்பை மாற்றி போட்டிருக்கலாம். “எண்டமூரி வீரேந்திரநாத் பெயரில் வந்த தமிழ் நாவல்கள் எல்லாமே அவர் எழுதியவை அல்ல” என்று இருந்தால் சரியாக இருந்திருக்கும் என்று சொல்கிறார்.


0

0-1

0-2


தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கௌரி பதிவுகள்