நாகசாமி – அஞ்சலி

தொல்லியல் நிபுண்ர் நாகசாமி தனது 91-ஆவது வயதில் மறைந்தார் (ஜனவரி 23, 2022).

நாகசாமி பத்மபூஷன் விருது பெற்றவர். தமிழ்நாட்டின் தொல்லியல் துறையின் முதல் தலைவராகப் பணியாற்றியவர். தமிழ், சமஸ்கிருதம் இரண்டிலும் வல்லவர். சோழர் கால செப்பு சிற்பங்களைப் பற்றிய முதன்மை நிபுணர். சிவபுரம் நடராஜர் சிலை ஒன்று லண்டனுக்குக் கடத்தப்பட்டபோது இவரைத்தான் நிபுணர் சாட்சியாக விசாரித்தார்கள். அந்த நீதிபதி இவரது சாட்சியத்துக்குப் பிறகு விசாரிக்க ஒன்றுமே இல்லை, சிலையை தமிழகத்துக்கு திருப்பி அனுப்புங்கள் என்று தீர்ப்பளித்தார்.

அவர் எழுதிய புத்தகங்கள், தொல்லியல் துறை தலைவராக இருந்தபோது அவர் அமைத்த கண்காட்சிகள், சென்னை அருங்காட்சியக அதிகாரியாக (தலைவர்?) இருந்தபோது அவர் அமைத்த காட்சிகள் எல்லாவற்றிலும் அடிநாதமாக இருந்தது இவை அநிபுணர்களிடம் – சாதாரணர்களிடம் – போய்ச் சேர வேண்டும் என்ற விழைவு. அருங்காட்சியகத்தில் பணியாற்றியபோது பாரதியாரின் கையெழுத்துப் பிரதிகளை ஒரு காட்சியாக அமைத்தார். எட்டயபுரத்தில் பாரதியாரின் வீடு ஏதோ சிறு தொழிற்கூடமாகவே இருந்திருக்கிறது, அதை மீட்டெடுத்து சீரமைத்தார்.  அரசு அலுவலகங்கள் செயல்பட்டுக்கொண்டிருந்த திருமலை நாயக்கர் மஹாலை ஒளி அமைப்புகளை ஏற்பாடு செய்து பொதுமக்கள் பார்வைக்கு கொண்டு வந்தார்.

அதுவும் அவர் அறுபது எழுபதுகளில் எழுதியவற்றில் புகைப்படங்கள் நிறைந்திருக்கும். புகைப்படங்களை புத்தகத்தில் பதிப்பதில் மிகுந்த ஆர்வம் உள்ளவர், சாதாரணர்களுக்கு அது உதவியாக இருக்கும் என்பதை உணர்ந்திருந்தார். அந்தக் காலத்தில் புகைப்படம் எடுப்பது எளிதல்ல. குறிப்பாக, புகைப்படங்களுக்காகவே அவரது Art of Tamil Nadu புத்தகத்தைப் பரிந்துரைக்கிறேன். சுட்டியை கிளிக்கினால் சில புகைப்படங்களைப் பார்க்கலாம். முழுப் புத்தகமும் இங்கே கிடைக்கிறது.

ஆனால் அவரது எல்லா புத்தகங்களும் சாதாரணர்களுக்கு அல்ல, சில நிபுணர்களுக்கு மட்டும்தான். ஆனால் சாதாரணர்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற நோக்கத்தோடு நிறைய புத்தகங்களை எழுதி இருக்கிறார். எடுத்துக்காட்டாக தஞ்சை பெருவுடையார் கோவில் கல்வெட்டுகள் என்ற புத்தகம் பெரிய கோவில் கல்வெட்டுக்களை புரியும் வகையில் சொற்களைப் பிரித்து பதிக்கப்பட்டிருக்கிறது.  ஏறக்குறைய கோனார் நோட்ஸ். வரலாற்றை நம் போன்றவர்களுக்கு அருகில் கொண்டு வர முயற்சி எடுத்தார், அந்த ஒரு காரணத்துக்காகவே அவரை நினைவு கூரலாம்.

என் தங்கையின் மாமனார். முதல் முறை அவர் வீட்டுக்குப் போனபோதே அவரைப் பற்றி புரிந்துவிட்டது. அவரது அறையின் சுவர் முழுக்க புத்தக அலமாரிகள். அலமாரிகள் பற்றாமல் அங்கங்கே இறைந்து கிடந்த புத்தகங்கள். கண்ணை எடுக்க முடியவில்லை. தங்கையின் நிச்சயதார்த்தம் பாட்டுக்கு ஒரு பக்கம் நடந்து கொண்டிருக்க நான் காலேஜில் கட் அடிப்பது போல நிச்சயதார்த்த நிகழ்ச்சியை அவ்வப்போது கட் அடித்துவிட்டு அவர் நூலகத்தில் உட்கார்ந்திருந்தேன்.

அவருடன் தஞ்சை பெரிய கோவிலுக்குப் போனது மறக்க முடியாத அனுபவம். சுற்றுப் பிரகாரத்தில் இருந்த கல்வெட்டுகளை நான் தினத்தந்தி படிப்பது போல படித்துக் காட்டிக் கொண்டே போனார். அவர் தயவில்தான் தஞ்சை பெரிய கோவில் ஓவியங்களைப் பார்க்க முடிந்தது.

முதுமை அவரை கொஞ்சம் பாதித்திருந்தது. உடல் தளர்ந்துவிட்டது. ஆனால் கடைசி வரை எழுதிக் கொண்டும் படித்துக் கொண்டும்தான் இருந்தார். அதுவும் பெரிய பூதக் கண்ணாடி வைத்துக் கொண்டு படிக்க வேண்டிய நிலை, ஆனால் படிப்பது கடைசி வரை நிற்கவே இல்லை.

அவரது கருத்துக்கள் சில – தமிழ் மரபு வைதீக மரபின் வளர்ச்சியே, திருக்குறள் வேதங்களின் தொடர்ச்சியே, மஹாபலிபுர சிற்பங்கள், கோவில்களைக் கட்டியது நரசிம்மவர்ம பல்லவர் அல்லர், அவரது பேரனான ராஜசிம்ம பல்லவர் – போன்றவை எனக்கு வியப்பளித்தன. ஆனால் அவற்றைப் பற்றி அவருடன் வாதிடும் அளவுக்கு எனக்கு அறிவு பத்தாது. தமிழ் மரபைப் பற்றியும் வைதீக மரபைப் பற்றியும் நுனிப்புல் மேய்ந்திருக்கும் நான் அவற்றை கரைத்துக் குடித்திருக்கும் அவரிடம் என்ன வாதிட? குடும்பத்துப் பெரியவர் என்ற மரியாதை வேறு குறுக்கே நின்றது. அதனால் என் கருத்து வேறுபாடுகளைப் பற்றி அவரிடம் எதுவும் பேசியதில்லை.

அதுவும் மாமல்லை, New Light on Mamallapuram என்ற புத்தகங்களில் மஹாபலிபுர சிற்பப் பொக்கிஷங்களை நிறுவியவர் நரசிம்மவர்மர் அல்லர், ராஜசிம்மரே என்ற வாதங்கள் வலுவாகத்தான் இருந்தன. இதைப் போலவே தமிழ் மரபு பற்றியும் அவர் வலிமையான வாதங்களை முன்வைத்திருக்கலாம், அவர் எழுதிய Tamil Nadu: The Land of Vedas போன்ற புத்தகங்களை புரட்டியாவது பார்த்த பிறகுதான் அவருடன் பேச வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தேன். இப்போது வாய்ப்பைத் தவற விட்டுவிட்டோமே என்று தோன்றுகிறது.

அவரது புத்தகங்களின் நான் பரிந்துரைப்பது Art of Tamil Nadu, மாமல்லை, New Light on Mamallapuram, சொல்மாலை, தஞ்சை பெருவுடையார் கோவில் கல்வெட்டுகள். (நான் படித்தவை வெகு சிலவே.) இவற்றுள் மாமல்லை மாதிரி பள்ளிப் பருவத்தில் வரலாற்றைப் படித்திருந்தால் அது மனதில் பதிந்திருக்கும். சிறப்பான புத்தகம். மாமல்லபுரத்தின் அரசியல் வரலாறு, இலக்கியச் சான்றுகள், கோவில்கள், சிற்பங்கள் எல்லாவற்றையும் அருமையாக, புரியும்படி விவரித்திருக்கிறார். சொல்மாலை பல கோவில் கல்வெட்டுகளை புரியும்படி விளக்குகிறது. தஞ்சை பெருவுடையார் கோவில் கல்வெட்டுகள் பெரிய கோவில் கல்வெட்டுக்களை புரியும் வகையில் சொற்களைப் பிரித்து பதிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

நாகசாமியின் மகனான மோகன் நாகசாமி அவர் எழுத்துக்களுக்காகவே தமிழ் ஆர்ட்ஸ் அகாடெமி என்ற தளத்தை நடத்தி வருகிறார். மோகனுக்கு அவரது எல்லா எழுத்துக்களையும் இணையத்தில் ஏற்றிவிட வேண்டும் என்ற பெரிய விழைவு உண்டு, அது பூர்த்தி ஆகட்டும்!

நாகசாமியின் பல புத்தகங்கள் தமிழ் இணைய நூலகத்திலும் (சுட்டி 1, சுட்டி 2, சுட்டி 3) ஆர்க்கைவ் தளத்திலும் (சுட்டி 1, சுட்டி 2) கிடைக்கின்றன.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: அஞ்சலிகள்

தொடர்புள்ள சுட்டிகள்:

Historical Curiosity: 10 சிறந்த இந்தியர்கள்

ராமச்சந்திர குஹா தளத்தில் பார்த்தது.

1926-இல் பத்து சிறந்த வாழும் இந்தியர்கள் யார் என்று ஒரு பத்திரிகை – Indian National Herald (நேரு நிறுவிய பத்திரிகை அல்ல) – ஒரு தேர்வு வைத்திருக்கிறது. வாசகர்களை அவர்கள் தேர்வுகளை அனுப்புமாறு கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. பத்திரிகை பம்பாயிலிருந்து வெளிவந்த ஆங்கிலப் பத்திரிகை, பதில் அனுப்பிய வாசகர்கள் அனேகமாக பம்பாய்வாசிகள், ஆங்கிலம் தெரிந்தவர்கள். வருஷமோ 1926. நேருவும் படேலும் ராஜாஜியும் அம்பேத்கரும் இன்னும் பெருந்தலைகளாகவில்லை. சி.வி. ராமனுக்கு இன்னும் நோபல் கிடைக்கவில்லை. பேசும் படங்கள் வரவில்லை. திலகர், கோகலே, சி.ஆர். தாஸ் மறைந்துவிட்டார்கள். யார் யார் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்கள் என்று நினைக்கிறீர்கள்?

அம்பை (left arrow) க்ளிக்கினால் பட்டியலைக் காணலாம்.

1926-இன் 10 சிறந்த வாழும் இந்தியர்கள்
பிரமுகர் பெற்ற ஓட்டுக்கள்
காந்தி 9308
தாகூர் 7391
ஜகதீச சந்திர போஸ் 5954
மோதிலால் நேரு 4035
அரவிந்த கோஷ் 3907
ப்ரஃபுல்ல சந்திர ராய் 3524
சரோஜினி நாயுடு 3519
மதன் மோஹன் மாளவியா 2618
லாலா லஜபதி ராய் 2568
வி.எஸ். ஸ்ரீனிவாச சாஸ்திரி 1516

பி.சி. ராய், சரோஜினி நாயுடு, மாளவியா, ஸ்ரீனிவாச சாஸ்திரி படித்த மேல்தட்டு வர்க்கத்தின் பிரக்ஞையில் இருந்தார்கள், இத்தனை பிரபலம் என்பது ஆச்சரியம்!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: வரலாறு

நேருவின் ஆகஸ்ட் 15, 1947 உரை: Tryst with Destiny

இந்தியா விடுதலை அடைந்தபோது, ஆகஸ்ட் 15, 1947-இல் நேரு ஆற்றிய புகழ் பெற்ற உரை.

Long years ago we made a tryst with destiny, and now the time comes when we shall redeem our pledge, not wholly or in full measure, but very substantially. At the stroke of the midnight hour, when the world sleeps, India will awake to life and freedom. A moment comes, which comes but rarely in history, when we step out from the old to the new, when an age ends, and when the soul of a nation, long supressed, finds utterance. It is fitting that at this solemn moment we take the pledge of dedication to the service of Inida and her people and to the still larger cause of humanity.

At the dawn of history India started on her unending quest, and trackless centuries are filled with her striving and the grandeur of her success and her failures. Through good and ill fortune alike she has never lost sight of that quest or forgotten the ideals which gave her strength. We end today a period of ill fortune and India discovers herself again. The achievement we celebrate today is but a step, an opening of opportunity, to the greater triumphs and achievements that await us. Are we brave enough and wise enough to grasp this opportunity and accept the challenge of the future?

Freedom and power bring responsibility. The responsibility rests upon this Assembly, a sovereign body representing the sovereign people of India. Before the birth of freedom we have endured all the pains of labour and our hearts are heavy with the memory of this sorrow. Some of those pains continue even now. Nevertheless, the past is over and it is the future that beckons to us now.

That future is not one of ease or resting but of incessant striving so that we may fulfil the pledges we have so often taken and the one we shall take today. The service of India means the service of the millions who suffer. It means the ending of poverty and ignorance and disease and inequality of opportunity. The ambition of the greatest man of our generation has been to wipe every tear from every eye. That may be beyond us, but as long as there are tears and suffering, so long our work will not be over.

And so we have to labour and to work, and work hard, to give reality to our dreams. Those dreams are for India, but they are also for the world, for all the nations and peoples are too closely knit together today for any one of them to imagine that it can live apart Peace has been said to be indivisible; so is freedom, so is prosperity now, and so also is disaster in this One World that can no longer be split into isolated fragments.

To the people of India, whose representatives we are, we make an appeal to join us with faith and confidence in this great adventure. This is no time for petty and destructive criticism, no time for ill-will or blaming others. We have to build the noble mansion of free India where all her children may dwell.

The appointed day has come – the day appointed by destiny – and India stands forth again, after long slumber and struggle, awake, vital, free and independent. The past clings on to us still in some measure and we have to do much before we redeem the pledges we have so often taken. Yet the turning point is past, and history begins anew for us, the history which we shall live and act and others will write about.

It is a fateful moment for us in India, for all Asia and for the world. A new star rises, the star of freedom in the East, a new hope comes into being, a vision long cherished materializes. May the star never set and that hope never be betrayed!

We rejoice in that freedom, even though clouds surround us, and many of our people are sorrowstricken and difficult problems encompass us. But freedom brings responsibilities and burdens and we have to face them in the spirit of a free and disciplined people

On this day our first thoughts go to the architect of this freedom, the Father of our Nation, who, embodying the old spirit of India, held aloft the torch of freedom and lighted up the darkness that surrounded us. We have often been unworthy followers of his and have strayed from his message, but not only we but succeeding generations will remember this message and bear the imprint in their hearts of this great son of India, magnificent in his faith and strength and courage and humility. We shall never allow that torch of freedom to be blown out, however high the wind or stormy the tempest.

Our next thoughts must be of the unknown volunteers and soldiers of freedom who, without praise or reward, have served India even unto death.

We think also of our brothers and sisters who have been cut off from us by political boundaries and who unhappily cannot share at present in the freedom that has come. They are of us and will remain of us whatever may happen, and we shall be sharers in their good [or] ill fortune alike.

The future beckons to us. Whither do we go and what shall be our endeavour? To bring freedom and opportunity to the common man, to the peasants and workers of India; to fight and end poverty and ignorance and disease; to build up a prosperous, democratic and progressive nation, and to create social, economic and political institutions which will ensure justice and fullness of life to every man and woman.

We have hard work ahead. There is no resting for any one of us till we redeem our pledge in full, till we make all the people of India what destiny intended them to be. We are citizens of a great country on the verge of bold advance, and we have to live up to that high standard. All of us, to whatever religion we may belong, are equally the children of India with equal rights, privileges and obligations. We cannot encourage communalism or narrow-mindedness, for no nation can be great whose people are narrow in thought or in action.

To the nations and peoples of the world we send greetings and pledge ourselves to cooperate with them in furthering peace, freedom and democracy.

And to India, our much-loved motherland, the ancient, the eternal and the ever-new, we pay our reverent homage and we bind ourselves afresh to her service.

Jai Hind!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: வரலாறு

ம.பொ.சி.: விடுதலைப் போரில் தமிழகம்

ம.பொ.சி. விடுதலைப் போரில் நேரடியாகப் பங்கேற்றவர். வ.உ.சி., கட்டபொம்மன் இருவரையும் icon-களாக மாற்றியதில் அவருக்கும் முக்கியப் பங்குண்டு. தமிழகத்தின் பங்களிப்பு காங்கிரசின் அதிகாரபூர்வமான வரலாறுகளில் இருட்டடிக்கப்படுவதாகக் கருதி இருக்கிறார். (அவர் சொல்வதில் உண்மை இல்லாமல் இல்லை. விஷ்ணு பிரபாகர் எழுதி நேஷனல் புக் ட்ரஸ்ட் பதித்த ஸ்வராஜ்யா புத்தகம் ஒரு உதாரணம். அதைப் படித்தால் தென்னிந்தியா இந்தியாவில்தான் இருக்கிறதா இல்லை அண்டார்டிகாவில் இருக்கிறதா என்று சந்தேகம் எழலாம்.) அந்த ஆங்காரத்தில் எழுதப்பட்ட பல கட்டுரைகளின் தொகுப்பு இந்தப் புத்தகம். 1929 லாகூர் காங்கிரஸ் வரை எழுதி இருக்கிறார்.

என் கண்ணில் பட்ட வரை முக்கியத் தகவல்கள்/வாதங்கள்.

  • இந்திய விடுதலைப் போராட்டம் 1857 கிளர்ச்சியோடு தொடங்குகிறது என்றுதான் பொதுவாக வடநாட்டில் சொல்லப்படுகிறது. தவறு, அது கட்டபொம்மனோடு தொடங்குகிறது.
  • கட்டபொம்மனுக்கு முன் ஹைதர் அலி, திப்பு சுல்தான் போன்றவர்கள் ஆங்கிலேயரோடு போரிட்டாலும் வரி கொடுக்க மாட்டேன், என் நிலத்தின் மீது உங்களுக்கு எந்த உரிமையும் இல்லை, நான் சுதந்திரமானவன் என்று போரிட்டது கட்டபொம்மனே. அதாவது ஹைதரும் திப்புவும் போரிட்டது அரசுகளுக்கு இடையேயான போர், ஒருவர் அதிகாரத்துக்கு கீழ் அடுத்தவரை கொண்டு வர நடந்த போர். கட்டபொம்மன் நான் உனக்கு அடங்கினவன் அல்லன் என்று போரிட்டார்.
  • கட்டபொம்மன், பிறகு ஊமைத்துரை, பிறகு மருது சகோதரர்கள், வேலூர்க் கலகம், பிறகு தளவாய் வேலுத்தம்பி, பிறகு கர்நாடகத்தின் கிட்டூர் ராணி சென்னம்மா என்று வரிசைப்படுத்துகிறார்.
  • தீரன் சின்னமலை என்று அவர் யாரையும் குறிப்பிடவில்லை. இப்படி ஒருவர் இருந்தாரா, என்ன ஆதாரம் என்று எழுத்தாளர் பி.ஏ. கிருஷ்ணன் அடிக்கடி கேட்பார்.
  • முதல் காங்கிரஸில் – 1885-இல் – 21 பேர் சென்னை மாகாணத்திலிருந்து சென்றார்களாம். ஹிந்து பத்திரிகையை நிறுவிய ஜி. சுப்ரமணிய ஐயர் போயிருக்கிறார்.
  • மூன்றாவது காங்கிரஸ் – 1887 – சென்னையில் நடந்தது. அன்று அதற்கான செலவு 30000 ரூபாயாம். முதல் காங்கிரஸுக்கு 3000 ரூபாய்தான் ஆகி இருக்கிறது. விஜயராகவாச்சாரியார் (சேலம் விஜயராகவாச்சாரியர் அல்லர், இவர் வேறொருவர்)  எழுதிய ஒரு சிறு புத்தகத்தை – காங்கிரஸ்: கேள்வி பதில் –  அன்றைய வைஸ்ராய் டஃபரின் பிரபுவே விமர்சித்திருக்கிறார்.
  • கும்பகோணம் சங்கர மடம் – கவனிக்கவும் காஞ்சி மடம் அல்ல – இந்த மாநாட்டுக்கு ஒரு பிரதிநிதியை அனுப்பி இருக்கிறது. பின்னாளில் ஜஸ்டிஸ் கட்சியைத் தொடங்கிய பிட்டி தியாகராய செட்டியாரும் ஒரு பிரதிநிதி.
  • முதல் முறையாக ஆங்கிலத்தை தவிர்த்து இந்திய மொழிகளிலும் உரைகள் நடந்திருக்கின்றன.
  • வ.உ.சி. சகாப்தம். அவரது செல்வாக்கு சில வருஷங்களுக்காவது அரசு எந்திரத்தை அஞ்ச வைத்திருக்கிறது. பாரதி, சிவா அவரது ஆப்தர்கள். அவருக்கு கிடைத்த தண்டனை சுதேசி இயக்கத்தை மொத்தமாக அமுக்கிவிட்டது. அவருக்கு எதிராக சென்னை மிதவாதிகளுக்கு தலைவராக இருந்தவர் வி. கிருஷ்ணசாமி ஐயர். 1908-இல் சென்னையில் இவர் முன்னின்று காங்கிரஸ் மாநாட்டை நடத்தி இருக்கிறார்.
  • ஐரோப்பாவில் வ.வே.சு. ஐயர், டி.எஸ்.எஸ். ராஜன், செண்பகராமன் பிள்ளை ஆகியோர் செயல்பட்டிருக்கிறார்கள். செண்பகராமன் சிறைப்பட்ட இந்திய சிப்பாய்களை வைத்து ஒரு சிறு சைனியத்தை – அதன் பெயரும் Indian National Army-தான் – உருவாக்க முயற்சித்திருக்கிறார். ஆஃப்கானிஸ்தான் goverment-in-exile உருவானபோது அவர்தான் வெளிநாட்டுத் துறை அமைச்சர். ம.பொ.சி. அவர் எம்டன் கப்பலில் இருந்தாரா என்பதைத் தெளிவாக எழுதவில்லை, ஆனால் எம்டன் சென்னையைத் தாக்க வேண்டும் என்பது அவர் ஆலோசனைதான் என்கிறார்.
  • தென்னாப்பிரிக்காவில் காந்திக்கு பல தமிழர்கள் – நாகப்பன், நாராயணசாமி, வள்ளியம்மை – துணை நின்றிருக்கிறார்கள். நாகப்பன், நாராயணசாமி, வள்ளியம்மை மூவரும் 17-18 வயதில் இறந்து போனார்களாம். பின்னாளில் வி.எஸ். ஸ்ரீனிவாச சாஸ்திரியை தென்னாப்பிரிக்க தமிழர் பிரச்சினைகளை தீர்க்க பிரிட்டிஷ் அரசே அனுப்பியது.
  • 1914-18 காலத்தில் அன்னி பெசண்ட் காங்கிரஸின் முடிசூடா தலைவியாக இருந்தாராம்.
  • ரௌலட் சட்டம் உருவாகக் காரணமாக இருந்த குழுவில் குப்புசாமி சாஸ்திரி என்று ஒரு தமிழர் இருந்திருக்கிறார். இவரை ரௌலட சாஸ்திரி என்றே ஹிந்து பத்திரிகை விமர்சித்திருக்கிறது.
  • காந்தி சகாப்தத்தின் ஆரம்பத்தில் ராஜாஜி, சத்தியமூர்த்தி, ஈ.வெ.ரா., வரதராஜுலு நாயுடு, திரு.வி.க., எஸ். ஸ்ரீனிவாச ஐயங்கார், ஜார்ஜ் ஜோசஃப் என்று ஒரு புதிய தலைமுறையின் தலைவர்கள் கிளம்பி வந்திருக்கிறார்கள்.
  • சட்டமறுப்பு இயக்கம் என்ற எண்ணம் காந்திக்கு சென்னையில்தான் உதித்ததாம். வ.உ.சி.யும் அதை ஆதரித்தாராம்.
  • ஆரம்ப கால காங்கிரஸில் இருந்த சங்கரன் நாயர் பின்னாளில் அரசு ஆதரவாளராக மாறினார். வைஸ்ராயின் குழுவில் உறுப்பினராக இருந்தார். ஜாலியன்வாலாபாக் படுகொலை நடந்த பிறகு தன் பதவியை ராஜினாமா செய்தார். Gandhiji and Anarchy என்ற ஒரு புத்தகத்தை எழுதினார். ஜாலியன்வாலாபாக் படுகொலையின் காலத்தில் பஞ்சாபின் கவர்னராக இருந்த மைக்கேல் ஓ’ட்வயர் அவர் மீது மானநஷ்ட வழக்கு தொடுத்து நாயர் மூன்று லட்சம் ரூபாய் நஷ்ட ஈடு கொடுக்கும்படி தீர்ப்பாயிற்றாம்!
  • ராஜாஜி தமிழக காங்கிரஸின் “தலையாக” பரிணமித்திருக்கிறார்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: வரலாறு

ராபர்ட் செவல் எழுதிய “Vijayanagar: A Forgotten Empire”

ராபர்ட் செவல் எழுதி 1900-இல் வெளிவந்த இந்தப் புத்தகம் ஒரு tour de force.

செவல் தனது ஆதாரங்களாகக் கொள்பவை கல்வெட்டுக்கள்; பாமனி சுல்தான்களில் அவையில் இருந்த ஃபெரிஷ்டா எழுதியவை. விஜயநகரத்துக்கு அன்று வந்த வெளிநாட்டுப் பயணிகளின் குறிப்புகள். பயஸ், நூனஸ் இருவரின் குறிப்புகளும் புத்தகத்தின் ஒரு பகுதி. இவற்றை வைத்துக் கொண்டு விஜயநகர அரசர்களின் வரிசையை மிகத் தெளிவாக நிறுவுகிறார். எங்கெல்லாம் ஊகிக்கிறார், எப்படி முடிவுகளுக்கு வருகிறார் என்பதைத் தெளிவாக விளக்குகிறார். அவரது ஆதாரங்களுக்கு இடையே இருக்கும் வேறுபாடுகளை விவரிக்கிறார்.

நான் மீண்டும் மீண்டும் வியந்தது இவரது அர்ப்பணிப்பைக் கண்டுதான். படித்த புத்தகங்கள் எத்தனை, பார்த்த கல்வெட்டுக்கள் எத்தனை? அபார உழைப்பு. இப்படி எங்கோ இந்தியாவில் பல நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் இருந்த அரசைப் பற்றி விவரமாக எழுத வேண்டும் என்று அவரைத் தூண்டிய சக்தி எது?

நமக்கெல்லாம் – சரி எனக்கெல்லாம் – விஜயநகரப் பேரரசு என்றால் கிருஷ்ணதேவராயர் என்ற மாமன்னர்; பாமனி அரசுகளோடு விடாது போர்; மதுரையில் சுல்தானிய ஆட்சியை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்த குமார கம்பணர்; மதுரையில் நாயக்கர் அரசை நிறுவிய விஸ்வநாத நாயக்கர், அரியநாத முதலியார்; தலைக்கோட்டைப் போர். செவல் கம்பணர், மதுரை நாயக்கர் அரசு பற்றி பெரிதாக எழுதவில்லை. ஆனால் என் எண்ணத்தை மேலும் உறுதிப்படுத்துகிறார்.

புத்தகத்தைப் படித்தபோது இரண்டு கேள்விகள் எழுந்தன.

விஜயநகர அரசு பெரும் செல்வம் படைத்தது. பாமனி அரசுகள் படையெடுப்பில் மீண்டும் மீண்டும் கொள்ளை அடிக்கப்பட்ட போதும், சில சமயம் பாமனி அரசுக்கு கப்பம் கட்டியபோதும் செல்வம் குறையவே இல்லை. அதுவும் விவசாயத்தை நம்பிய அரசாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டும். விவசாயத்தில் அன்று இத்தனை செல்வம் விளைந்ததா?

மீண்டும் மீண்டும் அப்பாவுக்கு அடுத்தபடி மகன் என்று இல்லாமல் தம்பிகள் ராஜா ஆகிறார்கள். சோழ பாண்டிய சாளுக்கிய அரசு வரலாற்றுகளில் இப்படி இல்லை. இங்கு மட்டும் எப்படி?

புத்தகம் கூடன்பர்க் தளத்தில் கிடைக்கிறது.

இந்தப் புத்தகம் வரலாற்றில் ஆர்வம் உள்ளவர்களுக்கு மட்டும்தான். ஆனால் புத்தகத்தை விட என்னை வியக்க வைத்தது செவலின் அர்ப்பணிப்புதான்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: வரலாறு

Historical Curiosity: காங்கிரஸ் தலைவர்கள்

சுதந்திரத்துக்குப் பின் காங்கிரஸ் தலைவர் என்ற பதவிக்கு பெரிய பொருள் இல்லை. காமராஜ் போன்ற விதிவிலக்குகள் இருந்தாலும் பொதுவாக நேரு குடும்பம்; அல்லது ஜால்ராக்கள்தான் காங்கிரஸ் தலைவர்கள்.

ஆனால் விடுதலைக்கு முன் காங்கிரஸ் வருஷாவருஷம் கூடும். யாராவது தலைவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவார். 1940-46 காலகட்டத்தில் காங்கிரஸே அனேகமாக சிறையில் இருந்தது. அந்தக் காலம் தவிர இது வருஷாவருஷம் நடந்து கொண்டிருந்தது. விடுதலைக்குப் பின் கூட நடந்து கொண்டிருந்தது. இந்திரா காலத்தில்தான் இந்தப் பழக்கம் ஒழிந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.

விடுதலைக்கு முன் ஆகிருதி உள்ள பல தலைவர்கள் காங்கிரஸ் தலைவர்களாக இருந்தார்கள். காந்தி வரவுக்குப் பின் கூட சி.ஆர். தாஸ், சுபாஷ் போஸ் போன்றவர்களை காந்தி பக்தர்கள், காந்தியின் “பினாமிகள்” என்று வகைப்படுத்த முடியாது. அவர்கள் பட்டியலைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

எத்தனை தமிழர்கள் காங்கிரஸ் தலைவர்களாக இருந்திருக்கிறார்கள்? இரண்டே பேர். சேலம் விஜயராகவாச்சாரியார் 1920-இல். எஸ். ஸ்ரீனிவாச ஐயங்கார் 1926-இல். சுதந்திரத்துக்குப் பின் காமராஜ். காங்கிரஸின் முக்கிய தலைவராகக் கருதப்பட்டாலும் ராஜாஜி காங்கிரஸ் தலைவராக ஆனதே இல்லை.

எத்தனை தெலுங்கர்கள்? ஒரே ஒருவர். 1891-இல் அனந்தாசார்லு. சுதந்திரத்துக்குப் பின் நீலம் சஞ்சீவ ரெட்டி, நரசிம்மராவ்.

எத்தனை மலையாளிகள்? ஒரே ஒருவர். சி. சங்கரன் நாயர் 1897-இல். சங்கரன் நாயர் வாழ்ந்தது சென்னையில்தான்.

எத்தனை கன்னடிகர்கள்? எவருமில்லை. சுதந்திரத்துக்குப் பின் நிஜலிங்கப்பா.

வங்காளத்திலிருந்துதான் அதிகம் பேர் – 14 பேர் – தலைவர்கள் ஆகி இருக்கிறார்கள். உமேஷ்சந்திர பானர்ஜி (1885, முதல் தலைவர்; 1892), சுரேந்திரநாத் பானர்ஜி (1895, 1902), சித்தரஞ்சன் தாஸ் (1922), அபுல் கலாம் ஆசாத் (1923, 1940-46), சரோஜினி நாயுடு (1925), சுபாஷ் போஸ் (1938-39) போன்றவர்களைப் பற்றி கேள்விப்பட்டிருக்கலாம்.

எட்டு முஸ்லிம்கள் தலைவர்கள் ஆகி இருக்கிறார்கள். முதல் முஸ்லிம் தலைவர் பத்ருதீன் தயாப்ஜி (1887) – இவர் போரா உட்பிரிவை சேர்ந்தவர். ஹகீம் அஜ்மல் கான் (1921) காங்கிரஸ், முஸ்லிம் லீக் இரண்டின் தலைவராகவும் இருந்தவர். கிலாஃபத் இயக்கத்தின் முக்கியத் தலைவரான மௌலானா முஹம்மது அலி ஜௌஹர் 1923-இல் தலைவராக இருந்திருக்கிறார். ஜின்னா ஒரு காலத்தில் காங்கிரஸில் முழு மூச்சாக செயல்பட்டாலும் எப்போதும் தலைவர் ஆனதில்லை.

ஆறு கிறிஸ்துவர்கள் தலைவர்களாக இருந்திருக்கிறார்கள்; இவர்கள் அத்தனை பேரும் வெளிநாட்டவர்கள். அன்னி பெசண்ட் (1917) தெரிந்த பெயர். காங்கிரஸின் முதன்மை நிறுவனராக கருதப்படும் ஆலன் ஆக்டேவியம் ஹ்யூம் எப்போதும் தலைவராகவில்லை.

தாதாபாய் நௌரோஜி (1886, 1893, 1906), ஃபெரோஸ்ஷா மேத்தா (1890) உட்பட்ட மூன்று பார்சிக்கள் தலைவர்களாக இருந்திருக்கிறார்கள்.

சீக்கிய, பௌத்த, ஜைன மதங்களிலிருந்து எவரும் தலைவராகவில்லை.

ஒரு தலித் கூட காங்கிரஸ் தலைவரானதாகத் தெரியவில்லை. சுதந்திரத்துக்குப் பின் – ஜகஜீவன்ராம். அம்பேத்கர் காங்கிரஸில் இருந்ததாகத் தெரியவில்லை.

முதல் பெண் தலைவர் அன்னி பெசண்ட் (1917). சரோஜினி நாயுடு (1925), நெல்லி சென்குப்தா (1933) இருவரும் மற்ற பெண் தலைவர்கள். விடுதலைக்குப் பின் இந்திரா காந்தி, சோனியா காந்தி.

அப்பா-மகன் ஜோடி நேருக்கள்தான். மோதிலால்-ஜவஹர்லால். விடுதலைக்குப் பின் நேரு குடும்பம் – நேரு, இந்திரா, ராஜீவ், சோனியா, ராஹுல்.

காந்தி ஒரே ஒரு முறைதான் தலைவர் ஆகி இருக்கிறார் – 1924-இல்.

எனக்குத் தெரிந்தவரை முக்கியமான தலைவர்கள் – தாதாபாய் நௌரோஜி (1886, 1893, 1906), பெரோஸ்ஷா மேத்தா (1890), சுரேந்திரநாத் பானர்ஜி (1895, 1902), கோகலே (1905), அன்னி பெசண்ட் (1917), மோதிலால் (1919, 1928), லஜ்பத் ராய் (1920), சித்தரஞ்சன் தாஸ் (1923), அபுல் கலாம் ஆசாத் (1923, 1940-46), காந்தி (1924), ஜவஹர் (1929-30, 36-37), படேல் (1931), ராஜேந்திர பிரசாத் (1934-35, 1939), சுபாஷ் (1938-39). சுதந்திரத்துக்குப் பின் காமராஜ்.

திலக், ராஜாஜி, கான் அப்துல் கஃபார் கான் போன்றவர்கள் தலைவர்கள் ஆனதே இல்லை.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: வரலாறு

நாகசாமி

தொல்லியல் நிபுண்ர் நாகசாமி பத்மபூஷன் விருது பெற்றவர். என் தங்கையின் மாமனார். அவரது Art of Tamil Nadu புத்தகத்தைப் பற்றி இங்கே.

அவரது சில புத்தகங்களைப் பற்றி:

மாமல்லை மிகச் சிறப்பான புத்தகம். மாமல்லபுரத்தின் அரசியல் வரலாறு, இலக்கியச் சான்றுகள், கோவில்கள், சிற்பங்கள் எல்லாவற்றையும் அருமையாக, புரியும்படி விவரித்திருக்கிறார். இந்த மாதிரி யாராவது பள்ளிப் பருவத்தில் வரலாற்றை சொல்லிக் கொடுத்திருந்தால் மனதில் பதிந்திருக்கும். சிறந்த reference புத்தகம்.

பொதுவாக மாமல்லபுரத்து சிற்பங்கள், கோவில்கள் எல்லாம் நரசிம்மவர்ம பல்லவன் கட்டியது என்றுதான் கருதப்படுகிறது. நாகசாமி இவை ராஜசிம்ம பல்லவனால கட்டப்பட்டவை என்று வலுவாக வாதிடுகிறார். New Light on Mamallapuram என்ற புத்தகத்திலும் இதே வாதங்களை (ஆங்கிலத்தில்) முன்வைக்கிறார்.

சொல்மாலை இன்னொரு சிறந்த புத்தகம். பல கோவில் கல்வெட்டுகளை புரியும்படி விளக்குகிறார்.

தஞ்சை பெருவுடையார் கோவில் கல்வெட்டுகள் பெரிய கோவில் கல்வெட்டுக்களை புரியும் வகையில் சொற்களைப் பிரித்து பதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. மிகவும் பாராட்டப்பட வேண்டிய முயற்சி.

இந்தப் புத்தகத்தின் முகவுரையில் ஹூல்ஷ் என்பவரைப் பற்றி குறிப்பிடுகிறார். ஹூல்ஷ் 1891-இல் தென்னிந்திய கல்வெட்டுகளை 4 தொகுதிகளாகப் பதித்தாராம். அது 1969-இலேயே கிடைப்பது அரிதாகிவிட்டதாம். இவர் ஜெர்மானியர், பிரிட்டிஷ் அரசால் இந்தப் பணிக்கென அமர்த்தப்பட்டவர், தமிழ் கற்றுக்கொண்டு இந்தக் கல்வெட்டுக்களை பதித்திருக்கிறார். அசோகரின் கல்வெட்டுக்கள், சேரமான் பெருமாள் பாஸ்கர ரவிவர்மன் காலத்து கல்வெட்டுகளை பதிப்பிப்பதிலும் பெரும் பங்கு வகித்திருக்கிறார்.  இத்தனை முக்கியமானவர்களைப் பற்றி கூட தெரியவில்லை.

நாகசாமியின் எல்லா புத்தகங்களும் சாதாரணர்களுக்கு அல்ல, சில நிபுணர்களுக்கு மட்டும்தான். ஆனால் சாதாரணர்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற நோக்கத்தோடு நிறைய புத்தகங்களை எழுதி இருக்கிறார். புகைப்படங்களை புத்தகத்தில் பதிப்பதில் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டிருக்கிறார், சாதாரணர்களுக்கு அது உதவியாக இருக்கும் என்பதை உணர்ந்திருக்கிறார். வரலாற்றை நம் போன்றவர்களுக்கு அருகில் கொண்டு வருகிறார்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: வரலாறு

ராஜராஜ சோழன் மெய்க்கீர்த்தி

ராஜராஜ சோழன் கல்வெட்டுகள் எல்லாவற்றிலும் அவனைப் பற்றிய அறிமுகமாக இந்த மெய்க்கீர்த்தி இடம் பெறுகிறதாம். அனேகமாகப் புரிகிறது. காந்தளூர்ச்சாலைப் போரில் வென்றவன். வேங்கிநாடு (இன்றைய கிழக்கு ஆந்திரா), கங்கபாடி (தென்கிழக்கு கர்நாடகா?), குடமலை நாடு (கேரளா?), கொல்லம், கலிங்கம் (ஒரிஸ்ஸா), ஈழம், முந்நீர் பழந்தீவு பன்னீராயிரம் (லட்சத்தீவு) ஆகியவற்றை வென்ற ராஜகேசரி வர்மர் ராஜராஜ தேவருக்கு எல்லாம் வருஷமும் நல்ல வருஷமே. (தப்பாக இருந்தால் சொல்லுங்கள்!)

ஆனால் நுளம்பபாடி, தடிகைபாடி, இரட்டபாடி எல்லாம் என்ன இடம்? யாருக்காவது தெரிந்தால் சொல்லுங்கள்!

திருமகள் போலப் பெருநிலச் செல்வியும்
தனக்கே உரிமை பூண்டமை மனக்கொளக்
காந்தளூர்ச் சாலை கலமறுத்தருளி
வேங்கை நாடும் கங்கபாடியும்
நுளம்பபாடியும் தடிகைபாடியும்
குடமலை நாடும் கொல்லமும் கலிங்கமும்
எண் திசை புகழ் தர ஈழமண்டலமும்
இரட்டபாடி ஏழரை இலக்கமும்
முந்நீர் பழந்தீவு பன்னீராயிரமும்
திண்திறல் வென்றித் தண்டாற் கொண்ட தன்
எழில்வளர் ஊழியுள் எல்லா யாண்டும்
தொழுதகை விளங்கும் யாண்டே
செழியரைத் தேசுகொள் ஸ்ரீகோவி ராஜகேசரி
வன்மரான ஸ்ரீ இராசராச தேவர்க்கு யாண்டு

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: வரலாறு

மெக்காலேயின் கல்வித் திட்டம்

பல நாட்களாக வருஷங்களாக கேட்டுக் கொண்டிருக்கும், ஏறக்குறைய பொது பிரக்ஞையில் வரலாற்று உண்மையாகவே ஏற்கப்பட்ட ஒரு கருத்தாக்கம் – மெக்காலே இந்தியர்களை குமாஸ்தாக்களாக மாற்ற போட்ட திட்டம்தான் இந்தியக் கல்வி அமைப்பு. பாரம்பரியக் கல்வியைத் தவிர்த்து ஆங்கிலக் கல்வி, மேலைக் கலாசாரம் ஆகியவற்றை முன் வைக்கும் திட்டத்தை உருவாக்கி இந்தியர்களை ஏறக்குறைய அடிமைகளாகவே வைக்கும் நீண்ட கால சதியை செயல்படுத்தினார். சதி என்பது கொஞ்சம் அதிகப்படி என்று கருதுபவர்களும் மெக்காலே திட்டம் இந்திய கல்வி முறையை நிராகரிப்பதன் மூலம் குமாஸ்தா வர்க்கத்தைத்தான் உருவாக்கியது என்கிறார்கள்.

ஆனால் பல தலைமுறைகளாக இந்தியர்கள் மெக்காலே திட்டப்படிதான் கல்வி கற்றுக் கொண்டிருக்கிறோம். சுதந்திரம் கிடைத்து 70 வருஷம் ஆகிவிட்டது, காங்கிரஸ் மாநில அரசுகளை அமைத்து 80 வருஷம் ஆகிவிட்டது. இந்த நிகழ்ச்சிகளுக்கு முன்னாலும் பின்னாலும் உள்ள கல்விமுறைக்கு அடிப்படையில் பெரிய வித்தியாசம் இருப்பதாக எனக்குத் தெரியவில்லை. காந்தியும் நேருவும் ராஜாஜியும் ஏன் பாரதியும் திலகரும் கோகலேயும் விவேகானந்தரும் அம்பேத்கரும் சவர்க்காரும் அண்ணாதுரையும் இந்த முறையில்தான் கல்வி கற்றிருக்கிறார்கள்.

என்றாவது ஒரு நாள் மெக்காலே என்னதான் சொன்னார் என்று படித்துப் பார்க்க வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தேன். இங்கே சுட்டி கிடைத்தது.

மெக்காலேயின் வாதங்களை இப்படி சுருக்கலாம்.
1. சமஸ்கிருதத்திலும் அரபியிலும் அறிவியலின் பெரும் சாதனைகள் எதுவும் இல்லை.

2. இவற்றின் இலக்கிய வளமும் ஆங்கிலத்தின் இலக்கிய வளத்தோடு ஒப்பிட்டால் குறைவுதான்.

3. இந்தியர்கள் அவர்கள் சொந்தப் பணத்தை செலவழித்து ஆங்கிலம் கற்றுக் கொள்கிறார்கள். ஆனால் அரபியும் சமஸ்கிருதமும் கற்க அவர்களுக்கு நாம் stipend தருகிறோம். நாம் பதித்திருக்கும் சமஸ்கிருத, அரபி புத்தகங்களை யாரும் வாங்கவில்லை.

4. ஐநூறு அறுநூறு வருஷங்களுக்கு முன் ஆங்கிலேயர்களான நாம் லத்தீனும் கிரேக்கமும் கற்றோம், ஏனென்றால் இலக்கியமும் அறிவியலும் அப்போது அந்த மொழிகளில்தான் செழித்திருந்தது. அதைப் போன்ற நிலையில்தான் இன்று இந்தியர்கள் இருக்கிறார்கள்.

5. ஒரு வாதத்தை அவர் மொழியிலேயே தருகிறேன்.

In one point I fully agree with the gentlemen to whose general views I am opposed. I feel with them that it is impossible for us, with our limited means, to attempt to educate the body of the people. We must at present do our best to form a class who may be interpreters between us and the millions whom we govern, –a class of persons Indian in blood and colour, but English in tastes, in opinions, in morals and in intellect. To that class we may leave it to refine the vernacular dialects of the country, to enrich those dialects with terms of science borrowed from the Western nomenclature, and to render them by degrees fit vehicles for conveying knowledge to the great mass of the population.

6. இந்தியர்களின் கல்விக்காக ஒதுக்கப்பட்டிருக்கும் பணத்தை ஆங்கிலக் கல்வி முறையை செயல்படுத்தி செலவழிப்பதே உசிதம்.

மெக்காலேயின் வாதங்கள் எதுவும் எனக்கு தவறாகத் தெரியவில்லை. 1835-இல் மேலை மொழிகளின் மூலம்தான் அன்றைய அறிவியல் உச்சங்களை கற்க முடியும். மெக்காலேவுக்கு தெரிந்த அரபி, சமஸ்கிருத இலக்கியம் மிஞ்சி மிஞ்சிப் போனால் 1001 இரவுகள், சாகுந்தலம் ஆக இருக்கும். அன்றைய இந்தியர்களுக்கே காளிதாசனும் வால்மீகியும் பழக்கம்தானா என்று எனக்கு சந்தேகம்தான். அவரது முடிவுகள் தவறானதாக இருக்கலாம், ஆனால் அவருக்கு கிடைத்த தகவல்களை வைத்து அவர் அப்படி முடிவெடுத்தது வியப்பாக இல்லை.

ஆளும் ஆங்கிலேயர்களுக்கும் ஆளப்படும் இந்தியர்களுக்கும் நடுவே பாலமாக “a class of persons Indian in blood and colour, but English in tastes, in opinions, in morals and in intellect” உருவாக்கப்பட வேண்டும் என்ற கூற்றுதான் மெக்காலேவை திட்டுபவர்கள் அனைவரும் பயன்படுத்துவது. அவரது கண்ணோட்டத்தில் இது மிகச்சரி. கோடிக்கணக்கான இந்தியர்களை ஆயிரக்கணக்கான ஆங்கிலேயர்கள் ஆள வேண்டும் என்றால் அப்படித்தான் செய்தாக வேண்டும். நடுவே ஒரு பாலம் இருந்தாக வேண்டும். ஒரு அதிகார வர்க்கம் உருவாக்கப்பட வேண்டும். சோழ அரசுக்கு அனேகமாக கிராம அதிகாரிகள் அப்படி இருந்திருப்பார்கள். மொகலாய அரசுக்கு மன்சப்தார்கள் அப்படித்தான் இருந்தார்கள். மதுரை நாயக்கர் அரசுக்கு பாளையக்காரர்கள். இதில் தவறென்ன?

மெக்காலேயின் காலனிய ஆதிக்க மனநிலை இந்தப் பேச்சில் வெளிப்படுகிறது என்பதை மறுக்கவே முடியாது. அவருக்கு இந்தியர்கள் அறிவுநிலையில் தாழ்ந்தவர்களே. ஆங்கிலேயர்கள் உயர்ந்த நிலையில் இருக்கிறார்கள். ஆனால் அன்று லட்சத்தில் ஒரு ஆங்கிலேயன் வேறு மாதிரி நினைத்திருப்பான் என்று நான் கருதவில்லை. துரைகள் ஆட்சியின் கீழ் வாழ்ந்த, அவர்களோடு தொடர்பு இருந்த இந்தியர்களே அப்படி நினைத்திருக்கமாட்டார்கள். அன்றைய சமூக விழுமியங்களை மெக்காலே மட்டும் மீறிவிடுவார், இன்றைய விழுமியங்களை கைக்கொள்வார் என்று எப்படி எதிர்பார்க்க முடியும்? பாரதியார் கூட பெண்கள் காதலொருவனின் காரியம் யாவிலும் கை கொடுக்க வேண்டும் என்றுதான் பாடி இருக்கிறார், ஆண்கள் காதலியின் காரியங்களுக்கு உதவியாக இருக்க வேண்டும் என்று பாடவில்லை. அதனால் அவர் பெண்ணை கீழே வைக்கிறார் என்று பொருளல்ல, அன்றைய விழுமியங்களை கொஞ்சம் தாண்டி இருக்கிறார் என்பதுதான் நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டியது.

மெக்காலேயின் திட்டமே மேலை அறிவியலை இந்தியாவுக்கு கொண்டு வந்தது என்று நினைக்கிறேன். அதன் விளைவாக இந்தியாவின் எழுதப்படாத, முறை செய்யப்படாத அறிவியல் மறைந்து போயிருக்கும் என்பதும் உண்மைதான். ஆனால் சமஸ்கிருதத்திலும் அரபியிலும் கல்வி கற்றிருந்தால் மட்டும் அது செழித்து வளர்ந்திருக்காது என்று நினைக்கிறேன். அதனால் மெக்காலே வாழ்த்தப்பட வேண்டும் என்றுதான் தோன்றுகிறது.

நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: வரலாறு

ரகசியமாய் ஒரு ரேடியோ ஸ்டேஷன்

1942. வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கம் உச்சக்கட்டத்தில் இருந்த காலம். தலைவர்கள் எல்லாம் சிறையில். ஆனால் இளைஞர்கள் உற்சாகமாகத்தான் இருந்தார்கள். தங்கள் எதிர்ப்பைக் காட்ட, சாகசங்கள் செய்யத் துடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அஹிம்சை, வன்முறை அற்ற போராட்டம் என்பது – காந்தியை தெய்வமாகக் கொண்டாடியபோதும் – கொஞ்சம் பின்னால் தள்ளப்பட்டது. அன்று ‘சின்னத்’ தலைவரான காமராஜ் தானே சிறை செல்லத் தயாராகும் வரை அவருக்கு முழு பாதுகாப்பு இருந்தது. சின்ன அண்ணாமலை சிறை வைக்கப்பட்டிருந்த போலீஸ் ஸ்டேஷன் இடிக்கப்பட்டு அவர் மீட்கப்பட்டார். அவர்களின் போராட்டங்கள் எல்லாம் இன்று மறக்கப்பட்டுவிட்டன என்பதுதான் சோகம்.

அப்படி மறக்கப்பட்ட ஒரு போராட்டம் கண்ணில் பட்டது. உஷா மேத்தா. 22 வயது கல்லூரி மாணவி. பட்டப்படிப்பு முடிந்து வக்கீலுக்கு படித்துக் கொண்டிருக்கிறார். செய்திகள் கடுமையாக தணிக்கை செய்யப்படுகின்றன. லட்சத்துக்கும் மேலான இந்தியர்கள், முக்கியத் தலைவர்கள் எல்லாம் சிறையில், ஆனால் இந்தக் கைதுகளைப் பற்றி செய்திகளே பத்திரிகைகளில் வரவில்லை. என்ன நடக்கிறது என்று வெளியில் தெரியவில்லை. உஷா தனது வீட்டில் படிப்பெல்லாம் அப்புறம்தான், இப்போது வேறு வேலை இருக்கிறது என்று சொல்லிவிட்டு பதினைந்து நாள் ஆளையே காணோம். தனது நண்பர்கள் – விட்டல்பாய் ஜவேரி, சந்த்ரகாந்த் ஜவேரி, பாபுபாய் தக்கர், நானக் மோத்வானி – ஆகியோரோடு ஒரு ரேடியோ ஸ்டேஷனை உருவாக்குகிறார். மோத்வானியின் குடும்பம் சிகாகா ரேடியோ என்று ஒரு கம்பெனி நடத்திக் கொண்டிருக்கிறது, அதனால் வேண்டிய கருவிகளும், தொழில் நுட்பம் தெரிந்தவர்களும் கிடைக்கின்றன/கிடைக்கின்றனர்.

1942, ஆகஸ்ட் 14 அன்று முதல் முறையாக உஷா மேத்தாவின் அறிவிப்பு:

This is the Congress radio calling on [a wavelength of] 42.34 meters from somewhere in India.

அப்புறம் ஒரே அமர்க்களம்தான். ரேடியோ ஸ்டேஷனின் இடத்தை தினம் தினமும் மாற்றிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள், போலீசால் எங்கே, யாரால் என்று கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. காந்தியின் அறிக்கை, மற்ற தலைவர்களைப் பற்றிய செய்திகள், வடமேற்கு மாகாணத்திலிருந்து கன்யாகுமரி வரை என்ன நடக்கிறது என்று செய்திகள், ராம் மனோஹர் லோஹியா, அச்யுத் பட்வர்தன் ஆகியோரின் ஆக்ரோஷமான உரைகள், தேசபக்திப் பாடல்கள் என்று நிகழ்ச்சிகள் நடந்து கொண்டே இருக்கின்றன.

நடத்துவதற்கான பணம்? பம்பாயின் வியாபாரிகள் பலரும் உதவி இருக்கிறார்கள்.

பிரிட்டிஷ் அரசு தேடுதேடு என்று தேடி இருக்கிறது. வழக்கம் போல அங்கே பணி புரிந்த ஒருவரின் துரோகத்தால் கடைசியில் பிடித்துவிட்டார்கள். மூன்றே மாதம் – 88 நாட்களே – நடத்தப்பட்டிருக்கிறது.

உஷா கிட்டத்தட்ட ஆறு மாதங்கள் விசாரணைக்காக தனிமைச் சிறையில் இருந்திருக்கிறார். ஆனால் அவர் வாயையே திறக்கவில்லை. பிறகு நான்கு வருஷங்கள் சிறை தண்டனை. 1946-இல் காங்கிரஸ் மீண்டும் பதவிக்கு வந்த பிறகுதான் அவருக்கு விடுதலை கிடைத்திருக்கிறது. அவரது உடல்நிலை மிக மோசமாக இருந்திருக்கிறது. படுத்த படுக்கையாக இருந்திருக்கிறார்.

சில வருஷங்கள் கழித்து உடல்நிலை தேறி முனைவர் பட்டம் பெற்றிருக்கிறார். கல்லூரியில் பணியாற்றி இருக்கிறார். காந்தியவாதியாகவே தன் வாழ்நாளைக் கழித்திருக்கிறார். பத்ம விபூஷண் விருது கொடுத்திருக்கிறார்கள். (அவருக்கு துணையாக இருந்த வித்தல்பாய் ஜவேரி – ரேடியோ மட்டுமல்ல, வேறு பல பணிகளும் புரிந்தவர் பத்ம பூஷண் விருது பெற்றிருக்கிறார்). நாடு போகும் போக்கைக் கண்டு வருத்தப்பட்டிருக்கிறார். 1990-இல், 80 வயதில்தான் இறந்திருக்கிறார்.

எப்போதுமே அந்த மூன்று மாதங்களைத்தான் தன் வாழ்வின் உன்னதமான காலகட்டமாக கருதி இருக்கிறார். இன்று நாவல்தான் நினைவுக்கு வந்தது.

முழு கட்டுரையையும் படித்துப் பாருங்கள்!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: வரலாறு

தொடர்புடைய பக்கங்கள்:
உஷா மேத்தா விகிபீடியாவில்
விட்டல்பாய் ஜவேரி விகிபீடியாவில்
காங்கிரஸ் ரேடியோ விகிபீடியாவில்