மாணிக் பந்தோபாத்யாய்: ப்ரகோஇதிஹாசிக்

ப்ரகோஇதிஹாசிக் என்பதை இதிகாசத்துக்கு முந்தைய என்று மொழிபெயர்க்கலாம். உண்மையில் “கல்தோன்றி மண்தோன்றா காலத்து” என்பதுதான் இன்னும் பொருத்தமாக இருக்கும். ஆங்கிலத்தில் primeaval என்று சொல்லலாம்.

இந்தச் சிறுகதையை படிக்கும்போது எனக்கு 21-22 வயது இருக்கலாம். கரக்பூரில் விடுதி நூலகத்தில் எடுத்துப் படித்த புத்தகம். கதை என்னைத் தாக்கியது. வாழவேண்டும் என்ற வெறி கதையின் ஒவ்வொரு வரியிலும் ததும்பி நிற்கும். படித்துவிட்டு ஒரு அரை மணி நேரமாவது சும்மாவே உட்கார்ந்திருந்தேன். The story throbs with life என்ற ஒரு எண்ணத்தைப் பகிர்ந்து கொண்டதுதான் மலையாளி ஸ்ரீகுமார், கன்னடிகா ஹர்ஷா, தெலுங்கன் முகம்மது ஜாமா கல்லூரிக் காலத்தில் உயிர் நண்பர்களாக மாறியதின் தொடக்கம் என்று நினைவு.

மாணிக் பந்தோபாத்யாய் முக்கியமான வங்காள எழுத்தாளர். இந்தக் கதையை 1937-இல் எழுதினார். புர்பாஷா என்ற பத்திரிகையில் வெளிவந்ததாம்.

மா. பந்தோபாத்யாய் எழுதிய கதைகளில் இதுவே மிகப் பிரபலமானதாம்; அவருக்கு பெரும்புகழ் பெற்றுத் தந்ததாம்; நிறைய மொழிபெயர்க்கப்பட்டதாம்.

கதை இன்றைய பங்களாதேஷில் சுந்தர்பன் காடுகளில் நடப்பதாக எழுதப்பட்டிருக்கிறது. சிறு வயதில் மா. பந்தோபாத்யாய் இந்தப் பகுதிகளில் நிறைய சுற்றி இருக்கிறார், விவசாயக் கூலிகள், நெசவாளர்கள், மீனவர்கள், படகு ஓட்டுபவர்கள் போன்ற பலதரப்பட்ட உழைக்கும் மக்களோடு பழகி இருக்கிறார். அவர்கள் எத்தனை சுலபமாக குற்ற வாழ்க்கைக்கு தள்ளப்படுகிறார்கள் என்பதை நேரடியாகக் கண்டிருக்கிறார். குறிப்பாக “கீழ்ஜாதியினரான” பாக்டிக்கள். இவர்கள் அன்றைய மிராசுதார்களின் அடியாட்களாக வாழ்ந்திருக்கிறார்கள். அந்த நிலையிலிருந்து கொள்ளை, கொலை என்று வாழ்வது வெகு தூரமில்லை. பிச்சை எடுப்பதற்கும் வெகு தூரமில்லை.

அன்றைய வங்காள இலக்கியம் மேல்தட்டு, மத்திய தர வர்க்க பின்புலத்தில்தான் எழுதப்பட்டதாம். “கீழ்ஜாதியினர்”, முஸ்லிம்கள்தான் பெருமளவில் ஏழைகள், அவர்களைப் பற்றி எழுதப்படுவதே அபூர்வமாம். அந்தச் சூழலில் இந்தச் சிறுகதை ஒரு இடி போல இறங்கியதாம்.

என்ன கதை? பிக்கு கொள்ளையன், கொலை செய்யத் தயங்காதவன். ஒரு கொள்ளையின்போது ஈட்டி குத்தில் அவன் தோளில் பெரிய காயம். போலீஸ் அவனைத் தேடுகிறது. நண்பன் பெஹ்லாத் பாக்டி அவனை காட்டில் ஒரு குடிசையில் ரகசியமாக்க் குடி வைக்கிறான், அவ்வப்போது உணவு கொண்டுவந்து தருகிறான். கடும் காய்ச்சல் ஏற்படுகிறது. பெஹ்லாத் வேறு வழியில்லாமல் வீட்டுக்கு அழைத்துச் செல்கிறான். பிக்கு உயிருக்குப் போராடுகிறான், ஒரு மாதம் கழித்து கை சூம்பிப் போய் ஒற்றைக்கையனாகி விடுகிறான். ஆனால் பிழைத்துவிடுகிறான். நண்பன் இல்லாத நேரத்தில் அவன் மனைவியை கற்பழிக்க முயல்கிறான், ஒற்றைக்கையனிடமிருந்து அவள் தப்பிவிடுகிறாள். பெஹ்லாதும் இன்னொருவனும் பிக்குவை அடித்து விரட்டுகிறார்கள். ஊரை விட்டுப் போவதற்குள் பெஹ்லாதின் குடிசை பற்றி எரிகிறது.

வேறு ஊருக்கு செல்லும் பிக்கு பிச்சை எடுக்க ஆரம்பிக்கிறான். சூம்பிய கையைப் பார்த்து பிச்சை போடுகிறார்கள். பழைய சாகசங்களை – அடிக்கும்போது ஏற்படுத்திய பயம், திருடிய நகைகள், கடத்தி வந்த பெண்கள், கூட்டாளியின் மனைவியோடு ஓடியது என்று பல – நினைத்து வருந்துகிறான். கால் புண்ணிலிருந்து சீழ் சதா வடியும் பஞ்சி என்ற ஒரு பிச்சைக்காரியைப் பார்க்கிறான். அது குணப்படுத்த முடியாததா, குணபப்டுத்தினால் என்னுடன் வாழலாமே என்று கேட்கிறான். அந்தப் புண்தான் என் மூலதனம், குணப்படுத்திவிட்டால் யார் பிச்சை போடுவார்கள் என்று அவள் பதில் கேள்வி கேட்கிறாள். பிக்குவுக்கு புண் உறுத்துகிறது, போய்விடுகிறான். ஆனால் சில நாட்களுக்கப்புறம் புண் இருந்தால் பரவாயில்லை, வா என்று அழைக்கிறான். அவளோ போடா மயிராண்டி, நான் ஒரு நொண்டிப் பிச்சைக்காரனுடன் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன் என்கிறாள். நொண்டியை இவனால் எதுவும் செய்யமுடியவில்லை.

பிக்கு பழகிய பிச்சைக்காரனாகிக் கொண்டிருக்கிறான், அவன் ஒற்றைக்கையனாக இருப்பது கவனத்தை இப்போதெல்லாம் ஈர்ப்பதில்லை, வருமானம் குறைந்து கொண்டிருக்கிறது. சமயம் பார்த்து ஒரு இரவில் தூங்கும் நொண்டியை தன் ஒற்றைக் கையாலேயே கொன்று அவன் பணத்தைத் திருடிக் கொள்கிறான். பஞ்சியை அழைத்துக் கொண்டு வேறு ஊருக்கு கிளம்புகிறான். பஞ்சி நடக்க கஷ்டப்படுகிறாள். பஞ்சியைத் தன் முதுகில் ஏற்றிக் கொண்டு பிக்கு நடக்கிறான். கல்தோன்றி மண்தோன்றாக் காலத்திலிருந்து எல்லா உயிர்களிலும் கொழுந்துவிட்டெரியும் உயிரின் ஆசை, இருள் அவர்கள் இருவரிலும் அணையவே போவதில்லை.

பிக்குவின் ஒவ்வொரு செயலிலும் தெரிவது விலங்குத்தனம். சமூகத்தின் நியதிகள், நீதி, நியாயம் இவை எல்லாம் அவனுக்குத் தேவை இல்லாத கருத்துக்கள். அப்படி ஏதாவது இருக்கலாம் என்று கூட அவனுக்குத் தோன்றுவதில்லை. தான் வாழ வேண்டும், தன் விருப்பங்கள் நிறைவேற வேண்டும், அவ்வளவுதான். மாசு மறுவற்ற விலங்கு. ஆதிமனிதன். ராமன் இல்லைதான், ராவணனும் இல்லை. எந்தவிதமான வருத்தமும் (regret) கிடையாது. ஒரு விதத்தில் கர்மயோகி. நியாயம் அநியாயம் என்றெல்லாம் யோசிக்காத குருக்ஷேத்திரக் கிருஷ்ணனின் மறுவடிவம். வாழ்க்கையின் உன்னதத்தை நெறிகளே அற்ற ஒரு மனிதனின் பாத்திரப் படைப்பு மூலம் வெளிப்படுத்திவிடுகிறார்.

இதற்கு ஓரளவு சமமாக சொல்லக் கூடிய நாவல் நிழல் முற்றம். எத்தனை கீழ்மையும் குரூரமும் இருந்தாலும் இவ்வளவு குரூரமான, வாழ்க்கையைப் பற்றி எந்த நம்பிக்கையும் உருவாக முடியாத நிலையிலும் வாழ்வதில்தான் பொருளிருக்கிறது என்று சொல்லும் நாவல்.

ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு கீழே. கட்டாயம் படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.


Pragoitihasik (Prehistoric)

Manik Bandyopadhyay, 1937
Translated by Nandita Datta

The entire monsoon had been terrible for Bhikhu. The whole gang had been caught when they had gone to rob Baikuntha Saha’s business house at Basantapur in mid-June. Of the eleven, Bhikhu alone had been able to run away after a spear had pierced his shoulder. Running through the night he had reached the bridge with the broken headstone ten miles away and had hidden through the day in the thick growth of bulrushes with half his body down in the mud. At night, walking eighteen more miles, he went straight to Pehlad Bagdi’s house in Chitalpur.

Pehlad had not given him shelter.

Pointing at the shoulder, he had said, “That sore’s not an easy one, mate. That’ll rot. The body will swell. When they come to know, where’ll I be? If you hadn’t murdered…”

“I’ve a mind to murder you, Pehlad.”

“Not in this birth, mate.”

The forest was near – about five miles to the north. Bhikhu had no alternative but to take shelter there. Pehlad himself cut bamboos and built him a raised platform in the thick overgrowth of sinjuri trees in an inaccessible part of the forest. He even made a shade of palm leaves over it.

“The tigers have all moved to the hill-top. If the snakes don’t bite you, this’ll be comfortable enough, Bhikhu,” he said.

“What shall I eat?”

“Why, what about the pressed rice and jaggery I’ve given you? I’ll bring some rice every two days. People will grow suspicious if I come every day.”

Pehlad left after bandaging his shoulder with herbs and assuring him of coming again. Bhikhu had fever that he realized the next day how right Pehlad had been; the wound in his shoulder had turned septic. His right arm was terribly swollen, and he had lost the power to move that arm.

In that condition, drenched in the rain, braving insects, pulling out a leech from some part of his body by the hour, panting with fever and the pain of the wound, Bhikhu spent two days and two nights on that narrow platform in a forest which even tigers shun during the rains. He was drenched when the rainwater came pelting down at a slant. When the sun shone, he gasped for breath in the intense, almost palpable humidity. He did not find a moment’s respite from the tyranny of the insects. Pehlad had given him a few bidis. He had smoked them all. There was no jaggery left, but the red ants that had come swarming for it were still crowding the platform. Bhikhu alone was feeling the sting of their frustration all over his body.

Wishing Pehlad’s death, Bhikhu yet fought for his life with all his might. Right in the morning of the day when Pehlad was supposed to come, even his water pot went empty. Waiting. for Pehlad till the afternoon and unable to bear his thirst any longer. he took the water pot to the narrow stream some way down and having filled it climbed back to the platform again; his suffering then cannot be described in words. When he was blind with hunger, he chewed some pressed rice to fill his stomach. He crushed the ants continously between the fingers of his one good hand. Catching hold of leeches. he himself pressed them round his wound so that they might suck the poison out. At one point, seeing a green snake peeping near his head, he sat with a stick in his hand for two whole hours looking in that direction and after that, for an interval of an hour or two, he kept on noisily beating the bushes around with the stick and made as much noise as he could with his mouth to scare the snake away.

He would not die. lie would never die. In such condition, a wild animal cannot live; but he – a human being – he would certainly live.

Pehlad had gone to a distant relative’s house in another village. He did not come even the next day. At the wedding festivities in his relation’s house he had drunk a great deal of toddy and was lying in a stupor. In the three days that he spent there, not once did he think how Bhikhu’s days and nights were passing in the forest.

In the meantime, gangrene had set in into Bhikhu’s wound and a reddish ooze had started trickling out. His body had also slightly swollen. His fever had gone down a little, but the unbearable, suffocating pain all through his body had overcome Bhikhu and thrown him into a torpor exactly like the intoxication of toddy wine. He did not feel hunger and thirst any more. He did not even feel it when the leeches sucked his blood and, swelling like tender little palwals, fell down from his body themselves. Pushed suddenly by his foot the water pot fell down and broke. Wet in the rain inside the bundle, the pressed rice started rotting. Attracted by the reek of his wound, foxes hovered around below his platform.

Returning from his relation’s house and going towards the afternoon to find out how Bhikhu was, Pehlad solemnly shook his head at what he saw. He had brought with him a bowl of rice, a few small fried fish and a little cooked sag for Bhikhu. Sitting near Bhikhu till the evening, he himself finished them by and by. Then, returning home, he made a small step-ladder of bamboo and came back with Bharat, his brother-in-law.

Laying Bhikhu on the ladder, the two of them carried Bhikhu home. They made a bed of straw on the loft in Pehlad’s but and stretched Bhikhu on it.

And so strong was Bhikhu’s grip on life that with only this shelter, no medical treatment and almost no nursing to speak of, he hovered on the threshold of death for a month, till he gradually won a victory. But his right arm did not ever heal. It withered like the dead branch of a tree and turned inert and useless. At first he could, with great difficulty, move it ever so slightly, but in the end. even that was lost to him.

When the wound in his shoulder started healing, using his only arm, Bhikhu used to come down the bamboo ladder when outsider was present at home. And one evening he made a blunder.

Pehlad was not at home at the time. He had gone out with Bharat to drink toddy. His sister had gone to the river. Pehlad’s wife had come to the room to put her little son to bed. Seeing the look in Bhikhu’s eyes she was about to run off quickly – Bikhu caught hold of her arm.

But Pehlad’s wife was a Bagdi woman. It was not easy to overpower her with his left hand alone and in his weakened condition. Freeing her arm with a violent push, she left the room, hurling abuses. When Pehlad returned, she told him everything.

In his state of drunkenness Pehlad felt that it was his duty to make short shrift of this ungrateful wretch. After giving his wife a blow with the stout bamboo staff in his hand, he went to break Bhikhu’s head with it; then he realized, even in his intoxication, that however great a duty it might have been, it was a practical impossibility. In his left hand, Bhikhu was tightly holding forward his chopper. Therefore, instead of bloodshed, there was an exchange of obscenities between them.

At last Pehlad said, “I’ve had to spend seven rupees on you. Give me the money. Give it, and then get out of my house – get lost!”

Bhikhu said, “I had an armlet tied at my waist. You’ve pinched it. Return me my armlet first — then I’ll go.”

“Who knows anything of your armlet?”

“Give me back my armlet. Pehlad, if you don’t want trouble. This I’m telling you, if I don’t get my armlet. I’ll slit your throat open, same as I did to Saha-babu. Give me my armlet – I’ll go right now.” But Bhikhu did not get his armlet back. Bharat arrived in the middle of their quarrel. The two of them cornered Bhikhu. Weakened and crippled, Bhikhu could not do much more than get a bite at Pehlad’s armpit. Pehlad and his brother-in-law beat him half dead and turned him out of the house. Bhikhu’s healing wound opened and started bleeding; wiping the blood with his hand and panting with fatigue, he went away. Nobody could fathom where he went in the darkness of the night. But in the small hours, Pehlad’s home caught fire and created total chaos in the Bagdi locality.

Pehlad beat his forehead and kept. uttering, “Oh hell! Oh hell! The devil had come to my house. Oh hell!”

But the poor man dared not utter Bhikhu’s name for fear of the police.

The second phase of Bhikhu’s primitive, uncivilized life began that night. A river ran by the side of Chitalpur. After setting Pehlad’s house on fire, Bhikhu stole a fisherman’s boat and let it sail along the current. He did not have the strength to push the pole; holding a flat bamboo like a rudder, he somehow merely managed to steer the boat straight. So he was not able to sail far before daybreak.

Bhikhu had a fear that Pehlad would let his name out to avenge the burning of his homestead. In his anger he would not pay heed to his own danger. The police had long been looking for him. After the murder at Baikuntha Saha’s house, their efforts had been redoubled. If Pehlad turned informer the police would search the entire neighbourhood. It was dangerous for him to surface within the radius of twenty to thirty miles. But, by then, Bhikhu was desperate. He had had nothing to eat since the previous afternoon. His feeble body was still stiff with pain after the tremendous thrashing from two strong young men. At dawn he reached the landing stage of the sub-division town and tied his boat. He bathed, dipping again and again in the river, and washing the blood marks off his body, entered the town. He was faint with hunger. But he did not have a single pice on him to buy some puffed rice. He put out his hand to the first man he met in front of the market and said, “Please, babu, give me two pice.”

The gentleman looked at his thick, rough, matted, dusty hair, the mud-coloured dirty strip of torn cloth wound round his waist and the limply hanging arm as thin as a rope, and perhaps felt compassion. He gave him a pice.

Bhikhu said, “Just one, babu? Give me another.”

The gentleman got angry and said, “Give you one – and that wouldn’t do? Go – scram!”
For a second it seemed that Bhikhu would hurl a horrible abuse at him. But he controlled himself. Instead of abuses Bhikhu looked daggers at him with angry red eyes and then and then moving on to the adjacent shop, bought puffed rice with the pice and started swallowing it greedily.

That was his first lession in begging.

In a few days he had learned all the codes of the most exposed department of the oldest business in the world. He had mastered the gestures and language of his appeals as if he were a beggar by birth. Now he did not even clean himself. His hair was soon matted into clusters and many a family of lice kept increasing theri numbers in it. At times Bhikhu madly scratched his head with both his hands, but he was frightened to cut off his evergrowing hair. He had earned a torn coat from begging. He wore it in the muggiest of weater to hide the mark on his shoulder. The withered arm was the strongest advertisement he had when begging; he could not afford to cover up his limb. So he had torn the entire right sleeve of the coat from the shoulder. He had also got hold of a tin mug and a stick.

From morning till night he sat begging under a tamarind tree by the side of a road near the market. He breakfasted on a pice worth of puffed rice. At noon he entered a deserted garden a little further from the market. Under a banyan tree, he cooked rice in an earthenware pot on an improvised fire. In an earthenware bowl, he sometimes cooked small fish, sometimes vegetables. His stomach full, he leaned against the same banyan tree and pulled contentedly at a bidi. Then he again went and sat under the tamarind tree.

All day long he cried in a gasping whine, “Please, sir, one pice. God wil give you if you give me. Please, sir, one pice…”

Like many another ancient proverb, the shloka, “Nothing wi ever he gained by begging”, is really untrue. From a thousand to fifteen hundred persons passed Bhikhu throughout the day and on the average one person out of every fifty gave him one pice or a half pice coin. If the number of half pice was more, he earned five to six annas a day, but usually his income was nearer eight annas. The village market sat there twice a week. His income was never less than a whole rupee on market days.

The monsoon was over now. Both sides of the river were white with catkins. For eight annas a month Bhikhu had rented the broken shed attached to Binnu Majhi’s cottage. lie lay there at night. He had got hold of a dilapidated but thick blanket from a man who had died of malaria. He spread the hay that he stole from people’s houses, and then spread the blanket on top of it, and slept soundly. During his occasional forages for alms to householders in the town, he had been given some torn clothes. He rolled them up into a bundle and used it as a pillow. If at night there was a nip in the damp air rising from the river, he opened the bundle and wrapped himself up in a piece of clothing.

The life of ease and filling meals soon brought him back the health that he had once had. His chest expanded. The muscles on his arms and back started rippling with each movement of his limbs. The excitement of suppressed strength gradually made him an-ogant and impatient. He still begged, piteously reciting the jargon he was used to, but his anger knew no bounds if he was refused. If the street was deserted, he hurled an obscene abuse at the man who had refused him alms. If the shopkeeper did not give him an extra helping when he bought something for a pice, he was almost ready to beat him up. When the women went down to bathe in the river, he went and stood at the edge of the water, pretending to beg. If the women were alarmed, he was happy. if they asked him to go away, he did not budge but bared his teeth in an impertinent grin.

At night he was restless in the bed he had made himself.

He was becoming tired of this joyless life lacking the company of a woman. His mind yearned for his reckless action-packed past life.

In those days he would raise a real racket after drinking earthen cup after cup of toddy at the shop; he would walk into Basi’s room with unsteady steps and spend a drunken night there; and occasionally, at dead of night, they would go in a gang to a household and then creating a bloody havoc, they would loot the money and ornaments and disappear in the darkness. The indescribable expression on the face of the wife when her husband was bound and beaten up in front of her eyes, the wails of the mother when blood spurted out of her son’s body – what more exciting addiction was there than to watch that expression in the light of the flaming torches or to hear those moans and wails? It seemed he had heal happier then – even though because of the police he had to abscond from one village to another and hide in forests and jungles. Many of his gang had been caught and sent to prison many a time, but in all his life the police had not been able to get him more than once. That time, when with Rakhu Bagdi, he had abducted Sripati Biswas’s sister, he had been sentenced for seven years; but nobody had been able to keep him locked up for more than two years. One rainy evening he had scaled the walls of the jail. After that, all by himself, he had cut openings in fences and burgled households; he had clapped his hand over the mouths of young women alone at the waterside and robbed them of their bangles and the chains round their necks in broad daylight; stealing Rakhu’s wife from him he had run away with her to Noakhali, and from there, across the sea, on to Hatia. Six months later, he was back, having deserted Rakhu’s wife in Hatia, and then he had become the leader of three gangs in succession and had committed robberies in so many villages so far apart – he did not remember all their names. And then, only the other day, he had slit in two at a stroke of his chopper the neck of Baikuntha Saha’s second brother.

What a life that had been, and what it had come to now!

He, who had loved killing men, merely vented his frustration by sneering at the traveller who refused him alms. His physical strength was still at its peak; only the means of applying that strength was lost. In so many shops shopkeepers sat at dead of night, checking their balance sheets, with bundles of notes in front of them. In so many houses the men went abroad on work, leaving their women behind. And, instead of becoming rich in a night by merely bounding down in front of them with a sharp weapon in his hand, he lay quietly under Binnu Majhi’s shed.

Feeling his right arm in the darkness, Bhikhu’s regret knew no bounds. Among the innumerable cowards and weaklings on this earth, he, with his spirit and his strength, was yet a non-entity only for want of an arm! Did ever man meet such fate?

Yet he could hear this misfortune. Regret brought its own anodyne with it. But Bhikhu could no longer live alone.

Right at the entrance of the market sat a beggar woman. She was young. Her body was tight. But on one leg, right from under the knee to the foot, she had an oily, weeping sore.

It was this sore of hers that brought her more alms than Bhikhu.

That was the reason why she took such care for that sore not to heal.

Occasionally Bhikhu went and sat with her. “That sore – it won’t heal, will it?” he would say.

The beggar woman said, “Why not? Just a matter of putting medicines!”

Bhikhu eagerly said, “Then heal it. Put the medicine and heal it quick. You don’t have to beg once that sore’s healed – know that? I’ll keep you.”

“Who said I’d stay with you?”

“Why? Why won’t you stay? I’ll feed you, keep you in comfort, you won’t have to do a thing. Why do you say no?”

The beggar woman was no fool. She pushed some tobacco leaf into her mouth and said, “And then, after some time, when you drive me away, where shall I get this sore from?”

Bhikhu promised to remain faithful till death. He tried to entice her with rosy pictures of happiness. The beggar woman would not bend. Bhikhu left disappointed.

The moon rose in the sky. The tides flowed in the river. There was a hint of abandon in the bracing air of winter. The clusters of bananas growing in the banana orchard beside Bhikhu’s shed were gone. With the money earned from the bananas, Binnu Majhi bought his wife a silver waistband. The ferment in the Palmyra juice gradually strengthened and deepened. Bhikhu’s repulsion evaporated in the heat of desire. He seemed unable to control himself any longer.

Waking up one morning, he went straight to the beggar woman. “Well, then, come along. Come with your sore and all,” he said.

The beggar woman said, “Couldn’t you come earlier? Go to hell now. Go and eat cinder from the brazier.”

“Why? What’s all this about eating cinder?”

“You thought I was pining for you? High hopes! I’m living with him there.”

Looking that way Bhikhu saw that a bearded beggar, lame, and even as young as he, had found a place for himself at some distance. Like his own right arm, this man’s leg had withered from the knee downwards. Spreading it in front very carefully, he was calling upon Allah to attract the compassion of all around.

A short wooden leg lay by his side.

The beggar woman said again, “Don’t you dare sit down! Move on, run! I tell you he’ll kill you if he gets an inkling.”

Bhikhu said, “Oh, beat it, every bastard talks of killing! I can kill ten like him single-handed – keep that in mind.”

The beggar woman said, “If that is so, go and dare him. What are you doing here with me?”

“Give him up. Come to me.”

“Oh my darling! Have a fag! My sore had put you off – why should 1 have anything to do with you, you scum? Why should I give him up? Do you earn like him? Do you have a room? Be off, or else I’ll raise hell.”

Bhikhu retreated for the time being, but he did not give up. He came and stood near the beggar woman whenever he found her alone. Making an effort at intimacy he asked, “So what’s your name?”

So devoid were they of identity that they had not even thought it necessary till now to ask each other’s names.

The beggar woman grinned showing her black teeth.

“After me again? Go to that hag there.” Bhikhu squatted down near her. Since many people gave rice instead of money, Bhikhu had now taken to slinging a bag from his shoulder. He took out a big plump banana from his bag and said, “Here, eat it. I stole it for you.”

The beggar woman at once peeled her lover’s gift and gobbled it up. Pleased, she said, “Want to hear my name? Panchi they call me – Panchi. You’ve given me a banana, I’ve told you my name. Now get going.”

Bhikhu did not show any sign of budging. It was not for the mere luxury of hearing her name that he had made an offering of a big banana like that. He squatted on the dust as long as he could and exchanged pleasantries with Panchi. Unless one could go down to their level, one would never know that these were pleasantries indeed. It would seem that they were abusing each other. Panchi’s man was Bashir. One day he even tried to strike an acquaintance with him.

“Salam, mian.”

Bashir said. “What are you up to? Why do you keep coming this way? Salam mian, indeed! I’ll crush your skull with one blow of the stick.”

This was followed by a verbal war of the coarsest kind. They did not come to blows for Bhikhu had a stick in his hand and Bashir carried a stone.

Before he returned to his tamarind tree, Bhikhu said, “Wait, I’ll do you in.”

Bashir said to Panchi, “I’ll kill you, by Allah, if you talk to him again.”

Bhikhu’s income fell at this time. New travellers did not travel down the same road every day. In two months’ time the number of newcomers lessened in proportion to the number of regulars. Many of those who had given alms to Bhikhu once did not feel he need to help him a second time. There is no dearth of beggars in the world.

Bhikhu could barely make ends meet. Except on market days he could not save a pice from his income. Worries beset him.

Living under an open shed would be difficult in winter. He needed walls of some kind round him, wherever that might be. No young beggar woman would consent to live with him unless she had a proper shelter and two meals a day. And yet, if his income fell the way it was falling, he would perhaps not be able to provide his own self with square meals in the winter.

He would have to raise his income by hook or by crook.

He could not think of any means of increasing his income as long as he stayed here. lie had no means of taking to burglary : he had no means of turning into a labourer; it was impossible to snatch away money unless he committed a murder. He had no wish to go away from this town leaving Panchi behind. Bhikhu’s heart rebelled against his own fate. The happy family life of Binnu Majhi righ next to his shed caused him to burn with envy. Sometimes the desire to set Binnu’s house on fire gave him no rest. Wandering by the riverside like a madman he sometimes thought that he would find no peace till he had killed all the males, owned all the food an all the women in this world.

Bhikhu spent some more time in such torment. Then, one night, putting all his valuables in the bag and tightly tying all his savings in the inner end of his dhoti, Bhikhu came out of his shed. He had one day picked up an iron rod about a cubit long by the side of the river. Rubbing it against a stone in his leisure time, he had made one end of it sharp and pointed. He put this weapon in his bag too.

In the darkness of the new moon the stars were glittering all over the sky. There was silence and calm on God’s earth. Having come out after long years to prowl in the deserted world of midnight with a terrible plan in his mind. Bhikhu suddenly felt an unspeakable joy. He suddenly muttered to himself, “If only God had taken the left and spared the right!”

Walking down the riverside for half a mile, he entered the town through a narrow path. Keeping the market to his left he wandered through the narrow lanes and by-lanes of the sleeping town till he reached the other end. It was here that the metalled road to the town left it behind. After going by a different route for about two miles, the river then turned and flowed a mile or so alongside this road before changing its course again to the south.

Up to a certain distance a few isolated houses could be found on either side of the road. After that there were paddy fields and occasional plots of fallow land covered with undergrowth. It was by the side of such a cluster of bushes that some wretched people have cleared some space and had erected a few hovels. One of those hovels belonged to Bashi. Waking up at dawn each day he clattered off on his wooden leg to beg in the town and returned in the evening. Panchi set dry leaves on fire and cooked rice. Bashir smoked his hokah. At night, Panchi wrapped strips of cloth round her sore. Lying side by side on a bamboo cot and conversing in their sharp filty language, they fell asleep. A rancid rotten stink rose from their nest, their bed and their bodies, and emerging through the holes of the thatched roo, mingled in the air outside.

Bashir snored in his sleep. Panchi muttered in an undertone.

Bhikhu had followed them one day and marked their hovel. Now in the darkness, he carefully went to the back of the room, and putting his ear to the bamboo wall, stoof for a while in the clumps ofyam. Then he came round to the front of the roo. In the beggars’ hovesl Panchi had merely closed the door without bolting it from inside. Stealthilymoving the loose door to one side, Bhikhu took the rod out of his bag and clutched it tihtly. He entered the room. There was starlight outside but in the roo even that meagre ligt was lacking. He did not have the extra hand to light matches. Standing in the room Bhikhu calculated that it would not be possible in the darkness to estimate the position of Bashir’s heart. if the left-handed blow did not find its mark, Bashir would have the time to raise a hue and cry. That would be terribly inconvenient.

Pondering for a few moments and moving towards Bashir’s head, at one go he pushed the sharp end of the rod about two inches into the crown. There was no way of knowing in the darkness whether or not the blow had been fatal. Bhikhu thus could not feel assured even after knowing that the rod had gone into the head. With all his might he clutched Bashir’s throat with his one hand.

“Silence! One sound and I’ll finish you off too,” he told Panchi.

Panchi did not shout; she only whimpered in terror.

Then Bhikhu told her again “No noise! Silence, if you care for you life!”

When Bashir’s body became inert, Bhikhu removed his hand from his throat.

He paused to regain his breath and then said “Light the lamp, Panchi.”

When Panchi lit the lamp, Bhikhu looked at his handiwork with deep satisfaction. His pride knew no bounds for having finished a strong man like that wih his one and only arm. Turning to Panchi, he said, “Look! See who brushes off whom! I pleaded with him again and again, Mianhhai, you can’t overshoot the mark,give up the idea. Mianbhai was piqued. Says, I’ll bash your head in! Have it your own way — hash my head in, Miiinbhai.” Bowing in great sarcasm near Bashir’s corpse, Bhikhu bobbed his head this way and that and roared with laughter. Suddenly enraged, he said, “Why has madam lost her speech? Come on, talk, you slut – Shall I do you in too – what?”

Trembling, Panchi said, “What will you do now?”

“See what I do! Where does he keep all his savings – tell me that first.”

Panchi had discovered with great trouble the place where Bashir hid his money. At first she pretended ignorance. But her resistance gave way as soon as Bhikhu stood over her and clutched her hair.

The amount Bashir had saved in his entire life was not very small. It came to more than a hundred rupees in rupee and eight anna coins. In the past Bhikhu had earned much more than this after having killed a man. Yet he was pleased. He said, “Make a bundle of whatever you want to take with you, Panchi. Then let’s start while the night’s still deep. The crescent moon will rise in in a little while. We’ll be able to see our way from here”

Panchi tied her bundle. Then taking hold of Bhikhu’s hand she limped out of the house and on to the road. Looking at the eastern sky, Bhikhu said, “The moon will rise in no time, Panchi.”

“Where are we going? Panchi asked.

“To the district town. I’ll steal a boat from the landing. We’ll hide in the rushes opposite Chiptipur in the daytime. Then at night — straight to the district town. Now, put on speed, Panchi, we’ll have to walk two miles.”

Panchi was finding it difficult to walk with her sore leg. After a while Bhikhu suddenly stopped still. “Does the leg hurt a lot, Panchi?”

“Yes, it hurts.”

“Shall I take you on my back?”

“But how can you do it?”

“I can. Come.”

Cling to Bhikhu’s neck, Panchi hung on to his back. Bent in front with the weight of her body, Bhikhu took to the road with long strides. The paddy fields on both sides of the road lay languorous in the hazy light. The thin crescent moon came up in the sky from behind the trees of the distant village. There was silence and calm on God’s earth.

There is perhaps a history of that moon and this earth. But the inherited continuum of darkness that Bhikhu and Panchi had gathered from their mothers’ wombs, that had been stowed away in their bodies when they came to this earth, the darkness that they would leave hidden inside the fleshly contours of their own children — that darkness is prehistoric. The light of the earth has not been able to reach it till this day — it will never be able to do so.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: இந்தியப் புனைவுகள்

அம்ரிதா ப்ரீதம்: பிஞ்சர்

அம்ரிதா ப்ரீதம் சாஹித்ய அகடமி, ஞானபீடம், பத்மவிபூஷன் விருது பெற்ற பஞ்சாபி எழுத்தாளர். பிஞ்சர் (1950) (எலும்புக்கூடு என்று அர்த்தமாம்) புகழ் பெற்ற நாவல். இந்தியா-பாகிஸ்தான் பிரிவினையை பின்புலமாக வைத்து எழுதப்பட்ட சிறந்த நாவல்களில் ஒன்று என்கிறார்கள்.

பிஞ்சர் எளிமையான, நேரடியான நாவல். எளிமையும், நேரடியாகக் கதை சொல்லுதலும் என் கண்ணில் குறைகள் அல்ல. மேலும் இந்தியா-பாகிஸ்தான் பிரிவினை போன்ற மாபெரும் மனித சோகங்களை நேரடியாக, உண்மையாக விவரித்தாலே போதும், சிறப்பாக வரும். அந்த மாதிரி அசாதாரண வரலாற்றுத் தருணங்களை பின்புறமாக வைத்து எழுதும்போது, கொஞ்சம் திறமை இருந்தாலே போதும்; இத்தனை சாகசம் புரிய முடியுமா, இத்தனை குரூரமாக நடந்து கொள்வார்களா, இத்தனை கருணையா, நம்பகத்தன்மை குறைவாக இருக்கிறதே என்றெல்லாம் தோன்றப் போவதில்லை. அதுவும் பிரிவினை நடந்து மூன்று வருஷங்களுக்குள் எழுதப்பட்ட நாவல். யார் நினைவிலும் இந்த நிகழ்ச்சிகள் மரத்துப் போயிருக்காது, காயம் ஆறியே இருக்காது. அம்ரிதா கொஞ்சம் அல்ல, நிறையவே திறமை உடையவர்.

15-16 வயதுப் பெண் பூரோவுக்கு பக்கத்து கிராமத்து ராம்சந்துடன் திருமணம் நிச்சயம் ஆகியிருக்கிறது. பூரோவின் குடும்பத்தினருக்கும் ஷேக் குடும்பத்தினருக்கும் இரண்டு தலைமுறைப் பகை. ஷேக் குடும்பத்தினர் முஸ்லிம்கள். இளைஞன் ரஷீதாவை பூரோவை கடத்தி வருமாறு தூண்டுகிறார்கள். ரஷீதாவுக்கோ பூரோவை கண்டதும் காதல். கடத்திவிடுகிறான். சில நாட்களுக்குப் பின் பூரோ தப்பிக்கிறாள், ஆனால் அவள் குடும்பத்தினர் அவளை ஏற்க மறுக்கிறார்கள். வேறு வழி இல்லாமல் ரஷீதாவிடம் திரும்ப, ரஷீதா அவளை திருமணம் செய்து கொள்கிறான். வேறு கிராமத்துக்கு போய்விடுகிறார்கள். பூரோ இப்போது ஹமீதா. ஜாவேத் பிறக்கிறான். ரஷீதாவுக்கு அவள் மேல் உண்மையான அன்பு, ஆனால் ஹமீதாவின் மனம் ஊசலாடிக் கொண்டே இருக்கிறது. ஒரு முறை ராம்சந்தின் கிராமத்துக்கு சென்று அவனை சந்திக்கவும் சந்திக்கிறாள்.

ஆகஸ்ட் 15, 1947. பிரிவினை. கொலை, கற்பழிப்பு, கொள்ளை. ராம்சந்த் இந்தியாவுக்கு செல்ல காத்திருக்கும்போது பூரோ அவனை சந்திக்கிறாள். ராம்சந்த் தன் தங்கையையே மணந்து கொண்டதையும், ராம்சந்தின் தங்கை லாஜோ தன் தம்பியை மணந்ததையும் அறிகிறாள். லாஜோ ஒரு முஸ்லிம் குடும்பத்த்தால் கைப்பற்றப்பட்டிருக்கிறாள். ஹமீதா ரஷீதாவின் உதவியோடு லாஜோவை காப்பாற்றி தன் தம்பியோடு இணைத்து வைக்கிறாள். எங்களுடன் இந்தியாவுக்கு வந்துவிடு என்று தம்பி அழைக்கும்போது ஹமீதா நான் ரஷீதாவின் மனைவி என்று பாகிஸ்தானில் தங்கிவிடுகிறாள்.

கதையின் பலம் ஹிந்து-முஸ்லிம் உரசல் பின்புலம், பூரோவின் பாத்திரப் படைப்பு, புது சூழ்நிலையில் நட்புக்கு ஏங்கும் ரஷீதா, அனாதைக் குழந்தையை எடுத்து வளர்க்கும் கருணை, அது ஹிந்துக் குழந்தை, எங்களிடம் கொடுக்க வேண்டும் என்று அழிச்சாட்டியம் செய்யும் கிராமத்து பெரியவர்கள், ராம்சந்தின் காலடி மண்ணை நெற்றியில் பூரோ குங்குமமாக தடவிக் கொள்ளும் காட்சி, ரஷீதாவின் மாறாத அன்பின் சித்தரிப்பு. பலவீனம், அது பிரிவினையைப் பற்றி பேசியே ஆக வேண்டும் என்று அம்ரிதா நினைத்தது. பூரோவின் அகச்சிக்கல்களோடு நிறுத்தி இருந்தால் கதை வேறு தளத்திற்குப் போயிருக்கும். அதனால் எளிய கதை என்ற நிலையைத் தாண்டவில்லை. அம்ரிதாவை குறை சொல்லிப் பயனில்லை. பிரிவினையால் தான் அடைந்த மனப் பாதிப்புகளை பதிவு செய்ய வேண்டும் என்றுதான் எழுதவே ஆரம்பித்திருப்பார்.

2003-இல் ஊர்மிளா மதோண்ட்கர், மனோஜ் பாஜ்பாய் நடித்து திரைப்படமாகவும் வந்தது.

நான் படித்தது குஷ்வந்த் சிங்கின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பில்.

படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: இந்தியப் புனைவுகள்

சாஹித்ய அகடமி விருது பெற்ற காஷ்மீர எழுத்தாளர்: அக்தர் மொஹியுதின்

அக்தர் மொஹியுதின் காஷ்மீரி மொழியின் முதல் நாவலை – தோட் டாக் – எழுதியவர். 1958-இல் சாஹித்ய அகடமி விருதை வென்றிருக்கிறார். 1968-இல் பத்மஸ்ரீ விருது.

அவருடைய சில சிறுகதைகள் இணையத்தில் கிடைத்தன. நாலு கதையை வைத்து சொல்லிவிட முடியாதுதான், ஆனால் என் கண்ணில் சுமாரான எழுத்தாளரே. விருது எல்லாம் அதிகப்படிதான். ஆனால் ஒரு சிறுகதை – சிறுகதை கூட அல்ல, அதன் முதல் பகுதி எனக்குப் பிடித்திருந்தது. 1958-இல் ஷேக் அப்துல்லா சிறைப்படுத்தப்பட்டு காஷ்மீரில் அரசு அடக்குமுறை ஆரம்பித்திருக்கிறது. இவர் நேரில் பார்த்த அல்லது கேட்ட சம்பவம் என்று நினைக்கிறேன், அதை சிறப்பாக வடித்திருக்கிறார். அந்தப் பகுதியை மட்டும் கீழே கொடுத்திருக்கிறேன். ஆர்வம் உள்ளவர்கள் முழுக் கதையையும் படியுங்கள்…


I Can’t Tell (Wannun Ma Banym)

9th March 1958

It was four o’clock in the evening.

A couple of government vehicles came to Lal Chowk and stopped near the lane leading to the Court complex.

About four dozen persons wearing the uniform of Kashmir Additional Police descended from them.

The reader need not bother as to whether it was the Bihar Police, Punjab Police, Central Reserve Police(CRP), Madhya Pardesh Police, Kashmir Reserve Police, Special Police or some other Sensitive Police. Those days every Indian State had sent its forces to Kashmir to teach a lesson to the anti-national elements. Then Kashmir had its own police forces under six different names and wearing six different uniforms. That is why I only specified the uniform that the persons who descended from the vehicles were wearing.

The commuters in the Lal Chowk, the pedestrians, the cyclists, the tongawalas all started moving rapidly. The shopkeepers hurriedly disposed of the shoppers and the vendors on the pavements wrapped up their wares. The policemen on beat duty looked apathetically at the personnel of the Kashmir Additional Police (KAP).

The men of the KAP grasped their batons. Half a dozen had launchers for tear gas shells and boxes of shells slung from their shoulders. They too readied themselves. Next they arranged themselves in a file on one side of the road. They stared at the people, the shopkeepers, and the row of mynahs sitting on the gables of the  Ismail Building. The birds became more and more excited as they saw their swarthy faces and started cawing and chattering loudly as ifthey were saying: “Hey. Those in this uniform are not what they pretend to be. The commuters did not understand this shrill warning uttered by the birds and they did not reflect that the men wearing the uniform of the KAP in reality belonged to the CRP. Even if they would have understood it, they would not have realized the reason for this impersonation. The Indian rulers had resorted to this stratagem so that if per chance some news reporter saw them and wrote a report it would be the Kashmiri government which would get a bad name. The Centre would remain blameless. The people were incapable of understanding this intricate reasoning and anyway did not bother  about the warning that the mynahs gave so shrilly on their part.

The CRP men (in KAP uniform) standing in a file on one side of the road did not fit in with the peaceful condition prevailing in the market but everyone understood that something was brewing. No one could guess exactly what was brewing and how I twould pan out.

It was then that Qadir Chaan (Qadir the Carpenter) appeared from somewhere. He was the government strong-man. He had freshly shaved his head and face. He was dead drunk and his face was red. The officer in charge of the police contingent came forward and shook hands with him. Qadir Chaan staggered forward and sat down in front of the police. He gave a few puffs to a half burnt cigarette he held in his hands and then suddenly threw the cigarette bit at a pedestrian. The man looked angrily at him reddening but said nothing. He understood that it was a deeper conspiracy.

As the pedestrian took a few steps forward Qadir Chaan shouted “Bastard! Am I your father’s servant?”

The pedestrian stopped, looked back and said “What have I done? I am walking straight ahead.”

“Bastard! I threw a cigarette bit at you. Why did you not react?” shouted Qadir Chan.

“Why are you abusing me?” the pedestrian asked as the color drained out of his face. “Have you no decency?”

“The fool will talk nonsense” Qadir Chan said and suddenly grasping the pedestrian by the collar butted him with his head. The pedestrian was not hurt but his clothes were dirtied in the mud. He again tried to pacify Qadir Chan but Qadir Chan was adamant. Letting him go, Qadir Chan ran to a policeman and taking his baton from him started beating the pedestrian. A crowd assembled round them and being unable to see anything from outside I too joined the crowd of onlookers. I saw the pedestrian lying on the ground. Qadir Chan was pressing his chest with his knees and butting him like a mad bull. The pedestrian was bleeding profusely from his nose. The crowd watched silently but two women stepped forward from the pavement and tried to remove Qadir Chaan and release the pedestrian but Qadir Chaan was refusing to let him go.

The onlookers could now no longer restrain themselves. They caught hold of Qadir Chan and started pulling him away. As he refused a hot tempered person said angrily “Hey do you want to kill him?” Then he took off his pheran and caught hold of Qadir Chan.

The other onlookers surged forward to help and suddenly there was a shout “Charge”. The CRP (in KAP uniform) swung into action and started baton charging the assembled people. A scuffle ensued between the police and the crowd. The policemen beat the people with batons but the people came back and attacked the police.

The shopkeepers shut their shops, the cyclists and tongawalas moved away and Itoo came running back to the place from where I was originally watching the spectacle. The crowd remained engaged in the scuffle with the police and dispersed only after the police resorted to shelling them with tear gas.

The crowd dispersed. The shopkeepers started to reopen their shops. Some shoppers reappeared and the C R P again formed a line in front of which an officer was offering a cigarette to Qadir Chan. After some time a jeep came and Qadir Chan climbed into the jeep which drove away. The CRP too went away in the vehicles in which they had come.

Next day I again came to Lal Chowk. After aimlessly wandering around I entered a restaurant to have tea. As I seated myself my eye was arrested by a headline in an English daily which read “Blatant Hooliganism in Kashmir”

It reminded me of yesterday’s event and I picked up the paper hoping that the plight of Kashmiris had finally attracted attention.However my eyes filled with tears as I read the news item which is reproduced below:

Eyewitnesses say that a respectable person named Ghulam Qadir Chan was standing in Lal Chowk when he was attacked by some anti-national elements. He was seriously injured and has been admitted to a local hospital. But for timely action by the KAP which arrived at the scene in the nick of time and chased away the miscreants he could even have been martyred. We request the state government to take steps to exterminate these antinational elements so that the life and security of respectable law abiding citizens is ensured.

I then took up another English Daily and found the same news printed there. Four English and seven Urdu papers carried the same news. Even the editors of those papers had not thought it proper to change even a single sentence.

கதையை மொஹியுதின் மேலும் தொடர்கிறார். ஆனால் எனக்கு இரண்டு பாரா முன்னாலேயே – காதிர்சானும் காவல் துறையும் திரும்பும்போதே – கதை முடிந்துவிடுகிறது. அன்றைய சூழ்நிலையை புரிந்துக் கொள்ளத்தான் இன்னும் இரண்டு பாராவை பதித்திருக்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: இந்தியப் புனைவுகள்

அப்பா அன்புள்ள அப்பா

என் அப்பா இறந்தபோது என்னைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்றே எனக்கு சரியாகத் தெரியவில்லை. புரோகிதர்களும் உறவினர்களும் பேசுவது சரியாகக் காதிலேயே விழாது. என்னவோ பண்ணிக் கொள்ளுங்கள், என்னை விட்டுவிடுங்கடா என்பது போலத்தான் மனநிலை இருந்தது. என்னவோ நடந்தது, மனம் எங்கேயோ இருந்தது. என்னென்னவோ குருட்டு யோசனைகள். ஆற்றிலே அடித்துக் கொண்டுபோகும் சுள்ளி போல நானும் அங்கே இருந்தேன், அவ்வளவுதான். உதட்டை இறுக்கிக் கொண்டே இருப்பேன், ஆனால் அழுகையே வரவில்லை. தனியாக இரண்டு நிமிஷம் இருந்தால் போதும் என்று தோன்றும். அரை மணி நேரம் தனியாக இருந்தாலும், தனிமை கிடைக்கவே இல்லை.

இறப்பதற்கு ஒரு வருஷம் முன்னால் என் அப்பா பெரிய விபத்தில் சிக்கிக் கொண்டார். பிழைப்பாரா மாட்டாரா என்பதே சந்தேகமாக இருந்தது. அம்மாவுக்குத்தான் பெரிய அடி என்று நினைத்தோம், அம்மா இரண்டு மூன்று நாளில் வீடு திரும்பிவிட அப்பாவுக்கு ஆறேழு வாரம் ஆயிற்று. விடுமுறை எடுத்துக் கொள்வதில் சிரமம், பணத்துக்கு கொஞ்சம் இழுபறி, ஆஸ்பத்திரி அலைச்சல், நிலைமை என்ன என்று தெளிவாகச் சொல்லாமல் இழுத்தடிக்கும் மருத்துவர்கள், பகல் வேளையில் ஆஸ்பத்திரி, இரவில் அமெரிக்க நேரத்தில் வேலை, அதனால் தூக்கமின்மை என்று நிறைய கஷ்டம். ஆனால் ஆஸ்பத்திரிக்குப் போய் குழாய்கள் மூலமே உயிரோடு இருக்கும் அப்பாவைப் பார்க்கும்போது நான் படுவதெல்லாம் ஒரு கஷ்டமா என்று தோன்றும். அப்போதும் இப்படித்தான், ஏதோ வெளியில் காட்டிக் கொள்ளாமல் பேசிக் கொண்டிருந்தாலும் மனதில் உளைச்சல், நிம்மதியின்மை, இழப்பு, பயம், துக்கம், துக்கத்தில் ஆழ்ந்துவிடக் கூடாது என்ற பிரக்ஞை என்று ஆயிரம் அழுத்தங்கள். தாங்கமுடியாத அழுத்தம் என்றில்லை; ஆனால் relentless, non-stop அழுத்தம்.

சுசித்ரா பட்டாசார்யா எழுதிய ஆத்மஜன் சிறுகதையின் நாயகனில் என்னையேதான் கண்டேன். சடங்குகள்; உறவினர்கள்; சின்னச் சின்ன லௌகீகப் பிரச்சினைகள்; அடுத்தடுத்து நடத்த வேண்டிய செயல்கள் – எல்லாவற்றிலும் அரைகுறை involvement.

இந்த மாதிரி கதைகளைப் படிக்கும்போது நான் தனியன் அல்லன் என்ற உணர்வு ஏற்படுகிறது. ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக மனித குலம் அனுபவித்த துயரம்தானே என்று தெளிவாகத் தெரிகிறது.

எனக்கு கிரிக்கெட் பைத்தியம் உண்டு. என் அப்பாவிடமிருந்து வந்ததுதான். டிவியில் கிரிக்கெட்டை இப்போதெல்லாம் விடாமல் பார்க்கிறேன். அப்பாவின் நினவு மனதில் அடிநாதமாக ஓடிக் கொண்டே இருக்கும். அதற்காகவே சீக்கிரம் எழுந்து, இரவில் விழித்து கிரிக்கெட பார்க்கிறேன். (கிரிக்கெட்டும் – அதுவும் டெஸ்ட் கிரிக்கெட் – இப்போதெல்லாம் சுவாரசியமாக இருக்கிறது.) பார்க்கும்போது அவரை நினைத்து நினைத்து புன்னகைத்துக் கொள்கிறேன். அந்தப் புன்னகைதான் அப்பாவுடன் என்றும் தொடரும் பந்தம் என்று நினைக்கிறேன்…

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: இந்தியப் புனைவுகள்

முதல் ஒரிய மொழி நாவலும் சிறுகதையும்

ஃபகீர் மோகன் சேனாபதி ஒரிய இலக்கியத்தின் தந்தை என்று கருதப்படுகிறார். ஒரிய மொழியின் முதல் நாவலான Chaa Maana Atha Guntha-வை (சரியான உச்சரிப்பு தெரியவில்லை. ஆங்கிலத்தில் Six Acres and a Third என்று தலைப்பு கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது.) எழுதியவர் இவரே.

ஒரிய மொழியின் முதல் சிறுகதையான “ரேபதி” (ரேபதி என்றால் ரேவதி – வங்காள, ஒரிய மொழிகளில் “வ” என்ற ஒலி “ப” என்று ஒலிக்கப்படுகிறது) இவர் எழுதியதே. சமீபத்தில் படிக்க முடிந்தது, அதனால்தான் இந்தப் பதிவை மீள்பதிக்கிறேன்.

ரேபதி நல்ல சிறுகதை. திறமை அற்ற எழுத்தாளர் எழுதி இருந்தால் செயற்கையான மெலோட்ராமா சிறுகதையாக வந்திருக்கும், இவர் மெய்நிகர் அனுபவத்தை, ஒரு காலகட்டத்தை, அருமையாகக் கொண்டு வந்திருக்கிறார். சிறுமி ரேபதிக்கும் கிராமத்து வாத்தியார் பாசுவுக்கும் நடுவில் ஏற்படும் ஈர்ப்பு, பெண்ணைப் படிக்க வைக்க நினைக்கும் அப்பா, படித்து என்ன கிழிக்கப் போகிறாய் என்று திட்டிக் கொண்டே இருக்கும் பாட்டி, ஓட்டைப் பாத்திரத்தை விற்று அரிசி பருப்பு வாங்கும் காட்சி, என்று மிகச் சிறப்பாக எழுதி இருக்கிறார். குளத்தங்கரை அரசமரம் சிறுகதையை படிக்கும் உணர்வு ஏற்பட்டது.

பதிவின் இறுதியில் சிறுகதையை தட்டச்சி இருக்கிறேன், தவறாமல் படியுங்கள்!


Chaamana Atha Guntha 1897, 98 வாக்கில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. ரொம்ப நாளாகத் தேடிக் கொண்டிருந்த புத்தகம். நாலு முறை தேனாம்பேட்டை சாஹித்ய அகாடெமி அலுவலகத்தில் தேடி இருக்கிறேன், எப்போதும் out of print-தான். இந்த வருஷம் படிக்க விரும்பும் புத்தகம் என்றும் குறிப்பிட்டிருந்தேன். அதிர்ஷ்டவசமாக சான் ஹோசே நூலகத்தில் கிடைத்தது. அவரது உறவினர்களே யாரோ மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்கள்.

நாவல் ஒரு gem. மொழிபெயர்ப்பே இவ்வளவு அருமையாக இருந்தால் ஒரிய மொழியில் நிச்சயமாக வெகு பிரமாதமாக இருக்கும்.

கதை கிதை என்றெல்லாம் ஒன்றும் பிரமாதமில்லை. மங்கராஜ் எல்லாரையும் ஏமாற்றி ஜமீந்தார் ஆகிறான். ஒரிஜினல் ஜமீன்தாரை ஏமாற்றி நிலத்தை அபகரிக்கிறான். ஏழை நெசவாளி பகியா, அவன் மனைவி சரியா இருவரையும் ஏமாற்றி அவர்களுடைய 6.32 ஏக்கர் (நம்மூரில் காணி, குழி, மா என்றெல்லாம் இருந்தமாதிரி ஒரிஸ்ஸாவில் அவர்களுக்கான நில அளவுகோல்கள், அதை ஏக்கரில் மாற்றி புத்தகத்துக்கு பேர் வைத்திருக்கிறார்கள்.) நிலம், அவர்களுடைய பசு ஆகியவற்றை பிடுங்கிக் கொள்கிறான். அவனுடைய கூட்டாளி சம்பா மூலம் தன் விரோதி வீட்டில் தீ வைக்கிறான். ஆனால் சரியாவை கொலை செய்தான் என்று அவனை ஒரு கேசில் மாட்டிவிடுகிறார்கள். அவனுடைய வக்கீல் இவனிடமிருந்து நிலத்தைப் பிடுங்கிக் கொண்டு ஜமீந்தார் ஆகிவிடுகிறான். கொலை செய்யவில்லை என்று நீதிபதி சொன்னாலும் ஆறு மாதம் ஜெயில் தண்டனை கிடைக்கிறது. சம்பா இவன் பணத்தை எல்லாம் திருடிக் கொண்டு போகும்போது கொல்லப்படுகிறாள். கொலையாளியை முதலைகள் தின்கின்றன. மங்கராஜ் “Six Acres and a Third! Six Acres and a Third!” என்று புலம்பிக் கொண்டே இருக்கிறான்.

கதை சில இடங்களில் ஜம்ப் ஆகிறது. மங்கராஜ் ஏமாற்றுவது, சம்பா எதிரிகளின் வீட்டுக்குத் தீ வைப்பது, மங்கராஜ் கைது செய்யப்படுவது ஆகிய இடங்களுக்கு நடுவே கொஞ்சம் கோர்வையாக இல்லை. இது மொழிபெயர்ப்பாளரின் தவறா, இல்லை சேனாபதியே அப்படித்தான் எழுதினாரா என்று தெரியவில்லை.

சேனாபதி வெகு சுலபமாக அந்தக் கால சமூகத்தை நம் கண்ணெதிரே கொண்டுவருகிறார். ஒரிஜினல் ஜமீன்தாரின் ஊதாரித்தனம், ராமன் ஆண்டாலும் ராவணன் ஆண்டாலும் நமக்கு விதித்தது கஷ்ட வாழ்க்கைதான் என்று உழலும் கிராமத்தார்கள், தகராறுகள், போலீஸ்காரர்களின் அராஜகம், வாழ்க்கை முறை மாறும்போது போலீஸ், வக்கீல், ரெஜிஸ்ட்ரார் அலுவலகம் ஆகியவை பற்றி தெரிந்தவன் சுலபமாக எல்லாரையும் ஏமாற்றுவது என்று சின்ன சின்ன சித்திரங்களைக் காட்டுகிறார்.

நாவலை மிக உயர்ந்த இடத்துக்கு கொண்டு போவது அவர் வாசகர்களிடம் நேரடியாக பேசுவதுதான். நூறு பக்கம் கதை என்றால் அதில் ஐம்பது பக்கம் நம்மிடம் நேரடியாகப் பேசுகிறார். அதில் satire, irony, அங்கதம் எல்லாம் இருக்கிறது. நேரடியாகப் பேசுவதை நான் ரசிப்பேன் என்று இந்தப் புத்தகத்தைப் படிப்பதற்கு முன் நினைத்ததில்லை.

கட்டாயமாகப் படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

ஹிந்து பத்திரிகையில் சில excerpts-களை பதித்திருக்கிறார்கள்.


Rebati – Fakirmohan Senapati

Translated by Kishori Charan Das

Source: Oriya Stories, edited by Vidya Das

Patpur was a village in the Hariharpur pargana in the district of Cuttack. At almost the end of the village stood a house. Four rooms, back and front, a walled courtyard with a well in the middle and a thatched shed that housed the dhenki, and a frontage. There was a sitting room at the entrance, which was also meant to receive people who came to pay the rent they owed to the Zamindar. Shyambandhu Mohanty, the owner of the house, represented the Zamindar as his scribe on a salary of two rupees per month apart from the extra he could get for doing some odd incidental work for the tenants. The average monthly total came to not less than four rupees, which was good enough for running the household. No, it was more than that. Sufficient, one would say. So there were hardly any complaints from the family about things that were wanting, or had remained undone. Vegetables were grown in the backyard, which also had two drumstick trees. Two cows provided them with a regular supply of milk and curd to go with their meals. The old woman prepared cowdung cakes mixed with husk that served as fuel, and so they did not have to spend much on firewood. The Zamindar had allowed Shyambandhu to till about three and a half acres of land for himself, and the yield was just enough to serve their requirements.

Shyambandhu was a simple and straightforward man, well liked by the tenants. He went around personally to their houses to collect rent. But while he coaxed them to pay their dues, he never asked for a single paisa more. The tenants didn’t bother asking him for rent receipts. He would himself scribble something on a palm-leaf and tuck it into the thatched roof of their houses.

There were four mouths to feed in Shyambandhu’s house. Husband and wife, the old mother, and a daughter aged ten. The daughter’s name was Rebati. Shyambandhu would sit on the verandah in the evenings and sing bhajans like Krupasindhu Badana or read the Bhagabata, with the light of an earthen lamp, while Rebati, sitting by his side, would listen to him. She had been able to memorise quite a few of those songs and it was so pleasing to hear them in her childish voice. Some people from the village would come at times just to listen to her singing by the side of her father. Rebati had learnt one particular song from her father, which gave him immense joy. He would ask her to sing that one for him everyday, which she would gladly do.

Two years back, the Deputy Inspector of Schools had stayed overnight at Patpur on his way to the countryside on an official tour. At the request of some prominent men of the village, he had set up an Upper Primary School there after his recommendations to that effect were accepted by the Inspector of the Orissa Division. The teacher was one Basudev, who had graduated from the training school at Cuttack. He was truly a Basudev. Handsome in every way. Never raised his head to look at anyone while walking through the village. About twenty years of age. And very good looking. Epileptic fits in his childhood had left a scar on his face, the imprint of the mouth of a heated bottle pressed on his forehead by his mother to ward off the evil spirits. But the scar seemed to suit him, setting off his handsome looks. Basudev had been brought up in the house of his maternal uncle, having lost both his parents when he was a child.

Basudev was a karan by caste. Shyambandhu also belonged to that caste. Shyambandhu would visit him at the school on festive days, when pitha and other specialities were prepared in his house, and say, “Basu dear, please come to our house this evening, your mausi remembers you.” These visits built up a pleasant and affectionate relationship between them. The mother of Rebati would often say when she saw him, “Ah, the poor orphan boy, who is there to look after his welfare!” Basu would spend about an hour almost every evening at their house. And Rebati would shout in joy on seeing him at a distance, “Basubhai is coming! Basubhai is coming!” Rebati would sing the old bhajans she had learnt by the side of her father to him, but to Basudev they seemed new every time.

Once, while talking about things in general, Shyambandhu came to know from him that there was a school for girls at Cuttack, where they could study and also learn household arts like sewing and stitching. It was from that day that he developed a desire to give some education to Rebati, and made it known one day to Basudev. Basu, who regarded Shyambandhu as his father, responded promptly to say, “Sir, I have been thinking of asking you about it for a long time.” So, it was settled between the two that Rebati would do some studies. Rebati overheard it all and ran excitedly to her mother and grandmother to announce, “I’ll study! I’ll study!” Her mother said, “Okay, okay, you will.” But the grandmother said, “Study? What’s that? She is a girl, what’ll she do with studies? Learn how to cook, prepare sweets and special dishes, paint the floor with jhoti, churn the Curd. What is studies?”

Shyambandhu was having his meal one day, seated on a low stool in the verandah. Rebati was also eating by his side. The old woman was seated in front and serving orders to her daughter-in-law, asking her to bring another fistful of rice, some more dal, another pinch of salt, for her son. Then she started saying in the course of their casual talk, “Well, Shyam, what is this I hear? Rebi is going to study? She is a girl, what will she do with studies?” To which Shyambandhu said, “Let it be. Let her study if she wants to.” Rebati was furious with her grandmother and said, “Get going, you old woman!” And then turned beseechingly to her father, “No Bapa, I’ll study.” “Yes, you will” said Shyambandhu, and the matter ended there on that day.

The next afternoon Rebati was overjoyed to get a copy of Sitanath babu’s Pratham Path from Basudev and kept turning the pages from the beginning to the end. The pictures of elephants, horses and cattle excited her. Princes are happy to be owners of elephants and horses, some are happy just riding horses, but merely the pictures were enough to gladden the heart of our Rebati. She was quick to show the pictures to her mother and then to her grandmother. “Okay, go away,” said the grandmother in a vexed tone. But Rebati talked back to her, mo gestures than words, to suggest that she couldn’t care less.

It was an auspicious day – Sri Panchami. The day meant for the worship of Saraswati. Rebati had taken a morning bath, and was hovering about, in and out of the house, waiting for Basubhai who would teach her how to read the book. Formal arrangements for the ceremony of Vidyarambha, the inauguration of learning, had not been made for fear of what the old woman would say. However, that was the idea. So Basu came in due time to teach her the first lessons, starting with the alphabets. And the teaching continued every evening from that day onwards. Rebati progressed fast with her studies in the next two years. So much so that she could read Madhu babu’s Chhandamala fluently, without a pause.

One night, during dinner time, a certain topic came to be discussed between mother and son. It seemed as if it had been rai earlier, and they were set to conclude it that day. “What do you say, Ma, wouldn’t it be a good thing?” asked Shyambandhu. To which the old woman said, “Yes, it will… but have you enquired about the caste?”

“What else was I enquiring about till now? Yes, he is a good karan. A poor boy, but high caste.”

Rebati was also eating her meal nearby, and the words reached her ears. And God knows what she understood of what was said, but there was a noticeable change in her behaviour from that day onwards. She was visibly embarrassed when Basubhai taught her in the presence of her father. And was prone to giggle at times, for no good reason, though she would try to suppress it by putting her head down and pressing her lips together. She would read silently and just say “yes” when some response was called for. And run away laughingly at the end of the session, trying in vain to close her lips.

Every evening she would be at the front door, looking outside, as if she was waiting for somebody. But she would promptly get inside at the sight of Basu, and would not reappear till after repeated calls. The old woman got furious though, if she found Rebati setting foot outside the house.

About two years had passed since that Sri Panchami day. But the days are never smooth and even all the time for anyone. Such are the ways of Providence. It was a spring day of Phalgun when the village was suddenly struck by a cholera epidemic. And the news spread in the morning that Shyambandhu Mohanty was one of the victims. It was usual for all doors to be closed when the epidemic was on. As the story goes, the dread disease, in the form of an old woman, would then be picking up dead bodies to put in the basket held in her arms. So, no one was expected to come to Shyambandhu’s house during that time. The two women were helpless, not knowing what to do. The child Rebati was crying her heart out, and pacing up and down. But Basudev lost no time in going over, regardless of the consequences, when he got the news. He sat at the feet of Shyambandhu and stroked them gently, and put drops of water in his mouth from time to time. It was afternoon when Shyambandhu looked at Basu’s face, and stammered a few words in a choked voice. Words that seemed to implore Basu to take charge. Basu burst out crying. Rebati was rolling disconsolate on the floor. The house was all noise and confusion. And it was all over by the evening.

What to do now? Basu was an immature boy after all, for matters such as these, and the others were womenfolk. The village dhobi Bana Sethi, about sixty years of age or more, was a man of experience. He was ready to oblige on occasions such as this, apart from the lure of a new pair of clothes. He presented himself for duty immediately.

But that was the only karan house in the village, and so they somehow or the other managed the obsequies, between the three of them – the mother, the widow, and Basudev. The morning star had appeared on the horizon by the time they returned from the cremation ground. Rebati’s mother felt the urge, immediately after, to go out and ease herself. And the news was all over the village, by the afternoon, that Rebati’s mother was no more.

Time and tide wait for no one. Though there are those whose thrones acquire a canopy over them, some others are whipped even as they remain handcuffed. Three months had passed since Shyambandhu’s death, and quite a few things had happened to the family during that time. There were two cows in his cowshed. The Zamindar’s agents took them away by force, towards the arrears of land revenue due from him. It was a well known fact that Shyambandhu regarded the money payable to the Zamindar as sacrosanct. Even as one rupee was collected, he would not rest in peace till that was delivered at the Zamindar’s office. Nevertheless, the question of arrears due from Shyambandhu was of little relevance. The important fact was that the cows yielded large amounts of milk, and that was known to the Zamindar. He had also taken back the three and half acres of land that he had allowed Shyambandhu to cultivate for himself. The field-labourer who was staying with the family to help them out, also left the house on the Dol Purnima day. There was no use for him anymore when the land was gone. The two bullocks had been sold for seventeen and a half rupees to meet the expenses of the funeral rites, and that left a margin for household expenses for about a month. They could carry on for another month, somehow, by selling or pawning a pot today and a pan tomorrow.

Basu visited them everyday and stayed till late evening, when Rebati and her grandmother were ready to go to bed. But neither of them would accept the money he offered them. He noticed that if he insisted they take some money, it would just lie on an open rack, untouched. So, he gave up trying to help them in that way. He would take a few copper coins from the old woman and buy them vegetables, which would last them for about eight to ten days. The gaping roof was badly in need of re-thatching, and Basu had stacked two rupees worth of straw for the purpose in the backyard. But the job was yet to be done because the period was not considered propitious.

The old woman was not seen crying all day long, as she used to. She would now do so only in the evening. Eventually she would throw herself down on the floor and fall asleep in the process of crying. She was not able to see well anymore, and seemed to have almost lost her senses. And though she was crying less, she had started abusing Rebati. She had concluded that all their sorrows and misfortune were due to Rebati. Because she had dared to study. That was why the son had to die, and then the daughter-in-law, why the field hand had left them, and the bullocks had to be sold,and why the Zamindar’s men took away the cows by force. Rebati was an accursed girl of ill omen and evil ways. She had also lost her own eyesight because of Rebati’s studies. Tears would stream from Rebati’s eyes when she was reviled by her grandmother. She dreaded then to stand by her side. She would go to the backyard or to some corner of the house and keep sitting there, as though petrified, covering her face with both hands.

Basu was also found guilty by the old woman because it was he who had taught Rebati the first lessons. But she was not in a position to tell him anything, as the household would get totally paralysed without him. More so, when the demands of the Zamindar had not yet ceased.

Rebati was not a child anymore. No one had heard her speaking nor seen her moving outside the house, since the day she had lost her parents. For some days she had been crying loudly, but now there was only a silent and incessant flow of tears. That tiny little heart of hers, and the soft and delicate mind that went with it, had suffered a breakdown. Now there was little difference for her between day and night. She could not make herself believe that her father and mother were indeed dead and would never come back. She had lost her appetite, and spent sleepless nights with the image of her parents always in her mind. She sat down to eat, only for fear of her grandmother. She would hardly ever get up from the floor, and had been reduced to skin and bones. It was only when Basu came to the house that she would fix her large eyes on him, but would lower them instantly, with a sigh, when he looked at her.

Five months had passed since Shyambandhu’s death. It was the summer month of Jyestha at midday, when Basu visited them. He hardly ever came at that time of the day. The old woman opened the door for him, grudgingly. Then Basu said, “Grandmother, the Deputy Inspector will be talking to children of primary schools in this area about their studies at the Hariharpur police station. The children of all the schools will have to be there. I have also been informed. I have to take our children there tomorrow morning. I’ll be away for five days.”

Rebati, who was standing behind a door and listening to him, felt like she was struck down. She saved herself from falling, and managed to sit down on the floor, holding on to the door. Basu bought rice, salt, cooking oil, and brinjals which would last them for about five days, unloaded it all in the courtyard, bowed down to the grandmother, and bade them goodbye the next Saturday, just before the evening had set in. “Look my son, don’t go wandering about in the sun, take care of your health, and don’t forget to eat something in due time” said the old woman and heaved a sigh. Rebati kept staring at Basu. It was different from the way she used to look at him earlier, when she would lower her eyes as Basu looked back at her. But she was not inclined to do so now. Basu’s eyes were also not behaving the same as before. When he wanted to keep looking at her, and still more, but couldn’t. There was no pulling back now. Their eyes met, and it was not possible for either to withdraw them. However, Basu left eventually, and the evening grew dark. But Rebati was still there, looking unblinkingly at the void. She gave a start when she heard her grandmother calling her. And then she realised that it was darkness all over, both inside and outside.

Rebati was counting the days. It was the sixth day since the departure of Basu. She had not stepped out of the house since the death of her parents, but she had already been twice around the front door, going out and coming in, within the morning hours of that day. It was about six in the evening when the school boys had started to come back from Hariharpur that the news came that the teacher was struck by the dread disease on his way back, at the foot of a banyan tree, near Gopalpur. He had to go out four times, successively, to ease himself, and passed away towards midnight. The villagers were vocal in condoling his untimely death, while the children and womenfolk could not help crying aloud. Some said, “Ah! How handsome he was!” while some others said, “Such a sweet and gentle soul, wouldn’t even hurt a fly!”

Rebati heard about it, and so did the grandmother. The old woman kept crying till she choked and could not cry any more. And she said, “Poor boy, did you have to lose your life like this in a foreign land, and due to your own fault?” Which meant that he had committed the sinful act of teaching Rebati and that is why he had to go. Rebati was lying prostrate somewhere in the house after getting the news, with not a sound from her lips. The day passed, and the next day the grandmother shouted when she could not find her anywhere – “You Rebati! You Rebi, you rotten miserable wretch!” Not being able to see well, she was groping around for Rebati. But when she found her and felt her body, she realised that the girl had a high fever and had lost consciousness. She pondered over the situation for a long time. About what she could do, and whom she could ask for help. But she could not think of a way out. So she flew into a rage and said, “You have brought all this on yourself and so what’s the remedy?” Rebati had fallen ill because of her studies, so what could she do?

Rebati seemed to have sunk into the earth. Eyes closed and no response when you called her, not even a whimper. So it went on for six days. The next day Rebati called out a few times, when the old woman heard her. When she found her and felt the body, it was cold to the touch. The girl would give a grunt when called. She also fixed her eyes on her grandmother, and then started saying things that did not make sense. Any kaviraj would then have said, citing a sloka or two, that this was truly the last stage. Given to terrible thirst and delirium. But the old woman thought that there was reason to be happy. Rebati was now speaking after all, while she was totally silent earlier. She had opened her eyes, and was asking for water. The body was also not hot any more. She thought that the poor girl had not had even a drop of water in the last six days, and should get well with some food inside her. So she went out saying, “You keep sleeping, I’ll get something for you to eat.” But she could not lay her hands on even a few grains of rice in all the pots, pans, bags, and baskets she ransacked frantically. She sat down for a long while with a long-drawn sigh, not knowing what to do. She could perhaps have understood, if her eyesight had not been affected, the mystery of how the groceries that were meant for five days had already lasted them for about ten. Anyway, she sat thinking about it, and eventually, a leaking pot, used normally for carrying water, came to her hands, all the rest having already been disposed of. She set out with that one to the grocery shop of Hari Sa, to see if she could get something for it in exchange.

Hari Sa could very well guess the situation when he saw the pot in her hands. And when she told him about her intentions, he took the pot in his own, examined it all over, and
said, “No, no, there is no rice left in my house. That apart, who’ll give you any rice for this leaking pot?” It was not as if he had no rice to spare. He was only trying to drive a hard bargain. But the old woman was thunderstruck when she was told that she couldn’t get any rice. She kept sitting inert and speechless. How do I feed the girl, now that her fever is gone and she is ready to eat? she wondered. It was getting dark. She looked again at Hari twice over, and got up to leave with the pot in her hands, saying, “Well, let me go and see what the girl is doing.” That was when Hari said, “Give it to me, let me see what is there.” He gave her four measures of rice, half a measure of pulses and some salt in exchange for the pot. The old woman came rushing back to the house. She had not applied even a twig to her mouth in the morning to clean her teeth, and so you can imagine the state she was in. She called Rebati the moment she reached the house. She thought that the girl would have recovered from her illness by now, and would be in a position to draw water and cook the rice. So she got terribly angry when there was no response from the girl, and started shouting again – “You Rebati, you Rebi, you rotten miserable wretch!”

Meanwhile, Rebati was getting deeper into a state of unconsciousness. She felt an intense pain all over her body, which was getting more and more cold, and a terrible thirst seemed to thrust her tongue inwards. She felt like going to some cooler place. She came rolling along from inside the house to the front verandah. But it did not relieve her. She moved back all the way to the verandah that over-looked the backyard. The day had passed. Strong winds were blowing. Rebati surveyed the backyard – This is where Bapa had planted the plantain tree, the flower stalks have started coming up, and soon it will bear fruit. Some two years back Ma had planted a guava tree, and how I had run instantly to the well to fetch water for the plant! The tree has grown and has started flowering too… Then she remembered her mother.

Darkness had covered all the trees and plants by now, and she could not make them out any more. But she could see the sky, and found the evening star twinkling with an incessant glow. Rebati could not take her eyes off from the star. It seemed the star was growing in shape, it was like a disc now, and was getting brighter and brighter… Ah! What a beautiful image in there! It was her dear mother, all love and joy and peace, who stretched out her hands, to take her in her arms. She was touched by the two outstretched hands, rays of silver light, in her eyes, and on to her heart. No more sounds could be heard in the darkness, except for the intake of her breath. The breath grew intense and then a prolonged sigh, and two indistinct sounds – “Ma! Ma!” And then it was still and silent.

The old woman had, by now, dragged herself to the place where Rebati had been sleeping, but she could not find her there. Nor did she find her anywhere else — inside the rooms, in the courtyard, outside the house and not even in the shed used for husking rice. She thought that Rebati was cured of the fever by now, and must be loitering about in the backyard. And she screamed again those same words — “You Rebati, you Rebi, you rotten miserable wretch!” She scoured the backyard, and then raised herself onto the verandah which was higher than ground level by about three feet and was only about one and a half foot deep. There she found her, and said, “Well, you were sitting here all the time!” But she was shocked when she touched her. She touched her all over, from top to toe, and made a terrible sound with a hand at her nose. And then there was the sound of a mighty crash, of something falling off the verandah, to the ground below.

No one who belonged to the household of Shyambandhu was seen again by anyone in the world. But in the deepening night of that day those last words had been heard by neighbours — “You Rebati, you Rebi, you rotten miserable wretch!”


தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: இந்தியப் புனைவுகள்

தேவதாஸ்

தேவதாஸ் இந்தியர்களின் பிரக்ஞையில் இன்னும் ஒரு படிமம்தான். அனேகமாக எல்லா இந்திய மொழிகளிலும் திரைப்படமாக வந்திருக்கிறது. கே.எல். சைகல் நடித்து 1935-இல் வெளிவந்த ஹிந்தி திரைப்படம், ஏ.என்.ஆர்-சாவித்ரி நடித்து 1953-இல் வெளிவந்த தெலுகு திரைப்படம், திலீப்குமார் நடித்து 1955-இல் வெளிவந்த ஹிந்தி திரைப்படம் ஆகியவை மைல்கல்களாக கருதப்படுகின்றன. ஆனால் அது மங்கலாகிக் கொண்டிருக்கிறது, அதன் தாக்கம் குறைந்து கொண்டேதான் போகிற்து.

தேவதாஸ் என்றால் என் மனதில் முதலில் வரும் நினைவு ஓஓஓஓ தேவதாஸ் பாடல்தான்.

அதுவும் பி. லீலா “பொய்யும் மெய்யும் நன்றாய் அறிந்த அய்யா மஹா வேதாந்தி” என்று பாடும்போது அந்தக் குரலின் துள்ளல் மனதைக் கவர்ந்துவிடுகிறது.

படிக்க வேண்டிய புத்தகம் என்று நினைத்திருந்தாலும், வெறும் மெலோட்ராமாவாக இருக்கும், மிஞ்சி மிஞ்சிப் போனால் முன்னோடி வணிக நாவலாக இருக்கும் என்று ஒரு எண்ணம் இருந்தது. காரணம் திலீப்குமார் நடித்த ஹிந்தித் திரைப்படமும், ஏ.என். நாகேஸ்வரராவ், சாவித்ரி நடித்த தெலுகு திரைப்படமும்தான். ஏறக்குறைய caricature என்றே சொல்லக்கூடிய அளவு தட்டையான பாத்திரங்கள் என்றுதான் தோன்றியது. அதுவும் சந்திரமுகி, சூனிலால், தேவதாஸின் அப்பா என்று பல துணைப்பாத்திரங்கள் cliche-க்கள் என்றே தோன்றியது. அதனால் சரத்சந்திரரையே தவிர்த்துக் கொண்டே இருந்தேன். திலீப்குமார், சாவித்ரி இவர்கள் இருவரின் நடிப்பும் பிடித்திருந்தாலும் கூட.

கடைசியாக ஒரு வழியாகப் படித்துவிட்டேன். இத்தனை நாள் தள்ளிப்போட்டோமே என்று தோன்றியது.

நாவலின் பலம் என்பது தேவதாஸ்-பாரோவின் இளமைப் பருவ சித்தரிப்புதான். சிறு வயதிலிருந்து ஒருவர் மேல் இன்னொருவருக்கு இருக்கும் ஈர்ப்பு, அது என்ன என்று சரியாகப் புரிந்து கொள்ள முடியாத இளமை நிலை, திடீரென்று மனக்குழப்பங்கள் தீர்ந்து தனக்கான துணை அவன்(ள்)தான் என்று இருவரும் (வேறு வேறு தருணங்களில்) புரிந்து கொள்வது எல்லாம மிக அருமையாக வந்திருக்கின்றன.

மெய்நிகர் உலகையும் உருவாக்கி இருக்கிறார். 19-ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதிக் காலம், ஜமீந்தார்கள், படிப்பதற்காக நகரத்திற்காக செல்லும் இளைஞர்கள், மேல்வர்க்கப் பெண்களுக்கும் எழுதப் படிக்கத் தெரிந்தால் போதும் என்ற எண்ணம், எல்லாம் சிறப்பாக சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இன்று இந்த உலகம் இல்லைதான், ஆனால் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

கதையின் பலவீனம் என்று நான் கருதுவது பல துணை கதாபாத்திரங்கள், கதைப்போக்குகள் இன்று தேய்வழக்குகளாக மாறிவிட்டிருப்பதுதான். காதல் தோல்வியால் குடித்தே இறக்கும் நாயகன், நாயகனை உண்மையாக நேசிக்கும் வேசி, நாயகனை “கெடுக்கும்” நண்பன், அந்தஸ்து பார்க்கும் அப்பா என்று பல. அன்று சகஜமாக இருந்திருக்கக் கூடியவை இன்று வியப்புற வைக்கின்றன. 13-14 வயதுப் பெண்ணை அவளது கணவனின் 20 வயது மகன் அம்மா என்று அழைப்பதெல்லாம் என் தலைமுறையையே புருவத்தை உயர்த்த வைக்கும்.

சரத்சந்திரர் வணிக எழுத்தாளர் அல்லர் என்று தெளிவாகத் தெரிகிறது. பரிநீதா கிடைக்குமா என்று தேட வேண்டும்…

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: இந்திய புனைவுகள்

டோபா டேக் சிங் (சாதத் ஹாசன் மாண்டோ சிறுகதை)

என் முதல் மொழிபெயர்ப்பு இதுதான். பத்து வருஷத்துக்கு முன் மொழிபெயர்த்தபோது நிறைய மொழிபெயர்க்கலாம் என்று எண்ணி இருந்தேன், பெரிதாக ஒன்றும் கிழிக்க முடிக்கவில்லை. என்றாவது இஸ்மத் சுக்டாயின் Lihaaf (போர்வை, கம்பளி, ரஜாய், Quilt) சிறுகதையையாவது மொழிபெயர்க்க வேண்டும்.

பத்து வருஷத்துக்கு முன் பதித்தபோது சிறந்த சிறுகதைகள் என்று நான் ஒரு தொகுப்பு வெளியிட்டால் இது இடம் பெறாது என்று எழுதி இருந்தேன். இன்று சிறந்த இந்திய சிறுகதைகள் தொகுப்பிலாவது இடம் கொடுத்துவிடுவேன். Playing to the gallery இருக்கிறது என்று தோன்றுகிறதுதான், (ஜெயமோகன் இன்னும் கடுமையாக விமர்சிக்கிறார்.) இருந்தாலும் அன்று நினைத்ததை விட இன்னும் நல்ல சிறுகதை என்று நினைக்கிறேன்.

மொழிபெயர்த்தபோது – ஒரிஜினல் பதிவில், ஜெயமோகன் எழுதிய மறுமொழிகளிலிருந்து: (அவர் மன்றோ என்று உச்சரிக்க வேண்டும் என்று சொல்கிறார், ஆனால் மாண்டோதான் பிரபலமாக இருக்கிறது. மாண்டோ திரைப்படத்திலும் மாண்டோ என்றுதான் உச்சரிக்கிறார்கள்.) இப்போதெல்லாம் அவர் இந்தப் பக்கம் வருவதில்லை என்று நினைக்கிறேன், அதில் அவருக்கு நஷ்டமில்லை, எனக்குத்தான்…

மன்றோவின் பாணி [சமூகப்பிரச்சினை+ மனிதாபிமானம்+அதிர்ச்சி மதிப்பு என்ற சூத்திரம்] பின்னர் பெரும் புகழ் பெற்றது. குஷ்வந்த்ச சிங் அவரது முதன்மையான சீடர். பீஷ்ம சாஹ்னி [தமஸ்], குல்ஸார்[திரைக்கதைக்காரர்], விஜய் தெண்டுல்கர் [சகாராம் பைண்டர் போன்ற நாடகங்கள்] உதாரணம்.

ஒரு குல்ஸார் கதை. பிரிவினை. இந்து தம்பதிகளுக்கு இரட்டைக்குழந்தை பிறந்திருக்கிறது. பாகிஸ்தானில் இருந்து ரயிலில் ஏறி இந்தியா வருகிறார்கள். உக்கிரமான நெரிசல். ஒரு குழந்தை செத்துவிடுகிறது. ரயில் நிற்காது. வெளியே இறங்க முடியாது. மலஜலம் கழிப்பதும் உட்காரும் அதே இருக்கையில்.செத்த குழந்தையை தூக்கி வீச சொல்கிறார்கள். தாய் பிடிவாதமாக மறுக்கிறாள். ராவி நதி வருகிறது. தாய் தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறாள். சத்தம் போடாமல் பிடுங்கி வீசி விடு. நாளைக்கு அழுகிவிடும் என்று சக பயணிகள் சொல்கிறார்கள். கணவன் கை நடுங்க சட்டென்று பிள்ளையை பிடுங்கி வீசுகிறான். அது அழுதது போல் இருக்கிறது. கொஞ்ச நேரம் கழித்து பார்க்கிறான். கையில் எஞ்சியது செத்த குழந்தை [ராவி நதிக்கரையில்] மன்றோ பாணி என்பது இதுதான்.

…நல்ல என்பது பொதுப்படையான வார்த்தை. படித்தால் பிடித்தால் மட்டும் போதாது. கூடவே வரவேண்டும். வளர வேண்டும். எத்தனை படித்தாலும் அதில் மேலும் மிஞ்ச வேண்டும்…நல்ல கதை முடிவேயில்லாத வாசிப்பை அளிப்பது – புதுமைப்பித்தனின் கபாடபுரம் போல, செல்லம்மாள் போல…


இன்று உருதுவில் எழுதப்பட்ட ஒரு கதையை மொழிபெயர்த்திருக்கிறேன். எழுதியவர் சாதத் ஹாசன் மாண்டோ. மாண்டோ உருதுவின் சிறந்த எழுத்தாளர்களில் ஒருவர் என்று கருதப்படுபவர். இந்தியாவில் பிறந்தவர். பிரிவினைக்குப் பிறகு பாகிஸ்தானுக்குப் போனவர். பிரிவினையைப் பற்றி பல கதைகள் எழுதி இருக்கிறார்.

டோபா டேக் சிங் அவரது மாஸ்டர்பீஸ் என்று கருதப்படுகிறது. என் கண்ணில் பல குறைகள் தென்படுகின்றன, நான் இதை என் anthology-இல் சேர்க்கமாட்டேன். ஆனாலும் நல்ல கதை, படிக்க வேண்டிய கதை என்று கருதுகிறேன். பிரிவினை எப்பேர்ப்பட்ட அடி என்பதை அவர் கதைகளில் உணர முடிகிறது. ஆனால் கலைத்தன்மை என்பது குறைவுதான். குரூரம் இந்தியா-பாகிஸ்தான் பிரிவினையில் வெளிப்பட்டதை நேரடியாக காட்டுகிறார், அவ்வளவுதான். குறிப்பாக தண்டா கோஷ்ட் கதையில். அவரது Wages of Labor நல்ல denouement உள்ளது. க

எனக்கு மொழிபெயர்ப்பதில் – குறிப்பாக ஹிந்தி/பஞ்சாபி வார்த்தைகளை மொழிபெயர்ப்பதில் கொஞ்சம் ததிங்கினத்தோம்தான். லால்டீன் என்றால் என்ன என்று தெரியவில்லை சிவப்பு நிறம் என்று எழுதி இருக்கிறேன். 🙂 மூங் தாலுக்கு தமிழில் என்ன என்று தெரியவில்லை, உளுத்தம்பருப்பு என்று எழுதி இருக்கிறேன். உரத் தால்தான் உளுத்தம்பருப்பு. பாசிப்பருப்பு. பேசாமல் ஆங்கிலத்திலேயே படித்துக் கொள்கிறோம் என்பவர்களுக்காக இந்த சுட்டி. (எனக்கு உருது எல்லாம் தெரியாது, உருதுவிலிருந்து யாரோ ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்கள், அதைத்தான் நான் தமிழில்)

பில்டப் போதும் என்று நினைக்கிறேன். கதை கீழே.

இந்தியா-பாகிஸ்தான் பிரிவினை நடந்த இரண்டு மூன்று வருஷத்துக்குப் பிறகு இரு அரசுகளும் கைதிகளை மாற்றிக் கொண்டது போல பைத்தியக்காரர்களையும் மாற்றிக் கொள்ள முடிவு செய்தன. அதாவது இந்திய பைத்தியக்கார மருத்துவமனைகளில் உள்ள முஸ்லிம் பைத்தியக்காரர்களை பாகிஸ்தானுக்கு அனுப்ப வேண்டும் என்றும் பாகிஸ்தானிய பைத்தியக்கார மருத்துவமனைகளில் உள்ள ஹிந்து மற்றும் சீக்கிய பைத்தியக்காரர்களை இந்தியாவுக்கு அனுப்ப வேண்டும் என்றும் தீர்மானித்தன.

இது புத்திசாலித்தனமான முடிவா இல்லையா என்று என்னால் சொல்ல முடியாது. எப்படி இருந்தாலும் இந்த பைத்தியக்காரர் மாற்றம் நடைபெற வேண்டிய தேதியை இரு தரப்பு உயர் அதிகாரிகளும் முடிவு செய்துவிட்டார்கள். எல்லா விவரங்களையும் தீர்மானித்து விட்டார்கள். இந்தியாவில் உள்ள முஸ்லிம் பைத்தியக்காரர்களுக்கு இந்தியாவிலேயே யாராவது உறவினர் இருந்தால் அவர்கள் அங்கேயே தங்கலாம். அப்படி இல்லை என்றால் போயாக வேண்டும். இங்கே பாகிஸ்தானில் இருந்து அனேகமாக எல்லா ஹிந்துக்களும் சீக்கியர்களும் போய்விட்டார்கள், எனவே இந்த உறவினர் என்ற கேள்வியே எழவில்லை. எல்லாரையும் அனுப்ப வேண்டியதுதான்.

இந்தியாவில் என்ன நடந்தது என்று எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் இங்கே லாகூர் பைத்தியக்கார ஆஸ்பத்திரிக்கு விஷயம் தெரிந்தபோது அங்கே தங்கி இருந்த பைத்தியங்கள் எல்லாம் இந்த செய்தியை காரசாரமாக விவாதித்தன. அங்கே இருந்த ஒரு முஸ்லிம் பைத்தியக்காரர் பனிரண்டு வருஷமாக தவறாமல் “ஜமீந்தார்” செய்தித்தாள் படிப்பவர். அவரது நண்பர் ஒருவர் அவரைக் கேட்டார்: “மவுல்வி சாஹேப்! இந்த பாகிஸ்தான் என்பது என்ன?” ஆழ்ந்து யோசித்த பிறகு மவுல்வி சாஹேப் சொன்னார் – “அது இந்தியாவில் ஷேவிங் ரேசர் செட் உற்பத்தி செய்யும் ஒரு இடம்.”

அந்த பதிலைக் கேட்டதும், மவுல்வி சாஹபின் நண்பர் திருப்தி அடைந்தார்.

ஒரு சீக்கியப் பைத்தியக்காரர் இன்னொரு சீக்கியப் பைத்தியக்காரரைக் கேட்டார்: “சர்தார்ஜி, நம்மை எதற்கு இந்தியாவுக்கு அனுப்புகிறார்கள்? நமக்கு அங்கே பேசப்படும் பாஷை கூடத் தெரியாது.”

அந்த சர்தார்ஜி புன்னகையோடு சொன்னார்: “எனக்கு இந்திய பாஷை புரியும். இந்தியர்கள் எல்லாரும் திமிர் பிடித்த சைத்தான்கள்.”

குளிக்கும்போது ஒரு முஸ்லிம் பைத்தியக்காரர் மிகுந்த உத்வேகத்தோடு “பாகிஸ்தான் ஜிந்தாபாத்!” என்று கத்தினார். உத்வேகம் மிக அதிகமாக இருந்ததால் கத்தும்போதே தரையில் வழுக்கி விழுந்து மயக்கமானார்.

மருத்துவமனைகளில் இருந்த சிலர் உண்மையில் பைத்தியங்கள் இல்லை. அப்படிப்பட்ட போலிப் பைத்தியங்களில் அநேகமானவர்கள் கொலைகாரர்கள். அவர்களது குடும்பங்கள் மருத்துவமனை அதிகாரிகளுக்கு லஞ்சம் கொடுத்து அவர்களை பைத்தியம் என்று அறிவித்து தூக்குக் கயிற்றிலிருந்து காப்பாற்றி இருந்தன. அவர்களுக்கு ஓரளவு இந்தியா ஏன் இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட்டது, பாகிஸ்தான் என்றால் என்ன என்பதெல்லாம் தெரிந்திருந்தது. ஆனால் எல்லா விவரங்களும் தெரியவில்லை. செய்தித்தாள்களில் எல்லா விவரங்களும் வரவும் இல்லை. அவர்களை காவல் காத்தவர்கள் அனேகமாக படிப்பறிவில்லாதவர்கள், அவர்களுக்கும் நிறைய விவரங்கள் தெரியவில்லை. அவர்களுக்கு தெரிந்ததெல்லாம் காயிதே-ஆஜம் முகமது அலி ஜின்னா முஸ்லிம்களுக்காக பாகிஸ்தான் என்ற தனி நாட்டை உருவாக்கி இருக்கிறார் என்பதுதான். அந்த பாகிஸ்தான் எங்கே இருக்கிறது, அதன் எல்லைகள் என்ன என்பதெல்லாம் அவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. அதனால் இந்த போலிப் பைத்தியங்களும் தாங்கள் இப்போது இருப்பது இந்தியாவா பாகிஸ்தானா என்று தெரியாமல் குழம்பினார்கள். இப்போது இருப்பது இந்தியாதான் என்றால் பாகிஸ்தான் எங்கே இருக்கிறது? இப்போது இருப்பது பாகிஸ்தான் என்றால், அதை எப்படி இரண்டு மூன்று வருஷம் முன்னால் கூட இந்தியா என்று அழைத்தார்கள்?

ஒரு பைத்தியக்காரர் இந்தியா-பாகிஸ்தான் பிரிவினையைப் பற்றி யோசித்து யோசித்து இன்னும் குழம்பிப் போனார். ஒரு நாள் அவர் ஒரு மரத்தில் ஏறி உட்கார்ந்து கொண்டு இரண்டு மணி நேரம் மூச்சு விடாமல் பிரிவினையின் சாதக பாதகங்களைப் பற்றி உரையாற்றினார். மருத்துவனமனைக் காவலர்கள் அவரைக் கீழே வரும்படி சொன்னபோது அவர் இன்னும் மேலே ஏறிக்கொண்டார். அவர்கள் அவரை பயமுறுத்த ஆரம்பித்தபோது அவர் சொன்னார்: “நான் இந்தியாவிலும் வாழ மாட்டேன், பாகிஸ்தானிலும் வாழ மாட்டேன். இந்த மரத்தில்தான் வாழப் போகிறேன்!” மிகவும் கஷ்டப்பட்டு அவரைக் கீழே இறக்கினார்கள். கீழே வந்ததும் அவர் தன் ஹிந்து, சீக்கிய நண்பர்களை கட்டிப் பிடித்து அழ ஆரம்பித்தார். அவரால் அந்த நண்பர்கள் அவரை விட்டு பிரிந்து போகப் போகிறார்கள் என்ற எண்ணத்தைத் தாங்க முடியவில்லை.

ஒரு பைத்தியக்காரர் நிறைய படித்த ரேடியோ எஞ்சினியர். அவர் எப்போதும் பிற பைத்தியக்காரர்களிடமிருந்து தள்ளியே இருப்பார். தோட்டத்தில் இருந்த ஒரு ஒற்றையடிப் பாதையில் முன்னும் பின்னும் நடந்து கொண்டே இருப்பார். இந்த செய்தியைக் கேட்டதும் அவர் தன் துணிகளை எல்லாம் கழற்றி ஒப்படைத்துவிட்டு மருத்துவமனை முழுதும் நிர்வாணமாக ஓடினார்.

சிநியோட் நகரத்திலிருந்து முற்காலத்தில் முஸ்லிம் லீக்கின் பெரும் ஆதரவாளராக இருந்த ஒரு முஸ்லிம் பைத்தியக்காரர் வந்திருந்தார். நல்ல குண்டு. அவர் ஒரு நாளைக்கு பதினைந்து பதினாறு முறை குளிப்பவர். இந்த செய்தி கிடைத்ததும் குளிப்பதை நிறுத்திவிட்டார். அவர் பெயர் முகமது அலி. ஒரு நாள் அவர் தான்தான் காயிதே-ஆஜம் முகமது அலி ஜின்னா என்று அறிவித்தார். இதைக் கேட்டதும் அங்கிருந்த ஒரு சீக்கியப் பைத்தியக்காரர் தான்தான் மாஸ்டர் தாராசிங் என்று அறிவித்தார். ரத்த ஆறு ஓடி இருக்கும், நல்ல வேளையாக டாக்டர்கள் இருவரையும் அபாயகரமான பைத்தியக்காரர்கள் என்று முடிவு செய்து இரண்டு பேரையும் வேறு வேறு கட்டடங்களுக்கு மாற்றிவிட்டனர்.

லாஹூரின் ஒரு இளம் ஹிந்து வக்கீல் காதல் தோல்வியால் பைத்தியமானவர். அமிர்தசரஸ் இப்போது இந்தியாவில் இருக்கிறது என்று கேட்டதும் அவர் மிகவும் துக்கம் அடைந்தார். ஏனென்றால் அவர் காதலித்த ஹிந்துப் பெண் அமிர்தசரஸ்காரி. அவள் அவரை நிராகரித்திருந்தபோதும் அவர் அவளை இன்னும் மறக்கவில்லை. தன்னையும் தன் காதலியையும் வேறு வேறு நாட்டுக்காரர்களாக ஆக்கிய முஸ்லிம் தலைவர்களை அவர் சபித்துக் கொண்டே இருந்தார்.

இப்போது இந்த பைத்தியக்காரர் மாற்றம் செய்தி வந்ததும் பல பைத்தியங்களும் அவருக்கு நீங்கள் இந்தியாவுக்குப் போய்விடலாம் என்று தேறுதல் சொல்ல வந்தார்கள். ஆனால் அந்த வக்கீல் பைத்தியம் லாஹூரிலிருந்து போக விரும்பவில்லை. அமிர்தசரசில் தான் வக்கீலாக வெற்றி பெற முடியுமா என்று அவருக்கு அச்சம்.

ஐரோப்பிய வார்டில் இரண்டு ஆங்கிலோ-இந்திய பைத்தியங்கள் இருந்தார்கள். ஆங்கிலேயர்கள் இந்தியாவுக்கு விடுதலை தந்துவிட்டு போய்விட்டார்கள் என்று தெரிந்து மிகவும் கவலைப்பட்டார்கள். தாழ்ந்த குரலில் தங்கள் நிலை எப்படி எல்லாம் மாறுமோ என்று அவர்கள் விவாதித்துக் கொண்டார்கள். ஐரோப்பிய வார்ட் என்று ஒன்று இருக்குமா இருக்காதா? இங்கிலீஷ் காலை உணவு கிடைக்குமா கிடைக்காதா? காலையில் ப்ரெட்டுக்கு பதிலாக எழவெடுத்த சப்பாத்தியை சாப்பிட வேண்டி வருமா?

ஒரு சீக்கியப் பைத்தியம் பதினைந்து வருஷமாக அங்கே இருந்தவர். அவர் தனக்கே உரிய ஒரு விசித்திர மொழியில் பேசிக் கொள்வார். அடிக்கடி இப்படி சொல்வார் – “மேலே வெல்லம் வெல்லம் மாடி கவனிக்கவில்லை பாசிப்பருப்பு சிவந்தது!” அவர் தூங்குவதே இல்லை. காவலர்கள் அவர் பதினைந்து வருஷத்தில் ஒரு நொடி கூட தூங்கியதில்லை என்று சொல்வார்கள். அபூர்வமாக அவர் சில சமயம் ஒரு சுவரில் சாய்ந்துகொள்வார்.

எப்போதும் நின்றுகொண்டே இருப்பதால் அவரது கால்களும் பாதங்களும் வீங்கிக் கிடக்கும். ஆனாலும் அவர் படுத்து ஓய்வு எடுத்துக்கொள்ள மறுத்துவிடுவார். எப்போது பைத்தியக்காரர்கள் மாற்றம் பற்றி பேச்சு எழுந்தாலும் நின்று அதை கவனிப்பார். நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள் என்று இவரை யாராவது கேட்டால் “மேலே வெல்லம் வெல்லம் மாடி கவனிக்கவில்லை பாசிப்பருப்பு பாகிஸ்தான் கோர்னமென்ட்” என்று சொல்வார்.

கொஞ்ச நாள் கழித்து “பாகிஸ்தான் கோர்னமென்ட்” என்று சொல்வதற்கு பதிலாக “டோபா டேக் சிங் கோர்னமென்ட்” என்று சொல்ல ஆரம்பித்தார். சக பைத்தியங்களிடம் டோபா டேக் சிங் எங்கே இருக்கிறது, இந்தியாவிலா, பாகிஸ்தானிலா என்று கேட்க ஆரம்பித்தார். யாருக்கும் தெரியவில்லை. இதைப் பற்றி பேச ஆரம்பித்தால் குழப்பம் இன்னும் அதிகரித்தது. ஒரு காலத்தில் இந்தியாவில் இருந்த சியால்கோட் இன்று பாகிஸ்தானில் இருக்கிறதாம். இன்று பாகிஸ்தானில் இருக்கும் லாகூர் நாளை இந்தியாவுக்குப் போகக் கூடும். ஒரு வேளை இந்தியா முழுவதும் பாகிஸ்தானாக மாறிவிடலாம். நாளை இந்தியாவும் பாகிஸ்தானும் இருக்கும் என்று யார் உறுதி தர முடியும்?

இந்த சீக்கிய பைத்தியத்தின் தலைமுடி சரியாக வராமல் உதிர்ந்து கொண்டிருந்தது. அபூர்வமாகவே தலைக்கு குளிப்பதால் தலை முடியும் தாடியும் சிக்குப் பிடித்து பார்க்கவே கொஞ்சம் பயங்கரமாக இருந்தார். ஆனால் உண்மையில் அவரால் யாருக்கும் எந்த அபாயமும் இல்லை. பதினைந்து வருஷத்தில் அவர் யாருடனும் சண்டை போட்டதே இல்லை.

மருத்துவமனை காவலர்களுக்கு டோபா டேக் சிங் என்ற பிரதேசத்தில் அவருக்கு நிலம் இருந்தது என்று தெரிந்திருந்தது. அங்கே பணக்கார மிராசுதாராக இருந்தவருக்கு திடீரென்று பைத்தியம் பிடித்துவிட்டது. அவரது உறவினர்கள் அவரை கனத்த சங்கிலிகளில் பிணைத்து பைத்தியக்கார ஆஸ்பத்திரிக்கு அனுப்பினார்கள்.

அவரது குடும்பம் மாதாமாதம் அவரை பார்க்க வந்துகொண்டிருந்தது. அவரது உடல் நிலை நன்றாக இருக்கிறது என்று உறுதிப்படுத்திக்கொண்டு போவார்கள். பல வருஷங்களாக இது நடந்து கொண்டிருந்தது. ஆனால் இந்தியா-பாகிஸ்தான் பிரச்சினைகள் ஆரம்பித்ததும் அவர்களின் வருகை நின்றுவிட்டது.

அவர் பெயர் பஷான் சிங். ஆனால் எல்லாரும் அவரை இப்போது டோபா டேக் சிங் என்றே அழைக்க ஆரம்பித்தார்கள். அவருக்கு நேரத்தைப் பற்றி எந்த பிரக்ஞையும் இல்லாவிட்டாலும் அவருக்கு தன் உறவினர்கள் வரும் நேரம் எது என்று ஒரு மாதிரி தெரிந்தது. தன்னைப் பார்த்துக் கொள்பவரிடம் தன் உறவினர்கள் வரும் நேரம் என்பார். சரியாக அந்த நாளில் குளித்து, தலைக்கு எண்ணெய் தடவி தலை சீவி, நல்ல உடைகளை அணிந்து தன் உறவினர்களை சந்திப்பார்.

அவர்கள் அவரை ஏதாவது கேட்டால் அவர் பதில் சொல்லமாட்டார். அப்படி சொன்னால் அது – “மேலே வெல்லம் வெல்லம் மாடி கவனம் இல்லை பாசிப்பருப்பு சிவப்பு.”

பஷான் சிங்குக்கு ஒரு பதினைந்து வயதுப் பெண் இருந்தாள். மாதாமாதம் ஒரு விரல் அளவுக்கு உயரமாவாள். அவள் யாரென்று பஷான் சிங்குக்குத் தெரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. சிறு குழந்தையாக இருந்தபோது அப்பாவைப் பார்க்கும்போது அவள் அழுவாள். இப்போது ஓரளவு பெரியவள் ஆன பிறகும் அவள் அழுகை தொடர்ந்தது.

பிரிவினைப் பிரச்சினைகள் தொடங்கியபின் பஷான் சிங் சக பைத்தியங்களை டோபா டேக் சிங் பற்றி கேட்க ஆரம்பித்தார். யாராலும் அவருக்கு திருப்தி தரும் பதில்களைத் தர முடியவில்லை. அவர் கவலை அதிகரித்துக் கொண்டே போனது.

அவரது உறவினர்களும் அவரைப் பார்க்க வருவதை நிறுத்தி விட்டார்கள். முன்பெல்லாம் அவர்கள் எப்போது வருவார்கள் என்று அவரால் சரியாக யூகிக்க முடிந்தது. இப்போதோ அவருக்கு உள்ளே இருக்கும் குரல் அமுக்கப்பட்டுவிட்டது என்று தோன்றியது. தனக்காக பூ, துணிமணிகள், இனிப்பு வகைகள் கொண்டு வந்து தனக்கு ஆறுதலாகப் பேசும் அந்த மனிதர்களைப் பார்க்க அவர் துடித்தார். நிச்சயமாக அவர்களால் டோபா டேக் சிங் இந்தியாவில் இருக்கிறதா இல்லை பாகிஸ்தானில் இருக்கிறதா என்று சொல்ல முடியும். அவர்கள் டோபா டேக் சிங்கிலிருந்து வருகிறார்கள் என்றே அவர் நினைத்திருந்தார்.

மருத்துவமனையில் தன்னைக் கடவுள் என்று நினைத்துக் கொண்ட இன்னொரு பைத்தியம் இருந்தார். ஒரு நாள் பஷான் சிங் அவரை டோபா டேக் சிங் இந்தியாவில் இருக்கிறதா பாகிஸ்தானில் இருக்கிறதா என்று கேட்டார். வெடிச்சிரிப்போடு அவர் சொன்னார்: “இரண்டு இடத்திலும் இல்லை, ஏனென்றால் நான் அதை எங்கே வைப்பது என்று இன்னும் முடிவு செய்யவில்லை!”

பஷான் சிங் இந்த “கடவுளை” டோபா டேக் சிங்கைப் பற்றி ஒரு முடிவெடுத்து தன் குழப்பத்தைத் தீர்க்கும்படி கெஞ்சினார். ஆனால் “கடவுள்” வேறு வேலைகளில் மும்முரமாக இருந்ததால் பஷான் சிங்கின் வேண்டுகோளை கவனிக்க மறுத்தார். ஒரு நாள் பஷான் சிங் கோபம் அடைந்து கத்தினார்: “மேலே வெல்லம் வெல்லம் மாடி கவனம் இல்லை பாசிப்பருப்பு வாஹே குருஜி கால்சா வாஹே குருஜி! ஜோ போலே சோ நிஹால் சத் ஸ்ரீ அகால்!”

அவர் இப்படி சொல்ல நினைத்திருக்கலாம்: “நீ முஸ்லிம்களின் கடவுள், சீக்கியக் கடவுளாக இருந்திருந்தால் எனக்கு உதவி செய்திருப்பாய்.”

பைத்தியக்காரர்கள் இட மாற்றத்துக்கு சில நாட்களுக்கு முன்னால் பஷான் சிங்கின் முஸ்லிம் நண்பர் ஒருவர் டோபா டேக் சிங்கிலிருந்து வந்தார். அவர் முன்னே பின்னே பைத்தியக்கார ஆஸ்பத்திரி பக்கம் வந்ததில்லை. அவரைப் பார்த்ததும் பஷான் சிங் முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு உள்ளே போக ஆரம்பித்தார். ஆனால் மருத்துவமனை காவலர் ஒருவர் அவரை நிறுத்தினார்.

“உன் நண்பன் ஃபஸ்லுத்தின் உன்னைப் பார்க்க வந்திருக்கிறார்” என்று சொன்னார்.

ஃபஸ்லுத்தினைப் ஓரக் கண்ணால் பார்த்து பஷான் சிங் ஏதோ முணுமுணுத்தார். ஃபஸ்லுத்தின் கொஞ்சம் முன்னால் போய் அவர் கையைப் பிடித்துக் கொண்டார். “உன்னைப் பார்க்க வேண்டும் என்று ரொம்ப நாளாக நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன், ஆனால் நேரமே கிடைக்கவில்லை” என்று சொன்னார். “உன் உறவினர்கள் எல்லாரும் இந்தியாவுக்கு பத்திரமாகப் போய்விட்டார்கள். என்னால் என்னென்ன உதவி செய்ய முடியுமா அதை எல்லாம் செய்தேன். உன் பெண் ரூப் கவுர்…”

பஷான் சிங்குக்கு ஏதோ நினைவு வந்த மாதிரி இருந்தது. “பெண் ரூப் கவுர்” என்று சொன்னார்.

ஃபஸ்லுத்தின் கொஞ்சம் தயங்கினார். பிறகு சொன்னார்: ” அவளும்… அவளும் நன்றாக இருக்கிறாள். உன் உறவினர்களோடு போய்விட்டாள்.”

பஷான் சிங் மவுனமாக இருந்தார். ஃபஸ்லுத்தின் தொடர்ந்தார்: “நீ நன்றாக இருக்கிறாயா என்று என்னைப் பார்த்து வர சொன்னார்கள். இப்போது நீயும் இந்தியாவுக்குப் போகிறாய் என்று கேள்விப்பட்டேன். பல்பீர் சிங் அண்ணனுக்கும் வதாதா சிங் அண்ணனுக்கும் ஏன் வணக்கங்களை சொல்லு. இம்ராத் கவுர் அக்காவுக்கும்… பல்பீர் சிங் அண்ணனிடம் நான் நன்றாக இருக்கிறேன் என்று சொல்லு. அவர் விட்டுப் போன இரண்டு பழுப்பு நிறப் பசுக்களில் ஒன்று குட்டி போட்டிருக்கிறது. இன்னொன்றும் குட்டி போட்டது, ஆனால் ஆறு நாளைக்கப்புறம் செத்துப் போய்விட்டது. அப்புறம்… ஏதாவது செய்ய வேண்டுமென்றால் சொல்லச் சொல்லு. நான் கட்டாயமாக செய்வேன். உனக்கு கொஞ்சம் இனிப்பு வாங்கி வந்திருக்கிறேன்.”

பஷான் சிங் இனிப்புகளை காவலரிடம் கொடுத்தார். “டோபா டேக் சிங் எங்கே இருக்கிறது?” என்று கேட்டார்.

ஃபஸ்லுத்தின் அதிர்ந்தார். “டோபா டேக் சிங்? எங்கே இருக்கிறதா? இத்தனை நாள் எங்கே இருந்ததோ அங்கேயேதான்” என்று சொன்னார்.

“பாகிஸ்தானிலா இந்தியாவிலா?” என்று பஷான் சிங் விடாமல் கேட்டார்.

ஃபஸ்லுத்தின் மேலும் குழப்பம் அடைந்தார். “இந்தியாவில் இருக்கிறது. இல்லை இல்லை பாகிஸ்தானில்.”

பஷான் சிங் முணுமுணுத்துக் கொண்டே வெளியேறினார்: “மேலே வெல்லம் வெல்லம் மாடி கவனம் இல்லை பாசிப்பருப்பு பாகிஸ்தான் ஹிந்துஸ்தான்!”

பைத்தியக்காரர்கள் இடமாற்றத்துக்கு வேண்டிய எல்லா முன் ஏற்பாடுகளும் செய்து முடிக்கப்பட்டன. இடம் மாற வேண்டிய பைத்தியக்காரர்கள் பட்டியல், என்று மாற வேண்டும் என்ற நாள் எல்லாம் முடிவு செய்யப்பட்டது.

அன்று மிகவும் குளிராக இருந்தது. லாஹூரின் ஹிந்து, சீக்கிய பைத்தியங்களை ட்ரக்குகளில் போலீஸ் மேற்பார்வையில் ஏற்றினார்கள். வாகா எல்லையில் பாகிஸ்தானி இந்திய அதிகாரிகள் ஒருவரை ஒருவர் சந்தித்து எல்லா ஏற்பாடுகளையும் முடித்தார்கள். அப்புறம் மாற்றம் தொடங்கியது. இரவு பூராவும் நடந்தது.

பைத்தியங்களை இறக்கி எல்லையைக் கடக்க வைப்பது சுலபமாக இல்லை. சிலர் லாரிகளிலிருந்து இறங்கவே மறுத்தார்கள். வெளியே வந்தவர்கள் அங்கும் இங்கும் அலைந்தார்கள். அவர்களை கட்டுப்படுத்துவது மிகவும் கஷ்டமாக இருந்தது. நிர்வாணமாக சிலர் இருந்தார்கள். அவர்களுக்கு உடுத்திவிட காவலர்கள் முயற்சி செய்தார்கள். அப்படி உடுத்திவிடப்பட்ட துணிகளை அவர்கள் மீண்டும் கிழித்தெறிந்தார்கள். சிலர் திட்டினார்கள், சிலர் பாடினார்கள், சிலர் சண்டை போட்டார்கள். எல்லாரும் அழுதுகொண்டும் பேசிக்கொண்டும் இருந்தார்கள், ஆனால் எதுவும் புரியவில்லை. பைத்தியக்காரப் பெண்கள் தனியாக கூக்குரல் போட்டார்கள். குளிரோ பற்களை நடுக்க வைத்துக் கொண்டிருந்தது.

முக்கால்வாசி பைத்தியங்களுக்கு இந்த இடமாற்றம் பிடிக்கவில்லை. எதற்காக தங்களை தெரியாத ஒரு இடத்துக்கு பலவந்தமாக அனுப்பவேண்டும் என்று அவர்களால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. சில அரைப்பைத்தியங்கள் “பாகிஸ்தான் ஜிந்தாபாத்” என்று கூவினார்கள். இதைக் கேட்டு ஆத்திரப்பட்ட சில சீக்கியப் பைத்தியங்களோடு கைகலப்பு ஏற்பட்டது.

பஷான் சிங்கின் முறை வந்தபோது அவர் அங்கே இருந்த அதிகாரியிடம் கேட்டார்: “டோபா டேக் சிங் எங்கே இருக்கிறது? இந்தியாவிலா பாகிஸ்தானிலா?”

அதிகாரி சிரித்தார். “பாகிஸ்தானில்” என்று சொன்னார்.

அதைக் கேட்டதும் பஷான் சிங் பாகிஸ்தான் பக்கம் ஓடினார். பாகிஸ்தானி காவலர்கள் அவரைப் பிடித்து மீண்டும் இந்தியா பக்கம் கொண்டு வர முயற்சித்தனர், ஆனால் அவர் நகர மறுத்தார்.

“டோபா டேக் சிங் இங்கேதான் இருக்கிறது!” என்று கத்தினார். பிறகு உரத்த குரலில் கூவ ஆரம்பித்தார்: “மேலே வெல்லம் வெல்லம் மாடி கவனம் இல்லை பாசிப்பருப்பு டோபா டேக் சிங் பாகிஸ்தான்!”

அதிகாரிகள் டோபா டேக் சிங் இந்தியாவில் இருக்கிறது என்று அவரை நம்ப வைக்கப் பார்த்தார்கள். அங்கே இல்லை என்றால் உடனே அனுப்பி வைப்பதாகவும் சொன்னார்கள். ஆனால் அவர் எதையும் கேட்கும் நிலையில் இல்லை.

அவரால் எதுவும் அபாயம் இல்லை என்பதால் காவலர்கள் அவரை விட்டுவிட்டு பிற வேலைகளைப் பார்த்தார்கள். அவர் அங்கேயே நின்றுகொண்டிருந்தார். இரவு முழுதும் அமைதியாக இருந்தார். காலை சூரிய உதயத்துக்கு முன் அவர் பெரிய குரல் கொடுத்தார். எல்லா அதிகாரிகளும் ஓடி வந்தார்கள். பதினைந்து வருஷமாக நின்றுகொண்டே இருந்தவர் இன்று தரையில் குப்புறப் படுத்துக் கிடந்தார். இந்தியா ஒரு முள் வெளிக்குப் பின்னால் ஒரு பக்கம் இருந்தது. பாகிஸ்தான் இன்னொரு வெளிக்குப் பின்னால் இன்னொரு பக்கம் இருந்தது. டோபா டேக் சிங் இரண்டுக்கும் நடுவில் பெயரற்ற மண்ணில் விழுந்து கிடந்தார்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: இந்திய புனைவுகள்

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
சாதத் ஹாசன் மாண்டோ பற்றிய விக்கி குறிப்பு

டோபா டேக் சிங் – ஆங்கிலத்தில்
தண்டா கோஷ்ட் – ஆங்கிலத்தில்
இன்னொரு கதை – ஆங்கிலத்தில்

முன்னோடி பெண்ணிய எழுத்து – Sultana’s Dream

ரொகேயா ஹுசேன் பேகம் வங்காள மாநிலத்தில் 1880-இல் பிறந்தவர். 1932-இல் இறந்துவிட்டார். பெண் கல்வி, முன்னேற்றத்துக்காக பாடுபட்டிருக்கிறார். அவர் எழுதிய Sultana’s Dream என்ற சிறுகதை கண்ணில் பட்டது. Charming!

இந்தச் சிறுகதையை அம்பை தமிழில் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். ரொகேயாவைப் பற்றி ஒரு அறிமுகக் கட்டுரையும் எழுதி இருக்கிறார்.

முன்னோடி எழுத்தாக இருப்பதுதான் இதன் charm-ஓ என்றும் தோன்றுகிறது. எப்படி இருந்தால் என்ன? படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: இந்தியப் புனைவுகள்

சாதத் ஹாசன் மாண்டோ

மாண்டோ முக்கியமான இந்திய எழுத்தாளர்களில் ஒருவர். இத்தனைக்கும் என் கண்ணில் அவர் எழுத்தில் கலை அம்சம் கொஞ்சம் குறைவுதான். ஆனால் அவரது எழுத்துகளில் இந்தியா பாகிஸ்தான் பிரிவினையின் வலி, ஹிந்துவோ, முஸ்லிமோ, மனிதர்களில் குரூரமும் வேதனையும் வெளிப்படுவதில், சமூகத்தின் கட்டுக்கள் தளர்ந்துவிடும்போது எத்தனை கீழே இறங்க முடிகிறது என்று காட்டுவதில் உண்மை தெறிக்கிறது. என்னைப் பொறுத்த வரையில் அதுவே அவரது வெற்றி.

விடுதலைக்கு முன் ஹிந்தி சினிமா உலகில் ஓரளவு வெற்றி பெற்ற எழுத்தாளர். ஆபாசமான சிறுகதைகள் எழுதினார் என்று அவர் மீதும் இஸ்மத் சுக்டாய் மீதும் வழக்குகள் போடப்பட்டன. பிரிவினையின்போது ஏற்பட்ட சில கசப்பான அனுபவங்களால் லாகூருக்குப் போய்விட்டார். அவருடைய நெருங்கிய நண்பரான அன்றைய பிரபல ஹீரோ நடிகர் ஷ்யாமே தனக்கு வேண்டியவர்கள் முஸ்லிம்களால் தாக்கப்பட்டார்கள் என்று தெரிந்த அந்த சில நிமிஷங்களில் ஏற்பட்ட கோபத்தில் மாண்டோவையே முஸ்லிம் என்ற காரணத்துக்காக கொல்ல வாய்ப்பிருக்கிறது என்று ஒத்துக்கொண்டார், அதை மாண்டோவால் ஜீரணிக்கவே முடியவில்லை. ஷ்யாமின் நட்பு அந்த் சில நிமிஷப் பிசிருக்கு பிறகு மாறவே இல்லை, பிற்காலத்தில் மாண்டோவுக்கு பண உதவி செய்தார் என்கிறார்கள்.

பாகிஸ்தானுக்கு – லாஹூருக்கு குடிபெயர்ந்தாலும் அவரது மனமும் வேர்களும் மும்பையில்தான் இருந்தன என்றே கணிக்கிறேன். பாகிஸ்தானில் குடியேறிய பிறகு கஷ்ட ஜீவனம்தான். மீண்டும் ஆபாச எழுத்தாளர் என்று வழக்குகளையும் சந்தித்தார். பாகிஸ்தானில் குடியேறி இருந்தாலும், என் கண்ணில் அவர் இந்திய எழுத்தாளர்தான், பாகிஸ்தானி எழுத்தாளர் அல்லர். பாகிஸ்தானி எழுத்து என்று ஒன்று இருக்கிறதா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை என்பதையும் வெளிப்படையாக சொல்லிவிடுகிறேன்.

அவருடைய பிரிவினைக் கதைகளில் தெரிவது ஷ்யாமுக்கு நேர்ந்த அந்த சில நிமிஷங்கள்தான், அதன் வெளிப்பாடுகளும் விளைவுகளும்தான். மீண்டும் மீண்டும் மனித மனத்தின் அடிப்படை குரூரம், அந்த சில நிமிஷங்கள்/நாட்கள் உண்மையாக வெளிப்படுகிறது.

சமீபத்தில் நவாசுதீன் சித்திகி நடித்து மாண்டோ என்று திரைப்படம் வந்தது. பாருங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

டோபா டேக்சிங் அவரது புகழ் பெற்ற சிறுகதை. என்னைப் பொறுத்த வரையில் இதுவே அவரது சிறந்த சிறுகதை. நானே தமிழில் மொழிபெயர்த்திருக்கிறேன்.

கோல் தோ எனக்குப் பிடித்த இன்னொரு சிறுகதை. அந்தப் பெண் தன் பைஜாமா நாடாவை அவிழ்க்கும் இடம் உண்மையிலேயே படிப்பவரின் ஆழத்தைத் தொடும்.

Assignment இன்னொரு நல்ல சிறுகதை. இதை எல்லாம் விவரிப்பது கஷ்டம். படித்துக் கொள்ளுங்கள்!

தண்டா கோஷ்ட் இன்னொரு புகழ் பெற்ற சிறுகதை. என்னைப் பொறுத்த வரை இதில் கலையம்சம் கொஞ்சம் குறைவு. வாசகர்களை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்க வேண்டும் என்ற விழைவு தெரிகிறது. ஆனால் உண்மையும் இருக்கிறது.

ஆக்ரி சல்யூட் இன்னொரு சிறப்பான சிறுகதை. இரண்டாம் உலகப்போரில் தோளோடு தோள் நின்று போராடிய ரூப் நவாசும் ராம்சிங்கும் இன்று காஷ்மீர் போரில் எதிர்முகாம்களில்.

Wages of Labor சிறப்பான denouement உள்ள சிறுகதை. படியுங்கள்!

A Tale of 1919 சிறுகதையில் கதைசொல்லி, கதை கேட்பவன் என்று இரு பாத்திரங்கள். சொல்லும் கதையில் வேசிகளின் தம்பி தைலா. 1919. ஜாலியன்வாலாபாக் அமிர்தசரஸ். ஏதோ சின்ன எதிர்ப்புக்காக ஆங்கிலேயர்களால் சுடப்பட்டு இறக்கிறான். அவன் அக்காக்களை ஆங்கிலேயர் நடன நிகழ்ச்சி நடத்தும்படி கட்டளை இடுகிறார்கள். நன்றாக அலங்கரித்துக் கொண்டு ஆடுபவர்கள் கடைசியில் எல்லா உடைகளையும் கழற்றி எறிகிறார்கள். வந்து அனுபவித்துக் கொள்ளுங்கள், ஆனால் அதற்கு முன் உங்கள் முகத்தில் துப்புவோம் என்கிறார்கள். இங்கே கதை முடிந்திருந்தால் சரி பரவாயில்லை என்று நினைத்திருப்பேன். கதை கேட்பவன் இது உன் மனக்கனவுதானே என்று கேட்கிறான், கதைசொல்லி ஆம் அவன் அக்காக்கள் அவன் நினைவை கேவலப்படுத்திவிட்டார்கள் என்று ஒத்துக் கொள்வதுடன் கதை முடிகிறது.

Mozelle என் கண்ணில் சுமாரான சிறுகதைதான்.

பிரிவினைக்கு முன்னும் சில பாலியல் references உள்ள கதைகள், விபசாரத்தைப் பற்றியும் “தவறான உறவுகள்” பற்றியும் எழுதி இருக்கிறார்தான். ஆனால் அவற்றில் கொஞ்சம் செயற்கைத்தன்மை, வாசகர்களை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்க வேண்டும் என்ற விழைவு தெரிகிறது. முற்போக்குக் கதை எழுத வேண்டும் என்ற விழைவுதான் என் கண்ணில் துருத்திக் கொண்டு நிற்கிறது.

Ten Rupees அவரது புகழ் பெற்ற சிறுகதைகளில் ஒன்று, இதற்கு சரியான எடுத்துக்காட்டு. பதின்ம வயதுப் பெண் விபச்சாரத்துக்கு அனுப்பப்படுகிறாள். அவளிடம் இன்னும் சிறுமித்தனம் பாக்கி இருக்கிறது. உண்மை இருக்கிறதுதான், ஆனால் முன்னமே சொன்ன மாதிரி முற்போக்குக் கதை எழுத வேண்டும் என்ற விழைவுதான் என் கண்ணில் துருத்திக் கொண்டு நிற்கிறது.

ஹடக் (Humiliation) மிகச் சிறப்பாக வந்திருக்கக் கூடிய சிறுகதை. விபச்சாரி இரவு இரண்டு மணிக்கு எழுப்பப்படுகிறாள். ஒரு வாடிக்கையாளர் வந்து போய்விட்டார். மதுவினால் தலைவலி வேறு. கீழே காரில் இன்னொரு வாடிக்கையாளர் காத்திருக்கிறார். வேண்டாவெறுப்பாக எழுந்து தன்னிடம் இருப்பதிலேயே சிறப்பான புடவையை அணிந்து, மேக்கப் போட்டுக்கொண்டு கீழே காருக்கு அருகே போகிறாள். காருக்குள் இருக்கும் சேட் இவள் மீது டார்ச்சை அடித்துப் பார்க்கிறார். முகம் சுளிக்கிறார், கார் உடனடியாக கிளம்பிப் போய்விடுகிறது. மிகவும் அருமையான கரு, மாண்டோவும் அருமையாக இந்தக் கணம் வரை கொண்டு வருகிறார். ஆனால் அதற்குப் பிறகு அவளது மன ஓட்டங்கள் என்று இரண்டு பக்கம் வருகிறது. இதையெல்லாம் சொல்லாமல் வாசகன் ஊகத்துக்கே விட்டுவிட வேண்டும். துருத்திக் கொண்டு நிற்கிறது. அதற்குப் பிறகு அவள் புற உலகத்தில் என்ன செய்கிறாள் என்பதை மட்டும் காட்டி இருந்தால் இந்தச் சிறுகதை எங்கோ போயிருக்கும்.

நான் படித்த வரையில் A Wet Afternoon சிறுகதை ஒன்றில்தான் இந்தத் துருத்தல் குறைவாக இருக்கிறது. சிறுவனுக்கு முதன்முதலாக பாலியல் உணர்வுகள் ஏற்படுவதை நன்றாக விவரித்திருப்பார்.

நான் மாண்டோவின் எல்லா சிறுகதைகளையும் படித்தவனில்லை. ஆனால் தண்டா கோஷ்ட், கோல் தோ, Assignment ஆகிய 3 புகழ் பெற்ற சிறுகதைகளிலும் முஸ்லிம்கள்தான் victims. தண்டா கோஷ்ட் மற்றும் Assignment சிறுகதைகளில் சீக்கியர்கள்தான் வில்லன்கள், கோல் தோவில் வில்லனே கிடையாது. எல்லா பிரிவினை சிறுகதைகளிலும் இப்படித்தானா என்று தெரியவில்லை. இது தற்செயலா இல்லை பாகிஸ்தானில் வாழ்ந்து கொண்டு முஸ்லிம்களை வில்லன்களாகக் காட்டுவது அபாயம் என்ற உணர்வா, இல்லை அவருக்கு blind spot-ஆ என்று தெரியவில்லை. தற்செயல்தான் போலிருக்கிறது, Mozelle சிறுகதையில் முஸ்லிம்கள்தான் வில்லன்கள்.

எப்படி இருந்தாலும் சரி, அவரது பிரிவினை சிறுகதைகளை படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன். குறிப்பாக டோபா டேக்சிங், கோல் தோ, Assignment, Wages of Labor, ஆக்ரி சல்யூட் மற்றும் தண்டா கோஷ்ட். ஹடக், A Wet Afternoon இரண்டையும் கூடப் பரிந்துரைப்பேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: இந்திய இலக்கியம்

மகேந்திரவர்ம பல்லவர் எழுதிய நாடகங்கள்

(மீள்பதிவு)

நாடகங்களைப் பற்றிய என்னுடைய புரிதல் கொஞ்சம் மாறி இருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன். King Stag போன்ற நாடகங்களை நாலைந்து வருஷம் முன்னால் பரிந்துரைத்திருக்கமாட்டேன் என்று தோன்றுகிறது. நாடகம் நடிக்கப்பட வேண்டும், படித்து உணர்வது கொஞ்சம் அரைகுறைதான் என்பதை முன்னைவிட இப்போது கொஞ்சம் நன்றாகப் புரிந்து கொண்டிருக்கிறேன். காரணம் என் மூத்த மகள் ஸ்ரேயா நடித்த பள்ளி நாடகங்களைப் பார்த்ததுதான்.

சமீபத்தில் பி.ஏ. கிருஷ்ணன் வேறு இந்த நாடகங்களைப் பற்றி எழுதி இருந்தார். பழைய பதிவும் கண்ணில் பட்டது. இதையெல்லாம் நடித்துத்தான் பார்க்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. மீள்பதித்திருக்கிறேன்.

மகேந்திரவர்ம பல்லவர்மத்தவிலாச பிரகசனம்” என்று சம்ஸ்கிருதத்தில் ஒரு ஓரங்க நாடகம் எழுதியதாகப் படித்திருக்கிறேன். இதெல்லாம் எங்கே கிடைக்கப் போகிறது என்று நான் தேடியது கூட இல்லை. தற்செயலாக வரலாறு.காம் தளத்தில் பார்த்தேன். (பகுதி 1, பகுதி 2, பகுதி 3, பகுதி 4, பகுதி 5). அதைத் தவிர அவர் எழுதிய “பகவத்தஜுகம்” என்ற இன்னொரு ஓரங்க நாடகமும் (பகுதி 1, பகுதி 2, பகுதி 3, பகுதி 4, பகுதி 5) கிடைத்தது. எம்.சி. லாக்வுட் என்பவர் மொழிபெயர்த்ததை இங்கே பதித்திருக்கிறார்கள். தளம் நடத்துபவர்கள் – கமலக்கண்ணன், ராமச்சந்திரன், லாவண்யா, கோகுல், கிருபாஷங்கர் வாழ்க!

ஆனால் ஏழாம் நூற்றாண்டில் – கிட்டத்தட்ட 1400 வருஷங்களுக்கு முன்னால் எழுதப்படவில்லை என்றால் இந்த நாடகங்களை யாரும் சீந்தக் கூட மாட்டோம். அந்தக் காலத்து எஸ்.வி. சேகர் நாடகம் போல இருக்கிறது. அதாவது அன்று சிரித்திருக்கலாம்.

matthavilasa_prahasanaபிரகசனம் நாடகத்தில் கபாலிகனின் திருவோட்டைக் காணோம். புத்த பிக்ஷு, பாசுபதன், பைத்தியக்காரன், கபாலிகன் எல்லோரும் திருவோட்டுக்கு சண்டை போடுகிறார்கள். அவ்வளவுதான் நாடகம். நாடகத்தின் முக்கியத்துவம் எழுதியது மகேந்திரவர்மரே என்று சூத்திரதாரி அழுத்திச் சொல்வது, காஞ்சி ஏகாம்பரநாதர் கோவிலைக் குறிப்பிடுவது, கபாலிக, பாசுபத, ஜைன,புத்த மதங்களின் நடப்புமுறையை விவரிப்பது போன்றவைதான். ஒரு இடத்தில் திருவோட்டை துணியில் மறைத்திருப்பதைக் குறிப்பிடுவது இரட்டை அர்த்த வசனம் மாதிரி இருக்கிறது.

bhagvadajjukamபகவத்தஜுகம் நாடகத்தில் நகைச்சுவை என்பது சாமியார் உடலில் கணிகையின் உயிரும் கணிகையின் உடலில் சாமியார் உயிரும் புகுந்துவிட அவர்கள் பேசுவதுதான். இன்று குழந்தைத்தனமாக இருக்கிறது. இருந்தாலும் அன்று பார்த்தவர்கள் சிரித்திருப்பார்கள் என்பதில் சந்தேகமில்லை. இந்த நாடகத்தை பல்லவர் எழுதினாரா இல்லை போதாயனர் எழுதினாரா என்று சந்தேகம் இருக்கிறதாம். இருந்தாலும் மாமண்டூர் கல்வெட்டு பல்லவர் எழுதியதுதான் என்று உறுதியாகச் சொல்கிறதாம்.

நாடகங்கள் இன்னும் கேரளத்தில் நடிக்கப்படுகின்றனவாம்.

நாடகத்தின் தரத்துக்காக அல்ல, வயதுக்காக கட்டாயம் படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன். சின்ன நாடகம்தான். பத்து நிமிஷத்தில் படித்துவிடலாம்.


தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: இந்தியப் புனைவுகள்

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
மத்தவிலாசப் பிரகசனம் – மின்புத்தகம் (பகுதி 1, பகுதி 2, பகுதி 3, பகுதி 4, பகுதி 5)
பகவத்தஜுகம் – மின்புத்தகம் (பகுதி 1, பகுதி 2, பகுதி 3, பகுதி 4, பகுதி 5)
மத்தவிலாசப் பிரகசனம் – விக்கி குறிப்பு