குல்தீப் நய்யார் எழுதிய “டிஸ்டன்ட் நெய்பர்ஸ்”

kuldip nayarநய்யார் இன்றைய பாகிஸ்தானில் உள்ள சியால்கோட்டில் பிறந்தவர். இந்தியா-பாகிஸ்தான் பிரிவினையின்போது டெல்லிக்கு குடியேறினார். அறுபதுகள், எழுபதுகள், ஏன் எண்பதுகளில் கூட முக்கியமான பத்திரிகையாளர். லால்பகதூர் சாஸ்திரியிடம் பத்திரிகை அதிகாரியாக பணியாற்றியவர். டெல்லியின் அரசியல் பிரமுகர்களிடம் இருந்த பழக்கம் அவருக்கு பல ஸ்கூப்களை பெற்றுத் தந்தது.

Distant Neighbors புத்தகத்தில் அவர் இந்திய-பாகிஸ்தான் உறவுகள் 25 ஆண்டு காலத்தில் (1947-72) எப்படி எல்லாம் பரிணமித்திருக்கிறது என்று விளக்குகிறார். இன்று இந்திய-பாகிஸ்தான் உறவுகளைப் பற்றி அறியும் ஆர்வம் உள்ளவர்களுக்கு தெரியாத புது விஷயம் என்று எதுவும் இல்லை. ஆனால் வந்த காலத்தில் (1972) புதிதாக இருந்திருக்கும்.

இதன் குறை என்றால் இது ஒரு பத்திரிகையாளரைப் போல – ஓரளவு மேலோட்டமாக – எழுதப்பட்டிருப்பதுதான். இருந்தாலும் அயூப் கான், புட்டோ, ஷேக் அப்துல்லா, சாஸ்திரி, கரண் சிங் போன்ற பல பிரமுகர்களோடு நேரடியாகப் பேசி அவர்களது எதிர்வினைகளைப் பதிவு செய்திருப்பதால் இது முக்கியமான ஆவணம்தான்.

ஜின்னா பாகிஸ்தான் வேண்டும் என்று பிடிவாதம் பிடித்த நாட்களிலிருந்து ஆரம்பிக்கிறார். தனித்து விடப்பட்ட கஃபார் கானின் பரிதாப நிலை, முஸ்லிம் லீக் காங்கிரசைக் களைப்படைய வைத்தது, பிரிவினையின் துயரங்கள், எல்லைகளை நிர்ணயிக்க வந்த சிரில் ராட்க்ளிஃப்பின் near impossible task என்று பல விஷயங்களை விவரிக்கிறார்.

பரஸ்பர அவநம்பிக்கை இருந்தாலும் இந்தியாவும் பாகிஸ்தானும் சுமுகமாகப் போயிருக்கலாம். கெடுத்தது காஷ்மீர் மீது பாகிஸ்தானின் “படையெடுப்பு”. இந்தியா தனக்குக் கிடைத்த வாய்ப்பை பயன்படுத்திக் கொண்டது. ஆனால் முழுதுமாக பயன்படுத்திக் கொள்ளாமல் ஐ.நா.வுக்குப் போனது முட்டாள்தனம். அன்று ஆரம்பித்த பிரச்சினைகள் இன்னும் முடியவில்லை.

இடைக்காலத்தில் ஷேக் அப்துல்லா தனி காஷ்மீர் என்று கனவு கண்டிருக்கிறார். நேரு என்னதான் செய்வார்? ஷேக்குக்கு ஜெயில். பாகிஸ்தானில் அயூப் கான் ஆட்சிக்கு வந்தபோது சிந்து நதியின் நீரை பங்கிடுவதில் உடன்பாடு கண்டிருக்கிறார்கள். நேருவுக்கு அயூப் ஜனநாயக முறைப்படி தேர்ந்தெடுக்கப்படவில்லை என்ற இளக்காரம் இருந்தாலும் நேரு உயிரோடு இருந்திருந்தால் இணக்கம் அதிகரித்திருக்கலாம். ஆனால் நேரு மறைவுக்குப் பிறகு பாகிஸ்தான் போர் தொடுத்தது. சாஸ்திரியை சும்மா சொல்லக் கூடாது, சூழ்நிலையைப் பிரமாதமாக கையாண்டிருக்கிறார். ஆனால் ரஷிய அழுத்தத்தினால் சமாதானம். ரஷியா எறக்குறைய பிளாக்மெயில் செய்தது என்கிறார் நய்யார். சாஸ்திரி இறக்காமல் இருந்திருந்தால் அந்த விட்டுக் கொடுத்தலுக்கு பொருள் இருந்திருக்கும். அதுவும் போச்சு.

அப்புறம் பங்களாதேஷ் போர். புட்டோ இந்தியாவுக்கு ஜன்ம வைரி. நிக்சன் அமெரிக்காவை பாகிஸ்தான் பக்கம் திருப்பி இருக்கிறார். பிரச்சினைகள் முடியவே இல்லை.

Distant Neighbors என்கிற பேர் poetic ஆக இருக்கிறது.

படிக்கலாம், ஆனால் படித்தே ஆக வேண்டிய புத்தகம் இல்லை.


தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: இந்திய அபுனைவுகள்

சோனியா ஃபாலரோ எழுதிய “எ பியூட்டிஃபுல் திங்”

சில அபுனைவுகளில் அவற்றுக்குப் பின்னால் உள்ள உழைப்பு, competent எழுத்து, thorough reporting எல்லாம் தெரிந்தாலும் அந்த அபுனைவின் subject matter-இல் எனக்கு பெரிய அளவு சுவாரசியம் இருப்பதில்லை. சோனியா ஃபாலரோ (Sonia Faleiro) எழுதிய “Beautiful Thing: Inside the Secret World of Bombay’s Dance Bars” (2010) எனக்கு அப்படித்தான்.

சோனியா ஒரு இளம் பெண்ணின் சித்தரிப்பு மூலம் இந்த நடனப் பெண்களின் உலகை நமக்கு உரித்துக் காட்டுகிறார். விலைமாதர்களுக்கு ஒரு படி மேலே என்று வைத்துக் கொள்ளலாம். மும்பை போன்ற பெருநகரத்தில் போதிய அளவுக்கு செக்ஸ் வடிகால்கள் கிடையாது. மது அரங்குகளில் நடனம் ஆடுகிறார்கள். உறவுக்கு அலையும் “கஸ்டமர்கள்” உண்டு. அவர்களிடமிருந்து எவ்வளவு கறக்க முடியுமோ அவ்வளவு கறக்கப் பார்க்கிறார்கள். அவர்களின் கனவு யாராவது ராஜகுமாரன் வந்து உன் கடந்த காலத்தைப் பற்றி எனக்கு கவலை இல்லை, வா உன்னை மணந்து கொள்கிறேன் என்று சொல்ல மாட்டார்களா என்பதுதான். யாருக்காவது வைப்பாகவாவது போக முடியுமா என்று பார்க்கிறார்கள். ஆனால் வைப்பாக வைத்துக் கொள்பவர்களில் பலரும் இவர்களை வைத்து சம்பாதிக்கத்தான் பார்க்கிறார்கள். நிறைய குடிக்கிறார்கள். நல்ல செக்ஸ் கிடைக்குமா என்று பார்க்கிறார்கள். சமயத்தில் தங்கள் “காதலை” நிரூபிக்க தங்களைத் தாங்களே காயப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். ஒரு மாறுதலுக்காக காமாத்திபுரம் போய் விபச்சாரம் செய்கிறார்கள். அலிகளுடன் நல்ல தொடர்பு இருக்கிறது. பார்ட்டிகள் நடக்கின்றன. திடீரென்று ஒரு நாள் மகாராஷ்டிர அரசுக்கு ஞானோதயம் பிறந்து இந்த டான்ஸ் பார்களை மூடிவிட வாழ்க்கை சர்வ நாசமாகிவிடுகிறது. விபசாரம், இல்லை துபாய்க்குப் போய் நடனம்/செக்ஸ் வியாபாரம்தான் அவர்களுக்கு இருக்கும் ஒரே வழிகள். விபசாரத்தில் பல அபாயங்கள். துபாய்க்கு போவதிலும் அப்படித்தான், ஆனால் இதை விட பெட்டராக இருக்குமோ என்று தோன்றுகிறது.

சோனியா பிரமாதமாக எழுதி இருக்கிறார். ஐயோ பாவம் என்றுதான் தோன்றுகிறது. டான்ஸ் பார்களை மூடிய மந்திரி மேல் கடுப்புதான் வருகிறது. எனக்கு கொஞ்சம் puritan streak உண்டு, அதனால் நான் டான்ஸ் பார்களுக்கு போயிருக்க மாட்டேன். ஆனால் அப்படி போய்ப் பார்ப்பவர்களின் மனநிலை, sexual frustration எனக்கும் புரிகிறது. ஆனால் இது முற்றிலும் அந்நியமான உலகம். என் puritan streak எனக்கு இந்த உலகத்தில் பெரிதாக ஆர்வம் இல்லாமல் செய்கிறது. ஆனாலும் சோனியா இந்த உலகத்தை உரித்துக் காட்டுகிறார் என்பதில் சந்தேகமே வேண்டாம்.

சோனியாவின் மொழியைப் பற்றி குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டும். அவரது ஹிங்லிஷ் மும்பை மொழியை தத்ரூபமாக பிரதிபலிக்கிறது. உதாரணமாக beauty இல்லை, booti.

அமேசானில் கிடைக்கிறது.

Beautiful Thing was an Observer, Guardian, and Economist Book of the Year, Time Out Subcontinental Book of the Year, CNN Mumbai Book of the Year, and The Sunday Times Travel Book of the Year, 2011. It has been published worldwide and translated into several languages.


தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: இந்திய அபுனைவுகள்

தொடர்புடைய சுட்டி: சோனியா ஃபாலரோவின் தளம்

ஆர்.பி. சாரதி மொழிபெயர்த்த பாபர்நாமா – படிக்க விரும்பும் புத்தகம்

இணையவாசிகளுக்கு அனேகமாக ஆர்.பி. சாரதியை தெரிந்திருந்தால் எழுத்தாளர் பா. ராகவனின் அப்பா என்றுதான் தெரிந்திருக்கும். எனக்கோ பா.ரா.வை ஆர்.பி. சாரதி “மாமாவின்” மகன் என்றுதான் தெரியும். ஆர்.பி. சாரதி தலைமை ஆசிரியராக இருந்தவர். என் அப்பாவும் தலைமை ஆசிரியர். இரண்டு பேருக்கும் செங்கல்பட்டு மாவட்டத்தில் மாற்றி மாற்றி மாறுதல் நடக்கும். ஓரிரு வருஷங்களுக்கு ஒரு முறை குடும்பங்கள் சந்தித்துக் கொள்ளும். பா.ரா. முதல் முறையாக “எழுதிய” கதையை என் அப்பாவை கிணற்றடியில் பிடித்து வைத்துக் கொண்டு சொன்னதை இன்னும் நினைவு கூர்கிறார். அவ்வப்போது ஆர்.பி. சாரதி எழுதிய கவிதைகள் கோகுலம் மாதிரி பத்திரிகைகளில் வரும். அது ஒரு கவர்ச்சி. அவரது அண்ணா சுராஜ் பாரதி கழகம் என்று ஒன்று வைத்துக் கொண்டு அவ்வப்போது பாரதியைப் பற்றி பேசுவார். இவை எல்லாம் சேர்ந்து அவரை மறக்கவிடாமல் செய்துவிட்டன. ஆனால் ஆர்.பி. சாரதியை நான் கடைசியாகப் பார்த்தபோது நான் சிறுவன். இப்போது வழுக்கை. அவருக்கு என்னை நினைவிருக்க நியாயமில்லை.

பாபர்நாமா நான் படிக்க விரும்பும் புத்தகங்களில் ஒன்று. பாபர் என்னை fascinate செய்யும் ஆளுமைகளில் ஒருவர். எங்கோ சமர்கண்டில் பிறந்து, தோல்வி மேல் தோல்வி அடைந்தவர் கடைசியில் ஒரு சாம்ராஜ்யத்தை நிலை நிறுத்தியது எப்படி? அவரது வாழ்க்கையின் authentic record இல்லையா? நல்ல மொழிபெயர்ப்பு எங்கே கிடைக்கும் என்றுதான் தெரியாமல் இருந்தது. இப்போது ஆர்.பி. சாரதி மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். அடுத்த முறை இந்தியா போகும்போது…

ஆர்.பி. சாரதி India After Gandhi, மற்றும் இலங்கையின் சரித்திர ஆவணமான மகாவம்சம் ஆகியவற்றையும் மொழிபெயர்த்திருக்கிறாராம்.

பாபர் நாமா – தமிழில் : ஆர்.பி. சாரதி – வெளியீடு : மதி நிலையம், எண் 2/3 4வது தெரு, கோபாலபுரம், சென்னை 86. தொலைபேசி : 044-28111506. மின்னஞ்சல் : mathinilayambooks@gmail.com . விலை ரூ. 400

உடுமலை தளத்தில் புத்தகம் கிடைக்கிறது என்று நண்பர் ராஜ் சந்திரா தகவல் தருகிறார்.


தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: இந்திய அபுனைவுகள்

தொடர்புடைய சுட்டிகள்: பா.ரா.வின் பதிவு

ஆன்டன் பாலசிங்கம் எழுதிய ‘விடுதலை”

பாலசிங்கம் விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தில் பெரிய பொறுப்பில் இருந்தவர். அவர் எழுதிய இந்தப் புத்தகம் நூலகம் தளத்தில் கிடைத்தது.

நான் விரும்பிப் படித்தது “எம்ஜிஆரும் புலிகளும்” மற்றும் “ராஜீவ்-பிரபாகரன் சந்திப்பு” என்ற இரண்டு கட்டுரைகள்தான். சமகால சரித்திரம்! நிச்சயமாக பாலசிங்கம் முழு உண்மையையும் எழுதி இருக்க மாட்டார், அவரது தரப்பின் உண்மையைத்தான் எழுதி இருப்பார். ஆனாலும் எம்ஜிஆர் புலிகளை பெரிய அளவில் ஆதரித்தது தெரிகிறது. கருணாநிதியின் அழைப்பை நிராகரித்தார்கள் என்ற ஒரே காரணம்தானா இல்லை வேறு எதாவதும் உண்டா என்று தெரியவில்லை. எம்ஜிஆர் தன் வீட்டு பாதாள அறையிலிருந்து சொந்தப் பணம் ஐந்து கோடியை புலிகளுக்கு கொடுத்தார் என்றால் அவரிடம் எத்தனை பணம் இருந்திருக்கும்? அதுவும் எண்பதுகளில்? ராஜீவ் சின்ன “வெற்றிக்காக” புலிகளை கட்டாயப்படுத்தியதும் தெரிகிறது. Himalayan blunder!

அதிகம் விவரிக்க விரும்பவில்லை, படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

காந்தி ஆவணங்கள்

காந்தியின் பேச்சுகள், எழுத்துகள் அத்தனையும் இங்கே காலவரிசைப்படி கிடைக்கின்றன. அவர் தனது பள்ளியில் பேசிய பேச்சிலிருந்து ஆரம்பித்து இறக்கும் வரை பேசிய பேச்சுகள், எழுதிய கட்டுரைகள், கடிதங்கள் எல்லாம் இருக்கின்றன. Enough Said.

கின்கைட், பரஸ்னிஸ் எழுதிய “எ ஹிஸ்டரி ஆஃப் த மராத்தா பீப்பிள்”

எனக்கு வரலாற்று ஆசிரியர்கள் மீது எப்போதும் ஒரு குறை உண்டு – அவர்கள் தருவது பரம்பரை, போர்கள் பற்றிய விவரங்கள் மட்டுமே. ஜெயலலிதா எம்ஜிஆருக்கு அப்புறம் முதல்வர் ஆனாரா இல்லை முன்னாலா என்பதைத் தெரிந்து கொள்வதில் நாளைய தமிழனுக்கு என்ன லாபம்? எம்ஜிஆர் தனியார் பொறியியல் கல்லூரிகளை அனுமதித்தார், சத்துணவு திட்டத்தை அமுல்படுத்தினார் மாதிரி விஷயங்கள்தான் முக்கியமானவை. ஆனால் வரலாற்றுப் புத்தகங்களில் “சாலையின் இரு புறமும் நிழல் தரும் மரங்களை நட்டார்” லெவலுக்கு மேல் இதையெல்லாம் பெரிதாகப் பேசுவதே இல்லை.

இந்தப் புத்தகத்தைப் படித்த பிறகு இன்னொரு குறையும் பெரிதாகத் தெரிந்தது. நமக்கு பள்ளிகளில் சொல்லித் தரப்படும் வரலாறு எல்லாம் உள்ளூர் பரம்பரைகள்/போர்கள்; அதை விட்டால் பேரரசுகளின் பரம்பரை/போர்கள். நமக்கு கேரளாவின் சேரமான்கள் பற்றியும் கர்நாடகத்தின் ஹொய்சலர்கள் பற்றியும் ஆந்திரத்தின் யாதவர்கள் பற்றியும் கூடத் தெரிவதில்லை. சாளுக்கியர்களைப் பற்றி நமக்குத் தெரிவதெல்லாம் பல்லவர்களின் எதிரி என்றுதான். அதுவும் கல்கி, சிவகாமியின் சபதம் மூலமாகத் தெரிந்து கொண்டதால்தான் மனதில் நிற்கிறது என்று நினைக்கிறேன். மாமல்லருக்கும் சாளுக்கியர்கள் எதிரி, ராஜராஜ சோழன் காலத்து சோழர்களுக்கும் அவர்கள் எதிரி, ஆனால் அதே நிலப்பரப்பில் இந்த இரண்டு எதிரிகளுக்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் ராஷ்டிரகூடர்கள் ஆட்சி செய்தார்கள் என்றால் சாளுக்கியர்கள் நடுவில் ஒரு நூறு வருஷம் என்ன ஆனார்கள், எங்கே போனார்கள் என்று தெரிவதில்லை. பள்ளி மூலம் நமக்குத் தெரிவதெல்லாம் ஒரு Delhi-centric view மட்டுமே.

இந்தப் புத்தகம் மகாராஷ்டிரத்தைப் பொறுத்த வரை அந்தக் குறையை ஓரளவு நிவர்த்தி செய்கிறது. அந்த நிலப்பரப்பில் ஆட்சி செய்த மன்னர் பரம்பரைகளைப் பற்றி (சாதவாகனர்கள், சாளுக்கியர்கள், ராஷ்டிரகூடர்கள், மீண்டும் சாளுக்கியர்கள், பாமனி அரசு, அஹமத் நகர் சுல்தான்கள், சிவாஜி) விவரிக்கிறது. மத/ஆன்மீக நிகழ்வுகள், குறிப்பாக பக்தி இயக்கம், ஞானேஸ்வரர், பண்டரிபுரம், நாமதேவர், சமர்த்த ராமதாஸ், துகாராம் போன்றவர்களின் முக்கியத்துவம் புரிந்திருக்கிறது. கலை சாதனைகளைப் பற்றி ஓரளவு எழுதுகிறார். சிவாஜியின் மீது ராமதாசின் தாக்கத்தைப் பற்றி விரிவாக எழுதி இருக்கிறார். சமயத்தில் தொன்மங்களைப் பற்றி கூட பேசுகிறார். அங்கங்கே கதை கேட்பது போல இருக்கிறது.

கின்கைடுக்கு இந்தியர்கள் மீது, குறிப்பாக சிவாஜி மீது பெரும் மதிப்பு இருக்கிறது. மேலை நாட்டவரிடம் சில சமயம் காணப்படும் உயர்வு மனப்பான்மை இந்தப் புத்தகத்தில் தெரியவில்லை. அதுவும் ஒரு காலத்தில் சிவாஜியைப் பற்றி சரித்திர ஆசிரியர்கள் முகலாய ஆவணங்கள் மூலமாகவே தெரிந்து கொண்டு சிவாஜியைப் பற்றி “இழிவாக” எழுதி இருப்பதாகத் தெரிகிறது. (அஃப்சல் கானை கொன்ற விதம் இத்யாதி) கின்கைடுக்கு முன்னாலேயே மகாதேவ கோவிந்த ரானடே போன்றவர்கள் மாற்றுக் கருத்துகளை முன் வைத்திருக்கிறார்கள். கின்கைடும் மிகவும் ஆணித்தரமாக சிவாஜி உத்தமரே என்று வாதிடுகிறார். இதுதான் இந்தப் புத்தகத்தின் சரித்திர முக்கியத்துவம் என்று நினைக்கிறேன். 1918-இல் புத்தகம் வெளி வந்திருக்கிறது, அப்போது இது முக்கியமான பங்களிப்பாக இருந்திருக்கும் என்று தோன்றுகிறது.

சிவாஜி ஹிந்து மதத்தைக் காப்பாற்ற போராடினார் என்ற வாதத்தை கின்கைடும் முன் வைக்கிறார். ஆனால் சிவாஜி அதிகாரத்துக்காக, பதவிக்காகப் போராடினார் என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது. அவர் முகலாய, பீஜப்பூர், கோல்கொண்டா அரசுகளை வெல்ல முயலவில்லை. தனக்கும் ஒரு அரசு வேண்டும், பலம் வாய்ந்த முகலாய அரசோடு போரிட பீஜப்பூரும், கோல்கொண்டாவும் தனக்குத் தேவை என்று உணர்ந்திருந்தார். அவற்றை பலவீனமான நிலையில், ஆனால் உயிரோடு வைத்திருக்க வேண்டும் என்றுதான் திட்டமிட்டிருக்கிறார். சிவாஜியின் வாழ்க்கை முழுதுமே முகலாயர்கள், பீஜப்பூர், சிவாஜி மூவரும் அவ்வப்போது ஒருவரை ஒருவர் எதிர்த்தும் ஆதரித்தும் அதிகாரத்தை பெருக்க எடுத்த முயற்சிகள்தான். முஸ்லிம்களோடு, முஸ்லிம் அரசுகளோடு சேர்ந்து வாழ வேண்டும் என்ற நிலையில்தான் இருந்திருக்கிறார். அவுரங்கசீப்பைத் தவிர்த்த அநேக முஸ்லிம் அரசர்கள் இப்படித்தான் இருந்திருக்கிறார்கள் என்பது புத்தகத்திலிருந்து தெரிகிறது.

கின்கைட் (Charles Augustus Kinkaid) அன்றைய பாம்பே மாகாணத்தில் நீதிபதியாக இருந்தவர். புத்தகத்தின் இன்னொரு ஆசிரியரான பரஸ்னிஸ் (Dattaray Balwant Parasnis) மராத்தியர். அவரிடம் நிறைய ஆவணங்கள் இருந்திருக்கின்றன. கின்கைட் அவர் உதவியோடுதான் எழுதி இருக்கிறார். ஆங்கிலப் புத்தகம் என்பதால் இந்தப் புத்தகத்தை காகிதத்தில் ஆங்கில எழுத்துகளில் “எழுதியது” கின்கைட்தான்.

புத்தகத்தைப் படிக்கும்போது மீண்டும் மீண்டும் சாண்டில்யனை நினைத்துக் கொண்டேன். அவரால்தான் இந்தியாவின் பிற லோகல் அரசுகளைப் பற்றி ஓரளவாவது (பேராவது) எனக்குத் தெரிய வந்திருக்கிறது. இந்தப் புத்தகமும் ஜலதீபத்தின் reference-களில் ஒன்று என்று அவர் குறிப்பிட்டதால்தான் படித்தேன்.

முகலாயர், பீஜப்பூர், கோல்கொண்டா காலத்தில் ஓரளவு ஸ்திரத்தன்மை இருந்தது தெரிகிறது. இடை விடாத போர்கள்தான், ஆனால் போர்கள் கோட்டைகளின் பக்கத்தில், தலைநகரத்தின் அருகே நடந்தது போலத் தெரிகிறது. சாதாரண தொழிலாளி/வியாபாரி/விவசாயிக்கு பெரிய பாதிப்பு இருந்திருக்காது. சிவாஜி காலத்திலிருந்தே தடி எடுத்தவன் தண்டல்காரன் என்ற ஆட்சி முறை ஆரம்பம் ஆகி இருக்கிறது. சிவாஜி சூரத் நகரத்தை சூறையாடியது ஒரு inflection point என்று தோன்றுகிறது. சிவாஜி காலத்தில் படைகள் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தன, ஆனால் சிவாஜிக்குப் பிறகு நகரங்களில் புகுந்து கொள்ளை அடிப்பது மராத்தியர்களுக்கு ஒரு வாழ்க்கை முறையாகவே ஆகிவிட்டிருக்கிறது. சிவாஜிக்கு பிற்பட்ட வரலாறு என்பது மராத்தியப் பிரபுக்களின் power jockeying ஆகத்தான் இருக்கிறது. பலவீனமான முகலாய அரசு, பீஜப்பூர், கோல்கொண்டா அரசுகளின் இறப்பு எல்லாம் இப்படி நடப்பதற்கு இன்னும் காரணங்களாக இருந்திருக்கின்றன. வருஷத்துக்கு இரண்டு மூன்று முறை குதிரைப்படை கிராமம் வழியாகப் போகும் என்றால் விவசாயிக்கும் சிறு தொழிலாளிக்கும் எக்கச்சக்க பிரச்சினையாக இருந்திருக்க வேண்டும்.

கனோஜி ஆங்கரேயின் கடல் ஆதிக்கத்தைத் தொடராமல் விட்டது மராத்தியர்களின் பெரிய குறை. இத்தனைக்கும் சிவாஜி காலத்திலிருந்தே ஜன்ஜீராக் கோட்டை யாராலும் கைப்பற்ற முடியாத ஒன்றாக இருந்திருக்கிறது, அதனால் கடற்படையின் முக்கியத்துவத்தை மராத்தியர்கள் உணராமல் இருந்திருக்க முடியாது. அரபிக் கடலை மராத்தியர்கள் தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தால் மேலை நாடுகள் இந்தியாவை ஆக்கிரமித்தது குறைந்த பட்சம் தள்ளிப் போயிருக்கும்.

இணையத்தில் மூன்று பகுதிகளும் (1, 2, 3) கிடைக்கின்றன. முதல் பகுதி சிவாஜியின் மறைவு வரை. இன்னும் இரண்டு பகுதிகள் இருக்கின்றன. இரண்டாம் பகுதி சாம்பாஜி, சத்ரபதி ஷாஹு மகராஜின் காலம். மூன்றாம் பகுதி பேஷ்வாக்களின் ஆட்சி முடிவடைவது வரை.

சரித்திரத்தில் ஆர்வம் உள்ளவர்களுக்கு மட்டும்.

தரம்பால் எழுதிய “பியூட்டிஃபுல் ட்ரீ”

தரம்பால் எழுதிய இந்தப் புத்தகம் எனக்கு ஒரு eye-opener. ஆங்கில ஆட்சிக்கு முன் இந்தியாவில் படிப்பு என்பது பிராமணர்களுக்கும் க்ஷத்ரியர்களுக்கும் மட்டுமே உரியது, வைசியர்களும் சூத்திரர்களும் தொழிற்கல்வி அல்லது வியாபாரத்துக்குத் தேவையான கணிதம் கற்றிருப்பார்கள், முஸ்லிம்களில் பணக்காரர்கள் படித்திருப்பார்கள், ஏழைகளுக்கு குரான், தொழிற்கல்வி தெரிந்தால் அதிகம் என்று எனக்கு ஒரு பிம்பம் இருந்தது. இதில் ஆச்சரியம் இல்லை, தரம்பாலுக்கே அப்படித்தான் ஒரு பிம்பம் இருந்திருக்கிறது. ஆனால் ஆங்கிலேயர்களின் ஆவணங்கள் மூலம் நமக்குத் தெரிய வரும் நிலையே வேறு.

தரம்பால் மூன்று ஆவணங்களை ஆதாரமாகத் தருகிறார். ஒன்று அன்றைய மெட்ராஸ் மாநிலத்தில் (இது இன்றைய தமிழ்நாடு, ஆந்திரா, கர்நாடகா, கேரளப் பகுதிகளை உள்ளடக்கியது) கல்வி நிலையைப் பற்றி சர் தாமஸ் மன்றோ காலத்தில் எழுதப்பட்ட ரிபோர்ட்டுகள். இரண்டு அன்றைய வங்கம்/பீகார் ஸ்டேட்டில் கல்வி நிலையைப் பற்றி தரப்பட்ட ஆடம் ரிபோர்ட்டுகள். மூன்றாவதாக பஞ்சாபின் கல்வி நிலையைப் பற்றி எழுதப்பட்டவை.

இவை மூன்றிலுமே காட்டப்படும் கல்வி நிலையே வேறு. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டுத் தொடக்கத்தில் ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் ஒரு பள்ளி இருந்திருக்கிறது. பிராமணர், க்ஷத்ரியர், வைசியர், சூத்திரர், ஏன் சண்டாளர்கள் என்று அழைக்கப்பட்ட தலித்கள் கூட அங்கே படித்திருக்கிறார்கள். பள்ளிக்கென்று நிலம் மானியமாகத் தரப்படுவது அபூர்வமே, ஆனால் ஆசிரியருக்கு ஊரே கூடி சம்பளம் தந்திருக்கிறது. எல்லாருக்கும் எழுதப் படிக்க சொல்லித் தரப்பட்டிருக்கிறது. இதற்கு சில வாரங்கள்தான் ஆகுமாம். மணலில் எழுதிப் பழகுவார்களாம். (நான் கூட குச்சி வைத்து மணலில் எழுதி இருக்கிறேன், ஆனால் ஸ்லேட்டு பலப்பம்தான் அனேகமாக.) அதற்குப் பிறகு நூறு வரை எண்ணுவது, கூட்டல் கழித்தல், பெருக்கல் வாய்ப்பாடு, அளவுக் கணக்குகள் என்று சில வருஷம். அதற்குப் பிறகு பாரதம், ராமாயணம் என்று கொஞ்சம் வருஷம். இதற்குள் தொழிற்கல்வி என்று போனவர்களும் உண்டு.

ஆடம் ரிபோர்ட்டுகள் வங்காளத்தில் ஒரு லட்சம் கிராமப் பள்ளிகள் இருக்கலாம் என்று யூகிக்கின்றன. (கிராமங்களின் எண்ணிக்கை கிட்டத்தட்ட ஒன்றரை லட்சம்.) இவை அழிந்து கொண்டிருக்கின்றன என்று அவர் எழுதி இருக்கிறார். அன்றைக்கு உருவாகிக் கொண்டிருந்த சென்னை நகரத்திலேயே நிறையப் பள்ளிகள் இருந்திருக்கின்றன.

பெண்கள் கல்வி கற்றது மிகவும் குறைவு. தேவதாசிகள்தான் ஓரளவு கல்வி கற்றார்கள் என்று தெரிகிறது. முஸ்லிம்களுக்கும் பாரசீகப் பள்ளிகள் இருந்தன.

அன்றையக் கல்வி முறை மேலை நாடுகளின் எந்தக் கல்வி முறைக்கும் குறைந்ததாக இருக்காது என்றுதான் தோன்றுகிறது. ஆனால் உயர்கல்வி (கணிதம், அறிவியல்) அங்கே வெகு வேகமாக முன்னேறிக் கொண்டிருந்தது. இங்கே தேங்கிப் போனதுதான் ஐரோப்பிய நாடுகளின் வேகமான முன்னேற்றத்துக்கு காரணமாக இருக்க வேண்டும். அன்றைய ஆங்கிலேயர்களுக்கு இந்தக் கல்வி முறை புரிந்திருக்கும் என்று எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை. நம்மூர் ஆட்களுக்கே, அதுவும் வேகமாக anglicize ஆகிக் கொண்டிருந்தவர்கள் இந்தக் கல்வி முறையை இளக்காரமாகத்தான் பார்த்திருப்பார்கள். சர் சையத் அஹமத் கான் போன்றவர்கள் இந்த பாரம்பரியக் கல்வி முறை இனி மேல் பயன்படாது, கல்வி முறை மாற்றப்பட வேண்டும் என்று நினைத்துத்தான் அலிகார் முஸ்லிம் பல்கலைகழகத்தை நிறுவி இருப்பார் என்று நினைக்கிறேன்.

மொத்தத்தில் ஆங்கிலக் கல்வி என்பது ஒரு paradigm shift. அது பழைய கல்வி முறையை அழித்துத்தான் வளர்ந்திருக்கிறது.

தரம்பால் காந்தீயவாதி என்று தெரிகிறது. பதினெட்டாம், பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டுகளைப் பற்றிய ஆவணங்களை ஆராய்ந்து நிறைய எழுதி இருக்கிறார். இவரது ஆராய்ச்சி ஏன் பாப்புலராக இல்லை என்று தெரியவில்லை. குறைந்தபட்சம் ஹிந்துத்துவவாதிகளாவது இவரைப் பற்றி நிறைய பேச வேண்டாமா? ஜடாயு, அரவிந்தன் நீலகண்டன் எங்கிருந்தாலும் மேடைக்கு வரவும்.

ஜெயமோகன் இவரைப் பற்றி பெரிதாக ஒரு கட்டுரை எழுதி இருப்பதாகவும் அதை இப்போது வெளியிட முடியவில்லை என்றும் சொல்லி இருந்தார். தளத்திலாவது போடுங்க சார்!

தமிழ் பேப்பரில் ஒரு நேர்காணல் வந்திருக்கிறது, அதைப் படித்துவிட்டுத்தான் நான் இந்தப் புத்தகத்தை தேடத் தொடங்கினேன்.

தரம்பாலின் புத்தகம் ஆன்லைனில் கிடைக்கிறது. துரதிருஷடவசமாக tables சரியாக வருவதில்லை. 1983-இல் முதல் பதிப்பு வந்திருக்கிறது.

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
பியூட்டிஃபுல் ட்ரீ ஆன்லைனில்
தரம்பாலின் நேர்காணல்
விக்கி குறிப்பு

மகாத்மா காந்தியின் நூல்கள்

காந்தி எழுதிய புத்தகங்கள்

An Autobiography – The Story Of My Experiments With Truth
Key To Health
Hind Swaraj Or Indian Home Rule (ஹிந்த் ஸ்வராஜ் புத்தகத்தின் மின்வடிவம். இந்தப் புத்தகத்தை நான் பரிந்துரைக்க மாட்டேன். எங்கே கிடைத்தது என்று நினைவில்லை, பதிவேற்றியவருக்கு நன்றி!)

காந்தியின் கட்டுரைகளின் தொகுப்பு
Truth is God
Nature Cure
Epigrams From Gandhi
Ethical Religion
From Yeravda Mandir (Ashram Observances)
Mohan Mala (A Gandhian Rosary)
Panchayat Raj
Pathway To God
All Men Are Brothers
The Gita According To Gandhi
The Mind Of Mahatma Gandhi
The Moral Basis Of Vegetarianism
The Teaching Of The Gita
The Words Of Gandhi
Towards New Education
Trusteeship
Character & Nation Building
Discourses On Gita
A Gandhi Anthology – Part I
A Gandhi Anthology – Part II
Constructive Programme – Its Meaning And Place
My Views on Education
The Message Of Gita
The Way To Communal Harmony
Truth Is God
Village Industries
Village Swaraj
Selected Letters
Selections From Gandhi
Gandhiji Expects
India Of My Dream
Industrial And Agrarian Life And Relations
Key To Health
My God
My Religion
Prayer
Ramanama
Satyagraha In South Africa
Self Restraint Vs. Self Indulgence
The Essence of Hinduism
The Law And The Lawyers

ஒரு தந்தையின் நினைவுக் குறிப்புகள் – ராஜன் கொலை வழக்கு


இந்திரா காந்தி கொண்டு வந்த எமர்ஜென்சியின் மோசமான விளைவுகள் தென்னிந்தியாவில் அதிகமாக உணரப்படவில்லை. இந்திரா தேர்தலில் தோற்றதும்தான் விஷயம் எல்லாம் வெளியே வர ஆரம்பித்தது. அப்படி வந்தவற்றில் முக்கியமானது ராஜன் கொலை வழக்கு.

ராஜன் கேரள மாணவன். கம்யூனிஸ்ட் அனுதாபி. போலீஸ் ஸ்டேஷன் மேல் தாக்குதலில் ராஜன் என்ற பேருடைய ஒருவன் ஈடுபட்டான் என்று யாரோ இன்ஃபார்மர் போலீசுக்கு செய்தி கொடுத்தாற்போலத் தெரிகிறது. ஹாஸ்டலுக்கு வந்து வேறு கல்லூரி கலை நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொண்டு திரும்பி வந்து ஹாஸ்டல் வாசலில் இறங்கிய ராஜனைத் தூக்கிக் கொண்டு போய்விட்டார்கள். சித்திரவதை முகாமுக்குள் கொண்டு போகப்பட்ட ராஜனை அவன் நண்பர்கள், குடும்பத்தினர் யாரும் அதற்கப்புறம் பார்க்கவே இல்லை. ராஜன் கைதுக்கு ரெகார்டுகளே இல்லை போலத் தெரிகிறது.

ராஜனின் அப்பா ஈச்சர வாரியர் சாதாரணர் இல்லை. அன்றைய முதல்வராக இருந்த அச்சுத மேனன் போலீசிடமிருந்து தப்பி ஒளிந்து கொண்டிருந்த காலத்தில் இவர், இவர் குடும்பத்தினர் அவரை பல நாட்கள் ஒளித்து வைத்திருந்திருக்கிறார்கள். வாரியர் இன்னொரு கல்லூரியில் பேராசிரியர். அன்றைக்கு எம்.பி., அமைச்சர் லெவலில் இருந்த பலரை அவருக்கே நேரடியாகத் தெரியும். வயலார் ரவி போன்றவர்கள் நெருங்கிய நண்பர்களாம். அன்றைய உள்துறை அமைச்சர் கருணாகரனின் நெருங்கிய நண்பர்களுக்கு இவர் நெருங்கிய நண்பர். நெருக்கடி நிலை காலம் முழுதும் மனு மேல் மனு கொடுத்திருக்கிறார். ஒரு கட்டத்தில் கருணாகரன், அச்சுத மேனன் போன்றவர்கள் தன் உயிரை வாங்கும் எதிரியாக இவரைப் பார்க்க ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள்.

நெருக்கடி நிலை முடிந்ததும் கோர்ட்டில் ஹேபியஸ் கார்பஸ் போடப்பட்டிருக்கிறது. அப்போது முதல்வராகிவிட்டிருந்த கருணாகரன் தனக்கு இப்படி ஒரு கைது நடந்ததே தெரியாது என்று சொல்லி இருக்கிறார். அது பொய் சாட்சி என்று தீர்ப்பாகி அவர் ராஜினாமா செய்ய வேண்டி இருந்தது. கைது செய்த ஜெயராம் படிக்கல் போன்றவர்களுக்கு முதலில் தண்டனை கிடைத்தாலும் (ஜஸ்ட் ஒரு வருஷம் சிறைத் தண்டனை) அது பின்னால் தள்ளுபடி ஆகிவிட்டிருக்கிறது. பின்னால் கருணாகரன் பல முறை முதல்வராகி சவுக்கியமாகத்தான் இருந்திருக்கிறார்.

தன் நினைவுகளை ஈச்சர வாரியர் எழுதி இருக்கிறார், குளச்சல் மு. யூசுஃப் மொழிபெயர்ப்பு. படைப்பு என்ற விதத்தில் ஒன்றும் பிரமாதம் இல்லை. ஆனால் உண்மை சம்பவத்தின் குரூரம் முகத்தில் அறைகிறது. இவ்வளவு தொடர்புகள் உள்ள ஒரு பெரிய மனிதருக்கே இந்த கதி என்றால் அரசு எந்திரம் ஒரு சாதாரணனுக்கு எதிராக செயல்பட்டால் என்னாகும் என்ற எண்ணம் முதுகெலும்பை உறைய வைக்கிறது.

புலிநகக் கொன்றை நாவலில் இப்படி ஒரு தவறான கைது, சித்திரவதை, மரணம் என்ற காட்சி வந்தபோது இந்த சம்பவத்தைத்தான் நினைத்துக் கொண்டேன். பி.ஏ. கிருஷ்ணனே ராஜன் படுகொலையை வைத்துத்தான் நம்பியின் மரணத்தை எழுதியதாக உறுதிப்படுத்துகிறார்.

தமிழ்நாட்டிலும் ஒரு ராஜன் உண்டு. அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத்தில் கருணாநிதிக்கு டாக்டர் பட்டம் வழங்குவதை எதிர்த்துப் போராடிய உதயகுமார் என்ற மாணவன் “மர்மமான” முறையில் இறந்து போனான். (பேர் என்ன உதயகுமாரா?) இறப்பில் எந்த மர்மமும் கிடையாது, ஆனால் அப்படித்தான் அதிகாரபூர்வமான தகவல். அதைப் பின்புலமாக வைத்து நா.பா. ஒரு நாவல் கூட எழுதி இருக்கிறார்.

நண்பர் ரமணன் இந்த நாவலை எழுதியதால்தான் நா.பா.வுக்கு பி.ஹெச்டி ஆய்வு மூலம் டாக்டர் படம் கிடைப்பது தாமதம் ஆயிற்று என்று சொல்கிறார். நா.பா.வுக்கு அவர் இறந்த பிறகுதான் டாக்டர் பட்டம் கிடைத்ததாம். ஆனால் தி.மு.க.வும் கருணாநிதியும் ஆட்சியை விட்டு இறங்கிய பிறகு அவர் ஒரு ஏழெட்டு வருஷமாவது உயிரோடு இருந்தார், அதனால் இது எவ்வளவு தூரம் உண்மை என்று தெரியவில்லை.

தோழி அருணா எழுதுகிறார்:

எளிமையாக ஆனால் மிக உணர்வுபூர்வமாக ஒரு தந்தையால் எழுத பட்டிருக்கிறது. எங்கிருந்து கண்டு பிடித்தீர்கள்? அவர் தினமும் காணாமல் போன மகனுக்காக எடுத்து வைக்கும் சோறும், இலையும் என்னவோ பண்ணுகிறது. இந்த சம்பவத்தைப் பற்றிய ஷாஜி கருணின் முதல் படமான பிறவி என்ற ஒரு மிக அருமையான படம் பார்த்திருக்கிறேன். அர்ச்சனா அக்காவாகவும் ப்ரேம்ஜி என்பவர் வயதான அப்பாவாகவும் மிக சிறப்பாக நடித்திருப்பார்கள். 1989 ல் இப்படத்திற்காக ப்ரேம்ஜிக்கு தேசிய விருது கிடைத்தது என விக்கி சொல்கிறது.

இந்த வழக்கில் Habeas Corpus போட்ட எஸ். ஈஸ்வர ஐயர் என் பெரியப்பாவின் அண்ணா. அவர்களின் கூட்டு குடும்ப வீட்டில் வஞ்சியூரில் என் 1 1/2 வயதில் இருந்து 6 வயது வரை நான் வளர்ந்தேன்!

ஜெயமோகன் இந்த சோக சம்பவத்தைப் பற்றி ஒரு சிறப்பான பதிவு எழுதி இருக்கிறார். அவரது பதிவிலிருந்து சில பல பகுதிகள்:

கேரள அரசியல் வரலாற்றுடன் பின்னிப் பிணைந்த நிகழ்ச்சி இது. கொல்லப்பட்ட இளைஞரின் தந்தையின் பிடிவாதமான நீதி தேடல் இப்போது ஒரு சமகாலத் தொன்ம அந்தஸ்தை அடைந்துள்ளது.

ராஜன் ஓர் இடதுசாரித் தீவிரவாதக் குழுவில் இருந்தார். இடதுசாரிகளை ஒடுக்கும்படி அரசு ஆணையிட்டதற்கேற்ப போலீஸார் இளைஞர்களைப் பிடித்து வதைத்துத் தகவல்களைக் கறந்தனர். அதில் ராஜன் மரணமடைந்தார். அவரது தந்தை தன் மகனின் மரணத்துக்கு நீதி கேட்டு அரசையும் நீதிமன்றத்தையும் நாடினார். ஆனால் எந்தப் பயனும் விளையவில்லை.

ஏனென்றால் ராஜன் கொல்லப்பட்டது அரசின் செயல் திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக. எல்லா அரசுகளும் அடக்குமுறை மேல்தான் அமர்ந்திருக்கின்றன. அடக்குமுறையின் அளவும் அதற்கான மீளும் வழிகளும்தான் அரசுக்கு அரசு வேறுபடும். இந்திய அரசியலமைப்பில் உள்ள மீளும் வழிகள் எல்லாம் அடைபட்ட காலகட்டம் நெருக்கடி நிலைக்காலம்.

ராஜன் கொல்லப்பட்ட காலகட்டத்தில் வங்கத்திலும் பீகாரிலுமாகக் கிட்டத்தட்ட ஐம்பதாயிரம் இளைஞர்களைக் கொன்று அழித்தது இந்திய அரசு. அவர்களில் முக்கால்வாசிப்பேர் நிரபராதிகளாகவே இருப்பார்கள். எவருக்கும் நியாயம் வழங்கப்பட்டதில்லை. அரசைப் பொறுத்தவரை ராஜன் அவர்களில் ஒருவர்.

கொடுமைதான், ஆனால் உலகின் எந்த அரசும் இதை விட மேலானதல்ல என்பதும் உண்மை. சொந்த மக்களைக் கொன்று குவிக்காத அரசுகளே இல்லை. குறைவாகக் கொல்வது நல்ல அரசு, அவ்வளவுதான். இன்று பயங்கரவாத எதிர்ப்பின் ஒரு பகுதியாக இந்த அடக்குமுறை உலகநாடுகளெங்கும் இன்னும் அதிகரித்துள்ளது.

ராஜன் கொலையை வைத்து ஷாஜி என். கருண் இயக்கிய பிறவி என்ற திரைப்படம் வெளிவந்தது. வணிக ரீதியாகவும் வெற்றி பெற்ற கலைப்படம் அது. ஈச்சர வாரியராக நடித்த பிரேம்ஜி சிறந்த நடிப்புக்கான தேசிய விருது பெற்றார்.

ராஜனைக் கொலை செய்ய ஆணையிட்டவராகக் கருதப்பட்ட காவல் அதிகாரி ஜெயராம் படிக்கல் பொதுச்சமூகத்தின் புறக்கணிப்புக்கும் கசப்புக்கும் ஆளானார். அவரது வாழ்க்கையை மையமாக்கி ‘ஆவநாழி’ என்ற படம் வெளிவந்தது. டி. தாமோதரன் எழுத ஐ.வி. சசி இயக்கிய படம். ஜெயராம் படிக்கலாக [இன்ஸ்பெக்டர் பல்ராம்] மம்மூட்டி நடித்திருந்தார். அது பெரும் வெற்றி பெற்று ஜெயராம் படிக்கலுக்கு மீண்டும் ஒரு சமூக இடத்தைப் பெற்றுத் தந்தது. அந்தப் படம் தமிழில் (சத்யராஜ் நடித்து) “கடமை கண்ணியம் கட்டுப்பாடு” என மறு ஆக்கம் செய்யப்பட்டது.

ராஜனைக் கொலைசெய்தவர் என நம்பப்பட்ட காவலர் புலிக்கோடன் நாராயணன் சமூகப்புறக்கணிப்பால் மன உளைச்சல் அடைந்து குடிநோயாளியாக ஆனார். அவருக்கு டிஎஸ்பியாக பதவி உயர்வு கிடைத்தாலும் அவரது குடும்பம் புறக்கணிப்பின் நிழலிலேயே இருந்தது. தன் செயலைத் தொடர்ந்து நியாயப்படுத்திக்கொண்டே இருந்தார்.

ஜெயராம் படிக்கல் வாழ்நாள் இறுதியில் ஆன்மீகச் சொற்பொழிவாளராக உருவானார். ஆனாலும் கடைசிவரை அவரை அந்த நிழல் துரத்தியபடியேதான் இருந்தது.

ஆனால் அரசியல்வாதிகள் தப்பித்துக் கொண்டார்கள். கே. கருணாகரன் அதிக நாள் இந்தக் குற்றத்தின் சுமையை தாங்க நேரவில்லை. இந்திய கம்யூனிஸ்டுக் கட்சியை சேர்ந்த முதல்வரான சி. அச்சுத மேனன் கொஞ்சம் கூடக் குற்றம் சாட்டப்படவில்லை.

ஏனென்றால் மக்களுக்கு ஒன்று தெரியும். இந்த அரச வன்முறை மக்களின் மௌன ஆதரவுடன்தான் நிகழ்கிறது. நக்சலைட்டுகள் வேட்டையாடப்பட்டபின் கேரளத்தில் காங்கிரஸ்தான் வென்று அரசமைத்தது. ஆகவே தங்கள் மௌன ஆணையைச் செயல்படுத்தும் அரசியல்வாதிகளைத் தங்கள் பிரதிவடிவங்களாகவே மக்கள் நினைத்தார்கள்

மக்களின் கோபம் ஏன் போலீஸ்காரர்கள் மேல் வந்தது என்றால் அவர்கள் செய்ததை மக்கள் தனிப்பட்ட பாவச் செயலாக எடுத்துக் கொண்டார்கள். கே. கருணாகரன் பொதுவான ஒரு கொள்கை முடிவை எடுத்தார், ஆகவே அவர் குற்றவாளி அல்ல. ஆனால் புலிக்கோடன் அவரது கையாலேயே ராஜனைக் கொன்றார். ஆகவே அவர் பாவி.

இந்த முரண்பாட்டை விரிவாகவே யோசிக்க வேண்டும். என்னைப் பொறுத்தவரை ஒரு தீவிரமான புனைகதை வழியாகவே இந்த நுட்பமான மன நாடகத்தைத் தொட்டு விளக்க முடியும்.

நெருக்கடி நிலைக்கால அரசியல் படுகொலைகளில் ராஜன் கொலை மட்டுமே இன்றும் சமூக மனசாட்சியை உலுக்குவதாக, அடிப்படை அறக் கேள்விகளை கேட்கச் செய்வதாக உள்ளது. அதற்குப் பின்னர் கேரள காவல்துறை அரசியல் கைதிகளைக் கையாளும் விதம் முழுமையாகவே மாறியது. எளிதில் தப்பிவிட முடியாதென்ற அச்சம் அவர்களிடம் உருவாகியது. இப்போது தெருப்படுகொலைகள் செய்த மார்க்ஸிய-ஆர்.எஸ்.எஸ். அரசியல் தொண்டர்கள் கூடக் காவலர்களால் மிக மரியாதையுடன் கையாளப்படுகிறார்கள். ராஜன் கொலையின் ஒட்டுமொத்த சாதக விளைவு அது எனலாம்.

அதைச் சாதித்தது ராஜனின் தந்தை ஈச்சர வாரியர் மொழியைக் கையாளத் தெரிந்தவராக, இலக்கியமறிந்த பேராசிரியராக இருந்தார் என்பது மட்டுமே.

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
ஆங்கிலத்தில் மின்னூல்
ராஜன் கொலை வழக்கு பற்றி விக்கியில்
ஜெயமோகன் பதிவு