கி.ரா. – அஞ்சலி

மூத்த எழுத்தாளரும் சாதனையாளருமான கி.ரா. மறைந்தார். பத்து நாளாவது இருக்கும்.

கி.ரா. என் மனம் கவர்ந்த எழுத்தாளர்களில் ஒருவர். கோபல்ல கிராமம் நாவலை முதல் முறையாகப் படித்தபோது எனக்கு பதின்ம வயதுகள் என்றுதான் நினைவு. அவரது பாணி எத்தனை வித்தியாசப்படுகிறது என்று வியந்தது நன்றாக நினைவிருக்கிறது. என் பாட்டி கதை சொல்லும் பாணியில் இலக்கியம் படைக்க முடியும் என்று கனவு கூட கண்டதில்லை. அன்று எனக்குத் தெரிந்த ஒரே மேதை எழுத்தாளரான புதுமைப்பித்தன் பாணிக்கும் இவர் பாணிக்கும் எத்தனை தூரம், ஆனால் இருவரின் தரமும் எத்தனை அருகாமையில் இருக்கிறது என்று வியந்திருக்கிறேன். அரேபிய இரவுகள் கதைகளிலும் பஞ்சதந்திரக் கதைகளிலும் கதைக்கு கதை தாவுவது அலுப்பூட்டும். இவர் கையிலோ அது ஒரு அருமையான உத்தியாக மாறி இருந்தது. கிராமத்தில் பெரிசு ஆல மரத்தடியில் உட்கார்ந்து சொல்லும் கதையைக் கேட்பதைப் போன்ற உணர்வு. ஆனால் சொல்வது மகாபாரதத்தின் தரத்தில் உள்ள கதை!

ஜெயமோகன் கோபல்ல கிராமம் நாவலை தனது சிறந்த தமிழ் நாவல்கள் பட்டியலின் முதல் வரிசையிலும் கோபல்லபுரத்து மக்கள் நாவலை இரண்டாம் வரிசையிலும் வைக்கிறார். எஸ்ராவும் கோபல்ல கிராமம் நாவலை தனது சிறந்த தமிழ் நாவல்கள் பட்டியலில் சேர்த்திருக்கிறார். கோபல்லபுரத்து மக்கள் நாவலுக்கு சாஹித்ய அகடமி பரிசு கிடைத்திருக்கிறது.

அவருக்கு குறைந்தது பத்மஸ்ரீ விருதாவது கிடைத்திருக்க வேண்டும். முதல்வர் ஸ்டாலின் அவரது முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்து அவருக்கு சிலை வைக்கப் போவதாக சொன்னது துக்கத்துக்கு நடுவே ஒரு சின்ன மகிழ்ச்சி. அடுத்த வருஷமாவது அவருக்கு பத்மஸ்ரீ விருது கொடுக்கப்பட்டால் நன்றாக இருக்கும்.

வளர்ந்து பெரியவன் ஆன பிறகு அவரது சிறுகதைகளைப் படித்தபோது அவரது இன்னொரு பரிமாணம் புரிந்தது. மிகச் சிறந்த சிறுகதை எழுத்தாளர்களில் ஒருவர். கன்னிமை, கோமதி, கதவு, நாற்காலி, மாயமான் கதைகள் இந்தத் தருணத்தில் நினைவு வருகின்றன. ஜெயமோகன் கன்னிமை, பேதை, கோமதி, கறிவேப்பிலைகள், நாற்காலி, புவனம், அரும்பு, நிலைநிறுத்தல் ஆகிய சிறுகதைகளை தனது சிறந்த தமிழ் சிறுகதைகள் பட்டியலில் சேர்க்கிறார். எஸ்ராவுக்கு கோமதி, கன்னிமை மற்றும் கதவு.

கி.ரா. தனியாகவும் கழனியூரனுடனும் சேர்ந்தும் நாட்டுப்புற கதைகளைத் தொகுத்தது பாராட்டப்பட வேண்டியது.

கி.ரா. மறைந்தவுடன் அவரது (பழைய) ஜூம் பேட்டி ஒன்றை பார்த்தேன். வயதான பெரிசு. ஒரு மணி நேரம் பேசி இருப்பார். மனம் நெகிழ்ந்துவிட்டது. பாதி நேரம் என்ன கேட்கிறார் என்பதே மறந்துவிடுகிறது. என்ன கேட்டீங்க என்று கேட்டுக் கொள்கிறார். கொஞ்சம் கடினமான தமிழில் ஒருவர் கேள்வி கேட்க (தென் தமிழ்நாடு நகர்ப்புறமாகிக் கொண்டே வருகிறது, அதன் பண்பாடு மறக்கப்படுகிறது, இதனால் எழுத்தாளர்களுக்கு என்ன பாதிப்பு) என்ன கேக்கறாங்க என்று கொஞ்சம் குழம்புகிறார். கேட்ட கேள்வியிலிருந்து எங்கெங்கோ போகிறார். என் சொந்தத் தாத்தாவையே பார்த்த மாதிரி இருந்தது. இரண்டு மூன்று முறை பார்த்துவிட்டேன். அவரைப் பற்றி எழுதவே மனமில்லை. பேட்டியையும் அவரது எழுத்துக்களையும் அசை போடுவதிலேயே மனம் திளைத்திருந்தேன்/க்கிறேன். ஆனால் அவரைப் பற்றி எழுதாமல் வேறு எதையும் எழுதவும் மனமில்லை. 🙂 கடைசியில் தம் பிடித்து எழுதுகிறேன். (பேட்டி எடுத்த ஜாஜாவுக்கு நன்றி!)

பேட்டியில் அவர் சொன்ன ஒரு தகவல்: வாசகர் வட்டம் அவரது புத்தகங்களைப் பதிப்பித்தபோது சிட்டி அவர் எழுத்தில் கெட்ட வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தக் கூடாது என்று முரண்டினாராம். லக்ஷ்மி கிருஷ்ணமூர்த்தி தன் அப்பா சத்தியமூர்த்தி ஒரு நாளைக்கு நூறு முறை தாயோளி என்பார், கிராமத்தில் இப்படித்தான் பேசுவார்கள் என்று சொன்னாராம்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கி.ரா. பக்கம், அஞ்சலிகள்

கி.ரா. கலந்துரையாடல்

எனக்கு சில quirks உண்டு. வீடியோக்களை, யூட்யூப் உரைகளைப் பார்க்கும் பொறுமை கிடையாது. வரி வடிவம் கிடைத்தால் விரைவாகப் படித்துவிடலாமே என்று தோன்றும். கிண்டிலிலோ, மின்பிரதிகளையோ படிக்கப் பிடிக்காது. காகிதப் புத்தகம்தான் பிடிக்கும். வேறு வழியில்லாத போதுதான், அதுவும் அவ்வப்போதுதான் மின்பிரதிகளைப் படிக்கிறேன். இன்று வரை கிண்டில் வாங்கவில்லை. அவ்வளவு ஏன், தமிழில் சீர்திருத்த எழுத்துக்களைப் படிக்கும்போது கூட லேசாக உறுத்தும். இத்தனைக்கும் “லை”, “ளை” போன்றவற்றின் புதிய வரிவடிவம்தான் உத்தமம் என்று பதின்ம வயதிலேயே புரிந்திருந்தது. (இந்தத் தலைமுறை அந்தப் பழைய வரி வடிவத்தைப் பார்த்தே இருக்காது. அவர்களுக்காக இது)
.

இந்த வருஷமாவது மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தேன். வருஷமே முடியப் போகிறது! சரி, பார்த்து வைப்போம் என்று ஜெயமோகன் தளத்தில் வெளியான கி.ரா. கலந்துரையாடல் நிகழ்ச்சியைப் பார்த்தேன்.

கி.ரா.வைப் பார்ப்பதே நெகிழ்ச்சியாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருந்தது. 97 வயதாம். என் வீட்டு பெரிசு போலவே உணர்ந்தேன். அவ்வப்போது ramble ஆனாலும் கோர்வையாகத்தான் பேசுகிறார். உண்மையில் அவர் ramble ஆகும்போது இன்னும் நெகிழ்ச்சியாக இருந்தது. அ. முத்துலிங்கம் உங்கள் எழுத்து வேகம் தடைப்படுமா, எப்படி மீள்வீர்கள் என்று கேட்டால் அவர் தான் பொற்கொல்லர் (ஆசாரி) ஜாதியினரின் கண்டனத்துக்கு உள்ளானதை, அதனால் ஏற்பட்ட மன வருத்தத்தைப் பற்றி பேசுகிறார். ஒரு மணி நேரம் போனதே தெரியவில்லை.

சின்னச் சின்ன பிற சந்தோஷங்கள் வேறு. அ. முத்துலிங்கம், ஜெயமோகன் இருவரும் கலந்து கொண்டது, ஜாஜாவைப் பார்த்தது…

பாருங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன். இப்படி ஒரு நிகழ்ச்சியை ஏற்பாடு செய்த விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய வட்டத்துக்கு வாழ்த்துக்கள்!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கி.ரா. பக்கம்

கி.ரா. பேட்டி

ki.raaபத்திரிகையாளர் சமஸ் கி.ரா.வை எடுத்த ஒரு பேட்டி. கி.ரா. பாலியல் கல்விக்கு கொடுக்கும் முக்கியத்துவம் என் கண்ணில் சரியானதுதான், ஆனால் கால தாமதமானது. இந்த இணைய காலத்தில் பாலியல் கல்வியின் தேவை குறைந்துவிட்டது என்றுதான் நினைக்கிறேன்.

காந்தி, நேரு, நேதாஜி பற்றிய அவரது கருத்துக்கள் ஒரு பெருசின் விரக்தியோடு வெளிப்படுகின்றன. நான் இன்னும் இந்தியாவின் எதிர்காலம் மீது நம்பிக்கை உள்ளவன். இன்றைய குறைகள் எல்லாம் கடந்து போகும் என்று நினைப்பவன். ஆனால் எனக்கும் அவரைப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

முழு பேட்டியையும் இங்கே படிக்கலாம்.


தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கி.ரா. பக்கம்

கி. ராஜநாராயணனுக்கு சாஹித்ய அகாடமி பரிசு கிடைத்தபோது

கி.ரா.வுக்கு எழுபது வயதில், 1991-இல் சாஹித்ய அகாடமி விருது கிடைத்தது. (அப்படி என்றால் இப்போது அவருக்கு கிட்டத்தட்ட தொண்ணூறு வயதா! சீக்கிரம் பத்மஸ்ரீ, பத்மபூஷன் ஏதாவது கொடுங்கப்பா!) அப்போது அவர் விகடனுக்கு அளித்த பேட்டி. நன்றி, விகடன்!

ரசிகமணி டி.கே.சி.யின் கடைசி காலத்து சீடரான கி.ரா.வின் முழுப் பெயர் ராயங்கலஸ்ரீ கிருஷ்ணராஜ நாராயணப் பெருமாள் ராமானுஜம். மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு புதுவை பல்கலைக்கழகம் நாட்டுப் புறக்கதைகளைத் தொகுத்துக் கொடுக்கச் சொல்லி அழைக்க, அதற்காகப் புதுவை வந்தவர் அப்படியே தங்கிவிட்டார். 70 வயதிலும், தனது 60 வயது மனைவி கணவதி அம்மாளுடன் புதுவை நேரு வீதியில் கலகலப்பான மூடில் ஷாப்பிங் வருவார் கி.ரா.!

முந்தா நாள் (18.12.91) ராத்திரி ஏழரைக்கு டி.வி. தமிழ் நியூஸ்லே எனக்குச் சாகித்ய அகாடமி பரிசு கிடைச்சிருக்குன்னு சொன்னவுடனே, பெரிய குதூகலம் ஏதும் இல்லே. மாறா, அவ்ளோ தூரம் டெல்லிக்குப் போய் பரிசை வாங்கணுமேங்கிற மலைப்புதான் ஏற்பட்டுச்சு! ஏன்னா, பயணம்னாலே எனக்கு ஒரு பயம், தயக்கம், அலுப்பு, சலிப்பு!

இந்தப் பரிசு, விகடனில் நான் எழுதின கோபல்லபுரத்து மக்களுக்காகக் கிடைச்சதுலே எனக்குத் திருப்திதான் என்றாலும், 1976-லே சத்தியமூர்த்தியோட மகள் லட்சுமி கிருஷ்ணமூர்த்தி வெளியிட்ட என்னோட நாவலான கோபல்ல கிராமத்துக்கே இது கெடைச்சிருக்கணும்.

ஆனா, இப்போ கிடைச்சதிலே ஒரு சந்தோஷம் என்னன்னா, அப்போ சாகித்ய அகாடமி பரிசுத் தொகை 5,000 ரூபாய்; இப்போ 25,000 ரூபாய்ங்கறதுதான்!

ஆந்திராவிலிருந்து இருநூறு வருஷங்களுக்கு முன்னாலே எங்களோட கரிசல் பாலைவனத்துலே தங்கி, அதை ஊராக்கிய கம்மா நாயுடு பரம்பரையினரைப் பத்தின இந்த நாவல்ல, அந்த மக்களின் பிரச்னைகள், வாழ்க்கை முறைகளைச் சொன்னாலும், எனக்கும் முந்தி இப்படிக் கரிசல் சொன்னவர் எழுத்தாளர் கு.அழகிரிசாமிதான்.

அழகிரிசாமி கரிசல் இலக்கியம் தொடங்கினார். ‘இதோ, இதுதான் கரிசல் இலக்கியம்’ என அதற்கு ஒரு முழுமை கொடுத்தவன் நான். மேலும், அழகிரிசாமி கரிசல் மட்டும் சொல்லாமல், எல்லாவற்றையும் எழுதினார். ஆனால், நானோ அதை மட்டுமே சொன்னேன்; சொல்கிறேன்; சொல்வேன்!

கணையாழி காலம்கிற மாதிரி அப்போ சரஸ்வதி (இதழ்) காலம். விஜயபாஸ்கரன் அதோட ஆசிரியர். ஜெயகாந்தன், சுந்தர ராமசாமியெல்லாம் அதிலேயிருந்துதான் பொறந் தாங்க. நானும் அப்போ கம்யூனிஸ்ட்டா? அதால, ஜெயகாந்தன் மூலமா ‘சரஸ்வதி’க்கு நான் அறிமுகம் ஆனேன். அதுலே எழுதத் தொடங்கினேன். நானும் அங்கேதான் பொறந்தேன். முன்னே, 1971-ல் தமிழக அரசின் ஆயிரம் ரூபாய் பரிசு எனக்குக் கிடைச்சுது. அதற்கு அப்புறமும் தமிழக அரசோட மற்ற பரிசுகளும் கிடைச்சிருக்கு.

ஆனா, இப்போ – அப்போன்னு எப்பவுமே, எந்தக் காலத்திலுமே எனக்கு இலக்கிய தாகம், லட்சியம் என்கிறதெல்லாம் கொஞ்சமும் கிடை யாது. பார்க்கிறேன்; கேட்கிறேன்; சிந்திக்கிறேன்; எழுதறேன். அவ்ளோதான்! அப்படி என் மக்களைப் பற்றி எழுத ஆசைப்பட்டேன்; எழுதுகிறேன். அவை பிரசுரமாகின்றன. அவ்ளோதான்! இதற்குப் பணமும் கிடைக்கிறதே, அப்புறம் என்ன!

– மகிழ்ச்சியாய்க் கூறிய ராஜநாராயணன், தொடர்ந்தார்…

பணத்துக்காகச் சும்மாவேனும் எழுதிக் குவிப்பது, கொட்டுவதிலெல்லாம் எனக்கு உடன்பாடில்லை. நிதானமா எழுதணும்; அதனால அது சிறப்பா இருக்கணும்னு விரும்பறேன்.

முதல்ல நிறைய நாட்டுப்புறக் கதைகளைத் திரட்டி, சேகரிச்சுப் பின்னால எழுதப்போறேன். அதுலயே இனிமே முழுசா கவனம் பண்ணணும்னு நெனச்சிட்டிருக்கேன். இந்த நிதானத்துக்குக் காரணம் சின்ன வயசிலிருந்தே எனக்கு இசையிலே ஏராள ஈடுபாடு; அதுதான் பாட்டு கத்துக்கிட்டேன்; தொண்டையிலே கட்டி வந்து நின்னுபோச்சு. பின்னாலே வயலின் கத்துக்கப் போனேன்; அதுவும் ரொம்ப நாள் நீடிக்கலை!

சின்ன வயசிலே இடைசெவலில் என் வீட்டுக்கு எதிர் வீட்டில்தான் காருகுறிச்சி அருணாசலம் மாப்பிளெ ஆனார். அவர் நாதஸ்வர வித்வான் என்கிறதைவிட, ரொம்பவும் சிறந்த பாடகர். மாமனார் வீட்டுக்கு வந்து அங்கே சட்டையைக் கழற்றிப் போட்டுவிட்டு நேரே எங்க வீட்டுக்கு வந்து உட்கார்ந்து பாட ஆரம்பித்து விடுவார். நான் அவரோட பாட்டின் பரம ரசிகன்.

எனக்குள் ஒரு வேடிக்கை உண்டு. ஒரு தச்சு ஆசாரி அழகா நாற்காலி செஞ்சா, அதைச் செய்யணும்னு எனக்கும் தோணும். சவத்துக்கு அடிக்கிற மோளத்திலே லயிச்சு, அப்படி வாசிக்க நினைப்பேன். எட்டாவது வரை ஸ்கூலுக்குப் போனேன்; ஆனா படிக்கல; ஸ்கூல்ல எதுவுமே படிக்கல. நான் படிச்சதெல்லாம் வெளியிலே இந்தப் பரந்த உலகத்திலேதான். எல்லாத்துக்கும் ஆசைப்பட்டேன்; எல்லாத்திலேயும் லயிச்சேன்; கடைசியிலே எதுவுமே நிக்கலே. அதான் எழுத ஆரம்பிச்சுட்டேன்!

என்று குற்றால அருவி போலக் கலகலவென பொழிகிறார் கி.ரா.