நானும் ஹிந்து மதமும்

ஜெயமோகன் “ஹிந்து என உணர்தல்” என்று சமீபத்தில் ஒரு பதிவு எழுதி இருக்கிறார்.

அவரது பதிவை இப்படி சுருக்கிக் கொள்கிறேன்.

  • அறிவியக்கத்தில் செயல்படுபவன் மரபு குறித்து அறிந்திருக்கவேண்டும், ஆராயவேண்டும், தன்னுணர்வுடன் அதைக் கையாள வேண்டும்.
  • மரபின் சிந்தனைகளின் பெரும் பகுதி மதத்திலேயே உள்ளது.
  • மதம் வெறும் நம்பிக்கையோ, ஆசாரங்களின் தொகுதியோ, சட்ட திட்டங்களோ மட்டும் அல்ல. அது ஒரு மாபெரும் அறிவுத்தொகை. எந்த மதமாக இருந்தாலும் சரி, அது குறைந்தது ஆயிரமாண்டுகளாக மானுடசிந்தனை செயல்பட்ட ஒரு பெருக்கின் பதிவாகவே நமக்கு கிடைக்கிறது.
  • அதிலும் இந்து மதம் மிகத் தொன்மையானது. அதன் ஒரு பகுதி வரலாற்றுக்கும் முந்தைய பழங்காலத்தில் உள்ளது.
  • இந்த பெரும்பெருக்கின் தொடர்ச்சியாக என்னை நான் உணரும்போது சிந்தனையில் பண்பாட்டில் ஒரு பெருஞ்செல்வத்தை அடைந்தவனாகிறேன். அதை என்னால் இழக்கமுடியாது. ஆகவேதான் நான் இந்து.
  • நான் அப்படி இந்து மதத்துடன் என்னை அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளும்போது ஒரு மகத்தான மரபுடன் இணைகிறேன். என் அடையாளத்தை அவ்வாறு உருவாக்கிக் கொள்கிறேன். பெரும் கனவுகளைக் காண்கிறேன். அதை தவிர்த்துவிட்டு நான் எந்த அடையாளத்தைச் சூடிக்கொள்ளவேண்டும்?
  • எந்த மதத்தின், சிந்தனை மரபின் நடைமுறை உலகியலுக்கும் அதன் லட்சியவாதத்துக்கும் தூரம் இருக்கத்தான் செய்கிறது. தூரம் மதத்துக்கு மதம், மரபுக்கு மரபு வேறுபடுகிறது. அந்த தூரத்தை வைத்து ஒரு மரபை நிராகரிப்பதில் பொருளில்லை.
  • தனிப்பட்ட முறையில் வேதாந்தம் ஜெயமோகனின் தேடலுக்கான வழி.

என் பதின்ம வயதுகளில் மனிதன்தான் கடவுளை உருவாக்கினான், கடவுள் எல்லாம் சும்மா டுமீல், ஆனால் எதற்கும் கொஞ்சம் பக்தியோடு இருந்து கொள்வோம், தப்பித் தவறி உண்மையிலேயே கடவுள் இருந்து தொலைத்துவிடப் போகிறார் என்றெல்லாம் நானே சொந்தமாக புரட்சிகரமாக யோசித்து சில முடிவுகளை அடைந்திருந்தேன். வயது அதிகரிக்க அதிகரிக்க சில சமயம் ஆஸ்திகனாக, சில சமயம் நாஸ்திகனாக, சில சமயம் இரண்டும்கெட்டானாக எல்லாம் இருந்திருக்கிறேன்.

ஆனால் அன்று தோன்றியவைதான் அனேகமாக இன்றும்; நான் ஹிந்துவாகப் பிறந்தது ஒரு விபத்து. ஹிந்துவாகப் பிறந்தது மட்டுமல்ல, ஆணாகப் பிறந்ததும் விபத்துதான்; தமிழனாக, இந்தியனாக, மத்தியதர வர்க்க குடும்பத்தில், அய்யர் ஜாதியில் பிறந்தது எல்லாம் விபத்துதான். விபத்தைப் பற்றி பெருமை அடைய எதுவுமில்லை, அதனால் “உயர்ந்த” அய்யர் ஜாதிக்காரன் என்றோ, பல நூறு ஆண்டுகள் முன்னால் ஓதப்பட்ட யஜுர்வேத மரபினன் என்றோ, விஸ்வாமித்ரரும் கடவுளின் அவதாரம் என்றே கருதப்படும் பரசுராமரும் என் குல மூத்தவர்க்ள என்றோ, கல்லானாலும் கணவன் என்று மனைவியை விட ஒரு படி உயரத்தில் இருக்கிறேன் என்றோ, கல்தோன்றி மண்தோன்றாக் காலத்தே முன்தோன்றிய மூத்த தமிழ்க் குடியினன் என்றோ, இந்தியன் என்றோ, ஹிந்து என்றோ எந்தப் பெருமிதமும் இல்லை; அதே நேரத்தில் எந்தச் சிறுமையும் இல்லை. யாதும் ஊரே; யாவரும் கேளிர். யாரோ எப்போதோ போட்ட எல்லைக் கோடுகளில் எனக்கென்ன பெருமிதம்? தீதும் நன்றும் பிறர் தர வாரா, அந்தப் பிறரில் ராமனும் கிருஷ்ணனும் வியாசனும் காந்தியும் புதுமைப்பித்தனும் அசோகமித்ரனும் ஜெயமோகனும் இருந்தாலும் சரி; மாபெரும் மரபு ஒன்றின் தொடர்ச்சியான பல கோடி கண்ணிகளில் ஒருவனாக இருந்தாலும் சரி.

அதற்காக பெருமிதம் என்பதே இல்லையா? கொஞ்சூண்டு இருக்கிறது. ஒட்டுமொத்த மனித இனத்தின் சாதனைகளுக்காக. என் பெண் கலிஃபோர்னியாவில் சாண்டா பார்பரா என்ற இடத்தில் படித்தாள். நாங்கள் வசிக்கும் இடத்திலிருந்து நான்கு மணி நேர கார் பயணம். ஒவ்வொரு முறையும் மலைகளை அகழ்ந்து ரோடு போட்டவர்களை நினைத்து வியந்திருக்கிறேன். சான் ஃப்ரான்சிஸ்கோவின் கோல்டன் கேட் பாலத்தைக் கண்டு பெருமிதம் கொண்டிருக்கிறேன். மகாபலிபுரத்தின் மகிஷாசுரன் புடைப்புச் சிற்பம் என் மனதை விம்மச் செய்கிறது. கைலாசநாதர் கோவிலைக் கண்டபோது என் மார்பு விரிந்ததை உணர்ந்தேன். கோடலின் தேற்றம், ரூதர்ஃபோர்டின் பரிசோதனைகள், Riemann’s hypothesis, NP vs P problems என்று மனித குலத்தின் சாதனைகளுக்காக பெருமிதம் கொள்கிறேன். தஞ்சை பெரிய கோவிலை வடிவமைத்த பெயரில்லாதவர்கள்; சிஸ்டைன் ஆலயத்தின் மேற்கூரையில் ஓவியம் தீட்டிய மைக்கலாஞ்சலோ; கோனிக்ஸ்பர்கின் ஏழு பாலங்களையும் ஒரே ரவுண்டில் கடக்க முடியுமா என்று சிந்தித்த ஆய்லர்; என்று பல ஆயிரம் சாதனையாளர்களை நினைத்து பெருமிதம் கொள்கிறேன். அந்தப் பெருமிதத்தில் “அவனே அறிவான்; ஒரு வேளை அறியானோ?” என்ற ரிக்வேதப் பாடலும் உண்டு; “அவரோ வாரார்; முல்லையும் பூத்தன” என்று குறுந்தொகைப் பாடலும் உண்டு; “உன்னித்தெழுந்த என் தடமுலைகள் மானிடர்க்கென்று பேச்சுப்படில் வாழ்கிலேன்” என்ற ஆண்டாள் பாசுரமும் உண்டு; “It tolls for thee” என்ற ஜான் டோன் கவிதையும் உண்டு. “How Dark?” என்ற வோலே சோயிங்கா கவிதையும் உண்டு. மகாபாரதமும் உண்டு. கில்கமேஷும் உண்டு. அர்த்தசாஸ்திரத்தின் இரக்கமே அற்ற லாஜிக்கும் உண்டு. ஷேக்ஸ்பியரும் உண்டு. மோபி டிக்கும் உண்டு. தியாகராஜரும் உண்டு. பீத்தோவனும் உண்டு. பீட்டில்ஸும் உண்டு. இட்லி தோசையும் உண்டு. கும்பகோணம் டிகிரி காப்பியும் உண்டு. அய்யர் வீட்டு பருப்பு ரசம் பிடிக்கும் என்பதால் அய்யங்கார் வீட்டு புளியோதரையோ, செட்டிநாடு கோழியோ,  கேரள சக்கைப் பிரதமனோ வங்காளத்து ரசகுல்லாவோ இத்தாலிய ரவியோலியோ ஜப்பானிய சுஷியோ பாஸ்டனின் க்ளாம் சௌடரோ ஃப்ரான்சின் க்ரீம் ப்ரூலேயோ விலக்கல்ல. அந்தப் பெருமிதத்தில் ஹிந்து மரபு, கிறிஸ்துவப் மரபு, யஜூர்வேத மரபு, திருப்புகழ் மரபு என்பதெலாம் தகவல்தான். உலகின் எந்த மூலையிலிருந்து வந்தது என்பது பெரிய விஷயமாகத் தெரியவில்லை.

இது பெருமிதமா, வியப்பா, சாதனையாளர்கள் முன் தலை தாழ்த்துவதா? எல்லாம் சேர்ந்து கட்டி அடித்த ஒரு உணர்வு என்பதுதான் சரி.

மரபுத் தொடர்ச்சி மகா முக்கியம்தான். யூக்ளிட் இல்லையேல் நியூட்டன் இல்லை. கியோட்டோ இல்லையேல் டாவின்சி இல்லை. வியாசர் இல்லையேல் ஜெயமோகன் இல்லை. திருப்பதி மலை ஏறும்போது இது வரை எத்தனை கோடி பேர் ஏறிய மலை, எத்தனை ஆயிரம் ஆண்டு ஏறிய மலை, எத்தனை ஆண்டு காலம் தரிசித்த சிலை என்ற எண்ணம் பெருநிறைவை எனக்கும் ஏற்படுத்துகிறது. வைத்தீஸ்வரன்கோவிலில் என் குழந்தைகளுக்கு மொட்டை அடிக்க வேண்டும் என்று பிடிவாதமாக இருந்திருக்கிறேன். ஆனால் நான் பிறந்த சூழலையும் தாண்டி இருப்பதும் என் மரபே. தாய்மொழியும், பாஸ்போர்ட்டும், (சில சமயம்) வணங்கும் தெய்வமும் என் மரபைக் குறுக்கி விடுவதில்லை.

ஜெயமோகனும் இதை கோடி காட்டுகிறார். அவருக்கு என் கருத்துகளில் ஆட்சேபணை எதுவும் இருக்காது என்று நினைக்கிறேன். அவர் சொல்ல வருவதை இப்படி புரிந்து கொள்கிறேன். ஹிந்து மதம் மாபெரும் அறிவுச் சிந்தனை தொடர்ச்சி. நம்முடைய விழுமியங்கள் மாறிக் கொண்டே இருக்கின்றன. ஒரு காலகட்டத்தில் நியாயமாகத் தெரிந்தது அநியாயம் என்று இன்று தெரியலாம். திருத்திக் கொள்வோம். அன்று உலகியல் ரீதியாக நடந்த அநியாயத்துக்காக இன்று ஹிந்து மதத்தை நிராகரிப்பதில் பொருளில்லை. அப்படி அவர் சொல்வதில் எனக்கு முழு சம்மதமே.

ஜெயமோகன் ஹிந்து மதத்துடன் தன்னை அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளும்போது ஒரு மகத்தான மரபுடன் இணைகிறார், அவரது அடையாளத்தைக் உருவாக்கிக் கொள்கிறார்., பெரும் கனவுகளைக் காண்கிறார், அதை ஏன் தவிர்க்க வேண்டும், வேறு எந்த அடையாளத்தைச் சூடிக்கொள்ளவேண்டும் என்று கேட்கிறார். அவரோடு நான் வேறுபடுவது இந்த ஒரு இடத்தில்தான், அதிலும் ஒரு சிறிய புள்ளியில்தான். நான் ஹிந்து மதத்திற்கும் வெளியே உள்ளதும் என் மரபேதான், அப்படி மனித இனம் என்று அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளும்போது இன்னும் மகத்தான மரபோடு இணைகிறேன், இன்னும் பெரும் கனவுகளைக் காண்கிறேன், அதை ஏன் தவிர்க்க வேண்டும் என்று கேட்கிறேன். அதாவது ஹிந்து என்று மட்டும் அடையாளப்படுத்திக் கூடாது என்பதல்ல, அது மட்டும் எனக்கு போதவில்லை, அதற்கு மேலும் அடையாளப்படுத்திக் கொள்ள விழைகிறேன்.

இப்படி சொல்கிறேனே! நான் அய்யர் ஜாதியில் பிறந்தவன். பொடி அடைத்த கத்திரிக்காய் கறியை சாப்பிடும்போது இதை எப்படிரா கண்டுபிடித்தார்கள் என்று மகிழ்ந்து கொள்கிறேன். நான் தமிழன்; “பெருங்களிறு வாங்க முரிந்து நிலம்படா நாருடை ஒசியலற்றே” என்று படிக்கும்போது இரண்டாயிரம் வருஷத்துக்கு முன்னாலேயே கவிதை எழுதிய என் முப்பாட்டனை நினைத்து பெருமை கொள்கிறேன். நான் இந்தியன். மகாபாரதத்தை விட உயர்ந்த இலக்கியம் உலகில் இல்லை என்று பெருமிதம் கொள்கிறேன். நான் மனிதன். டீகார்டஸ் வடிவ கணிதத்தை அல்ஜீப்ராவின் ஒரு பகுதியாக ஆக்கியதைப் பார்த்து ஆஹா! என்று வியக்கிறேன்.

ஆனால் ஹிந்துவாக இருப்பதில் பல சௌகரியங்கள் உண்டு. எதற்கு வேண்டுமானாலும் ஒரு முன் உதாரணம் கண்டுபிடித்துக் கொள்ளலாம். கடவுள் இல்லை என்று சொன்னாலும் ஹிந்துதான். மதநூல் , ஒரே குரு, என்று எதுவுமில்லை, அதனால் சிந்தனைகளுக்கு எந்தத் தடையும் இல்லை. அதனால் பதின்ம வயதிலிருந்தே – நான் சொந்தமாக மண்டையைக் குழப்பிக் கொள்ள ஆரம்பித்ததிலிருந்தே – நான் ஹிந்துவேதான். பைபிளில் அங்கங்கே தெரியும் லட்சியவாதம் என்னைக் கவர்ந்தாலும், யூத பார்சி மதங்களின் தொன்மை என்னைக் கவர்ந்தாலும் நான் ஹிந்துவேதான். எனக்கு வேண்டிய ஆன்மீகத் தேடலை நானேதான் முட்டி மோதி பூர்த்தி செய்து கொள்ள வேண்டும் என்று சொல்லும் ஒரே மதம்; எனக்கு ஆன்மீகத் தேடலே கிடையாதா, அது என் சொந்தப் பிரச்சினை என்று சொல்லும் ஒரே மதம் எனக்குத் தெரிந்த வரையில் ஹிந்து மதம் ஒன்றுதான். அதனால் நான் ஹிந்துவேதான். அடுத்த ஜென்மம் என்று ஒன்று இருந்தால்; அப்போதும் ஹிந்துவாகவேதான் பிறக்க விரும்புகிறேன். தீதும் நன்றும் பிறர் தர வாரா என்பதுதான் எனக்கு மதக் கோட்பாடு. (நாளை அதுவும் மாறலாம்.) கிருஷ்ணனும் அல்லாவும் ஏசுவும் ஜெஹோவாவும் கூட எனக்கு தீதையும் நன்றையும் தந்துவிட முடியாது என்றுதான் கருதுகிறேன். அந்தக் கோட்பாட்டை நான் ஹிந்து மதத்தில்தான் கடைப்பிடிக்க முடியும்.

நான் எழுதியதை மீண்டும் படித்தால் அறிவு, இலக்கிய, கலை சாதனைகள்தான் எனக்கு பெரிதாகத் தெரிகிறது என்பது எனக்கே தெளிவாகிறது. காந்தியைத் தவிர வேறு எந்த தலைவரும் எனக்கு முக்கியமாகப் படவில்லை. அலெக்சாண்டரும் சீசரும் ராஜராஜனும் ஜெங்கிஸ் கானும் பீட்டர் சக்ரவர்த்தியும் அக்பரும் சிவாஜியும் எனக்கு இரண்டாம்பட்சம்தான். ஒரு வேளை அறிவியல் சாதனைகள் என்று இந்திய மரபில் கொஞ்சம் தேடிக் கண்டுபிடிக்க வேண்டி இருப்பதால்தான் என் மனம் சுலபமாக இந்தியாவிற்கு வெளியே செல்கிறதோ என்னவோ. ஜெயமோகனுக்கு அறிவியல் எல்லாம் இரண்டாம் பட்சம்தான். அவருக்கு ஒரு பஞ்ச் டயலாக்! – “எனக்கு அழகியல்தான் முக்கியம், அறிவியல் அல்ல”

மறுபடியும் சொல்கிறேன். இதெல்லாம் கொஞ்சூண்டுதான். என் மரபு, என் குலம், என் இனம் இத்தனை சாதனைகள் புரிந்ததா என்ற வியப்புதான். (இதே மனித குலத்தின் சிறுமைகள் ஏன் எனக்கு பெரிதாகத் தெரியவில்லை, நான் ஏன் ஹிட்லரையும் ஔரங்கசீப்பையும் கோட்சேயையும் நினைத்து சோர்வடைவதில்லை என்பது எனக்கே இன்னும் தெளிவாகவில்லை.) நான் உண்மையில் பெருமிதம் கொள்வதும் சிறுமை கொள்வதும் என் செயல்களுக்காக மட்டுமே. அப்படி பெருமிதப்படும்படி இனி மேல்தான் ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்பதுதான் சோகம்…

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: பலதும்

மோடிக்கு இன்னொரு ஜே!

சிறுவர்களுக்கு, பதின்ம வயதினர் எழுதுவதை உற்சாகப்படுத்த இந்திய அரசு ஒரு திட்டத்தை அறிவித்திருக்கிறது. பார்க்கவே மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. இது உருப்படுமா, ஒன்றிரண்டு எழுத்தாளர்களாவது கிளம்பி வருவார்களா என்பதெல்லாம் அடுத்த விஷயம். இதெல்லாம் முக்கியம் என்று பிரதமர் மோடி உணர்ந்திருக்கிறார்; ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்று நினைக்கிறார்; முயற்சிக்கிறார் என்பதுதான் முக்கியம்.

உங்கள் பிள்ளைகள், உறவுக்கார குழந்தைகள், நண்பர்களின் பிள்ளைகள், தெரிந்த சிறுவர் சிறுமியர் யாராக இருந்தாலும் பங்கேற்கச் சொல்லுங்கள்!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: பலதும்

கரோனா வைரஸால் அதிகரிக்கும் புத்தக விற்பனை

பிபிசி தளத்தில் பார்த்த செய்தி புன்முறுவலை வரவழைத்தது.

ஜூம் சந்திப்புகள் (என் அலுவலகத்தில் மைக்ரோசாஃப்ட் டீம்ஸுக்கு முதல் இடம்) பணியில் இன்றியமையாத பங்காக மாறிவிட்டன. ஸ்லாக், ஸ்கைப் ஏதாவது தேவைப்படுகிறது. நானெல்லாம் அனேகமாக காணொளியை (வீடீயோ) அணைத்துவிட்டுத்தான் பங்கேற்கிறேன், ஆனால் சில சமயம் காணொளி தேவைப்படுகிறதுதான். வேட்டியோடு படுக்கையில் அமர்ந்துகொண்டு, நல்ல சட்டை மட்டும் போட்டுக் கொண்டு இருப்பது, பின்புலத்தை ஏதாவது புகைப்படமாக வைத்துக் கொள்வது எல்லாம் நானும் செய்திருக்கிறேன்.

மக்கள் ஒரு படி மேலே போகிறார்கள். இந்த சந்திப்புக்களுக்காகவே புத்தகங்களை வாங்குகிறார்கள், படிக்கிறார்களோ இல்லையோ, புத்தகங்கள் நிறைந்த அலமாரிகளை பின்புலத்தில் வைத்துக் கொள்கிறார்கள். கரோனா வைரஸ் நம்மை என்னவெல்லாம் செய்ய வைக்கிறது!

நீங்கள் என்ன செய்கிறீர்கள்? கீழே வெறும் உள்ளாடை, மேலே கோட்டும் சூட்டும் அணிந்து சந்திப்புகளில் பங்கேற்றதுண்டா? உங்கள் உத்திகள் என்ன? பகிர்ந்து கொள்ளுங்களேன்!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: பலதும்

மோடிக்கும் மாரியப்பனுக்கும் ஒரு ஜே!

பழைய செய்திதான், ஆனால் இப்போதுதான் என் கண்ணில் பட்டது.

எங்கோ நாட்டின் தென்மூலையில் யாரோ ஒரு நாவிதர் தன் கடையிலேயே ஒரு நூலகம் வைத்திருப்பதைக் கண்டுபிடித்து அந்தத் தகவலை நாட்டின் பிரதமரிடம் கொண்டு போய் சேர்த்த பெயர் தெரியாத அந்த பிரதமரின் உதவியாளருக்கு முதல் ஜே!

இந்த மாதிரி விஷயங்கள் எனக்கு முக்கியமானவை, நாட்டுக்கும் அவை முக்கியமானவையாக இருக்க வேண்டும், நாட்டு மக்களுக்கு இந்த மாதிரி விஷயங்கள் முக்கியமானவை என்று உணர்த்த வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன் என்று தன் உதவியாளர்களிடம் புரிதலை ஏற்படுத்தி இருக்கும் பிரதமர் மோடிக்கு இரண்டாவது ஜே!

தகவலை சும்மா போகிற போக்கில் ஒரு வரியாக சொல்லிவிட்டு கடந்து போகாமல் மாரியப்பனை அழைத்துப் பேசியதற்கும்; மாரியப்பனுக்கு ஹிந்தி தெரியாது, ஆங்கிலம் தெரியாமல் இருக்கலாம் என்பதால் அவரிடம் முயன்று தமிழில் பேசியதற்கும்; மாரியப்பனின் பதில்கள் நாட்டின் பெருவாரியான மக்களுக்கு சென்று சேர வேண்டும் என்பதற்காக அவற்றின் ஹிந்தி மொழிபெயர்ப்பை எடுத்துச் சொன்னதற்கும்; மோடிக்கே இன்னுமொரு ஜே, மூன்றாவது ஜே!

கடைக்கு வருபவர்களுக்காக ஒரு நூலகத்தை ஏற்படுத்தியதற்கும்; அதில் புத்தகத்தை எடுத்துப் படிப்பவர்களுக்கு கட்டணத்தில் தள்ளுபடி தந்து படிக்கும் பழக்கத்தை ஊக்குவிப்பதற்கும்; இன்றில்லாவிட்டால் நாளை பிரதமர் நம்மை அழைத்துப் பேசுவார் என்ற எதிர்பார்ப்புகள் இல்லாமல், புகழுக்காகவோ, பணத்துக்காகவோ, பிரபலத்துக்காகவோ இல்லாமல் ஆத்மார்த்தமாக இதை செய்வதற்காக மாரியப்பனுக்கு எல்லார்க்கும் போட்டதை விட பெரிய ஜே, கடைசி, நான்காவது ஜே!

பின்குறிப்பு: மாரியப்பனுக்கு பிடித்த புத்தகம் திருக்குறளாம். என் கண்ணில் பட்ட சில புத்தகங்கள் – சுந்தர ராமசாமி சிறுகதைகள், புதுமைப்பித்தன் சிறுகதைகள், வீரபாண்டியன் மனைவி, தொல்காப்பியப் பூங்கா, திருவாசகம், திருமந்திரம், திவ்யப் பிரபந்தம். எஸ்ராவின் புகைப்படம் ஒன்றை மாட்டி இருக்கிறார்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: பலதும்

மீள்பதிவுகள் – ஒரு விளக்கம்

சமீபத்தில் ஒரு பத்து பன்னிரண்டு பழைய பதிவுகளை (ஆஹா, பானாவுக்கு பானா, என்ன ஒரு எதுகை மொகனை) மீள்பதித்திருந்தேன். நண்பர் பாஸ்டன் பாலா என்ன அரைத்த மாவையே அரைக்கிறாய் என்று கேட்டிருந்தார்.

இந்தத் தளத்தை ஆரம்பித்து பத்து வருஷத்துக்கு மேலாகிறது. அப்போதும் சரி, இப்போதும் சரி, இந்தத் தளத்துக்கு நாற்பது ஐம்பது ரெகுலர் வாசகர்கள் இருந்தால் அதிகம். ஆனால் அன்றிருந்த வாசகர்களில் பலரும் இன்றில்லை. ஆரம்ப கால பதிவுகளில் பத்து பதிவுகளில் ஒன்றிரண்டு இன்றும், இன்றைய வாசகர்களுக்கும் relevant ஆக இருப்பது தெரிகிறது. வாசகர்களுக்கு மட்டுமல்ல, எனக்குமே அப்படி பத்திலே ஒன்றிரண்டு relevant ஆக இருக்கிறது. அனுராதா ரமணன் பற்றி எழுத அன்று பத்து புத்தகமாவது படித்திருப்பேன், ஒரு நாலைந்து மணி நேரமாவது செல்வழிந்திருக்கும். இன்று ஐந்து நிமிஷம் கூட செலவழிக்க எனக்கு நேரமும் இல்லை, stamina-வும் கிடையாது. அப்படியே இருந்தாலும் அந்த நேரத்தை War and Peace-ஐப் படிப்பதிலோ, வெண்முரசைப் படிப்பதிலோதான் செலவழிக்க விரும்புகிறேன். ஆனால் முதல் ஜனாதிபதி ராஜேந்திர பிரசாதின் At the Feet of Mahatma Gandhi புத்தகம் கண்ணில் பட்டால் புரட்டியாவது பார்ப்பேன். புத்தகம் நன்றாகவே நினைவிருக்கிறது, இருந்தாலும் மீண்டும் படிக்க விரும்பும் புத்தகம். அந்தப் புத்தகம் பற்றி உணர்ந்ததை இந்தத் தளத்தின் இன்றைய வாசகர்களோடு பகிர்ந்து கொள்ள விருப்பமும் இருக்கிறது.

அப்படித்தான் இந்த மீள்பதிவுகள் ஆரம்பித்தன. இதற்கு முன்னும் அவ்வப்போது எதையாவது மீள்பதிப்பேன், ஆனால் அவற்றுக்கு எந்த விதிமுறையும் கிடையாது. சித்தம்போக்கு சிவன்போக்குதான். ஆனால் இந்த மீள்பதிவுகளுக்கு என் மனதில் சில விதியறைகள் இருக்கின்றன.

  • பதித்து ஐந்து வருஷமாவது ஆகி இருக்க வேண்டும்.
  • இன்றும் எனக்கு relevant ஆக இருக்க வேண்டும்.
  • இந்தப் புத்தகம் படிக்க வேண்டியது என்று எனக்குத் தோன்ற வேண்டும். அதாவது சில சமயம் இந்தப் புத்தகத்தை தவிருங்கள் என்று எழுதி இருப்பேன், அந்தத் தவிர்த்துரை எல்லாம் மீள்பதிப்பதற்கில்லை, பரிந்துரை மட்டுமே. இன்றைக்கு இந்தத் தளத்திற்கு வருபவர்களிடம் படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கக் கூடியதாக இருக்க வேண்டும்.
  • அல்லது என் எண்ணங்கள் குறிப்பிடத் தக்க அளவு மாறி இருக்க வேண்டும். ஏறக்குறைய புதிய பதிவாகவே இருக்க வேண்டும்.

என் காரணங்களை பாஸ்டன் பாலா ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்று எந்தக் கட்டாயமும் இல்லை. ஆனால் இவை என் காரணங்கள்…

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: பலதும்

நூலகத்திலிருந்து எட்டு மில்லியன் திருட்டு

அது என்னவோ ஒரு வாரமாக நூலகத்திலிருந்து திருட்டு என்று செய்தியாக கண்ணில் படுகிறது. போன் பதிவில் ஐம்பது வருஷத்துக்கு முந்தைய திருட்டு. இந்தத் திருட்டு ஐந்து வருஷத்துக்கு முன்னால்தான் வெளிச்சத்துக்கு வந்திருக்கிறது, ஆனால் இருபது முப்பது வருஷங்களாக நடந்த திருட்டு. அது அசோகமித்திரன் கதை போல வாழ்க்கையின், திட்டங்களின் அபத்தத்தைக் காட்டுகிறது. இது ஷெர்லக் ஹோம்ஸின் புகழ் வெற்ற வசனத்தை நினைவுபடுத்துகிறது – When you have eliminated the impossible, whatever remains, however improbable, must be the truth.

நூலகம் பிட்ஸ்பர்கில் உள்ள கார்னகி நூலகம். பல அரிய புத்தகங்கள் இருந்திருக்கின்றன. 1644-இல் பதிக்கப்பட்ட Blaeu Atlas. 276 maps – அன்றைய ஐரோப்பியர்களுக்கு தெரிந்த உலக்த்தைப் பற்றிய முழு விவரங்களுக்கும் இருந்திருக்கின்றன. “செவ்விந்தியர்களின்” 1500 புகைப்படங்கள் அடங்கிய ஒரு புத்தகம். (272 பிரதிகள் மட்டுமே அச்சடிக்கப்பட்டிருக்கின்றன, 2012-இல் ஒரு பிரதி கிட்டத்தட்ட 3 மில்லியன் டாலர்களுக்கு விற்கப்பட்டிருக்கிறது). புகழ் பெற்ற ஓவியர்/உயிரியல் ஆராய்ச்சியாளர் ஆடுபானின் புத்தகம் ஒன்று. சர் ஐசக் நியூட்டன், அமெரிக்காவின் இரண்டாவது ஜனாதிபதி ஜான் ஆடம்ஸ், மூன்றாவது ஜனாதிபதி தாமஸ் ஜெஃபர்சன், பொகோஷியோ எழுதிய டெகமெரானின் முதல் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு, ஆடம் ஸ்மித் எழுதிய Wealth of Nations, ஜார்ஜ் எலியட் எழுதிய Silas Marner போன்ற பல புத்தகங்களின் மிக அரிய first editions…

அஜாக்கிரதையா? இல்லவே இல்லை. 1992-இல் க்ரெக் ப்ரையோரே (Greg Priore) என்பவர் நூலக அதிகாரியாக சேர்ந்திருக்கிறார். பார்த்து பார்த்து பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளை செய்திருக்கிறார். அரிய புத்தகங்கள் ஆலிவர் ரூம் என்ற அறையில் இருக்கின்றன. அதன் உள்ளே வர ஒரே ஒரு வழிதான். வெகு சில சாவிகளே உள்ளன. நாளில் சில மணி நேரம் மட்டுமே அறை திறந்திருக்கும். அந்த நேரத்தில் ப்ரையோரே அங்கே உட்கார்ந்து வருபவர் போகிறவர்களைக் கண்காணிப்பார். உள்ளே நுழைபவர்கள் கையெழுத்திட வேண்டும். தங்கள் கோட்டுகள், பைகள் எல்லாவற்றையும் வெளியே வைத்தாக வேண்டும். உங்களுக்கு புத்தகம் வேண்டுமென்றால் ப்ரையோரேவைக் கேட்க வேண்டும். அவர்தான் எடுத்துத் தருவார். திரும்பித் தரும்போது புத்தகத்தை நன்றாக சரிபார்ப்பார். புகைப்படங்கள் நிறைந்த புத்தகத்திலிருந்து எதையும் கிழித்துவிட்டார்களா என்று பார்த்துக் கொள்வார். காமெராக்கள் அறையில் நடப்பதை கண்காணித்துக் கொண்டே இருக்கும்.

பிறகு எப்படித்தான் திருட்டு நடந்தது? When you have eliminated the impossible, whatever remains, however improbable, must be the truth. திருடியது ப்ரையோரேவேதான். Roger Ackroyd நாவலைத்தான் நினைத்துக் கொண்டேன்.

ப்ரையோரேவின் பிள்ளைகள் கொஞ்சம் பணச் செலவு பிடிக்கும் பள்ளிகளில், கல்லூரிகளில் படித்தார்கள். பணம் பத்தவில்லை. என்ன செய்வது? அவ்வப்போது ஒரு அரிய புத்தகத்தை, இல்லாவிட்டால் புத்தகத்திலிருந்து ஒரு ஓவியத்தை, ஃபோட்டோவை கிழித்துக் கொண்டு போய் விற்றிருக்கிறார். நாலைந்து வருஷம் முன்னால் ஆடிட் நடந்தபோது பிடிபட்டிருக்கிறார். சோகம் என்னவென்றால் அவருக்கு வீட்டுச் சிறை என்று ஒரு வருஷம் மட்டுமே தண்டனை.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: பலதும்

தொடர்புடைய சுட்டி: நூலகத் திருட்டு

கூடன்பர்க் பைபிள் திருட்டு

கூடன்பர்க் முதன்முதலாக புத்தகங்களை அச்சிட்டவர். முதலில் அச்சிடப்பட்ட புத்தகம் பைபிள்தான். 1455-இல் அவர் அச்சிட்ட பைபிளுக்கு உலகில் 47 பிரதிதான் இருக்கிறதாம். (எங்கோ 48 பிரதி என்றும் படித்தேன்). அதில் ஒன்று ஹார்வர்ட் பல்கலைக்கழக நூலகத்தில் இருக்கிறது.

1969-இல் விடோ அராஸ் அதைத் திருட முயன்றிருக்கிறான். அப்போது அவனுக்கு வயது 19. அன்று சிசிடிவி காமெராக்கள், எச்சரிக்கை மணிகளும் (alarm) கிடையாது. இரண்டு பெருங்கதவுகளுக்குப் பின்னால் இரட்டை அடுக்கு கண்ணாடிப் பேழை ஒன்றில் பைபிள் இருக்கிறது. கதவுகளுக்கு நூலகத்தின் மற்ற பூட்டுகள் மாதிரி இல்லாமல் வேறு விதப் பூட்டு. ஜன்னல்கள் தரையிலிருந்து ஐம்பது அடி உயரத்தில், எல்லாவற்றிலும் இரட்டை அடுக்கு கண்ணாடி.

அராஸின் திட்டம் மிக எளிமையானது. ஒரு நாள் மாலை நூலகத்தின் கழிப்பறை ஒன்றில் ஒளிந்து கொள்கிறான். ஒரு முதுகுப்பையில் (backpack) சின்ன சுத்தியல், ஸ்க்ரூட்ரைவர், டேப், முடிச்சுகள் உள்ள பலமான 40 அடி நீளக் கயிறு இத்யாதி. இரவு பத்து மணிக்கு கழிப்பறையின் ஜன்னல் மூலம் நூலகத்தின் கூரையில் ஏறுகிறான். அங்கே கயிறைக் கட்டுகிறான். கயிற்றில் இருக்கும் முடிச்சுகளை கைப்பிடியாகவும் கால்பிடியாகவும் பயன்படுத்தி கீழே இறங்குகிறான். கயிறு முடியும் இடம் ஜன்னல். ஜன்னலின் ஆறடி உயர வெளிக்கண்ணாடி மீது டேப்பை ஒட்டுகிறான். அதை உடைக்கும்போது கண்ணாடி சிதறல்கள் வெளியே விழாமல் டேப் தடுக்கிறது. உள்ளே சென்று உள்கண்ணாடியின் ஒரு சின்ன பகுதியை உடைக்கிறான். புத்தகம் இருக்கும் கண்ணாடிப் பேழைக்குப் போய்விட்டான். அடுத்தப்படி பேழையையும் உடைத்து புத்தகத்தை எடுத்து தன் முதுகுப்பையில் திணித்துக் கொள்கிறான். வந்த வழியே திரும்பி மீண்டும் கயிறு வழியாக மேலே ஏற ஆரம்பிக்கிறான்.

புத்தகம் அல்ல. புத்தகங்கள். புதிய ஏற்பாடு ஒரு புத்தகம், பழைய ஏற்பாடு ஒரு புத்தகம். அவன் கணிக்கத் தவறியது இந்தப் புத்தகங்களின் எடை. இரண்டும் சேர்ந்து 25 கிலோ இருக்கும். இந்த எடையைத் தூக்கிக் கொண்டு மேலே ஏற முடியவில்லை. கீழேயும் இறங்க முடியாது. ஏனென்றால் கயிறு ஜன்னல் வரைக்கும்தான் இருக்கிறது, அதற்குக் கீழே ஐம்பது அடி. வசமாக மாட்டிக் கொண்டான்.

கடைசியில் எடை தாங்காமல் கீழே விழுகிறான். தலையில், தொடையில் எலும்பு முறிவு. இவனது முனகல்கள் கேட்டு காவலாளிகள் வந்து இவனைக் காப்பாற்றி இருக்கிறார்கள். உண்மையில் அவனைக் காப்பாற்றியது அந்தப் புத்தகங்கள்தான், அவற்றின் மேலாகத்தான் விழுந்திருக்கிறான். புத்தகங்களுக்கு சின்ன அளவில் சேதம்.

இதை அசோகமித்திரனோ, முத்துலிங்கமோ சிறுகதையாக எழுதி இருந்திருந்தால் பெரிதும் சிலாகித்திருப்பேன். Truth is indeed stranger than fiction…

நீதிமன்றத்தில் மனநிலை சரியில்லை என்று விடுதலை அடைந்திருக்கிறான்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: பலதும்

தொடர்புடைய சுட்டி: ஹார்வர்டில் திருட்டு 1, ஹார்வர்டில் திருட்டு 2

கேரளத்தில் ஒரு நூலகம்

கேரளத்தில் கரயில் என்ற ஊரில் இப்படி ஒரு நூலகம் கட்டப்பட்டிருக்கிறதாம். லால் பஹதூர் வயனசாலா மற்றும் கிரந்தாலயம். புகைப்படத்தைப் பார்க்கும்போதே மனம் மலர்கிறது!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: பலதும்

கந்தசஷ்டி கவசம்

என் அம்மாவுக்கு பக்தி அதிகம். கோவிலுக்குப் போனால் ஆஹா அம்பாள் என்ன அழகு, முருகன் என்ன தேஜஸ் என்று கோவிலிலேயே உட்கார்ந்திருப்பாள், லேசில் கிளம்பமாட்டாள். பதின்ம வயதில் பிள்ளைகள் மூவரும் அய்யோ அய்யய்யோ என்று அலுத்துக் கொண்டிருந்திருக்கிறோம்.

தன் பக்திப் பரவசத்தை பிள்ளைகளுக்கும் சொல்லித்தர வேண்டும் என்று என் அம்மா எவ்வளவோ முயன்றாள். என் பதின்ம வயதில் எல்லாம் கந்தசஷ்டி கவசம் சொன்னால்தான் காலையில் காபி கிடைக்கும். கந்தர் அனுபூதி, விநாயகர் அகவல், சுப்ரமணிய புஜங்கம் என்று சொன்னால் போனஸ் புன்னகை நிச்சயமாக உண்டு. இன்றும் நினைவிருப்பது ஓரளவு நீண்ட பிரார்த்தனை கந்தசஷ்டி கவசம் ஒன்றே. (கவனிக்க, பிராமணக் குடும்பம், ஆனால் தமிழ் வழிபாட்டுப் பாடல்களுக்குத்தான் முக்கியத்துவம். நான் பார்த்த வரையில் என் உறவினர் குடும்பங்களிலும் அப்படித்தான்.)

ஆனால் பதின்மூன்று பதினான்கு வயதுப் பையனுக்கு

டகுடகு டிகுடிகு டங்கு டிங்குகு
விந்து விந்து முருகவேள் விந்து

என்று பாராயணம் செய்யும்போது என்னவெல்லாம் தோன்றக்கூடும் என்பதை உங்கள் கற்பனைக்கே விட்டுவிடுகிறேன். டிபிகல் பதின்ம வயதினன், அப்பா அம்மாவின் நம்பிக்கைகளை கேள்வி கேட்டு தன் சுய அடையாளத்தை காட்ட, புரட்சி செய்ய விரும்பும் வயது. சஷ்டி கவசமோ பட்டியல்தான்; வல்ல பூதம் வலாஷ்டிக பேய்கள் என்று பட்டியல் போடும்போது ஆண்களைத் தொடரும் பிரம்ம ராட்சசிகளைக் குறிப்பிட மறந்துவிட்டாரே, என்னை யார் காப்பாற்றுவார்கள் என்றெல்லாம் விதண்டாவாதக் கேள்விகள் தோன்றத்தான் செய்தன. வட்டக் குதத்தைக் கூட விட்டுவைக்கவில்லையே என்று இளக்காரச் சிரிப்பு எழத்தான் செய்தது.

இன்று வயதாகிவிட்டது. அவரவர் நம்பிக்கை அவரவருக்கு என்று தெரிகிறது. பாலன் தேவராயன் பகர விரும்பியது என்ன என்று ஓரளவு புரிகிறது. அதே நேரத்தில் இந்தக் கறுப்பர் கூட்டத்தின் மனநிலையையும் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. அவர்கள் இன்னும் விடலைப் பருவத்திலேயே இருக்கிறார்கள். அவர்களின் வெட்டிப் பேச்சை நான் சீரியசாக எடுத்துக் கொள்ள மாட்டேன். இதனால் உணர்வுபூர்வமாக பாதிக்கப்பட்டவர்களும் முட்டாள்தனம் தடை செய்யப்பட வேண்டியதல்ல என்பதை உணர வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொள்கிறேன். இது வெறும் bad taste மட்டுமே. Bad taste by definition is bad, but it is not a crime.

அடுத்தவர் மனம் புண்படுகிறது என்பதால் நீங்கள் அடக்கி வாசிப்பது நல்ல விஷயம். அது உங்கள் நற்பண்பைக் காட்டுகிறது. ஆனால் கறாராகப் பார்த்தால் அது வெறும் சபை நாகரீகம் மட்டுமே. ஆனால் அப்படி என் மனம் புண்படுவது உங்களை சட்டப்படி கட்டுப்படுத்த முடியாது. சஷ்டி கவசத்தைப் பற்றி இப்படி பேசுவதால் உங்கள் மனம் புண்படுகிறது, அதைத் தடை செய்ய வேண்டும் என்றால் தி.க.வினர் பிராமணர் பூணூல் அணிவது என் மனதைப் புண்படுத்துகிறது என்று கிளம்புவதை எப்படி எதிர்ப்பீர்கள்? அட தலித்கள் எங்கள் வீதிகளில் செருப்பணிந்து நடப்பது எங்கள் மனதைப் புண்படுத்துகிறது என்று யாராவது உளறினால் அதை எப்படி எதிர்கொள்வீர்கள்? இது எங்கேதான் நிற்கும்? Where do you draw the line?

உங்கள் மனம் இளம் பெண்கள் தொப்புளில் வளையம் போட்டால் புண்படலாம்; பெண்கள் மதுச்சாலைகளுக்குச் சென்று மது அருந்துவது உங்களுக்கு கலாச்சார சீரழிவு என்று தோன்றலாம், மனம் புண்படலாம். குட்டைப் பாவாடை அணிந்து சானியா மிர்சா டென்னிஸ் விளையாடுவது ஒரு முல்லாவின் மனதைப் புண்படுத்தலாம். பெருமாள் முருகனின் புத்தகம், எம்.எஃப். ஹுசேனின் ஓவியங்கள், சார்லி ஹெப்டோவின் கார்ட்டூன் எது வேண்டுமானாலும் நம் மனதைப் புண்படுத்தலாம். நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலும், பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் ஒருவர் மனதைக் கூட புண்படுத்த்தாது என்று எப்படி உறுதிப்படுத்த முடியும்? மனம் புண்படுவது என்பது ஒரு subjective criterion, அது சட்டத்தின் அடிப்படையாக இருக்க முடியாது.

கவனியுங்கள், கறுப்பர் கூட்டத்தின் முட்டாள்தனமான பேச்சுகளை நீங்கள் ஏற்க வேண்டும் என்று நான் சொல்ல வரவில்லை. அவர்களின் முதிராத்தன்மையை (immaturity), மூர்க்கத்தனத்தை கண்டிப்பது உங்கள் உரிமை. நமக்குப் பிடிக்காத விஷயத்தை, நமக்குத் தவறாகத் தெரியும் விஷயத்தைக் கண்டிப்பது வேறு, எனக்குப் பிடிக்காததை நீ பேசுவது தடை செய்யப்பட வேண்டும் என்பது வேறு. வால்டேரோ யாரோ சொன்னது மாதிரி a demoracy should defend the right of people to say disagreeable things – you don’t have to accept them!

அதிலும் உணர்வுபூர்வமாக பாதிக்கப்பட்ட பக்தர்கள் பொங்குவதையாவது புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. சல்மான் ரஷ்டிக்கு ஃபட்வா விதித்தது குற்றம், டாவின்சி கோடை தடை செய்யக் கூடாது, தஸ்லிமா நஸ் ரீனுக்கு அநீதி என்றெல்லாம் பொங்கிவிட்டு, சஷ்டி கவசத்தை இழிவாகப் பேசும் பாதகர்களை தண்டிக்க வேண்டும் என்றும் கொந்தளிப்பது கயமை. குறிப்பாக, இதைப் பற்றி குமுறும் ஹிந்துத்துவர்களுக்கு; மனம் புண்படுகிறது என்று போராடும், ஃபட்வா விதிக்கும், முல்லாக்களை உங்கள் ஆதர்சமாகக் கொள்ளாதீர்கள்! முல்லாக்களின் குறுகிய மனப்பான்மையை எதிர்க்கிறேன் என்று சொல்லிக் கொண்டே அவர்கள் போட்ட ரோடிலேயே நடப்பது உங்களுக்கே முரண்பாடாகத் தெரியவில்லையா?

நாலைந்து வருஷத்துக்கு முன் இதெல்லாம் நடந்திருந்தால் நான் வணங்கும் முருகனை இந்தக் கேனையன்களா கேவலப்படுத்த முடியும், முருகனை சாதாரண மனிதர்கள் இழிவுபடுத்திவிட்டார்கள் என்று நினைப்பவர்கள் முருகனைக் கடவுளாக வழிபடுபவர்களாக இருக்க முடியாது என்றெல்லாம் எழுதி இருப்பேன். இப்போதெல்லாம் எனக்கு கடவுள் நம்பிக்கை இருக்கிறதா, இல்லை வெறும் பழக்கதோஷத்தால் ஆண்டவா பிள்ளையாரே என்கிறேனா என்று எனக்கே சரியாகத் தெரியவில்லை.

மீண்டும் சொல்கிறேன் – Bad taste is not a crime.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: பலதும்

அரவிந்தன் நீலகண்டன் கட்டுரை: மலையாளி அச்சுதனும் கார்ல் லின்னேயசும்

Aravindan_Neelakandanஅரவிந்தன் நீலகண்டன் நான் மதிக்கும் “எதிர்முகாம்”காரர்களில் ஒருவர். கூர்மையாக சிந்திப்பவர். விசாலமான படிப்பு உடையவர். தீவிர ஹிந்துத்துவர். அவரது அரசியல் நிலை அவருக்கு சில blind spot-களை ஏற்படுத்தி இருக்கின்றன என்று நான் கருதுகிறேன். நான் சிந்திக்கும் வகையிலேயே அவரும் சிந்திக்க வேண்டும் என்று எந்தக் கட்டாயமும் இல்லை, எனக்கு பல blind spot-கள் இருக்கின்றன என்று அவர் கருதலாம்.

அ.நீ.யின் பழைய கட்டுரைஅச்சுதன் முதல் ஜானகி வரை – ஒன்று கண்ணில் பட்டது. கார்ல் லின்னேயஸ் உயிரினங்களை பாகுபடுத்தும் கோட்பாடுகளை உருவாக்கியவர் என்று கருதப்படுகிறார். அவருக்கும் முந்தைய முன்னோடிகள், இந்தியர்களின் பங்களிப்பு, காலனிய மனப்பான்மை எப்படி இந்தப் பங்களிப்பை இயல்பாக ஒதுக்கியது ஆகியவற்றை இந்தக் கட்டுரையில் விவரிக்கிறார். எல்லாவற்றையும் ஏற்கனவே கண்டுபிடித்தாயிற்று, வேதங்களில் இல்லாத கண்டுபிடிப்பு இல்லை வகை கட்டுரை இல்லை. அணுவைத் துளைத்து ஏழ்கடலைப் புகட்டி என்று ஒரு கவிதையில் வருவதால் தமிழர்கள் nuclear fission பற்றி அறிந்திருந்தார்கள் வகை கட்டுரையும் இல்லை. கட்டாயம் படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

அதே சமயத்தில் அ.நீ.யின் கருத்துகளோடு எனக்கு வேறுபாடும் உண்டு. அன்றைய மேலை நாட்டவருக்கு மட்டுமே இப்படி ஒரு நூலை தொகுக்க முடியும் என்று தோன்றி இருக்கும். அச்சுதனும் அவரது ஆசிரியர் பரம்பரையும் இப்படி ஒரு நூலைத் தொகுக்க வேண்டும், நமது பாரம்பரிய அறிவை ஆவணப்படுத்த வேண்டும் என்று தானாக முயலவில்லை. என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை அச்சுதன் தீர்மானித்திருக்க மாட்டார். அச்சுதனின் பங்களிப்பு தன் அனுபவ அறிவால் செய்ய விரும்பும் காரியத்தை இப்படி செய்தால் இன்னும் சுலபமாக, பொருத்தமாக இருக்கும் என்று காட்டியதுதான். அது முக்கியப் பங்களிப்பு என்பதில் மாற்றெண்ணம் இருக்க முடியாதுதான். In engineering lingo, Achuthan is similar to the experienced technician who makes it possible to actually fulfil the given constraints – without whom the project would fail – but such a person is almost never the product owner. Such a person wouldn’t have designed the iphone, but without him iphone’s specs couldn’t have been implemented.

வேறுபாடுகள் இருந்தால் என்ன? இப்படி தேடிப் பிடித்து எழுதுபவருக்கு ஒரு ஜே!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: பலதும்