பழைய புத்தகங்களின் வாசனை

எனக்கு புத்தகங்களின் வாசனை பிடிக்கும். ஆனால் அதை எல்லாம் விவரிக்கும் அளவுக்கு எனக்கு vocabulary இல்லை. வாசனை பற்றிய இந்தக் கட்டுரையைப் படித்துக் கொண்டிருந்தேன். புத்தகங்களின் வாசனை என்பது – அதுவும் பழைய புத்தகங்களின் வாசனை என்பது ஏறக்குறைய மட்கிக் கொண்டிருக்கும் காகிதங்களின் வாசனைதான் போலிருக்கிறது. அதில் என்ன என்ன எல்லாம் இருக்கின்றன?

Using the olfactogram method, Bembibre and Strlič created their old-book odor wheel (Heritage Sci. 2017, DOI:10.1186/s40494-016-0114-1). The woody odors were thanks to the furfural in the decaying paper. d-Limonene gave the old books the sharp tang of an orange, and benzaldehyde provided rich, foodlike odors. Lactones added more fruity notes.

Furfural என்றால்? – பாதாம், ப்ரெட் கலந்து இனிப்பு வாசனையாம். அகராதிப்படி: a colorless, oily liquid, C5H4O2, having an aromatic odor, obtained from bran, sugar, wood, corncobs, or the like, by distillation: used chiefly in the manufacture of plastics and as a solvent in the refining of lubricating oils.

இந்த வாசனையை எப்படி ஆராய்ந்தார்கள் என்பதும் சுவாரசியம். சுத்தமான ப்ளாஸ்டிக் பை ஒன்றில் புத்தகத்தை ஒரு கார்பன் ஸ்பாஞ்சுடன் போட்டிருக்கிறார்கள். ஸ்பாஞ்சில் இந்த furfural, d-Limonene இத்யாதி கொஞ்சம் சேர்ந்திருக்கிறது. அதை gas chromatogram போன்ற ஒன்றை வைத்து ஆராய்ந்திருக்கிறார்கள். ஒரு நூலகத்தின் வாசனையையே ஆராய வேண்டுமென்றால்? சுத்தமான கார்பன் ஸ்பாஞ்சை நூலகத்தில் வைத்துவிட்டு சில பல மணி நேரத்துக்குப் பிறகு அதை ஆராய்ந்திருக்கிறார்கள்.

கொஞ்சம் பாதாம், ப்ரெட் மாதிரி வாசனை இருக்கிறதுதான். ஆனால் இந்த ஆரஞ்சு, பிற பழ வாசனைகள் எதுவும் என் ரேடாரில் இது வரை பதிவானதில்லை. உங்களுக்கு?

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: பலதும்

அருணகிரிநாதர் போட்ட சலாம்

திருப்புகழில் இப்படி ஒரு வரியைப் பார்த்தேன்.

சுராதிபதி மாலயனும் மாலொடு சலாமிடு
சுவாமிமலை வாழும் பெருமானே!

15-ஆம் நூற்றாண்டிலேயே சலாம் தமிழுக்குள் வந்துவிட்டது!

அருணகிரிநாதர் சலாம் மட்டுமல்ல சபாஷும் போட்டிருக்கிறார்.

கற்பகம் திருநாடுயர் வாழ்வுற
சித்தர் விஞ்சையர் மாகர் சபாஷென
கட்ட வெங்கொடு சூர்கிளை வேரற
– விடும் வேலா

பிறகு சீனி. வேங்கடசாமி தயவில் 17ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த குமரகுருபரரும் சலாம் என்ற வார்த்தையைப் பயன்படுத்தி இருக்கிறார் என்று தெரிந்தது.

குறவர் மகட்கு சலாமிடற்கு ஏக்கறு
குமரனை முத்துக்குமரனைப் போற்றுதும்

வேறு யாராவது – தாயுமானவர், காளமேகப் புலவர்… – இப்படிப்பட்ட வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தி இருக்கிறார்களா?

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: மொழி

பாதாம்/பிஸ்தாவின் பிஸ்தா – A Kingdom from Dust

கொஞ்சம் நீளமான கட்டுரை. கட்டாயம் படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

எதைப் பற்றி? தண்ணீர். பெரிய அளவில் விவசாயம் செய்பவர்களுக்கான தண்ணீர் தேவைகள். அது எப்படி பூர்த்தி செய்யப்படுகிறது? இயற்கை வளங்கள் திருடப்படுவதற்கும் பயன்படுத்தப்படுவதற்கும் என்ன வித்தியாசம்?

ஸ்டூவர்ட் ரெஸ்னிக் உலகின் மிகப் பெரிய பாதாம் விவசாயி. பிஸ்தா பருப்பு விவசாயி. பெரிய அளவு திராட்சை, ஆரஞ்சுப் பழம் விவசாயம் செய்பவர். கலிஃபோர்னியாவில் நிறைய விவசாயம் உண்டு, ஆனால் அதன் மிகப் பெரிய விவசாயி இவராகத்தான் இருக்க வேண்டும். கலிஃபோர்னியாவில் தண்ணீர் பிரச்சினை இருக்கும்போதும் இவருக்கு விவசாயம் செய்வதில் எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை. எங்கிருந்து தண்ணீர் கிடைக்கிறது?

நான் மேலே பெரிதாக எழுதப் போவதில்லை. படித்துக் கொள்ளுங்கள்!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: பலதும்

 

 

வார்த்தைகளின் ரிஷிமூலம்

Boycott என்ற வார்த்தையை எல்லாரும் பயன்படுத்துகிறோம். அந்த வார்த்தை எப்படி உபயோகத்தில் வந்தது? சார்லஸ் பாய்காட் என்று ஒரு மிராசுதார் அயர்லாந்தில் இருந்திருக்கிறார். 1880 வாக்கில் அவரது குத்தகைக்காரர்களுடன் வரித் தகராறில் அவரை எல்லாரும் boycott செய்திருக்கிறார்கள். வார்த்தை பிறந்துவிட்டது!

இப்படி இன்னும் பல வார்த்தைகளின் ரிஷிமூலத்தைப் பற்றி இந்தக் கட்டுரை பேசுகிறது. படித்துப் பாருங்கள்!

Dude, grotesque, silhoutte, surreal பற்றிய anecodotes-ஐ ரசித்தேன். Yankee Doodle Dandy என்ற பிரபலமான பாடலிலிருந்து – Doodle என்ற வார்த்தையிலிருந்து Dude பிறந்திருக்கிறது. Grotesque என்றால் விகாரம் என்று ஏறக்குறைய பொருள் வருகிறது, ஆனால் அது grotto என்ற வார்த்தையிலிருந்து பிறந்தது. Silhoutte அதிசயமான வார்த்தை. ஃப்ரான்சின் பதினான்காம் லூயி மன்னன் காலத்தில் Étienne de Silhouette என்ற மந்திரி கடுமையான வரிகளை விதித்திருக்கிறார். இருப்பதை எல்லாம் பிடுங்கிவிட்டால் மிஞ்சுவது வெறும் நிழல், வடிவம் மட்டுமே – அதாவது silhoutte! Surreal – real அற்றது!

உங்களுக்கு நினைவு வரும் வார்த்தைகளின் மூல காரணத்தைப் பற்றி சொல்லுங்கள்!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: பலதும்

ஒன்பது நவீன நூலகங்கள்

என் கருத்தில் நூலகங்களின் வெளித்தோற்றம் அத்தனை முக்கியமானது அல்ல. உள்ளே என்ன இருக்கிறது, என்ன இருக்கிறது என்பதை எத்தனை சுலபமாக கண்டுபிடிக்க முடிகிறது, கண்டுபிடித்த பின் அதை எத்தனை சுலபமாக படிக்க, பார்க்க முடிகிறது என்பதுதான் முக்கியம். இருந்தாலும் இந்த நூலகங்களின் வெளித்தோற்றத்தை பார்க்கும்போது சந்தோஷமாக இருக்கிறது!

ஆனால் அண்ணா நூலகமும் கன்னிமாரா நூலகமும் ஏமாற்றம் அளித்தது நினைவு வருவதைத் தவிக்க முடியவில்லை. 🙂

புகைப்படங்களை இங்கே வசதிக்காக கட்-பேஸ்ட் செய்திருக்கிறேன். உங்களுக்கு எது பிடித்திருக்கிறது என்று குறிப்பிடுங்கள்!

Biblioteca Sur, Lima, Peru

Calgary Library, Canada
Chicago Public Library, USA
Dandaji Library, West Niger
Oodi Library, Helsinki, Finland
Tianjin Library, China
Tingberg Library, Copenhagen, Denmark
Turanga Library, Christchurch, New Zealand
VAT Library, Hanoi, Vietnam

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: பலதும்

ஆங்கிலக் கெட்ட வார்த்தைகளின் தர வரிசை

வாழ்க்கை பொருளற்றதாகத் தோன்றி இருக்கும் இரண்டாவது தருணம். கடவுள் என்று யாராவது இருந்தால் அவர் எறும்புப் புற்றுகளுக்குள் நடந்து செல்லும் மதயானைக் கூட்டம் மாதிரிதான் இருக்க வேண்டும்.

இதற்கு முன்னாலேயே கூட சிலிகன் ஷெல்ஃபில் எழுதுவது விரும்பி அல்ல, வெறும் பழக்கமாகத்தான் மாறிக் கொண்டிருந்தது. அதனால்தான் இடைவெளி விழுந்துவிட்டது. என்னவோ, இன்று இந்தக் கட்டுரையைப் பார்த்ததும் திட்டுவதற்கான பல வார்த்தைகளைத் தவற விட்டுவிட்டோமே என்று தோன்றியது. இங்கிலாந்தில் கெட்ட வார்த்தைகள் எவை ரொம்ப ஸ்ட்ராங்கனவை, எவை சுமார், எவை போகிறபோக்கில் சொல்பவை என்று வாக்கெடுப்பு நடத்தி தரம் பிரித்திருக்கிறார்களாம். சில வார்த்தைகளை (munter, clunge…) நான் கேள்விப்பட்டதே இல்லை.

முழு பட்டியலையும் இங்கே பார்க்கலாம். மிக மோசமானவை ‘cunt’, ‘fuck’, ‘motherfucker’ தானாம்.

நான் அடிக்கடி பயன்படுத்துபவை எல்லாம் mild கெட்ட வார்த்தைகள்தான் என்று தெரிந்துகொண்டேன். ‘Bloody’, ‘damn’, ‘goddamn’ இத்யாதி. அவை கெட்ட வார்த்தைகள் என்பதே இப்போதுதான் தெரிகிறது. ரொம்ப கோபம் வந்தால் ‘bastard’, ‘asshole’, ‘fuck’.

ஆங்கிலத்திலும் மகா கெட்ட வார்த்தை motherfucker – அதாவது ‘தாயோளி/தாயோழி’தானாம். ஹிந்தியிலும் மாதர்சோத்-தான் இந்தப் பெருமையைப் பெறும் என்று நினைக்கிறேன். ஆச்சரியமாக இந்தப் பட்டியலில் sisterfucker – வக்காளி/வக்காளஓழி/பெஹன்சோத்தைக் காணோம்.

தமிழில் இன்று அடிக்கடி பயன்படுத்தப்படுவது ‘ங்கோத்தா’வாகத்தான் இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். இப்போதெல்லாம் ‘மயிரு’ கெட்ட வார்த்தையே இல்லை என்று நினைக்கிறேன். நான் தமிழகத்தில் வாழ்ந்த காலத்தில் கெட்ட வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துவது ஓரளவு தவறாகப் பார்க்கப்பட்டது. ஹாஸ்டல் வட்டாரங்களில் சர்வசாதாரணமாகக் கேட்கலாம். சென்னை போன்ற பெருநகரங்களில் ஓரளவு கேட்கலாம். ஆனால் பொதுவாகத் தவிர்க்கப்பட்டது. இப்போது டிவியிலேயே கூட கேட்க முடிகிறது. அதிலும் ‘நீ பெரிய ஹேரா’ என்று கேட்கும்போதோ இல்லை ‘நீ பெரிய’ என்று சொல்லிவிட்டு முடியைத் தொட்டுக் காட்டும்போதோ சிரிப்புதான் வருகிறது. பேசுவது என்று முடிவு செய்துவிட்டால் அப்புறம் என்ன போலித்தனம்?

தம்பிக்கு எந்த ஊரு திரைப்படத்தில் ஸ்ரீகாந்த் ‘Bastard-னு என்ன பாலிஷ்டா திட்டிட்டு போறான் பாத்தியா’ என்று வசனம் பேசுவார். ‘Bastard’-னா பாலிஷ்ட், ‘தேவடியா பையன்’ என்றால் லோ க்ளாசா என்று சிறு வயதில் நிறைய சிரித்திருக்க்கிறோம். ஆங்கிலத்தில் திட்டினால் ஹை க்ளாஸ் என்ற மனநிலை தமிழகத்தில் இன்னும் மாறவில்லை போலிருக்கிறது.

கெட்ட வார்த்தைகள் அனேகமாக பெண்ணைத்தான் குறி வைக்கின்றன. ‘Fatherfucker’ அல்லது ‘அண்ணனஓழி’ அல்லது ‘பாய்சோத்’ என்று ஏன் வார்த்தைகளே இல்லை?

நீங்கள் எப்படி? கெட்ட வார்த்தைகள் இன்று முன்பைவிட சரளமாகப் புழங்குகின்றன என்று உணர்கிறீர்களா? அன்றாடப் பேச்சு வழக்கில் கெட்ட வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துவீர்களா? ஆங்கிலத்திலா, தமிழிலா, இல்லை வேறு மொழியிலா? என்ன வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துவீர்கள்? நீங்கள் அடிக்கடி கேட்கும் கெட்ட வார்த்தை என்ன?

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: பலதும்

தொடர்புடைய பதிவு: ஆங்கிலக் கெட்ட வார்த்தைகளின் தர வரிசை

நூலகங்களும் நூலகர் எஸ்.ஆர். ரங்கநாதனும்

நான் கிராமங்களில் வளர்ந்தவன். கிராம நூலகங்கள் என் வாழ்க்கையில் அந்தக் காலத்தில் பெரிய தாக்கம் உடையவை. வாண்டு மாமாவும் சாண்டில்யனும் பெ.நா. அப்புசாமியும் ஜெயகாந்தனும் சா. கந்தசாமியும் எனக்கு கிராம நூலகங்கள் மூலம்தான் அறிமுகம் ஆனார்கள். அந்த நூலகங்கள் இல்லாவிட்டால் எனக்கு படிக்கும் பழக்கம் வந்திருக்குமா என்பது சந்தேகம்தான். இன்றும் நூலகங்களுக்கு சென்றுகொண்டுதான் இருக்கிறேன், நூலகம் செல்வது வாழ்வின் சிறு சந்தோஷங்களில் ஒன்றாக இருக்கத்தான் செய்கிறது.

எஸ்.ஆர். ரங்கநாதனைப் பற்றி இந்தக் கட்டுரையைப் படிக்கும்போது எனக்கு கண் லேசாகக் கலங்கியது. கிராமம் கிராமமாகப் போய் நடமாடும் நூலகத்தை நடத்தி இருக்கிறார்கள். அந்தத் தலைமுறையில் உண்மையான லட்சியவாதிகள் நிறையவே இருந்திருக்கிறார்கள். ரங்கநாதன், கனகசபை, சக்ரபாணி, பாலசுப்ரமணிய ஐயர், அவினாசிலிங்கம் செட்டியார் போன்றவர்களின் உழைப்பாலும் ஆர்வத்தாலும்தான் நான் ஓரளவாவது படித்திருக்கிறேன். ரங்கநாதன், செட்டியார் பேரையாவது கேட்டிருக்கிறேன், மற்றவர்களைப் பற்றி இப்போதுதான் முதல் முறை கேள்வியே படுகிறேன்.

இவர்களுக்கெல்லாம் கடன்பட்டிருக்கிறேன் என்பதைத் தவிர வேறு என்ன சொல்ல?

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: பலதும்