A Raisin in the Sun – Groundbreaking Play

லொரெயின் ஹன்ஸ்பெர்ரி எழுதிய A Raisin in the Sun (1959) அமெரிக்க நாடக வரலாற்றில் ஒரு திருப்புமுனை. கறுப்பினப் பெண் எழுதி, ஒரு கறுப்பர் – லாய்ட் ரிச்சர்ட்ஸ் – இயக்கிய நாடகம் பிராட்வேயில் அரங்கேறுவது அதுவே முதல் முறை. (பிராட்வே நியூ யார்க்கில் நாடகங்கள் அரங்கேறும் இடம். அங்கே ஒரு நாடகம் நடத்தப்படுவது பெரிய கௌரவமாகக் கருதப்படுகிறது.) ஆனால் அதை விட எனக்கு முக்கியமாகத் தெரிவது கறுப்பர்கள் பெருவாரியான பாத்திரங்களாக ஒரு நாடகத்தில், அதுவும் பிராட்வே நாடகத்தில் இடம் பெறுவது அதுவே முதல் முறை. ஒரே ஒரு கதாபாத்திரம்தான் வெள்ளை இனத்தவர் என்று நினைக்கிறேன்.

கச்சிதமாக எழுதப்பட்ட நாடகம். ஏறக்குறைய டெம்ப்ளேட் கதாபாத்திரங்களை வைத்துக் கொண்டு இத்தனை சுவாரசியமாகவும் இலக்கியத் தரத்தோடும் நாடகத்தை உருவாக்க முடியும் என்று ஹன்ஸ்பெர்ரி காட்டுகிறார். நடிக்க நிறைய ஸ்கோப் உடையது. நல்ல நடிகர்கள் புகுந்து விளையாடலாம். முதல் முறை நாடகமாக நடிக்கப்பட்ட போது நாயகனாக நடித்தவர் சிட்னி பாய்டியர். படிக்கும்போதே இத்தனை பிரமாகமாக இருப்பது நல்ல நடிப்பும் சேர்ந்துகொண்டால் எங்கேயோ போய்விடும்.

இரண்டாம் உலகப் போருக்கு பிந்தைய காலம். சிகாகோவில் கீழ் மத்திய தர வர்க்க, கறுப்பர் குடும்பம். ஒண்டுக் குடித்தனத்தில் பாட்டி லேனா, அப்பா வால்டர் லீ, அம்மா ரூத், அத்தை பெனதியா, சிறுவன் ட்ராவிஸ் என்று வாழ்கிறார்கள். பணப் பற்றாக்குறை எப்போதும் உண்டு. லேனாவிற்கு இன்ஷூரன்ஸ் பணம் பத்தாயிரம் வர வேண்டும். வால்டர் லீ கார் ட்ரைவராக வேலை செய்கிறார். எப்படியாவது முன்னுக்கு வர வேண்டும் என்ற துடிப்பு. பணம் இல்லாமல் எந்த பிசினசிலும் இறங்க முடியாத நிலை. அம்மா அந்தப் பணத்தை தனக்கு தரமாட்டாளா, அதை வைத்து இந்த அடிமை வேலையை விட்டு ஒழித்துவிட்டு முன்னேற மாட்டோமா என்று பரிதவிக்கிறார். வால்டரின் மனைவி ரூத் எல்லாரையும் அரவணைத்து செல்கிறார், ஆனால் வாழ்க்கை – குறிப்பாக ஒண்டுக் குடித்தன வாழ்க்கை – அவரை தோற்கடித்துக் கொண்டிருக்கிறது. இளைஞி பெனதியா அண்ணனோடு சண்டை போட்டுக் கொண்டு, இரண்டு இளைஞர்களால் ஈர்க்கப்பட்டு, கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருக்கிறாள்.

வால்டர் லீ அம்மாவிடம் பணத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு மதுக்கடை வைக்க விரும்புகிறார். அம்மாவுக்கோ இஷ்டமில்லை. பணம் வந்தவுடன் ஒரு வீட்டை வாங்க அட்வான்ஸ் கொடுக்கிறாள். ஒண்டுக்குடித்தன வாழ்க்கையை விட்டு வெளியேறலாம் என்ற எண்ணமே ரூத்திற்கு புது உற்சாகம் தருகிறது. பணம் கிடைக்கப் போவதில்லை என்று தெரிந்ததும் வால்டருக்கு வாழ்க்கையே வெறுத்துவிடுகிறது. அவரது தவிப்பைக் கண்டு லேனா வீட்டுக்கு கொடுத்த அட்வான்ஸ், பெனதியாவின் படிப்புக்கு கொஞ்சம் பணம் எடுத்து வைத்துவிடலாம், மிச்சத்தை நீ வைத்துக் கொள் என்று வால்டரிடம் கொடுத்துவிடுகிறாள். வால்டர் புது மனிதராக மாறுகிறார். உற்சாகத்துடன் வாழ்க்கையை எதிர்கொள்கிறார்.

லேனா அட்வான்ஸ் கொடுத்த வீடு வெள்ளையர்கள் வாழும் ஒரு காலனி. அங்கே குடி போகப்போகும் முதல் கறுப்பர் குடும்பம் இதுதான். கறுப்பர் குடும்பம் அங்கே வருவதை விரும்பாத அந்த காலனி மக்கள், உனக்கு மேலே கொஞ்சம் பணம் தருகிறோம், வீட்டை எங்களுக்கே விற்றுவிடு என்று பேரம் பேசுகிறார்கள். வால்டர் லீ அவர்கள் கழுத்தைப் பிடித்து வெளியே தள்ளிவிடுகிறார்.

வால்டரின் நண்பன் பணத்தை திருடிக் கொண்டு ஓடிவிடுகிறான். வால்டர் தோல்வியின் சுமையைத் தாங்க முடியாமல் உட்கார்ந்திருக்கிறார். சரி வீடு வேண்டாம், பணம் கொடுங்கள் என்று காலனி சங்கத்து நிர்வாகியிடம் பேசுகிறார். லேனா அடிமைகளாக வாழ்ந்த நினைவிருக்கிறது, எப்போது ஏழைகளாகத்தான் இருந்தோம், ஆனால் நீ எங்களோடு சரிக்கு சமமாக வாழத் தகுதி அற்றவன்(ள்) என்ற இழிநிலையை என்றுமே ஏற்றதில்லை, இப்போதும் கூடாது என்று கடுமையாக ஆட்சேபிக்கிறாள். வால்டர் லீ நம் போன்றவர்களுக்கு இதுதான் விதி, நம்மால் என்றுமே இந்த இழிவை மீற முடியாது என்று தளர்ச்சியோடு சொல்கிறார்.

ஆனால் கடைசி நேரத்தில் வால்டர் லீயின் மனம் மாறுகிறது. நாங்கள் அங்கேதான் குடியேறப் போகிறோம் என்று அடித்துச் சொல்லிவிடுகிறார். சுபம்!

பெனதியா வால்டர் லீ பணத்தை கோட்டை விட்டதற்காக நீ எல்லாம் ஒரு மனிதனா ரேஞ்சில் வால்டர் லீயைக் கழுவி ஊற்றும்போது லேனா சொல்வது எனக்கு மிகவும் பிடித்தமான வரிகள்.

Child, when do you think is the time to love somebody the most? When they done good and made things easy for everybody? Well then, you ain’t through learning—because that ain’t the time at all. It’s when he’s at his lowest and can’t believe in hisself ’cause the world done whipped him so! When you starts measuring somebody, measure him right, child, measure him right. Make sure you done taken into account what hills and valleys he come through before he got to wherever he is.

உண்மைதானே! உண்மையான உறவுகளும் நண்பர்களும் அப்படித்தானே நடந்து கொள்கிறார்கள்!

வெய்யிலில் கிடக்கும் திராட்சை சுருங்கிப் போவது போல ஒவ்வொரு நாளும் பிரச்சினைகளில், மன அழுத்தத்தில் மூழ்கிக் கிடக்கும் மனிதர்களும் சுருங்கிப் போகிறார்கள் – அதனால்தான் ஹன்ஸ்பெர்ரி A Raisin in the Sun என்று பெயர் வைத்திருக்கிறார். அந்த அனுபவம் எனக்கும் இருக்கிறது. வால்டர் லீ, ரூத், லேனாவுடன் மனம் ஒன்ற முடிகிறது.

கறுப்பர் பின்புலம் முக்கியமானதுதான். ஆனால் இதை எந்தப் பின்புலத்திலும் பொருத்திக் கொள்ளலாம். கலிஃபோர்னியாவில் வாழும் உணவு விடுதி வெயிட்டர் குடும்பத்துக்கோ, சென்னையில் வாழும் ஒரு கீழ் மத்தியதரக் குடும்பத்துக்கோ இது அன்னியமானதல்ல.

கட்டாயம் பாருங்கள், குறைந்தபட்சம் படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: நாடகங்கள்

அஞ்சலி: கிரீஷ் கார்னாட்

கார்னாட் இறந்துவிட்டார் என்றதும் ஒரு நிமிஷம் நம்பவே முடியவில்லை. என் மனதில் இருக்கும் கார்னாடின் உருவம் வம்சவிருக்‌ஷாவில் நடித்த இளைஞர்தான். அதற்கப்புறம் அவரை வேறு திரைப்படங்களில் பார்த்திருந்தாலும் எப்போதும் இளைஞராகவே தோற்றம் அளித்தார். அவருக்கு 81 வயதாகிவிட்டதா என்று தோன்றியது.

கார்னாடின் முக்கியப் பங்களிப்பு அவர் எழுதிய நாடகங்கள். அவரது திரைப்பட பங்களிப்பு என்னைப் பொறுத்த வரையில் இரண்டாவது இடம்தான் வகிக்கிறது. இத்தனைக்கும் அவர் இயக்கிய வம்சவிருக்‌ஷா, தப்பலியு நீனடே மகனே, மந்தன் உத்சவ் திரைப்படங்கள் எனக்கு மிகவும் பிடித்தவை.

கார்னாடின் நாடகங்களில் எனக்கு எப்போதும் ஏதோ குறைகிறது என்பதை சொல்ல வேண்டி இருக்கிறது. கார்னாடின் வேர்கள் இந்தியாவில் – அதுவும் கர்நாடகத்தில்தான் இருக்கின்றன என்பதில் எனக்கு எந்த சந்தேகமும் இல்லை. ஆனால் அவரிடம் ஒரு அன்னியத் தன்மை தெரிகிறது. பார் நான் எவ்வளவு புத்திசாலித்தனமாக எழுதுகிறேன் என்று அவர் வலிந்து சொல்வது போலத் தோன்றுகிறது. எனக்கு இதை சரியாக விளக்கத் தெரியவில்லை. விஜய் டெண்டுல்கரின் நாடகங்களிலோ, பாதல் சர்க்காரின் நாடகங்களிலோ எனக்கு இப்படித் தெரிவதில்லை.

துக்ளக் (1964), ஹயவதனா (1972), நாகமண்டலா (1988), தலேதண்டா (1990), அக்னி மட்டு மேலே (1995), திப்பு சுல்தான் கண்ட கனசு (1997), பலி ஆகிய நாடகங்களைப் படித்திருக்கிறேன். யயாதி (1961) நாடகத்தைப் படிக்க விரும்புகிறேன். நான் படித்தவற்றுள் சிறந்த நாடகம் துக்ளக்தான். துக்ளக், ஹயவதனா, நாகமண்டலா, தலேதண்டா ஆகியவற்றைப் பரிந்துரைக்கிறேன்.

எப்போதாவது விவரமாக எழுதவேண்டும். இப்போதைக்கு தலேதண்டாவைப் பற்றி முன்னால் எழுதிய ஒரு பதிவை மீள்பதித்திருக்கிறேன்.


girish_karnadதலேதண்டா எழுதப்பட்ட காலத்தில் நான் பெங்களூருவில் நாடகமாகப் பார்த்திருக்கிறேன். நல்ல நாடகம்தான், ஆனால் ஏதோ குறைகிறது என்று உணர்ந்தேன். பல வருஷங்களுக்குப் பின் மீண்டும் படிக்கும்போதும் அப்படியேதான் தோன்றுகிறது.பொதுவாகவே கிரீஷ் கார்னாட் எழுதிய நாடகங்கள் எனக்கு என்னவோ குறையுது என்ற உணர்வைத்தான் ஏற்படுத்துகின்றன.

தலேதண்டா என்றால் literal ஆக ‘தலை தண்டம்’ அதாவது என் தலையை வெட்டிக் கொள்ளலாம் என்று அர்த்தமாம். ‘ராமஜன்ம பூமி-பாபர் மசூதி’ பிரச்சினை இருந்த காலத்தில் எழுதப்பட்டது. கார்னாட் மசூதி இடிக்கப்பட்டு ராமர் கோவில் கட்டப்பட்டதை எதிர்ப்பவர் (நானும்தான்), ஆனால் அந்த அரசியல் எண்ணத்தை நாடகத்தின் மூலம் வெளிப்படுத்துவது அதன் இலக்கியத் தரத்தை குறைக்கிறது என்று கருதுகிறேன்.

basavaபசவர் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கலாம். இன்றைய கர்நாடக மாநிலத்தில் பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டு காலத்தில் சிவனடியார்களுக்குள் ஜாதி வேற்றுமை இல்லை, எல்லாரும் சமம் என்று ஒரு இயக்கத்தை தொடங்கினார். இன்றைய லிங்காயத்து ஜாதியினர் பசவர்தான் தங்கள் ஜாதியை உருவாக்கினர் என்று பெருமை பேசுவது நகைமுரண். அவரைப் பற்றிய சில கர்ணபரம்பரைக் கதைகளை கார்னாட் நாடகம் ஆக்கி இருக்கிறார்.

நாடகம் ஆரம்பிக்கும் காலத்தில் பசவரின் இயக்கத்தில் இரண்டு லட்சம் சரணர்கள் இருக்கிறார்கள். ஒருவரை ஒருவர் பார்க்கும்போது சரண் என்று சொல்லி வணக்கம் சொல்வதால் அவர்கள் சரணர்கள் என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள். அவர்களுக்கு ஜாதி இல்லை, குறைந்த பட்சம் மேலோட்டமாக இல்லை. பசவர் ராஜா பிஜ்ஜலனிடம் மந்திரியாக இருக்கிறார். பசவரை வீழ்த்த ஒரு கூட்டம் முயன்று கொண்டிருக்கிறது. சரணர்களில் ஒரு பிராமணப் பெண்ணுக்கும் செருப்பு தைப்பவர் குடும்பப் பையனுக்கும் திருமணம் நிச்சயிக்கப்படுகிறது. பசவரே தயங்குகிறார். அவருக்கு ஜாதி மேல் நம்பிக்கை இல்லாவிட்டாலும் சமூகத்தில் இந்த இருவராலும் வாழ முடியுமா என்று சந்தேகிக்கிறார். பிஜ்ஜலன் திருமணத்தை தடுக்காததால் சுமுகமாக நடந்துவிடுகிறது. பசவர் உலக வாழ்க்கையை விட்டு சன்னியாசி ஆகிறார். பிஜ்ஜலனை சிறைப்படுத்தும் அவன் மகன் சோவிதேவன் பையன், பெண் இருவருடைய அப்பாக்களையும் குரூரமாகக் கொல்கிறான். பசவர் இறந்தும் போகிறார்.

நாடகத்தின் பலம் பாத்திரங்களின் நம்பகத்தன்மை. இப்படித்தான் இருந்திருக்கும் என்று நினைக்க வைக்கிறார் கார்னாட். ஆனால் கதையின் ஊடாக கொஞ்சம் பிரச்சார நெடி அடிக்கிறது. பல இடங்களில் நம்பகத் தன்மையை அதிகரிக்க பாத்திரங்கள் இப்படி இப்படித்தான் நடந்து கொள்வார்கள் என்று யூகிக்க முடிகிறது. கலையம்சம் என்னைப் பொறுத்த வரையில் குறைவாக இருக்கிறது. நடுவில் ஒரு இடத்தில் அல்லம பிரபு தனக்கு காண்பித்த mystical காட்சி என்று பசவர் நாலு வரி சொல்கிறார். அதை விவரித்திருந்தால் நாடகம் எங்கோ போயிருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். எப்படி விவரிப்பார், கார்னாடுக்கு மத ஒற்றுமை பற்றி பேச வேண்டுமே!

சராசரிக்கு மேல் உள்ள நாடகம்தான். படிக்கலாம்தான். ஆனால் படித்தே ஆக வேண்டிய நாடகம் இல்லை. பார்ப்பது இன்னும் உத்தமம்.

தலேதண்டாவுக்கு 1994-இல் சாஹித்ய அகாடமி விருது கிடைத்திருக்கிறது.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: நாடகங்கள்

பல ஆஸ்கார் விருதுகளை வென்ற ‘On Golden Pond’

சில திரைப்படங்களைப் பார்க்கும்போது அதன் மூலக்கதையை, மூல நாடகத்தை படிக்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது. அப்படி தோன்ற வைத்த திரைப்படம் On Golden Pond (1981). எர்னெஸ்ட் தாம்ப்ஸன் 1979-இல் எழுதி வெற்றி பெற்ற நாடகம், இரண்டே வருடங்களில் திரைப்படமாக்கப்பட்டது. தாம்ப்ஸனே திரைக்கதையையும் எழுதினார். ஹென்றி ஃபோண்டா நாயகனாகவும் காதரின் ஹெப்பர்ன் நாயகியாகவும் நடித்தனர். ஹென்றி ஃபோண்டாவின் மகள் ஜேன் ஃபோண்டாவே திரைப்படத்திலும் அவருக்கு மகளாக நடித்தார். அந்த வருடத்துக்கான சிறந்த திரைப்படம், சிறந்த கதாநாயகன், சிறந்த கதாநாயகி, சிறந்த திரைக்கதைக்கான விருதுகளை தட்டிச் சென்றது. ஜேன் ஃபோண்டா சிறந்த குணசித்திர நடிகைக்கான nominate செய்யப்பட்டார்.

ஜேன் ஃபோண்டா தன் அப்பா நடிக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே நாடகத்தின் திரைப்படமாக்கும் உரிமையை வாங்கினாராம். நாடகத்தில் சித்தரிக்கப்படும் தந்தை-மகள் உறவு ஹென்றி-ஜேன் ஃபோண்டாக்களின் நிஜ உலக உறவை பிரதிபலிக்கிறதாம்.

சிறந்த திரைப்படம், கட்டாயம் பாருங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

மூலக்கதையைப் படிக்காவிட்டால் ஒன்றும் குடி முழுகிவிடாது என்பதை என் அனுபவத்தில் கண்டிருக்கிறேன். இரண்டு காரணங்கள். ஒன்று, புத்தகத்துக்கும் திரைப்படத்துக்கும் பெரிய சம்பந்தம் இருப்பதில்லை. அல்லது, திரைப்படம் கதையை அப்படியே எடுத்திருப்பதால் படித்து ஒன்றும் ஆகப் போவதில்லை. முதல் வகைக்கு உதாரணமாக, சேதன் பகத் எழுதிய ‘Five Point Something‘-க்கும் ‘3 Idiots‘ திரைப்படத்துக்கும் உள்ள தொடர்பை யோசித்துத்தான் கண்டுபிடிக்க வேண்டும். On Golden Pond இரண்டாவது வகை.

நல்ல நாடகம்தான், நான் குறை சொல்லவில்லை, படிக்காதீர்கள் என்ற தவிர்த்துரை அல்ல. ஆனால் திரைப்படம் தரும் அனுபவம் புத்தகத்தை விட பிரமாதமானது. ஹென்றி ஃபோண்டா ஒரு cantankerous கிழவனாக – Norman Thayer – எல்லாரையும் தூக்கி சாப்பிடும் நடிப்பு. அப்படி ஒரு dominant performance கூட ஹெப்பர்னின் நடிப்பை பின் தள்ளிவிட முடியவில்லை, கிழவனை நன்றாகப் புரிந்து கொண்ட, அவரது எல்லா குறைகளோடும் நிறைகளோடும் அவரை மனப்பூர்வமாக ஏற்றுக் கொள்ளும் மனைவியாக அசத்தி இருக்கிறார். தேயர் தன் மனைவி அப்படி தன் நிறைகுறைகளோடு தன்னை ஏற்றுக் கொண்டவர் என்பதை உணர்ந்திருக்கிறார். தன் பெற்றோரைப் பற்றி – குறிப்பாக அப்பாவைப் பற்றி பல மனக்குறைகள் உள்ள பெண்ணாக ஜேன் ஃபோண்டா, 13 வயது சிறுவன் பில்லியாக நடிப்பவர், ஒரே காட்சியில் வந்தாலும் தபால்காரர் சார்லி வேடத்தில் நடிப்பவர், பெண்ணின் காதலனான பில்லியாக நடிப்பவர் எல்லாரும் தங்கள் பாத்திரங்களை உணர்ந்து நடித்திருக்கிறார்கள்.

மிக சிம்பிளான கதை. கிழவன்-கிழவி-மகள். கிழவன் தன் பொறுப்பில் விடப்படும் 13 வயது சிறுவனோடு மீன் பிடிக்கிறான் – அதில் ஏற்படும் bond கிழவனுக்கு வாழ்வில் மீண்டும் கொஞ்சம் பிடிப்பைக் கொடுக்கிறது. அவ்வளவுதான்.

சுஜாதா, இ.பா. போன்றவர்கள் சிறந்த நாடகங்களின் தரத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் எர்னஸ்ட் தாம்ப்சன் நாடக எழுத்தாளராக பெரும் புகழ் பெற்றவர் அல்லர். இரண்டாம் நிலை நாடக எழுத்தாளர்தான்.

என் பெற்றோர்களிடமும் இதைத்தான் புரிய வைகக் முயற்சிக்கிறேன். அன்றாட வாழ்வைத் தாண்டி ஏதாவது இருந்தால்தான் வாழ்வில் பிடிப்பு இருக்கும் என்று. நான் (இன்னும்) கிழவனாகும்போது நானே புரிந்து கொள்வேனோ என்னவோ தெரியவில்லை. 🙂

புத்தகத்தைப் படிக்கலாம். ஆனால் திரைப்படத்தை கட்டாயம் பாருங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: நாடகங்கள், திரைப்படங்கள்

ஜே.பி. ப்ரீஸ்ட்லி எழுதிய நாடகம்: ‘An Inspector Calls’

An Inspector Calls திறமையாக எழுதப்பட்ட நாடகம். கச்சிதமாக இருக்க வேண்டும், நாடகத்தில் எந்த இடத்திலும் தொய்வு இருக்கக் கூடாது என்று ப்ரீஸ்ட்லி முயன்றிருக்கிறார், அதில் வெற்றியும் பெற்றிருக்கிறார். ஒரு மயிரிழை தப்பி இருந்தால் அந்த வெற்றி pyrrhic victory ஆக மாறி இருக்கும் – கச்சிதமாக இருக்க வேண்டும் என்ற முயற்சியில் நாடகத்தின் பல பகுதிகள் சுலபமாக ஊகிக்கக் கூடிய தேய்வழக்குகளாகத் தெரிகின்றன. நல்ல வேளையாக நாடகத்தின் denouement அந்த மெல்லிய கோட்டைத் தாண்டாமல் காப்பாற்றுகிறது.

நாடகத்தின் வில்லன்கள் மிகத் தெளிவாக – ஏறக்குறைய stock characters ஆகக் காட்டப்படுகிறார்கள். பணக்காரத் தொழிலதிபர் அப்பா ஒரு ‘வில்லன்’ – பல திரைப்படங்களின் மேஜர் சுந்தரராஜனேதான். மேட்டிமைத்தனம் உள்ள அம்மா ஒரு ‘வில்லி’ – பல திரைப்படங்களின் எஸ். வரலக்ஷ்மி. அவர்களுக்கு ஒரு பெண், அவள் திருமணம் செய்து கொள்ளப்போகும் மாப்பிள்ளை, அந்தப் பெண்ணுக்கு ஒரு தம்பி.

நாடகம் வரப் போகும் மாப்பிள்ளைக்கு விருந்து வைப்பதோடு ஆரம்பிக்கிறது. திடீரென்று ஒரு இன்ஸ்பெக்டர் ஒரு இளம் பெண்ணின் தற்கொலையைப் பற்றி விசாரிக்க வருகிறார். அந்தப் பெண் அப்பாவின் தொழிற்சாலையில் வேலை செய்தவள். கூலியை உயர்த்த்ச் சொல்லி வேலை நிறுத்தம் செய்யத் தூண்டியவள். அதனால் அப்பா வேலையை விட்டு துரத்துகிறார். ஜவுளிக் கடையில் அடுத்தபடி வேலை பார்க்கிறாள். துணி எடுக்க வரும் மகள் அவளிடம் எரிச்சல் அடைந்து புகார் கொடுத்து அவளுக்கு வேலை போய்விடுகிறது. அடுத்தபடி நடன கிளப்பில் வேலை, அங்கே மாப்பிள்ளை அவளை சந்தித்து வைப்பாட்டியாக வைத்துக் கொள்கிறான், ஆனால் சில மாதங்களுக்குப் பிறகு அவளுக்கு பணம் கொடுத்து அனுப்பிவிடுகிறான். பணம் தீர்கிறது, அடுத்தபடி தம்பியோடு உறவு, கர்ப்பம். கர்ப்பமான ஏழைப் பெண்களுக்கு உதவும் ஒரு அமைப்பின் பொறுப்பாளரான அம்மா இவளுக்கு உதவியை மறுக்கிறாள்.

இந்தக் கதை எல்லாம் ஐம்பது-அறுபதுகளின் தமிழ் சினிமா மாதிரிதான் இருக்கிறது. அந்த தேய்வழக்குக் கதையை இன்ஸ்பெக்டர் பாத்திரம் விசாரணை செய்து வெளியே கொண்டு வரும் விதம்தான் ப்ரீஸ்ட்லியின் திறமையைக் காட்டுகிறது. இந்தக் கதை எல்லாம் வெளியே வந்த பின் இரண்டு திருப்பங்கள். அதை வெளிப்படையாகச் சொன்னால் நாடகத்தின் charm-ஏ போய்விடும், அதனால் மிச்சத்தை வெள்ளித் திரையில் காண்க!

ப்ரீஸ்ட்லி இடதுசாரி மனநிலை உடையவர் என்று தெளிவாகத் தெரிகிறது. விக்டோரியன் விழுமியங்களை தோலுரித்துக் காட்டிவிட வேண்டும் என்று கிளம்பி இருக்கிறார், வெற்றி பெற்றிருக்கிறார். நடிக்க நல்ல ஸ்கோப் உள்ள நாடகம். படிப்பதை விட பார்ப்பது உத்தமம் என்று நினைக்கிறேன்.

ப்ரீஸ்ட்லி இன்றும் நினைவு கூரப்படுவதற்கு இந்த நாடகம்தான் காரணம் என்கிறார்கள். 1945-இல் எழுதி இருக்கிறார். இது நல்ல நாடகம்தான், இலக்கியம்தான், படியுங்கள்/பாருங்கள் என்று பரிந்துக்கிறேன்தான், ஆனால் 20-25 சிறந்த நாடகங்கள் என்று பட்டியல் போட்டால் நிச்சயமாக எனக்கு இந்த நாடகத்தின் நினைவு வராது. நாடக ஆசிரியராக என் கண்ணில் ப்ரீஸ்ட்லி இரண்டாம், மூன்றாம் வரிசையில்தான் இருக்கிறார்.

படிக்கும்போதெல்லாம் மனதில் ஒரு குறை. தமிழின் சிறுகதை வடிவும் நாவல் வடிவும் உலக இலக்கியத்தின் உச்சங்களை அடைந்துவிட்டது, அல்லது அருகிலாவது இருக்கிறது. நாடகம் மட்டும் ஏன் தேங்கிவிட்டது? முதல் தரப் படைப்பு என்று எதுவுமே இல்லையே? என் கண்ணில் சுஜாதா, இ.பா., ஜெயந்தன், ந. முத்துசாமி, சோ ராமசாமி எல்லாரும் எழுதிய நாடகங்களில் சிறந்தவை இந்த ரேஞ்சில்தான் இருக்கின்றன. இந்திய அளவில் கூட விஜய் டெண்டுல்கர், பாதல் சர்க்கார் போன்றவர்கள் இந்த லெவலுக்கு மேலேதான் இருக்கிறார்கள். இப்சனுக்கும் பெர்னார்ட் ஷாவுக்கும் சவால் விடக் கூடிய தமிழ் நாடக எழுத்தாளர்கள் எங்கே?

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: நாடகங்கள்

ஒரு பழைய நாடகம் – வி.வி. ஸ்ரீனிவாச ஐயஙகார் எழுதிய ‘கீதோதயம்’

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலும் இருபதாம் நூற்றாண்டின் முதல் ஓரிரு தசாப்தங்களிலும் மயிலாப்பூர் வக்கீல்கள் என்ற அடையாளப்படுத்தக் கூடிய ஒரு குழு தமிழகத்தில் கொடிகட்டிப் பறந்து கொண்டிருந்தது. பிராமணர்கள். வக்கீல் தொழிலில் வெற்றி அடைந்து கொண்டிருந்தார்கள். ஓரளவு பொது வாழ்வில் ஈடுபடத் தொடங்கி இருந்தார்கள். காங்கிரஸ் போன்ற ஸ்தாபனங்களை ஏறக்குறைய கைப்பற்றியே இருந்தார்கள். சென்னையின் பெரிய மனிதர்கள் பட்டியலில் இடம் பெற்றிருந்தார்கள். அல்லாடி கிருஷ்ணசாமி ஐயர், பி.எஸ். சிவசாமி ஐயர் (மயிலாப்பூர் பி.எஸ். பள்ளியை நிறுவியவர்), எஸ். ஸ்ரீனிவாச ஐயங்கார், சத்தியமூர்த்தி, வி.சி. கோபால்ரத்னம் போன்ற பெயர்கள் இன்றும் நினைவில் இருக்கலாம்.

வி.வி. ஸ்ரீனிவாச ஐயங்காரும் ஒரு மயிலாப்பூர் வக்கீல்தான். பம்மல் சம்பந்த முதலியாரின் பள்ளி(?) தோழர் என்று நினைக்கிறேன். அவ்வப்போது நாடகங்கள் எழுதுவார். அவரது சில நாடகங்களைப் பற்றி இங்கே ஒரு சின்னக் குறிப்பைப் படிக்கலாம்.

அவரது இன்னொரு நாடகம் – கீதோதயம் – மின்பிரதியாகக் கிடைத்தது. கண்ணனின் குழந்தைப் பருவத்தை வருணிக்கும் நாடகம். புதிய தரிசனம் என்று எதுவுமில்லை என்றாலும் இன்றும் படிக்கக் கூடிய சுவாரசியமான சித்தரிப்பு.

நாடகத்தில் என்னைக் கவர்ந்தது அதன் மொழி. நாரதரும் வியாசரும் கடினமான மணிப்பிரவாளத்தில் பேசுகிறார்கள். கிருஷ்ணனின் சக ஆயர் தோழர்கள் கொச்சை மொழியில் பேசுகிறார்கள். கண்ணன் நடுவாந்தரமான, இன்றும் புரியும் தமிழில் பேசுகிறான். மனிதர் யோசித்து எழுதி இருக்கிறார்.

பூதனை, கண்ணன் வெண்ணெய் திருடித் தின்பது, சகடாசுரன், காளிங்க மர்த்தனம், கோவர்த்தனம், குழல் ஊதுவது, பெண்கள் மயங்குவது என்று எல்லோருக்கும் தெரிந்த நிகழ்ச்சிகள்தான் நாடகமாக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஆனால் சுவாரசியம் குறையாமல் எழுதி இருக்கிறார்.

நாடகத்தை இணைத்திருக்கிறேன், படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தமிழ் நாடகங்கள்

காத்தவராயன் நாடகம்

நான் சிறு வயதில் கிராமங்களில் வளர்ந்தவன். வருஷாவருஷம் தெருக்கூத்து உண்டு. மூன்று நான்கு கூத்துகளைப் பார்த்திருக்கிறேன். அந்த வயதிலேயே தாங்க முடியாத அறுவையாக இருந்தது. இன்று கூத்து பற்றிய புத்தகங்களைப் படிக்கும்போதும், பழைய நாடகங்களைப் படிக்கும்போதும் அடடா ஒரு நல்ல கூத்து கூட பார்த்ததில்லையே, பாய்ஸ் கம்பெனி நாடகம் மாதிரி ஒன்று கூடப் பார்த்ததில்லையே என்று சின்ன ஆதங்கம் ஏற்படுகிறது. இந்தக் கலை வடிவத்துக்கு இன்று ஓரளவாவது அருகில் இருப்பது கதகளிதான் என்று தோன்றுகிறது, அதையாவது பார்க்க வேண்டும்.

kathavarayanயாழ்ப்பாண கலாச்சாரப் பேரவை பல நாடகப் பிரதிகளை ஒன்று சேர்த்து தொகுத்த காத்தவராயன் நாடகம் இணையத்தில் கிடைத்தது. அதைப் படிக்கும்போதுதான் இந்தக் கூத்துகளின்/நாடகங்களின் பலம் என்ன என்ற ஞானோதயம் ஏற்பட்டது. கூத்துகளின் பலம் வசனம்/பாட்டுகளில் இருக்கும் rhythm – சந்தம்தான். ‘தன்னானே தானானே தன்னனன தானே’ என்ற சந்தத்தில்தான் அனேக பாட்டுகள் இருக்கின்றன. காத்தவராயன் ‘ஆரியப்பூ மாலையை நானே மணப்பேனே’ என்று பாடினால் அதற்கு ஆரியமாலா ‘காத்தவராயன் உன்னைத்தானே மணப்பேனே’ என்று அதே சந்தத்தில் எதிர்ப்பாட்டு பாடுகிறாள்.மாறி மாறி ஏறக்குறைய ஒரே வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தும்போது அந்த சந்தம் மனதில் பதிந்துவிடுகிறது. படிக்கும்போதே பாதி நாடகம் போனதும் அந்தச் சந்தம் மனதில் ஓடிக் கொண்டே இருக்கிறது. படிக்கும்போதே இப்படி என்றால் கொஞ்ச நேரம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தால் தானாகவே நமது தலை அந்தத் தாளத்துக்கு ஆட ஆரம்பித்துவிடும்.

கூத்துகள் புதிய கதைகளை நமக்கு சொல்வதில்லை. எல்லாருக்கும் தெரிந்த திரௌபதி கதையும் துரியோதனன் கதையும் கர்ணன் கதையும் ராவணன் கதையும் அல்லி அர்ஜுனன் கதையும் வள்ளி திருமணம் கதையும் இன்று யாருக்கும் தெரியாவிட்டாலும் அன்று நன்றாகத் தெரிந்திருந்த காத்தவராயன் கதையும் நல்லதங்காள் கதையும் சதாரம் கதையும் ஆரவல்லி சூரவல்லி கதையும்தான் சொல்லப்படுகிறது. காட்சி அமைப்புக்கு பெரிதாக செலவு செய்ய முடியாது. பிறகு எப்படித்தான் புதுமையைக் கொணர்வது? பாடல்கள், ஆரவாரமான நடிப்பு – சமயத்தில் மிகை நடிப்பு, துள்ளல் நிறைந்த நடை (சிவாஜி கணேசன் நடை, முகமது பின் துக்ளக்கில் சோ ராமசாமியின் நடை, சில பழைய திரைப்படங்களில் கே.ஆர். ராமசாமி நாடகத்தில் நடிப்பார், காலைத் தூக்கி தூக்கி வைத்து நடப்பார்) என்றுதான் ஏதாவது செய்ய வேண்டி இருக்கிறது. அதை மிகை நடிப்பு என்று சொல்வதே தவறு, அதுவும் ஒரு நாடக உத்திதான் என்று இப்போதெல்லாம் தோன்றுகிறது.

காத்தவராயன் கதை பெருசுகளுக்குத் தவிர வேறு யாருக்கும் நினைவிருக்கப் போவதில்லை. அதனால் சுருக்கமாக. மாய மந்திரம் தெரிந்த ‘கீழ்ஜாதிக்காரனான’ காத்தவராயன் ராஜகுமாரி ஆரியமாலாவை விரும்புகிறான். பல சாகசங்களைப் புரிகிறான், உதவிக்கு நண்பன் சின்னான். ஆனால் ஆரியமாலா பிறந்தபோது அவளுடன் ஒரு கழுமரமும் பிறந்திருக்கிறது. அவளை மணக்க வேண்டுமென்றால் கழுமரத்தில் ஏற வேண்டும். அப்புறம் மேலே போக வேண்டியதுதான், எப்படி திருமணம் செய்து கொள்வது? அதனால் காத்தவராயனின் அம்மா அனுமதி தர மறுக்கிறாள். காத்தவராயன் கடைசியில் கழுமரம் ஏறி இறக்கிறான், அப்போது சிவபெருமான் வந்து காப்பாற்றுகிறார்…

இந்த நாடகப் பிரதியில் காத்தவராயனின் அம்மா முத்துமாரி அம்மன். முத்துமாரிதான் பெரியம்மை, வைசூரி போன்ற தொற்றுநோய்க்கெல்லாம் அம்மன். வைசூரிராயன் என்ற ராஜாவின் ஆட்சியில் பெரியம்மை போட்டு எல்லாரும் இறக்கிறார்கள். அப்புறம் முத்துமாரி கருணை வைத்து எல்லாரையும் பிழைக்க வைக்கிறாள்.

முத்துமாரியால் சிவனுக்கே அம்மை போடுகிறது. சிவனும் கிருஷ்ணனும் சேர்ந்து உனக்கு பிள்ளை கிடையாது என்று சாபம் தருகிறார்கள். முத்துமாரி சிவனுக்கு கஞ்சா கொடுத்து பிள்ளை வரம் வாங்குகிறாள். ஆனால் பெற்ற பிள்ளை இல்லை, வளர்ப்புப் பிள்ளைதான் – காத்தவராயன்.

காத்தவராயன் தொட்டியத்து சின்னானை தோற்கடித்து தனக்கு நண்பன்/அடிமையாக்கிக் கொள்கிறான். ஆரியமாலாவை மணக்க முத்துமாரி அனுமதி தரவில்லை. பல பெண்களை வெல்லச் சொல்கிறாள். காத்தவராயன் சின்னானின் உதவியால் எல்லா போட்டிகளிலும் வெல்கிறான். கடைசியில் கழுமரம், சிவபெருமான்…

முதலில் இப்படி ஒரு பிரதியைத் தொகுத்ததற்காக இந்த அமைப்பைப் பாராட்ட வேண்டும். படிக்க சுலபமான புத்தகம் அல்லதான், ஆனால் முக்கியமான ஆவணம்.

தாசி வீட்டிற்குப் போவது, ‘டாபர்’ மாமாக்கள், சாராயம் குடிப்பது, கஞ்சா அடிப்பது எல்லாம் நிறைய வருகின்றன.

சந்தத்திற்கு ஒரு உதாரணம்:

கரியமலை மீதேறி காத்தான் கரடி வேட்டை ஆடுறன் பார்
கரியமலை மீதேறி சின்னான் கரடி வேட்டை ஆடுறன் பார்
உச்சிமலை மீதேறி காத்தான் உடும்பு வேட்டை ஆடுறன் பார்
உச்சிமலை மீதேறி சின்னான் உடும்பு வேட்டை ஆடுறன் பார்
பச்சைமலை மீதேறி காத்தான் பன்றி வேட்டை ஆடுறன் பார்
பச்சைமலை மீதேறி சின்னான் பன்றி வேட்டை ஆடுறன் பார்
வெள்ளி மலை மீதேறி காத்தான் விருது வேட்டை ஆடுறன் பார்
வெள்ளி மலை மீதேறி சின்னான் விருது வேட்டை ஆடுறன் பார்

மலை மேலே காத்தான் ஏறியல்லோ மான் வேட்டை சுழன்றாடுறன் பார்
மலை மேலே சின்னான் ஏறியல்லோ மான் வேட்டை சுழன்றாடுறன் பார்
குன்று குளம் காத்தான் ஏறியல்லோ இப்போ குருவி வேட்டை சுழன்றாடுறன் பார்
குன்று குளம் சின்னான் ஏறியல்லோ இப்போ குருவி வேட்டை சுழன்றாடுறன் பார்

வேட்டை எல்லாம் காத்தான் தானாடிக் களைத்து இப்போ வீற்றிருந்தேன் நடுக் கானகத்தே
வேட்டை எல்லாம் சின்னான் தானாடிக் களைத்து இப்போ வீற்றிருந்தேன் நடுக் கானகத்தே

இது எல்லாருக்குமான புத்தகம் இல்லை. ஆனால் இந்த மாதிரி விஷயங்களில் உங்களுக்கு ஆர்வம் இருந்தால் முக்கியமான புத்தகம். இணைத்திருக்கிறேன்.

பின்குறிப்பு: எழுத்தாளர் அ. முத்துலிங்கம் கனடாவில் காத்தவராயன் நாடகம் பார்த்த அனுபவத்தைப் பற்றி இங்கே அருமையாக எழுதி இருக்கிறார்.

பின் -பின்குறிப்பு: நிறைய பொறுமை இருப்பவர்கள் சிவாஜி, சாவித்ரி, பாலையா, சந்திரபாபு, கண்ணாம்பா நடித்த காத்தவராயன் திரைப்படத்தை இங்கே பார்க்கலாம். ஆனால் இதை வெறும் மாய மந்திரப் படமாக மாற்றிவிட்டார்கள். குறைந்த பட்சம் நாடகத்தின் பாடல்களையாவது பயன்படுத்தி இருக்கலாம்.

அவ்வளவு பொறுமை இல்லாதவர்கள் எனக்குப் பிடித்த ஒரு பாடலை – வா கலாப மயிலே! – மட்டும் பார்க்கலாம்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: நாடகங்கள்

கிரேசி மோகனின் இலக்கிய மதிப்பு

crazy_mohanஎன் மூத்த மகள் ஸ்ரேயா போன வருஷம் அவள் பள்ளியில் King Stag (1762) என்ற நாடகத்தில் பாண்டலோன் (Pantalone) என்ற பாத்திரத்தில் நடித்திருந்தாள். என்னால் நாடகத்துக்குப் போக முடியவில்லை. படிக்கவாவது வேண்டும் என்று தேடிப் பிடித்துப் படித்தேன். சிலிகன் ஷெல்ஃபில் புத்தகத்தைப் பற்றி எழுத ஆரம்பித்தால் குழப்பமாக இருந்தது. என் எண்ணங்களைத் தொகுத்துக் கொள்ள ஏழெட்டு மாதம் ஆகிவிட்டது.

King Stag எல்லாம் படிப்பதற்கான நாடகம் இல்லை, பார்க்க வேண்டிய நாடகம். மைக்கேல் மதன காமராஜன் திரைப்படத்தை எத்தனை முறை பார்த்தாலும் சிரிக்கலாம். படித்தால் புன்னகை கூட வருமா என்று சந்தேகம்தான். அந்த மாதிரிதான்.

carlo_gozziKing Stag போன்ற நாடகங்களை கிரேசி மோகன் நாடகங்களின் கொஞ்சம் polished ஆன version (கொஞ்சூண்டுதான்) என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். நாடக ஆசிரியர் கார்லோ கோஸ்ஸி (Carlo Gozzi) நாடகத்தின் சாத்தியங்களை உணர்ந்திருக்கிறார், நடிக்க வாய்ப்புள்ள பாத்திரங்களை (மை.ம. காமராஜனின் காமேஸ்வரன், பாட்டி, ஊர்வசி நடிக்கும் பாத்திரம் மாதிரி) உருவாக்கி இருக்கிறார், நாடக உத்திகளை (முகமூடிகள் இத்யாதி) நன்றாக பயன்படுத்தும் வாய்ப்புகளை ஏற்படுத்தி இருக்கிறார் என்பதுதான் வித்தியாசம். கிரேசி மோகன் இவற்றைப் பற்றி எல்லாம் அலட்டிக் கொள்வதில்லை, அதனால் அவர் எழுதுவது நாடகமே இல்லை என்பது என் கட்சி.

ஆனால் ஒரு காலத்தில் எனக்கு நல்ல நாடகம் என்றால் கிரேசி மோகன் எழுதியதுதான். அந்தக் காலத்தில் அவர் எழுதிய ‘கிரேசி தீவ்ஸ் இன் பாலவாக்கம்’, ‘டெனன்ட் கமாண்ட்மெண்ட்ஸ்’ மாதிரி பல நாடகங்களைப் பார்த்து நான் விழுந்து விழுந்து சிரித்திருக்கிறேன். சோ ராமசாமி, எஸ்.வி. சேகர், காத்தாடி ராமமூர்த்தியின் நாடகங்கள் சக்கைப்போடு போட்டுக் கொண்டிருந்த காலம் அது. இன்று சோ நல்ல நாடக ஆசிரியர், அவர் தனக்காக எழுதிக் கொள்ளும் கோமாளி பாத்திரங்கள்தான் நாடகத்தின் தரத்தைக் குறைத்துவிட்டன என்று கருதுகிறேன், ஆனால் அன்று அந்தக் கோமாளி பாத்திரங்களைத்தான் நானும் பெரிதாக ரசித்தேன்.

கிரேசி மோகனின் நாடகங்களைப் பார்க்காதவர்களும் அவரது கைவண்ணத்தை மை.ம. காமராஜனிலும் காதலா காதலா, வசூல் ராஜா எம்.பி.பி.எஸ். போன்ற திரைப்படங்களில் கட்டாயம் பார்த்திருப்போம். இந்த மாதிரி ஜோக்குகள், ஆள் மாறாட்டம் போன்ற ஃபார்முலாக்கள் ஆகியவற்றை வைத்து நம்மை சிரிக்க வைக்கும் முயற்சிகளுக்கு இலக்கியத்தில் இடம் உண்டா? இப்படி வைத்துக் கொள்வோமே, மை. ம. காமராஜன், தில்லுமுல்லு, காதலா காதலா, பாமா விஜயம் போன்ற திரைப்படங்கள் நாடகமாக எழுதப்பட்டிருந்தால் அவற்றை இலக்கியமாகக் கருத முடியுமா? அட இவற்றை விடுங்கள் சபாபதி பம்மல் சம்பந்த முதலியாரால் நாடகமாகத்தான் எழுதப்பட்டது, அது இலக்கியமா? அவை இலக்கியம் இல்லை என்றால் கார்லோ கோஸ்ஸி மட்டும் என்ன பெரிய நாடக ஆசிரியரா? 250 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் எழுதப்பட்ட அவரது நாடகத்துக்கு எப்படி இன்னும் கொஞ்சம் உயிர் இருக்கிறது? சரி கோஸ்ஸியை விடுங்கள், ஷேக்ஸ்பியரின் A Comedy of Errors (ஹிந்தியில் சஞ்சீவ் குமார் நடித்து குல்சாரின் இயக்கத்தில் அங்கூர் என்று திரைப்படமாக வந்தது, பிரமாதமான திரைப்படம், பார்த்ததில்லை என்றால் கட்டாயம் பாருங்கள்) இலக்கியமா?

இன்னும் சிம்பிளாக கேட்கிறேன். சார்லி சாப்ளின் திரைப்படங்கள் நல்ல கலை அனுபவத்தைத் தருகின்றனவா இல்லையா? லாரல் ஹார்டியின் திரைப்படங்கள்? என்னைப் பொறுத்த வரை சாப்ளினின் க்ரேட் டிக்டேடர், மாடர்ன் டைம்ஸ், கோல்ட் ரஷ் மற்றும் திரைப்படக் கலையின் உச்சங்கள். ஏன் கிட் மற்றும் சிடி லைட்ஸ் கூட வலிந்து புகுத்தப்பட்ட மிகை உணர்வுக் காட்சிகள் நிறைந்திருந்தாலும் எனக்கு கலைப்படங்கள்தான். ஆனால் அவரது குறும்படங்கள் எதுவும் எனக்கு கலைப்படங்கள் அல்ல. லாரல்-ஹார்டியின் எந்தத் திரைப்படமும் எனக்கு கலை அல்ல.

சில சமயம் அந்தக் காலத்தில் எழுதப்பட்ட ஒரே காரணத்துக்காக சில படைப்புகள் வலிந்து உயிரோடு வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. என்னைப் பொறுத்த வரையில் கிரேக்க நாடக ஆசிரியர் ஈஸ்கைலசின் படைப்புகள் அப்படித்தான். அவை வரலாற்று வகுப்புகளில் படிக்கப்பட வேண்டும், இலக்கிய வகுப்புகளில் அல்ல. கார்லோ கோஸ்ஸி, மற்றும் King Stag-இன் முக்கியத்துவமும் அவை 250 ஆண்டுகளுக்கு முன் எழுதப்பட்டவை என்பது மட்டும்தானா? இன்னும் 250 ஆண்டுகளுக்குப் பின் கிரேசி மோகனின் நாடகங்களும் தமிழ் இலக்கிய வகுப்புகளில் படிக்கப்படுமா?

எங்கோ ஒரு புள்ளியில் கேளிக்கை எழுத்து இலக்கியமாகிவிடுகிறது, கலையாகிவிடுகிறது. அந்தப் புள்ளி எல்லாருக்கும் ஒன்றாக இருப்பதில்லை. ஷெர்லக் ஹோம்ஸ் எனக்கும் இலக்கியம், ஜெயமோகனுக்கும் இலக்கியம். பொன்னியின் செல்வன் எனக்கு இலக்கியம், ஜெயமோகனுக்கு அது வணிக எழுத்துதான். எனக்கு சோவின் முகமது பின் துக்ளக், சாத்திரம் சொன்னதில்லை, உண்மையே உன் விலை என்ன, யாருக்கும் வெட்கமில்லை போன்ற சில நாடகங்கள் இலக்கியம், அனேகத் தமிழர்களுக்கு அவை கோமாளிக் கூத்துகள்தான். ஆனால் எல்லாருக்குமே – எத்தனை கறாரான இலக்கிய வாசகராக இருந்தாலும் சரி – ஏதோ சில கேளிக்கை எழுத்துக்களாவது இலக்கியமாகிவிடுகின்றன.

எனக்கு King Stag இலக்கியம்தான். ((கோஸ்ஸியின் இன்னொரு நாடகத்தையும் – Green Bird (1765) – படித்தேன், அது கொஞ்சம் சுமார்தான், அதை நான் கணக்கில் சேர்த்துக் கொள்ளமாட்டேன்.) என்னைப் பொறுத்த வரை கிரேசி மோகனின் இலக்கிய மதிப்பு பூஜ்ஜியம்தான். ஆனால் தொலைக்காட்சியில் மை. ம. காமராஜன், வசூல் ராஜா எம்.பி.பி.எஸ்., காதலா காதலா திரைப்படங்கள் ஓடினால் ஒரு நிமிஷமாவது பார்த்துவிட்டுத்தான் நகர்கிறேன்.

முடிந்தால் King Stag-ஐப் பாருங்கள். முடியாவிட்டால் இணைத்திருக்கிறேன், படிக்கலாம்.

உங்களுக்கு எப்படி? கேளிக்கை எழுத்துதான், ஆனால் எனக்கு இலக்கியம் என்று எந்தப் படைப்பையாவது உணர்ந்திருக்கிறீர்களா? அப்படி இருந்தால் அதைப் பற்றி கட்டாயம் சொல்லுங்கள்!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: உலக இலக்கியம்