தமிழறிஞர் வரிசை 17: வில்லுப்பாட்டுக்களை எழுதிய அ.க. நவநீதகிருஷ்ணன்

2009-இல் இவரது படைப்புகள் நாட்டுடமை ஆக்கப்பட்டபோதுதான் இவரது பேரை முதல் முறையாக கேள்விப்பட்டேன். மறைந்த சேதுராமன் அவரைப் பற்றி ஒரு அறிமுகக் கட்டுரை எழுதினார். பள்ளியில் தமிழாசிரியர், இலக்கியக் கட்டுரைகள் எழுதுவார் என்றதும் பெரிதாக ஆர்வம் ஏற்படவில்லை. சமீபத்தில் வள்ளுவர் சொல்லமுதம் என்ற புத்தகத்தின் ஒரு பகுதி இணையத்தில் கிடைத்தது. எனக்கான புத்தகம் அல்ல, ஆனால் குறள்களின் கருத்துகளை மற்ற பாடல்களோடு நன்றாக ஒப்பு நோக்குகிறார். பண்டிதர், நல்ல ஆசிரியராக இருந்திருப்பார் என்று தோன்றுகிறது. ஆழமாகவும் அகலமாகவும் தமிழ் இலக்கியங்களை பயின்றிருக்கிறார், ஆனால் அனேகமாக கோனார் நோட்ஸ் லெவலில்தான் – அதாவது ஆரம்ப நிலை விளக்கங்களாகத்தான் – அவரது புத்தகங்கள் இருக்கின்றன. புதிதாக நமக்கு – குறைந்தபட்சம் எனக்கு – எந்த தரிசனமும் கிடைத்துவிடவில்லை.

நவநீதகிருஷ்ணன் தானே சில வில்லுப்பாட்டுகளை எழுதி இருக்கிறார். அவர் வாழ்ந்த காலத்தில் வில்லுப்பாட்டு இலக்கியமாகக் கருதப்பட்டிருக்காது. வாய்மொழி இலக்கியம் என்ற கருத்தே இருந்திருக்காது. அப்போது இவர் அவ்வையார் கதை, கண்ணகி கதை, தமிழ் வளர்ந்த கதை, திருவள்ளுவர் கதை என்ற நாலு வில்லுப்பாட்டுகளைத் எழுதி இருப்பது கொஞ்சம் வியப்பாக இருக்கிறது. இவற்றில் மூன்று இணையத்தில் கிடைக்கின்றன. (எதுவும் என் ரசனைக்கு ஒத்துவரவில்லை, எதையும் நான் பரிந்துரைக்கமாட்டேன்.)

நவநீதகிருஷ்ணன் மாதிரி பண்டிதர்கள் இன்னும் இருக்கிறார்களா, அவர்களுக்குத் தேவை இருக்கிறதா, அவர்களுக்கு சமூகத்தில் மதிப்பு, அந்தஸ்து இருக்கிறதா என்ற சந்தேகமாகத்தான் இருக்கிறது. நான் கவிதையைக் கண்டால் ஓடுபவன், ஆனால் என் கண்ணோட்டத்தில் கூட எல்லாக் காலங்களிலும் இந்த மாதிரி பண்டிதர்கள் நிச்சயமாகத் தேவை. என்ன, இவர் போன்றவர்களை நினைவு வைத்துக் கொள்ள வேண்டிய அவசியமில்லை, ஒருவரை மற்றொருவர் மிகச் சுலபமாக ஈடு செய்யலாம் என்று கருதுகிறேன்.

நான் சிறுவனாக இருந்த காலத்தில் கோவில்களில் கீரன் போன்றவர்கள் ஆன்மீக இலக்கியங்களைப் பற்றி பேசுவார்கள். கூட்டமும் வரும். கம்பன் கழகம் என்று ஒன்று இருந்தது. ம.பொ.சி., மு.மு. இஸ்மாயில், சௌந்தரா கைலாசம், கி.வா.ஜ. என்று பலரும் எழுபதுகளில் கூட தமிழ் இலக்கியத்தைப் பற்றி சொற்பொழிவாற்றுவார்கள். இன்று தமிழ் பேராசிரியர்களுக்கு, இந்த மாதிரி இலக்கிய வாசிப்புகளுக்கு ஏதாவது மரியாதை இருக்கிறதா? கு. ஞானசம்பந்தன், சாலமன் பாப்பையா முறையே பெரியபுராணத்தையும் குறளையும் கரைத்துக் குடித்தவர்கள் என்று கேள்வி. ஆனால் அவர்களுக்கும் பட்டிமன்ற நீதிபதியாகத்தான் பேசும் வாய்ப்பு கிடைக்கிறது.

என் கணிப்பில் இவர் வில்லுப்பாட்டு வடிவத்தை முயற்சித்திருப்பதால் மட்டுமே இலக்கிய வரலாற்றில் அடிக்குறிப்பு (footnote) என்ற அளவில் நினைவு கூரப்படுவார்.

வேறு புத்தகங்கள் பல இங்கே பலவும் கிடைத்தன. ஒரு விதத்தில் பார்த்தால் அறநூல் தந்த அறிவாளர் எல்லாம் பண்டிதர்கள் பேசுவது எழுதுவது. காவியம் செய்த மூவர் புத்தகத்தில் இளங்கோ/சிலப்பதிகாரம், சீத்தலைச் சாத்தனார்/மணிமேகலை, சேக்கிழார்/பெரிய புராணம் பற்றி எழுதி இருக்கிறார். பாரதியாரின் குயில் பாட்டைப் பற்றிய புத்தகம் கோனார் நோட்ஸேதான்.

சேதுராமன் அப்போது எழுதிய அறிமுகத்தை மீள்பதித்திருக்கிறேன். ஓவர் டு சேதுராமன்!

நாட்டுடமை ஆன எழுத்துக்கள் பற்றிய ஒரிஜினல் பதிவை இங்கே காணலாம்.

திருநெல்வேலி மாவட்டத்திலே, அம்பாசமுத்திரத்துக்கு அருகிலுள்ள ஊர்க்காடு என்னும் சிற்றூரில் பிறந்தவர் நவநீதகிருஷ்ணன். இவர் தந்தையார் அங்குள்ள குறுநிலமன்னரின் அவைக்களப் புலவராக விளங்கியிருந்த ‘அரசவரகவி’ அங்கப்ப பிள்ளையென்பவர். அவருடைய மக்கள் மூவரில், நடுவர்தான் கங்காதர நவநீத கிருஷ்ணன்.

அ.க.ந. பள்ளிக் கல்வியைக் கற்று முடித்தபின் புலமைக் கல்வியும் கற்றுச் சிறப்படைய விரும்பியதால் அண்ணாமலைப் பல்கலைக் கழகத்திற்குச் சென்றார். கல்வி கற்கும்போதே செய்யுள் பாடவும், இயற்றவும் கட்டுரைகள் எழுதவும் வல்லவரானார். இவர் கல்வி பயிலும்போது நாவலர் நெடுஞ்செழியனும், பேராசிரியர் அன்பழகனும் அண்ணாமலையில் கல்வி பயின்று கொண்டிருந்தனர். அவர்களோடு நெருங்கிப் பழகி அவர்களுடைய நன்மதிப்பையும் பெற்றவர் நவநீதகிருஷ்ணன்.

புலவர் கல்வி பயின்று தேர்ச்சி பெற்ற பிறகு, திண்டுக்கல் புனித சூசையப்பர் மகளிர் உயர் நிலைப்பள்ளியில் ஈராண்டுகள் பணி புரிந்தார். சிவகாசி மகாராஜ பிள்ளை அவர்களின் ஒரே மகளான பிச்சம்மாளை மணம் புரிந்து கொண்டு இல்லற வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார். திருமணமான பிறகு, பாளையங்கோட்டையில் குடியேறி நெல்லையில் பணி புரியலானார். மந்திரமூர்த்தி உயர் நிலைப் பள்ளியில் ஒன்பது ஆண்டுகளும், பின்னர் மதுரை திரவியம் தாயுமானவர் இந்து கலாசாலைப் பள்ளியில் பதினைந்து ஆண்டுகளும் ஆசிரியராகப் பணி புரிந்தார்.

தமிழ்ப் பணியோடு சிவப் பணியையும் இடையிடையே செய்து வந்ததால், திருநெல்வேலி தென்னிந்திய சைவ சித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகத்தினர் இவருடைய புலமையைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினர். காலத்துக்கு வேண்டியவாறு நூல்களை எழுதிப் பொருளும் புகழும் பெற்றார். திருக்குறளைப் பலருக்கும் போதித்ததோடு “வள்ளுவர் சொல்லமுதம்” என்னும் நூலையும் (நான்கு பகுதிகள்) எழுதினார். திருவள்ளுவர் கழகத்திற்குப் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் தலைவராக இருந்தவர், நெல்லையப்பர் கோயிலிலும் ஈராண்டுகள் திருக்குறள் விரிவுரையாற்றினார்.

இவரது தமிழ்த் தொண்டையும், சிவத் தொண்டையும் பாராட்டிய மதுரை திருஞானசம்பந்தர் ஆதீனம் இவருக்கு “தமிழ்க் கொண்டல்” என்ற சிறப்புப் பெயரையும், தருமபுரம் ஆதீனம் “செஞ்சொற்புலவர்” என்ற பெயரையும் வழங்கினர்.

1967ம் வருடம் சித்திரை முதல் தேதியன்று, கைத்தொழில் பொருட்காட்சியில் செய்யும் தொழிலின் ஏற்றத்தைப் பற்றி நெசவாளர்களுக்கு ஒரு சொற்பொழிவு நிகழ்த்திய பின் இல்லத்தை அடைந்தவர் திடீரென்று காலமானார்.

இவர் இயற்றிய நூல்களின் பட்டியல் வருமாறு:

  1. வள்ளுவர் சொல்லமுதம் (நான்கு பகுதிகள்)
  2. அறநூல் தந்த அறிவாளர்
  3. தமிழ் காத்த தலைவர்கள்
  4. காவியம் செய்த மூவர்
  5. இலக்கியத் தூதர்கள்
  6. கோப்பெருந்தேவியர்
  7. இலக்கிய அமைச்சர்கள்
  8. தமிழ் வளர்த்த நகரங்கள்
  9. முத்தமிழ் வளர்த்த முனிவர்கள்
  10. வள்ளலார் யார்?
  11. பாரதியார் குயில்பாட்டு
  12. முதல் குடியரசுத் தலைவர்
  13. தமிழ் வளர்ந்த கதை
  14. ஔவையார் கதை (வில்லுப் பாட்டு)
  15. கண்ணகி கதை (வில்லுப் பாட்டு))
  16. திருவள்ளுவர் கதை (வில்லுப் பாட்டு)
  17. சொல்லின் செல்வர் சேதுப்பிள்ளை
  18. அடுக்குமொழி ஆவுடையப்பர் வரலாறு

(தகவல் நன்றி — தமிழ்ப் புலவர் வரிசை பத்தாம் பகுதி — ஆசிரியர் சு.அ. இராமசாமிப் புலவர் — பதிப்பாளர் திருநெல்வேலி தென்னிந்திய சைவ சித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம்- சென்னை. 1973)

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தமிழறிஞர்கள், சேதுராமன் பக்கம், நாட்டுடமை பக்கம்

முதல் குரங்கும் ஆரியர்-திராவிடரும்: எம்.எஸ். பூரணலிங்கம் பிள்ளை

m_s_puranalingam_pillaiஎனக்கு ரொம்ப நாளாக ஒரு சந்தேகம். தீவிரத் தனித்தமிழ் இயக்கத்தினருக்கு – தேவநேயப் பாவாணர் நல்ல உதாரணம் – முதல் குரங்கு தமிழ்க் குரங்கு என்பதில் எந்த சந்தேகமும் கிடையாது. அதே நேரத்தில் கைபர் போலன் கணவாய்கள் வழிவந்த வந்தேறி ஆரியப் பார்ப்பனர்கள்தான் தமிழ் சமுதாயத்தைக் கெடுத்து குட்டிசுவராக்கிவிட்டார்கள் என்பதிலும் எந்த சந்தேகமும் கிடையாது. முதல் குரங்கே தமிழ்க் குரங்கு என்றால் ஆரிய-திராவிட வேறுபாடே பொருளற்றதாகிவிடுகிறதே, முதல் குரங்கு என்ற பெருமையும் வேண்டும், ஆரிய வந்தேறி என்று திட்டவும் ஆள் வேண்டும், கூழுக்கும் ஆசை மீசைக்கும் ஆசையா என்று ஒரு கேள்வி வரத்தானே செய்யும்! ஒரு பழைய பதிவில் இந்தக் கேள்வியை எழுப்பியும் இருந்தேன். பிள்ளைவாள் முதல் குரங்கு தமிழ்க் குரங்காக இருந்தாலும் வந்தேறிக் குரங்கு வேறுதான் என்று நிறுவுகிறார்!

பிள்ளைவாளின் ‘Tamil India‘ (1945) புத்தகத்தில் அவருக்கு தோன்றுவதை எல்லாம் நிரூபிக்கப்பட்ட அறிவியல் உண்மை என்பதைப் போல சொல்கிறார். தனது எந்த முடிவுக்கும் விளக்கம் சொல்லும் பழக்கமே அவருக்கு இல்லை. என்னவோ நேரில் பார்த்தது மாதிரி தமிழரசர்களின் கிரீடம் முக்கோண வடிவத்தில் இருந்தது, ஏழு நாள் வாரம் என்பது தமிழ் பழக்கம், அதுதான் உலகம் முழுவதும் பரவியது என்று நிறைய எழுதி இருக்கிறார். எனக்கு எப்போதும் நினைவில் இருக்கப்போவது மனித குலம் எப்படிப் பரவியது என்ற அவரது ‘ஆராய்ச்சிதான்’. உலகின் முதல் மனிதன் லெமூரியத் தமிழன். கடல்கோள் இந்தியத் துணைக்கண்டத்தை உருவாக்கியதும் அவன் தென்னிந்தியாவிலிருந்து வட இந்தியாவுக்குப் போனான். அங்கிருந்து ஒரு பிரிவு இன்றைய மத்திய கிழக்கு நாடுகளுக்கு. அங்கிருந்து ஒரு கோஷ்டி தென் ஐரோப்பாவுக்கு. இன்னொன்று இன்றைய நார்வே, ஸ்வீடன் நாடுகளுக்கு. (அமெரிக்க கண்டங்களுக்கு எப்படிப் போனான் என்று அவர் சொல்லவில்லை.) பிறகு தங்கள் ஒரிஜினல் தமிழ் அடையாளத்தை மறந்துவிட்டு மத்திய ஆசியாவிலிருந்து ஆரியர்களாக உருமாறி மீண்டும் இந்தியாவுக்கு கைபர் கணவாய் வழியாக வருகிறார்கள். அதாவது இங்கிருந்து போனது தமிழ்க் குரங்குதான், ஆனால் திரும்பி வரும்போது எப்படியோ ஆரியக் குரங்காக மாறிவிட்டது!

பிள்ளைவாளின் இன்னொரு புத்தகம் Ravana the Great (1923). முன்முடிவுகள் என்ற கண்ணாடியை அணிந்து அதன் மூலம்தான் பிள்ளைவாள் எல்லாவற்றையும் பார்க்கிறார். அவருக்கு எப்போதும் திராவிடனே உசத்தி, ஆரியன்கள் அயோக்கிய சிகாமணிகள், சைவத்தையும் தமிழையும் உயர்த்திச் சொல்ல வேண்டும் என்று ஆசை. அவருக்கு ராவணன் தமிழன். சைவன். ராமன் ஆரியன். ராமாயணம் ஆரியர்களால் எழுதப்பட்டது. அதனால் ராவணனை உயர்த்திப் பேச வேண்டும். ஆனால் அவன் சீதையைக் கடத்தி வந்ததை எப்படி நியாயப்படுத்துவது? சூர்ப்பனகைக்கும் ராமனுக்கும் உறவு இருந்திருக்க வேண்டும், அது சீதைக்கு தெரிந்ததும் ராமன் பெண்டாட்டி கோபத்திலிருந்து தன்னைக் காத்துக் கொள்ள பொய் சொல்லிவிட்டான், சூர்ப்பனகையின் மூக்கை அறுத்த காட்டுமிராண்டித்தனத்துக்கு பதிலடி கொடுக்கத்தான் தமிழ் பண்பாட்டுப்படி ராவணன் சீதையை கவர்ந்து சென்றான், பெண்ணைக் கவர்ந்து செல்லுதல் தமிழ் மரபுதான் என்கிறார். Of course, விபீஷணனின் துரோகத்தால்தான் ராவணனை வெல்ல முடிந்திருக்கிறது. ஆனால் ஹனுமன் திராவிடன், ஹனுமனை வசப்படுத்திக் கொண்டது ஆரியர்களின் பிரித்தாளும் சூழ்ச்சி என்று பொங்குகிறார் பாருங்கள், பிரமாதம்! ரிஷிகள் மனிதத் தன்மை அற்ற விதத்தில் யாகங்களை நடத்தினார்கள், அதனால்தான் ராவணாதி அசுரர்கள் ரிஷிகளை எதிர்த்தார்களாம். அது என்ன யாகம் என்று தெரியவில்லை.

1904-இல் A Primer of Tamil Literature என்ற புத்தகத்தை எழுதி இருக்கிறார். இதே புத்தகம் மீண்டும் Tamil Literature என்ற பேரில் பின்னாளில் மீண்டும் வந்திருக்கிறது. பல படைப்புகள், கவிஞர்களைப் பற்றி கோனார் நோட்ஸ் மாதிரி தொகுத்திருக்கிறார். கவிஞர்கள் பற்றிய தொன்மக் கதைகளைக் கூட விடவில்லை. வேதநாயகம் பிள்ளை, ராஜம் ஐயர் வரை வந்துவிட்டார், ஆனால் பாரதி இல்லை. ஆவணம் என்ற அளவில் முக்கியமானது. என் கண்ணில் இவரது முக்கியத்துவமே இப்படி அகலமாகவும் ஆழமாகவும் படித்து அதைத் தொகுத்து எழுதவும் முடிந்ததுதான். பிள்ளைவாளின் முன்முடிவுகளும், ‘ஆய்வுகளும்’ இன்று கொஞ்சம் நகைக்க வைத்தாலும் இன்று கூட இதை விட சிறந்த கழுகுப் பார்வை (bird’s eyeview) இருக்கின்றதா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.

ஒரு சுவாரசியமான விஷயம். நான் படித்த மின்புத்தகம் ஆனந்த கென்டிஷ் குமாரசாமியின் நூலகத்திலிருந்து digitize செய்யப்பட்டது! இந்த மின்புத்தகத்தை இணைத்திருக்கிறேன்.

கட்டுரைக் களஞ்சியம் என்ற நூல் அந்தக் காலத்துக்கான என்சைக்ளோபீடியா போன்ற ஒரு முயற்சி. பல தலைப்புகளில் எழுதி இருக்கிறார். ஐரோப்பிய யுத்தம் என்ற புத்தகமும் முதல் உலகப் போரைப் பற்றி சுருக்கமான குறிப்புகள். நிச்சயமாக அந்தக் காலத்தில் பயனுள்ளதாக இருந்திருக்கும்.

2009-ஆம் வருடத்தில் எம்.எஸ். பூரணலிங்கம் பிள்ளையின் நூல்கள் நாட்டுடமை ஆக்கப்பட்டன. அப்போது மறைந்த சேதுராமன் எப்படியோ பூரணலிங்கம் பிள்ளையின் பேரன்களிடம் எல்லாம் பேசி தகவல் சேகரித்து அவரைப் பற்றி கூட்டாஞ்சோறு தளத்தில் ஒரு அறிமுகக் கட்டுரையை எழுதினார்.

அதைப் படித்தபோது பூரணலிங்கம் பிள்ளை எழுதிய ஆங்கில நூல்கள் அந்த காலத்து ஆங்கிலக் கல்விக்கு பாடப் புத்தகங்களாகவோ, இல்லை கோனார் நோட்சாகவோ மட்டும்தான் பயன்பட்டிருக்கும் என்று தோன்றியது. இப்போதுதான் அவரது புத்தகங்கள் இரண்டைப் படிக்க முடிந்தது. வீட்டுத் திண்ணையில் உட்கார்ந்துகொண்டு லெமூரியா பற்றி அறுதி முடிவுகளை எடுப்பவர் என்று தெரிகிறது. கள ஆராய்ச்சி என்ற பேரையே கேட்டிருக்கமாட்டார் போலிருக்கிறது. ஆனால் அந்தக் காலகட்டத்தில், 1900-1920 வாக்கில் அவருடைய புத்தகங்களுக்கு தேவை இருந்திருக்கும். இன்றும் Primer of Tamil Literature ஆகியவை முக்கியமான ஆவணங்கள்தான். காலாவதி ஆகிவிட்ட முன்னோடி…

சேதுராமனின் ஒரிஜினல் பதிவு கீழே வசதிக்காக.

நாட்டுடமை ஆன எழுத்துக்கள் பற்றிய ஒரிஜினல் பதிவை இங்கே காணலாம்.

தமிழ் இலக்கியத்தைப் பற்றி விரிவானதொரு திறனாராய்ச்சிப் புத்தகம் முதன் முதலாக எழுதியது இவராகத்தானிருக்கும். 1904ம் வருடம் “A Primer of Tamil Literature” என்ற புத்தகம்தான் இவர் முதலில் எழுதியது. இதன் மறுபதிப்பு 1929ல் வெளி வந்தபோது அப்புத்தகத்திற்கு “Tamil Literature” எனப் பெயரிடப்பட்டது.

திருநெல்வேலிக்கருகேயுள்ள முந்நீர்ப்பள்ளம் என்ற சிற்றூரிலே 1866ம் ஆண்டு மே மாதம் 24ம் தேதி பிறந்தவர் பூர்ணலிங்கம். அவ்வூர்ச் சிவன் கோயிலுள்ள பெருமானின் பெயர் பரிபூர்ணக்ருபேசர் அல்லது பூர்ணலிங்கம் என்பது. அங்கு வாழும் மக்கள் தம் குழந்தைகளுக்கு பூரணலிங்கம் என்ற பெயரிடுவது இன்னமும் வழக்கில் உள்ளது. இவரது பெற்றோர் திரு. சிவசுப்பிரமணியப் பிள்ளை, திருமதி வள்ளியம்மை என்பவர்கள்.

இளம் வயதில் ஊரிலுள்ள திண்ணைப் பள்ளியில், செல்லப் பெருமாள் வாத்தியார் என்ற ஆசிரியரிடம் கல்வி பயின்றார். பூரணலிங்கத்தின் தந்தையும் செல்லப் பெருமாளிடமே கல்வி கற்றவர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இதன் பிறகு அருகிலுள்ள மேலப்பாளையம் பள்ளிக் கூடத்தில் சுந்தரம் பிள்ளை என்பவரிடம் தமிழ் இலக்கணமும், திருக்குறளும் மனதிலே நன்றாகப் பதியும்படி பாடம் கேட்டுத் தேர்ந்தார். அடிப்படைத் தமிழ்க் கல்வி முடிந்ததும் தருவையிலுள்ள பள்ளியில் சேர்ந்து ஆங்கிலம் பயின்றார். தனது உயர்நிலைப் பள்ளிப் படிப்பை இன்று ஹிந்து கல்லூரி என்றழைக்கப்படும் ஆங்கிலத் தமிழ்ப் பள்ளியிலே படித்துத் தமது பதினைந்தாவது வயதில் நடுப்பள்ளித் தேர்வில் வெற்றி பெற்று, அதற்கடுத்த ஆண்டு இரட்டைத் தேர்வு பெற்று, மெட்ரிகுலேஷன் படிப்பும் முடித்தார்.

நிதிப் பற்றாக்குறை காரணமாக பூர்ணலிங்கம் மேலே தொடர்ந்து படிக்க முடியாமல், பரமக்குடியிலுள்ள முன்சீஃப் கோர்ட்டிலே எழுத்தாளராகப் பணியாற்றத் தொடங்கினார். இந்த விஷயம் அறிந்து ஹிந்து கல்லூரி பேராசிரியர் விங்க்ளேர் இவர் பட்டப் படிப்பை முடித்தாக வேண்டும் என்ற அன்புக் கட்டளையிட்டு அதற்கு ஆவன செய்து எஃப்.ஏ. தேர்வில் வெற்றியடையச் செய்தார். அப்போது கல்லுரியில் நடந்த மில்லர் ஆங்கிலப் பேச்சுப் போட்டியில் முதலிடம் பெற்று, சென்னை கிறிஸ்தவக் கல்லூரியில் பி.ஏ. முதல் வகுப்பில் சேர்ந்தார். டாக்டர் மில்லரே இவர் வகுப்பிற்கு ஆங்கிலப் பாடங்கள் எடுத்தவர். பி.ஏ. பட்டம் பெற்ற பின் பூரணலிங்கம் தனது சகோதரி திருமணத்திற்காக ஊருக்குத் திரும்பியவர் முதலில் எழுத்தாளராக, நெல்லை மாவட்டக் கலெக்டர் காரியாலயத்திலும், பின்னர் பாளையம் கோட்டையிலுள்ள இந்து உயர் நிலைப் பள்ளியில் தலைமை ஆசிரியராகவும் பணி புரிந்தார்.

திருநெல்வேலியில் பணி புரிந்த போது, தாயம்மாள் என்பவரைத் திருமணம் செய்து கொண்டார்.

நெல்லை மாவட்டக் கலெக்டர் வேண்டுகோளின்படி எட்டயாபுரம் ஜமீன் இளவரசுக்குக் கல்வி கற்றுத் தரத் தொடங்கி அப்பணியை இனிதே முடித்தார். வாழ்க்கை முன்னேற்றம் கருதி, பணியில் இருந்தவாறே சட்டப் படிப்பு முடிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் சென்னை வந்தார். இவர் சென்னை வந்த செய்தி கேட்டு டாக்டர் மில்லர் கிறிஸ்தவக்கல்லூரியிலும், உயர் பள்ளியிலும் ஆசிரியப்பணி தந்து ஆதரித்தார். கல்லூரியில் இவர் வேலை பார்க்கும்போது (1894-1899) அங்கு தலைமைத் தமிழ்ப் பேராசிரியராக இருந்த வி.கோ. சூரியநாராயண சாஸ்திரியார் (பரிதிமாற் கலைஞர்) இவருக்கு ஒப்புயர்வற்ற நண்பரானார். இவ்விருவரும் சேர்ந்து சென்னைக் கடற்கரையினில் செய்து கொண்ட முடிவின் பயனாக எழுந்தவைதான் தமிழ் மொழி வரலாறு, தமிழ் இலக்கிய வரலாறு ஆகிய நூல்கள். பரிதிமால் கலைஞரால் எழுதப் பெற்றது தமிழ்மொழி வரலாறு – தமிழ் இலக்கிய வரலாறைப் பூரணலிங்கம் ஆங்கிலத்தில் எழுதினார்.

1900ம் வருஷம் முதல் 1904ம் வருஷம் வரை கோயம்புத்தூர் செயிண்ட் மைக்கேல் கல்லூரியில் ஆங்கிலப் பேராசிரியராகவும், 1904 முதல் 1911 வரை திருநெல்வேலி ஹிந்துக் கல்லூரியில் ஆங்கிலப் பேராசிரியராகவும், பணி புரிந்தார். 1912 முதல் 1919 வரை சென்னையில் இருந்தபோது சொந்தமாக கெமிசிசு என்ற பள்ளியைத் தொடங்கி நடத்தினார். அதே காலத்தில் JUSTICE என்ற ஆங்கிலத்தாளுக்குத் துணையாசிரியராகவும் இருந்தார்.

1920 முதல் 1922 வரை திருநெல்வேலி இந்துக் கல்லூரியிலும், பின்னர் 1926 வரை திருச்சி எஸ்.பி.ஜி. கல்லூரித் தலைவர் கார்டினர் வேண்டுதலின் பேரில் ஆங்கிலத் தலைமையாசிரியராகவும் பணி புரிந்தவர், ஓய்வு பெற்று முந்நீர்ப்பள்ளம் திரும்பினார்.

ஓய்வு காலத்தில் தமிழ்ப் பணியிலும், ஆங்கிலத்திலும் தமிழிலும் பேருரைகள் நிகழ்த்துவதிலும் தம்மை ஈடுபடுத்திக் கொண்டார். இடைவிடாது படித்துக் கொண்டே இருப்பார். சட்டம் பயின்றும், வழக்குரைஞர் வாழ்க்கையில் பற்றில்லாமையால் பி.எல். தேர்வினை எழுதாது விட்டுவிட்டார். யாரையும் எளிதில் நம்பும் தன்மையுடையவர். எவரும் வியக்கும் வண்ணம் பல வகைத் துன்பங்களையும் புறங்கண்டு, எவர் துணையினையும் எதிர்பாராமல் வாழ்ந்தவர். தனது எண்பத்தோராவது வயதில் (1947ல்) காலமானார்.

இவருக்கு இரண்டு மகன்களும் ஒரு மகளும் உண்டு.

பூரணலிங்கம் பிள்ளை ஆங்கிலத்தில் முப்பத்திரண்டு நூல்களும், தமிழில் பதினெட்டு நூல்களும் எழுதி வெளியிட்டுள்ளார். ஆங்கில நூல்கள் வருமாறு:

ஷேக்ஸ்பியர் நாடகங்கள் பற்றிய பல்கலைக் கழக வினாக்கள் — ஷேக்ஸ்பியர் பாடல்கள் — கோல்ட்ஸ்மித்தின் கதைகள் — கார்லைல் எழுதிய அபட்டு சாம்சன் — ஆங்கில இலக்கிய விளக்கத் தொகுப்பு — ஆங்கிலத்தில் பயிற்சிகள் — ஆங்கிலத்தில் பேச்சு முறை — மெட்ரிகுலேஷன் வாசகம் — மெட்ரிகுலேஷன் முன்வகுப்பு வாசகம் — ரிப்பன் ஆரம்பம் – இளைஞர் முதியவர் வாசகங்கள் — நடுத்தர வகுப்புகளுக்கு ஆங்கிலப் பாடத் திரட்டு — இந்திய வரலாறு (இளைஞர்களுக்கு) — இங்கிலாந்து வரலாறு (முதியவர்களுக்கு) — பி.ஏ. வகுப்பிற்கு சாக்ரடிஸ் பிளேட்டோ வரலாறுகள் — ஜூலியஸ் சீசர் உரை — ஒதெல்லோ உரை — எஃப்.ஏ., பி.ஏ. ஆங்கிலப் பாடப் புத்தகங்களுக்கு விரிவான உரைகள் — ரோமன் சட்டத் தொகுப்பு — மேயின் பழங்காலச் சட்டம் – சட்ட முறைமைகளின் சுருக்கம் — மேயின் பழங்காலச் சட்டச் சுருக்கம் — ஒப்பந்தச் சட்டம் — இன உதவிச் சட்டம் — திருக்குறள் உரையுடன் — இலங்கைப் பெருமன்னன் இராவணன்

தமிழ் நூல்கள்
ஔவை குறள் — ஆயிரத்து ஐம்பத்தைந்து செய்யுட்களையுடைய ‘செய்யுள் கோவை’ — விவேக விளக்கம் – ராயர் அப்பாஜி கதைகள் — வாசகத் திரட்டு — இரு சிறுகதைகள் — கதையும் கற்பனையும் நீதிக் கதைகள் — வீரமணி மாலை — தமிழ்க் கட்டுரைகள் — பன்னிரு பெண்மணிகள் — நபி நாயகமும் கவிவாணர்களும் — மருத்துவன் மகள் — தமிழரும் தமிழ்ப் புலவர்களும் — தப்பிலி — காமாட்சி என்ற நவநகை நாடகம் — ஐரோப்பியப் போர் — நவராத்திரி விரிவுரைகள் — சூரபதுமன் வரலாறு

(தகவல் ஆதாரம் – நெல்லைத் தமிழ்ப் புலவர்கள் — புத்தகத்திலிருந்து பிள்ளையவர்கள் வரலாற்றைத் தந்து உதவியவர்கள் – அவரது பிள்ளை வயிற்றுப் பேரர்களான மு.சி. பூரணலிங்கம், மு.சி. சந்திரன் திருநெல்வேலி, வலைத்தளத்தில் வி. சுந்தரம் ஐ.ஏ.எஸ்.கட்டுரை)

பரிதிமால் கலைஞர் எழுதிய மதிவாணன் என்ற புத்தகத்தை படித்திருக்கிறேன். தாங்க முடியாத போரடிக்கும் கதை என்பது வேறு விஷயம். அதன் முகவுரையில் அவர் இந்த புத்தகம் மு.சு. பூரணலிங்கம் பிள்ளை அவர்களின் வேண்டுகோளுக்கிணங்க எழுதப்பட்டது என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தமிழ் அறிஞர்கள்

மெட்ராஸ் நல்ல மெட்ராஸ்

sethuramanமறைந்த சேதுராமனை பார்க்க முடியாமலே போனது எங்கள் துரதிருஷ்டம். அவருடைய பழைய ஈமெயில் ஒன்று கிடைத்தது. இது புத்தகங்களுக்கான தளம்தான் என்றாலும் இன்று ஒரு விதிவிலக்கு. ஓவர் டு சேதுராமன்!


mount_road_circa_1960

This photo appeared in the Hindu Metroplus this morning and took me down the memory lane!

For those of you who can not recognize this area, it is the part of the Mount Road where General Patters Road joins it, easier landmark is the Wellington Talkies. The towers of the Bharat Buildings appear in the right top.

Though I was a regular in this area then, as TWA was located in 26 Mount Road, I could not reconcile that this area was so quiet, not many cars in the street, and the roundabout at the junction. On the left side one could could see the red brick building (now housing Poompuhar) and also a part of the Higginbothams.
Madras’s skyscraper was not built yet and you could see the tiled buildings, one housing the Railway booking office and other offices adjacent.

Dargah is partly visible on the left, the minarets you see today were added later in the seventies. You could see the Road that leads you to the Cooum bridge linking Pudupet and Mount Road. You can also see the Bosotto Buildings,Mount Road Post Office, and the vacant lot, now housing the Dhun Buildings, Telephone offices and Mathura restaurant.

First I thought this must be a very old picture of Mount Road, but a closer look at the left corner revealed the title of the film running at the Wellington Talkies — it is Irumbuth Thirai, starring Sivaji, Vyjayanthimala, Saroja, S.V.Ranga Rao – and this Tamil picture of S.S. Vasan was released on the Pongal Day of 1960…

Hindu is doing something really good by having people write about the old Madras, and supplementing the article with some vintage pictures..

Sethuraman

பாஸ்கரத் தொண்டைமான்

தமிழில் பயண இலக்கியம் என்ற வகை எழுத்து அவ்வளவு சுகப்படவில்லை. தி.ஜா. மற்றும் சிட்டி எழுதிய “நடந்தாய் வாழி காவேரி” மற்றும் ஜெயமோகன் தான் ஊர் ஊராக சுற்றுவதைப் பற்றி எழுதுவது இரண்டுதான் எனக்குத் தெரிந்து குறிப்பிட வேண்டியவை.

மணியன் டைப் நான் அமெரிக்காவில் வத்தக்குழம்பு சாப்பிட்டேன், ஆஃப்பிரிக்காவில் ரசம் குடித்தேன் எழுத்து, இல்லாவிட்டால் கோவில் கோவிலாகப் போய் அந்தக் கோவிலின் தலபுராணம், ஊருக்கு எப்படி போவது என்ற வழி குறிப்புகள், ஊரில் அவருக்கு உதவிய மணியக்காரர், குருக்கள் பற்றி நாலு பாரா என்றுதான் இருக்கிறது. பரணீதரனின் எழுத்துக்கள் இப்படிப்பட்டவையே.

கொஞ்சம் நிதானமாகப் படித்தால் பாஸ்கரத் தொண்டைமான், ஏ.கே. செட்டியார் இருவரையும் இந்தப் பட்டியலில் சேர்த்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று தெரிகிறது. தொண்டைமான் ரசிகர். உண்மையிலேயே சிற்பங்களை அனுபவித்திருக்கிறார். படிப்பவர்களுக்கும் அவற்றைக் கண்டு அவர் மகிழ்ந்தது தெரிகிறது.

வேங்கடம் முதல் குமரி வரை classic. வேங்கடத்துக்கு அப்பாலும் அருமையாக எழுதப்பட்டிருக்கிறது. என்ன, அவரது கடவுள் நம்பிக்கை வெளிப்பட்டது – உதாரணமாக ஆறுமுகமான பொருள், பிள்ளையார்பட்டி பிள்ளையார் போன்ற நூல்களில் – முதலில் இவற்றை skim செய்ய வைத்தது. நிதானமாகப் படித்தால்தான் இவற்றின் அருமை தெரிகிறது.

ஆடும் பெருமானும் அளந்த நெடுமாலும் அவர் பல சமயங்களில் எழுதிய கட்டுரைகளின் தொகுப்பு. மனிதருக்கு எத்தனை தேடல் என்று வியக்க வைத்தது.

கம்பன் சுயசரிதம் போன்ற புத்தகங்கள் கம்பனிடம் இத்தனை ஈடுபாடு கொண்ட ஒரு தலைமுறை இருந்ததா என்று வியக்க வைத்தது. பாலகாண்டத்தில் இருந்து 100 பாடல்களைத் தேர்ந்தெடுத்து அவர் வெளியிட்டிருக்கும் சீதா கல்யாணம் என்ற புத்தகமும் கம்பனை எல்லாரிடம் கொண்டு போய் சேர்க்க வேண்டும் என்ற அவர் ஆவலைத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. அவரது பட்டிமண்டபம் என்ற புத்தகமும் – அவர் வழங்கிய பட்டிமண்டபத் தீர்ப்புகளின் தொகுப்பு – புத்தகமும் இதே வியப்பை ஏற்படுத்தியது. கம்பனைப் பற்றித்தான் அனேக பட்டிமண்டபங்கள் இருந்திருக்கின்றன. உடன்பிறவா தம்பியரின் சிறந்தவன் குகனா, சுக்ரீவனா, விபீஷணனா? சேவையில் சிறந்தவன் லக்ஷ்மணனா, ஹனுமனா, விபீஷணனா? இந்த மாதிரி நிறைய பேசி இருக்கிறார்கள். கம்பன் கவிதையை மக்களிடம் கொண்டு சேர்க்க வேண்டும் என்று முனைந்திருக்கிறார்கள். தொலைக்காட்சி இல்லாத அந்த நாளில் இந்த மாதிரி பட்டிமண்டபத்துக்கு நூறு பேர் வந்திருப்பார்களா? பணம் எதுவும் கிடைத்திருக்காது. அந்த முனைப்பு எல்லாம் எங்கே போயிற்று?

கலைக் களஞ்சியம் என்ற புத்தகத்தில் அவர் பால் நாடார், டிகேசி, தேசிக விநாயகம் பிள்ளை போன்ற பலரைப் பற்றி எழுதி இருந்தவை நன்றாக இருந்தது.

சில புத்தகங்கள் அவர் பேசிய உரைகளின் தொகுப்பு. உதாரணமாக இந்திய கலைச்செல்வம். ஒரு காலத்தில் உபயோகமுள்ள அறிமுகமாகவும் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் இன்று கொஞ்சம் போரடிக்கிறது.

பாஸ்கரத் தொண்டைமானைப் பற்றி நிறைய கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். அவரது எழுத்துக்கள் 2009-இல் நாட்டுடமை ஆக்கப்பட்டன. அவரது வேங்கடம் முதல் குமரி வரை என்ற புத்தகம் மின்நூலாகக் கிடைத்தது. (பகுதி 1, பகுதி 2, பகுதி 3, பகுதி 4) இதுவும் வழக்கமான ஊர், கோவில், தல புராணம், கோவில் கட்டப்பட்ட வரலாறு, அனுபவம் என்ற அளவில்தான் இருக்கிறது. ஆனால் நல்ல ஆவணம், என்றைக்காவது நானும் கோவில் குளம் என்று சுற்றும்போது பயன்படும். மதுரை மீனாட்சி புத்தகமும் இதைப் போன்றதுதான்.

ஆனால் தொண்டைமானைப் போன்றவர்களின் தாக்கம் அசாதாரணமானது. அது அவர்கள் எழுதிய புத்தகங்களை விட பெரியது. ஜெயமோகன் எங்கேயோ இவர் பரணீதரனின் கோவில் உலா கட்டுரைகளுக்கு இவரே முன்னோடி என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.

தொண்டைமான் வெள்ளக்கால் சுப்ரமணிய முதலியார் பற்றி ஒரு அருமையான நூலை எழுதி இருக்கிறார். முதலியாரின் பங்களிப்பு என்ன என்று புரிந்து கொள்ள முடிந்தது.

தொண்டைமானின் எழுத்துக்கள் நாட்டுடமை ஆனபோது மறைந்த சேதுராமன் எழுதிய அறிமுகம் கீழே:

நாற்பத்தைந்து ரூபாய் எழுத்தராக வருவாய்த் துறையில் நுழைந்து, மாவட்ட ஆட்சியராக உயர்ந்தவர் திரு. பாஸ்கரத் தொண்டைமான். தான் பணியாற்றிய பகுதிகளில் கலை ஆய்வு மேற்கொண்டவர். கோயிற்கலையில் இவருக்கு இருந்த ஈடுபாடும், இவரது பெருமுயற்சியும் தான் தஞ்சைக் கலைக்கூடத்தை உருவாக்கியது. ஆட்சித் துறையினைக் கலை அழகும் இலக்கிய மணமும் கொள்ளச் செய்தவர். நல்ல எழுத்தாளர், வல்ல பேச்சாளர், சிறந்த ரசிகர் (மது.ச.விமலானந்தம் – தமிழ் இலக்கிய வரலாறு)

அண்மையில் 2005ல் நடைபெற்ற அவரது நூற்றாண்டு விழாவின் போது தொகுத்து வெளியடப்பட்ட கலைமணி பாஸ்கரத் தொண்டைமான் – கலைக் களஞ்சியம் என்ற புத்தகத்தில் அவரது மகள் ராஜேஸ்வரி நடராஜன் எழுதுவதைப் படிக்கலாமா?

** திரு. தொ.மு. பாஸ்கரத் தொண்டைமான் அவர்கள், ‘திக்கெலாம் புகழும் திருநெல்வேலி’ என்று ஞானசம்பந்தப் பெருமானால் பாடப்பெற்ற நெல்லை மாநகரில் 1904ம் வருடம் ஜூலை மாதம் 22ம் தேதி, திரு தொண்டைமான் முத்தையா அவர்களுக்கும், திருமதி முத்தம்மாளுக்கும் மகனாகப் பிறந்தார். இவருடன் பிறந்தவர் ஐவர். நல்ல தமிழ்ப் புலமையும், கலைஞானமும் செறிந்த குடும்பம்.. தந்தையார் முத்தையா தமிழ்ப் புலமையும் ஆங்கிலப் புலமையும் ஒருங்கே அமையப் பெற்றவர்.. ( தந்தை வழி பாட்டனார் திரு சிதம்பரத் தொண்டைமானும் நல்ல தமிழ்ப் புலவர் – வண்ணச்சரபம் தண்டபாணி சுவாமிகளிடத்தில் முறையாகத் தமிழ் பயின்றவர்)

பாஸ்கரத் தொண்டைமானுடைய மாணவப் பருவம், திருநெல்வேலி இந்துக் கல்லூரியில் கழிந்தது. அவருக்குத் தமிழாசிரியராக இருந்தவர் மேலகரம் சுப்பிரமணியக் கவிராயர்.

கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, அவரது திருமணமும் நடந்தேறியது. முறைப்பெண்ணான பாலம்மாள் என்பவரே அவருக்குத் துணைவியாக வாய்த்தார். இனிய இல்வாழ்க்கையின் பயனாக நான்கு மக்கள் பிறந்தனர். இளையவர் இருவரும் இளமையில் மறைந்து போக, மூத்த இருவரும் உள்ளனர்.

கல்லூரியில் இளங்கலைப் பட்டம் பெற்றதுமே, வேலையும் தேடி வந்தது. இப்போது வனவளத்துறை என்றழைக்கப்படும் காட்டிலாகாவில் முதலில் சேர்ந்து பின்னர் வருவாய்த்துறை ஆய்வாளரானார். அங்கிருந்து படிப்படியாக முன்னேறி தாசில்தார், முதல் வகுப்பு நடுவர், உதவி மாவட்ட ஆட்சியாளர் என்று பல்வேறு பதவிகளை வகித்து, ஐ.ஏ.எஸ்.ஆகவும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு வேலூர் மாவட்ட ஆட்சித்தலைவராக ஓராண்டுக்கும் மேலாக பதவி வகித்த பின்னர், 1959ம் ஆண்டில் ஓய்வு பெற்றார். ஓய்வு பெற்ற பின் மீண்டும் திருநெல்வேலிக்கே வந்து பரம்பரை வீட்டில் தங்கி தனது இலக்கியப் பணியை மேற்கொண்டார்.

சொல்லின் செல்வர் ரா.பி.சேதுப் பிள்ளையவர்கள் தூண்டுதல் பேரில், கல்லூரி நாட்களிலேயே ஆனந்தபோதினி பத்திரிகையில், கம்ப ராமாயணக் கட்டுரைகள் எழுதியவர். பின்னர் ரசிகமணி திரு டி.கே.சிதம்பரநாத முதலியாரவர்களுடன் தொடர்பு ஏற்பட்டு, முழுக்க முழுக்க ரசிகமணியின் பிரதம சீடராகவே தம்மை அர்ப்பணித்துக் கொண்டார்.

தஞ்சையில் பணி புரிந்த போது அங்கு கலைச் செல்வங்கள், சிற்ப வடிவங்கள் கேட்பாரற்றுக் கிடப்பதைக் கண்டு, அவற்றைச் சேகரித்து, தஞ்சையில் அற்புதமான ஒரு கலைக்கூடமே அமைத்து விட்டார். ஓய்வு பெற்ற பின், தமிழகமெங்கும் சுற்றி அங்குள்ள கோயில்களைக் கண்டு, அவற்றின் வரலாற்றுச் சிறப்பு, கலை நயம் ஆகியவற்றை நுணுகி ஆராய்ந்து கட்டுரைகள் எழுதினார். இந்தக் கட்டுரைகளை, வேங்கடம் முதல் குமரி வரை என்ற தலைப்பில் தொடர்ச்சியாக வெளியிட்டுக் கல்கி பத்திரிகை பெருமை அடைந்தது.

திருநெல்வேலியின் ஒரு பகுதியான வண்ணாரப் பேட்டையில் ரசிகமணி டி.கே.சி.யின் வீட்டில் நடு முற்றமாக இருந்த, வட்டவடிவமான ஒரு தொட்டிக்கட்டு அமைப்பில் தான் அன்பர்கள் மாலை வேளையிலும், ஞாயிற்றுக் கிழமைகளிலும் கூடுவார்கள். இந்தக் கூட்டத்திற்குத் தான் வட்டத்தொட்டி என்ற பெயர் ஏற்பட்டது. மேலை நாட்டில் டாக்டர் ஜான்சனின் Literary Club க்கு எவ்வளவு பெருமையும் முக்கியத்துவமும் உண்டோ, அந்த அளவுக்கு இந்த திருநெல்வேலி வட்டத்தொட்டிக்கும் உண்டு. வட்டத்தொட்டியின் தலைவரும், ஸ்தாபகரும் ரசிகமணி என்றால், அதைத் தாங்கி நின்ற கற்றூண் செயலாளர் தொ.மு. பாஸ்கரத்தொண்டைமான் தான். பாஸ்கரத் தொண்டைமான் ரசிகமணியுடன் தனக்குள்ள தொடர்பின் அடிப்படையில் ரசிகமணி டி.கே.சி என்றோர் அருமையான புத்தகம் எழுதியுள்ளார். இன்னூல் மட்டுமன்று, ரசிகமணி தம் நண்பர்களுக்கு எழுதிய கடிதங்களையெல்லாம் திரட்டி, ரசிகமணியின் கடிதங்கள் என்ற தலைப்பில் ஒரு தொகுப்பு நூலும் வெளியிட்டுள்ளார். மூதறிஞர் ராஜாஜியிலிருந்து, கவிமணி தேசிக வினாயகம் பிள்ளை, திருப்புகழ் மணி, டாக்டர் திருமூர்த்தி, கல்கி, ஜஸ்டிஸ் மகாராஜன், மீ.ப.சோமு போன்ற பல நண்பர்களுக்கும், குழந்தைகளுக்கும் ரசிகமணி எழுதிய கடிதங்கள் இதில் உள்ளன. (தொண்டைமானின் மகள் ராஜேஸ்வரி நடராஜன் அவர்கள் ரசிகமணியின் கடிதங்கள் – நண்பர் பாஸ்கரத் தொண்டைமானுக்கு — பேசும் கடிதங்கள் (இரு பகுதிகள்) என்று தொகுத்து வெளியிட்டுள்ளார்)

பாஸ்கரத் தொண்டைமானின் உற்ற நண்பர்கள் கம்பர் அடிப்பொடி சா.கணேசன், மு. கு. அருணாசலக் கௌண்டர் (திருத்திய நா. கணேசனுக்கு நன்றி!), ஜஸ்டிஸ் மகாராஜன், மீ.ப.சோமு, ஏ.சி. பால் நாடார் ஆகியோர். இலக்கிய உலகில் வெள்ளகால் சுப்பிரமணிய முதலியார் அவர்களும், ரசிகமணி டி.கே.சிதம்பரநாத முதலியார் அவர்களும் முக்கிய நண்பர்கள். முற்போக்கு எழுத்தாளர் தொ.மு.சிதம்பர ரகுநாதன், தொண்டைமானுடைய இளைய சகோதரர். ‘எதைச் செய்வது என்பது முக்கியமல்ல, எப்படிச் செய்வது என்பதே முக்கியம்’ என்ற கோட்பாட்டுடன் தன் வாழ்க்கையைத் திறம்பட அமைத்துக் கொண்டவர், பாஸ்கரத் தொண்டைமான்.

பாஸ்கரத் தொண்டைமான் 1965 ம் வருடம், மார்ச்சு மாதம் 31ம் தேதியன்று இறைவனடி சேர்ந்தார்.

இவர் எழுதிய பல நூல்களுள் குறிப்பிடத்தக்கவை கீழே:

  1. வேங்கடம் முதல் குமரி வரை (இது வரை நான்கு பதிப்புகள் வெளி வந்துள்ளன. பகுதி 1, பகுதி 2, பகுதி 3,