மோகமுள் பிறந்த கதை

சொல்வனத்தில் பார்த்தது. 57 வருஷங்களுக்கு முன்னால் தி.ஜா. இந்த நாவலின் ரிஷிமூலத்தை விவரித்திருக்கிறார்.

வசதிக்காக இங்கே மீள்பதித்திருக்கிறேன். சொல்வனத்துக்கும், சொல்வனத்துக்கு இதை அனுப்பிய லலிதாராமுக்கும், தி.ஜா.விடம் இதைக் கேட்டு வாங்கிய கல்கி பத்திரிகைக்கும் நன்றி!


கண்ணாடிப் பாட்டியைப் பல வருடங்களுக்குப் பிறகு ஒரு கல்யாணத்தில் பார்க்க நேர்ந்தது. “யார்றாப்பா அது, ஜானகியாடா?” என்று கண்ணாடியை இரண்டு விரல்களால் தூக்கி விட்டுக்கொண்டே அருகில் வந்தாள்.

“ஆமாம் பாட்டி. சௌக்கியம்தானே?”

“சௌக்கியமா இருக்கறதுக்குத்தான் வழி பண்ணிக்க வந்திருக்கேன். பேப்பர்லே கதை போட்டுண்டு வறியே, அதுக்கெல்லாம் பணம் தருவாளோ! இல்லே, ராமையா பாகவதரைக் கூப்பிட்டுக் கதை பண்ணச் சொல்றாப்பலே தேங்காய் மூடியோ?” என்று கூறி நிறுத்தினாள் பாட்டி.

“தேங்காய் விலைதான் ஏறிக்கிடக்கே, இப்போ! பணமாகவே கொடுத்துவிடுகிறார்கள்.”

“அது என்னமோப்பா! பாதிப் பணம் அப்பப்ப எனக்கு வரணுமே, வரலையேன்னு கேட்கிறேன். நான் கேட்கிறது நியாயம்தானே?” என்றாள் பாட்டி.

“எல்லாம் உங்க ஆசீர்வாதம்தானே!”

“அப்படிச் சொல்லிண்டே கிளம்பிப் போயிடலாம்னு பார்க்கறியா? என் பேச்சு, மூனாச்சி கதை, யோகாம்பா கதை, ரங்கு கதை – அவாளுக்குக் கொடுத்தாலும் கொடு. கொடுக்கப்பட்டாலும் போ – எனக்காவது கொடுக்கலாமோல்லியோ நீ?”

பாட்டி கேட்டது வேடிக்கையாகத்தான். சொன்னது அவ்வளவும் உண்மை. எழுதத் தூண்டிய, வழி காட்டிய பல குருமார்களில் கண்ணாடிப் பாட்டிக்கு நான் தனி ஸ்தானம் கொடுத்திருக்கிறேன். காவேரி வண்டலில் செழித்த பயிர் கண்ணாடிப் பாட்டி. பேச்சில் அசாதாரணமான நயம், நகைச்சுவை, சுருக்சுருக்கென்று தைக்கிற கூர்மை, சில சமயம் என்ன அர்த்தத்தில் சொல்லுகிறாள் என்று இலேசில் கண்டுபிடிக்க முடியாத பூடகம், சொல்லாமல் சொல்லுகிற தொனி, அதிர்வேட்டு மாதிரியும், சிற்றிலை போலவும் பல தினுசுச் சிரிப்புகளை எழுப்பக் கூடிய ஹாஸ்ய வகைகள், எதைச் சொன்னாலும் தனக்கென்று ஒரு தனிப்பார்வை – பாட்டி ரொம்பப் பெரியவள்.

மோகமுள் நாவலில் வருகிற பல பாத்திரங்களும் சம்பவங்களும் கண்ணாடிப்பாட்டியும் நானும் கண்டு ரசித்தவைதான். அவற்றையெல்லாம் ஒரு நாவலாக எனக்கு எழுதத் தோன்றியதே பாட்டியின் பார்வையை இரவல் வாங்கிக் கொண்டதனால்தான். பாட்டிக்கு எழுதப் படிக்கத் தெரியாது. ஆனால் அவளுக்குத் தெரிந்த கதைகளும், மன விசித்திரங்களும், சொல் ஜாலங்களும் இந்த உலகத்திலேயே சிலருக்குத்தான் கைவரும். பாட்டியின் கலைக்கண்ணில் ஒரு தவலை கூட நமக்கு லபிக்கவில்லையே என்று எனக்குத் தீராத குறை. மோகமுள்ளில் சில அத்தியாயங்களைக் கிடைத்தபொழுது வாசிக்கச் சொல்லிக் கேட்டாளாம் பாட்டி. ஓரிரண்டு இடங்களை நன்றாக இருப்பதாக அவள் ஒப்புக்கொண்டு கூடவிட்டாள். ஆகவே மற்ற விமர்சகர்களைப் பற்றி நான் கவலைப்படவில்லை.

பள்ளிக்கூடத்தில் படித்த பத்து வருஷங்களில் ஞாபகம் இருக்கக் கூடியதாக ஒன்றுமில்லை. எப்பொழுது இச்சிறையிலிருந்து விடுபடப் போகிறோம் என்று ஆத்திரப்பட்டது ஞாபகம் இருக்கிறது. “உனக்குக் கணக்கு வராது. நீ கதை பண்ணத்தான் லாயக்கு. தொலை” என்று என் முகத்தில் பிரம்பை விட்டெறிந்த நாமமும், அம்மை வடு முகமும் கொண்ட மூன்றாம் வகுப்புக் கணக்கு வாத்தியார் ரங்காச்சாரியார், எனக்கு ஆசீர்வாதம் செய்தார். அந்த ஆசீர்வாதம்.

வகுப்புக் கட்டுரைகளில் சொந்தக் கைவரிசையைக் காட்டி அதிகப்பிரசங்கித்தனமாக அசடு வழிந்ததற்கு, சில வாத்தியார்கள் மற்றப் பையன்களுக்கு நடுவில் பரிகாசம் செய்து மனத்தைக் கிழித்துப் போட்டதில் ஏற்பட்ட புண்கள்.

தஞ்சாவூரில் அப்பொழுதெல்லாம் மூலைக்கு மூலை சங்கீதக் கச்சேரிகள் அமர்க்களப்படும். சிவகங்கை அனுமார், வெங்கடேசப்பெருமாள் சன்னிதி அனுமார், மேலவீதி விசுவநாதர், மேலவீதி பிள்ளையார், தெற்குவீதி காளி அம்மன், வரகப்பையர் சந்தில் தியாகையர் பூஜித்த ராம விக்கிரகங்கள், நாணயக்காரச் செட்டித்தெரு ராமலிங்க மடம், பக்கத்தில் திருவையாறு – இத்தனை தெய்வங்களுக்கும் நடக்கிற உற்சவ சங்கீதக் கச்சேரிகளை ஒன்றுவிடாமல் ஐந்து வயதிலிருந்தே கேட்டுக் கொண்டிருந்த பழக்கம்.

நாலைந்து பேரிடம் சிறுவயதிலிருந்தே சங்கீதம் கற்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. கலைஞர்களுக்கு உரிய பேச்சின் அழகில் மயங்கினது.

உமையாள்புரம் சுவாமிநாதய்யரிடம் சில நாட்கள் சங்கீதம் சொல்லிக் கொள்ளப் போய்க்கொண்டிருந்தேன். மற்றவர்களைவிட சங்கீதத்தை உபாசணையாக, தியான மார்க்கமாக, அவர் கையாண்ட ஒரு தனிப்பண்பு, உலகத்தின் ஒலிகளையெல்லாம் நாதக் கடவுளின் பற்பல சைகைகளாகவும் விவகாரங்களாகவும் அவர் கண்ட விந்தையைத் துளியாவது பார்க்கக் கிடைத்த வாய்ப்பு.

கும்பகோணத்தில் கல்லூரியில் படித்த நாலு வருடங்களும் பள்ளி வாழ்க்கைக்கு நேர்மாறாக இருந்தன. அவ்வளவு உற்சாகம். அவ்வளவு அமைதி. இலக்கியங்களைப் பரவலாகப் படிக்க வாய்ப்புக் கிடைத்தது. பரம ரசிகர்களாக இருந்த இரண்டு மூன்று ஆசிரியர்களின் தோழமை இந்த வாய்ப்பைப் பெருக்கிற்று. அந்தப் பூரிப்பு.

கல்லூரியில் எனக்கு இணைபிரியாத நண்பன் ஒருவன் உண்டு. எந்தப் பெண்ணைப் பார்த்தாலும் தெய்வமாக வணங்குவான். அதை ஒரு தனி மதமாக வளர்த்திருந்தான் அவன். அவனோடு நெருங்கிப் பழகப் பழக என் உள்ளத்தில் சபலத்துக்கும் தூய்மைக்கும் மூண்ட ஓயாத சண்டைகள்.

நான் குடியிருந்த தெருவில் ஒரு கிழவர் ஐம்பத்தைந்து வயதில் ஒரு பதினாறு வயதுக் கட்டழகியை (அழகான பெண்கள் யார் யாருக்கோ போய்ச் சேர்வதைப் பாருங்கள்) கலியாணம் செய்து கொண்டு வந்து முப்பத்திரண்டு வயதுப் பிள்ளையை அவன் மனைவி குழந்தைகளுடன் வீட்டை விட்டு விரட்டி, சரியாக ஒரு வருஷம் புது மனைவியோடு தனிக்குடித்தனம் செய்துவிட்டு, திடீரென்று ஒருநாள் சிவபதம் அடைந்து விட்டார். அதை ஒரு வருஷம் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஆற்றாமை.

தஞ்சாவூர் ஜில்லாவில் ஒரு கிராமம். அங்கே ஒரு மிராசுதார் . சிறு பையனாக இருக்கும் பொழுதே முப்பது வேலி நிலத்துக்கு வாரிசாகிவிட்டான். தகப்பனார் இறந்து, நிலம் கைக்கு வந்ததுமே, பண்ணை முறையை உதறி எல்லா நிலங்களையும் குத்தகைக்குவிட்டு விட்டுச் சுகவாசியாக வாழத் தொடங்கினான். சுகவாசியென்றால் வேறொன்றுமில்லை. திண்ணையில் பெரிய கலியாண ஜமக்காளத்தை விரித்து, ஊரில் உள்ள சின்னவர் பெரியவர்களையெல்லாம் சேர்த்துக் கொண்டு சீட்டாட்டம். ஓயாத ஒழியாத சீட்டாட்டம். அரையில் வேட்டி நழுவியதைக் கூட உணராத சீட்டாட்டம். மற்ற நேரங்களில் திண்ணையில் மரச்சாய்வு நாற்காலியைப் போட்டு, சட்டத்தை நீட்டி அதன்மேல் காலைப்போட்டு, எப்பேர்ப்பட்ட பெரியவர்கள் வந்தாலும் (ரெவின்யூ இன்ஸ்பெக்டர், தாசீல்தாரைத் தவிர) அந்தக் காலை மடக்காமல், எழுந்து கொண்டுவிடாமல் படுத்திருப்பான். வம்பளப்பான். இந்த மாதிரி எத்தனையோ ஜன்மங்கள் தஞ்சாவூர் ஜில்லாவில் இருக்கின்றன. (மற்ற ஜில்லாக்கள் அவ்வளவாக எனக்குப் பழக்கமில்லை). இந்த ஜன்மங்கள் ஒன்றிரண்டைப் பார்த்த குழப்பம்.

தஞ்சாவூரில் நான் படிக்கும்பொழுது ஒரு நாள் நாலைந்து வடக்கத்தியர்கள் தம்புராவைத் தூக்கிக் கொண்டு வாசலோடு போனார்கள். என் தகப்பனாரும் நானும் திண்ணையில் நின்று கொண்டிருந்தோம். எங்கள் வாசலண்டை வந்த அவர்கள் என் தகப்பனாருக்குக் கும்பிடு போட்டுக் கொண்டே உள்ளே நுழைந்தார்கள். ஹாலில் உட்கார்ந்தார்கள். தம்புராவை மீட்டினான் ஒருவன். பெரியவர் ஒருவர் பாட ஆரம்பித்துவிட்டார். ஒரு மணி நேரம் உலகப் பிரக்ஞை அழிய அழியப் பாடினார் அவர். அவர் மகனும் சேர்ந்து கொண்டான். அந்த மாதிரி சாரீரங்களை நான் இதுவரையில் கேட்டதில்லை. அவ்வளவு கனம், அவ்வளவு இனிமை, அவ்வளவு சுருதி உணர்வு, விண்ணுக்கும் பாதாளத்துக்கும் அனாயாசமாக ஓடி, ஓடிப் பாய்கிற ஆற்றல்! கட்டி விழுந்த குழந்தையின் முனகல் போன்ற சில கர்நாடக வித்வான்களின் குரல்களும் நினைவில் வந்தன. பல வருஷங்கள் கழித்து, பிழை பொறுக்காமல் வடக்கத்தியர்களின் குரல்வளத்தைப் பற்றி ஒரு பிரபல கர்நாடக வித்வானுடன் தர்க்கம் செய்ய நேர்ந்தது. ‘குரல் இருந்தால் மட்டும் போதுமா’ என்று ஒரே வார்த்தையில் அலட்சியப் புன்னகையோடு அவ்வளவையும் பைசல் செய்துவிட்டார் அவர்! ஒரு கிணற்றில் இத்தனை தவளைகளை எப்படி அடைத்திருக்கிறார் பகவான் என்று அப்போது ஓர் ஆச்சரியம் ஏற்பட்டது. அந்த ஆச்சரியம்.

என்னை விட எட்டு வயது அதிகமான ஒரு பெண். நன்றாகப் படித்தவள். நல்ல வடித்தெடுத்த அழகு. அடிக்கடி அவளோடு பேசிப் பழகும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. ஆழ்ந்த அமைதியும், புத்திக் கூர்மையும், எதையும் கண்டு வியந்துவிடாத அழுத்தமும் நிறைந்த அவளை மரியாதையாகப் போற்றத் தொடங்கினேன். கடைசியில் அது மோகமாக மாறி, அவள் அதைத் தெரிந்துகொண்டு, என்னைப் பார்த்துச் சிரித்துவிட்டுப் போய், ஒரு வருஷம் கழித்து யாரோ ஒரு மின்சார என்ஜினீயரைக் கலியாணம் பண்ணிக் கொண்ட செய்தியைக் கேட்டது.

இந்த எல்லாமாகச் சேர்ந்து, கொதித்து மோகமுள் என்ற நாவலாக ஆகிவிட்டது. முக்கியமானவற்றைச் சொல்லியாயிற்று.

எப்படி அதை எழுதினேன் என்று கேட்டால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. அந்த எல்லா ஞாபகங்களும் உள்ளே கிடந்தன. ஒரு நாள் ஒரு வாரப் பத்திரிகையிலிருந்து மூன்று பேர்கள் வந்து ‘ஒரு தொடர்கதை எழுதுங்களேன்’ என்றார்கள். நாலைந்து தடவை வந்தார்கள். இந்த ஞாபகங்கள், என் ஆசைகள், நப்பாசைகள், நான் எப்படி இருந்திருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தேனோ, பார்த்த மனிதர்கள் பாத்திரங்களாக எப்படி மாறவேண்டும் என்று விரும்பினேனோ, எல்லாமாகச் சேர்ந்து நாவலாக உருவாயின. மறுபடியும் எப்படி என்றால் அதற்குப் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. ஏதோ உட்கார்கிறோம், எழுதுகிறோம். சில சமயம் தரதரவென்று எழுதமுடிகிறது. சில நாளைக்கு ஒரு வரி கூட எழுத முடியவில்லை. நாட்கணக்கில் எழுதவே முடிவதில்லை. எழுத வந்தால்தானே! நாலு நாட்கள் வந்து நாட்கள் மண்டையை உடைத்துக் கொண்டு, கடைசியில் அழாத குறையாக படுத்து விடுகிறது. காலையில் எழுந்திருக்கும் பொழுது பளிச்சென்று கோவில், சினிமாவுக்குப் போகிற ஸ்திரீகள் குக்கரில் வைத்துவிட்டுப் போகிற அரிசி மாதிரி எல்லாச் சிரமங்களும் விடிந்து தானாக எண்ணங்கள் பக்குவமாகி இருக்கும். வேகமாக பேனா அதை எழுதிவிடுகிறது. அவ்வளவுதான்.

தொடர்கதை எழுதுவதைப் பற்றி விமர்சகர்கள் நல்ல அபிப்பிராயம் சொல்வதில்லை. எனக்குக்கூட அந்த அபிப்பிராயத்தில் சிறிது சார்பு உண்டு. ஆனால் நான் எழுதின மூன்று நாவல்களும் தொடர்கதைகளாக வந்தவைகள்தான். பாத்திரத்தில் பச்சைத் தண்ணீரில் கிடக்கிற காய்கறிகளை வேக வைக்க, தொடர்கதை எழுதச் சொல்லும் பத்திரிகாசிரியரின் தூண்டுதல் நல்ல தீயாக வந்து உதவிச் சமைத்துக் கொடுக்கிறது. நெருப்பை ஜாக்கிரதையாகப் பயன்படுத்துவது நம் பொறுப்பு.

என்ன, சமையல் உபமானமாகவே இருக்கிறதே என்று நீங்கள் கேட்கிறீர்களா? முன் ஜன்மத்தில் தவசிப் பிள்ளையாக இருந்தேனே, என்னவோ, யார் கண்டார்கள்?

(கல்கி – 27.08.1961)

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தி.ஜா. பக்கம்

“அம்மா வந்தாள்” – கட்டுடைக்கப்பட்ட பிம்பம்

நான் எழுபது-எண்பதுகளின் சிறுவன். அப்போதெல்லாம் எனக்கு தாய் என்றால் கல்லானாலும் கணவன், குழந்தைகளே உலகம் என்று வாழும் பெண் மட்டுமே. அந்த பிம்பத்தின் பிரதிநிதி ஏறக்குறைய பெரிய பொட்டுடன் குண்டாக அசட்டு சிரிப்போடு வலம் வரும் கே.ஆர். விஜயாதான். பெண் சுதந்திரம் என்றெல்லாம் படித்தாலும் அதெல்லாம் தியரிதான், அம்மாக்களுக்கு வேறு உலகம் இருக்க முடியும் என்று தோன்றியது கூட இல்லை.

பதினைந்து வயது வாக்கில்தான் அந்த பிம்பம் முதல் முறையாக விரிசல் கண்டது. ஏதோ பேசிக் கொண்டிருந்தபோது அம்மா தனது பள்ளி அனுபவம் ஒன்றை சொன்னாள். வத்ராயிருப்பில் பள்ளி சென்று திரும்பும்போது யாரோ ஒருவன் “அட பாருடா இந்த பொண்ணை! எவ்ளோ அழகா இருக்கு” என்று சொல்ல என் அம்மா பயந்தடித்துக் கொண்டு வீட்டுக்கு நாலு கால் பாய்ச்சலில் ஓடி வந்து விட்டாளாம். அது வரையில் எனக்கு அம்மா என்றால் என் தேவைகளை பூர்த்தி செய்யும் மெஷின் + கண் கண்ட தெய்வமாக வணங்கப்பட வேண்டிய தெய்வப் பிறவி என்ற புரிதல்தான். ஏறக்குறைய வேலைக்காரியாக பணி ஆற்ற வேண்டிய மெஷின் – தெய்வம் இரண்டு கருத்தாங்களுக்கும் உள்ள முரண்பாடு கூட புரிந்ததில்லை. அந்த வயதில் நான் சைட் அடிக்க போவது போல் என் அம்மாவையும் யாரோ அவளுடைய சின்ன வயதில் சைட் அடித்திருக்கலாம் என்பது மண்டையில் ணங்கென்று விழுந்த அடி. பழைய தமிழ் படங்களில் வருவது போல் ஹை வால்யூமில் எரிமலைகள் கொதித்து, கடல் அலைகள் ஆக்ரோஷமாக கரையில் மோதிய தருணம். அந்த அனுபவத்தைத்தான் பல வருஷங்கள் கழித்து அம்மாவுக்கு புரியாது என்ற சிறுகதையாக எழுதினேன்.

அதற்கப்புறம் மெதுமெதுவாக அந்த பிம்பம் கரைந்துவிட்டது. என் அம்மா பல பிரச்சினைகள் ஏற்படும் என்று தெரிந்தும் பதவி உயர்வை ஏற்றுக் கொண்டு அப்பாவையும் பிள்ளைகளையும் கூடுவாஞ்சேரியில் விட்டுவிட்டு ஒரு வருஷம் கடலூரில் வேலை பார்த்தது (அப்பாவின் முழு சம்மதத்தோடுதான், பிள்ளைகள்தான் எதிர்த்தோம்), பொன்னகரம் சிறுகதை, அம்மா வந்தாள் படித்தது, பரோமா திரைப்படம், அம்பையின் சிறுகதைகள் – குறிப்பாக இந்தக் கை இது வரை எத்தனை தோசை வார்த்திருக்கும் என்ற வரி – என்று பல அடிகள் விழுந்ததில் அந்த பிம்பம் முழுதாக உடைந்தே போனது.

thi_janakiramanஅம்மா வந்தாளை நான் முதல் முறை படித்தபோது பதின்ம் வயதைக் கடக்கவில்லை என்றுதான் நினைவு. என் அம்மாவின் பரிந்துரைதான் என்று நினைக்கிறேன். ஹை வால்யூமில் கடல் அலைகள் மோதவில்லை என்றாலும் அதிர்ச்சி ஏற்படத்தான் செய்தது. படித்தபோதும் சரி, பின்னாளில் திரும்பிப் படித்தபோதும் சரி, மோகமுள்ளை விடவும் இது எனக்கு ஒரு மாற்று அதிகம்தான். நான் படித்த தி.ஜா. நாவல்களில் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது இதுதான்.

தி.ஜா. தனது நாவல்களில் அரைத்த மாவையே அரைக்கிறார் என்று எனக்கு ஒரு எண்ணம் உண்டு. இன்று இல்லாத, இசைப் பிரக்ஞை கூடிய தஞ்சாவூர் விவசாயக் கிராம சூழல், ஏதாவது ‘தகாத உறவு’, அனேகமாக பிராமணக் குடும்பங்கள் இல்லாமல் இவரால் எழுதவே முடியாதா என்று தோன்றியதுண்டு. அம்மா வந்தாளின் அலங்காரத்தம்மாளின் சாயல் மரப்பசுவின் அம்மிணியில் கூட உண்டு, ஏன் செம்பருத்தியின் பெரிய அண்ணியில் கூட உண்டு. இந்து செம்பருத்தியின் குஞ்சம்மாளேதான். இந்துவுக்கு அப்பு மேல் இருக்கும் காதல் – காதல் என்றால் போதவில்லை, obsession – பாபுவுக்கு யமுனா மேல் உள்ள அதே obsession-தான்.

இந்த நாவலுக்கு கதைச் சுருக்கம் எல்லாம் எழுதுவதில் பயனில்லை. படிக்காதவர்கள் படியுங்கள்!

amma_vandhal17-18 வயதில் படித்தபோது நுட்பமான சித்தரிப்பு என்று பல இடங்களில் தோன்றியது. தனியாக இருக்கும் இந்துவைத் தவிர்க்கத்தான் அப்பு காவிரிக் கரையில் பொழுதைப் போக்குகிறான், ஆழ்மனதில் அவனுக்கும் இந்துவிடம் ஈர்ப்பு உண்டு, இந்து தன்னை விரும்புவதும் அவனுக்கு தெரியும் என்றுதான் புரிந்து கொண்டேன். அது பெரிய திறப்பாக இருந்தது, திறமையான எழுத்தாளன் ஒரு வார்த்தை செலவழிக்காமல் எத்தனையோ விஷயங்களை சொல்ல முடியும் என்று புரிந்தது. கோபு பேசுவதெல்லாம் சிவசுவை ஏற்பது போலத்தான் இருந்தாலும், சிவசுவைப் பார்த்த கணத்தில் உள்ளே போய் ஒடுங்கிக் கொள்ளும் காவேரியை விடவும் சிவசுவை வெறுப்பவன் அவனே என்றுதான் என் வாசிப்பு இருந்தது. தண்டபாணி பேசும் வேதாந்தமும் வித்வத் செருக்கும் வெறும் வெளிப்பூச்சு, அலங்காரத்தம்மாளை dominate செய்ய விரும்பும், ஆனால் கையாலாகாத பக்தர் என்பதுதான் அவரது அடையாளம், அவர் அந்தஸ்துள்ளவர்களை அலட்சியப்படுத்துவதெல்லாம் அந்த கையாலாகத்தனத்தின் frustration மட்டுமே என்றுதான் புரிந்து கொண்டேன். குடும்பத்தின் அத்தனை பேரும் ‘Elephant in the Room’-ஐ கண்டுகொள்ளாமல் ஒன்றுமே நடக்காதது போலப் புழங்குவது அந்த வயதில் ஆச்சரியப்படுத்தியது. அலங்காரத்தம்மாள் அப்புவுக்கு வரும் சம்பந்தத்தை பெண்ணின் அம்மா சோரம் போனவள் என்று நிராகரிக்கும் இடம் என்னை புத்தகத்தை மூடி வைத்துவிட்டு மனித மனத்தின் முரண்களைப் பற்றி யோசிக்க வைத்தது. அந்த நிராகரிப்பை அலங்காரத்தம்மாளின் குற்ற உணர்வின் இன்னொரு வடிவம், தனக்கு விடுதலை தர வேண்டிய அப்புவின் மீது ஏதாவது களங்கம் படிந்தால் அப்புவால் விடுதலை கிடைக்காது என்ற சுயநலம் என்றும் புரிந்து கொள்ளலாம்தான். சிவசு ஆசிர்வாதமாகத் தரும் பணத்தை அலங்காரத்தம்மாள் நிர்த்தாட்சண்யமாக நிராகரிப்பது அப்படிப்பட்ட புரிதலை வலுப்படுத்துகிறதுதான். ஆனால் எனக்கு அது மனித மனத்தின் முரண்பாடாகவேதான் எனக்கு (இன்றும்) தோன்றுகிறது. சிவசு மூலமாகப் பிறந்தவர்கள்தான் அம்மா சந்தோஷமாகப் பெற்றுக் கொண்ட குழந்தைகள் என்று அக்கா சொல்வதும் அந்த சந்தோஷத்தைப் பற்றிய அலங்காரத்தம்மாளின் குற்ற உணர்வும் இன்னொரு திறப்பு. சிவசுவின் குற்ற உணர்வும் அலங்காரத்தம்மாளுக்கு குறைந்ததில்லையோ? எதற்காக அப்புவைக் கண்டதும் அவன் கூனிக் குறுக வேண்டும்? என்ன செய்திருக்க வேண்டும் அலங்காரத்தம்மாள்? எது சரி, எது தவறு? தன் சந்தோஷத்தை நிராகரித்திருக்க வேண்டுமா? மகிழ்ச்சி இத்தனை குற்ற உணர்வை ஏற்படுத்துமா? கர்ணனும் துரியோதனனும் துச்சாதனனும் உண்மையிலேயே மகிழ்ச்சியாகத்தான் இருந்தார்களா? குற்ற உணர்வால் பீடிக்கப்பட்டிருந்ததுதான் அர்ஜுனனுக்கு நிகரான திறமை கொண்ட கர்ணனும் பீமனுக்கு நிகரான வலிமை கொண்ட துரியோதனனும் அவர்களிடம் தோற்றதற்கு காரணமா?

இன்று படிக்கும்போது அதிர்ச்சி இல்லை. ஆனால் பல இடங்களில் அந்த மாஸ்டர் டச் இன்னும் தெரிகிறது. என் அம்மாவை நினைத்துத்தான் அவ்வப்போது பெருமிதம் கொண்டேன். என் அம்மாவின் value system-இல் இதெல்லாம் பெரிய தவறுதான். ஆனால் எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல் பதின்ம வயதிலேயே எனக்கு இதை எல்லாம் பரிந்துரைத்தது சந்தோஷப்படுத்தியது. தி.ஜா.வே சொல்வது போல ‘கலை உலகம் ஒரு மாயலோகம், அதையும் வாழ்க்கையின் புற உண்மைகளையும் ஒன்றெனக் குழப்பிக் கொள்ள கூடாது’ என்றுதான் என் அம்மாவும் புரிந்து கொண்டிருக்கிறாள்.

அம்மா வந்தாள் தமிழ் இலக்கியத்தின் சாதனைகளில் ஒன்று. என்னைப் பொறுத்த வரையில் தி.ஜா.வின் மாஸ்டர்பீஸ் இந்த நாவலே.

அனுபந்தம்:

தி.ஜா.வே அம்மா வந்தாளைப் பற்றி சொல்கிறார். தி.ஜா. ஃபேஸ்புக் குழுவுக்கு நன்றி!

“அம்மா வந்தாளைப் பற்றி நான் ரகசியங்கள் ஏது சொல்ல இல்லை. நூல்தான் முக்கியம். எப்படி ஏன் எழுதப்பட்டது என்பது யாருக்குமே முக்கியமில்லை என்பது என் துணிபு. கலைப் படைப்பு என்ற ஒரு நோக்கத்தோ அதைப் பார்ப்பது நல்லது. பலர் அதை தூற்றி விட்டார்கள். நான் பிரஷ்டன் என்றும் சொல்லி விட்டார்கள். நம்முடைய நாட்டில் கலை, பிரஷ்டர்களிடமிரிந்துதான் பிறந்து வருகின்றது என்று கூற விரும்புகின்றேன்

‘அம்மா வந்தாள்’ நான் கண்ட கேட்ட சில மனிதர்கள், வாழ்க்கைகள், பாத்திரங்கள் இவற்றிலிருந்து வடிக்கப்பட்ட ஒரு முயற்சி. மனதுக்கு ஏற்படும் விசித்திரமான அனுபவங்கள், பலவற்றை பார்த்து ஊறி வெகுகாலமாக அனுபவித்த சில உணர்வுகள் கடைசியில் எப்படியோ உருவம் பெருகின்றன. நாம் உருவம் கொடுப்பதாக எனக்கு தோன்றவில்லை.

மையக் கருத்தை பற்றி நான் என்ன சொல்ல வேண்டும்? இது நடக்குமா நடக்காதா என்று விமரிசகர்கள் கூறுவார்கள். அவர்களை பற்றி நான் எப்போதும் கவலைப்படுவதில்லை. இரண்டு மூன்று அளவுகோல்களை வைத்துக் கொண்டு படைப்பாளியின் விசித்திரமான அனுபவங்களை அளக்க முற்படுகிற பேதை விமரிசகன். அவனுக்குப் பலம் பழங்காலம். கலை அமைதி பற்றி ரசிகனுக்குதான் தெரியும். கலை உலகம் ஒரு மாயலோகம், அதையும் வாழ்க்கையின் புற உண்மைகளையும் ஒன்றெனக் குழப்பிக் கொள்ள கூடாது”

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தி.ஜா. பக்கம்

ஏன் எழுதுகிறேன்? – தி. ஜானகிராமன்

தி.ஜா. ஃபேஸ்புக் குழுவிலிருந்து:

ஏன் எழுதுகிறாய் என்று கேட்பது, ஏன் சாப்பிடுகிறாய் என்று கேட்பது போல. பசிக்கிறது சாப்பிடுகிறோம். உயிரோடிருக்க, சாப்பிடுகிறோம். பலம் வேண்டிச் சாப்பிடுகிறோம். ருசியாயிருக்கிறது என்று சாப்பிடுகிறோம். சாப்பிடாமல் இருந்தால் ஏதாவது நினைத்துக் கொள்ளப் போகிறார்களே என்று சாப்பிடுகிறோம். சில பேர் சாப்பிடுவதற்காகவே சாப்பிடுகிறார்கள். ருசி, மணத்தைக் கூடப் பாராட்டாமல் சாப்பிடுகிறார்கள். நம் நாட்டு அரசியல் பிரமுகர் ஒருவர் அமெரிக்கத் தூதராலய விருந்து, உடனே கவர்னர் விருந்து, உடனே ராமநவமி உத்சவச் சாப்பாடு மூன்றையும் ஏழிலிருந்து எட்டு மணிக்குள் சாப்பிடுவார். இத்தனை காரணங்கள் எழுத்துக்கும் உண்டு – அதாவது நான் எழுதுகிறதற்கு.

பணத்துக்காக, பேருக்காக, பேரைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதற்காக, நானும் இருக்கிறேன் என்று காண்பித்துக் கொள்வதற்காக, தாக்ஷிண்யத்திற்காக, எனக்கே எனக்காக, கொஞ்சம் எனக்கும் கொஞ்சம் உங்களுக்குமாக, சில சமயம் எதற்கு, யாருக்கு என்று தெரியாமல் – இப்படி பல மாதிரியாக எழுதுகிறேன். சில சமயம் நாடகத் தயாரிப்பாளர் சொல்லுகிறார் – ஒரு பிரமிப்பு, ஒரு தினுசான தாக்குதல் ஏற்படுத்த வேண்டும்; பார்க்கிறவர்கள் மனதில் என்று- சரி என்று சொல்கிறேன். கடைசியில் பார்க்கும்பொழுது, இத்தனை காரணங்களும் அல்லாடி அலைந்து மூன்று கழிகளில் பிரிந்து விழுந்துவிடுகின்றன. எனக்கே எனக்கு, உனக்கே உனக்கு, எனக்கும் உனக்கும் – இந்த மூன்று தினுசுதான் கடைசியாக உண்டு என்று தோன்றுகிறது. இந்த மூன்றும் சேர்ந்து ஒரே இடத்தில் ஒரே எழுத்தில் இருக்கிறாற் போல சில சமயம் ஒரு பிரமை ஏற்படலாம். அது பிரமைதான். உண்மையில்லை.

எனக்கே எனக்கு என்று சொல்லுகிற எழுத்தைப் பற்றித்தான் இங்கு சொல்ல வேண்டும். அதுதான் சொல்ல முடியும். விஸ்தாரமாகச் சொல்ல என்ன இருக்கிறது? எனக்கே எனக்காக எழுத வேண்டும் போலிருக்கிறது. எழுதுகிறேன். அது என்னமோ பெரிய ஆனந்தமாக இருக்கிறது. காதல் செய்கிற இன்பம் அதில் இருக்கிறது. காதல் செய்கிற இன்பம், ஏக்கம், எதிர்பார்ப்பு, ஒன்றிப் போதல், வேதனை – எல்லாம் அதில் இருக்கின்றன. இன்னும் உள்ளபடி சொல்ல வேண்டும் என்றால் பிறர் மனைவியைக் காதலிக்கிற இன்பம், ஏக்கம், நிறைவு – எல்லாம் அதில் இருக்கின்றன. கண்யநஷ்டம், பாபம் பாபம் என்று மூலையில் முடங்கியவாறே கையாலாகாமல் முணுமுணுக்கிற மனச்சாட்சி, சந்தி சிரிப்பு, சந்தேகக் கண்கள், – இத்தனையையும் பொருட்படுத்தாமல் முன்னேறுகிற பிடிவாதம், வெறி, அதாவது ஆனந்தம் – எல்லாம் அதில் இருக்கின்றன. உங்களுக்காக எழுதும் பொழுதோ மனைவியைக் காதலிக்கிற நல்ல பிள்ளைத்தனமும் நிர்பந்தமும்தான் கண்ணுக்குத் தெரிகின்றன. பல சமயங்களில் நல்ல பிள்ளையாகத்தான் காலம் தள்ள வேண்டியிருக்கிறது. மனித வாழ்க்கையின் நெருக்கடிகளும் பிடுங்கல்களும் அப்படிச் செய்து விடுகின்றன. இந்த நிர்ப்பந்தத்துக்குப் பணியாதவர்களைக் கண்டும் நிர்ப்பந்தங்கள் இல்லாதவர்களைக் கண்டும் பொறாமைப்படுகிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தி.ஜா. பக்கம்

தி. ஜா.வின் பாலகுமாரப் புனைவு – மரப்பசு

மீள்பதிப்பு, சிறு திருத்தங்களுடன் (முதல் முறை பிரசுரிக்கப்பட்டது அக்டோபர் 2010-இல்)

மரப்பசுவின் ஆரம்பம் பிரமாதம்! தஞ்சாவூர் கிராமம், ஊர் பெரிய மனிதர், நமஸ்காரம் செய்யும் அம்மிணி, விதவை மகளின் தலையை மழிக்கப் போகும்போது இதெல்லாம் வேண்டாம்னு சொன்னேனே என்று அலறும் ஊர் பெரிய மனிதர் என்று ஒரு அருமையான சித்திரத்தை காட்டுகிறது.

அடுத்த பகுதியில் ஒரு மாற்று குறைகிறது. பாசமான பெரியம்மா/பெரியப்பா, ஒரு பார்வையில் அம்மிணியின் செக்ஸ் வேட்கையை அடையாளம் கண்டுகொள்ளும் கோபாலி என்று செல்கிறது.

அதற்கப்புறம் அதல பாதாளத்தில் விழுந்துவிடுகிறது. தி.ஜா.வுக்கு நம்மை எல்லாம் அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்க வேண்டும் என்று ஆசை போலிருக்கிறது. அதனால் விரும்பியவரிடம் உறவு கொள்ளும் ஒரு பெண் பாத்திரமாக அம்மிணியைப் படைத்திருக்கிறார். கோபாலியின் வைப்பாட்டியாக வாழ்வதில், அதே நேரத்தில் வேறு பலரிடம் உறவு வைத்துக் கொள்வதில் அம்மணிக்கு எந்த தயக்கமும் இல்லாதது அந்த காலத்தில் அதிர்ச்சியாக இருந்திருக்கலாம். இப்போது இல்லை. அப்போதும் ஆங்கிலத்தில் ஹரால்ட் ராபின்ஸ் மாதிரி படித்துவிட்டு இதைப் படித்தால் ஒரு அதிர்ச்சியும் ஏற்படப் போவதில்லை. அம்மா வந்தாள் என்னைப் போன்ற மிடில் கிளாஸ் மாதவன்களை இதை விட பல மடங்கு பெரிய அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கும். தி.ஜா.வாக ஆரம்பித்து பாலகுமாரனாக முடித்திருக்கிறார்.

இது பரத நாட்டிய விற்பன்னர் சந்திரலேகாவை வைத்து எழுதப்பட்டது என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். தெரிந்தவர்கள் சொல்லுங்கள்.

எஸ்.ரா. இதை தமிழின் நூறு சிறந்த நாவல்களில் ஒன்றாக குறிப்பிடுகிறார். அம்பை இந்த நாவலை இங்கே மற்றும் இங்கே போட்டுத் தாக்குகிறார்.

படிக்கும்போது மீண்டும் மீண்டும் தி. ஜா. ஒரே கதையை எழுதுவது மாதிரி ஒரு அலுப்பு ஏற்படுகிறது. தஞ்சாவூர் பின்புலம், ஏதோ ஒரு வகையில் சமூகம் சுலபமாக அங்கீகரிக்காத உறவு, இதை விட்டால் வேறு எதுவும் இல்லையா என்று தோன்றுகிறது.

ஆனால் அந்தக் கால தஞ்சாவூர் வட்டார பின்புலத்தை, அதுவும் பிராமண பின்புலத்தை சித்தரிப்பதில் தி.ஜா.வை மிஞ்சியவர் எவருமில்லை. அது மட்டுமே இந்தக் கதையின் பலம்.

பின்குறிப்பு: நான் இந்தப் பதிவை எழுதி இரண்டு மூன்று வருஷங்களுக்குப் பிறகு நண்பர் ரெங்கசுப்ரமணி இதைப் பற்றி எழுதுகிறார்

நான் எழுத நினைப்பதை ஏற்கனவே ஆர்.வி எழுதிவைத்துவிட்டார் இங்கு.

அவர், நான், கேசவமணி மூவருக்கும் ஏறக்குறைய ஒரே வேவ்லெங்க்த்!

பின்பின்குறிப்பு: தி.ஜா.வின். அடுத்த வீடு ஐம்பது மைல் புத்தகத்தைப் பற்றி தனியாக எழுதுவதற்கில்லை. அவரது ஆஸ்திரேலியப் பயணக் குறிப்புகள். எழுதப்பட்ட காலத்தில் முக்கியமாக இருந்திருக்கும்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தி. ஜா. பக்கம்

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
திண்ணை தளத்தில் அம்பையின் விமர்சனம் பகுதி 1, பகுதி 2
ரெங்கசுப்ரமணியின் விமர்சனம்

எம்.வி. வெங்கட்ராமின் ‘என் இலக்கிய நண்பர்கள’

mv. venkatramஎம்.வி.வி.யின் இந்தப் புத்தகம் இணையத்தில் கிடைத்தது. தி.ஜா., க.நா.சு. மௌனி ஆகியோரைப் பற்றி எழுதி இருக்கிறார். சுட்டி கொடுத்த நண்பர் ரமணனுக்கு நன்றி!

thi_janakiramanதி.ஜா. உயிர் நண்பர். லங்கோட்டி யார். கும்பகோணத்தில் ஒன்றாகப் படித்தவர்கள். எம்விவி நெருக்கடியில் இருந்த காலகட்டத்தில் தி.ஜா. வீட்டில் தங்கி இருக்கிறார். என்னதான் நண்பன் என்றாலும் இன்னொருவர் வீட்டில் மாதக் கணக்கில் தங்குவதில் எம்விவிக்கு சில தயக்கங்கள் இருந்தாலும் தி.ஜா.வுக்கு மனதில் எந்தக் கேள்வியும் இருந்ததாகத் தெரியவில்லை. இந்த மாதிரி நட்பு கிடைப்பது அபூர்வம். இந்தப் பகுதி என்னை நெகிழ வைத்தது.

ka.naa.su.க.நா.சு.வோடு எப்போதும் கருத்துக்களை வைத்து சண்டை. ஆனால் பரஸ்பர மரியாதை நிறைய இருந்திருக்கிறது. அவரிடம் தொடர்கதையை வாங்கிப் போட படாத பாடு பட்டிருக்கிறார். க.நா.சு. தனக்குப் பிறகு பாண்டிச்சேரி பல்கலைக்கழகத்தில் visiting professor ஆக எம்விவி வர வேண்டும் என்று முயன்றிருக்கிறார், இன்னொரு நெகிழ்வான சம்பவம்.

mowniமௌனியின் சிறுகதைகளால் பெரிதும் கவரப்பட்டிருக்கிறார். அவர் மீது வியப்பு கலந்த மரியாதை (admiration tinged with wonder). அவரிடம் கதைகள் வாங்கிப் போட நிறைய முயற்சி செய்திருக்கிறார். எக்கச்சக்கமாக திருத்த வேண்டி இருக்கிறதே என்று வியப்படைந்திருக்கிறார். அதை தற்செயலாக வெளியேவும் சொல்லிவிட, மௌனி புண்பட்டு அதை மறுக்க, இன்னொரு குடுமிப்பிடி சச்சரவு. இந்த தொடர்பு வட்டாரத்தில் இருபது பேர் இருந்தால் அதிகம், ஆனால் இரண்டாயிரம் சச்சரவு! மௌனி பகுதி புன்னகைக்க வைத்தது.

ஆனால் இந்தப் புத்தகத்தின் முக்கியத்துவம் தி.ஜா., க.நா.சு. மௌனி என்ற ஆளுமைகள் அல்ல. ஒரு காலகட்டத்தில் இலக்கியத்தைப் பற்றி இந்த முக்கியமான படைப்பாளிகள் என்னென்ன கனவ கண்டார்கள், அவற்றை நனவாக்குவதில் எத்தனை நடைமுறை சிரமங்கள் இருந்தன, லௌகீகப் பிரச்சினைகள் அவர்களை எப்படி எல்லாம் அலைக்கழித்தன என்பதற்கான ஒரு புரிதல் கிடைப்பதற்குத்தான். அவற்றில் ஆர்வம் உள்ளவர்கள் கட்டாயம் படிக்க வேண்டிய புத்தகம்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: எம்விவி பக்கம், தி.ஜா. பக்கம், க.நா.சு. பக்கம், மௌனி பக்கம், தமிழ் அபுனைவுகள்

தி. ஜானகிராமன் பற்றி அசோகமித்ரன்

thi_janakiramanசொல்வனத்தில் தி.ஜா. பற்றி அசோகமித்ரன் அளித்த ஒரு பேட்டி கண்ணில் பட்டது. சிறுகதைகளின் master என்றே தி.ஜா.வைப் பற்றி அவர் கருதினாலும், தி.ஜா.வின் admirer என்று தன்னைச் சொல்லிக் கொண்டாலும் தி.ஜா. பற்றி முடிவான கருத்தை இப்போது யாராலும் சொல்லிவிட முடியாது, இன்னும் காலம் வேண்டும் என்கிறார்.

asokamithranஅசோகமித்ரனின் அபிப்ராயங்களும் அவரது எழுத்தைப் போலவேதான் – எந்த அதீதத்துக்கும் அவர் போவதில்லை. யாரையாவது முழுதாகப் புகழ்வது என்பது அபூர்வமே. தன்னைப் பற்றியே அவர் பெருமிதம் கொள்பவரில்லை. தி.ஜா. அசோகமித்ரனின் கதைகளை விரும்பிப் படித்தார் என்பதையே இந்தப் பேட்டியில் போகிறபோக்கில் சின்னதாகச் சொல்கிறார், அவ்வளவுதான். மேலோட்டமாகப் படிப்பவர்கள் அதை கவனிக்காமல் தாண்டிவிடவும் வாய்ப்பிருக்கிறது. ஒரு மேதை உண்மையாக மனம் விட்டுப் பாராட்டுபவை சிறு வயதில் அவரைக் கவர்ந்த எழுத்துக்களும் சினிமாக்களும்தான் (கல்கியின் தியாகபூமி, எம்ஜிஆர்நம்பியார் கத்திச்சண்டை போடும் சர்வாதிகாரி திரைப்படம்…) என்பது பெரிய நகைமுரண்தான். (irony)

1950களில் தி.ஜா.வின் “சிகப்பு ரிக்‌ஷா” சிறுகதைத்தொகுதி கையில் கிடைத்ததாம். தி.ஜா.வின் எழுத்து அப்போதுதான் அறிமுகம் ஆயிற்றாம். “சிகப்பு ரிக்‌ஷா” சிறுகதைத் தொகுதி அவரைப் பெரிதாகக் கவராவிட்டாலும் சிறுகதைகளில்தான் தி.ஜா.வின் சாதனை என்கிறார். “Essentially a far better short story writer than a novelist” என்று குறிப்பிடுகிறார். அடுத்த, பாயசம், கண்டாமணி ஆகிய சிறுகதைகளைக் குறிப்பிடுகிறார். “ஏழ்மையை romanticize செய்யாமலும், இழிவு செய்யாமலும் – அவங்களோட சந்தோஷம், துக்கம் எல்லாவற்றையும் உள்ளது உள்ளபடி ஜானகிராமனால பதிவு செய்ய முடிஞ்சுது” என்கிறார்.

தி.ஜா.வின் masterpiece என புகழப்படும் மோகமுள்ளிலேயே சில இடங்கள் சரியாக வரவில்லை என்கிறார். மோகமுள்ளை கொஞ்சம் எடிட் செய்யுமாறு இவரை தி.ஜா. கேட்டதாகவும், இவரால் முடியவில்லை என்றும் நினைவு கூர்கிறார். மரப்பசு மோசமான நாவல் என்பதை அவர் மறைத்தும் மறைக்காமலும் சொல்லுவதை – “மரப்பசு, நளபாகமெல்லாம் சரியா வரல. நளபாகத்துலேயாவது சில இடங்கள் நன்னா இருக்கும்” – நான் ரசித்தேன். அம்மா வந்தாள் நாவலில்தான் அவருக்கு நாவலின் form கைவந்தது என்று நினைக்கிறார். அவரது புகழ் பெற்ற நாவல்களை விட உயிர்த்தேன், மலர் மஞ்சம், செம்பருத்தியெல்லாம் நன்னாருக்குமாம்.

தி.ஜா.வின் நாடகங்களை படித்ததில்லை, பார்த்ததில்லை என்பதால் அவை என் பிரக்ஞையிலேயே இல்லை. என்றாவது படித்துப் பார்க்க வேண்டும். “நாலு வேலி நிலம்” சாதாரணமான கதை, அதை ரொம்ப நன்னா, தளுக்கா எழுதி இருக்கிறாராம். எஸ்.வி. சகஸ்ரநாமம்தான் நாலு வேலி நிலம், வடிவேலு வாத்தியார் முதலிய நாடகங்களை மேடையேற்றினார் என்றும் நாலு வேலி நிலத்தை திரைப்படமாகக் எடுத்து சகஸ்ரநாமம் பெரிதாக கையைச் சுட்டுக்கொண்டார் என்றும் தகவல் தருகிறார்.

முழுப் பேட்டியையும் படித்துப் பாருங்கள்; தி.ஜா.வைப் பற்றி தெரிந்து கொள்வதை விட அசோகமித்ரனைப் பற்றி அதிகமாகப் புரிந்து கொள்ளலாம்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தி.ஜா. பக்கம், அசோகமித்ரன் பக்கம்

தொடர்புள்ள சுட்டிகள்:
பாயசம் சிறுகதை
மரப்பசு பற்றி ஆர்வி
நளபாகம் பற்றி ஆர்வி
அம்மா வந்தாள் பற்றி வெங்கட் சாமிநாதன்
சொல்வனத்தின் தி.ஜா. சிறப்பிதழ்

தி.ஜா. சிறுகதைகள்

தமிழ்ச் சிறுகதை : ஜெயமோகன் பட்டியல் பாகம் 3

தி. ஜானகிராமன் சிறுகதைகளில் எட்டு ஜெயமோகனின் சிறந்த தமிழ்ச் சிறுகதைகள் லிஸ்டில் இடம் பெறுகின்றன.

  1. தீர்மானம்
  2. சிலிர்ப்பு
  3. பாயசம்
  4. பரதேசி வந்தான்
  5. கடன் தீர்ந்தது
  6. கோதாவரிக்குண்டு
  7. தாத்தாவும் பேரனும்
  8. மாப்பிள்ளைத் தோழன்

சிலிர்ப்பு, பாயசம், பரதேசி வந்தான், கடன் தீர்ந்தது ஆகியவற்றை தி.ஜா.வின் சிறந்த கதைகளாக நானும் கருதுகிறேன். சிலிர்ப்பில் சிறுவனிடம் தெரியும் உயர்ந்த மானுட நேயம்; கடன் தீர்ந்ததுவில் இருபத்து நாலாயிரம் ரூபாய் மோசடி செய்தவன் மனைவியிடம் இரண்டணா வாங்கிக் கொண்டு அம்மா பராசக்தி ஆணையாக உன் கணவன் கடன் தீர்ந்து போய்விட்டது என்று சொல்லும் உச்சம்; பரதேசி வந்தானில் தெரியும் அறச்சீற்றம்; பாயசத்தை விட எங்கும் அசூயையை இவ்வளவு சிறப்பாகக் காட்டிவிட முடியாது. தவம் என்ற சிறுகதையும் எனக்குப் பிடித்தமானது.

பரதேசியின் சாபம் பற்றி ஜெயமோகன் அமெரிக்கா வந்திருந்தபோது ஒரு அருமையான உரையாற்றினார்.

தீர்மானமும் நல்ல கதை. பால்ய விவாகம். சம்பந்திகளுக்குள் சண்டை. பெண்ணை பிள்ளை வீட்டுக்கு அனுப்ப மறுக்கும் அப்பா. பொறுமையை இழந்த பிள்ளை வீட்டுக்காரர்கள் பெண் வீட்டிற்கு வந்து பத்து பனிரண்டு வயதுப் பெண்ணை இங்க பாரும்மா, நீ வந்தா அழைச்சிக்கிட்டுப் போறோம் என்கிறார்கள். வரவில்லை என்றால் உறவு முடிந்துவிடும் என்று தெரிகிறது. வீட்டில் அப்பா இல்லை. இந்தப் பெண்ணும் கிளம்பிவிடுகிறது. அப்பா திரும்பி வந்து பெண்ணின் தீர்மானத்தைப் புரிந்துகொண்டு சாதத்தையும் அவள் விளையாடும் சோழிப்பெட்டியையும் எடுத்துக் கொண்டு போய் கொடுக்கிறார். தி.ஜா. ஒரு மாஸ்டர்!

கோதாவரிக் குண்டு நல்ல கதைதான். கடன் வாங்கி சொகுசாக மல்லிகைப்பூ வைத்துக் கொண்டு புது சினிமா பார்க்கப் போகும் கங்காபாய் பாத்திரப் படைப்பு நன்றாக இருக்கிறதுதான். ஆனால் என் லிஸ்டில் வராது.

தாத்தாவும் பேரனும் சிறுகதையும் நன்றாகவே இருக்கிறது, ஆனால் என் லிஸ்டில் வராது. ஜாதியைப் பற்றிய அருமையான கதை.

மாப்பிள்ளைத் தோழன் சிறுகதையும் நன்றாகவே இருக்கிறது, ஆனால் என் லிஸ்டில் வராது. எத்தனையோ சிரமங்களுக்கு நடுவே பாட்டு பாடும் அந்த சமையல்காரர் ஒரு உச்சம்தான்.

பாயசம் எஸ்.ரா.வின் நூறு சிறந்த சிறுகதைகள் லிஸ்டிலும் இடம் பெறுகிறது. (எஸ்.ரா. தேர்ந்தெடுத்த இன்னொரு சிறுகதை – பஞ்சத்து ஆண்டி)

காலச்சுவடு பதிப்பகம் பிரபஞ்சன் மூலம் தி.ஜா. வின் சிறந்த சிறுகதைகளை தேர்ந்தெடுத்து அவற்றை சிலிர்ப்பு என்ற தலைப்பில் வெளியிட்டிருக்கிறது. அனேகமாக எல்லா சிறுகதைகளுமே நன்றாகத்தான் இருக்கின்றன என்றாலும் துணை (பென்ஷன் வாங்கப்போகும் மூன்று தலைமுறைக் கிழவர்கள்), சிவப்பு ரிக்ஷா (ஜொள்ளர்களை சமாளிக்கும் அன்றைய புதுமைப்பெண்), தேவர் குதிரை (பெருங்காயப் பாண்டமான தேவரின் குதிரையை பவுண்டில் அடைத்தால்?), சத்தியமா (அருமையான கடைசி வரிகள் – சத்தியமா தரேன் என்று சொல்லிவிட்டதால் தான் விரும்பிய காலண்டரை அடுத்த வீட்டுக் குழந்தைக்குத் தந்துவிடும் சிறுவன்), கோபுர விளக்கு (வேசி செத்ததற்கு கோவில் விளக்கை அணைத்து வைக்கும் மானேஜர்) என்ற கதைகளை குறிப்பிட்டுச் சொல்லுவேன். ஜெயமோகன் தேர்ந்தெடுத்த சிலிர்ப்பு, பாயசம், பரதேசி வந்தான், கோதாவரிக் குண்டு, கடன் தீர்ந்தது ஆகிய கதைகளை பிரபஞ்சனும் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார்.

நாவல்களில் தி.ஜா. அரைத்த மாவை அரைப்பது போல எனக்கு சில சமயம் தோன்றுகிறது. ஆனால் என் கருத்தில் தி.ஜா. வின் எல்லா சிறுகதைகளுமே படிக்க வேண்டியவைதான்.


கேசவமணி தரும் தகவல்: சிலிர்ப்பு கதை உருவானது எப்படி என்று தி.ஜா.சொல்கிறார்:

என் மகன் ஆறு வயதில் ஒரு விடுமுறைக்கு அவன் தாத்தா வீட்டுக்குப் போயிருந்தான். நான் போய்த் திரும்பி அழைத்து வந்தேன். குணத்தில் எனக்குநேர் விரோதம் அவன். கூப்பிடாததற்கு முன் போய் யாரோடும் பேசிச் சிரித்து, நெடுநாள் சிநேகம் போல ஐக்கியமாகிவிடுகிற சுபாவம். பார்ப்பதற்கும் அப்போது கஷ்கு முஷ்கென்று உருட்டி விட்டாற்போல் இருப்பான். கூடப் பிரயாணம் செய்தவர்களோடு பேசிச் சிரித்துக் களைத்துப்போய் அவன் தூங்கத் தொடங்கினான். ஆரஞ்சுப் பழத்திற்காகக் கத்திவிட்டு, வாங்கிக் கொடுத்ததும் சாப்பிடாமல் தூங்கிவிட்டான். அது கையிலிருந்து உருண்டு ஒரு ஓரமாகக் கிடந்தது. அவ்வளவு கத்தினவன் ஏன் உடனே அதைத் தின்னவில்லை? எனக்கு அப்போது முன்பொருதடவை ரயில் பயணம் செய்தபோது பார்த்த அந்தப் பெண்ணின் ஞாபகம் வந்தது. இந்த இரண்டு படங்களும் எனக்கு அடிக்கடி ஞாபகம் வருவதுண்டு. ஆனால் எழுத வேண்டும் என்று தோன்றவில்லை. சுமார் ஒரு வருடம் கழித்து கலைமகள் தீபாவளி மலருக்காக அழைப்பு வந்தபோது,இந்த இரண்டு படங்களும் இணைந்து கலந்து “சிலிர்ப்பு” என்ற கதையாக உருவாயின. அதை வேகமாக எழுதின ஞாபகம் எனக்கு. கம்ப்யூட்டரில் கொடுத்தது போல இந்த இரு நிகழ்ச்சிகளும் அந்த ஒரு வருஷ காலத்திற்குள் ஒரு கதையை உருவாக்கிவிட்டனவோ என்னவோ! உட்கார்ந்து கதையை எழுதி முடிக்கிற வரையில் என்னால் துயரம் தாங்கமுடியவில்லை. ஒரு அபூர்வமான உணர்ச்சிலயம் அது. உடல், உள்ளமெல்லாம் நிரம்பி அன்று நான் கரைந்து கொண்டிருந்த ஞாபகம். 13 வருஷம் கழிந்தும் இன்னும் தெளிவாக நினைவிருக்கிறது. கடைசி வரிகளை எழுதும்போது ஒரு குழந்தையின் நிர்மலமான அன்பில் திளைக்கும் சிலிர்ப்பும் கசிவும் என்னைக் கரைத்துக் கொண்டிருந்தன. எழுதி முடித்ததும் ஒரு அதிசயமான சுமையிறக்கமும் விடுதலையும் நெஞ்சு கொள்ளாத நிறைவும் என்னை வந்து அணைத்துக்கொண்ட நினைவு இன்னும் எனக்கு இருக்கிறது. “சிலிர்ப்பு’ என்றே பெயர்வைத்துக் கதையை அனுப்பினேன். (எழுதி முடித்த பிறகுதான் தலைப்புக் கொடுக்கிற பழக்கம் எனக்கு.)

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தி.ஜா. பக்கம்

தொடர்புடைய பதிவுகள்:
ஜெயமோகனின் சிறுகதை லிஸ்ட்
பரதேசி வந்தான் சிறுகதையைப் பற்றி ஜெயமோகன்
பாயசம் சிறுகதையைப் பற்றி நான்
தி.ஜா.வின் சிறுகதைத் தொகுப்பு – கொட்டுமேளம்