மோதியும் விளக்கும்

சாதாரணமாக நான் அரசியலைப் பற்றி எல்லாம் எழுதமாட்டேன். இருக்கிற வெட்டிவேலை போதாதா என்ன?

ஆனால் ஃபேஸ்புக்கில், வாட்ஸப் குழுமங்களில் மோதி விளக்கேற்றச் சொன்னதைப் பற்றி மிகக் கீழ்த்தரமான எதிர்வினைகளைப் (உதாரணம்: தரப் போவதில்லை) பார்க்கிறேன். முட்டாள் நண்பர்கள் சிலர் எங்கே எல்லார் கண்ணிலும் படாமல் போய்விடப் போகிறதே என்று இதை ஃபார்வர்ட் செய்துகொண்டும் அவர்களுக்கு எதிர்வினை ஆற்றிக் கொண்டும் இருக்கிறார்கள். நண்பர்களுக்கு ஒரே ஒரு ஆலோசனைதான் – எத்தனை எரிச்சல் வந்தாலும் எந்த கீழ்த்தரமான எதிர்வினையையும் பகிராதீர்கள், பகிர்ந்துகொண்டு அதற்கு எதிர்வினை ஆற்றாதீர்கள். அடிமுட்டாள்கள் திருந்தப் போவதில்லை, அவர்கள் மேல் வெளிச்சமாவது அடிக்காமல் இருங்கள்.

என்ன பிரச்சினை உங்களுக்கு? இது ஒரு symbolic gesture. எல்லா ஊரிலும், எல்லா நாட்டிலும், எல்லா அமைப்புகளிலும் நடப்பதுதான். கழக உறுப்பினர்கள் ஏன் கரை வேட்டி அணிகிறார்கள்? வீரமணி ஏன் கறுப்பு சட்டை போடுகிறார்? எதற்காக புது வருஷம் அன்று கோவிலுக்குப் போகிறோம்? தீபாவளி அன்று புதுத்துணி எதற்கு? காது கிழியுமாறு மைக் வைத்து கூவினால்தான் தொழுகைக்கு வருவார்களா? ஈ.வே.ரா. சிலைக்கு மாலை போடுபவர்கள் எதற்கு முருகன் சிலைக்கு அர்ச்சனை செய்வதைப் பற்றி வாயைத் திறக்கிறீர்கள்? காந்தி ஜயந்தி அன்று மதுக்கடைகளை மூடுவது போன்ற போலித்தனம் உண்டா? எல்லாம் ஒரு தளத்தில் வெறும் gesture மட்டுமே.

இது உங்களுக்கு பயனற்ற செய்கையாக, empty gesture ஆகத் தெரிகிறதா? நகர்ந்துவிடுங்கள். எதிர்க்கருத்து இருக்கிறதா? தாராளமாகப் பதிவு செய்யுங்கள். நீங்கள் விளக்கை ஏற்றப் போவதில்லையா? மோதி உட்பட யாரும் உங்கள் மேல் பாயப் போவதில்லை. கேலி செய்ய வேண்டுமா? உங்கள் உரிமை. ஆனால் அதற்கும் சில எல்லைகள் இருக்க வேண்டும். மோதி மீது எனக்கு பல விமர்சனங்கள் உண்டு. ஆனால் எந்த ஒரு அமைப்பின் தலைவருக்கும் – அதுவும் சிக்கலான தருணங்களில் – அமைப்பு தன் மீது நம்பிக்கையுடன் இருக்கிறதா, சிக்கலை அவிழ்த்துவிடலாம் என்று நினைக்கிறதா – என்று தெரிந்து கொள்ள விரும்புவார். அது அவருக்கு மேலும் ஆற்றலை, உத்வேகத்தை அளிக்கும்.

இது போன்ற ஒரு காலம் இது வரை வந்ததில்லை. இந்தியாவின் பஞ்சங்களும் ப்ளேக் போன்ற கொடிய நோய்களும், சுனாமிகளும், பூகம்பங்களும் கூட மாகாண அளவில், மாவட்ட அளவில்தான் பாதித்திருக்கின்றன. ஆக்கபூர்வமான யோசனைகள் இருந்தால் பகிருங்கள். இல்லாவிட்டால் வாயை மூடிக்கொண்டாவது இருங்கள்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: அரசியல்

திரைப்படமான புத்தகம்: Crazy Rich Asians

இரண்டு வருஷத்துக்கு முன்னால் வெளியான இந்தப் படம் சக்கைப்போடு போட்டது. 3 கோடி டாலர்கள் செலவழித்து எடுக்கப்பட்ட படம் கிட்டத்தட்ட 24 கோடி டாலர்கள் வரவு கண்டது. ஆஸ்கர் விருது வாங்கும் திரைப்படங்களைத் தவிர பிறவற்றைப் பற்றி அவ்வளவு பிரக்ஞை இல்லாத நான் கூட இதன் பேரைக் கேட்டிருந்தேன். ஒரு முறை விமானத்தில் பார்க்கவும் பார்த்தேன்.

திரைப்படம் ஒன்றும் நன்றாக இல்லை. எனக்கு திரைப்படத்தின் மூலம் புத்தகமாக இருந்தால் அந்தப் புத்தகம் நன்றாக இருக்கும் என்று ஒரு (மூட) நம்பிக்கை உண்டு. மோசமான புத்தகத்தை யாரும் திரைப்படமாக எடுக்கமாட்டார்கள் என்று ஒரு குருட்டு நம்பிக்கை. சரி, எப்போதாவது கையில் வந்து விழுந்தால் படிக்கலாம் என்று நினைத்திருந்தேன்.

என் துரதிருஷ்டம், கையில் வந்து விழுந்துவிட்டது. அந்தக் காலத்து மணியன் கதைகளை விட மோசமாக இருந்தது. நாவல் முழுவதும் Brand name dropping மட்டுமே. அவன் ஆஸ்டன் மார்ட்டின் காரை ஓட்டினான், இவள் இந்த டிசைனர் கைப்பையை வாங்கினாள் என்று பக்கத்துக்கு இரண்டு brand name.Brand name-இல் ஆர்வம் உடையவர்களுக்கு இந்த நுண்விவரங்கள் சுவாரசியமாக இருக்கலாம். நான் எனக்குப் பிடித்த புத்தகங்களைக் கூட நான் அனேகமாக பழைய புத்தகக் கடையில்தான் வாங்குபவன், எனக்கு போர்தான் அடித்தது.

கதையோ ஐம்பது அறுபதுகளின் தமிழ் சினிமாவிலேயே பழையதாகிவிட்ட கதை. சிங்கப்பூரில் அதிபணக்காரக் குடும்பத்தில் பிறந்த – டாடா பிர்லா அம்பானி ரேஞ்ச் – நாயகன். மேல் மத்தியதர வர்க்க நாயகியைக் காதலிக்கிறான். அவன் பெரிய பணக்காரன் என்று அவளுக்குத் தெரியாது. வா சிங்கப்பூர் போகலாம் என்று அழைத்துக் கொண்டு போகிறான். பணம், அந்தஸ்து பிரிக்கிறது, பிறகு சேர்ந்துவிடுகிறார்கள்…

எனக்கு ஒரு அசட்டுப் பழக்கம். எத்தனை மோசமான புத்தகத்திலும் ஐம்பது பக்கம் படித்துவிட்டால் தம் கட்டி படித்துவிடுவேன். அதே போல ஒரு சீரிசை ஆரம்பித்துவிட்டால் முடித்தாக வேண்டும். Sunk Cost Fallacy. அதனால் இதன் தொடர்ச்சியான China Rich Girlfriend (2015), Rich People Problems (2017) இரண்டையும் வேறு படித்துத் தொலைத்தேன். இந்த வருஷமாவது இந்த அசட்டுப் பழக்கத்தை தலை முழுக வேண்டும்.

புத்தகங்களை எழுதியவர் கெவின் க்வான். அவருடைய சொந்த அனுபவங்களை அடிப்படையாக வைத்து எழுதினாராம்.

தவிருங்கள். திரைப்படம், புத்தகங்கள் எல்லாவற்றையும்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: புனைவுகள்

2018-இல் இலக்கியத்துக்கு நோபல் பரிசு இல்லை

இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு முதல் முறையாக இந்த வருஷம் இலக்கியத்துக்கான நோபல் பரிசு வழங்கப்படப் போவதில்லை. தேர்வுக் குழுவின் உறுப்பினர் காதரினா ஃப்ராஸ்டன்சனின் கணவர் ழான்-க்ளாட் அர்னால்ட் மீது பாலியல் அத்துமீறல் குற்றச்சாட்டு, மற்றும் வெற்றி பெற்றவர்களின் பேரை அறிவிப்புக்கு முன்னாலேயே கசியவிட்டது என்ற குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்திருக்கின்றன. 18 தேர்வுக் குழு உறுப்பினர்களில் 7 பேர் ‘ராஜினாமா’ செய்துவிட்டார்கள். குறைந்தது 12 பேராவது ஓட்டு போட்டால்தான் அடுத்த வெற்றியாளரைத் தேர்ந்தெடுக்க முடியுமாம். (ராஜினாமா செய்ய முடியாது, அதற்கான விதிமுறை இல்லை என்றும் தெரிகிறது.)

2019-இல் இரண்டு பரிசுகள் – 2018க்கு ஒன்று, 19க்கு ஒன்று – என்று வழங்கப்படுமாம்.

என்ன கொடுமை இது சரவணன்!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: விருதுகள்

ஏப்ரஹாம் லிங்கன் உரை – Fourscore and Seven Years Ago

நேற்று எதையோ புரட்டிக் கொண்டிருந்தபோது லிங்கனின் புகழ் பெற்ற கெட்டிஸ்பர்க் உரை கண்ணில் பட்டது. லிங்கன் கெட்டிஸ்பர்க் போரில் இறந்த வீரர்களை நினைவு கூரும் உரை. பத்து வரிதான் இருக்கும் – ஆனால் எத்தனை செறிவான உரை! என் கண்ணோட்டத்தில் இது உன்னதமான இலக்கியம். “The world will little note nor long remember what we say here” என்கிறார். என் கருத்தில் காலகாலத்துக்கும் உலகம் மறக்காது; மறக்கவும் கூடாத உரை.

19th November 1863:  Abraham Lincoln, the 16th President of the United States of America, making his famous 'Gettysburg Address' speech at the dedication of the Gettysburg National Cemetery during the American Civil War. Original Artwork: Painting by Fletcher C Ransom  (Photo by Library Of Congress/Getty Images)
19th November 1863: Abraham Lincoln, the 16th President of the United States of America, making his famous ‘Gettysburg Address’ speech at the dedication of the Gettysburg National Cemetery during the American Civil War. Original Artwork: Painting by Fletcher C Ransom (Photo by Library Of Congress/Getty Images)
Fourscore and seven years ago our fathers brought forth on this continent a new nation, conceived in liberty, and dedicated to the proposition that all men are created equal.

Now we are engaged in a great civil war, testing whether that nation, or any nation so conceived and so dedicated, can long endure. We are met on a great battle-field of that war. We have come to dedicate a portion of that field as a final resting place for those who here gave their lives that the nation might live. It is altogether fitting and proper that we should do this.

But in a larger sense, we cannot dedicate – we cannot consecrate – we cannot hallow this ground. The brave men, living and dead, who struggled here, have consecrated it far above our poor power to add or detract. The world will little note nor long remember what we say here, but it can never forget what they did here. It is for us, the living, rather, to be dedicated here to the unfinished work which they have fought here, have thus far so nobly advanced. It is rather for us to be here dedicated to the great task remaining before us – that from the honored dead we take increased devotion; that we here highly resolve that these dead shall not have died in vain; that this nation, under God, shall have a new birth of freedom; and that government of the people, by the people, for the people, shall not perish from the earth.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: உரைகள்

தொடர்புடைய சுட்டி: கெட்டிஸ்பர்க் உரை பற்றிய விக்கி குறிப்பு

நானும் புத்தகங்களும் – 14 வயது வரை

எனக்கு படிக்கும் ஆர்வத்தை ஊட்டியது என் அம்மா. விழுந்து விழுந்து படிக்கும் டைப். உயர்நிலைப் பள்ளி ஆசிரியை. நாங்கள் 3 குழந்தைகள். முப்பதுகளில் பிறந்த என் அப்பா வீட்டு வேலைகளில் பங்கெடுத்துக்கொள்ள மாட்டார். (என் மனைவி: நீங்க என்ன உத்தமரா?) இதில் எங்கிருந்துதான் படிக்க நேரம் கிடைக்குமோ தெரியாது, ஆனால் வீட்டில் புத்தகங்கள் இரையும்.

என் அப்பாவும் படிப்பார்தான், ஆனால் என் அம்மா அளவுக்கு இல்லை. அவர் தலைமை ஆசிரியர், ஆட்சி செய்ய ஒரு பள்ளி இருந்தது. சாதாரணமாக நாங்கள் வசித்த கிராமங்களில் அவர்தான் மெத்தப் படித்தவர். அதனால் ஏதாவது ஊர் விவகாரங்கள், பெரிய மனிதர்கள் கூட்டம் என்று பொழுது போய்விடும். நெல்லுக்கு இறைத்த நீர் ஆங்கே புல்லுக்கும் பொசிவதைப் போல அப்பாவின் நண்பர்கள் கூட்டம் அம்மாவிடமும் கலந்து பேசும். ஆனால் புத்தகங்கள்தான் அம்மாவுக்கு escape valve.

எனக்கு ஏழு வயதிருக்கும்போது அம்மா என்னை கிராம நூலகத்துக்கு (லாடாகரணை எண்டத்தூர்) அழைத்துப்போய் உறுப்பினன் ஆக்கினாள். நான் படித்துக் கொண்டிருந்த ஆரம்பப் பள்ளிக்கு அடுத்த கட்டடம்தான் நூலகம். 11:25க்கு இண்டர்வல் விடுவார்கள். 11:30க்கு நூலகத்தை மூடுவார்கள். அந்த ஐந்து நிமிஷத்தைக் கூட விரயமாக்காமல் நான் நூலகத்துக்கு ஓடிவிடுவேன். எட்டு வயதுக்குள் அங்கிருந்த சிறுவர் புத்தகங்களை எல்லாம் முடித்துவிட்டேன். பிறகு புரிகிறதோ இல்லையோ பெரியவர்கள் புத்தகங்களையும் படிக்க ஆரம்பித்தேன். அப்போதெல்லாம் பொட்டலம் கட்டி வரும் காகிதங்களைக் கூட விடாமல் படிக்கும் அளவுக்கு ஒரு வெறி. தேள்கடிக்கு நூறு மருந்து மாதிரி புத்தகங்களைக் கூடப் படித்திருக்கிறேன்.

முதன்முதல் படித்த புத்தகத்தின் பேர் மறந்துவிட்டது. நிறைய படங்கள் இருந்தன. இருபது முப்பது பக்கம் இருந்தால் அதிகம். படங்கள் நினைவிருக்கின்றன, ஆனால் கதை எல்லாம் மறந்துவிட்டது. ஒரு பன்றிக் குடும்பத்துத் தாய் ஓநாயை சமாளிப்பாள் என்று ஏதோ வரும்.

நினைவில் இன்னும் இருக்கும் சிறுவர் புத்தகம் வாண்டு மாமா எழுதிய காட்டுச் சிறுவன் கந்தன்தான். காட்டில் ஒரு குகையில் வளரும் கந்தன் ராஜா பீடத்தில் உட்கார்ந்திருக்கும் தன் சித்தப்பாவுக்கோ யாருக்கோ பல முறை தண்ணி காட்டுவான். அவனுக்கு பல மிருகங்களும் உதவி செய்யும். அவன் குகையில் ஒரு பெரிய புதையலே இருக்கும்.

எனக்கு பிடித்த முதல் ஆசிரியரும் வாண்டு மாமாதான். கோகுலம் என்று ஒரு பத்திரிகை அப்போதுதான் வர ஆரம்பித்தது. அதை விடாமல் வாங்கி படிப்பேன். அதில் அவர் பல கதைகளை எழுதி இருந்தார். பலே பாலு என்ற காமிக் தொடர் பிடிக்கும். மந்திரக் கம்பளம் என்று ஒரு கதை நினைவிருக்கிறது. அப்புறம் கல்வி கோபாலகிருஷ்ணன் என்பவர் சில அறிவியல் விளக்கக் கதைகளை எழுதியது நினைவிருக்கிறது. ஒரு சின்னப் பையன் – ஒரு விஞ்ஞானியின் மகன் – ஏதோ மாத்திரையை சாப்பிட்டு எறும்பு சைசுக்கு சுருங்கிவிடுவான். அப்புறம் பூவண்ணன் எழுதிய காவேரியின் அன்பு, ஆலம்விழுது கதைகள் நினைவிருக்கிறது.

பெரியவர் புத்தகங்களில் நினைவிருப்பது “பாமினிப் பாவை”, “அறிவுக் கனலே அருட் புனலே”, “கயல்விழி“, பல சாண்டில்யன் புத்தகங்கள். முதலாவது விஜயநகரம் பற்றி கௌசிகன் (வாண்டு மாமாவேதான்) எழுதிய சரித்திர நாவல். இரண்டாவது விவேகானந்தர், ராமகிருஷ்ணர் பற்றி ரா. கணபதி எழுதியது. கயல்விழி அகிலன் எழுதிய மோசமான புத்தகங்களில் ஒன்று. (எல்லாமே மோசமான புத்தகங்கள்தான் என்பது என் துணிபு) சாண்டில்யன் புத்தகங்களை எப்படி அம்மாவும் அப்பாவும் படிக்கவிட்டார்கள் என்று தெரியவில்லை. அந்த வயதில் ஒன்றும் புரியப் போவதில்லை என்ற தைரியமாக இருந்திருக்கலாம். புரியத்தான் இல்லை. ஆனால் யவனராணி, கடல்புறா, மலைவாசல், மன்னன் மகள், கன்னி மாடம், ஜீவபூமி, ஹரிதாஸ் ஜாலா கதாநாயகனாக வரும் ஒரு கதை (பேர் நினைவு வந்துவிட்டது, நாகதீபம்), மஞ்சள் ஆறு போன்றவற்றை படித்தேன். எனக்கு சரித்திரம் அறிமுகமானது சாண்டில்யன் மூலமாகத்தான். குப்தர்கள், ஹூணர்கள் பற்றி மலைவாசல் மூலமும், ராஜஸ்தானம் பற்றி பல புத்தகங்கள் மூலமும், சோழர்கள் பற்றி கடல்புறா மூலமும் தெரிந்து கொண்டவை சில சமயம் சரித்திரப் பரீட்சைகளில் உதவி செய்தன.

பனிரண்டு வயதுக்குள் படித்த தரமான புத்தகங்கள் என்றால் இரண்டுதான். ஒன்று சாயாவனம். அப்போதும் புரிந்தது. ஒரு காரியத்தை திறமையாக செய்கிறார்கள் என்று தெரிந்தது. கடைசி பக்கத்தில் சொல்லப்பட்ட இழ்ப்பும் புரிந்தது. இன்னொன்று சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள். ஆனால் வேறு ஜெயகாந்தன் புத்தகங்கள் எதுவும் பிடிபடவில்லை. அசோகமித்திரன் (கதையே இல்லையே என்று தோன்றியது), லா.ச.ரா. (கொஞ்சமும் புரியவில்லை) ஆகியோரை முயற்சி செய்து விட்டுவிட்டேன்.

வாரப் பத்திரிகைகளில் ரா.கி. ரங்கராஜன், மணியன் போன்றவர்கள் எழுதுவதை படித்திருக்கிறேன். ரா.கி. ரங்கராஜனின் ஒளிவதற்கு இடமில்லை மிகவும் பிடித்திருந்த ஞாபகம் இருக்கிறது. தொடர்கதையாக வந்த கையில்லாத பொம்மை, உள்ளேன் அம்மா எல்லாம் நினைவிருக்கிறது. மணியன் போரடிப்பார், ஆனால் என் குடும்பப் பெரியவர்கள் நன்றாக எழுதுகிறார் என்று சொல்வார்கள், அதனால் குறை என்னிடம்தான் என்று நினைத்துக் கொண்டு கொஞ்சம் படித்துப் பார்த்தேன். மேலும் முன்பு சொன்ன மாதிரி மளிகை சாமான் கட்டி வரும் காகிதத்தைக் கூட படிக்கும் வெறி இருந்த காலம். ஆனால் ஒரு கதை கூட பிடிக்கவில்லை. பயணக் கட்டுரைகளை (இதயம் பேசுகிறது) படிக்கும்போது இந்தாள் பெரிய சாப்பாட்டு ராமனாக இருப்பாரோ என்று நினைத்தேன்.

தமிழ்வாணனின் சங்கர்லால் புத்தகங்கள் என்னை அந்த வயதில் மிகவும் கவர்ந்தன. மீண்டும் ஒரு முறை படிக்க வேண்டும்.

அப்போதும் இப்போதும் இரும்புக்கை மாயாவி, லாரன்ஸ்-டேவிட், ஜானி நீரோ காமிக்ஸ் மீது தனி ஆர்வம் உண்டு.

அறிவியல் புத்தகங்கள் என்றால் பெ.நா. அப்புசாமி ஒருவர்தான். மேலை விஞ்ஞானிகள் பற்றி அவர் எழுதிய ஒரு புத்தகம் நன்றாக நினைவிருக்கிறது. நாசா பற்றி ஏ.என். சிவராமன் எழுதிய ஒரு புத்தகம் (விலை பத்து ரூபாய் – நாங்கள் அபூர்வமாகப் பணம் கொடுத்து வாங்கிய புத்தகம்) ஒன்றை விழுந்து விழுந்து படித்திருக்கிறேன். அமெரிக்க ஜனாதிபதிகள் பற்றி ஒரு புத்தகத்தையும் விரும்பிப் படித்திருக்கிறேன்.

நான் மயங்கி விழுந்த முதல் புத்தகம் பொன்னியின் செல்வன்தான். இன்னும் மயக்கம் தீரவில்லை. யாரோ பைண்ட் செய்து வைத்த புத்தகத்தை பல முறை திருப்பி திருப்பி படித்திருக்கிறேன். பல நண்பர்களுடன் மணிக்கணக்கில் ஆதித்த கரிகாலனை கொன்றது யார் என்று தீராத விவாதங்கள். இதை படமாக எடுத்தால் யார் யார் நடிக்கலாம் என்றும் மேலும் விவாதங்கள். (எழுபதுகளின் இறுதியில் எங்கள் சாய்ஸ்: சிவகுமார் வந்தியத்தேவனாக. சிவாஜி பெரிய பழுவேட்டரையராக. ரஜினிகாந்த் ஆதித்த கரிகாலனாக. முத்துராமன் கந்தமாறனாக. மேஜர் சுந்தர சோழனாக. விஜயகுமார் பார்த்திபேந்திரனாக. ஸ்ரீதேவி குந்தவையாக. சுஜாதா அல்லது கே.ஆர். விஜயா மந்தாகினியாக. மனோகர் சின்ன பழுவேட்டரையராக. நம்பியார் ரவிதாசனாக. சரத்பாபு சேந்தன் அமுதனாக. தேங்காய் ஆழ்வார்க்கடியானாக. லட்சுமி வானதியாக. அருள்மொழி, நந்தினி ரோல்களுக்கு யாருமே எங்களுக்கு கிடைக்கவில்லை. அதனால் படம் எடுக்க முடியாமல் போய்விட்டது.)

அப்போதுதான் சுஜாதா எங்களுக்கு சூப்பர்ஸ்டார் ஆனார். ஒரு கால கட்டத்தில் அவரை பித்து பிடித்தது போல் படித்தோம். அவருக்கு அடுத்த நிலையில் இருந்தது புஷ்பா தங்கதுரை (ரொம்ப கிளுகிளுப்பா இருந்ததுங்க). குறிப்பாக சிங் துப்பறியும் கதைகள் (லீனா மீனா ரீனா). அப்புறம் ராஜேந்திரகுமார். ரா. குமாரின் எல்லா கதைகளிலும் பைக் ஓட்டுபவனின் முதுகில் ஏதாவது அழுந்தும். அதற்காகவே படிப்போம். மாலைமதி மாத நாவல்கள் வர ஆரம்பித்திருந்தன. இவர்கள், மஹரிஷி (மறுபடியும் காஞ்சனா) எல்லாவற்றையும் படித்தோம். மாருதி, மணியன் செல்வன், மதன், கோபுலு எல்லாரையும் விட ஜெயராஜின் படங்கள் மீதுதான் தனி ஈர்ப்பு இருந்தது. காரணத்தை சொல்லவும் வேண்டுமா? தினமணி கதிரில் சுஜாதாவின் காயத்ரி தொடர்கதைக்காக புடவை இல்லாமல் ரவிக்கையோடு அக்காக்காரி உட்கார்ந்திருக்கும் படத்தைப் பார்த்து மனம் கிளர்ந்தது நன்றாக நினைவிருக்கிறது.

பக்கத்து எதிர் வீட்டுப் பெண்களோடு கடலை போடுவதற்காக விதியே என்று சிவசங்கரி தொடர்கதைகளையும் படித்தேன். ரொம்பக் கடுப்படித்தவர் அவர்தான்.

ஒரு காலத்தில் பிடிக்கிறதோ இல்லையோ எல்லா வாரப் பத்திரிகைகளையும் படிப்பேன். பிடித்து படித்த ஒரே பத்திரிகை துக்ளக்.

14 வயதில் ஆங்கிலத்துக்கு பால் மாறிவிட்டேன். அது பற்றி எப்போதாவது எழுத வேண்டும்.

சீரியஸாக தமிழ் புத்தகங்களை படிக்க ஆரம்பித்தது வேலைக்கு போன பிறகுதான். அது பற்றியும் பிறகு.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: சுய அறிமுகம்

இலக்கியத்தில் எல்லைகள்

இலக்கியத்தில் எல்லைகள்

நண்பர்களே,

யதார்த்த வாழ்வின் நான்கு சம்பவங்களை முதலில் பார்ப்போம்.

ரயில் பயணம் ஒன்றில் சிறு குழந்தை ஒன்று தன் சகோதரன் வைத்துக்கொண்டிருந்த கைபேசியை கேட்டு தொடர்ந்து அழுதுக் கொண்டிருக்கிறது. சகோதரன் கைப்பேசியை சிறிது கொடுக்கிறான். சமாதானமான குழந்தையிடமிருந்து சில மணித் துளிகள் சென்றபின் கைபேசியை மீண்டும் பறித்துக் கொள்கிறான். குழந்தை மீண்டும் கதறி அழத் தொடங்குகிறது. சற்று சென்றபின் மீண்டும் கொடுத்து மீண்டும் பறித்துக் கொள்கிறான். குழந்தை மீண்டும் அழுகிறது. இந்தச் நிகழ்ச்சி அடுத்த 40 நிமிட இரயில் பயணத்தை நிறைக்கிறது.

யோஸமிட்டே அருவியின் மூலத்தை அடைய பார்வையாளர்களுக்கு மலைப்பாதை அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதன் வழியாக மூன்று மணி நேரம் மலை ஏறினால் உச்சியில் தடாகம் போன்ற அந்த இடத்தை அடையலாம். அங்கே மலைகளில் பனி உருக்கில் பற்பல வழிகளில் வந்த நீர் தடாகத்தின் மையத்தில் சற்றே அமைதி கொண்டு தேங்குவது போல் தோற்றமளிக்கிறது. மேலும் இடைவிடாது வரும் நீரினால் உந்தப்பட்டு வேகம் கொண்டு தாழ்வான பகுதியை நோக்கி நகர்ந்து ஒரு வெள்ளப் பெருக்கு உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறது. பின்னர் தாழ்வான ஒரு பகுதியில் மேலும் வேகமும் சுழற்ச்சியும் கொண்டு முப்பது அடி அகல விளிம்பு ஒன்றினை அடைந்து தன்னுள் தேக்கிய சக்தி அனைத்தும் அதன் நுனியில் ஒருசேர விடுவிக்கப்பட்டு ஒரு பெரும் அருவியாக ஐம்பது அல்லது அறுபது அடி கீழே பாய்கிறது. பாயும் அருவியில் ஏற்படும் நீர் திவாலைககளும் சாரல்களும் ஒரு இருநூறு அடி ஆரத்தில் இருக்கும் மனிதர்களையும் மற்றும் அனைத்தையும்  நனைக்கின்றது. அருவியின் மேலே அமைந்த தடாகத்தை பாதுகாப்பு கம்பித் தடுப்புகள் வைத்து பார்வையாளர்கள் பார்ப்பதற்கு அனுமதிக்கிறார்கள். ஆண்கள் பெண்களாக பலரும் பார்த்து கொண்டிருந்த ஒரு பதின்ம வயது மாணவர் குழு அங்கே வருகின்றது. உறசாகத்தினால் பரவசமடைந்து கம்பித்தடுப்பின் நடுவில் நுழைந்து தண்ணீரில் நான்கைந்து மாணவர்கள் இறங்குகிறார்கள். தண்ணீரின் சுழற்ச்சி வெளியே தெரியாமல் கண்களை ஏமாற்ற நொடியில் மாணவர்கள் அதில் சிக்கித் தத்தளிக்கிறார்கள். பார்வையாளர்கள் முகத்தில் திகிலும் தண்ணீர்ல் சிக்கிய மாணவர்கள் முகத்தில் பீதியும் அறைய பாயும் தண்ணீர் அவர்களை வேகமாக விளிம்பை நோக்கி நகர்த்திக் கொண்டிருந்தது. எங்கும் கூக்குரல்கள். அலறல்கள். அழுகைகள். தண்ணீரின் விளிம்பின் வழியாக அம்மாணவர்கள் ஒவ்வொருவராக கண்களிலிலிருந்து மறைய இரத்தம் உறைய செய்வதறியாது திகைத்து நிற்கிறார்கள் பார்வையாளர்கள்.

மாபெறும் சபை ஒன்று. கல்வி கேள்விகளில் தேர்ந்தவர்கள் கூடும் சபை. பிரச்சனை ஒன்றுக்கு விடைத் தேடும் வகையில் உரையாடல் ஒன்று நடந்து கொண்டிருக்கிறது. திடீரென்று ஒருவர் வெகுண்டு எழுகிறார். தன் காலணியை எடுத்து ஒருவரை நோக்கி எறிகிறார். ஃபைல்கள் பறக்கிறது. மைக் உடைகிறது. மேஜை எடைகற்கள் வீசப்படுகின்றன. இரத்தம் சிந்தப்படுகிறது. மறுநாள் தினசரிகள் தலைப்பு செய்திகளை தாங்கி வருகிறது. ‘சட்டசபையில் அமளி துமளி’.

நான்காவதாக இரு சகோதரர்கள் ஒரு தொழில் செய்கிறார்கள். தம்பி தமையனை தெய்வமாக வணங்குபவர். தம்பிக்கு ஒரு மகன். தமையன் நேர்மையானவர். ஆனால் முன்கோபி. உறவினர்களுக்கு அவர்கள் தினப் பிரச்ச்னைகளை தன் கையிலெடுத்து முடித்துக் கொடுத்து பாதுகாப்பு அளிப்பவர். அவருக்கென்று குழந்தைகள் கிடையாது. நாற்பது ஆண்டுகளாக தம்பி அண்ணனின் நிழலாக, வார்த்தையை கட்டளையாக ஏற்று நடப்பவர். அண்ணன் அவராக கொடுப்பதை தம்பி தன் வருமானமாக கொள்பவர். மக்கள் செல்வம் இல்லாத அண்ணன் தம்பியின் மகனை தன் மகனாக பாவித்து செல்லம் கொடுத்து வளர்த்து வருகின்றார். வாலிப வயதில் மகன் பெரியவரின் எதிர்பார்ப்பிலிருந்து தவறுகிறான். அவன் மேல் மிகுந்த சினம் கொள்கிறார் த்மையனார். தமையனுக்கு அந்திமக் காலம் நெருங்குகிறது. ஒரு நாள் வக்கீலை வர வழைக்கிறார். தொழிலில் எந்தவிதத்திலும் சம்பந்தமில்லாத ஒரு உறவினருக்கு தன் சொத்துக்களை உரிமையாக்குகிறார். தன்னையும் அவரிடமே ஒப்படைக்கிறார். தமையனை என்றுமே தட்டிக் கேட்டிராத தம்பி அமைதியாக காட்சியிலிருந்து விலகுகிறார். ஊரில் மிகுந்த மரியாதையுடன் வாழ்ந்து வந்த அண்ணனிடம் பலரும் பழகுவதை நிறுத்திக் கொண்டனர். அவரும் தன் உயிர் போகும் வரையிலும் வீட்டிலிருக்கப் பிடிக்காமல் பெரும்பகுதி அருகிலிருந்த கோவில் மண்டபத்திலேயே வாழ்ந்து இறந்தார்.

இலக்கியத்திற்கு எந்த எல்லைகளிருக்க கூடாது?

கடந்த நூற்றாண்டுகளில் ஐரோப்பிய சூழ்நிலைகள் வரையப்பட்ட பல ஓவியங்கள் கண்டனத்திற்கு உட்படுத்தப்பட்டது. மிகவும் பரவலாக அரியப்படும் ’லாஸ்ட் ஸப்பர்’ சங்கேத பாஷைகள் பேசுவதாக வதந்திகள் இருந்தன. மைக்கலேஞ்சலோ தயக்கத்துடனும் முழுச் சுதந்திரமற்ற சூழலில் ஓவியம் வரைந்ததாக அறியப்படுகிறது. பி.ஏ.கிருஷ்ணன் அவர்களின் ஓவியம் பற்றிய புத்தகம் படிக்கிறோம். பி.ஏ.கே அவர்கள் தன் ஆய்வுக்கு என்ன ஓவியங்கள் தேர்ந்தெடுக்கவேண்டும் என்பது வாசகர்களும் பொது மக்களும் ஆணையிட வேண்டுமா இல்லை அது அவரது விருப்பமா? பொது மக்கள் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்று ஒரு வாதத்திற்கு எடுத்து கொண்டால் கூட அதன் சாத்தியக்கூறு மட்டுமே அது எத்தனை நடைமுறைக்கு ஒவ்வாத்தது என்பது புரியும். மேலும் ஓவியங்களை, ஓவியர்களின் திறமைகளையும் சிலாகித்தி எழுதும் ஒரே நோக்கத்திற்கு பல நோக்கம கற்பிப்பது நியாமாகாது. அவரின் அகவயமான விமர்சனங்கள் ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு காரணத்தினால் ஒருவருக்கு ஏற்புடையதாக இருக்கலாம் அல்லது ஏற்புடையது அல்லாததாக இருக்கலாம். அது வாசகர்களின் ரசனை, வாசிப்பு மற்றும் மன விசாலங்களை பொறுத்தது.  மேலும் நேர்மையான எழுத்து எனப்து பிறரை திருப்தி அடைய செய்யும் முயற்சி அல்ல.  அவரால் அவர் எழுதும் புத்தகத்திற்கு எவ்வளவு உண்மையாக இருக்கவேண்டும் என்பதே. வாசகர்களுக்கு அவர் கருத்துக்களை விவாதிக்க உரிமையுண்டு. ஆனால் அவரை இப்படிதான் எழுதவேண்டும் என்று கட்டுப்படுத்த உரிமை கிடையாது.

நான் ஒரு கதாசிரியன் என்னும் பட்சத்தில் எதைப் பற்றி எழுத வேண்டும் என்பதை தீர்மானிப்பவன் நானாகத்தானே இருக்க வேண்டும்? ஜெயமோகன் வெண்முரசில் இதை பற்றி எழுத வேண்டும், அதைப் பற்றி எழுத வேண்டும் என்றும் இதை எழுதக்கூடாது அதை எழுதக் கூடாது என்றும், ஏன், இவர் மகாபாரதத்தை பற்றி எப்படி எழுதலாம்? என்றும் பல்வேறு சராசரி விமரிசனங்கள் வைக்கப்படுகின்றன. முதலில் ஜெயமோகன் எதை எழுதலாம், எதை எழுதக் கூடாது என்று தீர்மானிப்பது அவராக மட்டும் அல்லவா இருக்க வேண்டும். இரண்டாவது எழுத்தாளர்களுக்கு எழுதச் சொல்லி கொடுப்பது போன்ற செயல்களை நாம் இன்னும் துணிச்சலாகவே செய்து கொண்டிருக்கிறோம். எத்தகைய அசட்டுத்தனம்  என்றுகூட புரிந்துக் கொள்ள முடியாத அசட்டுதனம் அல்லவா அது?

இலக்கியம் என்பது பல் பரிமாண கண்ணாடி பட்டகம். இலக்கியம் என்பது ஆழ்மனதின் உரையாடல்கள் செவ்வனே வார்த்தைகளால்  செதுக்கப்பட்ட ஒர் வாசக இன்பம். இலக்கியம் என்பது சிக்கலான நுண்ணுணர்வுகள் கடைந்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு சித்திரம். இலக்கியம் என்பது நாம் நித்திய வாழ்வில் அறிந்திராத, சிந்தித்திராத கோணங்களை நமக்கு அறிமுகம் செய்து நம்மை அதன் எல்லைக்குள் அனுமதித்து  மேலும் நம் சிந்தனைகளை விரிக்கும், வளர்த்தெடுக்கும் ஒரு சிந்தனை தூண்டி. இலக்கியம் என்பது நம் கற்பனைக்கு அப்பாற்பட்ட காட்சிகளையும், கண்டிறாத களங்களையும் நம் முன் வளமான மொழியினால் படைத்து பரவசப்படுத்தும் ஒரு மென் போதை வஸ்து.  இலக்கியம் என்பது வரலாறு பதிவு செய்யாத, வரலாறு பதிவு செய்யமுற்படாத, வரலாறு பதிவு செய்ய முன்வராத, வரலாற்றால் பெரும்பாலும் செய்தியாக மட்டுமே பதிவு செய்யப்படும் நிகழ்ச்சிகளின் ஆழத்தின் மறைவில் இருக்கும் மனித உணர்வுகளை படம்பிடித்து அவற்றிர்க்கு  தகுந்த வெளியை உருவாக்கும் ஒரு தளம். இலக்கியம் என்பது வரலாறும் காலமும் விட்டுச் செல்லும் இடைவெளிகளை நிரப்பும் ஒரு மாபெரும் தொடர் முயற்சி.

ஜெயமோகனின் சமீப ஆக்கங்களிலோ, பிஏகே அவர்களின் ஆக்கங்களிலோ இந்த உணர்வு இடைவெளிகள் பூர்த்தி செய்யப்படும் பொழுது அவை சிறந்த இலக்கியப் படைப்புகளாக உருவாகி நம்மிடம் வந்தடைகின்றன. இப்படி சிறந்த படைப்புகளை ஒரு கலைஞன் உருவாக்க வேண்டுமென்றால் அவனுடைய சிந்தனைகள் தங்கு தடையின்றி திரள வேண்டும். அந்த எண்ண ஓட்டங்கள் தடையின்றி மொழியாக செதுக்கப்பட வேண்டும். மாறாக அவன் படைக்கும் ஒவ்வொரு சிந்தனையும், வார்த்தையும், ஒவ்வொரு வரியும், ஒவ்வொரு பத்தியும், ஒவ்வொரு பக்கமும் அவனுக்கு வாசகர்கள் ஏற்றுக் கொள்வார்களா என்று கவலை கொடுக்குமானால் அவனுடைய சிந்தனையில் மையக்கருத்து முதன்மை பெறாமல் லௌகீக விருப்பு வெறுப்புகள் அல்லவா ஆக்கிரத்திருக்கும்? அப்படியென்றால் அவனால் எப்படி சிறந்த இலக்கியம் படைக்க முடியும்? அப்படி வாசகர்களுக்கும், பொதுமக்களுக்கும் வசதியாகவும், அவர்கள் மனம் கோணாமலும் எழுதவேண்டுமென்றால் அது வணிக எழுத்தாக நம் முன் நகைக்குமே அன்றி பேரிலக்கியமாக ஒரு பொழுதும் உருவாகாது. மேலும் அப்படி எழுதுவது அந்த எழுத்துக்கு நியாமாக இருக்காது.

இலக்கியம் வடிக்க பல ஆற்றல்கள் வேண்டும். பல்வேறு அனுபவங்கள் வேண்டும். அதாவது ஆழ்மனதை, சிக்கலான நுண்ணுணர்வுகளை, சிந்தனை கோணங்களை, காட்சிகளை, களங்களை, வரலாறு தவறவிட்ட உணர்வு மூலை முடுக்குகளை நம் முன் இலக்கிய வடிவில் படைப்பதில் ஜெயமோகன், பிஏகே போன்ற இலக்கியவாதிகள்  துறை வல்லுனர்கள்.  மிகுந்த ஞானம் கொண்டவர்கள். இத்தகைய கருவிகளை ஒருசேர அடைந்த பின்னரே, பல ஆராய்ச்சிகளுக்கு பின்னரே, பல அனுபவத்திற்கு பின்னரே, தீர்க்கமான சிந்தனைக்கு பின்னரே வெண்முரசு என்ற ஒரு மாபெரும் முயற்சியில் இறங்கியிருக்கிறார் ஜெயமோகன். இவருடைய இலக்கியத்தின் எல்லையை நாமா நிர்ணயிப்பது?

சரி. இலக்கியத்தின் எல்லை தான் என்ன? நாம் பள்ளியில் தகுதியுள்ளவை தப்பிப் பிழைக்கும் (Survival of the fittest) என்று உயிரியல் விஞ்ஞானியின் கூற்றைப் பற்றி படித்திருக்கிறோம். அதுஎந்த சூழலில், எதற்க்காக அப்படி சொல்லப்பட்டது, எதற்கு அது பொருந்தும் என்று சற்றும் புரிந்துக் கொள்ளாமல்
, அதனை அலட்சியமாக துர்பிரயோகம்
செய்கிறோம். ஹெர்பர்ட் ஸ்பென்ஸர், தாமஸ் மால்தூஸ், ரிச்சர்ட் ஹோஃப்ஸ்டேடர் போன்ற அறிவு ஜீவிகள் நேச்சுரல் செலக்‌ஷன் என்பதை பொருளாத உலகிற்காக உருமாற்றி ’சமூக டார்வினிஸம்’ என்று அழைக்க அதையும் சரியாக புரிந்து கொள்ளாமல் நம் வசதிக்கு அடித்துப் பிடுங்கும் கீழ் நிலை செயல்களை ’டார்வினே சொல்லிவிட்டார்’ என்று கூறி நியாயப்படுத்த முயற்சிக்கிறோம். அதாவது பொருந்தாதவற்றிற்க்கு போலி வாதங்களை பொருத்தி ’தகுதி உள்ளது தப்பி பிழைக்குமென்று டார்வினே சொல்லியிருக்கிறாரே’ என்று கூவி நாம் மனித நேயத்தை பணயம் வைக்கிறோம்.

இப்படிதான் நம் கருத்து உரிமையையும் கையாண்டுள்ளோம். சாக்ரடிஸ் வாழ்ந்த பொழுது நினைத்ததை பேசிவிட முடியாது. அரசுக்கு எதிரான கருத்துக்களை பேசும் உரிமை, அரசை தட்டிக் கேட்கும் உரிமை மட்டும் தான் கருத்துரிமை. பின் வந்த காலத்தில் விவாதத்தின் மூலமாகவும், உயிரை பணயம் கேட்கும் போராட்டத்தின் மூலமாகவும் மேலும் சில விரிவான உரிமைகளை அதில் அடக்கி தற்போதை புரிதல்களுக்கு வந்தடைந்துள்ளாம். அந்தப் பாதையில் எங்கோ உள்ளே வந்துள்ள ‘எதை வேண்டுமானாலும், எப்பொழுது வேண்டுமானாலும், எவருக்கு எதிராகவும்’ பேசும் முழுமையான கருத்துரிமையை கேட்க முனைகிறோம். அதாவது நாம் பிறரையோ, அவர்கள் கொள்கைகளையோ, நம்பிக்கைகளையோ வசை பாட, ஏளனம் செய்ய அவ்வுரிமையை கையில் எடுத்துக் கொண்டும் கருத்துரிமை வேண்டும் என்று கூவுகிறோம். எதற்க்காக இவ்வுரிமை அளிக்கப்பட்டுள்ளது என்பதை சிந்திக்கத் தவறி அதன் துர்பிரயோகத்தில் இரங்கியுள்ளோம்.

முதலில் குறிப்பிடபட்ட நான்கு சம்பவங்களை எடுத்துக் கொள்வோம். கைப்பேசியை அடைய விரும்பும் குழந்தை சிந்தனை என்னும் faculty வளர்வதற்கு முன்னரே இயற்க்கையாக உணர்வுகள் என்ற facultyஐ பெற்று கதறி அழுகிறது. சிந்தனை முழுமையாக வளராத பதின்ம வயது நிலையில் அருவி மூலத்தில் அமைந்த தடாகப் பெருக்கிலிறங்கிய இளைஞர் கூட்டம் அபாயம் என்று தெரிந்திருந்தும் இயற்கையான கட்டுப்பாடற்ற உணர்வுகளின் உந்துதல்களின் காரணமாக தங்கள் முடிவை அதி பயங்கரமாக சந்திக்கின்றனர். மாபெரும் சபையில் நன்கு சிந்திப்பதறகு பயிற்சி பெற்ற, சட்டங்களை இயற்றும் மக்கள் பிரதிநிதிகள் இயற்கையான ஆவேசம், ஆத்திரம் என்ற உணர்வுகளின் உந்துதல்களினால் வன்முறையை கடைபிடிக்கின்றனர். சிந்தித்து சிந்தித்து தன் உறவுகளை காத்துவந்த சகோதரர் எந்த தவறும் இழைக்காத தன் இளைய சகோதரரை இயல்பான ஏமாற்றம், மற்றும் கோபம் என்ற உணர்வுகளின் உந்துதல்களினால் இளைய சகோதரரின் வாழ்க்கைக்கும் மிகவும் அவசியப்படும் கால கட்டத்தில் அவரை கைவிடுகிறார்.

இப்படி அணைத்துக் காலகட்டங்களிலும்,   வாழ்க்கை கூறுகளிலும் மனிதனை உந்துவது இயற்கையான உணர்வுகள். சிந்தனை பின்னரே செயற்கையாக தோன்றுகிறது அல்லது வளர்த்தெடுக்கப்படுகிறது. அதாவது உணர்வுகள் என்பது இயற்க்கை. சிந்தனை என்பது செயற்கை. உணர்வுகள் தானாகவே கட்டுபாடற்று முன்னால் ஓடி வருவது. சிந்தனை மெதுவாக கட்டுப்படுத்தப்பட்டு நம்மாலும், பிறராலும் நம்மில் திணிக்கப்படுவது.

எல்லையற்ற கருத்துரிமைக்கு இடம் உண்டு என்று சொல்லும் மேற்கத்திய சமூகத்திலேயே அதன் போலி முகம் வெளிப்படுகிறது. 2001ல் செப்டம்பர் 12 அன்று உலகம் முழுவதும் பத்திரிக்கைகள் ஒருசேர முந்தைய தினம் நடந்த அதி பயங்கர சம்பவத்தை மிகவும் கவலையுடனும் வேதைனயுடனும் விவரித்தன. மத்திய கிழக்கு நாடுகளின் ஒன்றிலிருந்து வந்த ஒரு அரசு பத்திரிக்கை மட்டும் விமானம் சொருகப்பட்டு எரிந்துக்கொண்டிருக்கும் இரட்டை கோபுரம் ஒன்றின் புகைப்படத்துடன் முதல் பக்க எட்டு பத்தி தலைப்பாக ‘கடவுளின் தண்டனை’ என்று கேலியுடன் கொக்கரித்தது. இது பத்திரிக்கை கருத்துரிமை தானே என்று கருத்துரிமையை ஆதரிக்கும் சமூகங்கள் அலட்சியப்படுத்தியிருக்கலாம் அல்லவா? அணு குண்டை வீசவேண்டும் என்பது போன்ற விஷம் கக்கும் வெறுப்பு பேச்சுகளை நான் நேரடியாகவே கருத்துரிமை ஆதரிக்கும் சராசரி மக்கள் கூற கேட்டிருக்கிறேன். ஒரு தனிமனிதனின் துன்பத்திலோ, ஒரு சமூகத்தின் துன்பத்திலோ, ஒரு நாட்டின் துன்பத்திலோ பிறர் இன்பம் காண்பது எத்தனை மட்டமான ஸாடிஸம் என்பது நமக்கு தெரியாததல்ல. ஆனால் அதே சமயம் கருத்துரிமையை ஆதரிப்பவர்கள் என்று சொல்லிக்கொள்பவர்களால் கருத்து கூறியதற்க்காக அந்த நாடே சின்னாபின்னமாக ஆக்கப்பட்டது நாம் அறிந்ததே.

சராசரி வாழ்விலே, நண்பர்களுடன், உறவினர்களுடன், அலுவலக சகாக்களுடன் நாம் ஒவ்வொரு நொடியிலும் உணர்வு ரீதியாகவே உந்தப்படுகிறோம். கற்றவர்கள் மற்றவர்கள் என்று பாகுபாடெல்லாம் இதில் இல்லை. இன்னும் இதனை புரிந்துக் கொள்ளமுடியாதவர்கள் ஊதிய மறுக்கப்படும் தருணத்தில் வருத்தம், கவலை, கோபம், இயலாமை என்று பல்வேறு உணர்வுகளால் நாம் அலைகழிக்கப்படுவதையாவது புரிந்துக் கொள்ளமுடியும்.

கட்டற்ற உணர்வுகளால் ஒருவர் உந்தப்படும் பொழுது அவரை கட்டுப்படுத்துவது அவரது சிந்தனை. உணர்வுகளையும் சிந்தனையையும் ஒன்றுக்கு ஒன்று முரணாக செயல்பட அனுமதித்து தெளிவான நிலையை எடுப்பதென்பது முழு வாழ்வின் மனப் பயிற்சி.  இந்தப் பயிற்ச்சிக்கு தன்னை அன்றாடம் உட்படுத்திக் கொள்பவர்கள் மிகச் சிலரே. எல்லையில்லா இலக்கியமோ அல்லது அபுணைவுகளோ அல்லது கார்ட்டூண்களோ இந்தச் சிலரின் ஜீரணிப்புக்கு பொருந்தும். ஆனால் நம்மில் பலர் இப்படியெல்லாம் பகுத்துப் பார்க்கும் பயிற்சி அற்றவர்கள். எளிமையானவர்கள். பெரும்பாலும் சிந்திக்கப் பயிற்சி பெற்றவர்களே படைப்புகளை உருவாக்குகிறார்கள். சிந்திக்க பயிற்சி பெறாதவர்களும் இந்த படைப்புகள் உருவாக்கப்படும் உலகத்தில் தேர்ந்த வாசக்ர்களுடன் வலம் வருகிறார்கள். எழுத்துகளில் எல்லைகள் மீறப்பட்டோ எலலைகள் மீறப்படுவதாக உணரப்பட்டோ இந்தப் பெரும்பான்மையான எளியவர்களின் உணர்வுகள் கொந்தளிப்படைகின்றன. எல்லை மீறப்பட்ட படைப்புகளின் படைப்பாளிகளுக்கு கொந்தளிப்பவர்களின் வன்முறை எல்லை மீறல்கள் பதிலாக அமைகின்றன. இந்த சம்பவங்களால் சிந்தனையாளர்கள் ஆவேசம் அடைகிறார்கள். முற்போக்குப் பாசறைக்கு பங்கம் வந்துவிட்டாதாக பரிதவிக்கிறார்கள். அதாவது இறுதியில் அவர்களும் உணர்வுகளில் சிக்குகிறார்கள். ஆகவே உணர்வுகள் உயிர் இருக்கும் வரையிலிருக்கும். உணர்வுக்கு எதிராக அறகூவல் விடுவது பேதமை.

மேலும் சிந்திக்க தெரியாதவர்கள் நிராயுதபாணிகள். சிந்திக்கத் தெரிந்தவர்கள் தங்கள் செயல்களை நியாப்படுத்த சிந்திக்கத் தெரியாதவர்களை சிந்திக்க அறைகூவல் விடுவது சம தள விளையாட்டரங்கத்தில் அல்ல. ஆச்சர்யம் என்னவென்றால் எல்லாவற்றையும் சிந்திக்க பயிற்சி பெற்றவர்கள் இந்த அடிப்படைகூட புலப்படாமல் அடம் பிடிப்பது தான். இது புரிந்தால் சார்லி ஹெப்டோக்களும், பெருமாள் முருகன்களும் தவிர்க்கப் பட்டிருக்கலாம். சரி. இதற்கு தீர்வு என்ன? திட்டதுடனோ, அரசியல் நோக்கிலோ எல்லைகள் மீறப்பட்டால் அதற்கு அவர்களே பொறுப்பு. ஆனால் விபத்தாக மீறப்பட்டால் நிச்சயம் அதற்கு வழியிருக்கிறது. எழுத்தாளர் சுஜாதா ’கருப்பு சிகப்பு வெளுப்பு’ என்ற தன்னுடை சரித்திர நாவலில் ஒரு வரியில் ஒரு சமூகத்தை சார்ந்த பெண்ணை வர்ணிக்க அது அந்தச் சமூகத்தில் பலரை கொந்தளிக்கச் செய்தது. சுஜாதா மிகவும் பண்பானவராக நடந்துக் கொண்டார். வருத்தம் தெரிவித்து அந்த சரித்திர தொடரை நிறுத்திக் கொண்டார். சமூகம் அதை ஏற்றுக் கொண்டது. இது தானே யதார்த்தம்?

ஜெயமோகன், பிஏகே போன்றவர்கள் பல கட்டுரைகளையும், இலக்கியங்களையும் மிகப் பொறுப்பாக படைத்துள்ளனர். மக்கள் உணர்வுகளை நன்றாக புரிந்துக் கொண்டதானால் தான் எல்லை மீற வேண்டிய வெளியில் எல்லைகளை மீறியும் எல்லை மீறப்படக்கூடாத வெளியில் மிகப் பொறுப்பாகவும் கவனச் சிதறல்கள் இல்லாமல் அவர்களால் வெண்முரசு, மேறகத்திய ஓவியங்கள் போன்ற மகத்தான பணிகளை செய்ய நமக்கு அளிக்க முடிகிறது. காப்பியத்தின் வெவ்வேறு வடிவங்களாகவே மகாபாரதத்தை பார்த்து கொண்டிருந்த நமக்கு முதல் முறையாக முழு இலக்கியமாக வெண்முரசு வெளிவரும் இந்த சமகாலத்தில் நாம் வாழ்வது ஒரு இலக்கிய அதிர்ஷ்டம் அல்லவா? ஆதாலால் நாம் தொட்டால் சிணிங்கியாக இல்லாமல் அவர்களுக்கு முழு ஆதரவு அளித்து அவர்களது பணியை தொடர விடுவோம்.

நன்றி.

(இது பாரதி தமிழ் சங்க நிகழ்ச்சியில் ஜூலை 2015ல் நான் ஆற்றிய -அல்லது ஆற்ற முயன்ற- உரை. ஒரு சில காரணங்களால் இந்த உரையை நான் முழுமையாகவும் செவ்வனேயும் ஆற்ற முடியவில்லை. கூட்டத்திற்கு வந்திருந்தவர்களுக்கு தெரியும்.)

சிலிகான் ஷெல்ஃப் தேக்கம்?

தேக்கநிலை அடைந்து விட்ட மாதிரிதான் இருக்கிறது இல்லையா?

இந்தத் தளத்தை என் படிப்பு அனுபவத்தை பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்றுதான் ஆரம்பித்தேன். ஆறேழு மாதங்களாக நேரம் மிகக் குறைவாக இருக்கிறது. படிப்பது குறைந்துபோய்விட்டது; பழகிவிட்டது என்பதால்தான் படிக்கிறேன் என்று சமயங்களில் தோன்றுகிறது. எனக்கு சாப்பிடும்போது, கழிப்பறையில், காத்திருக்கும்போதெல்லாம் கையில் ஒரு புத்தகம் இருக்க வேண்டும். ஆனால் அந்த நேரங்களைத் தவிர பிற நேரங்களில் படித்து சில மாதங்களாகிவிட்டது. அதுவும் விட்டுவிட்டுப் படிப்பதால் பொழுதுபோக்குப் புத்தகங்கள், அபுனைவுகள், அதிக உழைப்பை எதிர்பார்க்காத புத்தகங்கள்தான் சரிப்படுகின்றன. நண்பர் கிரிஸ் ஆந்தனி கடற்புற மீனவர்கள் மொழியில் ஒரு புதினத்தின் வரைவை அனுப்பி இருந்தார். மொழியை நான் மனதில் மொழிபெயர்த்துக் கொண்டே படிக்க வேண்டி இருப்பதால் கிட்டத்தட்ட ஒரு மாதத்தில் நூறு பக்கம்தான் படித்திருக்கிறேன்.

அதுவும் எழுத வேண்டும் என்ற முனைப்பு மிக அதிகமாக இருக்கிறது. மனதில் ஒரு ஏழெட்டு மகாபாரதச் சிறுகதைகள், நாலைந்து மற்ற சிறுகதைகள் ஓடிக் கொண்டே இருக்கின்றன. நேரம் கிடைக்கும்போது பதிவுகளுக்கு பதில் அவற்றை எழுதலாமே என்றுதான் தோன்றுகிறது. சகுனியை முக்கிய பாத்திரமாக வைத்து கொஞ்சம் நீளமான ஒரு சிறுகதையை இது வரை மனதில் மூன்று முறை முழுமையாக எழுதி நிராகரித்துவிட்டேன். கணினியில் ஒரு பக்கம்தான் எழுதி இருக்கிறேன். 🙂

என்ன செய்யப் போகிறேன் என்று எனக்கே சரியாகத் தெரியவில்லை. காலம் பூராவும் புத்தகங்களைப் பற்றி எழுதிக் கொண்டே இருக்கலாம்தான். ஆசையும் உண்டுதான். ஆனால் நேரம்தான் பிரச்சினையாக இருக்கிறது.

ஜடாயுவும் தமிழ் ஹிந்து தளமும் நிராகரித்துவிட்ட ஒரு சிறுகதையை அடுத்த வாரம் பதிக்கப் போகிறேன். அந்தக் கதையை ஜெயமோகனும் சரியாக வரவில்லை என்றுதான் சொல்லி இருக்கிறார். 🙂

இன்னும் இரண்டு மூன்று மாதத்துக்காவது அருணாவும் பாலாஜியும் விசுவும் முகினும் ராஜனும் சுந்தரேஷும் பக்சும் காவேரியும் பத்மநாபனும் கொஞ்சம் கை கொடுத்தால்தான் பதிவுகள்…

பின்குறிப்பு: கடுப்படிக்கும் ஒரு விஷயம். இந்த ஜெயமோகன் என்ன மனிதன்தானா இல்லை பிசாசா? தினம் தினமும் இரண்டு மூன்று பதிவு போட்டு – அதிலும் ஒன்று செறிவான மகாபாரதப் புனைவு… எப்படிய்யா?

விளையாட்டு எழுத்து – குண்டப்பா விஸ்வநாத் பற்றி

gundappa_viswanath

என் வாழ்வில் இரண்டு விளையாட்டு நிகழ்ச்சிகள் என்னால் மறக்க முடியாதவை. ஒன்று சென்னையின் 1974-இல் விஸ்வநாத் 97 ரன்கள் அடித்த டெஸ்ட் மாட்ச். அப்போது எனக்கு பத்து வயது கூட இருக்காது. கிராம வளர்ப்பு. கில்லி, கோலி, பம்பரம், கபடி எல்லாம் தெரியும். பாட்மிண்டன், வாலிபால் இரண்டும் பார்த்திருக்கிறேன். கிரிக்கெட் பேர் மட்டுமே கேள்விப்பட்டிருந்தேன். சென்னைக்கு எப்போதாவது போவோம். மாட்ச் ஆரம்பித்த அன்று என் பெரியப்பா என்னை அவரது நண்பர் வீட்டு டெலிவிஷனில் மாட்ச் பார்க்க அழைத்துப் போனார். ஆவென்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். ஸ்லிப், ஷார்ட் லெக், கல்லி, ஸ்க்வேர் கட் என்று கேட்கும்போது ஒன்றும் புரியவில்லை, ஏதோ மந்திரம் ஜெபிப்பது போல இருந்தது. ஆனால் ஒன்று தெளிவாகத் தெரிந்தது. விஸ்வநாத் வேறு லெவலில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தார். ஆண்டி ராபர்ட்ஸை எதிர்கொள்ளும் திறமை அன்று வேறு யாருக்கும் இல்லை. அதைப் புரிந்து கொள்ள கிரிக்கெட்டின் நுணுக்கங்கள் எதுவும் தெரிய வேண்டியதில்லை.

அன்றிலிருந்து என் மனதுக்கு மிக நெருக்கமான கிரிக்கெட் வீரராக விஸ்வநாத்தை மட்டுமே உணர்ந்திருக்கிறேன். காவஸ்கரும் சந்திரசேகரும் கபிலும் ஸ்ரீகாந்த்தும் சச்சினும் திராவிடும் கங்குலியும் தோணியும் கும்ப்ளேயும் என்னதான் விளையாடினாலும் விஸ்வநாத்தின் இடத்தைப் பிடிக்க முடியவில்லை.

இந்த உணர்வை ஸ்ரீராம் தயானந்த் எழுதி இருக்கும் இந்தக் கட்டுரை மிக அற்புதமாகக் காட்டுகிறது. குள்ளா (விஸ்வநாத்துக்கு வைத்த செல்லப் பெயர்) மீது இந்தக் கட்டுரையாளருக்கு உள்ள அபிமானம், 20-30 ரன்களே அடித்தாலும் அதிலேயே மனம் திளைப்பது, எல். சிவராமகிருஷ்ணன் சென்சுரி அடித்து விஸ்வநாத் விளையாடுவதைப் பார்க்க முடியாமல் செய்தபோது வந்த எரிச்சல் என்று ஒரு தீவிர ரசிகனின் மனநிலையை மிகத் தெளிவாகப் படம் பிடித்துக் காட்டுகிறார். கட்டாயம் படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

joe_montana

விளையாட்டு பற்றி பொதுவாக தமிழில் அதிகம் எழுதப்படுவதில்லை. ஆங்கிலம்தான். அதுவும் என் தலைமுறைக்காரர்களுக்கு விளையாட்டு எழுத்து அறிமுகம் ஆனது ஹிந்து பத்திரிகை மூலம்தான். நான் எழுதினால்தான் உண்டு போலிருக்கிறது! புனைவுகளோ வெகு அபூர்வம். கிரிக்கெட் பற்றி சுஜாதா இரண்டொரு கதைகள் எழுதி இருக்கிறார், அவ்வளவுதான். அவற்றில் பேப்பரில் பேர் சிறுகதை எனக்குப் பிடித்த ஒன்று.

பின்குறிப்பு: இரண்டாவது மறக்க முடியாத விளையாட்டு நிகழ்ச்சி? அமெரிக்கா வந்த அன்று (1992 டிசம்பர்) ஹோட்டல் அறையில் டிவி சானல்களை மாற்றிக் கொண்டிருந்தேன். அமெரிக்கன் ஃபுட்பால் என்றால் என்னவென்றே தெரியாது.  ஜோ மான்டானா என்ற quarterback சில வருஷங்களுக்குப் பிறகு உடல்நிலை தேறி மீண்டும் ஆடும் முதல் ஆட்டம் அது. யார் வென்று கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதே சரியாகப் புரியாவிட்டாலும் மான்டானா விளையாடுவது வேறு லெவல் என்று மட்டும் தெளிவாகத் தெரிந்தது….

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: பலதும்

தொடர்புடைய சுட்டி: ஸ்ரீராம் தயானந்தின் கட்டுரை

எம்.ஏ. சுசீலாவின் தமிழ்த்துறை அனுபவங்கள்

m_a_ susilaஇரண்டு வருஷங்களுக்கு முன் கல்லூரியில் தமிழ்த் துறைத் தலைவராக இருந்த எம்.ஏ. சுசீலாவிடம் “இன்றைய தமிழ் பட்டப் படிப்பில் என்னென்ன மாதிரி தமிழ் நாவல்கள், சிறுகதைகள் இடம் பெறுகின்றன?” என்று கேட்டிருந்தேன். அவரது சுவாரசியமான பதிலை இங்கே தருகிறேன்.

10,15 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் பல்கலைக்கழகமே பாடத் திட்டத்தை வகுத்தது. தற்போது பெரும்பாலான கல்லூரிகள் தன்னாட்சி பெற்றுவிட்டதால் அந்தந்த இடங்களில் பணி புரிவோரின் ரசனை,வாசிப்பு ஆகியவற்றுக்கு ஏற்பவே பாடத் திட்டத்தில் நாவல் மற்றும் சிறுகதைகள் அமைந்து போகின்றன. அகிலன், ஜெயகாந்தன், நா.பா.வோடு காலம் உறைந்து விட்ட பேராசிரியர்களே பெரும்பான்மை என்பது ஒரு பேரவலம். அது என்னைக் கூச்சத்தில் நெளிய வைக்கிறது. மதுரை காமராஜர் பல்கலைக்கழகத்தில் முனைவர் முத்துசண்முகம் துறைத் தலைவராக வந்தபின் விரைவான சில மாற்றங்கள் ஏற்பட்டன.75-85 காலகட்டத்துப் பல்கலைப்பாடங்களில் பல நவீனபடைப்பாளிகளின் படைப்புக்கள் சேர்க்கப்பட்டு, அவர்களை நேரில் வருவித்துக் குறிப்பிடத்தக்க சில கருத்தரங்குகளும் நிகழ்த்தப்பட்டன. காலப்போக்கில் கல்வி சந்தையாக்கப்பட்டு கற்பிப்போரும் அதை ஒரு தொழிலாகவே பார்க்கத் தொடங்கி வாசிப்புப் பழக்கமும் வெகுவாகக் குறையத் தொடங்கிய பிறகு நிலைமை எல்லா இடங்களிலும் மோசம்தான். அடுத்த தலைமுறையின் உற்சாகமான வாசகப் பேராசிரியர்கள் பெருகும்போதுதான் ஆரோக்கியமான நிலை ஏற்படக்கூடும் என நம்பலாம். நான் பல்கலைக்கழகப் பாடத்திட்டக் குழுவிலும்,தன்னாட்சிக் கல்லூரிப் பாடத்திட்டக் குழுவிலும் பணியாற்றிய நாட்களில் நவீன நாவல் மற்றும் சிறுகதைகளைப் போராடிப் போராடிப் பாடத்திட்டத்தில் சேர்த்திருக்கிறேன். ஜெயமோகனின் ரப்பர், அசோகமித்திரன், வண்ணநிலவன், வண்ணதாசன், தமிழ்ச்செல்வன் ஆகியோரின் சிறுகதைகள் ஆகியவற்றை இடம் பெறச் செய்ததும் உண்டு. அவை சரியான புரிதலுடன் போய்ச் சேராத அவலம் கண்டு மனம் வெதும்பியும் இருக்கிறேன். விதிவிலக்காகச் சிலரின் நல்ல முயற்சிகளால் ஒரு சில இடங்களில் மாற்றமும் வந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது. மதுரை அமெரிக்கன் கல்லூரி ஓர் உதாரணம். சிவில் சர்விஸ் தேர்வில் தமிழை விருப்பப் பாடமாகப் படிப்பவர்களுக்குக் கூடக் காலாவதியாகிப் போன எழுத்துக்களே பாடத்திட்டத்தில் இடம் பெற்றிருக்கின்றன. ஒரு வகையில் என் அனுபவத்தில் தமிழிலக்கியத்தை B.A.,M.A.,எனப் பாடமாக எடுத்துப் படித்த மாணவர்களை விடவும் பிற துறை சார்ந்த மாணவர்களே சமகால எழுத்துக்களில் ஆர்வம் காட்டி வாசித்ததையும்,தாங்களும் எழுதவேண்டுமென முயன்றதையும் (நானுமே வேதியியல் படித்துவிட்டு முதுகலை நிலையில் தமிழுக்குச் சென்றவள்தான்.) பார்த்திருக்கிறேன். இயன்றவரையில் நூல்களைச் சுட்டிச் சொல்லியும்,நானே எடுத்துத் தந்தும் அவர்கள் அந்த எழுத்துக்களைச் சென்று சேர உதவியிருக்கிறேன். சமகாலப் படைப்புலகில் குறிப்பிட்ட தடம் பதித்து வரும் உமாமஹேஸ்வரியின் (எங்கள் கல்லூரியில் ஆங்கில இலக்கியம் படித்த என் மாணவி) படைப்பாக்க வளர்ச்சிக்கு ஒரு வகையில் நானும் ஒரு சிறு தூண்டுதல் என்பதும் ’யாரும் யாருடனும் இல்லை ‘என்ற அவரது நாவல் எனக்குச் சமர்ப்பணம் செய்யப்பட்டுள்ளது என்பதும் ஒரு தகவலுக்காக…

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தமிழ் எழுத்தாளர்கள்

என் சரித்திரம் (தமிழ் ஆடியோ புத்தகம்)

Image
Itsdiff வானொலி ஸ்ரீ ஸ்ரீநிவாஸாவின் ஒலிப் புத்தகம் – தமிழில்
ImageImage
என் சரித்திரம் – தமிழ் தாத்தா Dr. உ வே சா
பலரும் மறந்து அழிந்துபோகும் நிலையிலிருந்த பண்டைத் தமிழ் இலக்கியங்கள் பலவற்றைத் தேடி அச்சிட்டுப் பதிப்பித்தவர் Dr. உ வே சா.தமது அச்சுப்பதிப்பிக்கும் பணியினால் தமிழ் இலக்கியத்தின் தொன்மையையும், செழுமையையும் அறியச் செய்தவர் இவர்.

இவரின் பிற ஒலி புத்தகங்கள்:
பொன்னியின் செலவன்
பார்த்திபன் கனவு
சிவகாமியின் சபதம்