குஜராத்தி சிறுகதை – தூமகேது எழுதிய “கடிதம்”

தூமகேது குஜராத்தி எழுத்தாளர். பேரைக் கேள்விப்பட்டிருந்தாலும் எதையும் படித்ததில்லை. குஜராத்தி சிறுகதைகளின் முன்னோடி, பல சரித்திர நாவல்களை எழுதியவர்.

அவர் எழுதிய புகழ் பெற்ற சிறுகதை – கடிதம் (Letter, Post Office என்று இரண்டு தலைப்புகளிலும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருக்கிறதாம்.) அதன் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பைக் கீழே கொடுத்திருக்கிறேன், படித்துப் பாருங்கள்!

ஒரு சிறுகதையை வைத்தெல்லாம் ஒரு எழுத்தாளரை எடை போட்டுவிட முடியாதுதான். என் கண்ணில் இந்தச் சிறுகதை சுமார்தான். ஆனால் குஜராத்தி எழுத்தைப் பற்றி எனக்கெல்லாம் என்ன தெரியும்? இவரை விட்டால் மன்வினி பாவை நாவல், கே.எம். முன்ஷி, அவ்வளவுதான். அதனால்தான் இந்தப் பதிவு. படிப்பவர்கள் யாருக்காவது தெரிந்தால் சொல்லுங்கள்! குஜராத்தி மட்டுமல்ல, இந்தியாவின் பிற மொழி இலக்கியத்தைப் பற்றி என்ன தெரிந்தாலும், எதைப் பகிர விரும்பினாலும் சொல்லுங்கள், இதே தளத்தில் பதித்துவிடலாம்.

சிறுகதை சுமார் என்று கருதினாலும் அவர் சொல்ல் வருவது புரிகிறது. அவர் கொஞ்சம் கவித்துவமாக எழுத முயற்சித்திருப்பது தெரிகிறது. இதே சிறுகதையை சரத்சந்திரரோ, தாகூரோ, வேண்டாம் கு.ப.ரா.வோ, அழகிரிசாமியோ எழுதி இருந்தால் எப்படி வந்திருக்கும் என்று தோன்றிக் கொண்டே இருந்தது. சிறுகதையில் 1950-க்கு முந்தைய வங்காள எழுத்தின் பாணி தெரிகிறது.

இந்தக் கதையைப் படிக்கும்போது தபால் நிலைய நினைவுகள் வந்து கொண்டிருந்தன. இரண்டு தலைமுறைகளுக்கு முன்னால் தபால் அலுவலகம் எத்தனை முக்கியமான பணியைச் செய்திருக்கிறது? மூலையில் மஞ்சள் பூசிய அழைப்பிதழ்கள், தபால்களை குத்தி வைக்கும் நீண்ட வளைந்த கம்பி, தந்தி அனுப்புவது, அதிலும் சிக்கனமாக ஒரு எண்ணை அனுப்பினால் போதும், அது சேரும் இடத்தில் வாழ்த்தாக விரித்துக் கொள்ளப்படும். தபால் அலுவலகத்தில் ரேடியோ லைசன்ஸ்களை வருஷாவருஷம் புதுப்பிப்பது! கிராமங்களில் போஸ்ட்மாஸ்டர் (ஹெட்மாஸ்டரான எங்கப்பாவும்) ஒரு முக்கிய நபர். இன்று பில்களைத் தவிர வேறு எதுவும் தபாலில் வருவதில்லை 🙂 தந்தி ஒழிந்தேவிட்டது!

கதையில் கவனித்த இன்னொரு விஷயம்; பியூன்கள் தபால் அலுவலகத்துக்கு சென்று அலுவலகத் தபால்களை வாங்கிவருவது, தபால்காரருக்காக காத்திருப்பதில்லை. அப்படி அரை நாளை சேமித்து என்ன கிழித்துவிடுவார்கள்?

சரி நாஸ்டால்ஜியா போதும், வசதிக்காக சிறுகதை கீழே.


The hazy dawn sky was glittering with the previous night’s stars – big and small – like happy memories shimmering in a person’s life.

Wrapping his old, tattered shirt tighter around his body to protect against the blasting wind, an old man was making his way through the centre of the city.

At this time, the unrestrained, rhythmic sounds of mills grinding, along with the delicate voices of women, could be heard from many homes.

The odd dog’s bark, some early riser’s footsteps heard from a distance, or some prematurely awakened bird’s tone – except for these, the city was entirely silent.

People were snoring in sweet slumber and the night was more dense thanks to the cold of winter.

Bearing the pleasing temperament of a man who can kill without uttering a word, the cold was spreading its tentacles all over, like a deadly weapon.

Shivering and tottering quietly, the old man exited the city’s gates to reach a straight path and, slowly-slowly, continued walking with the support of his old stick.

On one side of the street was a row of trees, while the city gardens stood on the other.

Here, it was more chilly and the night was more velvety.

The wind pierced right through and the fine brilliance of the morning star, Venus, fell on earth like an icy flake of falling snow.

At the very end, near the edge of the gardens, there was a beautiful building. And lamplight was spilling from its closed windows and door.

As a devout person experiences a reverential joy on catching a glimpse of the destination of his pilgrimage, so did this old man feel happy upon spotting the wooden arch of the building.

The arch had the words “Post Office” painted on an ancient signboard.

The old man sat outside, on the verandah.

There was no discernible sound from inside but he could hear some indistinct whispering, as if some people were busy at work.

“Police superintendent!” A voice called from inside.

The old man startled, but sat back down quietly again. Faith and affection were, in such cold weather, giving him warmth.

The noises inside began to rise in intensity.

The clerk was reading out the English names on letters and tossing them towards the postman. Commissioner, superintendent, diwan saheb, librarian – calling out such names one after the other in a practised manner, the clerk was flinging the letters rapidly.

During that time, a playful voice called from inside: “Old coachman Ali!”

The old man sat up where he was, looked up at the sky fervently, moved forward, and placed a hand on the door.

“Gokulbhai!”

“Who is it?”

“You said old Coachman Ali’s letter, right? I’m here!”

In response, there was merciless laughter. “Saheb! This is a crazy old man. Does a futile round of the post office to collect his letter every day.”

As the clerk said this to the postmaster, the old man sat back in his place. Over the past five years, he’d developed a habit of sitting in that spot.

Ali had been a skilled hunter. And, slowly-slowly, he had become so proficient that, like the addict needs opium, Ali needed to hunt.

As soon as his eye spotted the colourful partridge, which could somehow still blend like dust within dust, it would be within his hands!

His sharp scrutiny could reach into a rabbit’s warren.

Sometimes even the hunting dogs couldn’t separate the dirty grey colouring of a clever rabbit sitting hidden with cocked ears in the nearby dry, yellow kaasda or raampda grasses.

The dogs would carry on forward and the rabbit would be saved.

But Ali’s sight, like that of an Italian eagle, would land precisely on the rabbit’s ears and, in the next moment, it would be no more.

Then, sometimes, Ali would team up with the fisherman to hunt in the water.

But when the twilight of life seemed to be approaching, the hunter abruptly turned in another direction.

His only daughter, Mariam, got married and left for her in-laws’ home. Her husband worked in the army, so she went to Punjab with him.

From that Mariam – for whom he had been holding on to life – there had been no news for the past five years.

Now Ali had learnt what affection and separation meant.

Earlier, one of the pleasures of the hunt was the baby partridges running around in bewilderment once he had shot and killed the parent. The delight of hunting had permeated every nerve.

But, since the day Mariam left and loneliness engulfed him, Ali had forgotten the hunt and begun staring steadfastly at the brilliant green fields teeming with grain. And, for the first time in life, he understood that a universe of love and tears of separation, both exist in nature.

One day, Ali sat under a palash tree and cried his heart out.

From that time on, he would awake at 4 am every morning to arrive at the post office.

There was never a letter for him but, with fervent devotion and hope-filled cheer that his daughter’s letter would arrive one day, he always showed up before anyone else and sat waiting outside the post office.

The post office – perhaps the most uninteresting building in the world – became his holy land and place of pilgrimage.

He always sat in the same spot, in the same corner.

Upon seeing him, everyone would laugh. The postmen would make jokes and sometimes, in jest, call out his name even though there was no letter, making him come running to the door of the post office in vain.

As if possessing an endless faith and resolve, he came every day and returned empty-handed.

While he sat, peons came one after another to pick up their office documents.

Largely, these twentieth century peons were like the secret confidantes of their officers’ wives. So the private history of every officer in the entire city was recited now.

Someone sported a turban. Another one had sparkling boots on his feet. In this manner, each one displayed his unique status.

Just then, the door opened and, in the lamplight, the postmaster sat in the front-facing chair with his pumpkin-like head and displeasure-filled, indifferent face.

With no radiance on the forehead or face or eyes, the clerk and postmaster of this century are rather like Goldsmith’s village schoolmaster.

Ali did not shift from his spot.

“Police commissioner!” the clerk boomed and a young man reached his hand out impatiently for the police commissioner’s letters.

“Superintendent!”

Another peon came forward.

And, in this manner, the clerk always read out the entire list for names like a Vishnu devotee.

Eventually, they all left.

Ali got up. As if there had been some miracle in the post office, he offered his salutations to them and left. Arrey! Like some villager from ancient times!

“Is this man crazy?” the postmaster asked.

“Yes, who? Ali, na? Yes, saheb. Five years have passed and, no matter the weather, he comes to collect a letter. It’s very rare for him to receive a letter” the clerk replied.

“Who’s sitting with free time? How can there be a letter every time?”

“Arrey, saheb! But his mind has slipped away. Before this, he committed many sins. And then he did some wrong in some place. Bhai, one must suffer for one’s actions” The postman offered support.

“The crazy ones are very strange.”

“Yes, I had once seen a madman in Ahmedabad. He made piles of dirt all day. Bas, nothing else. Another one had a habit of going to the riverbank every evening and pouring water on a stone.”

“Arrey, I know of one who walked back and forth all day. Another kept singing a poem. Yet another kept slapping his own cheek. And then, believing that someone else was hitting him, he would keep crying.”

Today, the mythology of the mad had emerged in the post office.

Taking examples like this and talking about them for a few minutes at leisure has become an established habit for pretty much every working person — much like an alcohol habit.

Finally, the postmaster got up and, while leaving, commented, laughing: “Gosh, the mad folks also have their own world. The crazy must consider us crazy and their universe must seem like a poet’s universe.”

One of the clerks would, when time allowed, enact some behaviours of madmen.

Speaking these last words in the direction of the clerk who often caricatured the actions of madmen, the postmaster went away laughing.

The post office became as quiet as before.

Once, Ali did not show up for two or three days.

There was no one in the post office with the empathy or perceptiveness to understand Ali’s state of mind.

But everyone was curious as to why he had not come.

Then, the day that Ali came, he was panting and there were clear signs of the end of life on his face.

That day, Ali became impatient and asked the postmaster, ‘Master saheb, is there a letter from my Mariam?’

The postmaster was in a hurry to go to his village and his mind was not sufficiently at ease to entertain a question.

“Bhai, what kind of a man are you?”

“My name is Ali!” Ali’s irrelevant reply was received.

“Yes, but is your Mariam’s name registered here?”

“Please register it, ne, bhai! In time, if a letter arrives and I am not here, then you will need it.”

For one who had spent three-quarters of his life hunting, what did he know about how, besides her own father, Mariam’s name barely carried the worth of two paise for any other?

The postmaster got heated up. “Are you mad or what? Go, go. If your letter arrives, no one is going to eat it up!”

The man left in a hurry and Ali went outside with slow footsteps.

As he was leaving, he turned around once to look at the post office.

Today, there was a glimmer of the orphan’s tears in his eyes.

There wasn’t a lack of faith but his resolve had come to an end. Arrey! Now where will Mariam’s letter come from?

A clerk seemed to be following him. Ali turned to him, “Bhai!”

The clerk startled. But he was a good person. “What?”

“See, I have this with me.” So saying, Ali removed five guineas from an old metal tin of his.

Seeing this, the clerk got angry. “Don’t get angry. This is a thing of use to you. I have no use for it. But will you do one thing?”

“What?”

“What do you see on top here?” Ali pointed a finger towards the empty sky.

“The sky.”

“Allah is there above and, with him as witness, I am giving you this money. If my Mariam’s letter arrives, you must deliver it.”

The clerk stood still in astonishment. “Where must it be delivered?”

“Upon my grave!”

“Huh?”

“I am speaking the truth. Today is the last day. Arrey re, the last! I did not meet Mariam, did not receive a letter!”

There was a drowsiness in Ali’s eyes.

The clerk slowly-slowly separated himself from Ali and walked away.

There were three tolas of gold in his pockets.

After that, Ali was never seen again and no one bothered to check on him.

One day, the postmaster was grieving a bit. His daughter was ill in a faraway country and he was sitting, woebegone, in wait of news from her.

The mail came and he took hold of the pile of letters.

Based on the colour, he assumed an envelope to be his and quickly picked it up. But the name on it was “Old Coachman Ali.”

As if struck by lightning, he threw it onto the floor.

Due to distress and worry, within a few moments, his authoritative demeanour had disappeared and his human side had emerged.

He suddenly recalled that it must be that old man’s envelope. Perhaps his daughter Mariam had finally written to him.

“Lakshmidas!” he immediately yelled out.

Lakshmidas was the same peon to whom Ali had, in the final hours, given money.

“What, saheb?”

“Your old coachman Ali, whereabouts is he these days?”

“We’ll search.”

That day, there was no news of his daughter for the postmaster.

He spent the entire night in doubt.

The next morning at 3 a.m., he was sitting in the office.

When old Ali comes at 4 a.m., I will give him the envelope myself — such was his plan today.

Now the postmaster understood the old man’s plight.

He had spent the entire night for the morning to arrive, and with it, the letter.

For the first time, his heart was overflowing with emotions for the person who had spent five long years suffering such endless nights.

At precisely 5 a.m., there was a knock on the door.

The postmen hadn’t arrived yet. It could be Ali knocking!

The postmaster got up. As if a father’s heart recognised another father’s, he ran today and opened the door.

“Come, Ali bhai! Here’s your letter!”

In the doorway, a poor old man stood, leaning over his stick.

The tracks of his last tears were still fresh on his cheeks and, over his coarse colouring, the wrinkles of his face were awash with kindness.

He looked at the postmaster and the postmaster became somewhat disturbed.

There was no life in the old man’s eyes!

“Who, saheb? Old Ali?” so saying, Lakshmidas slid sideways and came to the door.

The postmaster did not pay any attention to him and kept looking towards the door — but there didn’t appear to be anyone there.

The postmaster’s eyes widened. What was this, there was no one at all in the doorway!

He turned towards Lakshmidas and answered the question, “Yes, old Ali, that’s who! It was him, right?”

“Ji, old Ali is dead! But let me have his letter!”

“What? When, Lakshmidas!”

“Ji, it’s been three months!” A postman just entering the building gave this second response.

The postmaster was stunned. Mariam’s letter was still in the doorway. The image of Ali was floating before his eyes.

Lakshmidas also told him how he’d last met Ali.

That knock rang in the postmaster’s ears and Ali’s image remained before his eyes.

A doubt rose in his mind: “Did I see Ali or did I simply imagine it or was it Lakshmidas?”

Again, the daily routine continued: “Police commissioner, superintendent, librarian…” the clerk threw the letters in rapid succession.

But, as if there was a beating heart within each letter, the postmaster was staring steadily in their direction today.

An envelope means one anna and a postcard, two anna – that awareness had disappeared. What does a widow’s only son’s letter all the way from Africa mean?

The postmaster sank deeper and deeper.

When man puts aside his own perceptions and looks through another’s viewpoint, then half the world will be at rest.

That evening, Lakshmidas and the postmaster walked with slow steps towards Ali’s grave. They had Mariam’s letter with them. Placing the precious mail on the grave, the postmaster and Lakshmidas turned back.

“Lakshmidas, this morning, you were the first to arrive, right?’”

“Ji, yes.”

“And you said that old Ali…”

“Ji.”

“But then… then… I don’t understand…”

“What?”

“Yes, okay. It’s nothing!” The postmaster quickly changed the subject.

On reaching the threshold of the post office, the postmaster separated from Lakshmidas and went inside, pondering.

It was stinging him that he had not understood Ali’s heart as a father himself. And, having received no news of his daughter yet again today, he was going to spend another night worrying about getting news of her.

Set aflame by the three kinds of fires of surprise, doubt and repentance, he sat in his living room. And a sweet warmth began to radiate from the nearby coal stove.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: எழுத்துக்கள்

ஹாலோவீனுக்காக – Oh Whistle, and I Will Come to You, My Lad

ஹாலோவீனுக்காக எனக்குப் பிடித்த பேய்க்கதை ஒன்று.

எனக்கு பொதுவாக பேய்க்கதைகள், அமானுஷ்ய சக்திகள் பற்றிய கதைகள் பிடிப்பதில்லை. இந்த மாதிரி கதைகள் எழுதுபவர்களின் நான் விரும்பிப் படிப்பவர் எம்.ஆர். ஜேம்ஸ் மட்டுமே.

ஜேம்ஸ் ஒரு பண்டிதர் (scholar). கேம்ப்ரிட்ஜ் பல்கலைக்கழகத்தின் துணைவேந்தராக இருந்திருக்கிறார். ஆனால் எனக்குத் தெரிந்து அவர் இன்று நினைவு கூரப்படுவது அவரது பேய்க்கதைகளினால்தான்.

ஜேம்ஸின் கதைகளில் ஒரு சட்டகம்தான் அடிக்கடி பயன்படுத்தப்படும். 40க்கு மேலான வயதிருக்கும் ஒருவர்தான் அனேகமாக நாயகன். அவர் ஒரு பேராசிரியராக, ஆராய்ச்சியாளராக, வக்கீலாக இருப்பார். அவருக்கு பழைய சர்ச்சுகள், புத்தகங்கள் ஆகியவற்றில் ஆர்வம் இருக்கும். அனேகமாக விடுமுறைக்கு எங்காவது போவார். எதையாவது நோண்டுவார். தற்செயலாகவோ, இல்லை போகக் கூடாத இடத்துக்கு போவதாலோ ஒரு அமானுஷ்ய சக்தியின் கட்டுக்களை உடைத்துவிடுவார். அந்த சக்தி என்ன செய்கிறது என்பதெல்லாம் விவரிக்கப்படாது. ஆனால் அது உண்டாக்கும் அச்சம் விவரிக்கப்படும். ஜேம்ஸின் வெற்றியே அப்படி அச்சத்தை மட்டுமே விவரிப்பதுதான். அனேகமாகத் தப்பியும் விடுவார். இது அத்தனையும் அசோகமித்திரனை ஒத்த குரலில், நடையில் எழுதப்பட்டிருக்கும்.

ஜேம்ஸின் கதைகளில் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது Oh Whistle and I Will Come to You, My Lad தன் பக்கத்து படுக்கையில் மெதுமெதுவாக உருவாகும் அமானுஷ்ய சக்தி என்பது மயிர்கூச்செறிய வைக்கக் கூடிய கற்பனை. நான் பெரிதாக விவரிக்க விரும்பவில்லை, படித்துக் கொள்ளுங்கள்!


Oh Whistle, and I Will Come to You, My Lad

“I suppose you will be getting away pretty soon, now Full term is over, Professor” said a person not in the story to the Professor of Ontography, soon after they had sat down next to each other at a feast in the hospitable hall of St. James’s College.

The Professor was young, neat and precise in speech.

“Yes,” he said; “my friends have been making me take up golf this term and I mean to go to the East Coast — in point of fact to Burnstow — (I dare say you know it) for a week or ten days to improve my game. I hope to get off tomorrow.”

“Oh, Parkins,” said his neighbour on the other side, “if you are going to Burnstow, I wish you would look at the site of the Templars’ preceptory and let me know if you think it would be any good to have a dig there in the summer.”

It was, as you might suppose, a person of antiquarian pursuits who said this, but, since he merely appears in this prologue, there is no need to give his entitlements.

“Certainly,” said Parkins, the Professor: “if you will describe to me whereabouts the site is, I will do my best to give you an idea of the lie of the land when I get back; or I could write to you about it, if you would tell me where you are likely to be.”

“Don’t trouble to do that, thanks. It’s only that I’m thinking of taking my family in that direction in the Long and it occurred to me that as very few of the English preceptories have ever been properly planned, I might have an opportunity of doing something useful on off-days.”

The Professor rather sniffed at the idea that planning out a preceptory could be described as useful. His neighbour continued:

“The site — I doubt if there is anything showing above ground — must be down quite close to the beach now. The sea has encroached tremendously, as you know, all along that bit of coast. I should think, from the map, that it must be about three-quarters of a mile from the Globe Inn, at the north end of the town. Where are you going to stay?”

“Well, at the Globe Inn, as a matter of fact” said Parkins; “I have engaged a room there. I couldn’t get in anywhere else; most of the lodging houses are shut up in winter, it seems; and, as it is, they tell me that the only room of any size I can have is really a double-bedded one and that they haven’t a corner in which to store the other bed and so on. But I must have a fairly large room, for I am taking some books down and mean to do a bit of work; and though I don’t quite fancy having an empty bed—not to speak of two—in what I may call for the time being my study, I suppose I can manage to rough it for the short time I shall be there.”

“Do you call having an extra bed in your room roughing it. Parking?” said a bluff person opposite. “Look here, I shall come down and occupy it for a bit; it’ll be company for you.”

The Professor quivered, but managed to laugh in a courteous manner.

“By all means, Rogers; there’s nothing I should like better. But I’m afraid you would find it rather dull; you don’t play golf, do you?”

“No, thank Heaven!” said rude Mr. Rogers.

“Well, you see, when I’m not writing I shall most likely be out on the links and that, as I say, would be rather dull for you, I’m afraid.”

“Oh, I don’t know! There’s certain to be somebody I know in the place; but, of course, if you don’t want me, speak the word. Parkins; I shan’t be offended. Truth, as you always tell us, is never offensive.”

Parkins was, indeed, scrupulously polite and strictly truthful. It is to be feared that Mr. Rogers sometimes practised upon his knowledge of these characteristics. In Parkins’s breast there was a conflict now raging, which for a moment or two did not allow him to answer. That interval being over, he said:

“Well, if you want the exact truth, Rogers, I was considering whether the room I speak of would really be large enough to accommodate us both comfortably; and also whether (mind, I shouldn’t have said this if you hadn’t pressed me) you would not constitute something in the nature of a hindrance to my work.”

Rogers laughed loudly.

“Well done, Parkins!” he said. “It’s all right. I promise not to interrupt your work; don’t you disturb yourself about that. No, I won’t come if you don’t want me; but I thought I should do so nicely to keep the ghosts off.” Here he might have been seen to wink and to nudge his next neighbour. Parkins might also have been seen to become pink. “I beg pardon, Parkins” Rogers continued; “I oughtn’t to have said that. I forgot you didn’t like levity on these topics.”

“Well,” Parkins said, “as you have mentioned the matter, I freely own that I do not like careless talk about what you call ghosts. A man in my position” he went on, raising his voice a little, “cannot, I find, be too careful about appearing to sanction the current beliefs on such subjects. As you know, Rogers, or as you ought to know; for I think I have never concealed my views -”

“No, you certainly have not, old man” put in Rogers sotto voce.

“- I hold that any semblance, any appearance of concession to the view that such things might exist is to me a renunciation of all that I hold most sacred. But I’m afraid I have not succeeded in securing your attention.”

“Your undivided attention, was what Dr. Blimber actually said” Rogers interrupted, with every appearance of an earnest desire for accuracy. “But I beg your pardon, Parkins: I’m stopping you.”

“No, not at all” said Parkins. “I don’t remember Blimber; perhaps he was before my time. But I needn’t go on. I’m sure you know what I mean.”

“Yes, yes” said Rogers, rather hastily — “just so. We’ll go into it fully at Burnstow, or somewhere.”

In repeating the above dialogue I have tried to give the impression which it made on me, that Parkins was something of an old woman—rather henlike, perhaps, in his little ways; totally destitute, alas! of the sense of humour, but at the same time dauntless and sincere in his convictions and a man deserving of the greatest respect. Whether or not the reader has gathered so much, that was the character which Parkins had.

On the following day Parkins did, as he had hoped, succeed in getting away from his college and in arriving at Burnstow. He was made welcome at the Globe Inn, was safely installed in the large double-bedded room of which we have heard and was able before retiring to rest to arrange his materials for work in apple pie order upon a commodious table which occupied the outer end of room and was surrounded on three sides by windows looking out seaward; that is to say the central window looked straight out to sea and those on the left and right commanding prospects along the shore to the north and south respectively. On the south you saw the village of Burnstow. On the north no houses were to be seen, but only the beach and the low cliff backing it. Immediately in front was a strip—not considerable—of rough grass, dotted with old anchors, capstans and so forth; then a broad path; then the beach. Whatever may have been the original distance between the Globe Inn and the sea, not more than sixty yards now separated them.

The rest of the population of the inn was of course, a golfing one and included few elements that call for a special description. The most conspicuous figure was, perhaps that of an ancien militaire, secretary of London club and possessed of a voice of incredible strength and of views of a pronouncedly Protestant type. These were apt to find utterance after his attendance upon the ministrations of the Vicar, an estimable man with inclinations towards a picturesque ritual, which he gallantly kept down as far as he could out of deference to East Anglian tradition.

Professor Parkins, one of whose principal characteristics was pluck, spent the greater part of the day following his arrival at Burnstow in what he had called improving his game, in company with this Colonel Wilson: and during the afternoon—whether the process of improvement were to blame or not, I am not sure—the Colonel’s demeanour assumed a colouring so lurid that even Parkins jibbed at the thought of walking home with him from the links. He determined, after a short and furtive look at that bristling moustache and those incarnadined features, that it would be wiser to allow the influences of tea and tobacco to do what they could with the Colonel before the dinner hour should render a meeting inevitable.

“I might walk home tonight along the beach” he reflected – “yes and take a look – there will be light enough for that – at the ruins of which Disney was talking. I don’t exactly know where they are, by the way; but I expect I can hardly help stumbling on them.”

This he accomplished, I may say, in the most literal sense, for in picking his way from the links to the shingle beach his foot caught, partly in a gorse root and partly in a biggish stone and over he went. When he got up and surveyed his surroundings, he found himself in a patch of somewhat broken ground covered with small depressions and mounds. These latter, when he came to examine them, proved to be simply masses of flints embedded in mortar and grown over with turf. He must, he quite rightly concluded, be on the site of the preceptory he had promised to look at. It seemed not unlikely to reward the spade of the explorer; enough of the foundations was probably left at no great depth to throw a good deal of light on the general plan. He remembered vaguely that the Templars, to whom this site had belonged, were in the habit of building round churches and he thought a particular series of the humps or mounds near him did appear to be arranged in something of a circular form. Few people can resist the temptation to try a little amateur research in a department quite outside their own, if only for the satisfaction of showing how successful they would have been had they only taken it up seriously. Our Professor, however, if he felt something of this mean desire, was also truly anxious to oblige Mr. Disney. So he paced with care the circular area he had noticed and wrote down its rough dimensions in his pocketbook. Then he proceeded to examine an oblong eminence which lay east of the centre of the circle and seemed to his thinking likely to be the base of a platform or altar. At one end of it, the northern, a patch of the turf was gone—removed by some boy or other creature ferae naturae. It might, he thought, be as well to probe the soil here for evidences of masonry and he took out his knife and began scraping away the earth. And now followed another little discovery: a portion of soil fell inward as he scraped and disclosed a small cavity. He lighted one match after another to help him to see of what nature the hole was, but the wind was too strong for them all. By tapping and scratching the sides with his knife, however, he was able to make out that it must be an artificial hole in masonry. It was rectangular and the sides, top and bottom, if not actually plastered, were smooth and regular. Of course it was empty. No! As he withdrew the knife he heard a metallic clink and when he introduced his hand it met with a cylindrical object lying on the floor of the hole. Naturally enough, he picked it up and when he brought it into the light, now fast fading, he could see that it, too, was of man’s making – a metal tube about four inches long and evidently of some considerable age.

By the time Parkins had made sure that there was nothing else in this odd receptacle, it was too late and too dark for him to think of undertaking any further search. What he had done had proved so unexpectedly interesting that he determined to sacrifice a little more of the daylight on the morrow to archæology. The object which he now had safe in his pocket was bound to be of some slight value at least, he felt sure.

Bleak and solemn was the view on which he took a last look before starting homeward. A faint yellow light in the west showed the links, on which a few figures moving towards the clubhouse were still visible, the squat martello tower, the lights of Aldsey village, the pale ribbon of sands intersected at intervals by black wooden groynings, the dim and murmuring sea. The wind was bitter from the north, but was at his back when he set out for the Globe. He quickly rattled and clashed through the shingle and gained the sand, upon which, but for the groynings which had to be got over every few yards, the going was both good and quiet. One last look behind, to measure the distance he had made since leaving the ruined Templars’ church, showed him a prospect of company on his walk, in the shape of a rather indistinct personage in the distance, who seemed to be making great efforts to catch up with him, but made little, if any, progress. I mean that there was an appearance of running about his movements, but that the distance between him and Parkins did not seem materially to lessen. So, at least, Parkins thought and decided that he almost certainly did not know him and that it would be absurd to wait until he came up. For all that, company, he began to think, would really be very welcome on that lonely shore, if only you could choose your companion. In his unenlightened days he had read of meetings in such places which even now would hardly bear thinking of. He went on thinking of them, however, until he reached home and particularly of one which catches most people’s fancy at some time of their childhood. “Now I saw in my dream that Christian had gone but a very little way when he saw a foul fiend coming over the field to meet him.” “What should I do now,” he thought, “if I looked back and caught sight of a black figure sharply defined against the yellow sky and saw that it had horns and wings? I wonder whether I should stand or run for it. Luckily, the gentleman behind is not of that kind and he seems to be about as far off now as when I saw him first. Well, at this rate he won’t get his dinner as soon as I shall; and, dear me! it’s within a quarter of an hour of the time now. I must run!”

Parkins had, in fact, very little time for dressing. When he met the Colonel at dinner. Peace—or as much of her as that gentleman could manage—reigned once more in the military bosom; nor was she put to flight in the hours of bridge that followed dinner, for Parkins was a more than respectable player. When, therefore, he retired towards twelve o’clock, he felt that he had spent his evening in quite a satisfactory way and that, even for so long as a fortnight or three weeks, life at the Globe would be supportable under similar conditions — “especially,” thought he, “if I go on improving my game.”

As he went along the passages he met the boots of the Globe, who stopped and said:

“Beg your pardon, sir, but as I was a-brushing your coat just now there was somethink fell out of the pocket. I put it on your chest of drawers, sir, in your room, sir—a piece of a pipe or somethink of that, sir. Thank you, sir. You’ll find it on your chest of drawers, sir—yes, sir. Goodnight, sir.”

The speech served to remind Parkins of his little discovery of that afternoon. It was with some considerable curiosity that he turned it over by the light of his candles. It was of bronze, he now saw and was shaped very much after the manner of the modern dog whistle; in fact it was—yes, certainly it was—actually no more nor less than a whistle. He put it to his lips, but it was quite full of a fine, caked up sand or earth, which would not yield to knocking, but must be loosened with a knife. Tidy as ever in his habits. Parkins cleared out the earth on to a piece of paper and took the latter to the window to empty it out. The night was clear and bright, as he saw when he had opened the casement and he stopped for an instant to look at the sea and note a belated wanderer stationed on the shore in front of the inn. Then he shut the window, a little surprised at the late hours people kept at Burnstow and took his whistle to the light again. Why, surely there were marks on it and not merely marks, but letters! A very little rubbing rendered the deeply cut inscription quite legible, but the Professor had to confess, after some earnest thought, that the meaning of it was as obscure to him as the writing on the wall to Belshazzar. There were legends both on the front and on the back of the whistle. The one read thus:

The other:

“I ought to be able to make it out” he thought; “but I suppose I am a little rusty in my Latin. When I come to think of it, I don’t believe I even know the word for a whistle. The long one does seem simple enough. It ought to mean, “Who is this who is coming?” Well, the best way to find out is evidently to whistle for him.”

He blew tentatively and stopped suddenly, startled and yet pleased at the note he had elicited. It had a quality of infinite distance in it and, soft as it was, he somehow felt it must be audible for miles round. It was a sound, too, that seemed to have the power (which many scents possess) of forming pictures in the brain. He saw quite clearly for a moment a vision of a wide, dark expanse at night, with a fresh wind blowing and in the midst a lonely figure—how employed, he could not tell. Perhaps he would have seen more had not the picture been broken by the sudden surge of a gust of wind against his casement, so sudden that it made him look up, just in time to see the white glint of a sea-bird’s wing somewhere outside the dark panes.

The sound of the whistle had so fascinated him that he could not help trying it once more, this time more boldly. The note was little, if at all, louder than before and repetition broke the illusion—no picture followed, as he had half hoped it might. “But what is this? Goodness! what force the wind can get up in a few minutes! What a tremendous gust! There! I knew that window fastening was no use! Ah! I thought so—both candles out. It is enough to tear the room to pieces.”

The first thing was to get the window shut. While you might count twenty Parkins was struggling with the small casement and felt almost as if he were pushing back a sturdy burglar, so strong was the pressure. It slackened all at once and the window banged to and latched itself. Now to relight the candles and see what damage, if any, had been done. No, nothing seemed amiss; no glass even was broken in the casement. But the noise had evidently roused at least one member of the household: the Colonel was to be heard stumping in his stockinged feet on the floor above and growling.

Quickly as it had risen, the wind did not fall at once. On it went, moaning and rushing past the house, at times rising to a cry so desolate that, as Parkins disinterestedly said, it might have made fanciful people feel quite uncomfortable; even the unimaginative, he thought after a quarter of an hour, might be happier without it.

Whether it was the wind, or the excitement of golf, or of the researches in the preceptory that kept Parkins awake, he was not sure. Awake he remained, in any case, long enough to fancy (as I am afraid I often do myself under such conditions) that he was the victim of all manner of fatal disorders: he would lie counting the beats of his heart, convinced that it was going to stop work every moment and would entertain grave suspicions of his lungs, brain, liver, etc.—suspicions which he was sure would be dispelled by the return of daylight, but which until then refused to be put aside. He found a little vicarious comfort in the idea that someone else was in the same boat. A near neighbour (in the darkness it was not easy to tell his direction) was tossing and rustling in his bed, too.

The next stage was that Parkins shut his eyes and determined to give sleep every chance. Here again overexcitement asserted itself in another form—that of making pictures. Experto crede pictures do come to the closed eyes of one trying to sleep and often his pictures are so little to his taste that he must open his eyes and disperse the images.

Parkins’s experience on this occasion was a very distressing one. He found that the picture which presented itself to him was continuous. When he opened his eyes, of course, it went; but when he shut them once more it framed itself afresh and acted itself out again, neither quicker nor slower than before. What he saw was this:

A long stretch of shore—shingle edged by sand and intersected at short intervals with black groynes running down to the water—a scene, in fact, so like that of his afternoon’s walk that, in the absence of any landmark, it could not be distinguished therefrom. The light was obscure, conveying an impression of gathering storm, late winter evening and slight cold rain. On this bleak stage at first no actor was vsible. Then, in the distance, a bobbing black object appeared; a moment more and it was a man running, jumping, clambering over the groynes and every few seconds looking eagerly back. The nearer he came the more obvious it was that he was not only anxious, but even terribly frightened, though his face was not to be distinguished. He was, moreover, almost at the end of his strength. On he came; each successive obstacle seemed to cause him more difficulty than the last “Will he get over this next one?” thought Parkins; “it seems a little higher than the others.” Yes; half climbing, half throwing himself, he did get over and fell all in a heap on the other side (the side nearest to the spectator). There, as if really unable to get up again, he remained crouching under the groyne, looking up in an attitude of painful anxiety.

So far no cause whatever for the fear of the runner had been shown; but now there began to be seen, far up the shore, a little flicker of something light coloured moving to and fro with great swiftness and irregularity. Rapidly
LOOKING UP IN AN ATTITUDE OF PAINFUL ANXIETY.

growing larger, it, too, declared itself as a figure in pale, fluttering draperies, ill defined. There was something about its motion which made Parkins very unwilling to see it at close quarters. It would stop, raise arms, bow itself toward the sand, then run stooping across the beach to the water edge and back again; and then, rising upright, once more continue its course forward at a speed that was startling and terrifying. The moment came when the pursuer was hovering about from left to right only a few yards beyond the groyne where the runner lay in hiding. After two or three ineffectual castings hither and thither it came to a stop, stood upright, with arms raised high and then darted straight forward towards the groyne.

It was at this point that Parkins always failed in his resolution to keep his eyes shut. With many misgivings as to incipient failure of eyesight, overworked brain, excessive smoking and so on, he finally resigned himself to light his candle, get out a book and pass the night waking, rather than be tormented by this persistent panorama, which he saw clearly enough could only be a morbid reflection of his walk and his thoughts on that very day.

The scraping of match on box and the glare of light must have startled some creatures of the night—rats or what not—which he heard scurry across the floor from the side of his bed with much rustling. Dear, dear! the match is out! Fool that it is! But the second one burnt better and a candle and book were duly procured, over which Parkins pored till sleep of a wholesome kind came upon him and that in no long space. For about the first time in his orderly and prudent life he forgot to blow out the candle and when he was called next morning at eight there was still a flicker in the socket and a sad mess of guttered grease on the top of the little table.

After breakfast he was in his room, putting the finishing touches to his golfing costume—fortune had again allotted the Colonel to him for a partner—when one of the maids came in.

“Oh, if you please,” she said, “would you like any extra blankets on your bed, sir?”

“Ah! thank you,” said Parkins. “Yes, I think I should like one. It seems likely to turn rather colder.”

In a very short time the maid was back with the blanket.

“Which bed should I put it on, sir?” she asked.

“What? Why, that one — the one I slept in last night” he said, pointing to it.

“Oh yes! I beg your pardon, sir, but you seemed to have tried both of ’em; leastways, we had to make ’em both up this morning.”

“Really? How very absurd!” said Parkins. “I certainly never touched the other, except to lay some things on it. Did it actually seem to have been slept in?”

“Oh yes, sir!” said the maid. “Why, all the things was crumpled and throwed about all ways, if you’ll excuse me, sir—quite as if anyone ‘adn’t passed but a very poor night, sir.”

“Dear me,” said Parkins. “Well, I may have disordered it more than I thought when I unpacked my things. I’m very sorry to have given you the extra trouble, I’m sure. I expect a friend of mine soon, by the way—a gentleman from Cambridge—to come and occupy it for a night or two. That will be all right, I suppose, won’t it?”

“Oh yes, to be sure, sir. Thank you, sir. It’s no trouble, I’m sure” said the maid and departed to giggle with her colleagues.

Parkins set forth, with a stern determination to improve his game.

I am glad to be able to report that he succeeded so far in this enterprise that the Colonel, who had been rather repining at the prospect of a second day’s play in his company, became quite chatty as the morning advanced; and his voice boomed out over the flats, as certain also of our own minor poets have said, “like some great bourdon in a minster tower.”

“Extraordinary wind, that, we had last night” he said. “In my old home we should have said someone had been whistling for it.”

“Should you, indeed!” said Parkins. “Is there a superstition of that kind still current in your part of the country?”

“I don’t know about superstition” said the Colonel. “They believe in it all over Denmark and Norway, as well as on the Yorkshire coast; and my experience is, mind you, that there’s generally something at the bottom of what these country folk hold to and have held to for generations. But it’s your drive” (or whatever it might have been: the golfing reader will have to imagine appropriate digressions at the proper intervals).

When conversation was resumed, Parkins said, with a slight hesitancy:

“Apropos of what you were saying just now, Colonel, I think I ought to tell you that my own views on such subjects are very strong. I am, in fact, a convinced disbeliever in what is called the ‘supernatural.'”

“What!” said the Colonel, “do you mean to tell me you don’t believe in second sight, or ghosts, or anything of that kind?”

“In nothing whatever of that kind” returned Parkins firmly.

“Well,” said the Colonel, “but it appears to me at that rate, sir, that you must be little better than a Sadducee.”

Parkins was on the point of answering that, in his opinion, the Sadducees were the most sensible persons he had ever read of in the Old Testament; but, feeling some doubt as to whether much mention of them was to be found in that work, he preferred to laugh the accusation off.

“Perhaps I am” he said; “but – Here, give me my cleek, boy!—Excuse me one moment, Colonel.” A short interval “Now, as to whistling for the wind, let me give you my theory about it. The laws which govern winds are really not at all perfectly known—to fisherfolk and such, of course, not known at all. A man or woman of eccentric habits, perhaps, or a stranger, is seen repeatedly on the beach at some unusual hour and is heard whistling. Soon afterwards a violent wind rises; a man who could read the sky perfectly or who possessed a barometer could have foretold that it would. The simple people of a fishing village have no barometers and only a few rough rules for prophesying weather. What more natural than that the eccentric personage I postulated should be regarded as having raised the wind, or that he or she should clutch eagerly at the reputation of being able to do so? Now, take last night’s wind: as it happens, I myself was whistling. I blew a whistle twice and the wind seemed to come absolutely in answer to my call. If anyone had seen me -”

The audience had been a little restive under this harangue and Parkins had, I fear, fallen somewhat into the tone of a lecturer; but at the last sentence the Colonel stopped.

“Whistling, were you?” he said. “And what sort of whistle did you use? Play this stroke first.”

“About that whistle you were asking. Colonel. It’s rather a curious one. I have it in my——— No; I see I’ve left it in my room. As a matter of fact, I found it yesterday.”

And then Parkins narrated the manner of his discovery of the whistle, upon hearing which the Colonel grunted and opined that, in Parkins’s place, he should himself be careful about using a thing that had belonged to a set of Papists, of whom, speaking generally, it might be affirmed that you never knew what they might not have been up to. From this topic he diverged to the enormities of the Vicar, who had given notice on the previous Sunday, that Friday would be the Feast of St. Thomas the Apostle and that there would be sevice at eleven o’clock in the church. This and other similar proceedings constituted in the Colonel’s view a strong presumption that the Vicar was a concealed Papist, if not a Jesuit; and Parkins, who could not very readily follow the Colonel in this region, did not disagree with him. In fact, they got on so well together in the morning that there was no talk on either side of their separating after lunch.

Both continued to play well during the afternoon, or, at least, well enough to make them forgot everything else until the light began to fail them. Not until then did Parkins remember that he had meant to do some more investigating at the preceptory; but it was of no great importance, he reflected. One day was as good as another; he might as well go home with the Colonel.

As they turned the corner of the house, the Colonel was almost knocked down by a boy who rushed into him at the very top of his speed and then, instead of running away, remained hanging on to him and panting. The first words of the warrior were naturally those of reproof and objurgation, but he very quickly discerned that the boy was almost speechless with fright. Inquiries were useless at first. When the boy got his breath he began to howl and still clung to the Colonel’s legs. He was at last detached, but continued to howl.

“What in the world is the matter with you? What have you been up to? What have you seen?” said the two men.

“Ow, I seen it wive at me out of the winder,” wailed the boy, “and I don’t like it.”

“What window?” said the irritated Colonel. “Come, pull yourself together, my boy.”

“The front winder it was, at the ‘otel” said the boy.

At this point Parkins was in favour of sending the boy home, but the Colonel refused; he wanted to get to the bottom of it, he said; it was most dangerous to give a boy such a fright as this one had had and if it turned out that people had been playing jokes, they should suffer for it in some way. And by a series of questions he made out this story: The boy had been playing about on the grass in front of the Globe with some others; then they had gone home to their teas and he was just going, when he happened to look up at the front winder and see it a-wiving at him. It seemed to be a figure of some sort, in white as far as he knew—couldn’t see its face; but it wived at him and it warn’t a right thing—not to say not a right person. Was there a light in the room? No, he didn’t think to look if there was a light. Which was the window? Was it the top one or the second one? The seckind one it was—the big winder what got two little uns at the sides.

“Very well, my boy” said the Colonel, after a few more questions. “You run away home now. I expect it was some person trying to give you a start. Another time, like a brave English boy, you just throw a stone—well, no, not that exactly, but you go and speak to the waiter, or to Mr. Simpson, the landlord and—yes—and say that I advised you to do so.”

The boy’s face expressed some of the doubt he felt as to the likelihood of Mr. Simpson’s lending a favourable ear to his complaint, but the Colonel did not appear to perceive this and went on:

“And here’s a sixpence—no, I see it’s a shilling—and you be off home and don’t think any more about it.”

The youth hurried off with agitated thanks and the Colonel and Parkins went round to the front of the Globe and reconnoitred. There was only one window answering to the description they had been hearing.

“Well, that’s curious” said Parkins; “it’s evidently my window the lad was talking about. Will you come up for a moment. Colonel Wilson? We ought to be able to see if anyone has been taking liberties in my room.”

They were soon in the passage and made as if to open the door. Then he stopped and felt in his pockets.

“This is more serious than I thought” was his next remark. “I remember now that before I started this morning I locked the door. It is locked now and, what is more, here is the key.” And he held it up. “Now,” he went on, “if the servants are in the habit of going into one’s room during the day when one is away, I can only say that—well, that I don’t approve of it at all.” Conscious of a somewhat weak climax, he busied himself in opening the door (which was indeed locked) and in lighting candles. “No,” he said, “nothing seems disturbed.”

“Except your bed” put in the Colonel.

“Excuse me, that isn’t my bed” said Parkins. “I don’t use that one. But it does look as if someone had been playing tricks with it.”

It certainly did: the clothes were bundled up and twisted together in a most tortuous confusion. Parkins pondered.

“That must be it” he said at last: “I disordered the clothes last night in unpacking and they haven’t made it since. Perhaps they came in to make it and that boy saw them through the window and then they were called away and locked the door after them. Yes, I think that must be it.”

“Well, ring and ask” said the Colonel and this appealed to Parkins as practical.

The maid appeared and, to make a long story short, deposed that she had made the bed in the morning when the gentleman was in the room and hadn’t been there since. No, she hadn’t no other key. Mr. Simpson he kep’ the keys; he’d be able to tell the gentleman if anyone had been up.

This was a puzzle. Investigation showed that nothing of value had been taken and Parkins remembered the disposition of the small objects on tables and so forth well enough to be pretty sure that no pranks had been played with them. Mr. and Mrs. Simpson furthermore agreed that neither of them had given the duplicate key of the room to any person whatever during the day. Nor could Parkins, fair minded man as he was, detect anything in the demeanour of master, mistress, or maid that indicated guilt. He was much more inclined to think that the boy had been imposing on the Colonel.

The latter was unwontedly silent and pensive at dinner and throughout the evening. When he bade good night to Parkins, he murmured in a gruff undertone:

“You know where I am if you want me during the night.”

“Why, yes, thank you. Colonel Wilson, I think I do; but there isn’t much prospect of my disturbing you, I hope. By the way,” he added, “did I show you that old whistle I spoke of? I think not. Well, here it is.”

The Colonel turned it over gingerly in the light of the candle.

“Can you make anything of the inscription?” asked Parkins, as he took it back.

“No, not in this light. What do you mean to do with it?”

“Oh, well, when I get back to Cambridge I shall submit it to some of the archaeologists there and see what they think of it; and very likely, if they consider it worth having, I may present it to one of the museums.”

“‘Mmm!” said the Colonel “Well, you may be right. All I know is that, if it were mine, I should chuck it straight into the sea. It’s no use talking, I’m well aware, but I expect that with you it’s a case of live and learn. I hope so, I’m sure and I wish you a good night.”

He turned away, leaving Parkins in act to speak at the bottom of the stair and soon each was in his own bedroom.

By some unfortunate accident, there were neither blinds nor curtains to the windows of the Professor’s room. The previous night he had thought little of this, but tonight there seemed every prospect of a bright moon rising to shine directly on his bed and probably wake him later on. When he noticed this he was a good deal annoyed, but, with an ingenuity which I can only envy, he succeeded in rigging up, with the help of a railway rug, some safety pins and a stick and umbrella, a screen which, if it only held together, would completely keep the moonlight off his bed. And shortly afterwards he was comfortably in that bed. When he had read a somewhat solid work long enough to produce a decided wish for sleep, he cast a drowsy glance round the room, blew out the candle and fell back upon the pillow.

He must have slept soundly for an hour or more, when a sudden clatter shook him up in a most unwelcome manner. In a moment he realized what had happened: his carefully constructed screen had given way and a very bright frosty moon was shining directly on his face. This was highly annoying. Could he possibly get up and reconstruct the screen? or could he manage to sleep if he did not?

For some minutes he lay and pondered over the possibilities; then he turned over sharply and with all his eyes open lay breathlessly listening. There had been a movement, he was sure, in the empty bed on the opposite side of the room. Tomorrow he would have it moved, for there must be rats or something playing about in it. It was quiet now. No! the commotion began again. There was a rustling and shaking: surely more than any rat could cause

I can figure to myself something of the Professor’s bewilderment and horror, for I have in a dream thirty years back seen the same thing happen; but the reader will hardly, perhaps, imagine how dreadful it was to him to see a figure suddenly sit up in what he had known was an empty bed. He was out of his own bed in one bound and made a dash towards the window, where lay his only weapon, the stick with which he had propped his screen. This was, as it turned out, the worst thing he could have done, because the personage in the empty bed, with a sudden smooth motion, slipped from the bed and took up a position, with outspread arms, between the two beds and in front of the door. Parkins watched it in a horrid perplexity. Somehow, the idea of getting past it and escaping through the door was intolerable to him; he could not have borne—he didn’t know why—to touch it; and as for its touching him, he would sooner dash himself through the window than have that happen. It stood for the moment in a band of dark shadow and he had not seen what its face was like. Now it began to move, in a stooping posture and all at once the spectator realized, with some horror and some relief, that it must be blind, for it seemed to feel about it with its muffled arms in a groping and random fashion. Turning half away from him, it became suddenly conscious of the bed he had just left and darted towards it and bent and felt over the pillows in a way which made Parkins shudder as he had never in his life thought it possible. In a very few moments it seemed to know that the bed was empty and then, move forward into the area of light and facing the window, it showed for the first time what manner of thing it was.

Parkins, who very much dislikes being questioned about it, did once describe something of it in my hearing and I gathered that what he chiefly remembers about it is horrible, an intensely horrible, face of crumpled linen. What expression he read upon it he

IT LEAPT TOWARDS HIM UPON THE INSTANT.
could not or would not tell, but that the fear of it went nigh to maddening him is certain.

But he was not at leisure to watch it for long. With formidable quickness it moved into the middle of the room and, as it groped and waved, one corner of its draperies swept across Parkins’s face. He could not, though he knew how perilous a sound was—he could not keep back a cry of disgust and this gave the searcher an instant clue. It leapt towards him upon the instant and the next moment he was halfway through the window backwards, uttering cry upon cry at the utmost pitch of his voice and the linen face was thrust close into his own. At this, almost the last possible second, deliverance came, as you will have guessed: the Colonel burst the door open and was just in time to see the dreadful group at the window. When he reached the figures only one was left. Parkins sank forward into the room in a faint and before him on the floor lay a tumbled heap of bedclothes.

Colonel Wilson asked no questions, but busied himself keeping everyone else out of the room and in getting Parkins back to his bed; and himself, wrapped in a rug, occupied the other bed, for the rest of the night. Early on the next day Rogers arrived, more welcome than he would have been a day before and the three of them held a very long consultation in the Professor’s room. At the end of it the Colonel left the hotel door carrying a small object between his finger and thumb, which he cast as far into the sea as a very brawny arm could send it. Later on the smoke of a burning ascended from the back premises of the Globe.

Exactly what explanation was patched up for the staff and visitors at the hotel I must confess I do not recollect. The Professor was somehow cleared of the ready suspicion of delirium tremens and the hotel of the reputation of a troubled house.

There is not much question as to what would have happened to Parkins if the Colonel had not intervened when he did. He would either have fallen out of the window or else lost his wits. But it is not so evident what more the creature that came in answer to the whistle could have done than frighten. There seemed to be absolutely nothing material about it save the bedclothes of which it had made itself a body. The Colonel, who remembered a not very dissimilar occurrence in India, was of opinion that if Parkins had closed with it it could really have done very little and that its one power was that of frightening. The whole thing, he said, served to confirm his opinion of the Church of Rome.

There is really nothing more to tell, but, as you may imagine, the Professor’s views on certain points are less clear cut than they used to be. His nerves, too, have suffered: he cannot even now see a surplice hanging on a door quite unmoved and the spectacle of a scarecrow in a field late on a winter afternoon has cost him more than one sleepless night.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: எழுத்துக்கள்

அம்மாவுக்கு புரியாது – நான் எழுதி பரிசு வென்ற சிறுகதை – மீள்பதிவு

இது ஒரு மீள்பதிவு. நானும் ஒரு கதையை எழுதி, அதுவும் பரிசு வென்றிருக்கிறது! (சிறுகதைப் போட்டி எதுவும் இப்போது இல்லையா? நடந்தால் விவரம் கொடுங்கள், ப்ளீஸ்!)

இது போன வருஷம் (2009) ‘உரையாடல் : சமூக கலை இலக்கிய அமைப்பு’ நடத்திய போட்டியில் பரிசு வென்ற சிறுகதை.

காதல் என்றாலே வீட்டில் பிரச்சினைதான். அதுவும் என்னை விட வயதில் பெரிய, விவாகரத்து செய்த, கம்மா ஜாதி தெலுங்குப் பெண்ணை காதலித்தால்?

மைலாப்பூரில் அக்மார்க் ஐயங்கார் குடும்பத்தில் பிறந்தவன் நான். ஒரே பையன். தினமும் கௌஸல்யா சுப்ரஜா ராமா என்று டேப்பில் கேட்டுத்தான் திருப்பள்ளி எழுச்சி நடக்கும். ஸ்ரீனிவாசப் பெருமாள் கோவிலுக்கு போகாத நாள் கிடையாது. பி.எஸ். ஹைஸ்கூல், கிண்டி எஞ்சினியரிங் காலேஜ், டிசிஎஸ்ஸில் வேலை. பாடி ஷாப்பிங்கில் அமெரிக்கா வரும் வரைக்கும் ரங்கநாதனை சேவிக்கவும், வெங்கடாசலபதியை சேவிக்கவும்தான் சென்னையை விட்டு வெளியே போயிருக்கிறேன்.

எனக்கு காண்ட்ராக்ட் கிடைத்த கம்பெனியில் மாலா வேலை செய்துகொண்டிருந்தாள். பார்த்த முதல் நாளே காட்சிப் பிழை போல எல்லாம் உணரவில்லை. கூட வேலை செய்த ஜப்பானியர்களும், சீனர்களும் பேசும் ஆங்கிலம் கொஞ்சமும் புரியாமால் பேந்த பேந்த முழித்துக் கொண்டிருந்த என் மேல் பரிதாபப்பட்டு கொஞ்சம் வேலை சொல்லிக் கொடுத்தாள். இரண்டு வாரம் கழித்து டீம் லன்ச்சுக்கு போனபோது சோயா பீன்ஸ் டோஃபுவை சாப்பிட்டு என் முகம் போன போக்கை பார்த்து சிரித்துவிட்டு அடுத்த நாள் எனக்கு புளியோதரை செய்து கொடுத்தாள். பிறகு அவள் டைவர்ஸ் கதை எல்லாம் தெரிந்தது. அவள் துணிச்சலில், அழகில், உதவி செய்யும் நல்ல மனதில், வெட்டு ஒன்று துண்டு இரண்டு என்று நேரடியாக பேசும் குணத்தில், நான்தான் மயங்கிப் போய் அவள் பின்னால் லோ லோ என்று அலைந்தேன். அவளிடம் ஐ லவ் யூ என்று சொன்னபோது, அவள் தியாகச் சுடர் மாதிரி எல்லாம் வசனம் பேசவில்லை. ரொம்ப சிம்பிளாக எனக்கும் உன்னை பிடித்திருக்கிறது, ஆனால் உன்னால் உன் ஆசாரமான குடும்பத்தை சமாளிக்க முடியுமா என்று டைரக்டாக கேட்டாள். முடியும் என்று அப்போது சொல்லிவிட்டேன், இப்போது என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் தவிக்கிறேன்.

காண்ட்ராக்ட் முடிந்து இந்தியா வந்தாகிவிட்டது. ஸ்கைப் வாழ்க! தினமும் பேசிக் கொள்கிறோம். மாலா பிரஷர் கொடுக்கவில்லைதான், ஆனால் எனக்கு அவள் வேண்டும், இப்பவே வேண்டும். சீக்கிரம் கல்யாணம் செய்துகொள்ள வேண்டும். அதே நேரத்தில் அம்மா அப்பாவிடம் பேச தைரியம் இல்லை. எப்படி சொல்லப் போகிறேன் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் மாலா இல்லாமல் எனக்கு வாழ்க்கை இல்லை.

அப்பாவையாவது சமாளித்துவிடலாம். அவர்தான் நான் திருட்டு தம் அடிப்பதை பார்த்தாலும் அதை அம்மாவிடம் போட்டுக் கொடுக்காதவர். தெருவில் சண்டை போட்டு அடி வாங்கி வந்தால் அவர்தான் மருந்து போட்டிருக்கிறார். கம்பெனி பார்ட்டியில் பியர் குடித்துவிட்டு வந்தபோது அம்மாவுக்கு தெரியாமல் பார்த்துக் கொண்டவர் அவர்தான். கோபப்படுவார்தான், வருத்தப்படுவார்தான், ஆனால் மன்னித்தும் விடுவார்.

அம்மாவை சமாளிப்பதுதான் முடியாத காரியம். ஆசாரம்தான் அம்மாவின் உயிர் மூச்சு. வாரத்தில் ஆறு நாள் விரதம். ராமன், கிருஷ்ணன், நரசிம்மன், லக்ஷ்மி, பூமாதேவி எல்லாருக்கும் விரதம். பலராமனுக்கும் கோவில் இருப்பது தெரியாது என்று நினைக்கிறேன், இல்லை என்றால் பலராமனுக்கும் விரதம் இருப்பாள். கோவிலுக்கு போனால் லேசில் வெளியே வரமாட்டாள். ஆஹா பெருமாள் முகத்தில் என்ன தேஜஸ் என்று பரவசப்பட்ட ஆரம்பித்தால் கூடப் போகிறவன் தாவு தீர்ந்துவிடும். அனுமார் முகத்திலும் அழகை காணும் அளவுக்கு பக்தி. வீட்டில் காப்பியை நான் தூக்கித்தான் குடிக்க வேண்டும். அதுவும் காலை குளித்து முடித்து ஸ்லோகம் சொன்னால்தான் காப்பி. நான் சந்தியாவந்தனம், பரிசேஷனம் எல்லாம் செய்வதில்லை என்று ஒரே வருத்தம். நான் அமெரிக்கா போகும்போது நான்-வெஜிடேரியன் உணவு சாப்பிடக் கூடாது என்று சத்தியம் எல்லாம் செய்ய வேண்டி இருந்தது. தம், தண்ணி எல்லாம் என் பிராமண தேஜசின் அருகே வரமுடியாது என்ற நம்பிக்கையால் அதை பற்றி எல்லாம் சத்தியம் வாங்காதது நமக்கு வசதியாகிவிட்டது.

ஒரு முறை என் அப்பாவுக்கு கை ஒடிந்துவிட்டது. என்ன காரணத்தாலோ புத்தூர் கட்டு போட்டுக்கொண்டார். தினமும் வீட்டுக்கு ஒரு நாட்டு வைத்தியர் வந்து முட்டையை உடைத்து கொதிக்கவிட்டு என்னவோ தயார் செய்து கட்டு போடுவார். அம்மா அவருக்கு தனியாக பாத்திரம், ஸ்டவ் எல்லாம் தந்திருந்தாள். அப்பாவுக்கு கை சரியாக போனதும் பாத்திரம் மட்டுமல்ல, ஸ்டவ்வும் குப்பைத்தொட்டிக்கு போய்விட்டது. முட்டை வேக வைத்த ஸ்டவ் வீட்டுக்குள்ளே வந்தால் அம்மாவின் ஆசாரம் தாங்காது!

உண்மையை சொல்லப் போனால் அம்மாவுக்கும் மாலாவுக்கும் நிறைய ஒற்றுமை உண்டு. இரண்டு பேரும் தைரியசாலிகள். எந்த கஷ்டம் வந்தாலும் சமாளிப்பார்கள். அடுத்தவர்களுக்கு உதவி செய்யும் நல்ல மனசு. ஆனால் என் அம்மாவுக்கு பிடிவாதம் அதிகம். அப்பாவுக்கும் அம்மாவுக்கும் சண்டை வந்தால் அப்பாதான் தழைந்து போக வேண்டும். prejudice-உம் அதிகம், அதுதானே பெரிய பிரச்சினையாக இருக்கிறது! அம்மா என்னை, என் ஆசைகளை, என் காதலை புரிந்து கொள்ள மாட்டாள் என்ற நினைப்பு மிக பயமாக இருக்கிறது. எனக்கு அம்மாவும் வேண்டும்தான். அம்மாவா மாலாவா இரண்டில் ஒன்றுதான் என்ற நிலை வந்துவிடுமோ என்றுதான் பயப்படுகிறேன்.

இன்றைக்கு ஞாயிற்றுக்கிழமை. வேலைக்கு போக ஆரம்பித்த பிறகும் அம்மா எனக்கு மட்டும் கொஞ்சம் சலுகை கொடுத்திருக்கிறாள். நான் மெ…து…வா…க ஆறு மணிக்கு எழுந்தால் போதும். எழுந்து குளித்து காப்பி குடித்துக்கொண்டிருக்கும்போது அம்மா சொன்னாள் – “முகுந்தா, என்னை இன்னிக்கு கொஞ்சம் அண்ணா நகர் வரைக்கும் கூட்டிண்டு போடா!”

“என்னம்மா விசேஷம்?”

“என்னோட அலமேலு பெரியம்மா பேத்திக்கு கல்யாணம்டா!”

“அப்பாவை கூட்டிண்டு போம்மா! நான் எதுக்கு?”

“இன்னிக்கு அவர் ஃப்ரெண்டு பையன் கல்யாணம் வேற இருக்குடா! அவர் அங்கதான் போகணும்கறார். நீ என்னை கூட்டிண்டு போடா!”

“அட போம்மா! இன்னிக்கு ஒரு நாள்தான் கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ் பண்ணலான்னு பாத்தா, நீ வேற!”

” டேய், நான் என்ன டெய்லியாடா உன்ன கேக்கறேன்? இங்க இருக்க அண்ணா நகர்தாண்டா! அப்புறம் அலமேலு பெரியம்மாவும் உன்னை பாத்தா சந்தோஷப்படுவாடா! இந்த மாதிரி நாலு கல்யாணத்துக்கு போனாதான்டா உன் கல்யாணத்துக்கு பொண்ணு கெடைக்கும்!”

“அம்மா போறும்! சும்மா பேசாதே. கூட்டிண்டு போறேன்.”

வேண்டாவெறுப்பாக கிளம்பினேன். அங்கே அலமேலு பாட்டி, அம்மா, ஆண்டாள் பெரியம்மா எல்லாரும் ஒரே பாச மழை. கொஞ்சம் தள்ளிப் போய் நிம்மதியாய் உட்கார்ந்துகொண்டேன்.

நிம்மதி ரொம்ப நேரம் நீடிக்கவில்லை. அம்மா யாரோ ஒரு பட்டுப்புடவை, வைர நெக்லஸ், வைரத்தோடு மாமியை கூட்டிக்கொண்டு என்னிடத்தில் வந்தாள். “ரமா, இவந்தாண்டி என் ஒரே புள்ளை, முகுந்தன்” என்று அறிமுகப்படுத்தி வைத்தாள். நானும் அரை மனதோடு ஒரு கும்பிடு வைத்தேன்.

“முகுந்தா, நானும் உங்கம்மாவும் ஸ்கூல்ல ரொம்ப ஃப்ரெண்டு! முப்பது வருஷம் கழிச்சு இப்போதான் பார்க்கறோம்!”

“பழைய ஃப்ரெண்டுனா பேச நிறைய விஷயம் இருக்கும். நான் இங்க எதுக்கு உங்களுக்கு தொந்தரவா?”

“அட சும்மா இருடா! இவன் எப்பவும் இப்படித்தான், முசுடு!” என்று அம்மா என் மேல் எரிந்து விழுந்தாள். வேறு வழி இல்லாமல் அங்கேயே நின்றுகொண்டு அவர்கள் கூடப் படித்த பானுமதி, சரசா, நடுத்தெரு விவேகானந்தன், மற்றும் பலர் இப்போது என்ன செய்கிறார்கள் என்ற பல நாட்டுக்கு முக்கியமான விஷயங்களை அவர்கள் பேசுவதை கேட்டுக் கொண்டிருந்தேன்.

திடீரென்று டிசிஎஸ் பேர் அடிபட்டது. “இவன் டிசிஎஸ்லியா வேல பாக்கறான்? என்னோட மாப்பிளையோட அத்திம்பேர் அங்கேதாண்டி மானேஜரா இருக்கார்! முகுந்தா, உனக்கு ஸ்ரீனிவாசனை தெரியுமா? அங்கே மானேஜரா இருக்காரே!” என்று ரமா மாமி கூவினார்.

“அங்க தடுக்கி விழுந்தா ஸ்ரீனிவாசன்தான். பத்து பேருக்கு ஒரு மானேஜர். நீங்க யாரை சொல்றேள் தெரியலியே மாமி!”

“நீ உன் கார்டை கொடுரா, ரமா நீ அதை அவர் கிட்டே கொடுத்தா அவர் இவனை கண்டுபிடிச்சுட்டு போறார்!”

சரி இரண்டு விசிட்டிங் கார்ட் கையை விட்டு போனால் பர்சின் கனம் குறையும் என்று என் கார்டை எடுத்து ரமா மாமியிடம் கொடுத்தேன். ரமா மாமி அதை பார்த்துவிட்டு தன் ஹாண்ட்பாகில் வைத்துக் கொள்ளப் போனவர் திடீரென்று மீண்டும் அதை எடுத்துப் பார்த்தார்.

“ஆர். முகுந்த்? அப்போ அந்த சுந்தரம்?”

என் அம்மாவுக்கு நான் பக்கத்தில் இருந்தது ஒரு நொடி மறந்து போயிருக்க வேண்டும். தன் கைகளை விரித்தாள். உச்சுக் கொட்டினாள். பிறகு சொன்னாள்.

“உனக்குத்தான் எல்லாம் தெரியுமேடி! சுந்தரம் முதலியாராச்சே! என் அம்மாவுக்கு என்னால புரிய வைக்க முடியலே!”

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: எழுத்துக்கள்

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:

தமிழின் முதல் சிறுகதை – வ.வே.சு. ஐயரின் குளத்தங்கரை அரசமரம்

குளத்தங்கரை அரசமரம் தமிழின் முதல் சிறுகதையாக கருதப்படுகிறது. இதை மறுக்கலாம், பரமார்த்த குரு கதைகளைக் கூட அப்படி சொல்லலாம். ஆனால் சிறுகதை என்ற வடிவம் இந்தக் கதையோடுதான் தொடங்குவதாக கருதப்படுகிறது. சிம்பிளான, மிகை உணர்ச்சிக் கதை என்றாலும் இன்றும் படிக்கக் கூடிய கதைதான். தாகூரின் சிறுகதை ஒன்றின் தழுவி அல்லது அந்த சிறுகதையின் கருவையே வேறு மாதிரி படைத்திருக்கிறார் என்றும் சொல்லப்படுகிறது. தாகூரின் சிறுகதை – காடேர் கதா (Ghater Katha) – எனக்கு படிக்கக் கிடைக்கவில்லை, ஆனால் அதன் கதைச்சுருக்கத்தைப் பார்த்தால் வேறாகத்தான் தெரிகிறது. அதிலும் தாகூரின் கதையில் ஆற்றின் படித்துறை கதை சொல்வதும் ஐயரின் கதையில் குளத்தங்கரை அரசமரம் கதை சொல்வதும்தான் ஒற்றுமை என்றால் இதை ஒரிஜினல் படைப்பாகத்தான் கருத வேண்டும். ஆனால் இந்தக் கதையின் ஒரு முன்னோடி வங்காள சிறுகதையின் சாயல் தெரிகிறதுதான்.

ஐயர் முன்னோடி. எழுத்து, பத்திரிகைகள், மொழிபெயர்ப்பு, இலக்கிய விமர்சனம் என்று பல துறைகளில் ஈடுபட்டிருக்கிறார். சேரன்மாதேவி குருகுலத்தைப் பற்றி என் எண்ணங்களை என்றாவாது எழுத வேண்டும். அவரைப் பற்றி பெ.சு. மணி, டி.எஸ்.எஸ். ராஜன் எழுதிய புத்தகங்களைப் பரிந்துரைக்கிறேன்.

மங்கையர்க்கரசியின் காதல் சிறுகதைத் தொகுப்பில்தான் இந்தச் சிறுகதை இடம் பெற்றதாம். அந்த சிறுகதைத் தொகுப்பை க.நா.சு. தன் படித்திருக்கிறீர்களா? புத்தகத்தில் பரிந்துரைத்த நினைவிருக்கிறது. மங்கையர்க்கரசியின் காதல் சிறுகதையும் மெலோட்ராமா என்றாலும் இன்னும் படிக்கக் கூடியதுதான். தொகுப்பு 1917-இல் வெளிவந்ததாம், ஆனால் இந்தச் சிறுகதை அதற்கு முன்பே ஏதோ ஒரு பத்திரிகையில் – 1915-இல் வெளிவந்திருக்கிறது.

புதுமைப்பித்தன் இந்தச் சிறுகதையோடு வ.வே.சு.ஐயர் யுகம் பிறக்கிறது என்கிறார். இதைவிட என்ன சொல்லிவிட முடியும்?

ஐயர் ஒரு fascinating ஆளுமை. அவரைப் பற்றி பல புத்தகங்கள் வந்திருந்தாலும் பெ.சு. மணியின் வ.வே.சு. ஐயர்: அரசியல்-இலக்கியப் பணிகள் புத்தகத்தை பரிந்துரைக்கிறேன்.

நான் கதையை விவரிக்க எல்லாம் போவதில்லை, படித்துக் கொள்ளுங்கள்! ஓவர் டு ஐயர்!


பார்க்கப்போனால் நான் மரந்தான். ஆனால் என் மனஸிலுள்ளதையெல்லாம் சொல்லுகிறதானால் இன்னைக்கெல்லாம் சொன்னாலும் தீராது. இந்த அயுஸுக்குள் கண்ணாலே எத்தனை பார்த்திருக்கிறேன். காதாலே எத்தனை கேட்டிருக்கிறேன். உங்கள் பாட்டிகளுக்குப் பாட்டிகள் தவுந்து விளையாடுவதை இந்தக் கண்ணாலே பார்த்திருக்கிறேன். சிரிக்கிறீர்கள். ஆனால் நான் சொல்லுகிறதிலே எள்ளளவேணும் பொய்யில்லை. நான் பழைய நாளத்து மரம். இப்போ தொண்ணூறு நூறு வருஷமிருக்கும். உங்கள் கொள்ளுப்பாட்டிகளின் பாட்டிகளெல்லாம் நம்ம குளத்தங்கரைக்குத்தான் குடமுங் கையுமாக வருவார்கள். சில பேர் குழந்தைகளையுங் கூடக் கூட்டிக் கொண்டு வருவார்கள். பட்டுப் பட்டாயிருக்கும் குழந்தைகள். அதுகளைக் கரையில் விட்டுவிட்டுப் புடவைகளை அழுக்குப் போகத் தோய்த்து, மஞ்சள் பூசிக் கொண்டு அழகாக ஸ்நாநம் பண்ணுவார்கள். குழந்தைகளெல்லாம் ராஜகோபாலன் போலத் தவுந்து கொண்டு மல்லிகைச் செடியண்டே போய் மல்லிகை மொக்குகளைப் பார்த்துச் சிரிக்கும். அந்தக் காலத்திலே ஒரு பவள மல்லிகைச் செடி, முத்து முத்தாய்ப் பூத்துக் கொண்டு அந்த ஓரத்திலிருந்து குளத்தங்கரை, யெல்லாம் கம் என்று மணம் வீசும். இப்பொழுது ஆதரிப்பாரில்லால் பட்டுப் போய்விட்டது. கொஞ்சம் பெரிய குழந்தைகள் அதன் புஷ்பங்களைப் பொறுக்கி ஆசையுடன் மோந்துப் பார்க்கும்… ஆ! அந்த நாளையெல்லாம் நினைத்தால் என்ன ஆசையாயிருக்கிறது!

ஆனால் இப்போது நான் உங்களுக்கு அந்தக் காலத்துக் கதை ஒன்றும் சொல்லுவதாக இல்லை. மனசு சந்தோஷமாகயிருக்கும் போது சொல்லுகிறேன். ஏழெட்டு நாளாய் எனக்கு ருக்மிணியின் ஞாபகமாகவே இருக்கிறது. பதினஞ்சு வருஷமாச்சு. ஆனால் எனக்கு நேற்றுப் போலிருக்கிறது. உங்களில் ஒருவருக்கும் ருக்மிணியைத் தெரியாது. பார்த்தால் சுவர்ண விக்கிரகம் போலிருப்பாள் குழந்தை. அவளுடைய சிரிச்ச முகத்தை நினைச்சால் நெத்தியில் அழகை இன்னைக்கெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கலாம். நல்ல உயரமாக இருப்பாள். அவள் கையும்காலும் தாமரைத்தண்டுகள் மாதிரி நீளமாயிருக்கும். அவள் சரீரமோ மல்லிகைப் புஷ்பம் போல் மிருதுவாக இருக்கும். ஆனால் அவள்அழகெல்லாம் கண்ணிலேதான். என்ன விலாசம்! என்ன தெளிவு! என்ன அறிவு! களங்கமத்த நீல ஆகாசம் ஞாபத்துக்கு வரும். அவள் நீரோடையைப் பார்ப்பது போலிருக்கும். பார்வையிலுந்தான் எத்தனை அன்பு! எத்தனை பரிவு! ஸோம வார அமாவாசைகளில் பரமாத்வைப் பூஜிக்கிறதற்காக என்னைப் பிரதஷிணம் செய்வாள். அப்போது அவள் என்னைப் பார்க்கும் பார்வையிலிருக்கும் அன்பை என்னவென்று சொல்லுவேன்! என்னுடைய காய்ந்துபோன கப்புகளுங்கூட அவளுடைய பிரேமையான பார்வை பட்டதும் துளிர்த்துவிடுமே! ஐயோ, என் ருக்மணித் தங்கமே! எப்போ காண்பேன் இனிமேல் உன்னைப் போலக் குழந்தையை?

அவள் குழந்தைப் பருவம் முதல், அவளுடைய கடைசி நாள் வரையில், இங்கே வராத நாளே கிடையாது. அஞ்சாறு வயஸின் போதெல்லாம் ஸதா ஸர்வ காலமும் இங்கேயேதான் விளையாடிக் கொண்டிருப்பாள். அவளைப் பார்த்ததும் வாரியெடுத்து முத்தங் கொடுக்க வேணுமென்று நினையாதவர் இல்லை. எத்தனை அவசரமான காரியமிருந்தாலும் சரி, நம்ம வேணுகோபால சாஸ்திரி இருந்தாரே, அவர் காலமே ஸ்நாநஞ் செய்துவிட்டு, குழந்தை கை நிறைய மல்லிகைப் பூப்பறித்துக் கொடுத்துவிட்டுதான் போவார். நம்மூர் மாடு கன்றுகள் கூட, எத்தனை முரடாக இருந்தாலும் சரி, அவளைக் கண்டதும் உடனே முரட்டுத் தனத்தையெல்லாம் விட்டுவிட்டு, அவளுடைய சிறிய கைகளால் தடவிக் கொடுக்க வேணுமென்று அவள் பக்கத்திலேயே போய்க் காத்துக் கொண்டிருக்கும்.

குழந்தைகள் என்றால் எனக்கு எப்பொழுமே ஆசை. ஆனால் அவள் வந்துவிட்டால் போதும். மெய்மறந்து போய்விடுவேன். அவள் பேரில் துளி வெயில் படக்கூடாது. அவள் கொஞ்சம் ஒதுங்கியிருந்தால்கூட என் கைகளை நீட்டி அவளுக்குக் குடை பிடிப்பேன். என்னுடைய நாதனான சூரியனுடைய முகத்தைக் காலமே ஆசை பயபக்தியோடு தரிசனம் செய்தானதும் எனக்குக் குழந்தை ருக்மணியின் ஞாபகம் வந்துவிடும். அவள் வரவை ஆவலோடு எதிர்பார்த்துக் கொண்டேயிருப்பேன். அவள் வந்ததும் எனக்குள் அடங்காத ஆனந்தம் பிறந்துவிடும். குழந்தைகளுக்குள் பேதம் பாராட்டக்கூடாதுதான். ஆனால் மற்ற யார் வந்தாலும் எனக்கு அவள் வருகிறது போல் இருப்பதில்லை. நான் மாத்திரமா? ஊரிலுள்ள மற்ற குழந்தைகள்கூட அவள் வந்த பிறகுதான் பூரணமான ஆனந்தத்துடன் விளையாடும். அவள்தான் அவர்களுக்குள்ளே ராணி. அத்தனை காந்த சக்தியிருந்தது அவளிடத்தில்.

அப்போதெல்லாம் அவள் அப்பா காமேசுவரையர் நல்ல ஸ்திதியில் இருக்கிறார். குழந்தை பேரில் அவருக்கு மிகுந்த பிரேமை. அவளுக்குச் செய்வதற்கு என்றால் அவருக்கு சலிக்கிறதே இல்லை. கடை வீதியில் பட்டுத்தினுசுகள் புதுசாக வந்திருப்பது ஏதாவது பார்த்தால் ‘நம்ம ருக்மிணி அணிந்து கொண்டால் அழகாக இருக்கும்’ என்று உடனே வாங்கிக் கொண்டு வந்துவிடுவார். முதல் தரமான வைரமும் சிவப்பும் இழைத்து அவளுக்கு நிறைய நகைகள் செய்திருந்தார். அவளுக்குப் பத்து வயசாயிருந்தபோது கோலாட்ட ஜோத்ரைக்கு என்று ஒரு பாவாடையும் தாவணியும் வாங்கியிருந்தார். அந்த நிலாவுக்கு அவளுடைய அலங்காரத்துக்கும் அவளுடைய அழகுக்கும் என்ன ஏர்வை! என்ன ஏர்வை! கண்கொள்ளாக் காட்சியாயிருந்தது எனக்கு! அவள் குரலைப் பற்றி உங்களுக்குச் சொல்ல மறந்து போய்விட்டேன். குயில் என்னத்துக்கு ஆச்சு! தங்கக்கம்பி போல இழையும் அவள் சாரீரம். இன்னைக்கெல்லாம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாலும் சலிக்காது. ஜோத்ரைகளின் போதுதான் அவள் பாட்டை நான் கேட்டிருக்கிறேன். ஆனால், இப்போது நினைச்சாலுங்கூட அவளுடைய குரல் அதே இனிமையுடனும் நயத்துடனும் என் மனசில் கேட்கிறது.

அவளுக்கு வயசாக ஆக, அவளுடைய அன்பு வளர்ந்த அழகை என்ன என்று சொல்லுவேன்? குழந்தையாக இருக்கும் போதே யாரிடத்திலும் ஒட்டுதலாக இருப்பாள். இந்தக் குணம் நாளுக்கு நாள் விருத்தியாய்க் கொண்டே வந்தது. தோழிகள் வேறு, தான்வேறு என்கிற எண்ணமே அவளுக்கு இராது. ஏழை வீட்டுப் பெண்ணாயிருந்தாலும் சரி, பணக்காரர் வீட்டுப் பெண்ணாயிருந்தாலும் சரி, அவளுக்கு எல்லாத் தோழிகள் பேரிலும் ஒரே பயந்தான். இன்னும் பார்க்கப்போனால் ஏழைக் குழந்தைகள் பேரில் மற்றவர்கள் பேரில்விட அதிகமான பக்ஷம் பாராட்டுவாள். பிச்சைக்காரர்கள் வந்தால் கை நிறைய அரிசி கொண்டு வந்து போடுவாள் கண் பொட்டையான பிச்சைக்காரர்களைப் பார்க்கும் போது அவளை அறியாமலே அவள் கண்ணில் தாரை தாரையாய்க் கண்ணீர் பெருகுவதை எத்தனை தடவைகளில் எட்டிப் பார்த்திருக்கிறேன்! அவர்களுக்கு மற்றவர்களுக்குப் போடுவதைவிட அதிகமாகவே பிச்சை போடுவாள். இப்படி அளவு கடந்த தயையும் இரக்கமும் அவளுக்கு இருந்ததனால்தான் அவளை நினைக்கும் போதெல்லாம் எனக்குக் கடினமான கோடைக்குப் பிறகு நல்ல மழை பெய்யும்போது உண்டாகுமே, அந்த நிரதிசயமான ஆனந்தம் உண்டாகிறது.

இவ்விதம் கண்ணுக்குக் கண்ணாய் நான் பாவித்துவந்த என் அருமைக் குழந்தையின் கதி இப்படியா போகணும்! நான் பாவி வைச்ச ஆசை பழுதாய்ப் போகணுமா! பிரும்ம தேவனுக்குக் கொஞ்சங்கூடக் கண்ணில்லாமல் போய்விட்டதே! ஆனால் பிரும்மதேவன் என்ன பண்ணுவான், மனுஷாள் செய்யும் அக்கிரமத்துக்கு?

ருக்மணிக்குப் பன்னிரண்டு வயசானதும் அவள் அப்பா அவளை நம்மூர் மணியம் ராமஸ்வாமி ஐயர் குமாரன் நாகராஜனுக்குக் கன்னிகாதானமாகக் கொடுத்தார். கல்யாணம் வெகு விமரிசையாக நடந்தது. தோழிப் பொங்கலன்னிக்கும், ஊர்கோலத்தன்னிக்கும் அவள் ஸர்வாலங்காரத்துடனும் கிராமப் பிரதஷிணம் வருவதைப் பார்த்தேன். கண்பட்டுவிடும். அத்தனை அழகாயிருந்தது! அவள் தோழிகளுக்கு மத்தியில் இருந்ததைப் பார்க்கும்போது மின்னற் கொடிகளெல்லாம் சேவித்து நிற்க மின்னரசு ஜொலிக்குமே. அந்த மாதிரியே தான் இருந்தது.

காமேசுவரையர் ருக்மிணிக்குக் கல்யாணப் பந்தலில் நிறையச் சீரும் செனத்தியும் செய்திருந்தார். ருக்மிணியின் மாமியாருக்கும் மாமனாருக்கும் ரொம்பத் திருப்தியாயிருந்தது. கல்யாணத்துக்குப் பிறகு மாமியார் அவளை அடிக்கடி அழைச்சுக் கொண்டு போய் அகத்திலேயே வைச்சுக் கொள்ளுவாள். ஆசையோடு அவளுக்குத் தலை பின்னிப் பூச்சூட்டுவாள். தன் பந்துக்களைப் பார்க்கப்போகும்போது அவளை அழைச்சுக்கொண்டு போகாமல் போகவே மாட்டாள். இப்படி சகலவிதமாகவும் ஜானகி, (அதுதான் ருக்மணி மாமியார் பேர்) தனக்கு ருக்மிணியின் பேரிலுள்ள அபினமாத்தைக் காட்டி வந்தாள். மாப்பிளை நாகராஜனும் நல்ல புத்திசாலி. அவனும் ருக்மணியின் பேரில் மிகவும் பிரியமாய் இருப்பான். கிராமத்தில் அவர்கள் இருவருந்தான் ரூபத்திலும் புத்தியிலும் செல்வத்திலும் சரியான இணை என்று நினைக்காதவர், பேசிக் கொள்ளாதவர் கிடையாது.

இப்படி மூணு வருஷ காலம் சென்றது. அந்த மூணு வருஷத்துக்குள் எத்தனை மாறுபாடுகள்! காமேசுவரையருக்குக் கையிளைச்சிப் போய்விட்டது. ரொக்க ஐவேஜியெல்லாம் ஏதோ அருபத்து நாட்டுக் கம்பெனியாம். அதில் வட்டிக்குப் போட்டிருந்தார். நம்மூர்ப் பணம் நாலுகோடி ரூபாயையும் முழுங்கிவிட்டு அது ஏப்பம் விட்டுவிடவே, காமேசுவரையர் ஒரு நாளில் ஸர்வ ஏழையாய்ப் போய்விட்டார். ருக்மணியின் தாயார் மீனாட்சியம்மாள் உடம்பிலிருந்த நகைகள் தான் அவருக்கு மிச்சம். பூர்வீக சொத்தான வீட்டையும் நிலங்களையும் வித்துத்தான் அவர் கொடுக்க வேண்டிய கடன்களைத் தீர்க்க வேண்டியாதாயிருந்தது. இப்போ குப்புசாமி ஐயர் இருக்காரே வாய்க்காங்கரையோரத்திலே, அந்த வீட்டில் வந்து அவர் குடியிருக்கலானார். மீனாட்சியும் பார்க்கிறதுக்கு மஹாலட்சுமி மாதிரி இருப்பாள். அவளுடைய சாந்தத்துக்கு எல்லையே இல்லை. எத்தனை பெரிய கஷ்டம் வந்துவிட்டதே. இருந்தாலும் அவள் மனம் கொஞ்சமேனும் இடியவில்லை. “ஏதோ இத்தனை நாள் சுகமாக வாழ்ந்தோம். யாரைக் கேட்டுக்கொண்டு ஸ்வாமி கொடுத்தார்! அவர் கொடுத்ததை அவரே எடுத்துக் கொண்டு விட்டார். இதனாலே என்ன இப்போ? அவாளும் ருக்மணியும் ஆயுஸோடு இருக்கிற வரையில் எனக்கு ஒரு குறைச்சலுமில்லை. இந்தத் தை மாஸத்திலே ருக்மிணிக்கு சாந்தி முகூர்த்தம் பண்ணப் புக்காத்துக்கு அனுப்பிவிட்டால் அப்புறம் எங்களுக்கு நிர்விசாரம். கஞ்சியோ கூழோ சாப்பிட்டுக் கொண்டு வழக்கம் போல் பகவத்தியானம் பண்ணிக் கொண்டே எங்கள் காலத்தைக் கழித்து விடுகிறோம்” என்று சொல்லுவாள். ஐயோ பாவம், நடக்கப் போகிற சங்கதியை அவள் எப்படி அறிஞ்சிருப்பாள்?

காமேசுவரையர் ஐவேஜியில் கொஞ்சமேனும் தேறாது என்று ஏற்பட்டது ராமஸ்வாமி ஐயருக்கு அவருடனிருந்த சிநேகம் குளிர ஆரம்பித்துவிட்டது. இதற்கு முன்னெல்லாம் அவர் காமேசுவரையர் அகத்துக்கு அடிக்கடி வருவார். வழியில் அவரைக் கண்டால் பத்து நிமிஷம் நின்று பேசாமல் போகவே மாட்டார். இப்பொழுதோ காமேசுவரையர் தூர வருகிறதைக் கண்டுவிட்டால், ஏதோ அவசர காரியமாகப் போகிறது போல இன்னொரு பக்கம் திரும்பி வேகமாகப் போய்விடுவார். இப்படி செய்பவர், அவர் வீட்டுக்கு வருவதை நிறுத்திவிட்டார் என்று நான் சொல்லாமலே நீங்கள் நினைத்துக் கொண்டுவிடுவீர்கள். அவர் சம்சாரம் ஜானகியும் அதே மாதிரி மீனாட்சியம்மாளிடம் நெருங்குவதை நிறுத்திவிட்டாள். ஆனாள் இதையெல்லாம் மீனாட்சியம்மாளும் காமேசுவரையரும் ஒரு பொருட்டாக நினைக்கவில்லை. செல்வமுள்ளபோது, உறவு கொண்டாடுகிறது. அது போய் விட்டபோது வேத்து மனுஷாள் போலப் போய் விடுகிறது. இதெல்லாம் ஒரு சிநேகத்தோடு சேர்த்தியா?

ஆனால் அவர்கள் ருக்மிணி விஷயத்திலுங்கூட வேத்துமை பாராட்ட ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். அறுபத்து நாட்டு உடைகிறதற்கு முந்தி சில மாதங்களாக ஜானகி பிரதி வெள்ளிக்கிழமையும் சாப்பிடானதும், ருக்மணியை அழைத்துக்கொண்டு வரும்படி வேலைக்காரியை அனுப்பி விடுவாள். அன்னைக்கு, அவளுக்குத் தலை பின்னி, மைச்சாந்திட்டு, சிங்காரிச்சு, அகிலாண்டேசுவரி கோவிலுக்குக் கூட்டிக்கொண்டு போய்த் தரிசனம் பண்ணிட்டு, அன்னைக்கு ராத்திரி முழுவதும் தங்கள் அகத்திலேயே வைத்துக் கொண்டிருந்து அடுத்தநாள் காலமேதான் அவளை அகத்துக்கு அனுப்புவாள். ஆனால் அறுபத்துநாட்டில் போனது போனதுதான் என்று ஏற்பட்டுவிட்ட பிறகு வந்த முதல் வெள்ளிக் கிழமையன்னைக்கே, “எனக்கு ஆத்தில் இன்னைக்கு ரொம்ப வேலையாக இருக்கும்” என்றாள். அடுத்த வெள்ளிக்கிழமை முதல் அவ்விதம் சொல்லியனுப்புவதைக் கூட நிறுத்திவிட்டாள். இது மீனாட்சிக்கும் காமேசுவரையருக்கம் மிகுந்த துக்கத்தைத் தந்தது. ருக்மிணியும், நம்மை இவ்வளவு இளக்காரம் செய்கிறாள் பார்த்தாயா நம்ப மாமியார் கூட என்று மிகவும் வருத்தப்பட்டாள்.

இப்படி கொஞ்ச நாளாச்சு. ஊரெல்லாம் குசுகுசு என்று பேசிக் கொண்டிருப்பார்கள். எல்லா ரகசியங்களும் குளத்தங்கரையிலேதான். ஆனால் அரை வார்த்தையுங் குறை வார்த்தையுமாகத்தான் என் காதில் விழுமேயொழிய முட்ட முழுக்க ஒரு பேச்சும் எனக்கு எட்டாது. ஊரிலே இப்படி எப்போதும் இருந்ததில்லை. எனக்கு மனசு குறுகுறுத்துக் கொண்டேயிருந்தது. என்னவோ கெடுதலுக்குத்தான் இத்தனை ரகசியம் வந்திருக்கிறது என்று எனக்கு அப்பொழுதே தோன்றிவிட்டது. ஆனால் யாருக்கு, என்ன, என்று மாத்திரம் தெரியவில்லை.

கடைசியாக அப்படியும் இப்படியுமாய், அத்தையும் இத்ததையும் கூட்டிச் சேர்த்துப் பார்க்கப் பார்க்க, கொஞ்சங் கொஞ்சமாய்ச் சமாசாரம் என் மனசுக்கு அத்துப்படியாச்சு. ராமஸ்வாமி ஐயரும் ஜானகியும் ருக்மிணியை வாழாதே பண்ணிவிட்டு நாகராஜனுக்கு வேறு கல்யாணம் செய்து வைக்க நிச்சயித்து விட்டார்கள்! என்ன பண்ணுவேன்! என் மனசு இடிஞ்சு போய்விட்டது. குழந்தை ருக்மிணியைத் தள்ளிவைக்கத் துணியுமா மனுஷாளுக்கு? அடிப்பாவி! உன்னைப் போலே அதுவும் ஒரு பெண்ணில்லையா! என்ன பண்ணித்து அது உன்னை! அதைக் கண்ணாலே பார்த்தால் கல்லும் இரங்குமே! கல்லையும் விட அழுத்தமா உன் நெஞ்சு! காமேசுவரையருக்கும் மீனாட்சிக்கும் முகத்திலே ஈ ஆடாது, எனக்கே இப்படி இருந்தபோது, பெத்த தாயார் தகப்பானாருக்குக் கேட்கணுமா?

இனிமேல் நாகராஜனைப் பற்றி ஏதாவது நம்பிக்கை வைத்தால்தான் உண்டு! அவன் பட்டணத்தில் படித்துக் கொண்டிருந்தான். மார்கழி பிறந்துவிட்டது. அவன் வருகிற நாளை எண்ணிக்கொண்டே இருந்தேன். கடைசியாக வந்து சேர்ந்தான். வந்த அன்னைக்குக் காலமே அவன் முகத்தில் சிரிப்பும் விளையாட்டுமாக இருந்தது. சந்தோஷம் மாறி வேறாகி விட்டது. தாயார் தகப்பனார் அவன் மனதைக் கலைக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். நாளுக்கு நாள் முகத்தில் கலக்கம் அதிகரித்துக் கொண்டே வந்தது. கரைப்பார் கரைச்சால் கல்லுங் கரையும் என்பார்கள். அவன் கலங்கின முகத்தைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் எனக்கு வயித்திலே பகீர் என்னும். இனிமேல் ஏது? இந்த ஆசை இருந்தது. அதுவும் போய்விட்டது. ருக்மிணியின் கதி அதோகதிதான் என்று நினைத்துவிட்டேன்.

தை பிறந்தது. வெளிப்படையாகப் பேச ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். ஏதோ கிழக்கத்திப் பெண்ணாம். தகப்பானருக்கு நாலு லட்ச ரூபாய்க்கு பூஸ்திதியாம். பிள்ளை கிடையாதாம். இந்தப் பெண்ணைத் தவிர இன்னும் ஒரே ஒரு பெண்தானாம். காலாக்கிரமத்தில் ராமஸ்வாமி ஐயர் குடும்பத்துக்கு இரண்டு லட்ச ரூபாய் சொத்துச் சேர்த்துவிடுமாம். இதெல்லாம் எனக்குக் கர்ணகடூரமாக இருக்கும். ஆனால் என்ன செய்கிறது? தலைவிதியே என்று கேட்டுக் கொண்டிருப்பேன்.

இந்தப் பேச்சுப் புறப்பட்டது முதல், மீனாட்சி பகலில் வெளியிலேயே வருகிறதில்லை. சூரியோதயத்து முன்னேயே குளத்துக்கு வந்து ஸ்நானம் செய்துவிட்டுத் தீர்த்தம் எடுத்துக் கொண்டு போய்விடுவாள். அவள் முகத்தைப் பார்த்தால் கண்றாவியாயிருக்கம். சரியான தூக்கமேது? சாப்பாடேது? ஓஹோ என்று வாழ்ந்துவிட்டு, இந்தக் கதிக்கு ஆளானோமே என்கிற ஏக்கம் அவள் அழகை அழித்துவிட்டது. வீடுவாசல் போய்விட்டதே என்றாவது, நகை நட்டெல்லாம் போய், வெறும் உரிசல் தாலியை மாத்திரம் கட்டிக் கொண்டிருக்கும் படியாகிவிட்டதே என்றாவது அவள் வருத்தப்படவில்லை. கிளி போல் குழந்தை அகத்திலிருக்க, ஜானகி அதன்பேரில் கொஞ்சமேனும் இரக்கம் வைக்கமால் கண்ணுக்கெதிராகவே பிள்ளைக்கு வேறு விவாகம் பண்ணி வைக்க நினைத்துவிட்டாள் பார்த்தாயா என்னும் ஏக்கந்தான் அவளுக்கு இரவு பகலெல்லாம். அவள் முகத்தைப் பார்த்தால் ஜானகிக்குக் கூட மனசு உருகிப் போய்விடும். ஆனால் ராணி, அவளெங்கே பார்ப்பாள்!

அப்போதெல்லாம் ருக்மிணி எப்படி இருந்தாளோ, என்ன நினைத்தாளோ, எனக்கொண்ணுந் தெரியாது. அறியாத குழந்தை அது என்ன நினைத்திருக்குமோ! ஒருவேளை மாமியார் நம்மைக் கட்டோடே கெடுத்துவிடமாட்டாள் என்று நினைத்தாளோ? அல்லது மாமியார் என்ன நினைத்தாலும், நாகராஜன் சம்மதிக்கமாட்டான் என்று நினைத்தாளோ? இன்னும் முட்ட முழுக்க ஐந்து வருஷமாகவில்லையே அவர்களிருவரும் ஜோடியாய் நம்ம குளத்தங்கரையில் விளையாடி! கல்யாணமான பிறகும் கூட ஒருவருக்குந் தெரியாமல் எத்தனை தடவை பார்த்துப் பழைய நாள் போலவே அன்பும் ஆதரவுமாக நாகராஜன் அவளோடு பேசியிருக்கிறான்! அவன் கைவிடமாட்டான் என்றேதான் ருக்மிணி நினைத்திருப்பாள்.

ஆனால் நாளாக ஆக நாகராஜனுடைய கல்யாணப் பேச்சு முத்திக்கொண்டே வந்தது. நாகராஜன் மனதில் மாத்திரம் இன்னது இருக்கிறது என்று யாருக்கும் தெரியாது. பட்டணத்திலிருந்து வந்த அன்று, மாமனாரையும் மாமியாரையும் நமஸ்காலம் செய்வதற்காக அகத்துக்கு வந்தானே அவ்வளவுதான். பிறகு ருக்மிணியை அவன் ஸ்மரித்தான் என்பதற்கு எள்ளளவு கூட அடையாளமில்லை. ஆனால் முகத்தை விட்டு முதனாள் போன உல்லாஸக்குறி மறுபடியும் திரும்பி வரவேயில்லை. யாருடனும் பேசாமல் எப்பொழுதும் சுளித்த முகமாயிருப்பான்.

கடைசியாக நாள் வைத்தாகிவிட்டது. பெண் அகத்துக்காரர் வந்து லக்கினப் பத்திரிகையும் வாசித்துவிட்டுப் போய்விட்டார்கள். ஐயோ! அன்னைக்கு மேளச் சத்தத்தைக் கேட்க என் பஞ்சப் பிராணனும் துடித்தது. காமேசுவர ஐயருக்கு எப்படி இருந்திருக்குமோ! மீனாட்சிக்கு மனசு எப்படித் துடித்ததோ! ருக்மிணி எப்படிச் சகித்தாளோ? எல்லாம் ஈசுவரனுக்குத்தான் தெரியும்.

நாகராஜனுக்குக் கூட துளி இரக்கம் பச்சாத்தாபமில்லாமற் போய்விட்டது, பார்த்தையா என்று நான் அழாத நாள் கிடையாது. சில வேளைகளில், இப்படியெல்லாம் பண்ணினால் இவன் மாத்திரம் நன்றாக இருப்பானா என்று கூடச் சொல்லிவிடுவேன். இப்படி என் மனசு தளும்பித் தத்தளித்துக் கொண்டிருக்கிறபோது ஒரு நாள் வயித்திலே பால் வார்த்தாப்போல ஒரு சங்கதி என் காதில் விழுந்தது. நாகராஜனோடு கூடப் படித்துக் கொண்டு இருந்தவனாம் ஸ்ரீநிவாசன் என்ற ஒரு பையன். அவன் நாகராஜனைப் பார்க்கிறதற்கென்று வந்தான். அவர்களுக்கெல்லாம் ரகசியமாகப் பேச இடம் வேறெங்கே? நம்ம குளத்தங்கரைதானே?

ஒரு நாள் சாயங்காலம் ஏழெட்டு மணிக்கு எல்லோரும் போய்விட்ட பிறகு இவர்கள் இரண்டு பேரும் இங்கே வந்தார்கள். ஸ்ரீநிவாசன் ரொம்ப நல்லவன். அவன் ஊர் ஐம்பது அறுபது கல்லுக்கந்தண்டை இருக்கிறது. நாகராஜன், பெண்டாட்டி இருக்க, வேறு பெண்ணை கல்யாணம் பண்ணக் கொள்ளப் போகிறான் என்று யாரோ அவனுக்கு எழுதி விட்டார்களாக்கும். உடனே தபால் வண்டி மாதிரி ஓடிவந்து விட்டான். குளத்தங்கரைக்கு வந்ததும், தான் கேள்விப்பட்டதைச் சொல்லி இதெல்லாம் வாஸ்தவம்தானா என்று அவன் நாகராஜனைக் கேட்டான். நாகராஜனும், “அம்மாவும் அப்பாவும் சேர்ந்து நிச்சயம் செய்துவிட்ட போது நான் மாட்டேன் என்று சொன்னால்தான் தீரப் போகிறதா? தவிர, பெண்ணும் லட்சணமாக இருக்கிறதாம். அவள் தகப்பனார், லட்ச ரூபாய் ஆஸ்தி அவள் பேருக்கு எழுதி வைத்திருக்கிறாராம். அவருக்குப் பிற்காலத்தில் இன்னொரு லட்ச ரூபாய் சொத்துச் சேருமாம். இப்படி தானே வருகிற சீதேவியை எதற்கு வேண்டாமென்று சொல்லுகிறது?” என்று சொன்னான்.

இந்த வார்த்தையெல்லாம் சொல்லும்போது ஸ்ரீநிவாசன் முகம் போன போக்கை என்ன என்று சொல்லுவது? நாகராஜன் நிறுத்தினதும் அரைமணி தேசகாலம் ஸ்ரீநிவாசன் அவனுக்கு, “எத்தனை லட்சந்தான் வரட்டுமே, ஒரு பெண் பாவத்தைக் கட்டிக் கொள்ளலாமா? கல்யாணப் பந்தலில் மந்திர ரூபமாகச் செய்த பிரமாணத்தையெல்லாம் அழித்துவிடலாமா?” என்று நானாவிதமாய்த் தர்மத்தையும் நியாயத்தையும் எடுத்துச் சொல்லி, கல்லும் கரையும்படியாக ருக்மிணிகாகப் பரிஞ்சு பேசினான். அவன் நன்றாக இருக்க வேணும். க்ஷேமமாக இருக்க வேணும், ஒரு குறைவுமில்லாமல் வாழ வேணும் என்று நிமிஷத்துக்கு நிமிஷம் நான் வாழ்த்திக்கொண்டே இருந்தேன்.

ஆனால் அவன் பேசியானதும் நாகராஜன் அவனைப் பார்த்து, “ஸ்ரீநிவாசா, உன்னிடம் இதுவரை சொன்னதெல்லாம் விளையாட்டாக்கும். நான் காசுக்காக இவ்வளவு அற்பமாகப் போய்விடுவேன் என்று நினைக்கிறாயா? நான் யாருக்கும் தெரியமால் வைத்துக் கொண்டிருக்க வேணும் என்றிருந்தேன். ஆனால் எப்போ இவ்வளவு தூரம் பேசிவிட்டோமோ, இனிமேல் உனக்குத் தெரியாமல் வைக்கிறதில் காரியமில்லை என்று நினைத்துவிட்டேன். ஆனால் ஒன்று மாத்திரம் இதை நீ யாருக்கும் சொல்லக்கூடாது, இவர்களெல்லாம் ஆரியத்தன்மையை விட்டு மிலேச்சத்தனமாய் நடக்க உத்தேசித்திருக்கிறபடியால், இவர்களை நன்றாக அவமானம் செய்துவிட வேண்டியதென்று நிச்சயித்துவிட்டேன். நான் எத்தனை மறுத்தும் அப்பாவும் அம்மாவும் ஒரே பிடிவாதமாக இருக்கிறார்கள. ஆகையால் மன்னார்கோவிலுக்கே போகிறேன். அங்கே போயும் மாட்டேனென்றே சொல்லுவேன். ஆனால் கட்டாயப்படுத்தத்தான் போகிறார்கள். முகூர்த்தப் பந்தலிலும் உட்காருவேன். ஆனால் என்ன இருந்தாலும் திருமங்கலியத்தில் நான்தானே முடிச்சப் போடவேணும்? வேறு ஒருவரும் போட முடியாதே. அந்த சமயத்தில் கண்டிப்பாக மாட்டேனென்று சொல்லிவிடப் போகிறேன். எல்லோரும் இஞ்சி தின்ற குரங்கு போலே விழிக்கட்டும். ருக்மிணியைத் தொட்ட கையினாலே இன்னொரு பெண்ணையும் நான் தொடுவேன் என்றிருக்கிறாயா?” என்று சொல்லி முடித்தான்.

“ஆனால் நீ விவாகத்துக்கென்று போகும் காலத்தில், ருக்மிணி, அவள் அப்பா அம்மா மனதெல்லாம் எப்படியிருக்கும் என்று யோசித்துப் பார்த்தாயா?” என்று ஸ்ரீவாசன் கேட்டான். அதற்கு நாகராஜன், “யோசித்தேன். ஆனால் எல்லாம் போய்விட்டதென்று அவர்கள் நிராசையாய்த் தவித்துக் கொண்டிருக்கும் சமயத்தில், திடீரென்று நான் ஓடிவந்து மாமியார் மாமனாரை வணங்கி, துயரப்படாதீர்கள்! என் ருக்மிணியை நான் ஒரு நாளும் கைவிட மாட்டேன்! பணத்தாசை பிடித்தவர்கனையெல்லாம் மணப் பந்தலில் மானபங்கம் செய்துவிட்டு இங்கே வந்துவிட்டேன் என்று நான் சொல்லும் காலத்தில் அவர்களுக்கு எத்தனை ஆனந்தமாக இருக்கும்! அதைப் பார்த்து அனுபவிக்க விரும்புகிறேன்” என்றான்.

“அந்த நாள் வரையில் அவர்கள் மனசு எப்படி அடித்துக் கொண்டிருக்கும்? நினைத்துப் பார்” என்றான் ஸ்ரீநிவாசன். அதற்கு நாகராஜன், “இன்னும் ஐந்து நாளில்லை. இன்று வெள்ளிக்கிழமை, ஞாயிற்றுக்கிழமை இவ்விடமிருந்து எல்லோரும் புறப்படப் போகிறோம். அடுத்த நாள் முகூர்த்தம் அன்றைக்கே புறப்பட்டு அடுத்த நாள் காலையில் இங்கே திரும்பிவிடுவேன். இத்தனை நாள் பொறுக்க மாட்டார்களா?” என்றான். “என்னவோ அப்பா, எனக்கு இது சரியில்லை என்று தோன்றுகிறது” என்று ஸ்ரீநிவாசன் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே இருவரும் நகர ஆரம்பித்து விட்டார்கள். எனக்கு மேலே ஒன்றும் கேட்கவில்லை.

அன்னைக்கு ராத்திரியெல்லாம் எனக்குத் தூக்கமே வரவில்லை. பார்த்தையா, நாகராஜனை வையக்கூட செய்தேனே பாவி, “அவனைப் போலே ஸத்புத்திரன் உண்டா உலகத்திலே” என்று சொல்லிக்கொண்டேன். இனிமேல் பயமில்லை. அஞ்சு நாளென்ன, பத்து நாளென்ன? நாகராஜன் பிடிவாதக்காரன். சொன்னபடியே செய்துவிடுவான். ருக்மிணிக்கு இனிமேல் ஒரு குறைச்சலுமில்லையென்று பூரித்துப் போய்விட்டேன்.

ஞாயிற்றுக்கிழமை. இவர்களெல்லாம் மன்னார் கோவிலுக்குப் புறப்படுகிறார்களென்று ஊரெல்லாம் அல்லோலகல்லோலப்பட்டது. ராமஸ்வாமி ஐயரையும் ஜானகியையும் வையாதவர்கள் கிடையாது. ஆனால் அவர்களைக் கூப்பிட்டு நல்ல புத்தி சொல்லுவதற்கு மாத்திரம் ஒருவரும் இல்லை. அப்படியே யாரேனும் சொன்னாலும் அவர்கள் கட்டுப்படுகிறவர்களும் இல்லை.

அவர்கள் புறப்படுகிற அன்னைக்கு ஊரிலிருந்து கண்ணாலே பார்த்தால் இன்னுங் கொஞ்சம் வயித்தெரிச்சல் தானே அதிகமாகுமென்று நினைத்து, காமேசுவரையாரும் மீனாட்சியும் சனிக்கிழமை மத்தியானமே புறப்பட்டு மணப்பாறைக்குப் போய்விட்டார்கள். அகத்தில் ருக்மிணிக்கு அவள் அத்தை சுப்புலட்சுமி அம்மாள் தான் துணை.

சனிக்கிழமை ராத்திரியாச்சு. ஊரடங்க ஆரம்பித்துவிட்டது. ஒன்பது ஒன்பதரை மணி இருக்கும். நாகராஜன் தனியாகக் குளத்தங்கரைக்கு வந்தான். வந்து வேப்பமரத்தடியில் உட்கார்ந்து கொண்டு ஏதோ யோசித்துக் கொண்டிருந்தான். சில நாழிக்கெல்லாம் தூரத்தில் ஒரு பெண் உருவம் தென்பட்டது. அது குளத்தங்கரைப் பக்கம் வந்து கொண்டிருந்தது. ஆனால் அடிக்கொரு தடவை பின்பக்கம் பார்த்துக்கொண்டே வந்து, கடைசியாக நாகராஜன் உட்கார்ந்து கொண்டிருந்த இடத்தில் வந்து நிற்கும்போதுதான் அது ருக்மிணி என்று நான் அறிந்து கொண்டேன். எனக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டது. ஆனால் உடனே தெளிஞ்சு கொண்டு என்ன நடக்கிறது பார்க்கலாம் என்று கண்ணைத் துடைத்துக் கொண்டு உன்னிப்பாய்க் கவனிக்கலானேன்.

ஐந்து நிமிஷம் வரையில் நாகராஜன் கவனிக்கவேயில்லை. ஆழ்ந்த யோசனையில் இருந்தான். ருக்மிணி அசைவற்று அப்படியே நின்று கொண்டிருந்தாள்.

எதேச்சையாய் நாகராஜன் தலையைத் தூக்கினான். ருக்மிணியைப் பார்த்தான். பார்த்ததும் அவனும் திடுக்கிட்டுப் போய்விட்டான். ஆனால் உடனே நிதானித்துக் கொண்டு, “ருக்மிணி, இத்தனை நாழிகைக்கு மேலே தனியாக இங்கே வரலாமோ நீ?” என்று கேட்டான். “நீங்கள் இருக்கிற இடத்தில தனியாக நான் இருக்க வேண்டிய நாள் இன்னும் வரவில்லையே!” என்று பதில் சொல்லிவிட்டு ருக்மிணி நின்றாள். இரண்டு பேர் மனதும் குழம்பிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் எப்படி ஆரம்பிக்கிறது, என்ன பேசுகிறது என்று அவர்களுக்கு ஒன்றும் தோன்றவில்லை.

கடைசியில் நாகராஜன், “இந்த வேளையில் நாம் இங்கேயிருப்பது தெரிந்தால் ஊரில் ஏதாவது சொல்லுவார்கள். வா, அகத்துக்குப் போய்விடலாம்” என்றான். அதற்கு ருக்மிணி, “உங்களிடத்தில் சில வார்த்தைகள் சொல்ல வேணுமென்று இந்த ஒரு மாதமாய்ப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். இன்னைக்குத்தான் நேர்ந்திருக்கிறது. அதைச் சொல்ல உத்தரவு கொடுக்க வேணும்” என்றாள். “சொல்லேன்” என்று நாகராஜன் சொல்ல, ருக்மிணி பேசலானாள். “எனக்கு உங்களிடத்தில் என்ன சொல்லுகிறது என்று தெரியவில்லை. இந்த மூணு மாசமாய் மனசு படுகிற பாடு அந்த அகிலாண்டேசுவரிக்குத்தான் தெரியுமே ஒழிய மனுஷியாளுக்குத் தெரியாது. நீங்கள் பட்டணத்திலேயிருந்து வந்தவுடன் என் கலக்கமெல்லாம் போய்விடும் என்றிருந்தேன். மாமாவும் மாமியும் என்ன செய்தாலும் நீங்களும் என்னைக் கைவிட்டுவிட்டால் அப்புறம் எதை நம்பிக்கொண்டு நான் வாழ்வேன்? வேலியே பயிரை அழித்துவிட ஆரம்பித்தால் பயிரின் கதி என்னவாகும்? இது வரையில் நடந்ததெல்லாம் என் மனசை உடைத்துவிட்டது. நீங்கள் அதைச் சேர்த்து வைத்தால் உண்டு, இல்லையானால் என் ஆயுசு இவ்வளவுதான், அதில் சந்தேகமில்லை.”

இந்த வார்த்தையைப் பேசும் போது ருக்மிணியின் கண்களில் ஜலம் வந்துவிட்டது. அத்தோடு நின்றுவிட்டாள். நாகராஜன் பேசவில்லை. ருக்மணியும் சில நாழி வரைக்கும் பார்த்துவிட்டு, “நாளைக்குப் பயணம் வைத்திருக்காப் போலிருக்கிறதே, நீங்கள் போகத்தானே போகிறீர்கள்?” என்று கேட்டாள். கொஞ்ச நாழி யோசித்துவிட்டு நாகராஜன் “ஆமாம், போகலாம் என்றுதான் இருக்கிறேன்” என்றான். அப்படி அவன் சொன்னதும் ருக்மணிக்கு நெஞ்சை அடைத்துக்கொண்டு துக்கம் வந்துவிட்டது. உடம்பு கிடுகிடு என்று நடுங்கியது. கண்ணில் ஜலம் ததும்பிவிட்டது. ஆனால் பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு அதையெல்லாம் வெளியில் காட்டிக் கொள்ளாமல் “அப்படியானால் நீங்கள் என்னைக் கைவிட்டு விட்டீர்கள்தானே?” என்று கேட்டாள். அதற்கு நாகராஜன், “உன்னை நான் கைவிடுவேனா ருக்மிணி? ஒரு நாளும் விடமாட்டேன். ஆனால் அம்மா அப்பாவைத் திருப்தி பண்ணி வைக்க வேண்டியதும் கடமைதானே? அதற்காகத்தான் அவர் பேச்சைத் தட்டாமல் புறப்படுகிறேன். ஆனால் நீ கவலைப்படாதே, உன்னை ஒருநாளும் தள்ளிவிட மாட்டேன்” என்றான். ருக்மிணிக்குப் பொறுக்கவில்லை. “நீங்கள் மறுவிவாகம் பண்ணிக் கொண்டுவிடுகிறது! நான் கவலைப்படாமலிருக்கிறது! என்னை ஒரு நாளும் கை விடமாட்டீர்கள்! ஆனால் அம்மா அப்பா சொல்லுகிறதை இது விஷயத்தில் தட்டமாட்டீர்கள்! நான் சொல்லக் கூடியது இனிமேல் என்ன இருக்கு? என் கதி இத்தனைதானாக்கும்!” என்று சொல்லிக்கொண்டு அப்படியே உட்கார்ந்துவிட்டாள்.

நாகராஜன் ஒன்றும் பேசவில்லை. கல்யாணத்தை நிறுத்திவிடுகிறேன் என்கிற ஒரு வார்த்தையைத் தவிர வேறே எந்த வார்த்தை சொன்னால் தான் ருக்மிணியின் மனதைத் தேத்தலாம்? அந்த வார்த்தையை இப்போது சொல்லவோ அவனுக்கு சம்மதமில்லை. ஆகையால் அவன் வாயால் ஒண்ணும் பேசாமல் தன் மனதிலுள்ள அன்பையும் ஆதரவையும் சமிக்கினையினால் மாத்திரம் அவளுக்கு ஒரு மாதிரி காட்டினான். அவள் கையைத் தன்னுடைய கைகளால் வாரி எடுத்து மடியில் வைத்துக் கொண்டு மிருதுவாய்ப் பிடித்தான். குழந்தையைத் தட்டி கொடுத்துத் தேத்துவது போல், முதுகில் ஆதரவோடு தடவினான். அப்பொழுது அவள் தலைமயிர் அவன் கையில் பட்டது. உடனே திடுக்கிட்டுப் போய், “என்ன ருக்மிணி, தலை சடையாய்ப் போய்விட்டதே, இப்படித்தானா பண்ணிக் கொள்ளுகிறது? உன்னை இந்த அலங்கோலத்தில் பார்க்க என் மனசு சகிக்கவில்லையே! எங்கே, உன் முகத்தைப் பார்ப்போம்! ஐயோ, கண்ணெல்லாம் செக்கச் செவேர் என்று சிவந்து போயிருக்கிறதே! முகத்தின் ஒளியெல்லாம் போய்விட்டதே! என் கண்ணே இப்படி இருக்காதே, உன்னை நான் கைவிடமாட்டேன் என்று சத்தியமாய் நம்பு. உன் மனசில் கொஞ்சங்கூட அதைரியப்படாதே. என் ஹிருதயபூர்வமாகச் சொல்லுகிறேன். எனக்குப் பொறுக்கவில்லை உன்னை இந்த ஸ்திதியில் பார்க்க, சின்ன வயது முதல் நாமிருந்த அன்னியோன்யத்தை மறந்துவிட்டேன் என்று கனவில் கூட நீ நினையாதே. வா, போகலாம், நாழிகையாகிவிட்டது. இனிமேல் நாம் இங்கே இருக்கக்கூடாது” என்று சொல்லி முடித்தான்.

ருக்மிணி எழுந்திருக்கவில்லை. ஏக்கம் பிடித்தவள் போல் உட்கார்ந்திருந்தாள். அதைப் பார்த்ததும் நாகராஜனுக்குக் கண்ணில் ஜலம் ததும்பிவிட்டது. அந்தச் சமயத்தில் தன் மனதிலுள்ள ரகசியத்தைச் சொல்லித்தான் விடலாமே என்று அவன் புத்தியில் தோன்றியது போலிருந்தது. அவனுடைய விளையாட்டுத்தான் பெரிதாய்ப் பட்டது. ஆகையினாலே அதை மாத்திரம் அவன் வாய்விடவில்லை. ஆனால் அவனுக்குத்தான் எப்படித் தெரியும், இப்படியெல்லாம் வரும் என்று? அத்தனை வயசாகி எனக்கே தெரியவில்லையே, அந்தச் சமயத்திலே, அவனுக்கு எங்கே தெரிந்திருக்கப் போகிறது குழந்தைக்கு?

அப்படி நினைத்துப்போய் உட்கார்ந்திருந்த ருக்மிணியை நாகராஜன் மெல்லப் பூத்தாப் போலே தூக்கி மார்போடே அணைத்துக் கொண்டு, “என்ன ஒன்றும் பேசமாட்டேன் என்கிறாயே ருக்மிணி. நான் என்ன செய்யட்டும்?” என்ற கருணையோடு இரங்கிச் சொன்னான். ருக்மிணி தலை நிமிர்ந்து அவனை ஏறிட்டுப் பார்த்தாள். அந்தப் பார்வையின் குறிப்பை உங்களுக்கு எப்படிச் சொல்லுவேன்? பிரவாகத்தில் அகப்பட்டுக் கை அலுத்துப் போய் ஆத்தோடு போகிற ஒருவனுக்கு தூரத்தில் கட்டை ஒன்று மிதந்து போவது போலே தென்பட, அவனும் பதைபதைத்துக் கொண்டு ஆசையும் ஆவலுமாய் அதன் பக்கம் நீந்திக் கொண்டு போய், அப்பா பிழைத்தோம்டான்னு சொல்லிக்கொண்டு அதைப் போய்த் தொடும்போது, ஐயோ பாவம், அது கட்டையாக இராமல், வெறும் குப்பை செத்தையாக இருந்துவிட்டால் அவன் மனசு எப்படி விண்டுவிடும்? அவன் முகம் எப்படியாகிவிடும்? அப்படி இருந்தது ருக்மிணியின் முகமும், அந்த முகத்தில் பிரதிபிம்பித்துக் காட்டிய அவள் மனசும்.

எல்லையில்லாத துன்பம், எல்லையில்லாத கஷ்டம், அந்தப் பார்வையில் இருந்தது. அதைக் கண்டும் நாகராஜன் மௌனமாக இருப்பதைப் பார்த்து ருக்மிணி மெல்ல ஒதுங்கிக் கொண்டு “நான் சொல்லக்கூடியது இனிமேல் ஒண்ணுமில்லை. மன்னார்கோவிலுக்குப் போகிறதில்லை என்கிற வார்த்தையை நீங்கள் எனக்குச் சொல்லமாட்டேன் என்கிறீர்கள். இன்றோடு என தலைவிதி முடிந்தது. நீங்கள் எப்போது என்னை இவ்விதம் விடத் துணிந்தீர்களோ, நான் இனிமேல் எதை நம்பிக் கொண்டு யாருக்காக உயிரை வைத்துக் கொண்டிருப்பது? உங்கள் மீது எனக்கு வருத்தமில்லை. உங்கள் மனது இந்தக் காரியத்துக்குச் சம்மதியாது. என்னுடைய விதிவசம், என் அப்பா அம்மாவுடைய கஷ்டம், உங்களை இப்படியெல்லாம் செய்யச் சொல்லுகிறது. இனி மேல் ருக்மிணி என்று ஒருத்தி இருந்தாள். அவள் நம் பேரில் எல்லையில்லாத அன்பு வைத்திருந்தாள், பிராணனை விடுகிறபோது கூட நம்மையே நினைத்துக் கொண்டுதான் பிராணனை விட்டாளென்று எப்பொழுதாவது நினைத்துக் கொள்ளுங்கள். இதுதான் நான் உங்களிடம் கடைசியாகக் கேட்டுக் கொள்வது” என்று சொல்லிக் கொண்டு நாகராஜன் காலில் விழுந்து காலைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டு தேம்பித் தேம்பி அழுதாள். நாகராஜன் உடனே அவளைத் தரையிலிருந்து தூக்கியெடுத்து, “பைத்தியமே, அப்படி ஒன்றும் பண்ணி வைத்துவிடாதே, நீ போய்விட்டால் என் ஆவியே போய்விடும். அப்புறம் யார் யாரை நினைக்கிறது? மழைத்தூற்றல் போடுகிறது. வானமெல்லாம் கறுங்கும்மென்றாகிவிட்டது. இன்னும் சற்றுப்போனால் சந்தரத்தாரையாய்க் கொட்டும் போலிருக்கிறது. வா அகத்துக்குப் போகலாம்” என்று அவள் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு ரெண்டடி எடுத்துவைத்தான்.

ஆகாயத்தில் சந்திரன், நட்சத்திரம் ஒன்றும் தெரியவில்லை. எங்கே பார்த்தாலும் ஒரே அந்தகாரம். சித்தைக்கொருதரம் மேகத்தை வாளால் வெட்டுகிற போலே மின்னல் கொடிகள் ஜொலிக்கும். ஆனால் அடுத்த நிமிஷம் முன்னிலும் அதிகமான காடாந்தகாரமாகிவிடும். பூமியெல்லாம் கிடுகிடு என்ற நடுங்க ஆகாயத்தையே பிளந்துவிடும் போலே இடி இடிக்கும். காற்று ஒன்று சண்டமாருதம் போல அடித்துக் கொண்டிருந்தது.

தூரத்தில் பிரமாதமாக மழை பெய்து கொண்டிருந்த இரைச்சல் அதிகமாகவே நெருங்கிக் கொண்டு வந்தது. இந்தப் பிரளய காலத்தைப் போல இருந்த அரவத்தில் ருக்மிணியும் நாகராஜனும் பேசிக்கொண்டு போன வார்த்தைகள் என் காதில் சரிவரப்படவில்லை. அவர்களும் அகத்துப்பக்கம் வேகமாகச் சென்று கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு மின்னல் மின்னும்போது ருக்மிணி வீட்டுக்குப் போக மனமில்லாமல் பின் வாங்குவதும், ஆனால் நாகராஜன் தடுத்து முன்னால் அழைத்துச் செல்வது மாத்திரம் கண்ணுக்குத் தென்பட்டது. அவர்கள் வார்த்தையும் ஒண்ணும் ரெண்டுமாகத்தான் என் காதில் பட்டது. “…பிராணன் நிற்காது… அம்மாவுடைய ஹிருதயம் திருப்தி… வெள்ளிக்கிழமை காலமே… ஸ்திரீகளின்… உடைந்துவிடும்… சொல்லாதே… கொடுத்து வைத்துதானே… அந்தப் பெண்ணையாவது நன்றாய் வைத்துக் கொள்ளுங்கள்… மனப்பூர்த்தியாக வாழ்த்துகிறேன்… அன்றைக்குத் தெரிந்து கொள்ளுவாய்… கடைசி நமஸ்காரம்… வரையில் பொறுத்துக் கொள்…” இந்த வார்த்தைகள்தான் இடி முழக்கத்திலும் காற்றின் அமலையிலும் மழை இரைச்சலிலும் எனக்குக் கேட்டது. மழை தாரைதாரையாகக் கொட்ட ஆரம்பித்துவிட்டது. ருக்மிணியும் நாகராஜனும் என் கண்ணுக்கு மறைந்து போய்விட்டார்கள்.

ஆச்சு, அடுத்த நாள் காலமே விடிந்தது, மழை நின்றுவிட்டது.

ஆனால் ஆகாயத்திலே தெளிவு வரவில்லை. மேகங்களின் கருக்கல் வாங்கவில்லை. காற்று, ஸமாதானஞ் செய்ய மனுஷியாள் இல்லாத குழந்தை போல ஓயாமல் கதறிக்கொண்டேயிருந்தது. என் மனசிலும் குழப்பம் சொல்லி முடியாது. எப்படி நிதானித்துக் கொண்டாலும் மனசுக்குச் சமாதானம் வரவில்லை. என்னடா இது, என்னைக்கும் இல்லாத துக்கம் இன்னைக்கு மனசில் அடைத்துக் கொண்டுவருகிறது.

காரணம் ஒண்ணும் தெரியவில்லையே என்று நான் எனக்குள் யோசித்துக் கொண்டேயிருக்கும் போது மீனா, “என்னடியம்மா, இங்கே ஒரு புடவை மிதக்கிறது?” என்று கத்தினாள். உடனே பதட்டம் பதட்டமாய் அந்தப் பக்கம் திரும்பினேன். குளத்திலே குளித்துக் கொண்டிருந்த பெண்களெல்லோரும் அப்படியே திரும்பிப் பார்த்தார்கள். பார்த்துவிட்டு என்னவோ காதோடு காதாய் ரகசியம் பேச ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். எனக்குப் பஞ்சப் பிராணனும் போய்விட்டது. புடவையைப் பார்த்தால் காமாஷியம்மாள் புடவை போல் இருந்தது. சரி, அம்மா அப்பா தலையிலே கல்லைக் தூக்கிப் போட்டுவிட்டு ருக்மிணிதான் மறுபடியும் வந்து குளத்திலே விழுந்துவிட்டாள் என்று நினைத்தேன். அதுதான் தெரியும். அப்படியே மூர்ச்சை போய்விட்டேன்.

அப்புறம் சித்த நாழி கழித்து எனக்குப் பிரக்ஞை வந்தது. அதற்குள்ளே குளத்தங்கரையெல்லாம் கும்பலாய்க் கூடிப் போய்விட்டது. ஜானகியையும் ராமசுவாமி ஐயரையும் வையாதவர் இல்லை. இனிமேல் வைதாலென்ன, வையாதே போனாலென்ன? ஊரின் சோபையையும் தாயார் தகப்பனார் ஜீவனையும், என்னுடைய சந்தோஷத்தையும் எல்லாம் ஒண்ணாய்ச் சேர்த்துக் கட்டிக் கொண்டு ஒரு நிமிஷத்தில் பறந்து போய்விட்டாளே என் ருக்மிணி! கீழே அந்த மல்லிகைக்கொடி ஓரத்திலேதான் அவளை விட்டிருந்தார்கள். எத்தனை தடவை அந்த மல்லிகை மொக்குகளைப் பறித்திருக்கிறாள் அவள் பொன்னான கையாலே! குளத்தங்கரையெல்லாம், அவள் குழந்தையாயிருக்கிறபோது அவள் பாதம் படாத இடம் ஏது, அவள் தொடா மரமேது, செடியேது! ஐயோ, நினைக்க மனம் குமுறுகிறது. அந்த அழகான கைகள், அந்த அழகிய பாதங்கள், எல்லாம் துவண்டு, தோஞ்சு போய்விட்டன. ஆனால் அவள் முகத்தின் களை மாத்திரம் மாறவே இல்லை. பழைய துக்கக் குறிப்பெல்லாம் போய் முகத்தில் ஒருவித அத்தியாச்சரியமான சாந்தம் வியாபித்திருந்தது!

இதையெல்லாம் கொஞ்சந்தான் கவனிக்கப்போது இருந்தது. அதற்குள்ளே, “நாகராஜன் வரான், நாகராஜன் வரான்” என்ற ஆரவாரம் கூட்டத்தில் பிறந்தது. ஆமாம் நிஜந்தான். அவன்தான் தலைகால் தெரியாமல் பதைக்கப் பதைக்க ஓடி வந்து கொண்டிருந்தான். வந்துவிட்டான். மல்லிகைச் செடியண்டை வந்ததும், கும்பலையாவது, கும்பலில் இருந்த தாயார் தகப்பனாரையாவது கவனிக்காமல், “ருக்மிணி, என்ன பண்ணிவிட்டாய் ருக்மிணி!” என்று கதறிக்கொண்டு கீழே மரம் போல சாய்ந்துவிட்டான். கூட்டத்தில் சத்தம் கப் என்று அடங்கிப்போய்விட்டது. எல்லோரும் நாகராஜனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

ரொம்ப நாழி வரைக்கும் அவன் தரையில் மூர்ச்சை போட்டே கிடந்தான். ராமசுவாமி ஐயர் பயந்து போய் அவன் முகத்திலே ஜலத்தைத் தெளித்து, விசிறியால் விசிறிக்கொண்டிருக்கையில் அவனுக்குக் கடைசியாய் பிரக்ஞை வந்தது. கண்ணை முழித்தான். ஆனால் தகப்பனாரிடத்திலே ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை. ருக்மிணியின் உயிரற்ற சரீரத்தைப் பார்த்து, “என்னுடைய எண்ணமத்தனையும் பாழாக்கிவிட்டு ஜூலியெத் மாதிரி பறந்தோடிப் போய்விட்டாயே ருக்மிணி! ஸ்ரீநிவாசன் சொன்னது சரியாய்ப் போய்விட்டதே! பாவி என்னால்தான் நீ உயிரை விட்டாய், நான்தான் உன்னைக் கொலை செய்த பாதகன்! நேற்று நான் உன்னிடம் ரகசியம் முழுவதையும் சொல்லியிருந்தால் இந்தக் கதி நமக்கு இன்று வந்திருக்காதே! குஸும ஸத்ருசன்… ஸத்ய: பாதி ப்ரணயி ஹருதயம் என்கிற ஆழமான வாக்கியத்தை வேடிக்கையாக மாத்திரந்தான் படித்தேனேயொழிய அதன் சத்தியத்தை நான் உணரவில்லையே! இனிமேல் எனக்கென்ன இருக்கிறது? ருக்மிணி! நீயோ அவசரப்பட்டு என்னை விட்டுவிட்டுப் போய்விட்டாய். எனக்கு இனிமேல் சம்சார வாழ்க்கை வேண்டாம். இதோ சன்னியாசம் வாங்கிக் கொள்ளுகிறேன்!” என்று சொல்லிக்கொண்டே யாரும் தடுப்பதற்கு முந்தி தான் உடுத்தியிருந்த வேஷ்டியையும் உத்தரீயத்தையும் அப்படியே தாறாய்க் கிழித்துவிட்டான். அவன் தாயார் தகப்பனார் ஒருவரும் வாய் பேசவில்லை. நாகராஜனும் அவர்கள் திடுக்கிட்டதிலிருந்து சுதாரிச்சுக் கொள்ளுகிறதற்குள்ளே அவர்கள் காலில் சாஷ்டாங்கமாய் விழுந்து நமஸ்காரம் பண்ணிவிட்டு யாருடனும் பேசாமல் கௌபீனதாரியாய்ப் புறப்பட்டுப் போய்விட்டான்.

இப்படி முடிந்தது என் ருக்மிணியின் கதை! என் அருமைக் குழந்தைகளே! பெண்கள் மனசு நோகும்படி ஏதாவது செய்யத் தோணும்போது இனிமேல் இந்தக் கதையை நினைத்துப் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள். விளையாட்டுக்காகக் கூடப் பெண்ணாய்ப் பிறந்தவர்களின் மனதைக் கசக்க வேண்டாம். எந்த விளையாட்டு என்ன வினைக்குக் கொண்டு விடும் என்று யாரால் சொல்ல முடியும்?

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தமிழ் சிறுகதைகள், எழுத்துக்கள்

ஏப்ரல் 1 சிறுகதை: Gimpel the Fool

Gimpel the Fool எனக்குப் பிடித்த சிறுகதைகளில் ஒன்று. ஆனால் அது ஏன் பிடித்திருக்கிறது என்று என்னால் தெளிவாக சொல்ல முடிந்ததே இல்லை. அது தொன்மக் கதைகளின் சாயல் கொண்டிருப்பதாலா? நானும் ஓரளவு அப்பாவி, கிம்பலில் என்னையே காண்கிறேனா? நானே அப்பாவிதான் என்றாலும் கிம்பல் மீது நடத்தப்படும் குரூரமான pranks-இல் நானும் பங்கு பெற்றிருக்க முடியும் என்று உணர்வதாலா? எத்தனைதான் ஏமாந்தாலும் கிம்பலின் அடிப்படை நல்ல குணம் மாறாமல் இருப்பதாலா? ஒரு கோணத்தில் பார்த்தால் மிகவும் சிம்பிளான, குழந்தைக் கதைதான். ஆனால் எங்கோ சென்று இது என் இதயத்தை தொடுகிறது!

எழுதியவர் 1978-இல் நோபல் பரிசு வென்ற ஐசக் பாஷவிஸ் சிங்கர். 1945-இல் எழுதப்பட்டது. சிங்கர் யூதர். போலந்தில் பிறந்து அமெரிக்காவில் குடியேறியவர். யிட்டிஷ் மொழியில் மட்டுமே எழுதினார். ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தவர் 1976-இல் நோபல் பரிசு வென்ற சால் பெல்லோ!

சிறுகதையை இணைத்திருக்கிறேன். காப்பிரைட் பிரச்சினை வந்தால் எடுத்துவிடுவேன். படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: உலக இலக்கியம், எழுத்துக்கள்

தொடர்புடைய சுட்டி: எழுத்தாளர் பாவண்ணன் இந்த சிறுகதையை அலசுகிறார்.

எழுதுவது எப்படி? – ஜெயமோகன் கற்றுத் தருகிறார்

(மீள்பதிவு)

எப்படி எழுதுவது என்பது சரியாகப் பிடிபடாவிட்டாலும் எழுத ஆசை உள்ள நிறைய பேர் இருக்கிறோம். அமெரிக்காவில் Stock Market for Dummies, Wine for Dummies, Programming for Dummies என்று புத்தகம் போடுவார்கள். அந்த மாதிரி யாராவது Writing for Dummies என்று ஒரு புத்தகம் போட்டால் தேவலை. இப்போதைக்கு ஜெயமோகன் தளத்திலிருந்து சில கோனார் நோட்ஸ்களை இங்கே தொகுத்திருக்கிறேன்.

  1. சிறுகதை எழுதுவது எப்படி?
  2. சிறுகதையில் என்ன நடக்கிறது?
  3. தமிழ்ச் சிறுகதை , இன்று
  4. கதை தொழில் நுட்பம் – ஒரு பயிற்சி
  5. கதைக்கான கரு
  6. படைப்பியக்கம்
  7. எழுதுவதின் ரகசியம்
  8. எழுதப் போகிறவர்கள்
  9. கட்டுரை எழுதுவது எப்படி?
  10. நாவல் எழுதுவது எப்படி? (இப்போது எதுவும் தெரியவில்லை, ஆனால் தொழில் நுட்பப் பிரச்சினை சரி செய்யப்படும் என்ற நம்பிக்கையில்)

பிற்சேர்க்கை: வசந்தகுமார் இந்த சுட்டிகளைத் தருகிறார் – சுட்டி 1, சுட்டி 2, சுட்டி 3, சுட்டி 4

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: எழுத்துக்கள், படிப்பு

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
அம்மாவுக்கு புரியாது கதையை ஜெயமோகன் விமர்சிக்கிறார்

கிறிஸ்துமஸுக்காக ஒரு கதை

டால்ஸ்டாய் எழுதிய Three Hermits (1886) சிறுகதை எனக்குப் பிடித்தவற்றில் ஒன்று. ஏறக்குறைய சிறுவர்களுக்கான சிறுகதையில் எத்தனை power? கிறிஸ்துவ மதப் பின்புலம் என்பது முக்கியமே இல்லை, எந்த மதத்திலும் பொருத்திக் கொள்ளலாம். படித்ததில்லை என்றால் கட்டாயம் படியுங்கள்! வசதிக்காக கீழே தந்திருக்கிறேன்.

 

Three Hermits

AN OLD LEGEND CURRENT IN THE VOLGA DISTRICT

‘And in praying use not vain repetitions, as the Gentiles do: for they think that they shall be heard for their much speaking. Be not therefore like unto them: for your Father knoweth what things ye have need of, before ye ask Him.’ — Matthew 6:7-8

A BISHOP was sailing from Archangel to the Solovetsk monastery; and on the same vessel were a number of pilgrims on their way to visit the shrines at that place. The voyage was a smooth one. The wind favourable, and the weather fair. The pilgrims lay on deck, eating, or sat in groups talking to one another. The Bishop, too, came on deck, and as he was pacing up and down, he noticed a group of men standing near the prow and listening to a fisherman who was pointing to the sea and telling them something. The Bishop stopped, and looked in the direction in which the man was pointing. He could see nothing however, but the sea glistening in the sunshine. He drew nearer to listen, but when the man saw him, he took off his cap and was silent. The rest of the people also took off their caps, and bowed.

‘Do not let me disturb you, friends,’ said the Bishop. ‘I came to hear what this good man was saying.’

‘The fisherman was telling us about the hermits,’ replied one, a tradesman, rather bolder than the rest.

‘What hermits?’ asked the Bishop, going to the side of the vessel and seating himself on a box. ‘Tell me about them. I should like to hear. What were you pointing at?’

‘Why, that little island you can just see over there,’ answered the man, pointing to a spot ahead and a little to the right. ‘That is the island where the hermits live for the salvation of their souls.’

‘Where is the island?’ asked the Bishop. ‘I see nothing.’

‘There, in the distance, if you will please look along my hand. Do you see that little cloud? Below it and a bit to the left, there is just a faint streak. That is the island.’

The Bishop looked carefully, but his unaccustomed eyes could make out nothing but the water shimmering in the sun.

‘I cannot see it,’ he said. ‘But who are the hermits that live there?’

‘They are holy men,’ answered the fisherman. ‘I had long heard tell of them, but never chanced to see them myself till the year before last.’

And the fisherman related how once, when he was out fishing, he had been stranded at night upon that island, not knowing where he was. In the morning, as he wandered about the island, he came across an earth hut, and met an old man standing near it. Presently two others came out, and after having fed him, and dried his things, they helped him mend his boat.

‘And what are they like?’ asked the Bishop.

‘One is a small man and his back is bent. He wears a priest’s cassock and is very old; he must be more than a hundred, I should say. He is so old that the white of his beard is taking a greenish tinge, but he is always smiling, and his face is as bright as an angel’s from heaven. The second is taller, but he also is very old. He wears tattered, peasant coat. His beard is broad, and of a yellowish grey colour. He is a strong man. Before I had time to help him, he turned my boat over as if it were only a pail. He too, is kindly and cheerful. The third is tall, and has a beard as white as snow and reaching to his knees. He is stern, with over-hanging eyebrows; and he wears nothing but a mat tied round his waist.’

‘And did they speak to you?’ asked the Bishop.

‘For the most part they did everything in silence and spoke but little even to one another. One of them would just give a glance, and the others would understand him. I asked the tallest whether they had lived there long. He frowned, and muttered something as if he were angry; but the oldest one took his hand and smiled, and then the tall one was quiet. The oldest one only said: “Have mercy upon us,” and smiled.’

While the fisherman was talking, the ship had drawn nearer to the island.

‘There, now you can see it plainly, if your Grace will please to look,’ said the tradesman, pointing with his hand.

The Bishop looked, and now he really saw a dark streak — which was the island. Having looked at it a while, he left the prow of the vessel, and going to the stern, asked the helmsman:

‘What island is that?’

‘That one,’ replied the man, ‘has no name. There are many such in this sea.’

‘Is it true that there are hermits who live there for the salvation of their souls?’

‘So it is said, your Grace, but I don’t know if it’s true. Fishermen say they have seen them; but of course they may only be spinning yarns.’

‘I should like to land on the island and see these men,’ said the Bishop. ‘How could I manage it?’

‘The ship cannot get close to the island,’ replied the helmsman, ‘but you might be rowed there in a boat. You had better speak to the captain.’

The captain was sent for and came.

‘I should like to see these hermits,’ said the Bishop. ‘Could I not be rowed ashore?’

The captain tried to dissuade him.

‘Of course it could be done,’ said he, ‘but we should lose much time. And if I might venture to say so to your Grace, the old men are not worth your pains. I have heard say that they are foolish old fellows, who understand nothing, and never speak a word, any more than the fish in the sea.’

‘I wish to see them,’ said the Bishop, ‘and I will pay you for your trouble and loss of time. Please let me have a boat.’

There was no help for it; so the order was given. The sailors trimmed the sails, the steersman put up the helm, and the ship’s course was set for the island. A chair was placed at the prow for the Bishop, and he sat there, looking ahead. The passengers all collected at the prow, and gazed at the island. Those who had the sharpest eyes could presently make out the rocks on it, and then a mud hut was seen. At last one man saw the hermits themselves. The captain brought a telescope and, after looking through it, handed it to the Bishop.

‘It’s right enough. There are three men standing on the shore. There, a little to the right of that big rock.’

The Bishop took the telescope, got it into position, and he saw the three men: a tall one, a shorter one, and one very small and bent, standing on the shore and holding each other by the hand.

The captain turned to the Bishop.

‘The vessel can get no nearer in than this, your Grace. If you wish to go ashore, we must ask you to go in the boat, while we anchor here.’

The cable was quickly let out, the anchor cast, and the sails furled. There was a jerk, and the vessel shook. Then a boat having been lowered, the oarsmen jumped in, and the Bishop descended the ladder and took his seat. The men pulled at their oars, and the boat moved rapidly towards the island. When they came within a stone’s throw they saw three old men: a tall one with only a mat tied round his waist: a shorter one in a tattered peasant coat, and a very old one bent with age and wearing an old cassock — all three standing hand in hand.

The oarsmen pulled in to the shore, and held on with the boathook while the Bishop got out.

The old men bowed to him, and he gave them his benediction, at which they bowed still lower. Then the Bishop began to speak to them.

‘I have heard,’ he said, ‘that you, godly men, live here saving your own souls, and praying to our Lord Christ for your fellow men. I, an unworthy servant of Christ, am called, by God’s mercy, to keep and teach His flock. I wished to see you, servants of God, and to do what I can to teach you, also.’

The old men looked at each other smiling, but remained silent.

‘Tell me,’ said the Bishop, ‘what you are doing to save your souls, and how you serve God on this island.’

The second hermit sighed, and looked at the oldest, the very ancient one. The latter smiled, and said:

‘We do not know how to serve God. We only serve and support ourselves, servant of God.’

‘But how do you pray to God?’ asked the Bishop.

‘We pray in this way,’ replied the hermit. ‘Three are ye, three are we, have mercy upon us.’

And when the old man said this, all three raised their eyes to heaven, and repeated:

‘Three are ye, three are we, have mercy upon us!’

The Bishop smiled.

‘You have evidently heard something about the Holy Trinity,’ said he. ‘But you do not pray aright. You have won my affection, godly men. I see you wish to please the Lord, but you do not know how to serve Him. That is not the way to pray; but listen to me, and I will teach you. I will teach you, not a way of my own, but the way in which God in the Holy Scriptures has commanded all men to pray to Him.’

And the Bishop began explaining to the hermits how God had revealed Himself to men; telling them of God the Father, and God the Son, and God the Holy Ghost.

‘God the Son came down on earth,’ said he, ‘to save men, and this is how He taught us all to pray. Listen and repeat after me: “Our Father.”‘

And the first old man repeated after him, ‘Our Father,’ and the second said, ‘Our Father,’ and the third said, ‘Our Father.’

‘Which art in heaven,’ continued the Bishop.

The first hermit repeated, ‘Which art in heaven,’ but the second blundered over the words, and the tall hermit could not say them properly. His hair had grown over his mouth so that he could not speak plainly. The very old hermit, having no teeth, also mumbled indistinctly.

The Bishop repeated the words again, and the old men repeated them after him. The Bishop sat down on a stone, and the old men stood before him, watching his mouth, and repeating the words as he uttered them. And all day long the Bishop laboured, saying a word twenty, thirty, a hundred times over, and the old men repeated it after him. They blundered, and he corrected them, and made them begin again.

The Bishop did not leave off till he had taught them the whole of the Lord’s prayer so that they could not only repeat it after him, but could say it by themselves. The middle one was the first to know it, and to repeat the whole of it alone. The Bishop made him say it again and again, and at last the others could say it too.

It was getting dark, and the moon was appearing over the water, before the Bishop rose to return to the vessel. When he took leave of the old men, they all bowed down to the ground before him. He raised them, and kissed each of them, telling them to pray as he had taught them. Then he got into the boat and returned to the ship.

And as he sat in the boat and was rowed to the ship he could hear the three voices of the hermits loudly repeating the Lord’s prayer. As the boat drew near the vessel their voices could no longer be heard, but they could still be seen in the moonlight, standing as he had left them on the shore, the shortest in the middle, the tallest on the right, the middle one on the left. As soon as the Bishop had reached the vessel and got on board, the anchor was weighed and the sails unfurled. The wind filled them, and the ship sailed away, and the Bishop took a seat in the stern and watched the island they had left. For a time he could still see the hermits, but presently they disappeared from sight, though the island was still visible. At last it too vanished, and only the sea was to be seen, rippling in the moonlight.

The pilgrims lay down to sleep, and all was quiet on deck. The Bishop did not wish to sleep, but sat alone at the stern, gazing at the sea where the island was no longer visible, and thinking of the good old men. He thought how pleased they had been to learn the Lord’s prayer; and he thanked God for having sent him to teach and help such godly men.

So the Bishop sat, thinking, and gazing at the sea where the island had disappeared. And the moonlight flickered before his eyes, sparkling, now here, now there, upon the waves. Suddenly he saw something white and shining, on the bright path which the moon cast across the sea. Was it a seagull, or the little gleaming sail of some small boat? The Bishop fixed his eyes on it, wondering.

‘It must be a boat sailing after us,’ thought he ‘but it is overtaking us very rapidly. It was far, far away a minute ago, but now it is much nearer. It cannot be a boat, for I can see no sail; but whatever it may be, it is following us, and catching us up.’

And he could not make out what it was. Not a boat, nor a bird, nor a fish! It was too large for a man, and besides a man could not be out there in the midst of the sea. The Bishop rose, and said to the helmsman:

‘Look there, what is that, my friend? What is it?’ the Bishop repeated, though he could now see plainly what it was — the three hermits running upon the water, all gleaming white, their grey beards shining, and approaching the ship as quickly as though it were not morning.

The steersman looked and let go the helm in terror.

‘Oh Lord! The hermits are running after us on the water as though it were dry land!’

The passengers hearing him, jumped up, and crowded to the stern. They saw the hermits coming along hand in hand, and the two outer ones beckoning the ship to stop. All three were gliding along upon the water without moving their feet. Before the ship could be stopped, the hermits had reached it, and raising their heads, all three as with one voice, began to say:

‘We have forgotten your teaching, servant of God. As long as we kept repeating it we remembered, but when we stopped saying it for a time, a word dropped out, and now it has all gone to pieces. We can remember nothing of it. Teach us again.’

The Bishop crossed himself, and leaning over the ship’s side, said:

‘Your own prayer will reach the Lord, men of God. It is not for me to teach you. Pray for us sinners.

And the Bishop bowed low before the old men; and they turned and went back across the sea. And a light shone until daybreak on the spot where they were lost to sight.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: டால்ஸ்டாய் பக்கம், எழுத்துக்கள்

ஹாலோவீன் சிறுகதை – Monkey’s Paw

Monkey’s Paw புகழ் பெற்ற சிறுகதை. ஹாலோவீன் அன்று இதைப் பதிப்பது பொருத்தமாக இருக்கும்.

நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் – 1902-இல் – W.W. Jacobs எழுதியது. நிறைய எழுதி இருந்தாலும் இன்றும் ஜேகப்ஸ் நினைவு கூரப்படுவது இந்த ஒரு சிறுகதையின் மூலமே.

அப்படி என்ன ஸ்பெஷல் இந்த சிறுகதையில்? ஏறக்குறைய cliche ஆகிவிட்ட setting – எங்கோ ஒரு கிராமம், தனியாக ஒரு குடும்பம், இந்தியாவிலிருந்து கொண்டு வரப்பட்ட மந்திரசக்தி உள்ள ஒரு பொருள் – இப்படித்தான். நடையும் கொஞ்சம் பழையதாகிவிட்டது. ஆனால் அந்தக் கரு! அதனால்தான் இது இன்னும் நினைவு கூரப்படுகிறது.

பல தொன்மங்களில் உள்ள கருதான். விதியை வெல்ல எடுக்கப்படும் எல்லா முயற்சிகளும் தோல்விதான் அடையும் என்ற கருதான். ஈடிபஸ் ரெக்சிலும் இந்த motif உண்டு. மஹாபாரதத்திலும் உண்டு. பைபிளிலும் உண்டு. 1001 அராபிய இரவுகளிலும் உண்டு. அந்தக் கருவை ஜேகப்ஸ் கையாண்டிருக்கும் விதம் இந்த சிறுகதையையே ஒரு தொன்மம் ஆக்குகிறது.

ஏற்கனவே படித்திருந்தாலும் மீண்டும் ஒரு முறை படித்துப் பாருங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன். வசதிக்காக கீழே பதித்திருக்கிறேன்.

“Be careful what you wish for, you may receive it.” –Anonymous

Part I

Without, the night was cold and wet, but in the small parlour of Laburnum villa the blinds were drawn and the fire burned brightly. Father and son were at chess; the former, who possessed ideas about the game involving radical chances, putting his king into such sharp and unnecessary perils that it even provoked comment from the white-haired old lady knitting placidly by the fire.

“Hark at the wind,” said Mr. White, who, having seen a fatal mistake after it was too late, was amiably desirous of preventing his son from seeing it.

“I’m listening,” said the latter grimly surveying the board as he stretched out his hand. “Check.”

“I should hardly think that he’s come tonight, ” said his father, with his hand poised over the board.

“Mate,” replied the son.

“That’s the worst of living so far out,” balled Mr. White with sudden and unlooked-for violence; “Of all the beastly, slushy, out of the way places to live in, this is the worst. Path’s a bog, and the road’s a torrent. I don’t know what people are thinking about. I suppose because only two houses in the road are let, they think it doesn’t matter.”

“Never mind, dear,” said his wife soothingly; “perhaps you’ll win the next one.”

Mr. White looked up sharply, just in time to intercept a knowing glance between mother and son. the words died away on his lips, and he hid a guilty grin in his thin grey beard.

“There he is,” said Herbert White as the gate banged to loudly and heavy footsteps came toward the door.

The old man rose with hospitable haste and opening the door, was heard condoling with the new arrival. The new arrival also condoled with himself, so that Mrs. White said, “Tut, tut!” and coughed gently as her husband entered the room followed by a tall, burly man, beady of eye and rubicund of visage.

“Sergeant-Major Morris, ” he said, introducing him.

The Sergeant-Major took hands and taking the proffered seat by the fire, watched contentedly as his host got out whiskey and tumblers and stood a small copper kettle on the fire.

At the third glass his eyes got brighter, and he began to talk, the little family circle regarding with eager interest this visitor from distant parts, as he squared his broad shoulders in the chair and spoke of wild scenes and doughty deeds; of wars and plagues and strange peoples.

“Twenty-one years of it,” said Mr. White, nodding at his wife and son. “When he went away he was a slip of a youth in the warehouse. Now look at him.”

“He don’t look to have taken much harm.” said Mrs. White politely.

“I’d like to go to India myself,” said the old man, just to look around a bit, you know.”

“Better where you are,” said the Sergeant-Major, shaking his head. He put down the empty glass and sighning softly, shook it again.

“I should like to see those old temples and fakirs and jugglers,” said the old man. “what was that that you started telling me the other day about a monkey’s paw or something, Morris?”

“Nothing.” said the soldier hastily. “Leastways, nothing worth hearing.”

“Monkey’s paw?” said Mrs. White curiously.

“Well, it’s just a bit of what you might call magic, perhaps.” said the Sergeant-Major off-handedly.

His three listeners leaned forward eagerly. The visitor absent-mindedly put his empty glass to his lips and then set it down again. His host filled it for him again.

“To look at,” said the Sergeant-Major, fumbling in his pocket, “it’s just an ordinary little paw, dried to a mummy.”

He took something out of his pocket and proffered it. Mrs. White drew back with a grimace, but her son, taking it, examined it curiously.

“And what is there special about it?” inquired Mr. White as he took it from his son, and having examined it, placed it upon the table.

“It had a spell put on it by an old Fakir,” said the Sergeant-Major, “a very holy man. He wanted to show that fate ruled people’s lives, and that those who interfered with it did so to their sorrow. He put a spell on it so that three separate men could each have three wishes from it.”

His manners were so impressive that his hearers were conscious that their light laughter had jarred somewhat.

“Well, why don’t you have three, sir?” said Herbert White cleverly.

The soldier regarded him the way that middle age is wont to regard presumptuous youth.”I have,” he said quietly, and his blotchy face whitened.

“And did you really have the three wishes granted?” asked Mrs. White.

“I did,” said the sergeant-major, and his glass tapped against his strong teeth.

“And has anybody else wished?” persisted the old lady.

“The first man had his three wishes. Yes,” was the reply, “I don’t know what the first two were, but the third was for death. That’s how I got the paw.”

His tones were so grave that a hush fell upon the group.

“If you’ve had your three wishes it’s no good to you now then Morris,” said the old man at last. “What do you keep it for?”

The soldier shook his head. “Fancy I suppose,” he said slowly.” I did have some idea of selling it, but I don’t think I will. It has caused me enough mischief already. Besides, people won’t buy. They think it’s a fairy tale, some of them; and those who do think anything of it want to try it first and pay me afterward.”

“If you could have another three wishes,” said the old man, eyeing him keenly,” would you have them?”

“I don’t know,” said the other. “I don’t know.”

He took the paw, and dangling it between his forefinger and thumb, suddenly threw it upon the fire. White, with a slight cry, stooped down and snatched it off.

“Better let it burn,” said the soldier solemnly.

“If you don’t want it Morris,” said the other, “give it to me.”

“I won’t.” said his friend doggedly. “I threw it on the fire. If you keep it, don’t blame me for what happens. Pitch it on the fire like a sensible man.”

The other shook his head and examined his possession closely. “How do you do it?” he inquired.

“Hold it up in your right hand, and wish aloud,” said the Sergeant-Major, “But I warn you of the consequences.”

“Sounds like the ‘Arabian Nights'”, said Mrs. White, as she rose and began to set the supper. “Don’t you think you might wish for four pairs of hands for me.”

Her husband drew the talisman from his pocket, and all three burst into laughter as the Seargent-Major, with a look of alarm on his face, caught him by the arm.

“If you must wish,” he said gruffly, “Wish for something sensible.”

Mr. White dropped it back in his pocket, and placing chairs, motioned his friend to the table. In the business of supper the talisman was partly forgotten, and afterward the three sat listening in an enthralled fashion to a second installment of the soldier’s adventures in India.

“If the tale about the monkey’s paw is not more truthful than those he has been telling us,” said Herbert, as the door closed behind their guest, just in time to catch the last train, “we shan’t make much out of it.”

“Did you give anything for it, father?” inquired Mrs. White, regarding her husband closely.

“A trifle,” said he, colouring slightly, “He didn’t want it, but I made him take it. And he pressed me again to throw it away.”

“Likely,” said Herbert, with pretended horror. “Why, we’re going to be rich, and famous, and happy. Wish to be an emperor, father, to begin with; then you can’t be henpecked.”

He darted around the table, pursued by the maligned Mrs White armed with an antimacassar.

Mr. White took the paw from his pocket and eyed it dubiously. “I don’t know what to wish for, and that’s a fact,” he said slowly. It seems to me I’ve got all I want.”

“If you only cleared the house, you’d be quite happy, wouldn’t you!” said Herbert, with his hand on his shoulder. “Well, wish for two hundred pounds, then; that’ll just do it.”

His father, smiling shamefacedly at his own credulity, held up the talisman, as his son, with a solemn face, somewhat marred by a wink at his mother, sat down and struck a few impressive chords.

“I wish for two hundred pounds,” said the old man distinctly.

A fine crash from the piano greeted his words, interrupted by a shuddering cry from the old man. His wife and son ran toward him.

“It moved,” he cried, with a glance of disgust at the object as it lay on the floor. “As I wished, it twisted in my hand like a snake.”

“Well, I don’t see the money,” said his son, as he picked it up and placed it on the table, “and I bet I never shall.”

“It must have been your fancy, father,” said his wife, regarding him anxiously.

He shook his head. “Never mind, though; there’s no harm done, but it gave me a shock all the same.”

They sat down by the fire again while the two men finished their pipes. Outside, the wind was higher than ever, an the old man started nervously at the sound of a door banging upstairs. A silence unusual and depressing settled on all three, which lasted until the old couple rose to retire for the rest of the night.

“I expect you’ll find the cash tied up in a big bag in the middle of your bed,” said Herbert, as he bade them good night, ” and something horrible squatting on top of your wardrobe watching you as you pocket your ill-gotten gains.”

He sat alone in the darkness, gazing at the dying fire, and seeing faces in it. The last was so horrible and so simian that he gazed at it in amazement. It got so vivid that, with a little uneasy laugh, he felt on the table for a glass containing a little water to throw over it. His hand grasped the monkey’s paw, and with a little shiver he wiped his hand on his coat and went up to bed.

Part II

In the brightness of the wintry sun next morning as it streamed over the breakfast table he laughed at his fears. There was an air of prosaic wholesomeness about the room which it had lacked on the previous night, and the dirty, shriveled little paw was pitched on the side-board with a carelessness which betokened no great belief in its virtues.

“I suppose all old soldiers are the same,” said Mrs White. “The idea of our listening to such nonsense! How could wishes be granted in these days? And if they could, how could two hundred pounds hurt you, father?”

“Might drop on his head from the sky,” said the frivolous Herbert.

“Morris said the things happened so naturally,” said his father, “that you might if you so wished attribute it to coincidence.”

“Well don’t break into the money before I come back,” said Herbert as he rose from the table. “I’m afraid it’ll turn you into a mean, avaricious man, and we shall have to disown you.”

His mother laughed, and following him to the door, watched him down the road; and returning to the breakfast table, was very happy at the expense of her husband’s credulity. All of which did not prevent her from scurrying to the door at the postman’s knock, nor prevent her from referring somewhat shortly to retired Sergeant-Majors of bibulous habits when she found that the post brought a tailor’s bill.

“Herbert will have some more of his funny remarks, I expect, when he comes home,” she said as they sat at dinner.

“I dare say,” said Mr. White, pouring himself out some beer; “but for all that, the thing moved in my hand; that I’ll swear to.”

“You thought it did,” said the old lady soothingly.

“I say it did,” replied the other. “There was no thought about it; I had just – What’s the matter?”

His wife made no reply. She was watching the mysterious movements of a man outside, who, peering in an undecided fashion at the house, appeared to be trying to make up his mind to enter. In mental connexion with the two hundred pounds, she noticed that the stranger was well dressed, and wore a silk hat of glossy newness. Three times he paused at the gate, and then walked on again. The fourth time he stood with his hand upon it, and then with sudden resolution flung it open and walked up the path. Mrs White at the same moment placed her hands behind her, and hurriedly unfastening the strings of her apron, put that useful article of apparel beneath the cushion of her chair.

She brought the stranger, who seemed ill at ease, into the room. He gazed at her furtively, and listened in a preoccupied fashion as the old lady apologized for the appearance of the room, and her husband’s coat, a garment which he usually reserved for the garden. She then waited as patiently as her sex would permit for him to broach his business, but he was at first strangely silent.

“I – was asked to call,” he said at last, and stooped and picked a piece of cotton from his trousers. “I come from ‘Maw and Meggins.’ ”

The old lady started. “Is anything the matter?” she asked breathlessly. “Has anything happened to Herbert? What is it? What is it?

Her husband interposed. “There there mother,” he said hastily. “Sit down, and don’t jump to conclusions. You’ve not brought bad news, I’m sure sir,” and eyed the other wistfully.

“I’m sorry – ” began the visitor.

“Is he hurt?” demanded the mother wildly.

The visitor bowed in assent.”Badly hurt,” he said quietly, “but he is not in any pain.”

“Oh thank God!” said the old woman, clasping her hands. “Thank God for that! Thank – ”

She broke off as the sinister meaning of the assurance dawned on her and she saw the awful confirmation of her fears in the others averted face. She caught her breath, and turning to her slower-witted husband, laid her trembling hand on his. There was a long silence.

“He was caught in the machinery,” said the visitor at length in a low voice.

“Caught in the machinery,” repeated Mr. White, in a dazed fashion,”yes.”

He sat staring out the window, and taking his wife’s hand between his own, pressed it as he had been wont to do in their old courting days nearly forty years before.

“He was the only one left to us,” he said, turning gently to the visitor. “It is hard.”

The other coughed, and rising, walked slowly to the window. ” The firm wishes me to convey their sincere sympathy with you in your great loss,” he said, without looking round. “I beg that you will understand I am only their servant and merely obeying orders.”

There was no reply; the old woman’s face was white, her eyes staring, and her breath inaudible; on the husband’s face was a look such as his friend the sergeant might have carried into his first action.

“I was to say that Maw and Meggins disclaim all responsibility,” continued the other. “They admit no liability at all, but in consideration of your son’s services, they wish to present you with a certain sum as compensation.”

Mr. White dropped his wife’s hand, and rising to his feet, gazed with a look of horror at his visitor. His dry lips shaped the words, “How much?”

“Two hundred pounds,” was the answer.

Unconscious of his wife’s shriek, the old man smiled faintly, put out his hands like a sightless man, and dropped, a senseless heap, to the floor.

Part III

In the huge new cemetery, some two miles distant, the old people buried their dead, and came back to the house steeped in shadows and silence. It was all over so quickly that at first they could hardly realize it, and remained in a state of expectation as though of something else to happen – something else which was to lighten this load, too heavy for old hearts to bear.

But the days passed, and expectations gave way to resignation – the hopeless resignation of the old, sometimes mis-called apathy. Sometimes they hardly exchanged a word, for now they had nothing to talk about, and their days were long to weariness.

It was about a week after that the old man, waking suddenly in the night, stretched out his hand and found himself alone. The room was in darkness, and the sound of subdued weeping came from the window. He raised himself in bed and listened.

“Come back,” he said tenderly. “You will be cold.”

“It is colder for my son,” said the old woman, and wept afresh.

The sounds of her sobs died away on his ears. The bed was warm, and his eyes heavy with sleep. He dozed fitfully, and then slept until a sudden wild cry from his wife awoke him with a start.

“THE PAW!” she cried wildly. “THE MONKEY’S PAW!”

He started up in alarm. “Where? Where is it? What’s the matter?”

She came stumbling across the room toward him. “I want it,” she said quietly. “You’ve not destroyed it?”

“It’s in the parlour, on the bracket,” he replied, marveling. “Why?”

She cried and laughed together, and bending over, kissed his cheek.

“I only just thought of it,” she said hysterically. “Why didn’t I think of it before? Why didn’t you think of it?”

“Think of what?” he questioned.

“The other two wishes,” she replied rapidly. “We’ve only had one.”

“Was not that enough?” he demanded fiercely.

“No,” she cried triumphantly; “We’ll have one more. Go down and get it quickly, and wish our boy alive again.”

The man sat in bed and flung the bedclothes from his quaking limbs.”Good God, you are mad!” he cried aghast. “Get it,” she panted; “get it quickly, and wish – Oh my boy, my boy!”

Her husband struck a match and lit the candle. “Get back to bed he said unsteadily. “You don’t know what you are saying.”

“We had the first wish granted,” said the old woman, feverishly; “why not the second?”

“A coincidence,” stammered the old man.

“Go get it and wish,” cried his wife, quivering with excitement.

The old man turned and regarded her, and his voice shook. “He has been dead ten days, and besides he – I would not tell you else, but – I could only recognize him by his clothing. If he was too terrible for you to see then, how now?”

“Bring him back,” cried the old woman, and dragged him towards the door. “Do you think I fear the child I have nursed?”

He went down in the darkness, and felt his way to the parlour, and then to the mantlepiece. The talisman was in its place, and a horrible fear that the unspoken wish might bring his mutilated son before him ere he could escape from the room seized up on him, and he caught his breath as he found that he had lost the direction of the door. His brow cold with sweat, he felt his way round the table, and groped along the wall until he found himself in the small passage with the unwholesome thing in his hand.

Even his wife’s face seemed changed as he entered the room. It was white and expectant, and to his fears seemed to have an unnatural look upon it. He was afraid of her.

“WISH!” she cried in a strong voice.

“It is foolish and wicked,” he faltered.

“WISH!” repeated his wife.

He raised his hand. “I wish my son alive again.”

The talisman fell to the floor, and he regarded it fearfully. Then he sank trembling into a chair as the old woman, with burning eyes, walked to the window and raised the blind.

He sat until he was chilled with the cold, glancing occasionally at the figure of the old woman peering through the window. The candle-end, which had burned below the rim of the china candlestick, was throwing pulsating shadows on the ceiling and walls, until with a flicker larger than the rest, it expired. The old man, with an unspeakable sense of relief at the failure of the talisman, crept back back to his bed, and a minute afterward the old woman came silently and apathetically beside him.

Neither spoke, but sat silently listening to the ticking of the clock. A stair creaked, and a squeaky mouse scurried noisily through the wall. The darkness was oppressive, and after lying for some time screwing up his courage, he took the box of matches, and striking one, went downstairs for a candle.

At the foot of the stairs the match went out, and he paused to strike another; and at the same moment a knock came so quiet and stealthy as to be scarcely audible, sounded on the front door.

The matches fell from his hand and spilled in the passage. He stood motionless, his breath suspended until the knock was repeated. Then he turned and fled swiftly back to his room, and closed the door behind him. A third knock sounded through the house.

“WHAT’S THAT?” cried the old woman, starting up.

“A rat,” said the old man in shaking tones – “a rat. It passed me on the stairs.”

His wife sat up in bed listening. A loud knock resounded through the house.

“It’s Herbert!”

She ran to the door, but her husband was before her, and catching her by the arm, held her tightly.

“What are you going to do?” he whispered hoarsely.

“It’s my boy; it’s Herbert!” she cried, struggling mechanically. “I forgot it was two miles away. What are you holding me for? Let go. I must open the door.”

“For God’s sake don’t let it in,” cried the old man, trembling.

“You’re afraid of your own son,” she cried struggling. “Let me go. I’m coming, Herbert; I’m coming.”

There was another knock, and another. The old woman with a sudden wrench broke free and ran from the room. Her husband followed to the landing, and called after her appealingly as she hurried downstairs. He heard the chain rattle back and the bolt drawn slowly and stiffly from the socket. Then the old woman’s voice, strained and panting.

“The bolt,” she cried loudly. “Come down. I can’t reach it.”

But her husband was on his hands and knees groping wildly on the floor in search of the paw. If only he could find it before the thing outside got in. A perfect fusillade of knocks reverberated through the house, and he heard the scraping of a chair as his wife put it down in the passage against the door. He heard the creaking of the bolt as it came slowly back, and at the same moment he found the monkey’s paw, and frantically breathed his third and last wish.

The knocking ceased suddenly, although the echoes of it were still in the house. He heard the chair drawn back, and the door opened. A cold wind rushed up the staircase, and a long loud wail of disappointment and misery from his wife gave him the courage to run down to her side, and then to the gate beyond. The street lamp flickering opposite shone on a quiet and deserted road.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: எழுத்துக்கள்

பிடித்த சிறுகதை – சாமர்செட் மாம் எழுதிய “Verger”

(மீள்பதிவு)

somerset_maughamமாம் எழுத்தின் craft-ஐ நன்கு அறிந்தவர். அவருடைய ஆஷண்டன் சிறுகதைகள், Ant and the Grasshopper சிறுகதை, Moon and Sixpence நாவல் எல்லாமே எனக்கு மிகவும் பிடித்தமானவை. மாம் எழுதிய சிறுகதைகளில் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது இதுதான். புத்திசாலித்தனமான சிறுகதை. இது வரை இந்தக் கதையை நீங்கள் படித்ததில்லை என்றால் நீங்கள் அதிர்ஷ்டசாலிகள்!

THE VERGER

There had been a christening that afternoon at St. Peter’s, Neville Square, and Albert Edward Foreman still wore his verger’s gown. He kept his new one, its folds as full and stiff though it were made not of alpaca but of perennial bronze, for funerals and weddings (St. Peter’s, Neville Square, was a church much favoured by the fashionable for these ceremonies) and now he wore only his second-best. He wore it with complacence for it was the dignified symbol of his office, and without it (when he took it off to go home) he had the disconcerting sensation of being somewhat insufficiently clad. He took pains with it; he pressed it and ironed it himself. During the sixteen years he had been verger of this church he had had a succession of such gowns, but he had never been able to throw them away when they were worn out and the complete series, neatly wrapped up in brown paper, lay in the bottom drawers of the wardrobe in his bedroom.

The verger busied himself quietly, replacing the painted wooden cover on the marble font, taking away a chair that had been brought for an infirm old lady, and waited for the vicar to have finished in the vestry so that he could tidy up in there and go home. Presently he saw him walk across the chancel, genuflect in front of the high altar and come down the aisle; but he still wore his cassock.

“What’s he ‘anging about for?” the verger said to himself “Don’t ‘e know I want my tea?”

The vicar had been but recently appointed, a red-faced energetic man in the early forties, and Albert Edward still regretted his predecessor, a clergyman of the old school who preached leisurely sermons in a silvery voice and dined out a great deal with his more aristocratic parishioners. He liked things in church to be just so, but he never fussed; he was not like this new man who wanted to have his finger in every pie. But Albert Edward was tolerant. St. Peter’s was in a very good neighbourhood and the parishioners were a very nice class of people. The new vicar had come from the East End and he couldn’t be expected to fall in all at once with the discreet ways of his fashionable congregation.

“All this ‘ustle,” said Albert Edward. “But give ‘im time, he’ll learn.”

When the vicar had walked down the aisle so far that he could address the verger without raising his voice more than was becoming in a place of worship he stopped.

“Foreman, will you come into the vestry for a minute. I have something to say to you.”

“Very good, sir.”

The vicar waited for him to come up and they walked up the church together.

“A very nice christening, I thought sir. Funny ‘ow the baby stopped cryin’ the moment you took him.”

“I’ve noticed they very often do,” said the vicar, with a little smile. “After all I’ve had a good deal of practice with them.”

It was a source of subdued pride to him that he could nearly always quiet a whimpering infant by the manner in which he held it and he was not unconscious of the amused admiration with which mothers and nurses watched him settle the baby in the crook of his surpliced arm. The verger knew that it pleased him to be complimented on his talent.

The vicar preceded Albert Edward into the vestry. Albert Edward was a trifle surprised to find the two churchwardens there. He had not seen them come in. They gave him pleasant nods.

“Good afternoon, my lord. Good afternoon, sir,” he said to one after the other.

They were elderly men, both of them and they had been churchwardens almost as long as Albert Edward had been verger. They were sitting now at a handsome refectory table that the old vicar had brought many years before from Italy and the vicar sat down in the vacant chair between them. Albert Edward faced them, the table between him and them and wondered with slight uneasiness what was the matter. He remembered still the occasion on which the organist had got in trouble and the bother they had all had to hush things up. In a church like St. Peter’s, Neville Square, they couldn’t afford scandal. On the vicar’s red face was a look of resolute benignity but the others bore an expression that was slightly troubled.

“He’s been naggin’ them he ‘as,” said the verger to himself. “He’s jockeyed them into doin’ something, but they don’t like it. That’s what it is, you mark my words.”

But his thoughts did not appear on Albert Edward’s clean cut and distinguished features. He stood in a respectful but not obsequious attitude. He had been in service before he was appointed to his ecclesiastical office, but only in very good houses, and his deportment was irreproachable. Starting as a page-boy in the household of a merchant-prince he had risen by due degrees from the position of fourth to first footman, for a year he had been single-handed butler to a widowed peeress and, till the vacancy occurred at St. Peter’s, butler with two men under him in the house of a retired ambassador. He was tall, spare, grave and dignified. He looked, if not like a duke, at least like an actor of the old school who specialised in dukes’ parts. He had tact, firmness and self-assurance. His character was unimpeachable.

The vicar began briskly.

“Foreman, we’ve got something rather unpleasant to say to you. You’ve been here a great many years and I think his lordship and the general agree with me that you’ve fulfilled the duties of your office to the satisfaction of everybody concerned.”

The two churchwardens nodded.

“But a most extraordinary circumstance came to my knowledge the other day and I felt it my duty to impart it to the churchwardens. I discovered to my astonishment that you could neither read nor write.”

The verger’s face betrayed no sign of embarrassment.

“The last vicar knew that, sir,” he replied. “He said it didn’t make no difference. He always said there was a great deal too much education in the world for ‘is taste.”

“It’s the most amazing thing I ever heard,” cried the general. “Do you mean to say that you’ve been verger of this church for sixteen years and never learned to read or write?”

“I went into service when I was twelve sir. The cook in the first place tried to teach me once, but I didn’t seem to ‘ave the knack for it, and then what with one thing and another I never seemed to ‘ave the time. I’ve never really found the want of it. I think a lot of these young fellows waste a rare lot of time readin’ when they might be doin’ something useful.”

“But don’t you want to know the news?” said the other churchwarden. “Don’t you ever want to write a letter?”

“No, me lord, I seem to manage very well without. And of late years now they’ve all these pictures in the papers I get to know what’s goin’ on pretty well. Me wife’s quite a scholar and if I want to write a letter she writes it for me. It’s not as if I was a bettin’ man.”

The two churchwardens gave the vicar a troubled glance and then looked down at the table.

“Well, Foreman, I’ve talked the matter over with these gentlemen and they quite agree with me that the situation is impossible. At a church like St. Peter’s Neville Square, we cannot have a verger who can neither read nor write.”

Albert Edward’s thin, sallow face reddened and he moved uneasily on his feet, but he made no reply.

“Understand me, Foreman, I have no complaint to make against you. You do your work quite satisfactorily; I have the highest opinion both of your character and of your capacity; but we haven’t the right to take the risk of some accident that might happen owing to your lamentable ignorance. It’s a matter of prudence as well as of principle.”

“But couldn’t you learn, Foreman?” asked the general.

“No, sir, I’m afraid I couldn’t, not now. You see, I’m not as young as I was and if I couldn’t seem able to get the letters in me ‘ead when I was a nipper I don’t think there’s much chance of it now.”

“We don’t want to be harsh with you, Foreman,” said the vicar. “But the churchwardens and I have quite made up our minds. We’ll give you three months and if at the end of that time you cannot read and write I’m afraid you’ll have to go.”

Albert Edward had never liked the new vicar. He’d said from the beginning that they’d made a mistake when they gave him St. Peter’s. He wasn’t the type of man they wanted with a classy congregation like that. And now he straightened himself a little. He knew his value and he wasn’t going to allow himself to be put upon.

“I’m very sorry sir, I’m afraid it’s no good. I’m too old a dog to learn new tricks. I’ve lived a good many years without knowin’ ‘ow to read and write, and without wishin’ to praise myself, self-praise is no recommendation, I don’t mind sayin’ I’ve done my duty in that state of life in which it ‘as pleased a merciful providence to place me, and if I could learn now I don’t know as I’d want to.”

“In that case, Foreman, I’m afraid you must go.”

“Yes sir, I quite understand. I shall be ‘appy to ‘and in my resignation as soon as you’ve found somebody to take my place.”

But when Albert Edward with his usual politeness had closed the church door behind the vicar and the two churchwardens he could not sustain the air of unruffled dignity with which he bad borne the blow inflicted upon him and his lips quivered. He walked slowly back to the vestry and hung up on its proper peg his verger’s gown. He sighed as he thought of all the grand funerals and smart weddings it had seen. He tidied everything up, put on his coat, and hat in hand walked down the aisle. He locked the church door behind him. He strolled across the square, but deep in his sad thoughts he did not take the street that led him home, where a nice strong cup of tea awaited; he took the wrong turning. He walked slowly along. His heart was heavy. He did not know what he should do with himself. He did not fancy the notion of going back to domestic service; after being his own master for so many years, for the vicar and churchwardens could say what they liked, it was he that had run St. Peter’s, Neville Square, he could scarcely demean himself by accepting a situation. He had saved a tidy sum, but not enough to live on without doing something, and life seemed to cost more every year. He had never thought to be troubled with such questions. The vergers of St. Peter’s, like the popes Rome, were there for life. He had often thought of the pleasant reference the vicar would make in his sermon at evensong the first Sunday after his death to the long and faithful service, and the exemplary character of their late verger, Albert Edward Foreman. He sighed deeply. Albert Edward was a non-smoker and a total abstainer, but with a certain latitude; that is to say he liked a glass of beer with his dinner and when he was tired he enjoyed a cigarette. It occurred to him now that one would comfort him and since he did not carry them he looked about him for a shop where he could buy a packet of Gold Flakes. He did not at once see one and walked on a little. It was a long street with all sorts of shops in it, but there was not a single one where you could buy cigarettes.

“That’s strange,” said Albert Edward.

To make sure he walked right up the street again. No, there was no doubt about it. He stopped and looked reflectively up and down.

“I can’t be the only man as walks along this street and wants a fag,” he said. “I shouldn’t wonder but what a fellow might do very well with a little shop here. Tobacco and sweets, you know.”

He gave a sudden start.

“That’s an idea,” he said. “Strange ‘ow things come to you when you least expect it.”

He turned, walked home, and had his tea.

“You’re very silent this afternoon, Albert,” his wife remarked.

“I’m thinkin’,” he said.

He considered the matter from every point of view and next day he went along the street and by good luck found a little shop to let that looked as though it would exactly suit him. Twenty-four hours later he had taken it and when a month after that he left St. Peter’s, Neville Square, for ever, Albert Edward Foreman set up in business as a tobacconist and newsagent. His wife said it was a dreadful come-down after being verger of St. Peter’s, but he answered that you had to move with the times, the church wasn’t what it was, and ‘enceforward he was going to render unto Caesar what was Caesar’s. Albert Edward did very well. He did so well that in a year or so it struck him that he might take a second shop and put a manager in. He looked for another long street that hadn’t got a tobacconist in it and when he found it and a shop to let, took it and stocked it. This was a success too. Then it occurred to him that if he could run two he could run half a dozen, so he began walking about London, and whenever he found a long street that had no tobacconist and a shop to let he took it. In the course of ten years he had acquired no less than ten shops and he was making money hand over fist. He went round to all of them himself every Monday, collected the week’s takings and took them to the bank.

One morning when he was there paying in a bundle of notes and a heavy bag of silver the cashier told him that the manager would like to see him. He was shown into an office and the manager shook hands with him.

“Mr. Foreman, I wanted to have a talk to you about the money you’ve got on deposit with us. D’you know exactly how much it is?”

“Not within a pound or two, sir; but I’ve got a pretty rough idea.”

“Apart from what you paid in this morning it’s a little over thirty thousand pounds. That’s a very large sum to have on deposit and I should have thought you’d do better to invest it.”

“I wouldn’t want to take no risk, sir. I know it’s safe in the bank.”

“You needn’t have the least anxiety. We’ll make you out a list of absolutely gilt-edged securities. They’ll bring you in a better rate of interest than we can possibly afford to give you.”

A troubled look settled on Mr. Foreman’s distinguished face. “I’ve never ‘ad anything to do with stocks and shares and I’d ‘ave to leave it all in your ‘ands,” he said.

The manager smiled. “We’ll do everything. All you’ll have to do next time you come in is just to sign the transfers.”

“I could do that all right, said Albert uncertainly. “But ‘ow should I know what I was signin’?”

“I suppose you can read,” said the manager a trifle sharply.

Mr. Foreman gave him a disarming smile.

“Well, sir, that’s just it. I can’t. I know it sounds funny-like but there it is, I can’t read or write, only me name, an’ I only learnt to do that when I went into business.”

The manager was so surprised that he jumped up from his chair.

“That’s the most extraordinary thing I ever heard.”

“You see it’s like this, sir, I never ‘ad the opportunity until it was too late and then some’ow I wouldn’t. I got obstinate-like.”

The manager stared at him as though he were a prehistoric monster.

“And do you mean to say that you’ve built up this important business and amassed a fortune of thirty thousand pounds without being able to read or write? Good God, man, what would you be now if you had been able to?”

“I can tell you that sir,” said Mr. Foreman, a little smile on his still aristocratic features. “I’d be verger of St. Peter’s, Neville Square.”

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: எழுத்துக்கள்

மாப்பசானின் ‘நெக்லஸ்’

மாப்பசான் எழுதிய சிறுகதைகளில் இதுவே – Necklace (1884) – மிகவும் பிரபலமானது என்று நினைக்கிறேன். அருமையான கரு, திறமையான எழுத்தாளர் சேர்ந்தால் நல்ல சிறுகதை உருவாவதில் வியப்பில்லைதான்.

சாமர்செட் மாம் இதே கருவை வைத்து Mr. Know It All என்ற சிறுகதையை எழுதி இருக்கிறார்.

மாப்பசான் சிறுகதையின் தந்தை என்று புகழப்படுகிறார். சிறு வயதிலேயே, 42-43 வயதில் இறந்துவிட்டார். நூறு சிறுகதை எழுதி இருப்பாரோ என்னவோ. நான் படித்த வரைக்கும் நல்ல எழுத்தாளர்தான், ஆனால் என்னவோ குறைகிறது. எனக்கு செகாவ்தான் உசத்தி.

நேரம் இருந்தால் அவரது புகழ் பெற்ற இன்னொரு சிறுகதையையும் – Boule de Suif – படித்துப் பாருங்கள்!

நான் பெரிதாக விவரிக்கப் போவதில்லை. படித்துக் கொள்ளுங்கள்!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: எழுத்துக்கள்