Skip to content

ஜெயகாந்தனின் “ஒரு இலக்கியவாதியின் கலையுலக அனுபவங்கள்”

by

புதுமைப்பித்தன், அசோகமித்திரன் மாதிரி பல முக்கியமான தமிழ் எழுத்தாளர்கள் அவர்களது எழுத்துகளால் மட்டும்தான் அறியப்படுகிறார்கள். ஜெயகாந்தனோ ஹீரோ. சுந்தரராமசாமி ஜெயகாந்தன் ஒரு பொது மேடையில் மந்திரிகள் எதிரில் (காமராஜும் இருந்தாரோ என்னவோ நினைவில்லை) கால் மீது கால் போட்டு உட்கார்ந்திருந்ததை நினைவு கூர்கிறார். அண்ணாதுரை இறந்து தமிழ்நாடே அழுது புலம்பும் வேளையில் நேற்று வரை விமர்சித்தவர் இன்று இறந்துவிட்டதால் பொய்யாகப் பாராட்டிப் பேச முடியாது என்று முழங்கியவர் அவர். விகடனும் குமுதமும் அவர் எழுத்துக்களை விரும்பிப் பதித்தன. அக்னிப்பிரவேசம் போன்ற ஒரு சிறுகதையை விகடனில் பதிப்பதற்குத் தர துணிச்சல் வேண்டும். இன்றும் அவரைச் சுற்றி ஒரு கூட்டம் இருக்கும்.

அவருடைய ஆளுமை என்பது என் தலைமுறைக்காரர்களுக்கே அவ்வளவாகத் தெரியாத விஷயம். ஆனால் எழுத்தை மீறிய ஆளுமை உண்டு என்று தெரிந்திருக்கும். இந்தப் புத்தகம் அதை ஓரளவு வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது.

1945-75 காலகட்ட அனுபவங்களை இதில் எழுதி இருக்கிறார். எனக்கு விசேஷமாகத் தெரிவது அவர் உண்டாக்கிக் கொண்ட உறவுகள், சமரசம் அற்ற நேர்மை, தன நிறைகுறைகளை, நெருங்கிப் பழைய நண்பர்களின் குணங்களை மறைக்காமல் பேசும் தைரியம்.

சிறு வயதிலேயே கலை உலகத் தொடர்பு துவங்கிவிட்டது. சின்னச் சின்ன வேஷம் போட்டுப் பார்த்திருக்கிறார். சிறு வயதினருக்கே உரிய naivete இருந்திருக்கிறது. நல்லதம்பி திரைப்படத்தில் மதுவிலக்கைப் பற்றி ஆயிரம் பேசிவிட்டு வீட்டுக்குள் தண்ணி அடிக்கும் பிரமுகர்களை (என்எஸ்கே, அண்ணா?) பேர் சொல்லாமல் சாடுகிறார். தமிழ் ஒளியுடன் நண்பராக இருந்து அவர் போட்ட வேஷத்தை வெளிப்படையாக விவரிக்கிறார். விந்தன், சந்திரபாபு போன்றொரு இருந்த நட்பைப் பற்றி பேசுகிறார். திரைப்படம் இயக்கியது, வெற்றி/தோல்வி அடைந்த படங்கள், செலவு, கதைகளை கொடுத்த அனுபவங்கள், பீம்சிங், சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள் என்று பல அனுபவங்களை எழுதி இருக்கிறார். தான் இயக்கிய “யாருக்காக அழுதான்” படத்தையே கிழிகிழி என்று கிழிக்கிறார்.

தியேட்டர்களுக்குச் சென்று ஜனக் கும்பலோடு உட்கார்ந்து படத்தைப் பார்த்தேன். ரசிகர்கள் வாரிக்கொண்டார்களே வாரி! படத்தின் ஆரம்பத்தில் 3 நிமிட நேரம் வெள்ளைத் திரையில் ஒன்றுமே தோன்றாது படம் ஓடும். தேய்ந்த பிரிண்ட்டின் கீறல்களை ரசிகர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருப்பார்கள். அசரீரியாக நான் இந்தப் படத்தைப் பற்றி 3 நிமிட நேரம் பிரசங்கம் செய்வேன். பேச்சைத் தொடர்ந்து கண்ணதாசன் எழுதிய ஒரு நல்ல பாட்டு. ஒரு நல்ல பாட்டைக் கூடக் கேட்க விடாமல் ரசிகர்களை அடித்து விரட்ட முடியும். அதற்கு மேல் படத்தில் நாகேஷை நடக்க வைத்தும் படுக்க வைத்தும் சாப்பிடச் செய்தும் இசைத்தட்டில் இரண்டு பக்கம் வருகிற மாதிரி ஒரு பாட்டுக் காட்சி ரீல்.

புத்தகத்தின் சிறந்த பகுதி என்று சந்திரபாபுவின் நட்பைப் பற்றிப் பேசும் பகுதியைத்தான் சொல்வேன். இரண்டு சுவாரசியமான ஆளுமைகளின் நட்பு அனுபவங்கள் சுவாரசியமாக இருக்கக் கேட்பானேன்? சினிமா ஆசையால் நீர்த்துப் போனவர் என்று விந்தனைப் பற்றி குறிப்பிடுகிறார், அது உண்மைதான் என்று நினைக்கிறேன்.

வேறு சில titbits: விந்தனின் “அன்பு அலறுகிறது” என்ற புத்தகத்தின் முதல் இரண்டு சாப்டர் மட்டும்தான் அவர் எழுதினாராம், மிச்சத்தை எழுதியது ஜெயகாந்தன்தானாம். திருவிளையாடல் திரைப்படத்தில் வரும் “பாட்டும் நானே பாவமும் நானே” பாடலை எழுதியது கா.மு. ஷெரிஃப், பேரை வேறு யாரோ தட்டிக்கொண்டு போய்விட்டார்கள் என்று இவர் எழுத, கண்ணதாசன் தான்தான் எழுதினேன் என்று மறுத்திருக்கிறார்.

எனக்கு நா.பா.வின் நினைவு வந்துகொண்டே இருந்தது. அவரது கனவு இப்படிப்பட்ட ஒரு மனிதனாக வாழ்வதுதான் என்று சமுதாய வீதி புத்தகத்திலிருந்து யூகிக்கிறேன்.

முக்கியமான ஆவணம். சுவாரசியமும் இருக்கிறது. படியுங்கள் என்று சிபாரிசு செய்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: ஜெயகாந்தன், சினிமா

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
ஜெயகாந்தனும் சினிமாவும்
ஒரு நடிகை நாடகம் பார்க்கிறாள் – சாரதா விமர்சனம்
சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள் பக்சின் விமர்சனம், ஆர்வியின் விமர்சனம், சாரதாவின் விமர்சனம்
ஒரு நடிகை நாடகம் பார்க்கிறாள் – திரைப்படம்
ஜெயகாந்தனின் ‘எத்தனை கோணம் எத்தனை பார்வை’
அம்ஷன்குமார் எழுதிய கட்டுரை

காவல்கோட்டம் நாவலுக்கு சாஹித்ய அகாடமி பரிசு

by

சு. வெங்கடேசனின் காவல்கோட்டம் நாவலுக்கு சாஹித்ய அகாடமி பரிசு கிடைத்த விஷயம் நண்பர் விமல் மூலம்தான் முதலில் தெரிந்தது. படிக்க விரும்பும் நாவல்களில் ஒன்று. ஓரளவு ஒத்த ரசனை உள்ள ஜெயமோகன் சிலாகிக்கும் புத்தகம், எனக்கும் அநேகமாகப் பிடிக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.

வெங்கடேசனுக்கு வாழ்த்துக்கள்!

தமிழுக்கான ஜூரி உறுப்பினர்கள் என்று தமிழ்நாடன், பேராசிரியர் செல்லப்பன், குறிஞ்சிநாடன் குறிஞ்சிவேலன் என்று மூன்று பேரைக் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்கள். தகுதி உள்ள படைப்பைத் தேர்ந்தெடுத்ததற்காக மூவருக்கும் வாழ்த்துக்கள். ஒரு சின்ன ஆதங்கம். அது என்ன மூன்று பேரில் ஒருவர் கூடவா எழுத்தாளராக இருக்கக் கூடாது? ஒரு இ.பா., கி.ரா., ஜெயகாந்தன், அசோகமித்திரன், சா. கந்தசாமி, நாஞ்சில்நாடன் எல்லாரும் இருக்கும்போதே இப்படியா?

போன வருஷம் நாஞ்சில், இந்த முறை காவல்கோட்டம். சாஹித்ய அகாடமியின் போக்கில் ஒரு மாற்றம் தெரிகிறதே! இது தொடர வேண்டும்…

பரிசு பெற்ற படைப்புகளில் நான் படித்து ரசித்த இன்னொன்று ராமச்சந்திர குஹா எழுதிய “இந்தியா ஆஃப்டர் காந்தி“. நல்ல தேர்வு.

கன்னடத்தில் கோபாலகிருஷ்ண பை எழுதிய “ஸ்வப்ன சரஸ்வதா“, ஹிந்தியில் காசிநாத் சிங் எழுதிய “ரெஹான் பர் ரெக்கு“, மலையாளத்தில் எம்.கே. சானு எழுதிய “பஷீர்: ஏகாந்த வீதியில் அவதூதன்” என்ற வாழ்க்கை வரலாறு ஆகியவற்றுக்கும் விருது. யாராவது படித்திருந்தால் சொல்லுங்களேன்!

முழு லிஸ்டையும் இங்கே காணலாம்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: விருதுகள்

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
2011-இல் விருது பெற்றவர்களின் லிஸ்ட்
சாகித்ய அகாடமி விருது பெற்ற தமிழ் படைப்புகள் பகுதி I, பகுதி II
சாகித்ய அகாடமி விருது பெற்ற தமிழ் படைப்புகள் – லிஸ்ட்
சாகித்ய அகாடமி தளம்

வைரமுத்துவின் “கள்ளிக்காட்டு இதிகாசம்” – விருதா புத்தகத்துக்கு சாஹித்ய அகாடமி விருது

by

சாகித்ய அகாடமி விருது பெற்ற புத்தகம். விருதுகள் கவுரவம் இழப்பதற்கு இது போன்ற புத்தகங்கள்தான் காரணம்.

வைரமுத்துவுக்கு இலக்கியம் படைக்கும் ஆசை இருக்கிறது. அதற்கு வேண்டிய சொந்த அனுபவம் இருக்கிறது. நல்ல களத்தைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார். ஆனால் ஒரு சாதாரணக் கதையைத்தான் எழுத முடிந்திருக்கிறது.

பேயத்தேவரின் சிரமமான வாழ்க்கை என்று சுருக்கமாகச் சொல்லலாம். மனைவி, “கீழ்” ஜாதியைச் சேர்ந்த பழைய காதலி, சண்டியர் மகன், அப்பனை கஷ்டப்படுத்தி பணம் பிடுங்கியாவது வாழத் துடிக்கும் மகள், மகளின் முதல் கணவன் வழிப்பேரன் என்று சில பாத்திரங்கள். வைகை அணை கட்டி சில பல கிராமங்கள் முழுகியதுதான் கதையின் உச்சகட்டமாக வைத்திருக்கிறார். போரடிக்கும் ஃபார்முலா கதை. பேயத்தேவருக்கு கஷ்டம் மேல் கஷ்டம் வந்துகொண்டே இருப்பது அலுப்பைத் தருகிறது. செயற்கையாக, மெலோடிராமாவாக இருக்கிறது. பேயத்தேவர் சோதனை மேல் சோதனை என்று பாடாததுதான் பாக்கி. இவர் பூமணியின் “பிறகு” போன்ற நாவல்களைப் படித்தாவது சிரமமான வாழ்க்கையை எப்படி படைப்பில் கொண்டு வருவது என்று தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

கதையின் ஒரே பலம் வார்த்தைப் பிரயோகங்களும், நுண்விவரங்களும்தான். “வருச நாட்டு யானையே கோமணம் இல்லாம அலையுது”, மாடுகளின் ஏறுபூரான் சுழி, இறங்குபூரான் சுழி என்றெல்லாம் நிறைய எடுத்துவிடுகிறார். சிவசங்கரியின் “பாலங்கள்” புத்தகத்தை நினைவுபடுத்தியது. அதிலும் நுண்விவரங்கள், preparation எல்லாம் உண்டு, ஆனால் அவரும் வெற்றி அடையவில்லை.

இங்கே மின்நூலாகக் கிடைக்கிறது.

படிக்கலாம். சாஹித்ய அகாடமி கிடைத்திருக்காவிட்டால் (ஒரு வேளை “வாங்கி” இருக்காவிட்டால்) இவ்வளவு கோபம் வராது. தோல்வி அடைந்த, ஆனால் sincere ஆன முயற்சி என்று குறிப்பிட்டிருப்பேன். இப்போது இந்த விருதா புத்தகத்துக்கெல்லாம் ஒரு விருதா (வைரமுத்துவைப் பற்றி எழுதினால் வாலி ஸ்டைலில் சிலேடை வருகிறதே!) என்ற கடுப்புதான் முன்னே நிற்கிறது.

இதே template-ஐ வைத்து எழுதப்பட்ட இன்னொரு புத்தகம் ‘கருவாச்சி காவியம்’. ‘பத்தினிக்கு இன்னல் வரும் தீரவே தீராது” என்பதுதான் கதைச்சுருக்கம். இந்த நாவலை விட எக்கச்சக்க நுண்விவரங்கள். கருவாட்டுக் குழம்பு எப்படி வைப்பது, கள்ளிப் பழத்தை எப்படி பறிப்பது என்று நுண்விவரங்களை கொட்டி இருக்கிறார். ஆனால் அவை புகுத்தப்பட்டிருப்பது செயற்கையாக இருக்கிறது. தட்டையான கதாபாத்திரங்கள், cliche-க்கள் நிறைந்த கதை, வலிந்து புகுத்தப்பட்ட நுண்விவரங்கள் என்று பல குறைகள் இருந்தாலும் நுண்விவரங்களுக்காகப் படிக்கலாம்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தமிழ் நாவல்கள், விருதுகள்

எனக்கு எது இலக்கியம்?

by

தரையில் இறங்கும் விமானங்கள் எனக்கு இலக்கியமே என்று சொன்னதைக் கண்டு ரமணன், ராஜ்சந்திரா, எஸ்செக்ஸ் சிவா வியப்பைத் தெரிவித்தார்கள். அவர்கள் ரியாக்ஷன் எனக்கு எது இலக்கியமாகத் தெரிகிறது என்று என்னை மீண்டும் சிந்திக்க வைத்தது.

எனக்கு வணிக எழுத்து, சீரிய எழுத்து போன்ற பாகுபாடுகளில் நம்பிக்கை இல்லை. வசதிக்காக சில சமயம் அப்படிப் பிரித்துக் கொள்கிறேன், அவ்வளவுதான். இலக்கியம், இலக்கியம் இல்லை என்ற பாகுபாடுதான் எனக்கு அர்த்தம் உள்ளதாகத் தெரிகிறது. எழுதியது விற்கிறதா இல்லையா என்பதை வைத்து அதன் தரத்தை நிர்ணயிப்பதில் எனக்கு சம்மதமில்லை. ஜெயகாந்தனும் அசோகமித்ரனும் விகடனில், குமுதத்தில் எழுதியது இலக்கியமே. சாண்டில்யன் கணையாழியில் எழுதி இருந்தாலும் அது எனக்கு இலக்கியம் ஆகாது. ராஜேஷ்குமார் டைப் எழுத்துகளை சுலபமாக அடையாளம் காட்டும் ஒரு பேர்தான் எனக்கு வணிக எழுத்து.

யோசிக்க வைக்கும் படைப்புகள்; சித்தாந்தங்கள்+பொதுவாக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட கருத்துகளை அசைக்கும் படைப்புகள்; உண்மையான மனிதர்கள், உணர்ச்சிகள், சூழல்களின் சித்தரிப்பு; மனிதர்களின் உயர்வுகளை, தாழ்வுகளை தோலுரித்துக் காட்டுவது; அபூர்வமாக, ஒரு அருமையான framework, அதை விவரிக்கும் படைப்புகள்; மனிதர்களின் பண்பாட்டை, அனுபவங்களை சில வரிகளில் காட்டும் கவிதைகள் இவை எல்லாம் எனக்கு இலக்கியமாகத் தெரிகின்றன. இவை எல்லாம் எனக்கு மன எழுச்சியைத் தருகின்றன, இல்லாவிட்டால் யோசிக்க வைக்கின்றன, இல்லாவிட்டால் நுணுக்கங்கள், நுட்பங்கள் நிறைந்த படைப்பாக இருக்கின்றன. மன எழுச்சியைத் தருபவற்றை நான் அனேகமாக மிக உயர்ந்த இடத்தில் வைக்கிறேன். என்னை யோசிக்க (மட்டும்) வைக்கும் படைப்புகளுக்கு அனேகமாக இரண்டாம் வரிசை. என் இதயம், புத்தி இரண்டையும் தொடாமல் என் ரசனை, அழகுணர்ச்சி வரை மட்டுமே வரும் படைப்புகளுக்கு அனேகமாக மூன்றாவது இடம் அளிக்கிறேன். இந்த மூன்றாவது வரிசையில் உட்காரும் படைப்புகளில் அனேகமாக நுட்பம், நுணுக்கம், framework என்று ஏதாவது ஒன்று இருக்கும். இன்னொரு விதமாகச் சொன்னால் நுட்பம், நுணுக்கம் இத்யாதியை நான் craft என்ற அளவில் மதிக்கிறேன். மன எழுச்சியைத் தூண்டுபவை எனக்கு art.

சுருக்கமாகச் சொன்னால் நான் இலக்கியம் என்று கருதும் எல்லாப் படைப்புகளுமே என் அழகுணர்ச்சி, ரசனை போன்றவற்றுக்கு அப்பீல் ஆக வேண்டும். அதோடு நின்றுவிடாமல் என் புத்தி வரைக்கும் போய் மீண்டும் மீண்டும் என்னை சிந்திக்க வைக்கும் படைப்புகள், எனக்கு மன எழுச்சியைத் தரும் படைப்புகளுக்கு இன்னும் உயர்ந்த இடம் தருகிறேன்.

அப்பாவுக்கும் குழந்தைகளுக்கும் இருக்கக்கூடிய அருமையான உறவைக் காட்டும் To Kill A Mockingbird எனக்கு உயர்ந்த இலக்கியம். ஒவ்வொரு முறை படிக்கும்போது நான் மன எழுச்சி அடைகிறேன். இது எனக்குப் பெண்கள் பிறப்பதற்கு பல வருஷங்கள் முன்னாலேயே ஆரம்பித்த விஷயம். ஒரு காலத்தில் என் உறவினர்கள், நண்பிகள், நண்பர்களின் மனைவிகள் எல்லாரும் கர்ப்பம் ஆனால் கிடைத்தது சான்ஸ் என்று இந்தப் புத்தகத்தை வாங்கிக் கொடுப்பேன். என் தங்கைகள் உட்பட யாரும் படித்ததில்லை. :-) ஆனால் அது ஆய்வாளர்களின் லிஸ்டில் அநேகமாகத் தென்படுவதில்லை. ஜெயமோகன் போன்றவர்கள் அதை சீந்தக் கூட மாட்டார்கள் என்று நினைக்கிறேன். (அப்படி சீந்தாவிட்டால் அது ஜெயமோகனின் குறைபாடு என்றும் நினைக்கிறேன்.) Mockingbird மட்டுமல்ல, போரின் தேவையற்ற தன்மையை விவரிக்கும் All Quite on the Western Front, இரண்டு வார்த்தைகளில் விவரிக்க முடியாத விஷ்ணுபுரம், அமைப்புகளின் குரூரத்தை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டும் பின் தொடரும் நிழலின் குரல், புதுமைப்பித்தனின் பல சிறுகதைகள், புரியும்போதெல்லாம் டங்கென்று மண்டையில் அடிக்கும் அசோகமித்ரனின் பல படைப்புகள், அறம் சீரிஸ் சிறுகதைகள் என்று அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம். இவை என் ரசனை வழியாக என்னைத் தாக்குகின்றன என்றே சொல்லலாம். இந்த மாதிரி புத்தகங்களை படிக்கும்போது எனக்கு பல முறை லிட்டரலாக ஜிவ்வென்று மண்டையில் ஏறும். புத்தகத்தை மூடி வைத்துவிட்டு பல முறை அப்படியே உட்கார்ந்து படித்ததை அசை போடத் தோன்றும். “கற்பு கற்பு என்று கதைக்கிறீர்களே, இதுதானய்யா பொன்னகரம்!” என்ற வரியைப் படித்த கணத்தில் பல காலமாக சொல்லிக் கொடுக்கப்பட்டிருந்த கற்பு, ஆண்-பெண் உறவு கருத்தாக்கங்கள் சுக்குநூறாக உடைந்தன, புத்தகத்தை மூடி வைத்துவிட்டு அப்படியே உட்கார்ந்திருந்தேன். எனக்கு மன எழுச்சியும் தந்து சிந்தனையையும் தூண்டிய படைப்பு இது. இது போன்ற படைப்புகளைத்தான் முதல் இடத்தில் வைக்கிறேன்.

யோசிக்க மட்டும் வைக்கும் படைப்புகள் என்பது பல முறை SF-இல் எனக்கு நேர்கிறது. உர்சுலா லே க்வின் எழுதிய ஒரு கதையில் மனிதர்களுக்கும் ஒரு சீசனில் மட்டும்தான் செக்ஸ் உணர்வுகள் வரும், அப்போது அவர்கள் ஆணாகவோ பெண்ணாகவோ இஷ்டம் போல மாறிக் கொள்ளலாம். அவர் எழுதியது கொஞ்சம்தான், ஆனால் எனக்கு அம்மா, அப்பா, குடும்பம், இதெல்லாம் இந்த செட்டப்பில் எப்படி இருக்கும் என்று நிறைய யோசனை வந்தது. பைரப்பாவின் பர்வா, தாண்டு, அசோகமித்ரனின் காலமும் ஐந்து குழந்தைகளும் என்று SF தவிர்த்தும் ஒரு பெரிய லிஸ்ட் இருக்கிறது. பர்வா, தாண்டு, அசோகமித்திரன் படைப்புகள் எனக்கு மன எழுச்சியையும் தருகின்றன என்பதால் அவை முதல் வரிசைக்குப் போய்விடுகின்றன.

ரசனைக்கு மட்டும் அப்பீல் ஆகும் கதைகள் என்று ஷெர்லாக் ஹோம்ஸ் (சுவாரசியம்), பொன்னியின் செல்வன் (கதைப்பின்னல் என்ற தொழில்நுட்பம்), வாசவேஸ்வரம் (உண்மையான சித்தரிப்பு), நிர்வாண நகரம் என்று ஒரு பெரிய லிஸ்ட் இருக்கிறது. இவை Strand பத்திரிகையில், கல்கியில், சாவியில் வந்தவை என்பதால் மட்டுமே வணிக எழுத்து ஆகிவிடாது. இவற்றில் பலவற்றை நான் minor classic என்று வகைப்படுத்துவேன். அவற்றின் சாதனை ஒரு புதுமைப்பித்தனை விட குறைவு, அவ்வளவுதான். ஐம்பது செஞ்சுரி அடித்த டெண்டுல்கர் அளவுக்கு குண்டப்பா விஸ்வநாத் சாதிக்கவில்லை என்பதால் அவர் மோசமான பாட்ஸ்மன் ஆகிவிடுவாரா என்ன?

த.இ. விமானங்கள் எனக்கு மூன்றாவது வகை இலக்கியம். Minor classic. உண்மையான மனிதர்கள், சித்தரிப்பு, மனதைத் தொடும் சில சீன்கள் இருக்கின்றன. கதைக்கு யூனிவர்சல் அப்பீல் இருக்கிறது. இந்தக் கதை போலந்தில் ஒரு யூதக் குடும்பத்தில், என் பக்கத்து வீட்டில் ஒரு மெக்சிகன் குடும்பத்தில், தாய்லாந்தில் ஒரு ஏழைக் குடும்பத்தில் நிகழலாம், நிகழ்ந்து கொண்டேதான் இருக்கும். அது விகடனில் வந்தது, இந்துமதி எழுதியது போன்ற சாரமற்ற காரணங்களுக்காக என்னால் நிராகரிக்க முடியாது.

நேரடியாகச் சொல்லப்படும் கதைதானே, அது எப்படி இலக்கியம் ஆகும் என்று சிலர் யோசிக்கலாம். ஜெயமோகன் போன்ற நான் மிகவும் மதிக்கும் விமர்சகர்கள் சில சமயம் நேரடியாகச் சொல்லப்படுவதை ஒரு குறையாகச் சொல்லிப் பார்த்திருக்கிறேன். எனக்கு இதில் கொஞ்சமும் சம்மதமில்லை. நேரடியாகக் கதை சொல்லுவது, subtle ஆக சொல்லாமல் சொல்வது என்பதெல்லாம் ஒரு லிடரரி டெக்னிக். ஒரு டெக்னிக் பயன்படுத்தப்படவில்லை என்பது குறையாகாது.

மன எழுச்சி என்பது ஒவ்வொருவருக்கும் வேறுபடத்தான் செய்யும். அது subjective விஷயம். எனக்கு மன எழுச்சி தரும் படைப்பு உங்களுக்கு வெட்டியாகத் தெரியலாம். அதனால் இலக்கியமா இல்லையா என்று எப்படி பொதுவாக நிர்ணயிப்பது என்ற கேள்வி எழலாம். அது அர்த்தம் இல்லாத கேள்வி. ரசனைதானே தரம் பிரிப்பதன் அடிப்படை? இரட்டைப் பிறவிகளுக்கு கூட ரசனை நூறு சதவிகிதம் ஒத்துப் போகாது! காலப்போக்கில் தானாக அவ்வளவு தரம் இல்லாத, ஆனால் ஒரு காலகட்டத்தில் பிரபலமாக இருந்த நூல்கள் மறக்கப்படுகின்றன. அந்த ஜனநாயக முறையை நம்புவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை.

உணர்ச்சிகளைத் தூண்டும் படைப்புகள் எல்லாம் மன எழுச்சி தரும் படைப்புகள் இல்லை என்பதையும் தெளிவுபடுத்துகிறேன். என்னால் சிம்பிள் கதையான லவ் ஸ்டோரி-யின் கடைசி பக்கங்களை கண்ணில் நீர் வராமல் படிக்க முடிந்ததே இல்லை. அப்பா-பிள்ளை சீன் வந்துவிட்டால் ஒரு வேளை நான் உணர்ச்சிவசப்படுகிறேனோ என்னவோ. அதை நான் மன எழுச்சி லிஸ்டில் சேர்ப்பதில்லை. மூன்றாவது பட்டியலில்தான் சேர்ப்பேன்.

எது இலக்கியம் என்று என்னை நானே பல முறை கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன். எது நூறு ஆண்டுகளுக்கு மேல் நிற்கும், எது காலப்போக்கில் மறக்கப்பட்டுவிடும் என்று கண்டுபிடிக்க ஃபார்முலா உண்டா என்று தேடி இருக்கிறேன். இதைப் பற்றிய எனது எண்ணங்கள் எதுவும் இறுதியானவை இல்லை. ஆனால் இந்தப் பதிவில் காலம் தாண்டி நிற்கும் இலக்கியம் என்பதை எல்லாம் அடையாளம் காண நான் முயற்சிக்கவில்லை. இன்று நான் எதை இலக்கியம் என்று வகைப்படுத்துகிறேன் என்று தெளிவாக்க மட்டும்தான் முயற்சி செய்திருக்கிறேன்.

இதைப் பற்றி எல்லாம் எழுதுவதின் ஒரே பயன் கருத்துப் பரிமாற்றம்தான். என் வரையறை உங்களுக்கு சரிப்படாமல் போகலாம். மன எழுச்சியாவது மயிராவது என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். மேலே பேசுவோமே! இலக்கியத்துக்கு உங்கள் வரையறை என்ன? மறுமொழியிலோ இல்லை உங்கள் ப்ளாகிலோ எழுதி சுட்டி கொடுங்கள்!

அனுபந்தம்

சிரில் அலெக்சின் வரையறை:

நேரடிக் காட்சிகளை துல்லியமாக பதித்துச் செல்வதுவோ, கிராமத்துக் கதைகளை மீள்பதிப்பதுவோ மட்டுமே ஒரு சிறந்த படைப்பை உருவாக்கிவிட முடியாது. ஒரு இலக்கியப் புனைவின் போக்கில் இரண்டு நகர்வுகள் இருக்க வேண்டும். ஒன்று கதை மாந்தர்களின் செயல்களின், சொற்களின் வழியே, எழுத்தாளனின் வர்ணணைகள், விவரணைகள் வழியே நகரும் கதையின் நகர்வு. இன்னொன்று அதற்கு மேல்தளத்தில் நிகழும் கருத்தின் அல்லது கருத்துக்களின் நகர்வு. இந்த இரண்டு நகர்வுகளும் பின்னிப் பிணைந்து சென்று சேர்ந்து உச்சமடைதலே ஒரு நல்ல இலக்கிய படைப்பின் அழகு.

நான் கருத்து எனச் சொல்வது நல்லொழுக்க போதனைகளையோ, புரட்சிகரமான சமூகக் கருத்துகளையோ அல்ல. அந்தக் கருத்துகள் நம் நம்பிக்கைகளை கேள்வி கேட்பவையாக இருக்கலாம், ஒழுக்க விதிகளை சிதறடிக்கச் செய்யலாம், நம் இருப்பையே கேலி செய்யலாம். ஒரு லட்சியம் நோக்கிய நகர்வு, அல்லது லட்சியங்களை விமர்சிக்கும் கருத்து. எதுவாகிலும் ஒன்று.

எது காலத்தை வெல்லும் இலக்கியம் பதிவுக்கு எழுதிய மறுமொழியில் ஜெயமோகன் சொன்னது:

நூறாண்டு தாங்கும் படைப்பு எது? இதுவரை தாங்கிய படைப்புகளை வைத்து இப்படிச் சொல்லலாம்.

  1. தொன்மமாக மாறும் படிமத் தன்மை கொண்டது
  2. கலாச்சாரம் சம்பந்தமான பேச்சுகளில் எப்போதும் இருந்துகொண்டிருப்பது
  3. எளிதில் வாயால் சொல்லத்தக்கது
  4. நடை, உத்தி போன்றவற்றை நம்பாமல் பண்பாட்டின் சாராம்சமான ஒன்றை வரையறுத்து கூறும் கருவாலேயே நிலைநிற்கும் படைப்பு

தொடர்புள்ள சுட்டிகள்:
ஏன் படிக்கிறேன்?
எது நல்ல இலக்கியம்?சிரில் அலெக்ஸ்
எது காலத்தை வெல்லும் இலக்கியம்?

தெலுங்கு புத்தக சிபாரிசுகள்

by

கொல்லப்புடி மாருதி ராவ் – தெலுங்கு எழுத்தாளர், நடிகர் – படிக்க வேண்டிய தெலுங்கு புத்தகங்கள் என்று ஒரு லிஸ்ட் போட்டிருக்கிறார். நான் செகந்தராபாதில் வாழ்ந்த காலங்களில் இப்படி ஒரு லிஸ்ட் கிடைத்திருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும். பாஸ்டன் பாலாவின் தளத்தில் லிஸ்ட் இருக்கிறது.

சாதாரணமாக லிஸ்டுக்கு குறிப்புகள் எழுதுவேன். இந்த முறை படித்திருப்பது ரொம்ப கொஞ்சம், அதனால் குறிப்பு கிறிப்பு எல்லாம் இல்லை. படித்திருக்கும் இரண்டு புத்தகங்கள் பற்றி கீழே:

குருஜாதா அப்பாராவ் எழுதிய கன்யா சுல்கம் – செகந்தராபாதில் வாழ்ந்தபோது கேள்விப்பட்ட ஒரே தெலுங்கு புத்தகம் இதுதான் கன்யா சுல்கம் ஒரு க்ளாசிக். இப்போது கொஞ்சம் வயதாகிவிட்டது. கமலாம்பாள் சரித்திரம், பத்மாவதி சரித்திரம் படிக்கிற மாதிரி ஒரு ஃபீலிங் வரும்.

கொடவகண்டி குடும்பராவ் எழுதிய சதுவு தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு ஃப்ரீமான்ட் நூலகத்தில் கிடைக்கும். தமிழில் இதன் பெயர் படிப்பு. சாஹித்ய அகாடமி வெளியீடு. 1910-35 கால கட்டத்தில் ஒரு மத்திய தர குடும்பம், ஸ்கூல் படிப்பு, சுதந்திர போராட்ட பின்புலத்தை வைத்து எழுதப்பட்டது. பின்புலம் நன்றாக வந்திருக்கும், ஆனால் கதையில் என்ன பாயின்ட் என்று எனக்கு தெளிவாகவில்லை.

மற்ற இந்திய மொழி எழுத்தாளர்களை பற்றி நாம் அவ்வளவாக தெரிந்து கொள்ளாமல் இருப்பது, அப்படியே படித்தாலும் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்புகள் மூலமே தெரிந்து கொள்வது நம் துரதிருஷ்டம். இது போன்ற லிஸ்டுகள் கொஞ்சமாவது உதவுகின்றன.

கொல்லப்புடி குறிப்பிடும் மற்ற புத்தகங்கள்

  1. விஸ்வநாத சத்யநாராயணாவின் ஏகவீரா
  2. புச்சி பாபுவின் சிவரகு மிகிலேதி
  3. ரா. விஸ்வநாத சாஸ்திரியின் அல்பஜீவி
  4. ஸ்ரீ ஸ்ரீயின் மஹாப்ரஸ்தானம்
  5. ஸ்ரீபாதா சுப்பிரமணிய சாஸ்திரியின் அனுபவாலு-ஞாபகாலு
  6. கல்லகூரி நாரயணராவின் வரவிக்ரயம்
  7. கொல்லப்புடி மாருதிராவின் கள்ளு, சாயங்காலாமாயிந்தி
  8. வத்தேரா சண்டிதாசின் ஹிமஜ்வாலா
  9. த்ரிபுரனேனி கோபிசந்தின் கதைகள்
  10. தேவுலபள்ளி கிருஷ்ண சாஸ்திரியின் கெயிஷ்ன பக்ஷம்

அல்பஜீவி ஜெயமோகனும் “சிபாரிசு” செய்யும் நாவல். தெலுங்கில் எதுவுமே தேறவில்லை, இருப்பதில் இதுதான் பெஸ்ட் என்று அலுத்துக் கொண்டே பரிந்துரைக்கிறார். நேஷனல் புக் ட்ரஸ்ட் வெளியிட்ட முக்கியமான தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட பிற மொழிப் புத்தகங்கள் என்ற லிஸ்டில் அவர் குறிப்பிடும் தெலுங்குப் புத்தகங்கள்:

  1. அவன் காட்டை வென்றான், ஆர். கேசவ ரெட்டி, தமிழாக்கம் எதிராஜுலு
  2. கடைசியில் இதுதான் மிச்சம், ஆர். புச்சிபாபு, தமிழாக்கம் பி.வி. சுப்ரமணியம்
  3. கறுப்பு மண், பாலகும்மி பத்மராஜு, தமிழாக்கம் பா. பாலசுப்ரமணியம்
  4. யாகம், காலிபட்டினம் ராமராவு, தமிழாக்கம் பா. பாலசுப்ரமணியம்
  5. ஏமாற்றப்பட்ட தம்பி, பலிவாடா காந்தாராவ், தமிழாக்கம் பா. பாலசுப்ரமணியம்
  6. காகித மாளிகை, முப்பால ரங்கநாயகம்ம, தமிழாக்கம் பா. பாலசுப்ரமணியம்

தொடர்புடைய சுட்டிகள்: கொல்லப்புடி பற்றி விக்கியில்

இந்துமதியின் “தரையில் இறங்கும் விமானங்கள்”

by

சின்ன வயதில் விரும்பிப் படித்த நாவல். இப்போதும் பிடித்திருக்கிறது. விஸ்வத்தின் நிலையில் என்னை பொருத்தி வைத்துப் பார்த்துக் கொள்ள முடிவதுதான் காரணம் என்று நினைக்கிறேன்.

அனேகமாக என் ஜெனரேஷன்காரர்கள் அனைவரும் படித்த நாவல். விகடனில் தொடர்கதையாக வந்தது என்று நினைக்கிறேன். பைண்ட் செய்யப்பட்ட புத்தகமாகத்தான் முதல் முறை படித்தேன்.

கதைச்சுருக்கம் எல்லாம் தேவை இல்லை என்று நினைக்கிறேன். கீழ் மத்தியதரக் குடும்பங்கள் எல்லாவற்றிலும், அதுவும் பிராமணக் குடும்பங்களில் எழுபதுகளில் இருந்த சூழ்நிலை நன்றாக வந்திருக்கிறது. பரசு பெண் பார்க்கப் போகும்போது ருக்மணி வீட்டில் இரண்டு அறைதான் என்று வரும். அப்படித்தான் எக்கச்சக்க ஒண்டுக் குடித்தன வீடுகள் இருந்தன. இருநூறு சதுர அடியில் இரண்டு அறை, பொதுவான குளியலறை, கிணறு என்று சென்னையில் எக்கச்சக்க குடும்பங்கள் வாசித்தன. இன்ஜெக்ஷன் பாட்டில் தேர், எம்ப்ராய்டரி செய்யும் வயதுப் பெண்கள், ட்ரான்சிஸ்டர், அங்கும் இங்குமாக ஹக்ஸ்லி, சார்த்ரே என்று பேசிக் கொண்டு யு.எஸ்.ஐ.எஸ்., பிரிட்டிஷ் கவுன்சில் என்று போய் வரும் சில இளைஞர்கள், குடும்ப பாரத்தை சுமக்கும் இருபத்து சொச்சம் வயதினர், ரிடையர் ஆன தாத்தாக்கள், என்று தத்ரூபமாகச் சித்தரித்திருக்கிறார்.

கதையில் பல மனதைத் தொடும் இடங்கள் உண்டு. அவற்றின் சாதாரணத் தன்மையாலேயே, அடிக்கடி நடப்பதால் பழகிவிடுவதாலேயே, அவை மனதைத் தொடுகின்றன. மேலே படிக்க விரும்பும் பரசுவை டைப்ரைட்டிங் கற்றுக் கொள்ளச் சொல்லும் அப்பா, தங்கை தம்பிகள் பாரம் சுமப்பதை முடிந்த வரைக்கும் தள்ளிப் போடப் பார்க்கும் பரசு இரண்டும் குறிப்பாகச் சொல்லக் கூடியவை. பரசுவை அடைய தனக்கு தகுதி இல்லை என்று ருக்மணி மருகுவது சாதாரணம் இல்லை என்றாலும் மனதைத் தொடுகிறது.

பலவீனங்கள்? இந்துமதிக்கு வெள்ளைத் தோல், உயரம், அழகு இதிலெல்லாம் இருக்கும் obsession அலுப்பைத் தருகிறது. அவரது எல்லா ஹீரோக்களும் வெள்ளையாக உயரமாக இருப்பதும் எல்லா ஹீரோயின்களும் ஏதோ தேவலோகத்திலிருந்து அழுக்குப் படியாமல் வந்து போவதும்… இந்த வர்ணனையைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் கிளம்பிட்டாய்யா கிளம்பிட்டா என்று தோன்றுகிறது. கடைசியில் எல்லாரும் அவ்வளவு தெளிவாக பல நாள் யோசித்து எழுதி வைத்ததைப் படிப்பது போல பேசுவது படிக்க நன்றாக இருந்தாலும் ரியலிஸ்டிக்காக இல்லை.

ஜெயமோகன் இதை சிறந்த வணிக எழுத்து என்று பட்டியல் இடுகிறார். குறை எல்லாம் சொன்னாலும் எனக்கு இது வணிக எழுத்து இல்லை, இலக்கியம். கட்டாயம் படியுங்கள் என்று சிபாரிசு செய்கிறேன்.

இந்துமதி ஒரு காலத்தில் பிரபல வாரப் பத்திரிகை எழுத்தாளர். லக்ஷ்மி, சிவசங்கரி, வாஸந்தி, இந்துமதி என்று பெண்களுக்காக பெண்கள் வாரப் பத்திரிகையில் தொடர்கதை எழுதும் பாரம்பரியத்தை சேர்ந்தவர். எல்லா கதையிலும் ஹீரோ வெள்ளை வெளேரென்று உயரமாக ரிம்லெஸ் கண்ணாடியோடு வருவான். அப்படி என்னையும் நினைத்துக் கொள்ள ஒரு காலத்தில் பிடித்திருந்தது. :-) த. இ. விமானங்கள் ஒன்றுதான் அவர் பேரைக் காப்பாற்றும் என்று நினைக்கிறேன்.

நண்பர் விமல் மின் புத்தகத்துக்கான சுட்டியைக் கொடுத்திருக்கிறார். அவருக்கு நன்றி! (காப்பிரைட் பிரச்சினை வந்தால் எடுத்துவிடுவேன்)

அனுபந்தம் – படித்த பிற கதைகள்

படித்த வேறு சில கதைகளைப் பற்றி எழுத இனி மேல் கை வராது, அதனால் இங்கேயே எழுதிவிடுகிறேன்.

இன்று புதிதாய் பிறப்போம்: அழகான அம்மா மேல் சந்தேகப்பட்டு விவாகரத்து வாங்கும் அப்பா; நடுவில் மாட்டிக்கொண்டு முழிக்கும் எட்டு வயது பையன். பையனின் கண்ணோட்டத்தை நன்றாகவே எழுதி இருக்கிறார்.

நிழல்கள் சுடுவதில்லை: டிபிகல் தொடர்கதை. ஹரிணிக்கு நேசமான எல்லாரும் இறக்கிறார்கள். காதலிக்கும் தீரேந்தருக்கும் கான்சர். இன்னும் மூன்று மாதம் இருக்கிறதே, உன்னை மணந்து கொள்கிறேன் என்கிறாள் ஹரிணி.

தொடுவான மனிதர்கள்: கஷ்டப்படும் குடும்பத்தின் மூத்த பெண். அவளுக்கும் ராம்குமாருக்கும் காதல். ராம் அவளை உள்ளங்கையில் வைத்துத் தாங்குகிறான். அவளை காதலிக்கும் கார்த்திக்குக்கு இப்போது டூ லேட், சொல்ல முடியவில்லை. ஆனால் ராம் விபத்தில் இறந்துவிட கார்த்திக்குக்கு ஒரு சான்ஸ் கிடைக்கிறது. கார்த்திக் கஷ்டம், உதவி வேண்டும் என்று கேட்டால்தான் உதவி செய்யும் டைப், ராம் மாதிரி இல்லை. அதனால் இவள் நீ வீண்டாம் என்று கார்த்திக்கிடம் சொல்ல, கார்த்திக் நீ உன் காலில் நிற்பதையே விரும்புகிறேன், நீ independent ஆக இருக்க வேண்டும், ஆனால் தேவைப்படும்போது உதவிக்கு நான் எப்போதும் உண்டு என்று சொல்கிறான். அதை அவளும் யோசித்து ஏற்றுக் கொள்கிறாள். நல்ல தீம், ஆனால் கதை சுமாராகத்தான் வந்திருக்கிறது.

விஷம்: சிறு வயதிலிருந்து காதலிக்கும் பெண்ணை கெடுத்தவனை கொன்றுவிட்டு ஜெயிலுக்கு போகிறான் ஹீரோ. வேஸ்ட்.

யார்?: இந்துமதி த்ரில்லர் எழுதிப் பார்த்திருக்கிறார். தண்டம்.


தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தமிழ் நாவல்கள்

விஷ்ணுபுரம் விருது விழா – டிசம்பர் 18 ஞாயிறு அன்று கோவையில்

by

என் தளத்தைப் படிப்பவர்கள் யாரும் ஜெயமோகன் தளத்தைப் படிக்காமல் இருக்கப் போவதில்லை, விஷயம் நிச்சயமாகத் தெரிந்திருக்கும். இருந்தாலும் இங்கேயும் போட்டு வைக்கிறேன். நாஞ்சில்நாடன், எஸ்.ரா., அவர்கள் அளவு அவ்வளவாக வெளியில் தெரியாத, ஆனால் பிரமாதமாக எழுதக்கூடிய யுவன் சந்திரசேகரும் பேசுகிறார்கள். கோவை சுற்றுவட்டாரத்தில் இருப்பவர்கள் மிஸ் செய்யாதீர்கள். முடிந்தால் ஜெயமோகனிடமும் கொஞ்ச நேரமாவது பேசிவிட்டு வாங்கள், அவரை போன்ற விஷயமுள்ள, பேசத் தெரிந்த ஆளுமைகள் அபூர்வம்.

பூமணி எனக்குப் பிடித்த எழுத்தாளர்களில் ஒருவர். ஜெயமோகன் எனக்குப் பிடித்த வாசகர்களில் முதன்மையானவர். ஜெயமோகனைச் சுற்றிச் சுழலும் விஷ்ணுபுரம் வட்டத்தினர் போன முறை ஆ. மாதவனையும் இந்த முறை பூமணியையும் விருதுக்கு தேர்ந்தெடுத்தது கண்டவர்களுக்கும் விருது கொடுக்கும் (அகிலனுக்கு ஞானபீடம், வைரமுத்துவுக்கும் கோவி. மணிசேகரனுக்கும் சாஹித்ய அகாடமி) நம் ஊரில் பெரிய ஆறுதல். விஷ்ணுபுரம் விருது மேலும் மேலும் உன்னதம் அடைய வாழ்த்துகிறேன்.

அரங்கசாமிதான் பொறுப்பெடுத்து செய்கிறார் என்று நினைக்கிறேன், அவருடன் நேரம் செலவழிக்க முடியாதது என் துரதிருஷ்டம். அவருக்கு ஒரு ஜே!

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
பூமணிக்கு விஷ்ணுபுரம் விருது
பூமணியின் “வெக்கை”

பா. ராகவனின் “புவியிலோரிடம்” – இட ஒதுக்கீடு வாதங்கள்

by

1989-இல் மண்டல் கமிஷன் சிபாரிசுகளை வி.பி. சிங் அரசு ஏற்றபோது வட இந்தியா கொந்தளித்தது. தமிழ்நாட்டில் ஏற்கனவே 69% இட ஒதுக்கீடு இருந்ததால் பெரிதாக ரியாக்ஷன் தெரியவில்லை. மண்டல் கமிஷன் பற்றிய புத்தகத்தை பா.ரா. எழுதி இருக்கிறார் என்று முன்னுரையில் தெரிந்தபோது தமிழர் என்னதான் சொல்லி இருக்கிறார் என்று பார்க்கலாம் என்றுதான் படிக்க ஆரம்பித்தேன். மேலும் ஜெயமோகன் நாவலின் உள்கட்டுமான, தொழில் நுட்ப யோசனைகளை பகிர்ந்து கொண்டது மிகவும் பயனுள்ளதாக இருந்தது என்று வேறு எழுதி இருந்தார்.

ஏழை பிராமணக் குடும்பம். எட்டு பையன் ஒரு பெண். யாருக்கும் படிப்பு வரவில்லை. கடைசி பையன் வாசு தட்டுத் தடுமாறி ப்ளஸ் டூ பாஸ் செய்துவிடுகிறான். குடும்பத்தில் ஒருவராவது காலேஜ் போக வேண்டும் என்று நினைக்கும் அப்பா, ஆனால் ஐம்பது சதவிகிதத்துக்கும் குறைவான மார்க்தான். அண்ணன் வரதன் கொடுக்கும் தைரியத்தில் நாடார் என்று போலி சான்றிதழ் கொடுத்து ஒரு காலேஜில் சேர்ந்துவிடுகிறான். நாளாக நாளாக மனசாட்சி உறுத்துகிறது. காலேஜை விட்டு டெல்லிக்கு ஓடிவிடுகிறான். அங்கே பல வேலைகள், தொழில்கள். மெதுமெதுவாக முன்னுக்கு வருகிறான். அப்போதுதான் மண்டல் கமிஷன் சிபாரிசுகள் ஏற்கப்படுகின்றன. ஏழைகள், குறிப்பாக ஏழைப் பிராமணர்கள் என்ன செய்வார்கள் என்பது உட்பட பல வித வாதங்களை பாத்திரங்கள் மூலமாக பா.ரா. முன் வைக்கிறார். சலுகைகளை ஏற்பது அவமானம் என்ற வாதத்தை கடைசியாக வாசு சொல்கிறான்.

புத்தகம் எப்போது எழுதப்பட்டது என்று தெரியவில்லை. வி.பி. சிங் அரசு காலத்திலேயே கல்கி, விகடன் மாதிரி பத்திரிகையில் தொடர்கதையாக வந்திருந்தால் பெரிய ஹிட் ஆகி இருக்கும். நான் கேள்விப்பட்டிருப்பேன். அப்படி இல்லாததால் பிற்காலத்தில்தான் வந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.

இட ஒதுக்கீடு பற்றி pro and cons வாதங்களை விட கதையில் எனக்கு பிடித்த விஷயம் வாசு குடும்பச் சித்தரிப்புதான். ரியலிஸ்டிக்காக இல்லை, (அதெப்படி எல்லோரும் நல்லவராக இருப்பார்கள்? குடும்பம் என்றால் சண்டை சச்சரவு இல்லாமலா?) என்றாலும் படிக்கப் பிடித்திருந்தது. பாசமுள்ள மன்னிகள், அண்ணன்மார்கள், வயிற்றுப்பாட்டுக்காக அவர்கள் செய்யும் தொழில்கள், சொந்த வீடு கட்டும் கனவு, சைதாப்பேட்டை காரணீஸ்வரர் கோவில் தெரு, ஜெயராஜ் தியேட்டர் references, எல்லாம் நன்றாகவே வந்திருந்தன. பா.ரா. சைதாப்பேட்டையில் வளர்ந்திருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். அந்த குடும்ப சித்தரிப்புக்காகப் படிக்கலாம்.

தொடர்புள்ள சுட்டிகள்:
பா. ராகவனின் தளம்
இட ஒதுக்கீடு – ஆர்வியின் சொந்த அனுபவம்
பா.ரா.வின் ஆர்.எஸ்.எஸ்.: மதம், மதம், மற்றும் மதம்
பா. ராகவனின் 108 வடைகள் சிறுகதை
விஷ்ணுபுரம் பற்றி பா.ராகவன்

டார்க்வின் ஹாலின் விஷ் பூரி சீரிஸ்

by

டார்க்வின் ஹால் (Tarquin Hall) ஆங்கிலேய எழுத்தாளர். தில்லிவாசி விஷ் பூரி என்ற துப்பறிபவரை வைத்து இரண்டு நாவல்கள் எழுதி உள்ளார் – Case of the Missing Servant , Man Who Died Laughing.

விஷ் பூரி ஒரு connected, இந்தியாவைப் புரிந்த துப்பறிபவர். எல்லா லெவலிலும் தொடர்பு இருக்கிறது. ஒரு ஐம்பது ஐம்பத்தைந்து வயது இருக்கும். புதுப் பணக்காரர். இன்றையப் பணக்காரர்களின் ஊரான குட்காவோனில் வசிக்கிறார். ஒரு ஏழெட்டு உதவியாளர்கள். கொலஸ்டரால் பிரச்சினை உண்டு. இரண்டு நாவல்களிலும் ஒரே நேரத்தில் நாலைந்து மர்மங்கள் முளைக்கின்றன. நிஜ வாழ்க்கை அப்படித்தானே இருக்கும்? இரண்டு நாவல்களிலும் விஷ் பூரியின் மம்மியும் ஒரு மர்மத்தைத் தீர்த்து வைக்கிறார். நிஜ வாழ்க்கை அப்படி இருந்தாலும், நாலைந்து மர்மம் என்றால் கதை கொஞ்சம் ramble ஆகிறது.

Case of the Missing Servant (2009): ஊழலை எதிர்த்துப் போராடும் ஒரு வக்கீல். அவரது வீட்டில் வேலை செய்த மேரியைக் காணவில்லை. வக்கீல்தான் அந்தப் பெண்ணைக் கெடுத்து கொன்றுவிட்டார் என்று அவர் மேல் கெட்ட பேர் சுமத்துகிறார்கள். பூரி பல ஊர்களுக்கு அலைந்து உண்மையைக் கண்டுபிடிக்கிறார்.

Man Who Died Laughing (2010): ஆரம்பக் காட்சியில் ஒரு NRI-யின் குழந்தைகள் கடத்தப்பட்டிருக்கிறார்கள். இரண்டு நாள் கழித்து சாமியார்கள் ஏமாற்றுக்காரர்கள் என்று தாக்கிக் கொண்டிருக்கும் டாக்டர் ஜா ராஜ்பத்தில், இந்தியா கேட் அருகே, நண்பர்களோடு சிரிப்பு தெரபி எடுத்துக் கொண்டிருக்கும்போது இருபதடி உயரக் காளியால் சம்ஹரிக்கப்படுகிறார். அவர் கடைசியாக தாக்கிய, பிரதமரே வணங்கும் சுவாமி மகாராஜ்தான் காரணமோ என்று விஷ் பூரி சந்தேகிக்கிறார். பூரியின் மனைவி கலந்து கொள்ளும் கிட்டி பார்ட்டியில் திருடு போகிறது. பூரியின் அசட்டு மச்சான் நிலம் விற்பது வாங்குவதில் பிரச்சினைகளை சந்திக்கிறார்.

ஹாலின் பலம் நம்பகத்தன்மை உள்ள இந்திய சித்தரிப்பு. இந்தியா, குறிப்பாக bureaucratic இந்தியாவை, புதுப் பணக்கார இந்தியாவை, நன்றாக சித்தரித்திருப்பார். நான் டெல்லியைப் பற்றிய நிபுணன் இல்லை, ஆனால் டெல்லியின் ambience-ஐ தத்ரூபமாகக் கொண்டு வந்திருக்கிறார். துப்பறியும் நாவல்கள் என்ற வகையில் சுவாரசியம் உள்ள, ஆனால் சுஜாதா அளவுக்குக் கூட போகாத நாவல்கள். இவற்றை துப்பறியும் நாவல்கள் என்பதை விட இந்திய நாவல்கள் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். எனக்குப் பிடித்திருந்தன, மேலும் இந்த சீரிஸில் நாவல்கள் வந்தால் கட்டாயம் படிப்பேன்.

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
டார்க்வின் ஹால் தளம்

எழுத்தாளர் ஜெயந்தன்

by

ஜெயந்தன் எழுதிய “மீண்டும் கடவுளும் கந்தசாமிப் பிள்ளையும்” சிறுகதைத் தொகுதியை சமீபத்தில் படித்தேன். “ஆசை” என்ற சிறுகதையைத் தவிர வேறு எதுவும் எனக்குத் தேறவில்லை. சிறுகதையில் தினமும் இரவு நாயுடு வீட்டில் கல் விழுகிறது. அதன் மர்மம் என்ன என்று தெரியும்போது வாய் விட்டுச் சிரித்துவிட்டேன்.

சரி என்று அவர் மறைந்தபோது – ஃபெப்ரவரி 7, 2010 – எழுதிய ஆபிச்சுவரியைத் தூசி தட்டி இங்கே மீள்பதித்திருக்கிறேன்.

ஜெயந்தன் என்ற பெயர் எழுபது எண்பதுகளில் ஓரளவு பிரபலம். வாரப் பத்திரிகைகளில் எழுதுவார். சூப்பர்ஸ்டார் எல்லாம் இல்லை. ஆனால் மணியன் மாதிரி ஒன்றுமில்லாத எழுத்தும் இல்லை. அவர் எழுத்தில் ஒரு தார்மீக கோபம் தெரியும். சு. சமுத்திரம் மாதிரி. ஆனால் சு. சமுத்திரம் அளவுக்கு உபதேசம் செய்யும் தொனி இருக்காது. எனக்கு இன்றும் நினைவிருப்பது அவருடைய சில நாடகங்கள்தான். கணக்கன் (இந்த மாதிரிதான் ஏதோ பேர், சரியாக நினைவில்லை) என்ற நாடகம் அந்த வயதில் மிகவும் பிடித்திருந்தது.

அவர் மறைந்த செய்தி ஜெயமோகனின் தளத்தில் தெரியவந்தது. அவரைப் பற்றி எழுத வேண்டும் என்று நினைத்தேன், ஆனால் கணக்கன் நாடகத்தைப் பற்றி ஒரு வரியைத் தவிர வேறு எதுவும் எழுத முடியவில்லை.

என்னிடம் அவருடைய ஒரு புத்தகம் இருந்தது. சம்மதங்கள் என்று பேர். சிறுகதைத் தொகுப்பு. அதை தேடி கண்டுபிடித்து படித்துப் பார்த்தேன். எந்த கதையும் என் சிறந்த தமிழ் சிறுகதைகள் லிஸ்டில் வராது. ஆனால் படிக்கக் கூடிய சிறுகதைகளே. நிச்சயமாக அவர் அளவுக்கு எனக்கு எழுத வராது. (இதில் என்ன ஆச்சரியம்?)

துப்பாக்கி நாயக்கர் என்ற கதையில் நாயக்கர் ஊரில் பெரிய அடிதடி ஆசாமி. அவருக்கு நாலு அடியாள். அவருடைய ஆஸ்தான அடியாள் அவர் பெண்டாட்டி கையைப் பிடித்து இழுத்துவிடுகிறான். பிறகு பயத்தில் தற்கொலை செய்து கொள்கிறான். நாயக்கர் முன்னே நின்று இறுதி சடங்கை நடத்துகிறார்.

வாழ்க்கை ஓடும் என்ற கதையில் குப்பிக் கிழவிக்கும் வள்ளிக்கும் மாமியார் மருமகள் குடுமிப்பிடி சண்டை. புருஷன்காரனோ சண்டையா போடுகிறீர்கள் மூதேவிகளே என்று இரண்டு பேரையும் அடிக்க வருகிறான். உலக மகா யுத்தம் மாதிரி இருக்கிறது. அடுத்த நாள் எல்லாரும் சமாதானம். நல்ல தொழில் திறமை கதையில் தெரிகிறது.

ஒரு ஆசை தலைமுறை தாண்டுகிறது கதை எனக்கு தெரிந்த ஃப்ரேம்வொர்க்கில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. கடைசி வரியில் இரண்டு மூன்று தலைமுறைகளாக கொஞ்சம் நல்ல வீட்டில் வாழ விரும்பும், ஆனால் கட்ட முடியாத கீழ் மத்தியதரக் குடும்பத்தின் வெட்டிக் கனவு சொல்லப்படுகிறது. அதற்கு முன் அதற்கு பெரிய பில்டப் கொடுக்கிறார். எனக்கு இன்னும் பெரிய பில்டப் கொடுக்க வரவில்லை…
இந்த கதையை கி.ராஜநாராயணன் வெகுவாக சிலாகிக்கிறார், வெங்கட்ரமணன் கொடுத்திருக்கும் லிங்கில் பாருங்கள்.

அவர்கள் வந்துகொண்டிருக்கிறார்கள் இந்த தொகுப்பில் சிறந்த கதை. பெண் “விடுதலை” பேச்சளவில் மட்டுமே இருக்கிறது என்பதை அழகாக எழுதி இருக்கிறார். மச்சினி, மனைவி, கணவன் எல்லாரும் பெண் விடுதலை பற்றி பேசிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். குழந்தை சட்டையில் அசிங்கம் செய்துவிடுகிறது. அதை மனைவிதான் அலசிப் போட வேண்டி இருக்கிறது.

ஜெயந்தன் நன்றாக வந்திருக்கக் கூடியவர். ஆனால் கதைகளில் நமக்கெல்லாம் ஒரு பாடம் இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்திருக்கிறார். பிரச்சார நெடியும், உபதேசமும் குறைந்திருந்தால் இன்னும் நுட்பமான உணர்வுகளை கொண்டு வந்து ஒரு எழுத்தாளராக இன்னும் பெரிய அளவில் வெற்றி பெற்றிருக்கலாம். “நிராயுதபாணியின் ஆயுதங்கள்” என்ற ஜெயந்தன் கதைகளின் முழுதொகுப்பும் 2008 டிசம்பரில் வம்சி புக்ஸ் வெளியிட்டுள்ளது என்று நதியலை சொல்கிறார். அவரது நாடகங்கள் மறக்கப்படக் கூடாது, அவையும் தொகுப்பாக வெளி வந்தால் நன்றாக இருக்கும்.

ஜெயந்தனின் “மனச்சாய்வு” சிறுகதைத் தொகுதியை சமீபத்தில் படித்தேன். அவருக்கு ஒரு நல்ல எழுத்தாளனுக்கு வேண்டிய கருக்கள் தோன்றுகிறது. ஆனால் உபதேசம், பிரச்சாரம் இல்லாமல் எழுத முடியவில்லை. வாசகர்களை விரித்துக் கொள்ள விடாமல் தானே விலாவாரியாக எழுதிவிடுகிறார். தொழில் நுட்பம் கைகூடவில்லை என்று தோன்றுகிறது. இந்தத் தொகுப்பில் முனியசாமி (தாசில்தார் பதவிக்கு விசுவாசம் காட்டும் பியூன், தாசில்தார் பதவி வகித்து ரிடையர் ஆகிப் போகிறவரை இரண்டாம் பட்சமாக நினைக்கிறான்), மொட்டை (கற்புக்கரசி மொட்டை இன்னொருவனுடன் வாழ மறுக்கிறாள்), பஸ் (பஸ் நிலையத்தில் எல்லாரும் ஒன்றாக நிற்பதால் அந்தஸ்து பிரச்சினை என்று நினைத்து ஊருக்கு பஸ் வராமல் தடுக்கும் பெரிய மனிதர்) போன்றவை நல்ல கதைகள்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தமிழ் எழுத்தாளர்கள்

தொடர்புடைய பதிவுகள்:
ஜெயந்தன் மறைவு – ஜெயமோகன் அஞ்சலி
ஜெயந்தனுக்கு அஞ்சலி – ஒரு சிறுகதை
கி. ராஜநாராயணன் ஜெயந்தனின் சிறுகதையைப் பற்றி
சுரேஷ் கண்ணனின் அஞ்சலி
ஜெயந்தனின் “அவள்’ கதையைப் பற்றி அ. ராமசாமி
எம்.ஏ. சுசீலாவின் அஞ்சலி
ஜெயந்தன் பற்றி சுப்ரபாரதிமணியன்

Developer Resources

Create cool applications that integrate with WordPress.com

butterfliesinspacetime

Just another WordPress.com weblog

யுவகிருஷ்ணா

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

புத்தகம்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

பாலகுமாரன் பேசுகிறார்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

நான் வாசித்த தமிழ்ப் புத்தகங்கள்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

நந்தவனம்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

தமிழ் பேப்பர்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

தமிழிலே எழுதுவோம்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

கண்ணோட்டம்- KANNOTTAM

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

கணிதம்

ஜாலியாக...

கடுகு தாளிப்பு

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

எழுத்து - காரம் - சாரம் - சுதாங்கன்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

என் ஜன்னலுக்கு வெளியே...

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

உங்கள் ரசிகன்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

அன்புடன்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

%d bloggers like this: