Skip to content

கௌரி கிருபானந்தன் மொழிபெயர்த்த தெலுகு நாவல் – முள் பாதை

by

Gowri_Kribanandanஇந்தத் தளத்து வாசகர்களுக்கு கௌரி கிருபானந்தனின் பெயர் பரிச்சயமானதுதான். தெலுகிலிருந்து தமிழுக்கும் தமிழிலிருந்து தெலுகுக்கும் பல ஆக்கங்களை மொழிபெயர்த்திருக்கிறார், மொழிபெயர்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்.

சமீபத்தில் யத்தனபூடி சுலோசனாராணி எழுதிய மீனா என்ற நாவலை   தெலுகிலிருந்து முள்பாதை என்ற பேரில் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். இது மின்புத்தகமாக கினிகே தளத்தில் கிடைக்கிறது (பகுதி 1, பகுதி 2). கௌரி அதைப் பற்றிய எழுதிய சிறு அறிமுகம் கீழே.

முள்பாதை

பிரபல தெலுங்கு எழுத்தாளர் திருமதி யத்தனபூடி சுலோசனாராணி அவர்களில் நாவல் மீனா தமிழில் முள்பாதை என்ற தலைப்பில் இரண்டு பகுதிகளாக வந்துள்ளது.

அவருடைய எல்லா படைப்ப்புகளும் எனக்கு விருப்பமானவை என்றாலும் முள்பாதை, மற்றும் சங்கமம் இரண்டும் எனக்கு மிகமிக பிடித்தமானவை.

இனி முள் பாதை பற்றி சிறிய அறிமுகம்.

சில சிறைச்சாலைகள் இருக்கும். அவற்றுக்குக் கதவுகள், பூட்டுக்கள் எதுவும் இருக்காது. கட்டுப்பாடு, அந்தஸ்து என்ற பெயரில் மகள் மீனாவை அது போன்ற கண்ணுக்குத் தெரியாத சிறைச்சாலையில் வளர்த்து வருகிறாள் கிருஷ்ணவேணி.

இன்னொரு குழந்தை பிறந்தால் மகள் மீது இருக்கும் அன்பு குறைந்து விடுமோ, தாயின் அன்பைப் பகிர்ந்தளிக்க வேண்டி இருக்குமோ என்ற அளவுக்கு, மகள் மீது அதீதமான பாசத்தை வைத்திருக்கும் கிருஷ்ணவேணி மகளுடைய வருங்கால கணவனை தானே முடிவு செய்கிறாள். மாப்பிள்ளை சாரதியை மீனாவுக்கு முதல் பார்வையிலேயே பிடிக்கவில்லை.

வாழ்க்கையில் நடக்கும் எல்லா விஷயங்களும் நினைவில் இருக்கப் போவதில்லை. ஆனால் சிறு வயதில் மாமி கிருஷ்ணவேணி செய்த அவமானம் கிருஷ்ணன் மனதில் ஆறாத வடுவாய்த் தங்கி விடுகிறது. ஆனால் மாமாவின் மகள் மீனாவைப் பார்த்ததும் அவன் மனதில் இனிமையான உணர்வு ஏதோ ஒன்று மலர்கிறது.

இவர்களின் பிடிவாதங்கள், ஏமாற்றங்கள் மீனாவின் வாழ்க்கையை எப்படி திசை திருப்புகின்றனவோ தெரிந்து கொள்ள “முள்பாதை” நாவலை கையில் எடுங்கள்.


தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கௌரி பதிவுகள்

Advertisements

அசோகமித்ரன் எழுதிய “இன்று”

by

asokamithranசில சமயம் அசோகமித்ரனின் படைப்புகள் எனக்குப் புரிவதில்லை. ஆனால் இப்போதோ இந்தப் புத்தகம் – இன்று – தொகுக்கப்பட்டிருக்கும் விதமே எனக்குப் புரியவில்லை. சில சிறுகதைகள்; ஒரு சிறுகதை தலைப்பில் சம்பந்தம் இல்லாத மூன்று கதைகள். இதை யார் தொகுத்தது, ஏன் இப்படித் தொகுத்திருக்கிறார் என்றுதான் மனதில் எண்ணங்கள் ஓடுகின்றன.

இந்தத் தொகுப்பில் பிரமாதமாக வெளிப்படுவது அசோகமித்ரனின் நகைச்சுவை உணர்ச்சி. உதாரணத்துக்கு ஒன்று – வரதட்சணைக்கு எதிராக கையெழுத்து வேட்டை நடத்தும் குழு. ஒரு கலந்துரையாடலில் ஒருவர் வரதட்சணை அதிகமாக வாங்குவது படிக்காதவர்கள் என்று ஆட்சேபிக்க, இன்னொருவர் சொல்கிறார் – “அது ஒன்றும் பெரிய விஷயமில்லை – கைநாட்டு வாங்கிக் கொள்ளலாம்.” நான் வாய்விட்டுச் சிரித்துவிட்டேன்.

இன்னொரு இடத்தையும் சொல்லியே ஆக வேண்டும். எழுத்தாளர் ஹரிதாசனை பேட்டி காணும் நிருபர் அவர் எழுதிய ஒரு கதையை நினைவு கூர்கிறார். “பிரமாதமான கதை” என்கிறார். ஹரிதாசன்: “இந்தக் க்தையை நான் எழுதல”. நிருபர்: “நீங்க எழுதலயா? ரொம்ப நல்ல கதை.” “என்ன செய்யறது, நான் எழுதல!”

எமர்ஜென்சி பிரகடனம் செய்யப்பட்டத்தைப் பற்றி சின்ன சின்ன பத்திரிகைச் செய்திகளாக வருகிறது. அதில் காமராஜ் மறைவைப் பற்றி ஒரு வரி – “தி.மு.க.வை ஆரம்பித்ததே காமராஜர்தானோ என்று சந்தேகப்படும்படியாக “உடன்பிறப்புகளுக்கு” முரசொலியில் கருணாநிதியின் கடிதங்கள்”.

எனக்கு இவற்றில் மிகவும் பிடித்த சிறுகதை புனர்ஜென்மம். பேரிளம்பெண் சீதா; ஏற்கனவே மணமான ஒருவனோடு தொடர்பு. அவன் இவளையும் கல்யாணம் செய்து கொள்ள மறுக்கிறான். சீதா தற்கொலை. இதை எழுதும்போது என் போதாமை எவ்வளவு பெரியது என்று தெரிகிறது. கதைச் சுருக்கத்தை வைத்துக் கொண்டு என்ன செய்ய? படித்துப் பாருங்கள் என்றுதான் சொல்ல முடியும். இந்தச் சிறுகதை இணையத்தில் எங்கும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. ராம், சீக்கிரம் அழியாச்சுடர்களில் பதியுங்கள்!

முன்னர் குறிப்பிட்ட எழுத்தாளர் பேட்டி ஒரு சிறுகதையில் வரும் மூன்று சரடுகளில் ஒன்று. இன்னொரு சரட்டில் குழந்தைகளைத் தவறவிடும் அப்பா நினைத்துக் கொள்கிறார் – “கடவுள் காப்பாற்றுவார்”. சரடு அடுத்த வரியில் முடிகிறது – “கடவுள் காப்பாற்றினார், ஒரு குழந்தையின் காலைத் தவிர.” அது எப்படி அய்யா ஒரு வரியில் இவ்வளவு குரூரம்? கதை வேறு தளத்துக்கே போய்விடுகிறது!

தொகுப்பில் முதல் கதையான டால்ஸ்டாய் அவரது புகழ் பெற்ற “காந்தி” சிறுகதையைப் போல அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. டால்ஸ்டாயைப் பற்றி இரு கட்டுரைகள் – அவற்றைப் படித்துவிட்டு கடைசியில் ஒருவன் சிரிக்கிறான். எனக்கு இன்னும் “காந்தி” சிறுகதையே புரியவில்லை, இது எங்கே?

அவரது அற்புதமான நகைச்சுவை உணர்ச்சிக்காக பரிந்துரைக்கிறேன்.


தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: அசோகமித்ரன் பக்கம்

மாடஸ்டி ப்லைஸ்

by

modesty_blaiseசிறு வயதில் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக Modesty Blaise காமிக்ஸ் புத்தகங்களை படித்திருந்தாலும், மனத்தைக் கவரவில்லை. மாடஸ்டியின் இரண்டாவது பெயரை எப்படி உச்சரிக்க வேண்டும் என்று கூட நினைவில்லை. ப்லைஸ், ப்ளைஸ், ப்லேய்ஸ், ப்ளேய்ஸ்? தமிழ் மொழிபெயர்ப்புகளில் ப்ளேஸ் என்று எழுதப்பட்டுள்ளது என்று காமிக்ஸ்களின் பரம விசிறி ஆன கிங் விஸ்வா தகவல் தருகிறார். தற்செயலாக சில ஆங்கில காமிக்ஸ் புத்தகங்களை சமீபத்தில் படித்தேன்.

Pulp fiction என்று சொல்வார்கள். கொஞ்சம் வன்முறை, குற்றங்கள், விறுவிறுவென்ற நடை, வேகமாக நகரும் கதை, பல ஆக்ஷன் – அதாவது அடிதடி சீன்கள் நிறைந்த கதைகள்; காரக்டர்கள் அனேகமாக ஸ்டீரியோடைப்பாக இருக்கும். தமிழில் பட்டுக்கோட்டை பிரபாகர், சுபா, ராஜேஷ்குமார் போன்றவர்கள் ஏறக்குறைய இந்த மாதிரி எழுதுகிறார்கள். மாடஸ்டி அந்த ரகம். 37, 38 வயதுப் பெண் புயல்; கோங்கோ என்ற சின்ன ஆயுதத்தைப் பயன்படுத்துவதில் (கிட்டத்தட்ட வர்மக்கலை மாதிரி) நிபுணி; குற்ற வாழ்க்கையின் மூலம் நிறைய பணம் சேர்த்தாயிற்று. இப்போது வாழ்க்கை கொஞ்சம் போரடிக்கிறது. வலது கையான, கத்தி வீசுவதில் நிபுணனான வில்லி கார்வினுக்கும் இதே நிலைதான். இங்கிலாந்தின் உளவுத்துறை தலைவர் டரான்ட் இருவரையும் தனது துறைக்காக recruit செய்துகொள்கிறார்.

modesty_willie_garvinஎல்லா கதைகளிலும் யாராவது வில்லன்(கள்) டராண்டின் கண்களில் படுவார்கள்; இல்லை என்றால் மாடஸ்டி, கார்வின் இருவரில் யாராவது ஒருவருக்கு வேண்டியவரை கொல்வார்கள், கடத்துவார்கள் இந்த மாதிரி; சில சமயம் இருவரும் போவார்கள், இல்லை என்றால் மாடஸ்டியுடன் பாதி புத்தகத்தில் கார்வின் சேர்ந்து கொள்வார். ஒரு confrontation சீன் இருக்கும். அந்த சீனில் கார்வின் கத்தி வீசுவார், மாடஸ்டி சுடுவாள்/இல்லை என்றால் தன் கோங்கோவை பயன்படுத்தி எதிரியை செயலிழக்க செய்வாள்.

மாடஸ்டியின் பலம் ஓவியர் ஜிம் ஹோல்டவேயின் மிக நேர்த்தியான சித்திரங்கள்; மாடஸ்டிக்கும், வில்லி கார்வினுக்கும் உள்ள உறவு; சிம்பிளான வாழும் முறை; மாடஸ்டியின் moral code; பலவீனம் ஃபார்முலாவை தாண்டாத கதைகள் – ஃபார்முலாவை தாண்ட ஆசிரியர் பீட்டர் ஓ’டொன்னல் விரும்பவில்லை. அதனால் ஒன்றிரண்டு படித்தால் போதும். கிட்டத்தட்ட நூறு 96 புத்தகங்கள் இருக்கின்றனவாம். ஒவ்வொன்றிலும் ஒரு நூற்று இருபது, முப்பது panels (மூன்று சித்திரங்கள் கொண்டது) இருக்கலாம்.

எனக்குப் பிடித்த strips Scarlet Maiden (1981), Moonman (1982). சமீபத்தில் நான் படித்த பிற strips Galley Slaves (1968), Red Gryphon (1968), Hell-Makers (1969), Takeover (1969), Warlords of Phoenix (1970), Willie the Djinn (1970), Puppet Master (1972), With Love from Rufus (1972), The Bluebeard Affair (1972), A Few Flowers for the Colonel (1982).

சில நாவல்களும், சிறுகதைத் தொகுப்புகளும் கூட வந்திருக்கின்றன. மாடஸ்டி எப்படி டராண்டின் unofficial employee ஆனாள் என்பதை Modesty Blaise (1965) நாவல் விவரிக்கிறது. Pieces of Modesty (1972) ஒரு சிறுகதைத் தொகுப்பு. ஒரு கதையில் பெர்லின் சுவரைக் கடக்க மனித பீரங்கி என்று சர்க்கஸில் இருக்குமே அதைப் போன்ற ஒன்றை வைத்து ‘விஞ்ஞானியை’ சுவரைத் தாண்டி சுட்டு அனுப்புகிறார்கள். Last Day in Limbo (1976) சுவாரசியமான களத்தைக் கொண்டது. வில்லி/வில்லன்கள் பணக்காரர்களைக் கடத்தி தங்கள் பண்ணையில் அடிமையாக சேர்த்துக் கொள்கிறார்கள்! Dragon’s Claw (1978)விலும் இதே போல ஒரு வில்லன். தான் உலகமெங்கும் திருடி சேர்த்திருக்கும் ஓவியங்கள், கலைப்பொருட்களை காட்டி பீற்றிக் கொள்வதற்காக ஓவியர்கள், கலை விமர்சகர்களை கடத்திக் கொண்டு வந்து அவற்றைக் காட்டிவிட்டு பிறகு கொன்றுவிடுகிறான். Xanadu Talisman (1981) நாவலில் இரானிய ஷாவின் கிரீடத்தை பின்புலமாக வைத்து ஒரு கதை. Cobra Trap (1996) மற்றுமொரு சிறுகதைத் தொகுப்பு. கடைசி சிறுகதையில் இப்போது ஐம்பத்து சொச்சம் வயது இருக்கும் மாடஸ்டியும் கார்வினும் இறந்துவிடுகிறார்கள்.

கிங் விஸ்வா தரும் தகவல்கள்: மூன்று/நான்கு கதைகளை கொண்ட ஒரு தொகுப்பாக டைட்டன் இதுவரை இருபது புத்தகங்களை வெளியிட்டுள்ளார்கள். அதில் இந்த கதைகளின் பின்புலம், கதை உருவான வரலாறு என்று அட்டகாசமான ஒரு கலெக்டர்ஸ் எடிஷனாக அது அமைந்து இருக்கிறது. மாடஸ்டி தமிழுக்கு அறிமுகம் ஆனது கல்கி/குமுதம் வாயிலாக. மேற்கொண்டு விவரங்களுக்கு தமிழ் காமிக்ஸ் உலகம் தளத்துக்குப் போய்ப் பாருங்கள்.

த்ரில்லர் படிப்பதில் விருப்பம் உள்ளவர்களுக்கு மாடஸ்டி ஒரு சிம்பிள் pulp fiction உலகத்தை காட்டுகிறது. அந்த உலகத்துக்குள் இது ஒரு கிளாசிக்.


 

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: காமிக்ஸ்

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
மாடஸ்டி ப்ளைஸ் பற்றிய விக்கி குறிப்பு
பீட்டர் ஓ’டொன்னல் பற்றிய விக்கி குறிப்பு
தமிழ் காமிக்ஸ் உலகம் தளத்தில் மாடஸ்டி

வெங்கடரமணன் எண்ணங்கள்

by

Venkatramananபல மாதங்களுக்கு முன் சென்னை நண்பர் வெங்கடரமணனிடம் இன்று டாப்பில் இருக்கும் தமிழ் எழுத்தாளர்கள் யார் என்று கேட்டிருந்தேன். அவருடைய விலாவாரியான பதில் இன்று மீண்டும் கண்ணில் பட்டது, அதை மீள்பதித்திருக்கிறேன். இப்போது இந்த நிலையில் ஏதேனும் மாற்றங்கள் உண்டா?


சுஜாதா இன்னிக்கும் டாப்புதான்! பாலகுமாரனுக்கும் இன்னும் மௌஸு கொறஞ்சா மாதிரி தெரியலை! ஆனா மொத்தமாகவே வாசிப்பு வழக்கம் குறைஞ்சா மாதிரி தெரியுது! கிழக்கு பதிப்பகம் பத்ரியைக் கேட்டால் இல்லைம்பார்!)

ஆனா வலையில் அடிபடற எழுத்தாளர்களுக்கும் நேரில் வாசகர்கள் ஆர்வம் காட்டறதுக்கும் நிறைய வித்தியாசம் இருக்குதுனு நினைக்கிறேன். வலையில் (உங்க தோஸ்த்!) ஜெ.மோ, சாருநிவேதிதா இவர்களையெல்லாம் ஒண்ணு கொண்டாடறாங்க இல்லை பந்தாடறாங்க! ஆனா இவங்க பேரு அடிபடற அளவுக்கு புத்தகம் விற்பனை (எண்ணிக்கை அளவில்) எந்தளவு இருக்குனு தெரியலை. மட்டுமல்லாமல் இன்றைக்கு தமிழத்தில் கிழக்கு பதிப்பகத்தின் வீச்சு மிக அதிக அளவில் இருக்குது. அந்த காலத்தில் ஜெமினி வாசனின் “மாதசம்பளம் கொடுத்து நடிகநடிகையரை ஊழியர்களாக வைத்துக்கொள்ளும் முறை” கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்களா? கிட்டத்தட்ட அதே மாதிரி இன்று கிழக்கில் புத்தகாசிரியர்கள் உள்ளனர் ( பட்டியலைப் பார்க்கவும்! எத்தனை பேர் கிழக்கில் கிட்டத்தட்டப் பிரத்தியேகமாக எழுதுகின்றனர்னு தெரியவரும்!)

மேலும் அக்காலத்தில் (70,80களில்) மணிமேகலைப் பிரசுரம் கிட்டத்தட்ட அனைத்துத் தலைப்புகளிலும் புத்தகங்கள் வெளியிட்டிருப்பார்கள்!(சுஜாதாவே ஏதோவொரு க.பெ.கட்டுரையில் “இத்தலைப்பில் ஏதாவது புத்தகம் உள்ளதா என லேனாவைக் கேட்க வேண்டும்” எனக் குறிப்பிட்டிருப்பார்!) அதேபோல் இன்று கிழக்கில் “You name it! We have it” என்று ஏகப்பட்ட தலைப்புகளில் புத்தகங்கள் உள்ளன. பத்தும் பத்தாததற்கு, நலம், ப்ராடிஜி, வரம் பதிப்பகம், ஒலிப்புத்தகம் என ஜமாய்க்கின்றனர். எனவே வெகுஜனப் புத்தகங்களில் கிழக்குதான் முந்துகிறது என்றே நினைக்கிறேன். (விகடன் இப்போதுதான் முழித்துக்கொண்டு பழைய தொடர்கள், வாரமலர்-குங்குமம் தொடர்கள் தொகுப்பு என ஏதோ கிம்மிக்ஸ் காட்டுகின்றனர்!).

இன்று படைப்புதான் கிட்டத்தட்ட முக்கியமாகப் படுகிறது! ஆனாலும் என்.சொக்கன், பா.ராகவன் என்று சில பேரின் எழுத்துக்கள் தனியே தெரிகின்றன். அதிலும் வாழ்க்கை வரலாறுகளில், நிறுவன வரலாறுகளில் சொக்கனது எழுத்துக் அமர்ர்களமாய் இருக்கிறது!(கிட்டத்தட்ட ஐம்பது புத்தகங்கள் எழுதிவிட்டார்!). ராகவனைப் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம். மனிதர் பத்திரிகை அனுபவத்தை வைத்துக் கொண்டு ராஜபாட்டை நடக்கிறார்! “கிழக்கு ப்ளஸ்” என்ற தலைப்பில் கிழக்கின் இதுவரையிலான வெற்றிக்கதையை ராகவன் அவர் தளத்தில் பத்து அத்தியாயங்களாக எழுதியுள்ளார். நேரமிருந்தால் படித்துப் பாருங்கள்.

எஸ்.ராவிற்கு விகடனின் துணையெழுத்திற்குப் பிறகு வாசகர்கள் அதிகரித்த மாதிரி அகம்புறம் எழுதிய வண்ணதாசனுக்கும், நாஞ்சில் நாடனுக்கு தீதும் நன்றும் தொடருக்கு அப்புறமும் வாசகர்கள் அதிகரிப்பாங்கனு நினைக்கிறேன்.

பெண்களிடம் ரமணிசந்திரன் இன்னிக்கும் கோலோச்சறாங்க. ஆனாலும் இவரொரு ஆணாதிக்கவாதின்னு சொல்றவங்களும் இருக்காங்க! (தொடர்பான நண்பன் நந்தாவின் – – சூடான இடுகையும் மறுமொழிகளும் வாசிப்பிற்குரியது!)

மேலும் சிறார் பருவத்தில் தமிழ் புத்தக்ங்களை விழுந்து விழுந்து படித்தவர்களின் கவனம் திரைப்படம், ஆங்கிலப் புத்தகங்கள்னு மெல்ல திசைமாறுதுனு தோணுது (எப்படி நீங்களே சுட்டிக்காட்டியுள்ளபடி தமிழ் திரைப்படங்களில் சொல்லிக்கொள்கிற நிலைமை இல்லையோ அதேபோல புத்தகங்களிலும் ஆங்கிலம் தொட்ட ஆழத்தையும் வீச்சையும் தமிழ் தொடுவதற்கு நேரமாகும் என்றே படுகிறது. அதுவரைக்கும் யாருக்கு பொறுமை இருக்கும்னு நினைக்கிறீங்க?!)

மற்றபடி எப்படி யோசித்தாலும் இன்று பதிப்பகங்கள்தான் எனக்கு நினைவுக்கு வருகின்றன! எனிஇந்தியன், விருபா, கிழக்கு, காமதேனு, விகடன், உயிர்மை என பதிப்பக இணையதளங்கள் இன்று மிக முக்கியமான இடம்னு நினைக்கிறேன் (ஆனால் நான் அவற்றின் வழியே வாங்குவதை விட, அவற்றிலிருந்து குறிப்பெடுத்து வைத்துக் கொண்டு நேரில் சென்று வாங்குவதையே விரும்புகிறேன்!)

இது முழுக்க முழுக்க இணையம் தாராளமாய் கிடைக்கும் ஒரு வாசகனின் பார்வையே என்பதை நினைவில் கொள்ளவேண்டும்!

ஆங்… சொல்ல மறந்துட்டேன்! ‘விகடன் பொக்கிஷம்’ என வாராவாரம் வெளியிடுகிறார்கள்! 60, 70, 80களின் பேட்டிகள், திரைவிமர்சனங்கள், புகைப்படங்கள், மதன் கார்ட்டூன்கள், கோபுலு சித்திரங்கள், என எனக்கு மிகவும் பிடித்தமானதாயுள்ளது. கட்டாயம் படித்துப் பாருங்கள்!

“யப்பா! இவ்வளவு பெரிய மறுமொழியா”ன்னு போலித்தனமா வியக்க மாட்டேன்! நீங்க இந்த வாசிப்பு விஷயம் பற்றிக் கேட்டவுடனே கட்டாயம் விரிவா எழுதனும்னு நினைச்சேன்! (Either that or “மாட்டினான்டா ஒருத்தன்! செத்தான்…!”) அதனாலதான் நினைவுக்கு வந்த முக்கியமான விஷயங்கள்னு எழுதினேன்! எழுதாம விட்டது நிறைய! பொறுமையா படிச்சுப் பார்த்துட்டு மறுமொழியிடவும்! இல்லை தனிமடலிடவும். ஒண்ணும் அவசரமில்லை!

அன்புடன்
வெங்கட்ரமணன்

பி.கு. கடைசியா ஒரு இணைப்பு! – சுஜாதாவின் மேல் தீவிர அபிமானமும், அதீத செல்லம் கொஞ்சலும் வைத்துள்ள ஒரு ரசிகையின் கடிதம்! கட்டாயம் படித்துப் பாருங்கள்!


தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: References, Guest Posts

தெலுகு சிறுகதை – ஒல்கா எழுதிய “துணை”

by

கௌரி கிருபானந்தன் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். சரளமாகச் செல்லும் சிறுகதை. சுலபமாக யூகிக்க முடிந்தாலும் சுவாரசியமாக இருக்கிறது.

துணை – ஒல்கா

மாலை ஐந்து மணியைத் தாண்டிவிட்டது. அலுவலகத்தில் எல்லோரும் போய்விட்டார்கள் என்று ப்யூன் வந்து சொன்ன பிறகு வேறு வழியில்லாதவனாய் கங்காதரன் எழுந்துகொண்டான். குளிர்காலம் என்பதால் சீக்கிரமாகவே இருள் கவிழ்ந்துக் கொள்ளத் தொடங்கியது. அந்த இருட்டைப் பார்க்கும் போது கங்காதரனின் மனம் முழுவதும் வேதனை சூழ்ந்துகொண்டது. இருண்டுபோன முகத்துடன் அந்த இருட்டைப் பார்த்தபடி அப்படியே நின்றுகொண்டிருந்தான்.

வீட்டுக்கு எதற்காக போக வேண்டும்? வீட்டில் தூசியும் ஒட்டடையும் தவிர வேறு என்ன இருக்கு? பூட்டைத் திறந்துகொண்டு உள்ளே போய் தனியாக காபியை கலந்துகொண்டு குடிப்பது என்ற பயங்கரமான அனுபவத்தை பெறுவதற்கு வேலைமெனக்கட்டு போவானேன்? அந்த காபியை ஏதோ ஒரு ஓட்டலில் சர்வர் கொண்டு வந்து தந்தால் பத்து பேருக்கு நடுவில் அமர்ந்து சாப்பிட்டால் வேலை முடிந்துவிடுமே.

கடந்த ஒரு மாதகாலமாய் செயல்படுவது போலவே அன்றும் அலுவலகத்திலிருந்து நேராக ஓட்டலை நோக்கி நடந்தான்.

மாலைவேளை என்பதால் ஓட்டலில் கூட்டம் அதிகமாக இருந்தது. பத்து நிமிடங்களுக்கு மேல் நின்ற பிறகுதான் உட்கார இடம் கிடைத்தது. அந்த இடமும் ஜோடியாக உடகார்ந்திருந்தவர்களுக்கு எதிரே இருந்தது. கங்காதரன் போய் உட்கார்ந்து கொண்டதும் ஏதோ இடையூறு ஏற்பட்டு விட்டது போல் முகத்தைத் தொங்கப் போட்டுக்கொண்டார்கள்.

‘நின்று நின்று கால் கடுக்கிறது. என்னால் முடியாது சாமி’ என்று மனதில் நினைத்துக்கொண்டே, இருக்கையில் அமர்ந்து தண்ணீரைக் குடித்தான். பிறகு சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான். எங்கும் பரபரப்பாக இருந்தது. கலகலவென்று பேச்சுக்கள், வாதவிவாதங்கள், சிரிப்பு அலைகள் … ஓட்டல் முழுவதும் சந்தடியாக இருந்தது. அந்த சந்தடியை பார்க்கப் பார்க்க தனிமை மேலும் அதிகமாகிவிட்டது போலிருந்தது கங்காதரனுக்கு. அந்தத் தனிமையை முழுவதுமாக அனுபவித்துக்கொண்டே டிபன் காபியை சாப்பிட்டு முடித்தான். பார்க்கில் ஒரு மரத்தின் கீழே இரண்டு மணி நேரம் வேண்டாத யோசனைகளில் செலவழித்துவிட்டு மெதுவாக வீட்டுக்குக் கிளம்பினான்.

ஆறடுக்கு அபார்ட்மெண்டில் மூன்றாவது மாடியில் இருந்தது கங்காதரனின் பிளாட். இப்பொழுது உடனே வீட்டுக்குப் போய் என்ன செய்யப் போகிறோம் என்று நினைத்தவனாய் லிப்ட்டை நோக்கிப் போகாமல் படிகளை எண்ணிக்கொண்டே ஐம்பத்தி இரண்டு படிகளையும் மெதுவாக ஏறினான்.

இனி வேறு வழியில்லை என்பது போல் பூட்டைத் திறக்கப் போகும் சமயம், பக்கத்து வீட்டிலிருந்து பெரிதாக அழுகைக் குரல் கேட்டது.

என்ன நடந்திருக்குமோ என்று பரபரப்புடன் அந்தப் பக்கம் போனான்.

பக்கத்து பிளாட்டில் மக்கள் கும்பலாக கூடியிருந்தாரகள். எல்லோரையும் தள்ளிக்கொண்டு முன்னால் போனான் கங்காதரன்.

அந்த வீட்டில் குடியிருக்கும் ராகவனின் மனைவி விஜயலக்ஷ்மி ஹோவென்று கதறிக் கொண்டிருந்தாள். சற்று நேரம் கழித்து எல்லோரும் பேசிக் கொண்டதிலிருந்து விஷயம் புரிந்தது. விஜயலக்ஷ்மியின் கணவன் ராகவன் ஸ்கூட்டரில் வீட்டுக்கு வரும் போது விபத்து ஏற்பட்டு அங்கேயே உயிர் போய் விட்டதாம்.

விஜயலக்ஷ்மியைப் பார்க்கும் போது இரக்கமாக இருந்தது கங்காதரனுக்கு.

இந்த அபார்ட்மெண்டில் இருப்பவர்களுக்கு ஏதாவது சனி பிடித்துக்கொண்டுவிட்டதா என்ன? இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு தன் மனைவி சுசீலா பிளட் கேன்சரில் இறந்துபோய் விட்டாள்.

இப்பொழுதோ இந்தக் கொடுமை! கண்களிலிருந்து வெளியேறப் போன கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டான் கங்காதரன்.

இருவரின் பிளாட்டுகளும் அடுத்தடுத்து இருப்பதோடு கங்காதரனின் குடும்பத்திற்கும் ராகவனின் குடும்பத்திற்கும் நிறைய ஒற்றுமைகள் இருந்தன. இருவருக்கும் ஏறத்தாழ ஒரே வயது. ராகவன் வங்கியில் ஆபீசராக இருந்தான். கங்காதரன் L.I.C. யில் ஆபீசர். ஒரே ஹோதா ஒரே சம்பளம். விஜயலக்ஷ்மி தனியார் பள்ளியில் டீச்சராக வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். சுசீலா பிரைவேட் கம்பெனியில் பணி புரிந்து வந்தாள். இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு இருவரும் இந்த அபார்ட்மெண்டில் பிளாட் வாங்கிக் கொண்டார்கள். கங்காதரன் உடனே சொந்த வீட்டிற்கு குடி வந்துவிட்டான். ஆனால் ராகவன் ஒரு வருடம் வரை வாடகைக்கு விட்டு விட்டு போன வருடம்தான் குடிவந்தான். இந்த ஒரு வருடத்தில் இரு குடும்பங்களுக்கும் இடையில் ஒரளவுக்கு பழக்கம் ஏற்பட்டு விட்டது. இருவரும் விவரங்களை பரிமாறிக் கொண்டார்கள். மிக முக்கியமான சின்னச் சின்ன உதவிகளை பரஸ்பரம் செய்து கொண்டாரகள். இரு இல்லத்தரசிகளுக்கு இடையில் கூட நல்ல நட்பு மலர்ந்தது. தம் கணவன்மார்களிடம். அடுத்தவரைப் பற்றி குறை சொல்லாமல் இரண்டு நல்ல வார்த்தைகளை எடுத்துச் சொல்லக் கூடிய பண்பு இருவரிடமும் இருந்ததால் எப்போதாவது எதிர்பட்டால் கல்மிஷம் இல்லாத முறுவலுடன் குசலம் விசாரித்துக் கொள்வார்கள். இருவரும் வேலைக்குப் போகிறவர்கள் என்பதால் மேலும் நட்பு வளரும் அளவுக்கு ஓய்வு நேரம் இருக்கவில்லை.

அது போறாது என்று சுசிலாவின் உடல்நலம் பாதிக்கப்பட்டிருந்தது. ராகவனுக்கு இரண்டு மகன்கள். பெரியவன் பெங்களூரிலும் சின்னவன் திருவனந்தபுரத்திலும் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். இருவருக்கும் மணமாகி குழந்தைகளும் இருந்தார்கள்.
கங்காதரனுக்கு ஒரு மகள், இரண்டு மகன்கள். இருமகன்களும் நல்ல வேலையில் அமர்ந்துவிட்டார்கள். திருமணமும் முடிந்து விட்டது. மகள் சியாமளாவுக்கு போன வருடம்தான் மணம் முடித்தான். கங்காதரனுக்கு பேரன் பேத்தி இன்னும் பிறக்கவில்லை.

கங்காதரனுக்கும் ராகவனுக்கும் இன்னும் நான்கு வருடங்கள் சர்வீஸ் இருந்தது. அதற்குள் ராகவனை யமன் கொண்டு போய்விட்டான்.

விஜயலக்ஷ்மியின் நிலைமையைப் பார்க்கும் போது கங்காதரனுக்கு வருத்தமாக இருந்தது. தனிமை வாழ்க்கை எவ்வளவு கஷ்டமாக இருக்குமோ அவன் உணர்ந்துதான் இருந்தான். ஆண்மகனாய் இருப்பதால் எப்படியோ காலத்தைத் தள்ளிக் கொண்டு வருகிறான். தனிமை வாழ்க்கை தனக்கே இவ்வளவு நரகமாக இருக்கும் போது பாவம் பெண்ணாக இருப்பவள் எப்படித் தனியாக இருப்பாள்?

மகன்கள் இருவரும் இந்த நான்கு வருடங்களும் லீவ் போட்டோ அல்லது வாலண்டரி ரிடையர்மெண்ட் வாங்கிக் கொண்டோ தங்களிடம் வரச் சொல்லி வற்புறுத்திக் கொண்டுதான் இருந்தார்கள். ஆனால் தனக்குத்தான் அதில் விருப்பம் இல்லை. போய் மூன்று நான்கு மாதங்கள் கழிந்ததும் மருமகள்கள் ‘எத்தனை நாட்களுக்குத்தான் இந்தக் கிழவனுக்கு சிசுரூஷை செய்வது?’ என்பது போல் பார்க்கக் கூடும். அவர்களையும் குறை சொல்ல முடியாது. அது மனித இயல்பு. சும்மா வேலைவெட்டி இல்லாமல் வெறுமே உட்கார்ந்துகொண்டால் தனக்கும் பொழுது போகாது. அடிக்கடி சுசீலாவின் நினைவு வருவதோடு அடக்க முடியாத துக்கமும் ஏற்படும். எப்போ பார்த்தாலும் அழுகை மூஞ்சியுடன் இருக்கும் மாமனாரை எத்தனை நாட்களுக்குத்தான் மருமகள்கள் ஆதரிப்பார்கள்? நடைமுறைக்கு ஒத்துவராது என்று நினைத்த கங்காதரன் தொடர்ந்து வேலைக்குப் போய்க் கொண்டிருந்தான்.

‘இப்பொழுது இந்த அம்மாள் மகன்களிடம் போய் விடுவாள் போலும். தனியார் பள்ளியில் டீச்சர் வேலை என்பதால் வாலண்டரி ரிடையர்மெண்ட் போன்ற சலுகைகள் இருக்க வாய்ப்பு இல்லை. வேலையை விட்டு விட்டு போக வேண்டியதுதான்.’ இரக்கத்துடன் பார்த்தான்.
விஜயலக்ஷ்மியைச் சமாதானப்படுத்த யாராலும் முடியவில்லை. மகன்கள் வரும்போது பொழுது விடிந்துவிடும். கூட்டம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கலையத் தொடங்கியது. கடைசியில் ரொம்ப நெருக்கமானவர்கள் பத்து பேர் வரையிலும் இருந்தார்கள். அவர்களுடன் பேசிக் கொண்டிருந்தான் கங்காதரன். ரொம்ப நேரம் நின்று கொண்டே இருந்ததால் கால்கள் கடுக்க ஆரம்பித்தன. மெதுவாக தன் விட்டுக்கு வந்த கங்காதரன் இரண்டு தூக்க மாத்திரைகளை போட்டுக் கொண்டு படுக்கையில் சாய்ந்தான்.

பதிமூன்று நாட்கள் கழிந்து விட்டன. நடுவில் ராகவனின் மகன்களுடன் ஒருமுறை பேசியதுடன் சரி. கங்காதரன் மறுபடியும் அவர்கள் வீட்டுக்குப் போகவேயில்லை. அன்று சுபசுவீகாரம் நடந்தது. கங்காதரனையும் அழைத்திருந்தார்கள். அவன் போன போது கடைசி பந்தி முடியும் நேரம். ராகவனின் பெரிய மகன் அசோகனிடம் பேசிக்கொண்டே கங்காதரன் தனியாக உட்கார்ந்து சாப்பிட்டான். ராகவனின் இன்சூரென்ஸ் பணம் கூடிய சீக்கிரம் கிடைப்பதற்கு தன்னால் முடிந்த உதவியைச் செய்வதாக வ.¡க்களித்தான்.
சாப்பாடு முடிந்த பிறகு ஹாலுக்கு வந்து உட்கார்ந்து கொண்டார்கள். அசோகன் “அம்மா!” என்று உள்பக்கம் திரும்பி அழைத்தான். விஜயலக்ஷ்மி வந்தாள்.

முதலில் விஜயலக்ஷ்மியை நிமிர்ந்து பார்க்கவும் கங்காதரனுக்கு பயமாக, சங்கடமாக இருந்தது. குங்குமம் இல்லாத வெறுமையான நெற்றியுடன் சோகமாக காட்சி அளிப்பாள் என்று எதிர்பார்த்தான். நிமிர்ந்து பார்த்த பிறகு வியப்பு அடைந்தான். விஜயலக்ஷ்மியிடம் எந்த மாற்றமும் தென்படவில்லை. நெற்றியில் எப்போதும் போல் ஸ்டிக்கர் பொட்டும், கழுத்தில் தங்கச்சங்கலியும் கருகுமணி மாலையும் இருந்தன. இருகைகளிலும் வழக்கமாக அணியும் ஜோடி தங்க வளையல்கள்.

ஏனோ தெரியவில்லை. கங்காதரன் ஆழமாக பெருமூச்சு விட்டான்.

“அம்மாவை எங்களுடன் வரச்சொன்னால் வர மறுக்கிறாள்.” அசோகன் சொன்னான்.

சின்ன மகன் பிரசாதும் வந்து உட்கார்ந்துகொண்டான்.

“இப்போ லீவ் போட்டால் ஸ்கூல் குழந்தைகளுக்கு இடைஞ்சலாக இருக்கும். இன்னும் நான்கு மாதங்கள்போனால் கோடை விடுமுறை வந்துவிடும். அப்பொழுது வருகிறேன் என்று சொல்கிறேன். ஏதாவது ஒரு வேலையில் மூழ்கிப் போய் கவலையை மறக்கணுமே ஒழிய அங்கே போய் சாவகாசமாக அழுதுகொண்டு இருப்பது நியாயமா? நீங்களே சொல்லுங்கள்” என்றாள் விஜயலக்ஷ்மி.

“உங்க அம்மா சொல்வது சரிதான். ஓய்வாக உட்கார்ந்திருப்பது நல்லது இல்லை. சுய அனுபவத்தில் சொல்கிறேன். உங்க அம்மாவுக்கு எப்படி விருப்பமோ அப்படியே இருக்கட்டும்.” கங்காதரன் சொன்னான்.

விஜயலக்ஷ்மி கூட மகன்களிடம் போகாமல் இருந்ததில் தன்னுடைய முடிவு சரி என்பது போலவும், அதற்கு வலு சேர்ந்துவிட்டது போலவும் கங்காதரனுக்குத் தோன்றியது.

நான்கு நாட்களுக்குப் பிறகு விஜயலக்ஷ்மியின் இரு மகன்களும் குடும்ப சமேதமாக கிளம்பிப் போய்விட்டார்கள்.

விஜயலக்ஷ்மி தனிமையை எப்படி எதிர்கொள்கிறாளோ பார்க்கவேண்டும் என்ற ஆர்வத்துடன் கடந்த பத்து நாட்களாய் கங்காதரன் தினமும் வீட்டுக்கு சீக்கிரமாக வந்துகொண்டிருந்தான். தன்னைப் போலவே தனியாய் பால்கனியில் விளக்கைக் கூடப் போடாமல் உட்கார்ந்திருப்பாளோ என்று நினைத்தான். விஜயலக்ஷ்மி பால்கனிக்கு யதேச்சையாக வந்து போனாளே ஒழிய அங்கேயே உட்காரவில்லை. வீட்டுக்கு சினேகிதிகளோ, உறவினர்களோ வந்து போவதாகவும் தெரியவில்லை. “எப்படித்தான் பொழுதை போக்குகிறாளோ?” என்று சில சமயம் கங்காதரனுக்குத் தோன்றும்.

ஒருநாள் காலையிலேயே அவள் வீட்டிற்குப் போய் “ஏதாவது உதவி தேவைப்பட்டால் தயங்காமல் கேளுங்கள்” என்று சொல்லிவிட்டு வந்தான்.
ஆனால் மேலும் பதினைந்து நாட்கள் கழிந்த பிறகும் விஜயலக்ஷ்மி எதுவும் கேட்கவில்லை.

அன்று மாலை விஜயலக்ஷ்மியின் பிளாட்டைத் தாண்டி தன்னுடைய பிளாட்டிற்கு வரும் போது ஏதோ இசைக்கருவியின் சத்தம் கேட்டது. மகன்கள் யாராவது வந்திருப்பார்களோ என்று நினைத்துக்கொண்டே காலிங் பெல்லை அழுத்தினான்.

விஜயலக்ஷ்மி கதவைத் திறந்தாள்.

“வாங்க … வாங்க” என்று வரவேற்றாள்.

“என்ன செய்துக்கிட்டு இருக்கீங்க?” கேட்டான் கங்காதரன், தரையில் விரித்த பாயின் மீது புதிதாக தென்பட்ட வயலினைப் பார்த்துக்கொண்டே.

“சின்ன வயதில் கற்றுக்கொணட பாட்டு எவ்வளவு தூரத்திற்கு நினைவு இருக்கு என்று பார்க்கிறேன். இன்னிக்கித்தான் இதை வாங்கிக் கொண்டு வந்தேன். நாளை முதல் பாட்டு கிளாசுக்கு போகலாம்னு.” முறுவலித்துக் கொண்டே வயலினை அவன் கையில் தந்தாள்.
அதை எப்படி பிடித்துக் கொள்வது என்று கூடத் தெரியாத கங்காதரன் உடனே திருப்பித் தந்துவிட்டான், கைக்குழந்தையை தூக்கத் தெரியாதவன் தாயிடம் உடனே கொடுத்து விட்டது போல்.

“குடிக்க தண்ணீர் வேண்டுமா?” என்று கேட்டுக்கொண்டே எடுத்து வருவதற்காக உள்ளே போனாள்.

ஹால் முழுவதும் பார்வையைச் சுழற்றினான் கங்காதரன். எங்கேயும் எந்த மாற்றமும் தென்படவில்லை. ராகவன் இருந்தபோது எப்படி இருந்ததோ இப்பவும் அப்படியே இருந்தது, துப்புரவாய் பளிச்சென்று.

கண்ணாடி டம்ளரில் தண்ணீருடன் சிறிய தட்டில் டிபனையும் கொண்டுவந்தாள். டிபனை சாப்பிட்டுக் கொண்டே குசலம் விசாரித்தான். ஏதாவது உதவி தேவை என்றால் கேட்கச் சொல்லி மறுபடியும் சொன்னான். ஆனால் உதவி தேவையாக இருப்பது அவளுக்கு இல்லை தனக்குத்தான் என்று அவனுக்குப் புரிந்துதான் இருந்தது.
டிபனை சாப்பிட்ட பிறகு கையைக் கழுவிக் கொள்ளும் சாக்கில் சமையல் அறைக்குள் சென்றான். சமையலறையும் எந்தக் குறையும் இல்லாமல் சுத்தமாக இருந்தது. ‘இவளுக்கு வாழ்க்கையில் எந்த குறையும் இல்லையா? ராகவனின் மரணம் இவள் வாழ்க்கையில் எந்த மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லையா? சுசீலா இறந்துபோனதும் தன் வாழ்க்கை தலைகீழாக மாறிப் போய்விட்டதே? ராகவன் மீது இவளுக்கு அன்பு இல்லையோ?’ என்று சந்தேகப்பட்டான்.

ஆனால் ஹாலில் ராகவனின் போட்டோவுக்கு அப்பொழுதுதான் கொண்டு வந்து போட்டாற்போல் இருந்த மல்லிகைப்பூ மாலையை, எதிரே ஃபிளவர் வேஸில் புதிதாக வைக்கப்பட்டிருந்த மலர்களை, அவனுடைய பொருட்களையெல்லாம் கவனமாக பாதுகாத்து வந்த முறையை பார்க்கும் போது அன்பு இல்லையென்று அவனால் சொல்ல முடியவில்லை. தன் வீட்டில் சுசீலாவின் போட்டோ தூசி படிந்து இருப்பது நினைவுக்கு வந்தது. வித்தியாசம் எங்கே இருக்கிறது? கணவனை இழந்த பெண், அநாதையாய்க் கிடந்து திண்டாடிக்கொண்டு இருக்கவேண்டியவள் மலர்ந்த முகத்துடன் வளையம் வருவதோடு பாட்டும் வயலினும் கற்றுக்கொள்கிறாள். வீட்டை எப்போதும் போல் திறமையாக நிர்வாகம் செய்கிறாள்.

தான் ஒரு ஆணாய் இருந்தும் ஏன் என்று கேட்பார் இல்லாமல் தவித்து வருகிறான். வீடு காடாய் மாறிவிட்டதோடு வாய்க்கு பிடித்த சாப்பாடு கூட கிடைக்காமல், நித்தியபடி தேவைகளை பூர்த்தி செய்து கொள்ள முடியாமல் திண்டாடிக்கொண்டிருக்கிறான். தன் வீடு இப்படி மாறிவிட்டதற்குக் காரணம் சுசீலாவின் இழப்பினால் ஏற்பட்ட வேதனையா அல்லது அந்த வேலைகளை சுயமாக செய்துகொள்ளத் தெரியாத இயலாமையா?

இன்று காலையில் எல்லா பித்தான்களும் இருக்கும் சட்டைக்காக அலமாரி முழுவதும் தேடினால் ஒன்று கூட கிடைக்கவில்லை. கடைசி பித்தான் இல்லாத சட்டை ஒன்றை தேடி கண்டுபிடித்து குண்டூசியை பயன்படுத்தி தற்காலிகமாக நிலைமையை சமாளித்தான்.
பித்தான்களை தைக்க வேண்டுமென்று எப்போதும் சட்டைகளை தைக்கும் டைலரிடம் சட்டைகளை எல்லாம் எடுத்துக்கொண்டு போனான். அந்த டைலர் ஏதோ இழிவான காரியத்தை செய்யச் சொல்லிவிட்டாற் போல் முகத்தை வைத்துக் கொண்டு “முடியாது சார்” என்று மறுத்துவிட்டான். அது போன்ற கடைகளில் பித்தான்கள் போனாலோ, தையல் பிரிந்து போனாலோ ரிப்பேர் செய்து தரமாட்டார்களாம். எங்கே செய்வார்கள் என்று விசாரிக்கணும். சட்டைகளை எல்லாம் மறுபடியும் வீட்டுக்குச் சுமந்துகொண்டு வந்தான்.

இப்படி நடந்துகொண்டிருந்த போது சுசீலாவை நினைத்து வருத்தப்பட்டுக் கொண்டுதான் இருந்தான். தனக்கு மட்டும் பித்தான்களை தைக்கத் தெரிந்திருந்தால் இன்று சுசீலாவை நினைத்து அவ்வளவு நேரம் வருத்தப்பட்டிருப்பானா? விஜயலக்ஷ்மி வருத்தப்படாமல், வேதனைப்படாமல் இருப்பதற்குக் காரணம் அவளுடைய சாமர்த்தியம்தானா? பெண்கள் எல்லோருமே இப்படித்தானோ?

யோசிக்க யோசிக்க பொருளாதார ரீதியாய் பிரச்னைகள் இல்லாத பெண்கள் கணவன் இறந்துபோனாலும், மனைவியை இழந்த கணவர்களைப் போன்ற அநாதைகள் இல்லை என்று தோன்றியது.

எப்போதும் போல் அவர்களால் வாழமுடியும். ஆண்களைப் போல் தினப்படி வாழ்க்கையில் பிறர் மீது ஆதாரப்படாமல் இருப்பதால் அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் பெரிய மாற்றம் எதுவும் வந்துவிடாது. மேலும் வேலைச் சுமை குறைவதால் நிம்மதியாக இருப்பார்கள் என்று நினைத்துக்கொண்டான்.

சுசீலா இருந்தபோது தன்னுடைய வாழ்க்கை எவ்வளவு நிம்மதியாக இருந்தது!

எழுந்ததுமே காபி.

குளித்துவிட்டு வந்ததும் சுடச்சுட சாப்பாடு.

மாலை வேளையானால் வயிறு முட்ட வகைவகையாய் டிபன்.

கேட்ட போதெல்லாம் காபி, டீ போன்ற பானங்கள்.

ஆபீசில் யார் மீது கோபம் வந்தாலும் சுசீலாவைத் திட்டி அந்தக் கோபத்தைத் தணித்துக்கொள்வான். சுசீலா யாரிடமும் சொல்லமாட்டாள், எதிர்த்துப் பேச மாட்டாள் என்ற தைரியத்தில் மற்றவர் மீது உள்ள கோபத்தை அவள் மீது காட்டுவது கங்காதரனின் வழக்கமாக இருந்தது. இரவு வேளைகளில் அலுத்துக்கொள்ளாமல் தன்னுடைய கால்களையும் பிடித்துவிடுவாள்.

எல்லாவற்றிற்கும் சுசீலாவைச் சார்ந்து வாழ்ந்து வந்திருக்கிறான். அவளானால் அநியாயமாக தன்னை இப்படி தவிக்கவிட்டு விட்டுப் போய்விட்டாள். நினைக்கும் போதே துக்கம் பொங்கிக் கொண்டு வந்தது கங்காதரனுக்கு.

அந்த துக்கத்திலும் தான் வருத்தப்படுவது தனக்காகத்தானே ஒழிய சுசீலாவுக்காக இல்லை என்று தோன்றியது. தன்னுடைய கஷ்டங்களை நினைத்து தான் அழுதுகொண்டிருக்கிறானா? இறந்து போன பிறகு சுசீலா சுவர்க்கத்தில் சுகமாக இருந்து வருகிறாளோ? பெண்கள் தாம் இறந்து போனால் சுவர்க்கத்திலும், கணவன்மார்கள் இறந்துபோனால் இந்த பூவுலகத்திலும் சுகத்தை அனுபவிப்பார்களோ?

யோசித்து யோசித்து மூளையே குழம்பிவிடும் போலிருந்தது கங்காதரனுக்கு. கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டு தூங்க முயற்சி செய்தான்.

மேலும் பத்துநாட்கள் கழிந்த பிறகு விஜயலக்ஷ்மியை குசலம் விசாரிக்கப் போனபோது மறைமுகமாக இந்த விஷயத்தை பிரஸ்தாபித்தான்.

“நீங்கள் எப்படித் தாங்கிக்கொள்வீர்களோ என்று பயந்தேன். பரவாயில்லை. தைரியமாகவே இருக்கீங்க” என்றான்.

விஜயலக்ஷ்மி பதில் எதுவும் சொல்லவில்லை.

“சுசீலா இல்லாத என் நிலைமைக்கும், ராகவன் இல்லாத உங்கள் நிலைமைக்கும் ரொம்ப வேறுபாடு இருப்பது போல் தோன்றுகிறது. வாழ்க்கைத் துணையாய் இருந்த நபரை இழப்பது, அந்த வேதனை இருவருக்கும் ஒன்றுதான் என்றாலும் …”

“நம் இருவருடைய இழப்பு ஒன்று இல்லை” என்றாள் விஜயலக்ஷ்மி அவன் பேச்சை இடைமறித்துக்கொண்டே.

கங்காதரன் வியப்புடன் பார்த்தான்.

“என் கணவரை நான் நேசித்ததற்கும், நீங்கள் உங்க மனைவியை நேசித்ததற்கும் நிறைய வித்தியாசம் இருக்கிறது. உங்கள் மனைவி எல்லா விதமாகவும் உங்களுக்கு ஒத்துழைப்பு தந்தாள். உங்களுடைய தேவைகளை கவனித்துக்கொண்டாள். அவள் இல்லாமல் போனது உங்களுக்கு ரொம்ப குறையாய் இருந்திருக்கும். வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நிமிடமும் அந்தக் குறையை உணர்ந்துகொண்டிருப்பதால் அந்த இழப்பின் சோகத்திலிருந்து இன்னும் உங்களால் வெளியேற முடியவில்லை. ஆனால் என் கணவர் என்றுமே எனக்கு ஒத்துழைப்பு தந்தது இல்லை. அவருக்கு நான் சிசுரூஷை செய்திருக்கிறேனே தவிர அவர் எனக்கு ஒன்றுமே செய்ததில்லை. என் விருப்பு வெறுப்புகளை தெரிந்துகொள்ள அவர் என்றுமே முயற்சி செய்ததில்லை. தேவைகளை பூர்த்தி செய்துகொள்ளவும், விருப்பு வெறுப்புகளை காட்டிக்கொள்ளவும் அவருக்கு நான் பயன்பட்டேன். கடைசியில் சாப்பாடு விஷயத்திலும் அவருடைய விருப்பம்தான். ஏன் அப்படிச் சேய்தேன் என்றால் சிறுவயது முதல் நான் அப்படி வளர்க்கப்பட்டேன். எனக்கு பதினெட்டு வயது முடிந்ததோ இல்லையோ அதற்குள் திருமணம் ஆகிவிட்டது. அன்றிலிருந்தே அப்படித்தான். எதிரில் இருப்பவர் முகத்தைத் தூக்கி வைத்துக்கொண்டால் எனக்கு என்னவோபோல் இருக்கும். அதிலும் வாழ்நாள் முழுவதும் சேர்ந்து வாழவேண்டியவர்கள். அதனால் எதுவாக இருந்தாலும் அவருடைய விருப்பம் போலவே செய்து வந்தேன். என் இரு மகன்களும் சுபாவத்தில் அவரையே கொண்டு பிறந்தார்கள். அவர்களை மாற்ற என்னால் முடியவில்லை. மூன்று ஆண்களும் என் தோள்கள் மீது ஏறி உட்கார்ந்திருப்பது போல் பாரமாகத் தோன்றும். மகன்களுக்கு திருமணம் முடிந்து போன பிறகு கொஞ்சம் ஓய்வு நேரம் கிடைத்தது. இவர் போன பிறகு என்னுடைய வாழ்க்கை எனக்கு மிஞ்சியது. இப்பொழுது எது செய்தாலும் அது எனக்காகத்தான். என்னைப் பிடித்து அழுத்த எந்த சுமைகளுமே இல்லை. எனக்காகவே வாழத் தொடங்கிவிட்டேன். இதோ இந்த இசையை கற்றுக்கொள்ள ஆரம்பித்திருக்கிறேன்.”

“பெண்கள் எல்லோருமே இப்படித்தானோ?” கங்காதரன் கேட்டான். தான் இறந்துபோய் சுசீலா உயிரோடு இருந்திருந்தால் தன்னைப் பற்றி என்ன சொல்லியிருப்பாளோ என்ற சந்தேகம் அவனுக்கு வந்தது.

“அதைப் பற்றி எனக்குத் தெரியாது. தாங்களே ஒரு சுமையாய் ஆண்களின் தோளில் தொங்கும் பெண்கள் சிலர் இருப்பார்களோ என்னவோ. ஆனால் அவர்களின் எண்ணிக்கைக் குறைவு என்று நினைக்கிறேன். பெண்கள் சுமக்கும் பாரம் யார் கண்ணிலும் படாது. வீட்டில் எல்லோருடைய தேவைகளையும் கவனித்துக்கொள்வதற்காக அவள் உழைக்கும் உழைப்பு, அதனால் எல்லோருக்கும் ஏற்படும் மனநிம்மதி …. இதற்கு யாராலும் விலையை முடிவு செய்யமுடியாது. எல்லோருடைய ஆவேசங்களுக்கு ஒரு அணைக்கட்டாக இருந்துகொண்டு, குடும்பத்தாரின் வேதனைகளுக்கு ஒரு வடிகாலாக, வீட்டின் நித்திய வாழ்க்கைச் சக்கிரத்திற்கு ஒரு கடையாணியாக செயல்பட்டு வரும் இல்லத்தரசியின் திறமை, அவள் உழைப்பின் மதிப்பு உங்களுக்குப் புரியாது. ரொம்ப பேர் பெண்களுக்கு தாம் இந்த அளவுக்குச் செய்கிறோம் என்று தெரியாது.” அவள் நிறுத்தாமல் சொல்லிக்கொண்டே போனாள்.

‘இவள் இவ்வளவு நன்றாகப் பேசுவாள் என்று இத்தனை நாளாக தெரியாதே.’ நினைத்துக்கொண்டான் கங்காதரன். அவள் டீச்சராக இருப்பது நினைவுக்கு வந்தது. எதையும் விளக்கமாகச் சொல்வது பழக்கமாகிவிட்டது போலும்.

“இத்தனைக்கும் நான் சொல்ல வந்தது என்னவென்றால் அநாதை எண்ற சொல் பெண்கள் விஷயத்தில் பொருந்தாது. உண்மையான அநாதைகள் மணைவியை இழந்த கணவன்கள்தான்.” முறுவலுடன் சொன்னாள் விஜயலக்ஷ்மி.

‘உண்மைதான்.’ நினைத்தான் கங்காதரன். தன் விஷயத்தையே எடுத்துக்கொள்வோம். நாளைக்கு இவள் மகன்களிடம் போனாலும் தான் ஒரு சுமை என்ற எண்ணம் அவர்களுக்கு ஏற்படாத வகையில் வாழமுடியும். தான் அப்படியில்லை. தானே ஒரு பெரிய சுமை.

யோசனையில் ஆழந்துபோன கங்காதரன் விஜயலக்ஷ்மி எழுந்து உள்ளே போனதை கவனிக்கவில்லை.

விஜயலக்ஷ்மி அவன் இருந்த நிலையைப் பார்த்து விட்டு “என்ன? என் பேச்சு உங்களை ரொம்பவும் பாதித்துவிட்டது போலிருக்கே?” என்றாள்.

“இல்லை இல்லை. சரி. நான் போய் வருகிறேன்” என்று சொல்லிக்கொண்டே எழுந்துகொள்ளப் போனான்.

“எங்கே போகப் போறீங்க? ஓட்டலுக்குத்தானே. இந்த வேளை எங்கள் வீட்டிலேயே சாப்பிடலாம். உங்களுக்கும் சேர்த்து அரிசி களைந்து போட்டு விட்டு வந்தேன்” என்றாள்.

மேலும் அரைமணி நேரம் பேசி பொழுதை போக்கிவிட்டு இருவரும் சாப்பிட்டார்கள். விஜயலக்ஷ்மியின் கைச்சமையலை சாப்பிடும் போது செத்துவிட்ட நாக்கிற்கு மறுபடியும் உயிர் வந்துவிட்டாற் போலிருந்தது கங்காதரனுக்கு. சுசீலா போன பிறகு மறுபடியும் இவ்வளவு நல்ல சாப்பாட்டை சாப்பிடவில்லை. திருப்தியாக சாப்பிட்டான். விஜயலக்ஷ்மிக்கு திரும்பத் திரும்ப நன்றியைத் தெரிவித்து விட்டு தன் வீட்டுக்குப் போனான்.

வீடு முழுவதும் கன்னாபின்னாவென்று பொருட்கள் இரைந்துக் கிடந்தன.

‘இந்த வேலைக்காரிக்கு எத்தனை தரம் சொன்னாலும் வீட்டை இப்படி குப்பையும் கூளமுமாக வைத்திருக்கிறாள். எங்கே பார்த்தாலும் தூசியும் ஒட்டடையும். சுசீலா எப்படித்தான் இந்தப் பெண்ணுடன் சமாளித்தாளோ? அவள் இருந்த வரையில் வீடு பளிச்சென்று சுத்தமாக இருந்தது. தனக்கு அது போன்ற சூழ்நிலை வேண்டும். சுத்தமாக இருந்து பழகிப்போய்விட்டது. ஆனால் அந்த சூழ்நிலையை ஏற்படுத்திக்கொள்ள தனக்குத் தெரியாது. ச்சீ … ச்சீ … வாழ்க்கையே நரகமாகிவிட்டது.’ தூக்க மாத்திரைகளை போட்டுக்கொண்ட பிறகுதான் தூக்கம் வந்தது கங்காதரனுக்கு.
………………………………………………………………………………………….

நான்கைந்து மாதங்கள் போவதற்குள் கங்காதரனுக்கும் விஜயலக்ஷ்மிக்கும் இடையே நட்பு வளர்ந்தது.

வாரத்திற்கு இரண்டு நாட்கள் அங்கேயே சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தான். அவ்வபொழுது காலையிலோ மாலையிலோ டிபனையும் சாப்பிட்டு வந்தான். விஜயலக்ஷ்மி கற்றுக்கொண்ட இசையை சுமாராக ரசிக்கும் அளவிற்கு இசைஞானத்தை வளர்த்துக் கொண்டுவிட்டான்.

“அப்போ எதற்காக காத்துக் கொண்டிருக்கணும்? அவளையே திருமணம் செய்துகொண்டுவிடேன்.”

தன்னைப் பார்க்க வந்த நண்பன் ஜானகிராமனிடம் கங்காதரன் தனக்கும் விஜயலக்ஷ்மிக்கும் இடையே ஏற்பட்ட நட்பைப் பற்றிச் சந்தோஷமாக சொல்லிக்கொண்டிருந்த போது அவன் இந்த வார்த்தையைச் சொன்னான்.

“ச்சீ … ச்சீ… இதென்ன பேச்சு?” என்றானே தவிர அது அவ்வளவு சொல்லத் தகாத வார்த்தையாகத் தோன்றவில்லை கங்காதரனுக்கு.

நாள் ஆக ஆக அது நல்ல யோசனைதானோ, ஒருக்கால் அதைவிட நல்ல யோசனை வேறு இருக்கமுடியாதோ என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டு போகப் போக ஸ்திரபட்டு விட்டதோடு நம்பிக்கையும் வந்தது.

மேலும் ஆறுமாதங்கள் கழிந்தன. சுசீலாவின் வருஷாப்தீகம் வந்தது. குழந்தைகள் ஊரிலிருந்து வந்தார்கள். மகள் வீடு முழுவதையும் சுத்தம் செய்து ஒழுங்குப் படுத்தினாள். மகன்கள் வேண்டியதை வாங்கி வந்தார்கள். உறவினர்கள் வருஷாப்தீகத்து அன்று வந்துவிட்டுப் போனார்கள். விஜயலக்ஷ்மி தன்னால் முடிந்த உதவியைச் செய்தாள்.

கங்காதரனின் மகள் விஜயலக்ஷ்மியிடம் வந்து “நான் வந்தபோது வீடு வீடாக இல்லை. சுடுகாடாய் காட்சி தந்தது. அந்த வீட்டில் அப்பாவைப் பார்க்கும் போது அழுகைதான் வந்தது. எங்களிடம் வரச்சொன்னால் மாட்டேன் என்கிறார். தனியாய் எப்படி வாழப் போகிறாரோ என்னவோ” என்று கண்ணீர் வடித்தாள்.

மேலும் இரண்டு மாதங்கள் சென்ற பிறகு விஜயலக்ஷ்மியின் கணவன் ராகவனின் வருஷாப்தீகம் வந்தது. இரு மகன்களும், மருமகள்களும், பேரன் பேத்தி எல்லோரும் வந்தார்கள். மகன்களும் மருமகள்களும் வீட்டுப் பொறுப்பை கையில் எடுத்துக்கொண்டு ஆக வேண்டிய வேலைகளை கவனித்துக்கொண்டார்கள். விஜயலக்ஷ்மி பேரன் பேத்தியுடன் பொழுதைப் போக்கினாள்.

அந்த காரியமும் முடிந்துவிட்டது.

மகன்கள் தாயை தங்களுடன் வரச்சொல்லி கங்காதரனின் முன்னிலையில் மற்றொரு முறை கெஞ்சினார்கள். அறிவுரைச் சொல்லச் சொல்லி கங்காதரனிடம் கேட்டுக்கொண்டார்கள்.

“அவர் என்ன சொல்லப் போகிறார்? அவருடைய குழந்தைகளே அவரைக் கெஞ்சி கேட்டுக் கொண்டு ஏமாற்றத்துடன் திரும்பிப் போய்விட்டார்கள்” என்றாள் விஜயலக்ஷ்மி முறுவலுடன்.

“அவராவது ஆண்பிள்ளை. மேலும் பத்தாயிரத்திற்குக் குறையாத சம்பளம். நீங்க சம்பாதிக்கும் இரண்டாயிரத்திற்காக இங்கே தனியாக …….”

சின்ன மகன் பிரசாதின் வார்த்தைகள் இன்னும் முடியக் கூட இல்லை. விஜயலக்ஷ்மி “பிரசாத்!” என்று உரத்தக் குரலில் கத்தினாள்.

எல்லோரும் திகைத்துப் போனார்கள்.

“சம்பளம் குறைவாகவே இருந்தாலும் என் வேலை எனக்கு உசத்தி. என் வேலையை நான் விடமாட்டேன். உயிரோடு இருந்த வரையில் அவரும் இதே பாட்டை பாடிப் பாடிப் போய்ச் சேர்ந்தார். இப்போ நீங்க ஆரம்பித்து விட்டீங்களா? நான் எங்கேயும் வரமாட்டேன். யாரிடமும் இருக்க மாட்டேன். ரிடையர் ஆன பிறகு ட்யூஷன் சொல்லித் தந்து பிழைத்துக் கொள்கிறேன். உடம்பில் தெம்பு குறைந்து என் வேலைகளை நானே செய்து கொள்ள முடியாதபோது செத்தாலும் சாவேனே தவிர யாருக்கும் பாரமாக இருக்க மாட்டேன்.”

கணவர் இறந்த அன்று எவ்வளவு அழுதாளோ மறுபடியும் அந்த அளவுக்கு அழுதாள் விஜயலக்ஷ்மி.

மகன்கள் மருமகள்கள் முகத்தைத் தூக்கிவைத்துக் கொண்டார்கள்.

“உங்க அம்மாவுக்கு இப்போ மனசு சரியாக இல்லை.” கங்காதரன் சமாதானப் படுத்த முயன்றான்.

“நாங்க அப்படி என்ன சொல்லக் கூடாத வார்த்தையைச் சொல்லிவிட்டோம்? மகன்களைச் சார்ந்திருப்பது கெளரவக் குறைவு எப்படி ஆகும்? அவ்வளவு நிஷ்டூரமாக பேசுவானேன்?” குறைப்பட்டுக் கொள்வதுபோல் சொன்னார்கள்.

அவர்களுடைய வருத்தம் அவர்களுடையது. ஆனால் மாறிக் கொண்டிருக்கும் சமுதாயத்தின் போக்கிற்கும் மதிப்புகளுக்கும் தனிப்பட்ட நபரின் வருத்தங்களை, வேதனைகளை பொருட்படுத்த வேண்டிய அவசியம் இல்லை. வேகமாக சுழன்றுக் கொண்டிருக்கும் காலத்திற்கு ஏற்றவாறு தம்மை மாற்றிக்கொண்ட மனிதர்கள் நிம்மதியாக வாழ்வார்கள். அப்படி மாற முடியாதவர்கள் அமைதியற்று தவிப்பார்கள்.

விஜயலக்ஷ்மியின் மகன்கள் தாய் மீது கோபத்துடனே கிளம்பிப் போனார்கள்.

“நீங்க ரொம்பவும் தான் ரியாக்ட் ஆகிவிட்டீங்க. அவர்கள் மட்டும் அப்படி தவறாக என்ன சொல்லிவிட்டார்கள்?” கங்காதரன் சொன்னான்.

“என் வேலையைக் குறைவாகப் பேசினார்கள். அதை என்னால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. அவர் என்னை விட பத்து மடங்கு அதிகமாக சம்பாதித்தார். உண்மைதான். அவர் படித்த படிப்பு அப்படிப்பட்டது. இப்பொழுது என் மகன்கள் என்னை விட பன்மடங்கு சம்பாதிக்கிறார்கள். அதுவும் உண்மைதான். ஆனால் எனக்கு தைரியம் தருவது என்னுடைய வேலைதான். அவர்களுடைய வேலையில்லை. அவரும் இப்படித்தான். வீட்டில் எந்தச் சின்ன பிரச்னை வந்தாலும் பீத்தல் வேலை. முதலில் அதை விட்டுவிடு என்று சொல்வார். வேலையை விட்டு விடாமல் இருப்பதற்கும், அதை அவருடைய வசவுகளிலிருந்து காப்பாற்றிக் கொள்வதற்கும் நான் எவ்வளவு பாடுபட வேண்டியிருந்ததோ யாருக்கும் தெரியாது.” விஜயலக்ஷ்மியின் விழிகளில் நீர் தளும்பியது.

காங்காதரன் “அடடா … மறுபடியும் நீங்க வருத்தப்படறீங்க” என்று பதட்டமடைந்தான்.

“அது போறாது என்று ஆண்மகன் என்பதால் உங்களால் தனியாக இருக்கமுடியும் என்று சொன்னார்கள் கவனித்தீங்களா? உண்மையில் நம் இருவரின் வாழ்க்கையைப் பார்த்தால் நான்தான் தைரியமாக, நிம்மதியாக இருப்பது போல் எனக்குத் தோன்றுகிறது.”

“உண்மைதான். நான் அனுபவித்து வரும் நரகம் அவர்களுக்குத் தெரியாது. எதற்காக இப்படி வாழ்கிறேனோ அதுவும் தெரியாது. குழந்தைகளிடம் போய் இருப்பதிலும் விருப்பம் இல்லை. சுசீலா என்னை கஷ்டத்தில் தள்ளிவிட்டு போய் விட்டாள். பாவம் அவளுக்கும் தெரியாதாய்இருக்கும். இல்லாவிட்டால் இந்த கஷ்டத்திலிருந்து தப்பித்து கொள்ளும் வழியைக் கூட தானே செய்துவிட்டு போயிருப்பாள்.” இந்த முறை கண்ணீர் வடிப்பது கங்காதரனின் பங்காயிற்று.

விஜயலக்ஷ்மி கங்காதரனுக்கு ஆறுதல் சொல்லி உரையாடலை திசைதிருப்பினாள்.

‘மொத்தத்தில் ராகவனை விட நானே தேவலை. சுசீலாவை வேலையை விட்டுவிடச் சொல்லி ஒருநாளும் சொன்னதில்லை. அவளுடைய வேலையைத் தாழ்த்திப் பேசியதும் இல்லை.’ அன்று இரவு கங்காதரன் தூங்கப் போகும் முன் நினைத்துக் கொண்டான். அதனால் விஜயலக்ஷ்மியிடம் தனக்கேதோ நெருக்கம் ஏற்பட்டுவிட்டது போல் தோன்றியது. மனதில் லேசாக மகிழ்ச்சி பரவ நிம்மதியாக உறங்கிவிட்டான்.

மேலும் இரண்டு மாதங்கள் சென்றன. இருவரின் நட்பு மேலும் வளர்ந்தது. ஒருநாள் இரவு விஜயலக்ஷ்மி பரிமாறிய உணவை திருப்தியாக் சாப்பிட்டுவிட்டு பாக்கை போட்டுக் கொண்டே “நாம் இருவரும் தனியாக வாழ்ந்து வருகிறோம். எதற்காக இப்படி இருக்கணும்? திருமணம் செய்துகொண்டு ஒன்றாக வாழ்ந்தால் என்ன?” என்றான், தன் வாழ்க்கையில் மிகத் துணிச்சலான காரியத்தை செய்யப் போவதாக நினைத்துக் கொண்டே.

விஜயலக்ஷ்மி ஒரே ஒரு விநாடி வியப்பு அடைந்து அதற்குப் பிறகு ஐந்து நிமிடங்கள் வரையில் தொடர்ந்து சிரித்துக்கொண்டே இருந்தாள்.

கங்காதரனின் முகம் கன்றிச் சிவந்து விட்டது. சிரித்துச் சிரித்து கண்களில் தளும்பிய நீரைத் துடைத்துக்கொண்டே கங்காதரனின் பக்கம் பார்த்த விஜயலக்ஷ்மி அப்படிச் சிரித்ததற்குக் கொஞ்சம் பச்சாதாபமடைந்தாள்.

கங்காதரன் அங்கிருந்து எழுந்து போகவும் சக்தியில்லாதவனாய் அப்படியே உட்கார்ந்திருந்தான். அவனைப் பார்க்கும் போது விஜயலக்ஷ்மிக்கு இரக்கமாய் இருந்தது. அவனுடைய வேதனையை குறைக்க நினைத்தாள்.

“சாரி. உங்களை வருத்தப்பட வைக்கணும் என்பது என்னுடைய எண்ணம் இல்லை. உங்களுடைய எண்ணத்தைப் பற்றி நான் ஏளனமாகவும் நினைக்கவில்லை. அந்த வார்த்தையை நீங்கள் நம்பியாக வேண்டும். நான் சிரித்தது நீங்கள் அப்படிக் கேட்டதற்காக அல்ல. நீங்க சொன்னீங்களே தனியாக இருக்கிறோம் என்று. நான் தனியாளாய் இருப்பதாக நினைக்கவில்லை. தனிமையிலிருந்து வெளியேறிவிட்டதாக நினைக்கிறேன். அவ்வளவு ஏன்? இதற்கு முன்பு எனக்கு உங்களைப் போன்ற நண்பர்களுடன் பேசுவதற்கு வாய்ப்பு இருந்தது இல்லை. இசையுடன் ஒன்றிப் போக நேரமோ அவகாசமோ இருந்ததில்லை. முன்பு என் எண்ணங்களை, ரசனைகளை மறைத்து வைத்துக்கொண்டு தனியாக வாழ்ந்து வந்தேனோ என்னவோ. ஆனால் இப்பொழுது அப்படி இல்லை.”

கங்காதரனுக்கு அவன் இருந்த நிலைமையில் அவள் சொன்ன வார்த்தைகள் சரியாக புரியக் கூட இல்லை. எப்படியோ தெம்பை வரவழைத்துக்கொண்டு கிளம்புவதற்காக எழுந்துகொண்டான்.

“ப்ளீஸ் …. உட்காருங்கள். உங்கள் ஐடியாவைப் பற்றிப் பேசுவோம்.” விஜயலக்ஷ்மி சொன்னாள். “நீங்கள் என்னை ஒரு பெண்ணாக மாத்திரமே உணர்ந்து இந்தத் திருமண பிரஸ்தாபனையைக் கொண்டு வந்ததாக நான் நினைக்கவில்லை, சரிதானே.”

“மிகவும் சரி. எனக்கு அந்த எண்ணம் கொஞ்சம் கூட இல்லை. வெறுமே ஒரு துணையை வேண்டி..” அவசர அவசரமாக பதிலளித்தான்.

“அந்தத் துணை உங்களுக்கு எதற்காக தேவையோ சரியாக அதே காரணத்திற்காக எனக்குத் துணை வேண்டியதில்லை.”

புரியாதவன் போல் பார்த்தான்.

“ஏற்கனவே சொல்லியிருக்கிறேன் இல்லையா. இந்த வயதில் எனக்காக நான் வாழவேண்டுமென்று நினைக்கிறேன். வேறு யாருக்காகவோ அட்ஜெஸ்ட் செய்துகொண்டு வாழவேண்டிய தேவை எனக்கு இல்லை. உங்களுக்கு சிசுருஷை செய்துகொண்டு வாழணும் என்ற எண்ணம் அசலுக்கே இல்லை.”

“சிசுருஷையா?” கங்காதரன் குழப்பத்துடன் பார்த்தான்.

“சிசுருஷையேதான். ஒரு ஆணுக்குத் துணையாய் இருக்கணும் என்றால் சிசுருஷைதான் என்பது என்னுடைய எண்ணம். உங்கள் வீட்டைப் பார்த்தாலே உங்களுக்கு எந்த விதமான துணை தேவையோ சுலபமாக புரிந்துகொள்ளமுடியும்.”
கங்காதரன் பத்து நிமிடங்கள் வரையில் யோசித்துக் கொண்டே இருந்துவிட்டு திடீரென்று எழுந்து கிளம்பிப் போனான்.

அன்று இரவு முழுவதும் கங்காதரனுக்கு உறக்கம் வரவேயில்லை. எவ்வளவு யோசித்தாலும் விஜயலக்ஷ்மி சொன்னதில் தவறு இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. விஜயலக்ஷ்மி தன் வீட்டை ஒழுங்குப் படுத்தி, தனக்கு சமைத்துப் போட்டு, தன்னுடைய நலனை கவனித்துக் கொள்ளவேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் அல்லாமல் எதற்காக கல்யாணம் செய்துகொள்ள நினைத்தான்? யாராக இருந்தாலும் எதற்காக கல்யாணம் செய்துகொள்வார்கள்? அதனால் தானே விஜயலக்ஷ்மி அது போன்ற சிசுருஷைகளை செய்வதில் விருப்பம் இல்லை என்று மறுத்துவிட்டாள். எந்தப் பெண்ணாக இருந்தாலும் எதற்காக செய்யவேண்டும்? தனக்கு வேண்டியது நல்ல வேலைக்காரியா? நல்ல துணையா? தன்னுடைய யோசனையும் தவறு என்று தோன்றவில்லை. விஜயலக்ஷ்மி சொன்னதிலும் தவறு இருப்பதாக தெரியவில்லை.

மறுநாள் கங்காதரனின் வீட்டில் வேலை செய்யும் ரேணுகா பத்துமுறை கங்காதரனின் வீட்டுக்கும் விஜயலக்ஷ்மியின் வீட்டுக்குமாய் அலைந்து ஒட்டடை கொம்பு, விளக்கமாறு அது இது என்று சில பொருட்களை எடுத்துக்கொண்டு போனாள். அன்று கங்காதரன் ஆபீசுக்குப் போகவில்லை.

மாலையிலும் விஜயலக்ஷ்மியின் வீட்டுக்குப் போகாமல் கடைத் தெருவுக்குப் போய் ஏதேதோ பொருட்களை வாங்கி வந்தான்.

நான்கு நாட்களாக கங்காதரன் வராதது விஜயலக்ஷ்மிக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. ஐந்தாவது நாள் கங்காதரனின் வீட்டுக் கதவைத் தட்டினாள்.

உள்ளே போய் பார்த்தால் வீடே மாறிவிட்டாற் போல் காட்சி தந்தது. ரொம்ப சுத்தமாக பளிச்சென்று இருப்பதோடு அந்தந்த பொருட்கள் அதனதன் இடத்தில் இருந்தன. கங்காதரன் சமையல் செய்துகொண்டிருந்தான்.

விஜயலக்ஷ்மியுடன் “இன்னிக்கு உங்களுக்கு சாப்பாடு எங்கள் வீட்டில்தான்” என்று சொல்லிவிட்டான். “என்னுடைய சமையல் உங்களுக்குப் பிடிக்குமோ இல்லையோ. ஏதாவது குறையிருந்தால் அட்ஜெஸ்ட் செய்துகொள்ளணும்” என்று சொல்லிக்கொண்டே பரிமாறினான்.

“பரவாயில்லை. நன்றாகவே இருக்கு.” சர்டிபிகேட் கொடுத்தாள் விஜயலக்ஷ்மி. கூடவே சில சமையல் குறிப்புகளையும் சொல்லித் தந்தாள்.

அதற்குப் பிறகு இரண்டு நாட்கள் விஜயலக்ஷ்மியின் வீட்டில் கங்காதரன் சாப்பிட்டால், இரண்டு நாட்கள் கங்காதரனின் வீட்டில் விஜயலக்ஷ்மி சாப்பிட்டாள். இரண்டு நாட்கள் இருவருமாய் சேர்ந்து வெளியே ஏதாவது ஓட்டலில் சாப்பிடுவார்கள். ஞாயிற்றுக்கிழமை அன்று இருவரும் சேர்ந்து சமையல் செய்து பேசிக்கொண்டே சாப்பிடுவார்கள்.

ஆறுமாதங்கள் இப்படியே கழிந்துவிட்டன.

கங்காதரனின் மகளுக்கு மகன் பிறந்தான். அவளுக்கு இது தான் தலைப் பிரசவம். செய்தியைக் கேட்டதும் கங்காதரன் அடைந்த உற்சாகத்திற்கு அளவேயில்லை. தாத்தாவாகிவிட்டோம் என்று ரொம்பவே சந்தோஷப்பட்டான்.

விஜயலக்ஷ்மியுடன் கடைத்தெருவுக்குச் சென்று பேரனுக்கு உடைகள், தங்கச்சங்கிலி அது இது என்று நிறைய பொருட்களை வாங்கினான். மகள் இருந்த ஊருக்குக் கிளம்பிப்போனான். புண்யாவசனம் முடியும் வரையில் அங்கேயே இருந்தான். பேரனுக்கு தன் பெயரைச் சூட்டுவதாக சொன்னபோது மறுத்துவிட்டு ‘சுசீல்’ என்று மனைவியின் பெயர் வரும் விதமாக வைக்கச்சொன்னான். பதினைந்து நாள் விடுமுறையை சந்தோஷமாக கழித்துவிட்டான்.

ஊரில் நடந்த விசேஷங்களை உடனே விஜயலக்ஷ்மியிடம் சொல்லியாக வேண்டும் போலிருந்தது கங்காதரனுக்கு. ரயிலில் வரும்போது பேரனைப் பற்றி விஜயலக்ஷ்மியிடம் முக்கியமாக சொல்ல வேண்டிய விஷயங்களை மறந்துப் போய் விடுவோமோ என்று பயந்து சட்டைப் பையில் இருந்த டைரியில் குறித்துக்கொண்டான். தான் போய்ச் சேரும்போது விஜயலக்ஷ்மி இருக்கமாட்டாள். ஸ்கூலுக்குப் போயிருப்பாள். மாலை வரையிலும் காத்திருக்கணும். மாலையிலும் நேராக வீட்டுக்கு வருவாளோ இல்லை எந்த பாட்டுக் கச்சேரிக்காவது போவாளோ என்று நினைத்துக் கொண்டே வந்தான்.

விஜயலக்ஷ்மியின் வீடு பூட்டியிருக்கவில்லை.

கங்காதரன் தன் வீட்டுக்குப் போகாமலேயே விஜயலக்ஷ்மியின் வீட்டுக் கதவைத் தட்டினான்.

விஜயலக்ஷ்மி கதவைத் திறந்தாள். கங்காதரனைப் பார்த்ததும் அவள் முகம் மலர்ந்தது.

“இதென்ன? இப்படி இளைச்சுட்டீங்களே?” என்றான் கங்காதரன் வியப்புடன்.

“என்னைத் தனியாக விட்டு விட்டு போயிட்டீங்க இல்லையா. கவலையினால் இளைத்துவிட்டேன். நீங்க போனது முதல் தனியாக சாப்பிட உட்கார்ந்தால் ஒரு வாய் சாப்பாடு கூட உள்ளே போகவில்லை. சரியான தூக்கமும் இல்லை. ஏன் இப்படி என்று எனக்கே தெரியவில்லை.”

விஜயலக்ஷ்மியின் வார்த்தைகள் புரிவதற்கு கங்காதரனுக்கு முழுசாக ஐந்து நிமிடங்கள் தேவைப்பட்டன.

அதற்குள் விஜயலக்ஷ்மி காபி கொண்டு வந்தாள். காபி டம்ளரை வாங்கி மேஜை மீது வைத்து விட்டு அவள் கைகளைப் பற்றிக் கொண்டான்.

“நீங்கள் சொன்னது உண்மைதானா? நான் இல்லாத போது தனிமையாக உணர்ந்தீங்களா?”

“உண்மைதான். உங்கள் மீது ஆணை.” மனோகரமாய் சிரித்தாள் விஜயலக்ஷ்மி.

கங்காதரன் மகிழ்ச்சி வெள்ளத்தில் திக்குமுக்காடி விட்டான். அப்படியே விஜயலக்ஷ்மியை அணைத்துக் கொண்டான்.


தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கௌரி பதிவுகள், எழுத்துக்கள்

ஷேக்ஸ்பியர் நாடகம் – ரோமியோ ஜூலியட்

by

shakespeareஎன் பதின்ம வயதுகளில் நான் “ஷேக்ஸ்பியருக்கு வயதாகிவிட்டது, அவர் நாடகங்கள் இன்று cliches ஆக மாறிவிட்டன், படிக்க போரடிக்கிறது” என்று நினைத்ததுண்டு. அதுவும் அந்தக் காலத்தில் இதன் நாடக சாத்தியங்களை சிவாஜி கணேசன் மூலமாகவே உணர்ந்திருந்தேன். ஜூலியஸ் சீசராக (சொர்க்கம் திரைப்படம்), ஒதெல்லோவாக (ரத்தத் திலகம் திரைப்படம்) என்று சில இப்போது நினைவு வருகின்றன. ஷேக்ஸ்பியரா, ஆளை விடுங்கப்பா என்று ஓட ஆரம்பித்தேன்.

west_side_storyபல வருஷங்கள் கழித்துப் பார்த்த சில திரைப்படங்கள் – West Side Story, அங்கூர், Ran, Throne of Blood, மக்பூல், சமீபத்தில் ஓம்காரா – எனக்கு ஷேக்ஸ்பியரின் அருமையைப் புரிய வைத்தன. அப்புறம்தான் அவர் நாடகங்களைத் தேடிப் பிடித்துப் படிக்க ஆரம்பித்தேன். அவரது நாடகங்கள் cliches அல்ல, காலம் கடந்து நிற்பவை என்று புரிந்து கொண்டேன். இதை எனக்கு முதல் முதல் உணர்த்திய திரைப்படம் West Side Story-தான். ரோமியோ ஜூலியட் மாதிரி எல்லாருக்கும் தெரிந்த ஒரு கதையை மிகச் சிறப்பாக வேறு ஒரு களத்தில் இன்றைய நிலைக்கேற்ப – நியூ யார்க்கில் போர்ட்டோ ரிகன் மற்றும் போலிஷ் இளைஞர் gangs-இன் பகை, ஒரு போலிஷ் இளைஞன் போர்ட்டோ ரிகன் இளைஞி காதல் – மாற்றி இருப்பார்கள். அற்புதமான திரைப்படம். பாட்டு, நடனத்துக்காகவே பார்க்கலாம்.

romeo_and_julietபல வருஷங்களுக்குப் பிறகு மீண்டும் ரோமியோ ஜூலியட் நாடகம் கண்ணில் பட்டது. ஒரு நாளைக்கு ஒரு பக்கம், இரண்டு பக்கம் என்று ரசித்துப் படித்தேன். இன்று என்னை மூன்று விஷயங்கள் மிகவும் ஈர்த்தன.

  1. இது என்றும் நிலைத்து நிற்கும் கரு – எல்லா நாடுகளுக்கும் பொருந்தி வரும் கரு. அதுவும் விறுவிறுவென்று போகும் நாடகம்.
  2. ஷேக்ஸ்பியர் நாடகங்களைப் படிக்கும்போது எத்தனையோ நாட்களாக அறிந்திருந்த மேற்கோள்கள் அங்கங்கே தென்படும். அட இதில்தானா அந்த மேற்கோள் என்று தோன்றும். எனக்கு இந்த நாடகங்களின் முக்கியமான சுகம் இதுதான். ரோமியோ ஜூலியட்டும் அப்படித்தான் – “Parting is such sweet sorrow”, “No, ’tis not so deep as a well, nor so wide as a church door; but ’tis enough, ’twill serve.”, “A plague on both your houses!” என்று சொல்லிக் கொண்டே போகலாம்.
  3. வார்த்தை விளையாட்டு: உதாரணத்துக்கு ஒன்று – ஜூலியட்டுக்கு நிச்சயிக்கப்பட்ட மாப்பிள்ளை பாரிஸ் சொல்கிறான் – “These times of woe afford no time to woo.” இறப்பதற்கு முன் மெர்குஷியோ சொல்கிறான் – “”Ask for me tomorrow, and you shall find me a grave man…” கலக்குகிறார்!

shakespeare_in_loveபார்க்க வேண்டிய இன்னொரு திரைப்படம் Shakespeare in Love (1998). பல ஆஸ்கார்களை வென்றது. ஷேக்ஸ்பியராக நடித்த ஜோசஃப் ஃபியன்னஸ், உயர்குடியில் பிறந்து, நாடகத்தில் ஜூலியட்டாக நடிக்கும் க்வினத் பால்ட்ரோ இருவரும் பிரமாதமாக நடித்திருப்பார்கள்.

romeo_and_julietஆனால் ஒன்று – நாடகம் மற்றும் West Side Story திரைப்படத்தால் கவரப்பட்டு லெஸ்லி ஹோவர்ட், நார்மா ஷியரர் நடித்து ஜார்ஜ் குகார் இயக்கிய ரோமியோ அண்ட் ஜூலியட் திரைப்படத்தைப் (1936) பார்த்தேன். தாங்க முடியவில்லை – குறிப்பாக மெர்குஷியோவாக நடித்த ஜான் பாரிமோர் கொடுமையாக நடித்திருப்பார். He rrrrrolls his RRRRRRs!

நாடகத்தைப் படியுங்கள், முடிந்தால் பாருங்கள். Shakespeare in Love மற்றும் West Side Story இரண்டையும் தவறாமல் பாருங்கள்.


தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: ஷேக்ஸ்பியர் பக்கம்

சுஜாதாவின் “ஜன்னல் மலர்”

by

sujathaஇன்னொரு நேர்த்தியான கதை. பதின்ம வயதில் விகடனில் படித்தபோது மிகவும் இம்ப்ரஸ் செய்தது. இப்போதும் இதன் கச்சிதம் வியக்க வைக்கிறது. தொடராக வந்தாலும் சுஜாதாவே இதை குறுநாவல் என்றுதான் குறிப்பிடுகிறார். தொடர்கதைகளில் சில நேரம் ஏற்படும் சொதப்பல்கள் எதுவும் இருக்காது.

jannal-malarஜெயிலில் புருஷன் மூன்று வருஷம்; மனைவி எப்படி சமாளிக்கிறாள்? அதைக் கணவன் மெதுமெதுவாக உணர்வதுதான் கதை.

கணவனுக்கு முன்னால் நமக்கு புரிந்துவிடுகிறது. அதனால் கதையின் போக்கில், கணவன் துயரத்திலிருந்து தப்பமுடியாது என்று தெரிந்து கொள்கிறோம். அந்த துயரத்தை நோக்கி கணவன் மெதுமெதுவாக செல்வது அருமையாக வந்திருக்கும்.

குழந்தை அப்பாவை அடையாளம் காண முடியாமல் பயப்படும் காட்சிகள் நன்றாக வந்திருக்கும்.

ஓரினச் சேர்க்கை பற்றி எல்லாம் எழுதி இருக்கிறார். என் சின்ன வயதில் புரிந்திருக்காது!

யாருக்கு யார் காவல் என்று ஶ்ரீகாந்த், ஶ்ரீப்ரியா, எம்.ஆர். ராதா நடித்து மல்லியம் ராஜகோபால் இயக்கத்தில் திரைப்படமாகவும் வந்தது. ஓடவில்லை.

உடுமலை தளத்தில் கிடைக்கிறது. விலை 75 ரூபாய்.

சுஜாதாவின் இலக்கியப் படைப்புகளில் ஒன்றாகவே இதை நான் கருதுகிறேன். படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.


தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: சுஜாதா பக்கம்

தொடர்புடைய சுட்டி: யாருக்கு யார் காவல் திரைப்படம் பற்றி சுஜாதா

அசோகமித்ரன் எழுதிய “பயாஸ்கோப்”

by

asokamitran2பயாஸ்கோப் அசோகமித்ரன் சினிமா பற்றி எழுதிய கட்டுரைகளின் தொகுப்பு. அசோகமித்ரனின் சினிமா ரசனை பொதுவாக அவரது இளமைப் பருவத்தில் பார்த்த சாகச சினிமாவினால் உருவானது. அவருக்குப் பிடித்த எர்ரால் ஃப்ளின் திரைப்படங்கள், எம்ஜிஆர் நம்பியார் சண்டை போடும் சர்வாதிகாரி போன்ற திரைப்படங்களுக்கும் அவரது எழுத்து பாணிக்கும் ஸ்னானப் ப்ராப்தி கூட கிடையாது. (அவர் கலைப் படங்களை வெறுத்தார் என்றில்லை, ஆனால் இந்த மாதிரி படங்களைப் பற்றி எழுதும்போது அவர் அடையும் உற்சாகம் தெளிவாகத் தெரியும்.) இந்த முரண்பாடு எப்போதுமே என்னை வியக்க வைக்கும் விஷயம். சமயத்தில் அவர் இந்த மாதிரி படங்களை நக்கல் அடிக்கிறார், நமக்குத்தான் புரியவில்லை என்று தோன்றுவதும் உண்டு. 🙂 (குறிப்பாக பஹூத் தின் ஹுவே பற்றி அவர் எழுதி இருக்கும் கட்டுரை.)

s_s_vasanஇந்தக் கட்டுரைகளின் ஹீரோ எஸ்.எஸ். வாசன்தான். வாசன் அசோகமித்ரனை மரியாதையாக நடத்தவில்லை என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். ஆனால் இந்தக் கட்டுரைகளில் தெரியும் வாசன் மிகத் திறமையான முதலாளி. அவருக்கு சினிமா மட்டுமே தொழில் இல்லை, அதனால் சினிமாவில் அவருக்கு முழு கவனம் இல்லை, அப்படி கவனம் செலுத்தியபோதெல்லாம் பெரும் வெற்றி பெறுகிறார் என்ற சித்திரம் கிடைக்கிறது. விளம்பர யுத்திகளின் மன்னராக இருந்திருக்கிறார். மனஸ்தாபம் கொண்டிருந்த கல்கியை அவ்வையார் திரைப்படத்துக்கு அழைத்து அவர் மூலம் நல்ல விமர்சனம் பெற்றது, ராஜாஜியை எப்படியோ தாஜா செய்து படத்தைப் பார்க்க வைத்து ராஜாஜி பார்த்த படம் என்று செய்தி கொடுத்து படத்தை பெரும் வெற்றி பெறச் செய்தது என்று பல. (ராஜாஜி படம் மோசம் என்று தனது டைரியில் எழுதி வைத்திருப்பது அசோகமித்ரன் பாணி irony!)

bioscopeபல இடங்களில் அடக்கி வாசிக்கிறார் என்று தோன்றுகிறது. ஆனால் மனிதருக்கு நக்கல் அதிகம். அது அங்கங்கே வெளிப்படுகிறது. உதாரணமாக தமிழ் சினிமாவைப் பற்றி ஒரே வாக்கியத்தில் சொல்கிறார்.

தமிழ்த் திரைப்படங்களை கிண்டல் செய்ய அவ்வளவு ஆற்றல் தேவையில்லை. படத்தின் கதைச் சுருக்கத்தை எழுதினால் போதுமானதாக இருக்கும்.

பராசக்தியைப் பற்றி அவர் நக்கல் அடிப்பது பிரமாதம். அவர் வார்த்தைகளில்: 

பராசக்தி தமிழ்த் திரைப்படம் ஒரு மைல்கல் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. ஆனால் அதுவே சினிமாவிற்குரிய சிந்தனைப் போக்கை தமிழ் சினிமா உலகில் வெகு தூரம் பின் தள்ளிவிட்டது. புணர்ச்சிக்குப் பின் ஆணைக் கொன்று தின்றுவிட்டு முட்டையிடலுக்கு பின் தானும் மடிந்துவிடும் ஒரு கொடூர வகைப் பூச்சி போல ‘பராசக்தி’ சினிமாவையும் பின் தள்ளிவிட்டு தமிழ் மேடை நாடகத்தையும் குற்றுயிர் கொலையுயிருமாகச் செய்துவிட்டது.

அவரோடு எனக்கு இசைவில்லை என்பதையும் மீறி புன்னகைக்க வைக்கிறது. மைல் கல் ஒரு pyrrhic victory என்பதை என்னால் ஏற்க முடியவில்லை.

கூர்மையான அவதானிப்புகள். அவரது பாணி irony. (உதாரணமாக பல ஸ்டண்ட்கள் செய்து புகழ் பெற்ற கே.டி. ருக்மணியை வயதான காலத்தில் எஸ்.வி. ஸஹஸ்ரநாமம் வீட்டில் சந்திப்பது) ஆனால் இவை எல்லாம் மேலோட்டமான கட்டுரைகளே. படித்தே ஆக வேண்டிய புத்தகம் என்று சொல்வதற்கில்லை.

கிழக்கு பதிப்பகம் 2006-இல் வெளியிட்டிருக்கிறது. சில கட்டுரைகள் வேறு தொகுப்புகளிலும் வந்திருக்கின்றனவாம். விலை நூறு ரூபாய்.

இந்தப் புத்தகம் அசோகமித்ரன் பிரியர்களுக்காக. தமிழ் சினிமா, அதுவும் பழைய தமிழ் சினிமா பிரியர்களுக்காக. எனக்கு இரண்டு தகுதியும் உண்டு. அதனால் பிடித்திருக்கிறது.


தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: அசோகமித்ரன் பக்கம், சினிமா பக்கம்

தொடர்புள்ள பதிவு: ரெங்கசுப்ரமணியின் பதிவு

சாகித்ய அகாடமி விருது பெற்ற “தூப்புக்காரி”

by

malarvathiமலர்வதி என்ற இளைஞி 2011இல் எழுதி இருக்கிறார். அடுத்த வருடமே இளம் படைப்பாளிக்கான சாகித்ய அகாடமி விருது கிடைத்திருக்கிறது.

thooppukkariதூப்புக்காரி என்றால் துப்புரவுத் தொழிலாளி என்று அர்த்தமாம். இந்தப் புத்தகத்தைப் பற்றி கேள்விப்படும் வரை எனக்குத் தெரியாது. மலர்வதியே (ஒரிஜினல் பெயர் ஃப்ளோரா) ஒரு தூப்புக்காரியின் மகளாம். தனது அனுபவங்களை, தான் கண்டவற்றை அடிப்படையாக வைத்து கதை எழுதி இருக்கிறார். எந்த வித சமரசமும் இல்லாமல் சாக்கடையில் இறங்கி வாருவது, தூமைத் துணியை அலசிப் போடுவது, பீ அள்ளுவது என்று விவரிக்கிறார். பல இடங்களில் என் மிடில் க்ளாஸ் மனதுக்கு “அய்யய்யே” என்று தோன்றுவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை.

கொஞ்சம் கூட இலக்கிய நயம் இல்லாத நாவல் என்பதையும் சொல்லித்தான் தீர வேண்டும். ஏழைகள் அடக்கப்படும் “முற்போக்கு நாவல்”. ஆவண ரீதியான முக்கியத்துவம்தான். தூப்புக்காரி குடும்பத்தில் பிறந்து இவ்வளவு தூரம் எழுதி இருப்பதற்கு பாராட்ட வேண்டும் என்று சொல்வது patronizing ஆக இருக்கிறது என்றாலும் அப்படித்தான் தோன்றுகிறது.

இலக்கியம் என்ற முறையில் தோல்வி என்றாலும் படைப்பின் பலங்கள் என்ன என்று தேடத் தோன்றுகிறது. சூழலை உண்மையாக எழுதி இருக்கிறார். ஸ்டீரியோடைப் பாத்திரங்கள்தான் என்றாலும் உண்மையாகத் தெரிகின்றன.

சிறு வயதில் மாதம் ஐந்து ஆறு ரூபாய்க்கு தினமும் வீட்டில் கழிப்பறையைக் கழுவிவிட ஒரு தெலுகுப் பெண்மணி வருவார். பேர் கூடத் தெரியாது, லச்சி (ஜாதிப் பெயரோ?) என்று சொல்வோம். அவரை என் சின்னத் தங்கை கூட நீ வா போ என்றுதான் கூப்பிடுவாள். பொதுவாக அவருடன் பேச யாருக்கும் தோன்றியதில்லை. பல வருஷம் கழித்து இன்று அவர் முகத்தை நினைவுக்குக் கொண்டு வந்ததுதான் இந்தப் புத்தகத்தின் வெற்றி.

மலர்வதி தன் அனுபவங்களை, துன்பங்களை, எண்ணங்களை இலக்கியம் ஆக மாற்ற இன்னும் கொஞ்சம் தூரம் போக வேண்டும்தான். அப்படிப் போக வேண்டும் என்று மனப்பூர்வமாக வாழ்த்துகிறேன்.


தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: விருதுகள், தமிழ் நாவல்கள்

விகடனில் எம்.ஏ. சுசீலா பேட்டி

by

விகடனுக்கு நன்றி!

m_a_ suseelaaஃப்யோதர் தஸ்தயெவ்ஸ்கி எழுதிய ‘இடியட்’ என்ற ஆயிரம் பக்க நாவலை ‘அசடன்’ என மொழிபெயர்த்திருக்கிறார் பேராசிரியை எம்.ஏ. சுசீலா. இதற்காக இந்த ஆண்டின் கனடா ‘தமிழ் இலக்கியத் தோட்டம்’ வழங்கும் மொழிபெயர்ப்புக்கான இயல் விருது, ‘திசை எட்டும்’ மொழியாக்க இலக்கிய விருது என அங்கீகாரங்கள் வரிசை கட்டுகிறது! இதற்கு முன்னர் தஸ்தயெவ்ஸ்கியின் ‘க்ரைம் அண்ட் பனிஷ்மென்ட்’ நாவலை ‘குற்றமும் தண்டனையும்’ என மொழிபெயர்த்திருந்தார் சுசீலா. இரண்டு நாவல்களுமே மனித உணர்வின் ரத்தமும் சதையுமான சித்திரங்கள்.

தமிழிலக்கியத்தில் முனைவர் பட்டம் பெற்ற சுசீலா, மதுரை ஃபாத்திமா கல்லூரியில் தமிழ்த் துறைப் பேராசிரியையாக 36 ஆண்டுகள் பணிபுரிந்து பணிநிறைவு பெற்றபின் புரிந்த சாதனைகள் இவை. வார்த்தை வார்த்தையாகக் கோத்து மென்மையாகப் பேசத் தொடங்கினார் சுசீலா.

“‘குற்றமும் தண்டனையும்’, ‘அசடன்’ இந்த இரண்டு நாவல்களுமே சுமார் 150 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு படைக்கப்பட்டவை. மொழி, கலாசாரங்களில் நம்மிடம் இருந்து மிகவும் விலகி இருப்பவை. காலம், கலாசாரம், மொழி எல்லாமே முற்றிலும் அந்நியப்பட்டவை. மொழிபெயர்க்கும்போது இதனால் ஏற்பட்ட சவால்கள் எப்படிப்பட்டவை?”

“‘ஒரு கலாசாரச் சூழலில் இருந்து மற்றொரு கலாசாரச் சூழலுக்கு ஒரு படைப்பைப் பரிவுடன் விரல் பற்றி இட்டுச்செல்வதுதான் மொழிபெயர்ப்பின் தலையாய சவால்’ என்கிறார் ஜெயகாந்தனின் படைப்புகளை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்த டாக்டர் கே.எஸ். சுப்பிரமணியன். ‘அசடன்’ படிக்கும்போது அதை நீங்கள் உணர முடியும். அயல்நாட்டு இலக்கியங்களில் இடம்பெறும் பெயர்கள், குடும்பத் துணைப் பெயர்கள் மற்றும் சுருக்கமாகக் குறிப்பிடும் செல்லப் பெயர்கள், பல ஊர்ப் பெயர்கள், தட்பவெப்ப சூழல்கள், உணவு வகைகள் இவை நம்மை அந்த நாவலுக்குள் செல்லவிடாமல் தடுப்பது போன்ற ஒரு நிலை ஏற்படுத்துவது இயல்புதான். ‘விசித்திர விபரீத உடையுடன், பாஷையுடன் காணப்பட்டாலும் அதற்கும் அப்புறத்திலிருந்து துடிக்கும் மனித இயற்கையைக் காண்பிக்கவே மொழியாக்கம் முயற்சி செய்கிறது’ என்கிறார் புதுமைப்பித்தன். ஆக, அந்தக் கட்டத்தை மட்டும் தாண்டிச்சென்றுவிட்டால், எங்கும் வியாபித்துக் கிடக்கும் மனித இயற்கையும் உணர்வுகளுமே பிறமொழி நாவல்களிலும் உயிர்த் துடிப்போடு விரிந்துகிடப்பதை தரிசிக்க முடியும்!”

“அந்த நாவல்களின் உணர்வுச் சித்திரிப்புகளை இங்கே பொருத்திப் பார்க்க முடியுமா?'”

“ஒரு குற்றத்தைப் புரிந்துவிட்டு அதையே தண்டனையாய்க் கொண்டு அவதிப்படும் ‘குற்றமும் தண்டனையும்’ ரஸ்கோல்நிகோவ் போன்றவர்கள் நாடு, இனம், மொழி என்ற பேதமின்றி நம்மைச் சுற்றி நிறைந்திருப்பதைப் பார்த்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறோம். ‘அசடன்’ நாவலில் பணக்கார மனிதன் ஒருவனின் பாதுகாப்பில் வளர்ந்து, அவனுக்குச் சில காலம் ஆசை நாயகியாகவும் வாழ நேரிட்டதை நினைத்து நினைத்தே தன்னிரக்கம் கொண்டவளாகிறாள் ஒருத்தி. முறையான திருமண வாழ்வுக்கான தாபமும் ஏக்கமும் கொண்டிருந்தபோதும் அதற்கு தகுதியற்றவளாக தன்னைக் கருதி, ஒவ்வொரு முறையும் மண மேடை வரை வந்துவிட்டு ஓடிப்போகும் நஸ்டாஸியா ஃபிலிப்போவ்னா, ஜெயகாந்தனின் கங்காவை (சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள்) நமக்கு நினைவுபடுத்துகிறாள்.
ஒரு சில கலாசார வேறுபாடுகளை மட்டும் சற்று கவனத்தோடு உள்வாங்கிக்கொண்டு நாவலின் முதல் 50 பக்கங்களைக் கடந்துவிட்டால் உணர்ச்சிமயமானதும் நமக்கு நன்கு பரிச்சயமானதுமான ஓர் உலகம் அங்கே காத்திருக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ளலாம்!”

“உங்களின் அடுத்த முயற்சிகள் என்ன?”

“வாழ்க்கை வரலாற்றுப் பாணியிலான புனைவு ஒன்றை எழுதி முடித்து அதைச் செம்மைப்படுத்தும் பணியில் இருக்கிறேன். அதை அச்சுக்கு அனுப்பியதும் தமிழில் இதுவரை பெயர்க்கப்படாத இன்னும் சில உலகப்பேரிலக்கியங்களை மொழியாக்க விருப்பம். குறிப்பாக, தஸ்தயெவ்ஸ்கியின் ‘கீழுலகின் குறிப்புக்களை‘ மொழிபெயர்க்கத் திட்டமிட்டிருக்கிறேன்!”

“பெண் எழுத்தாளர்களுக்கான படைப்புச் சுதந்திரம் எப்படி உள்ளது?”

“படைப்புச் சுதந்திரம் என்பது தனிப்பட்ட படைப்பாளிகளின் நிலைப்பாட்டைப் பொறுத்தது மட்டுமே. அதில் ஆண், பெண் என்ற பாலினப் பாகுபாடுகளுக்கு இடமில்லை. அவரவர் முன்வைக்க விரும்பும் கருத்தைச் சொல்லும் உரிமையும் சுதந்திரமும் அனைவருக்கும் உண்டு!”

“நீங்கள் போற்றும் பெண் எழுத்தாளர்கள்?”

ஆர். சூடாமணி, ராஜம் கிருஷ்ணன், காவேரி லட்சுமி கண்ணன், அம்பை, கிருத்திகா, வாஸந்தி, பாமா, சிவகாமி ஆகியோர் என் மதிப்புக்கும் அன்புக்கும் உரிய பெண் படைப்பாளிகள். சமகாலப் பெண் படைப்பாளிகளில் கவிஞர்கள் மிகுந்திருக்கும் அளவுக்குப் புனைகதை எழுத்தாளர்கள் அதிகமில்லை என்பது சற்றே வருத்தமும் சோர்வும் அளிக்கிறது.”

“அரசாங்கம், சினிமாவுக்கும் மதுவுக்கும் கொடுக்கும் முக்கியத்துவத்தை கலைக்கும் இலக்கியத்துக்கு கொடுப்பதில்லையே?”

“சினிமாவும் மதுவும் அளிக்கும் வருவாயைக் கலைகளும் இலக்கியங்களும் அளிப்பதில்லை அல்லவா? வருங்காலத் தலைமுறையை அறிவார்ந்த சமூகமாக உருவாக்க வேண்டும் என்ற மெய்யான ஆர்வமும், தரமான கலை இலக்கியங்கள் வழியாகத்தான் அவற்றை சாதிக்க முடியும் என்ற விழிப்போடுகூடிய முனைப்பும் அரசியல்வாதிகளுக்கும் ஆட்சியாளர்களுக்கும் ஏற்படும் வரையில் எந்த மாற்றமும் வந்துவிடப் போவதில்லை. ஒவ்வோர் ஆண்டும் வெளியாகும் தரமான படைப்புகளை அரசு நூலகங்களுக்கு வாங்கினால் கூட அது எழுத்தாளர்களுக்கும் பதிப்பகங்களுக்கும் உற்சாகமளிப்பதாக இருக்கும்.”


தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தமிழ் எழுத்தாளர்கள்

தொடர்புடைய சுட்டி: எம்.ஏ. சுசீலாவின் தளம்

%d bloggers like this: