Skip to content

Thus Spoke Zarathustra (Part D)

Aniruddha Brahmarayar

Ecce Homo!

It became a bright morning. They were in a plain on the top of mountain. The pupils were very tired because of the long walk they undertook the night. But when they looked at Zarathustra, they were stunned.

“Ecce Homo!”

He was naked and dancing.

Zarathustra’s zeal was overflowing.

“Behold! The fantasy around you! The rainbow that is encompassed by its spectrum! Can you separate the colors of it? The blossoming flowers and the water dripping from them! Feel its ice. Sprinkle it over you! Drink it.

“Behold! The Violets. The yellows. The magnificence of the trees. The blues in the horizon! Mountains and valleys. The order of nature is the nature of the order of this plateau. Can you feel the zephyr in this valley? The one that deposits the jasmine and roses for your olfactory’s pleasure.

“Behold! The whites on top of the blues! The melting whites! Yes, the melting whites into sparkles! The sparkle sparkles.”

Then they reached a river.

“Behold! The river running near you! Icy glassy water sparkles. What do you see? The purity that sparkles! The eternity of our quest needs the “sparkles”.

“Behold! You know some say “Stop not till the goal is reached” I say stop not even if the goal is reached. That what the “sparkles” do.

“Behold! The glittering butterflies and the “unfathom-ables” that fly! The yellow round light that is hanging in the sky! A circle of yellow between the two summits of the big blues! Who is dropping it between those! The nature’s order in a perfect lattice! Yes. The perfection and the perfection of nature!”

In great excitement, thus spoke Zarathustra.

Thus Spoke Zarathustra (Part C)

Aniruddha Brahmarayar

On the Ubermensch


Then the thunder and lightning started. But it was slowly dawning. There was a faint light. Zarathustra was amazed what he saw around him. He was in the thick of a forest. He didn’t know which way to go. He just continued in the direction he was facing. The rain water was on his face and stormy wind accompanied it.

He and his pupils were drenched but walked. The faint light was becoming brighter and brighter. But the storm and rain were more ferocious.

Zarathustra understood what’s coming. The “Moment” gate was approaching. His subconscious mind used the light and attained the “Moment” gate though he and his pupils were bending their head to avoid rain water splashing on their faces. The dreaded two lanes hit Zarathustra. He hesitated but his pupils didn’t know what to do. Zarathustra finally decided to continue.

He smiled at his pupils and showed signs to come near him. He hugged their shoulders like gamers do in games and walked along.

“My Pupils! You are all intelligent. The hermit I saw – I knew him a lot now. He will not accept if we return. The return is eternal but not the path of Ubermensch.

“You cannot return back here if you return. If you ignore the Moment gate and continue, I neither guarantee that there won’t be another gate, nor the other path – the path of Ubermensch – is eternal.

“But the stars and rain will continue. And there will be light. And there will be darkness”

“And will there be thunder – And we all can sing when the light comes”

Thus spoke Zarathustra.

Thus Spoke Zarathustra (Part B)

Aniruddha Brahmarayar

On the Spectacular Stars

The labyrinth excited Zarathustra. It was night. But he could see it. It was brilliant. He could see stars all over. He wanted to catch them. He caught some. But some were evasive. They were in all colors – pink, red, green, blue and he could see a lot of even black stars in the night. It’s beautiful to walk in this night. Walking in the dark without being aware of the dangers was painful. Catching a star helped his sorrow to subside.

He saw a camel that changed into a lion into a child. He caught lot of stars above all. But the star he caught above the child was trying to be quite evasive. So he let the vulture have it. The vulture digested it slowly. But there were lots of stars above the child. So he left them alone as he had to travel.

He walked for a while. Sometime his serpent disappeared but his vulture kept flying away very often. That bothered Zarathustra a lot. His serpent was timid but not his vulture. When he caught stars he was happy that he didn’t care about his vulture.

Then he saw his two old teachers and a hermit. The hermit was returning back after exploring the entire wilderness to his cave. Though he didn’t laugh at Zarathustra, he gave no vocal advice. But he showed lot of signs. Zarathustra was able to read some of them but some of them were lost in the utter darkness.

He was not sure his teachers traveled this path. And the teachers were not there anymore. But he felt that the teachers were saying to him – “Behold Zarathustra! You are wasting your time”. But the teachers never talked and probably were never there.

He did not heed to his imagined voice of the teachers. He continued. Then he saw a few disciples in the darkness. They were fighting. The disciples were arguing. Zarathustra taught them about the path traveled by him. He told about them the camel, the lion and the child. They started arguing about them. Zarathustra continued amid the noise. He liked them arguing. It was good for his journey.

He looked at his pupils reflecting his journey and said, “Why did I undertake this journey? The inflicted pain, a pleasure but hurts because of it quality. Do you see?”

“The spectacular stars I catch are for you to play and shine it and keep it. You learn its qualities and create more stars. You need to be aware of the wilderness before your aspire for it.”

The pupils were very disturbed. With vulture fluttering around they were unable to focus on what Zarathustra was saying. Zarathustra was really concerned.

“So my pupils! Take it what comes in your way. Don’t mortify yourselves but mortify when you can. Mortify well enough, when you can mortify. Because, mortification, to attain the accepted wisdom of our father in this wilderness- is the only known way”

Thus spoke Zarathustra.

Thus Spoke Zarathustra (Part A)

Aniruddha Brahmarayar

நீட்ஷேயின் இந்த புத்தகம் பல பல்கலைகழகங்களில், அறிவுலகத்தில் பலவித தர்கத்திற்கு உட்படுத்தப்பட்டது.  ஒருமித்த கருத்தை அவர்கள் அடைந்ததாக தெரியவில்லை. மிகவும் கடினமான புத்தகம்.  இதை சாதாரண வாசகர்கள் வாசிக்க முடியுமா என்று எனக்கு ஐயமாக உள்ளது.  என்றாலும் தம் பிடித்து வாசித்ததில் ஒரு பத்து சதவிகிதம் உருப்படியாக புரிந்ததா எனபது சந்தேகம்.  ஆனாலும் புரிந்த வரை ஒரு திருப்தி. இதை நீங்கள் வாசித்து பயன் பெறமுடியுமா என்பதை நீட்ஷே பாணியிலேயே சில வருட்ங்களுக்கு முன் நான் எழுதிய விமர்சனத்தை ”முடிந்தால்” வாசித்து பார்த்து முடிவு செய்து கொள்ளுங்கள்.

எச்சரிக்கை! கொஞசம் பொறுமை ஸ்டாக் வைத்துக் கொள்ளுங்கள். இல்லை இல்லை நிறையவே.



Notwithstanding the torment in the pursuit of satiating his longing for wisdom, Zarathustra stepped into wilderness. All along his journey, he had crossed plains, high mountains, dense thickets, abysmal abyss, and peaty everglades. He had walked in gutters and sewers. Though he had heard about the contours of this wilderness, his passion propelled him into it. His old animals accompanied him.

The land was new for his mentor once. But he crossed it with ease because he metamorphosed into an Ubermensch. He mastered it all. He knew it all. He created several sign posts in that wilderness.

He didn’t know much about his mentor. Lot of people had told him that he too was an Ubermensch. The grandfather died even before anybody knew him in full. Not many people talk about him now. But Zarathustra, just for name sake, started to feel the pain very soon. But the pain was pleasure. He learnt from his father that pain and pleasure made him to think. Every step was excruciating to him.

His animals started making fun of him. Zarathustra started begging his animals to spare him and his journey. He wanted to see his father. He thought he was hiding in that wilderness. His wilderness encompassed him now – that he is in the thick of it. But he continued. He has just started though.

If possible and if his animals cooperated, he wanted to reach even his grandfather. But he was in different wilderness – the wilderness of “make-believe”. Where people say of it – a land of virtue; a treasure of eternal wealth; the jingling of bells and it was all holiday there.

He wanted to see how his grandfather talked to Ahura Mazda. He wanted to read the Avesta. He wanted to know them because he was suspicious that a group of different people living in different landscape that he often met in the civilization also talked about him as their source. He had heard lot of people of his generation abandoned their life. And one day grandfather vanished. But Zarathustra believed he would one day reach him.

Zarathustra’s vulture started flying away and away from him while his serpent gave him hard time by coming in its way. His serpent was chattering to him and he was unable to find his path. He wanted to fly and get his vulture back to him. So he flew faster than his vulture, caught it and held it tightly in his arms and landed back to his serpent. He hated his vulture. He regretted he had to put up with it.

Zarathustra started lecturing his vulture and serpent.

“You, stupid animals! Stop flying and coming in my way. Stay with me. It’s going to be thunder and lightning. You will be lost within tonight if you don’t behave. I want to crush you, you spineless! But you are my evils. I can’t stop feeding you and that’s why you stay with me. I have to let you be with me.“

The serpent smiled at him, turned back and said “Oh! Zarathustra. Return to our cave. I don’t like this. It’s cold here. It’s to be thundering soon.”

The vulture fluttered its wings and kept trying to fly away. But Zarathustra held it in his arms tightly. The vulture became angry. So it yelled at him and said “Oh! Zarathustra. Return to our cave. I don’t like this. It’s cold here. It’s to be thundering soon. Don’t torture me”

“You can never reach your father for the wilderness is unfathomable. You don’t know but I knew. I flew over it. And you are not constructed for it”

Zarathustra shed tears. He was very sad at his animals. His hatred towards them and their meekness made him to love them as that gives him pleasure.

“You animals! You can try killing my spirit. But I will kill your spirit. You can’t go back. I will go to the cave when I want. You should follow. You are not my master. I am your master. Behave now or I will make you dance to my tune”

Thus spoke Zarathustra.

மதம் பிடித்த மதம்

நான் அநிருத்த பிரம்மராயர். பொன்னியின் செல்வனின் மறுபிறவி அல்ல. சிலிக்கன் ஷெல்ஃபின் புனைப் பிறவி.

ஒரு கவிதையுடன் அறிமுகமாகிறேன். நான் மட்டுமே இதை கவிதை என்று இது வரை கூறியிருக்கிறேன்.

– இதைப் வாசித்துப் பார்த்த ஒரு நண்பர் ”இது ஒரு கவிதையே அல்ல. ஏதோ ஒரு பிரச்சாரம். வார்த்தைகள் ஒரே எழுத்தில் தொடங்க ஒரு மெனக்கெடல். எனக்குப் புரியவுமில்லை” என்று ‘வாழ்த்தினார்’.

– மற்றொரு நண்பர் இதைப் வாசிக்காமலேயே வல்லுனர் விளக்கம் கொடுத்தார். இவ்வாறு: ‘இதை எழுதியவன் மாட்டினால் அப்படியே கசக்கி பிழிந்துவிடுவேன்’ என்று கொலை வெறிகொண்டார். ஆனால் செய்யவில்லை. ”தமிழில் இப்படி ஒரு வார்த்தையே கிடையாது” என்று முதல் வரியின் முதல் வார்த்தையையே மறுத்தார்.

– மற்றொரு நண்பர் வாசிக்க மறுத்துவிட்டார். பின்னர் வாசிக்கிறேன் என்று தப்பித்தார்.

ஒரு சகோதரர் மட்டும் புதுக் கவிதைகள் என்று வரும் குப்பைகளுக்கு இந்த படிவம் எனக்கு பரவாயில்லை; புதுமையாக இருக்கிறது என்றார்.

இருப்பதை கொடுப்பதே எங்கள் ”சேவை”. எல்லா இகழும் இறைவனுக்கே;

(எழுத்து, இலக்கணம், மற்றும் பிற பிழைகளும் வாசக நண்பர்கள் இகழ்வதற்கு வசதியாக அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது.)

அலைகழிந்த ஆத்மாவே ஆன்மீகம் ஆதரவோ;
மாதவமாய் மனதிற்கு மாற்றாக மலராதோ!
இறையென்ற இயக்கத்தில் இதயமதை இளக்கினயோ,
ஆட்படுத்தி ஆணவமாய் ஆட்சிதனில் அமர்ந்தாயோ!

கற்பனையில் கரைந்துருகி காவியங்கள் கசிந்தனையே,
வெந்தமனம் வெளிச்சமிட வெஞ்சாமிரமவை  வீசினவே;
காமத்தின் கட்டுண்ட கள்வனாய் கண்டனையோ,
மென்மேலும் மதிபிறழ மனந்தன்னை மாசாக்கினையோ!

காலங்கள் கரைந்தாலும் கற்பனைகள் கரையாதோ!
முற்காலம் முதல்வந்தன முற்றிலுமே மாறாதோ;
கற்பனையை கற்பனையால் கற்றுவிக்க கற்பாயோ!
தூய்மையென துன்பத்தை தூவுகின்ற துர்பாக்கியமோ!

மாயையாய் மனம்நிறைத்து மூர்க்கத்தில் மறைந்தனையே;
ஆதரவே ஆபத்தாய் ஆர்ப்பரித்த ஆவிகளே!
மானுடனே மதிகெட்டு மூடனாகி மாறினயே,
மதமென்ற மாவிடத்தில் மூழ்கித்தான் மறுகினயே!

தோற்றுவாய் தோன்றலெனினும் கற்பனை கற்பனையே!
அன்பினில் அடிமைகொள்ளும் கற்பனையும் கற்பனையே!
வாள்முனையும் வன்முறையும் கற்பனையே கற்பனையே!
தொகைவதும் தோற்றுவதும் மதம்பிடித்த  கற்பனையே!

எல்லா நாளும் கார்த்திகை – பவா செல்லதுரை

கால இடைவெளி அதிகரிக்கும் தோறும், கடந்த காலங்களை நினைத்துப் பார்க்கையில் சிறு சம்பவங்கள் நினைவிலிருந்து உதிர்ந்து விடுகின்றன. தீவிரமான அனுபவங்கள் சுருங்கி அவற்றின் சாரம் மட்டுமே மனதில் எஞ்சுகிறது. அவைகளை மீட்டெடுக்கையில் சரி, தப்பு, வீண், வேடிக்கை என ஒரு மன உணர்வாகவே வெளி வருகிறது. முன்பொரு காலத்தில் நாம் சந்தித்த, பழகிய, பயணித்த மனிதர்களும் அப்படிப்பட்ட அசையா பிம்பங்களாகவே மனதில் தங்கி விடுகின்றனர். குடும்பத்திலும், நண்பர்கள் மத்தியிலும், வேலையிடத்திலும் என் மனதில் தங்கி விட்ட ஆளுமைகளின் பிம்பங்கள் குறிப்பிட்ட சில சம்பவங்களோடு தம்மை அடையாளப்படுத்திக் கொண்டு விட்டன. இப்படித்தான் எல்லோரும் ஞாபக சேமிப்புகளை மனதிற்குள் அடுக்கி வைத்திருப்பார்களாக இருக்கலாம்.

அதைப் போல பவா செல்லதுரை தான் அறிந்த மனிதர்களின் ஆளுமையை சிறு சம்பவங்கள் மூலம் மீட்டெடுத்து படைத்திருக்கும் கட்டுரைத் தொகுப்பு வம்சி வெளியீடாகிய ‘எல்லா நாளும் கார்த்திகை’ என்ற புத்தகம். பவாவின் இரு வாசகர்கள் இந்நூலுக்கு சிறந்த முன்னுரை எழுதியுள்ளார்கள். சுவாரசியம் கலந்து எழுதப்பட்டுள்ள இந்த தொகுப்பில் மொத்தம் 22 மனிதர்களைப் பற்றிய ஆசிரியரின் அனுபவங்களும், அதனால் அவதானிக்கப்பட்ட குணாதசியங்களும் நேரடியாகவும், சில நேரம் கவித்துவத்தோடும் விவரிக்கப்பட்டுள்ளன. இலக்கியப் பரப்பிலும், திரைப்படத் துறையிலும் எல்லோராலும் அறியப்பட்டுள்ள ஆளுமைகளுக்கு இடையில் ஆசிரியரின் சில நெருங்கிய நண்பர்களைப் பற்றிய உருக்கமான கட்டுரைகளும் இடம் பெற்றுள்ளன.

பவா செல்லதுரை தான் பழகிய மனிதர்களிடன் அவதானித்த சிறந்த குணங்களின் வழியாகவே அவர்களை உருவகிக்கிறார். சில நேரங்களில் அவர்களுடைய படைப்புகளைக் குறித்து பெரிய அபிப்ராயம் இல்லை என்று வெளிப்படையாக கூறினாலும், அவர்களுடைய எதிர்மறை குணங்களைப் பற்றிய புறவயமான அவதானிப்பை பதிவு செய்வதைக் கூட தவிர்த்து விடுகிறார்.

பல துறைகளில் செயல்பட்டுக் கொண்டிருப்பதாலோ அல்லது அவருடைய தனிப்பட்ட குணத்தினாலோ பவாவிடம் எல்லோரும் மிக சீக்கிரம் உரிமையுடன் பழக ஆரம்பித்து விடுகிறார்கள் என்பது போல தோன்றுகிறது. மம்மூட்டியைக் குறித்த கட்டுரை பொதுவெளியில் காணக்கிடைக்கும் நட்சத்திரத்திற்கு வெகுவாக மாறுபட்ட மனிதரை காட்டியது. லெனின் என்ற திரைப்படக் கலைஞனின் முழு ஆளுமையை மிகவும் அழகாக ஒரு கட்டுரையில் உருவாக்கியுள்ளார்.

“பொங்கல் பண்டிகைக்கு நான் ஏன் விவசாயிக்கு வாழ்த்து சொல்லணும்னு வந்து நிக்குறீங்க?” என்று சில வருடங்களுக்கு முன் தொலைக்காட்சி குழுவை நாசர் கேட்டதை பார்த்துள்ளேன். அந்த கேள்விக்கு பின்னால் உள்ள ஆளுமையை “ஒப்பனையற்ற முகம்” என்ற கட்டுரை வெளிச்சமிடுகிறது. ஒரு சிறுகதையைப் போல எதிர்பாராத முடிச்சுடன் நிறைவடைகிறது பி.சி.ஸ்ரீராம் குறித்த நினைவலை.
பவாவின் வெளியில் அறியப்படாத மனிதர்களில் திருவண்ணாமலையிலேயே வாழ்ந்து வரும் புகைப்பட கலைஞராகிய கிரீஷ் ஃபேலன் என்ற வெளிநாட்டுகாரர், கைலாஷ் சிவன் என்ற கவிஞர், புற்று நோயால் இளமையிலேயே மரித்த ராஜவேல் குறித்த நெருக்கமான மனப்பதிவுகளை அளிக்கிறார். ஜெயகாந்தன் குறித்த தனிக் கட்டுரை இருந்தாலும் வேறு சில கட்டுரைகளிலும் அவர் வந்து போகிறார் சில சமயம் சம்பவங்களில் ஜெகேவாக, சில சமயம் அவரைக் குறித்த ஞாபக மீட்டலாக.

மற்றவைகளிலிருந்து கோணங்கி மற்றும் சுந்தர ராமசாமியைக் குறித்த கட்டுரைகள் வித்தியாசமாக எனக்குத் தோன்றியது. கோணங்கியை குறித்த ‘கல்வராயன் மலையிலிருந்து இறங்கி வந்த கல்குதிரை’ என்ற கட்டுரை ஒப்பு நோக்கையில் மற்ற கட்டுரைகளைப் போல நேரடியாக எழுதப் படவில்லை. இலக்கிய உலகில் என்ன நடந்தது எனத் தெரிந்திருந்தால் அக்கட்டுரையின் உவமைகளை இன்னும் ரசித்திருக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன். ‘மொழியின் பலிபீடம்’ என்ற சுராவைக் குறித்த கட்டுரையில் பவா அவருடன் ஒரு முறை கூட நேரில் பழகிய அனுபவம் இருந்ததாகக் காட்டவில்லை. சில செவிவழிச் செய்திகள் மூலமாகவும், சுராவின் கதை ஒன்றின் சுருக்கமாகவும் அவரைப் பற்றிய பிம்பத்தை முன்வைக்கிறார். இதுவே தொகுப்பின் பலவீனமான கட்டுரை என்பது என் எண்ணம்.

இந்த கட்டுரை வழியாக ஆசிரியர் அறியாமலேயே அவரைக் குறித்தும், அவருடைய குடும்பத்தைக் குறித்தும் பல அறிந்து கொள்ள முடிகிறது. அது பேசப்பட்ட மனிதர்கள் அவருடன் மிகவும் நெருங்கிப் பழகுவதால் தான் என்று யூகித்துக் கொள்கிறேன்.

இதைப் போன்று நான் வாசித்த பிற அனுபவக் கட்டுரைகளுக்கும் இதற்கும் உள்ள முக்கிய வேறுபாடு என்னவென்றால், இந்த ஆளுமைகள் எல்லோரும் (பெரும்பாலும்) பவாவைத் தேடி வருகிறார்கள். அதனால் பெரும்பான்மையான சம்பவங்கள் திருவண்ணாமலையில் நடைபெறுகின்றன. ஆசிரியர் தான் விரும்பிய ஆளுமைகளை காண வெவ்வேறு இடங்களுக்கு சென்றதைப் போன்ற ஒரு உணர்வு ஏற்படவேயில்லை. அவ்வகையில் மறைமுகமாக திருவண்ணமலையும் ‘எல்லா நாளும் கார்த்திகை’யின் பகுதியாக வாசிப்பு முடிகையில் எஞ்சுகிறது.

எழுத்தாளனைத் தேடி – ஸ்டோன் ரீடர் திரைப்படம்

stone_readerஎழுத்தில் ஆர்வம் உள்ளவர்கள் பலவிதமான புத்தகங்களை தேடிப் படிக்கின்றனர். ஒரு புத்தகம் வாசகர்களிடம் அறிமுகமாகும் சூழல் பெரும்பாலும் சிறு வேற்றுமைகளை கடந்து அடிப்படையில் பத்திரிகை விமர்சனங்கள், நண்பர்கள் மற்றும் தெரிந்த எழுத்தாளர்களின் சிபாரிசு, புத்தகக் கண்காட்சி, இலக்கிய கூட்டம், இணையதளம் போன்ற காரணிகளாலேயே ஏற்படுகின்றது. எந்த ஒரு நல்ல படைப்பும் பொதுவாகவே இவ்வெளிச்சங்களால் அடையாளம் காணப்படுகிறது.

dow_mossmanநல்லதொரு முதற்படைப்பு உருவாகி, அதற்கு மிக சாதகமான விமர்சனமும் ஒரு பிரபல பத்திரிக்கையால் கொடுக்கப்பட்டு, ஆனால் எவராலும் படிக்கப்படாமல், காலத்தின் சுழற்சியில் முப்பது வருடங்களுக்கும் மேலாக தொலைக்கப்பட்டு, பிறகு அதை ஒரு வாசகன் கண்டெடுத்து, அதன் எழுத்தாளனை தேடிச் செல்கின்ற பயணத்தின் பதிவே ‘தி ஸ்டோன் ரீடர் (The Stone Reader)’ என்கின்ற ஆவணப் படம்.

எழுபதுகளின் தொடக்கத்தில் ‘தி ஸ்டோன்ஸ் ஆப்ஃ ஸம்மர் (The Stones of Summer)’ என்ற நாவல் ‘டாவ் மோஸ்மென் (Dow Mossman)’ என்பவரால் எழுதப்பட்டு அமெரிக்காவில் வெளியானது. அக்காலத்தின் பிரபல நாளேடான ‘தி நியூயார்க் டைம்ஸ்‘ அந்நாவலுக்கு மிக சாதகமான விமர்சனம் கொடுத்து, பரிந்துரை செய்து செய்தி வெளியிட்டது.

அதைக் கண்டு இந்த ஆவண படத்தின் இயக்குனரான ‘மார்க் மொஸ்கொவிஸ் (Mark Moskowitz)’ என்ற இளம் வாசகன் அதை வாங்கி படிக்க முயன்றான். ஆனால் அவ்வெழுத்தின் ஆழத்தை தொடமுடியாததால் கைவிட்டு விட்டான். முப்பது வருடங்களில் வாசகனின் தரம் வெகுவாக உயர்ந்தது. இடையில் அந்நாவலை வாசிக்க தொடங்கி நேரமின்மை அல்லது வேறு அலுவல்கள் காரணமாக தொடர முடியாமல் கைவிட்டு விட்டான்.

mark_moskowitzஇறுதியில் அதை படித்து முடித்த பின்பு, தான் படித்த புத்தகங்களின் தரப் பட்டியலின் முதல் அடுக்கில் வைக்கப்பட வேண்டிய எழுத்துக்கள் அவை என உணர்ந்து, அந்த எழுத்தாளனின் பிற படைப்புகளை தேடுகின்றார். அப்பொழுதுதான் எழுத்துலகில் அந்த மனிதனை எங்கேயும் காணக்கிடைக்கவில்லை என்பது தெரிய வருகிறது. இணையதளம், பதிப்பாளர்கள், விமர்சகர்கள் என எவரிடமும் மாஸ்மெனை பற்றிய தகவல் என்றில்லாது அடிப்படை பரிச்சயம் கூட கிடைக்கவில்லை. மேலும், அப்படி ஒரு நாவல் வெளிவந்ததாக கேள்விப்பட்டோர் கூட யாரும் இல்லை. இங்கிருந்து தொடங்குகிறது படத்தின் பயணம்.

பூமிப் பரப்பிலிருந்து காணாமல் போன ஒருவரை தேடுவது போல உள்ளது. இயக்குனர் சந்திக்கும் ஒவ்வொரு பதிப்பாளரும், விமர்சகரும் அந்நாவலை படித்து விட்டு, “எப்படி இது வெளியே தெரியாமலேயே போனது? இந்த மனிதனால் இப்படி எழுதிவிட்டு எங்ஙனம் அடுத்து எதுவுமே எழுதாமல் இருக்க முடிந்தது?”, என்று வியக்கிறனர். மிக முக்கியமான, தரம் மிக்க எழுத்துக்களை படித்து விட்டோம் அல்லது குறைந்தபட்சம் அவற்றை பற்றிய அறிமுகமாவது வைத்திருக்கிறோம் என்ற எண்ணத்தை உடைத்து தனக்கு தெரியாமலேயே இப்படி ஒரு நாவல் இருந்திருக்கிறது என்ற யதார்த்தத்தை நேரிடும் போது அவர்களின் வியப்பு நன்றாக பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. சில நேரங்களில் மாஸ்மென் இறந்திருப்பார் என்ற எண்ணம் இயக்குனருக்கும், நமக்கும் மனதில் வருகிறது. மேலும், எந்த எழுத்தாளனும் ஒரு நாவலை எழுதி முடித்தவுடன் அதிலிருந்து முழுவதுமாக வெளியே வர வேண்டும், ஆனால் இந்த மனிதனுக்கு அது சாத்தியப்படாமலேயே போயிருக்கலாம் என சில எழுத்தாளர்களும், விமர்சகர்களும் அபிப்ராயப்படுகிறார்கள்.

stones_of_summerபின்னணி இசை வெகு குறைவாக இருந்தாலும், இப்படம் நம்மிடையே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக படபடப்பையும், எதிர்பார்ப்பையும் அதிகரிக்கிறது. இந்த தேடலில் மிக பிரபலமான நாவலான ‘காட்ச்-22 (Catch-22)’ என்ற நாவலின் பதிப்பாளருடன் ஒரு உரையாடல் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளளது. இதுவும் முதலில் கவனிக்கப்படாமலேயெ இருந்து பிறகு அப்பதிப்பாளரின் முயற்சியால் வெளிக் கொணரப்பட்டு மிகவும் பிரபலமானது. அந்த உரையாடலில் ஒரு படைப்பு வெளிவருவதற்கு ஒரு பதிப்பாளரின் பங்கு மறைமுகமாக சொல்லப்படுகிறது.

ஒரு நிலையில், இனி மாஸ்மெனை கண்டுபிடிக்கவே முடியாது என்று முடிவெடுத்து இயக்குனர் கைவிட்டு விடுகிறார். பல நாட்கள் கழித்து அதிர்ஷ்டவசமாக ஐயோவா மாகாணத்தில் நடைபெற்ற எழுத்தாளர் பயிற்சி பட்டறையில் எடுக்கப்பட்ட ஒரு கருப்பு வெள்ளை புகைப்படத்தின் மூலம் ‘துப்பு’ கிடைத்து மறுபடியும் தேடல் தொடர்கிறது. இறுதியில் அதே மாகாணத்தில் ஒரு புறநகர் பகுதியில், கீழ் நடுத்தரவர்க்க சூழலில் மாஸ்மெனை கண்டடைகிறார்.

அது ஒருவிதமான சோகத்துடன் கூடிய அழகான தருணம்.

பிறகு சுமார் பத்து நிமிடங்கள் மாஸ்மெனுடன் இயக்குனரின் உரையாடல் மற்றும் அவருடைய வீட்டின் அறைகளும், மற்றும் அடித்தளத்தில் இருக்கும் அறையில் இருக்கும் தாள்களும், திருத்தி அமைக்கப்பட்ட படைப்புகளின் நகல்களும் இடம் பெறுகின்றன. அவை வாழ்க்கை சக்கரத்தில் சிக்கி சிதைந்து காணாமல் போன எல்லா கலைஞர்களின் பொது உதாரணங்களாகவே தோன்றுகிறது. அவர்களுடைய வீடுகளும் இப்படித் தான் இருந்திருக்குமா? எவ்வளவு தாள்களை எழுதி வைத்திருந்திருப்பார்கள்? எவ்வளவு பக்கங்களை விரக்தியில் வீசி எறிந்திருப்பார்கள்? தனக்கான அங்கீகாரத்தை எதிர்பார்த்து அவர்கள் தாங்கிக் கொண்ட வேதனைகளும், ஏமாற்றங்களும் எப்படி இருந்திருக்கும்? குடும்பம், பொருளாதார நிலை, கட்டுப்பாடுகள் என வேறொருவருக்காக கனவுகளை தொடராமல் வாழும் பொழுது, மற்றொருவர் மூலமாக தன் மனதில் தோன்றிய கருக்களின் சாயலில் படைப்புகளை பார்க்க நேரிடும்போது என்ன தோன்றியிருக்கும்? என்று பல கேள்விகளை அது கேட்கத் தோன்றுகிறது.

கொஞ்சம் அவதானித்தால் இது கலைஞன் என்ற வட்டத்திலிருந்து விரிந்து நாமும் நம்மை சுற்றியிருக்கும் பெரும்பான்மையானவர்களின் வாழ்கையை காட்டுவது போல உள்ளது. எந்த ஒரு மனதின் உள்ளே பார்த்தாலும் அந்த வீட்டில் கிடந்த தாள்களை போல திருத்தியமைக்கப்பட்ட கனவுகளும், நிறைவேறாத ஆசைகளும், நிராகரிக்கப்பட்ட சிறு சந்தோஷங்களும், சமரசம் செய்யப்பட்ட சுதந்திரங்களும் கிடந்து புழுங்கிக் கொண்டிருப்பதை காணலாம். அதனால் தான் என்னவோ, இப்படம் ஒரு தேர்ந்த எழுத்தாளனை ஒரு முதிர்ந்த வாசகன் கண்டெடுக்கும் பயணம் என்பதையும் தாண்டி, சக மனிதர்களின் மனதை தேடி அவர்களின் கனவுகளை கண்டெடுக்க வேண்டியதின் அவசியத்தை மறைமுகமாக உணர்த்துவது போல் தோன்றுகிறது.

இப்படம் வெளியான பிறகு ‘பார்ன்ஸ் அண்ட் நோபிள்ஸ்’ என்ற புத்தக நிறுவனம் ஸ்டோன்ஸ் ஆஃப் ஸ்ம்மரை மறுபதிப்பு செய்து வெளியிட்டது. மாஸ்மெனுக்காக மகிழ்ச்சி அடைந்தாலும் அதை அடுத்து இன்னும் அறியப்படாமல் கிடக்கும் படைப்புகளும், அதன் படைப்பாளிகளும், கனவுகளை தொலைத்த மனிதர்களும் ஒரு புகை படிந்த கண்ணாடியின் பின் தனக்கான வெளிச்சத்தை எதிர்பார்த்து நிற்பதை போன்ற காட்சியை நினைக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: திரைப்படங்கள், நாவல்கள்

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
படத்தின் வலைதளம்
IMDB குறிப்பு
தி ஸ்டோன்ஸ் ஆப்ஃ ஸம்மர் – விக்கி குறிப்பு

கருத்த லெப்பை – கீரனூர் ஜாகிர்ராஜா

keeranoor_zakir_rajaதமிழில் குறிப்பிட்டு சொல்லக்கூடிய இளைய தலைமுறை எழுத்தாளர்களுள் ஒருவர் கீரனூர் ஜாகிர்ராஜா. சமீபத்தில் அவர் எழுதி, ஆழி பதிப்பகம் வெளியிட்டுள்ள நாவல் ‘கருத்த லெப்பை’. எழுபது பக்கங்களுக்கும் குறைவான இந்த நாவல் கருத்த லெப்பை என்கிற ஜபருல்லாஹ் என்ற இளைஞனின் கதையை சொல்வதாகும்.

karuttha_lebbaiலெப்பை என்பவர்கள் வசதியில் ராவுத்தர்களை விட குறைந்தவர்கள், அதனால் அதிகாரம் என்று எதுவுமில்லாதவர்கள். முன்பு குதிரை வியாபாரம் செய்து, பிறகு கயிறு வியாபாரம் செய்து வரும் ராவுத்தர்களுக்கு ஓதிக் கொடுத்தும், அவர்களுடைய கடை நிலை அலுவல்கள் செய்தும் லெப்பைகள் வாழ்கிறார்கள். ராவுத்தர்கள் வீட்டிற்கு முறுக்கு சுட்டுக் கொடுக்கும் பாத்துமாவின் இளைய மகன் கருத்த லெப்பை. அவனுடைய அக்கா ருக்கையா. அவர்களுடைய அப்பா ராவுத்தர் குடும்பங்களில் ஓதிக் கொடுத்தும், எடுபிடி வேலையும் செய்கிறார் என்றாலும் கூட வீட்டின் வருமானம் பாத்துமாவை நம்பித்தான் உள்ளது.

லெப்பைகளுக்கு மத்தியில் சகஜமாக பழகும் ஒரே ராவுத்தர் மிட்டாய் அமீது. குழந்தைகளுக்கு பல வடிவங்களில் மிட்டாயை செய்து விற்று பிழைப்பு நடத்துகிறார். ஊரிலிருந்து விலகி இருக்கும் சாம்பன் மடத்தில் எங்கிருந்தோ வந்து வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் பாவாதான் கருத்த லெப்பையின் மானசீக குரு.

பித்து லெப்பை வம்சாவளியில் வந்த ஈசாகின் வயது முதிர்ந்த, புத்தி சுவாதீனமற்ற தம்பி பதுருதீனுக்கு ருக்கையாவை பாத்துமா திருமணம் செய்து கொடுத்து விடுகிறாள். வவ்வா கொட்டகை என்ற பித்து கொட்டகையில் விலங்கிடப்பட்ட பதுருதீனுடன் ஈசாக்கின் கட்டுப்பாடில் ருக்கையா வாழ்ந்து வருகிறாள்.

பள்ளிவாசல் மகாசபை நிர்வாகத்திற்கு முதன்முறையாக இந்த முறை லெப்பைகள் சார்பாக நூர் முகமது போட்டியிட்டு தோற்கிறார். லெப்பை ஒருவன் போட்டியிட்டு ஒன்பது ஓட்டு வாங்கிவிட்டான் என்பதை காரியதரிசி அஹமது கனி ராவுத்தரால் சகித்துக் கொள்ள இயலவில்லை. இதைத் தொடர அனுமதிக்க கூடாது என்பதாலும், நூர் லெப்பைக்கு ஒன்பது பேர் ஓட்டு போட்டுவிட்டார்கள் என்பதற்கு தண்டனையாகவும் ராவுத்தர் கம்பெனியிலிருந்து லெப்பைகளை வேலையை விட்டு நீக்குகிறார்கள். அதில் வேலையிழந்து கருத்த லெப்பையின் அப்பாவும் வீட்டிற்கு வந்துவிடுகிறார். ஒருநாள் தெருவில் அலங்கோலமாக பத்ருதீனையும், அழுது கொண்டிருக்கும் ருக்கையாவையும் காண சகிக்காமல் அவளை தன் வீட்டிற்கு கொண்டு வந்து விடுகிறான்.

ருக்கையாவையும், கருத்த லெப்பையையும் சிறு வயது முதலே செல்லம் கொடுத்து வளர்த்தவர் கொடிகால் மாமு என்கிற நூர் முகமது லெப்பை. நூர் லெப்பைக்கு மாரடைப்பு வந்து ஆஸ்பத்திரிக்கு கொண்டு போக தன்னுடைய வண்டியை அனுப்ப மறுத்து விடுகிறார் கனி ராவுத்தர். நூர் முகமது இறந்து விடுகிறார். ஈசாக் மறுபடியும் வந்து ருக்கையாவை தன்னுடைய பித்து கொட்டகைக்கு கூட்டிக் கொண்டு போய் விடுகிறான்.

கருத்த லெப்பை தன்னுடைய அப்பாவின் தாயான ராதியம்மாவிடம் அவர்களுடைய கனவில் வரும் நாயகம் ரசூலுல்லாவின் உருவத்தை விவரிக்க சொல்லி கேட்கிறான். இறைவனுக்கு உருவம் வைக்கக் கூடாது என்பது தெரிந்தும் ராதியம்மா சொன்னதை காகிதத்தில் பதிந்து மிட்டாய் அமீதிடம் கொடுத்து சின்னா பிள்ளையின் வீட்டில் ரகசியமாக அதை சிலையாக வடிக்கச் சொல்கிறான்.

பத்ருதீன் உடல்நிலை மோசமாகி சாவிற்கு அருகிலிருப்பதை பொறுத்துக் கொள்ள முடியாமல் ஈசாக்கை அடித்து போட்டுவிட்டு அவனைக் கூட்டிக் கொண்டு பாலசமுத்திரம் கன்னி பீவி தர்க்காவிற்கு ருக்கையா கிளம்பி போகிறாள்.

அம்மாவின் முறுக்கு விற்ற காசை சின்னா பிள்ளை வீட்டிற்கு வாடகையாக கொடுத்து விட்டு அமீது உருவாக்கிய களிமண் உருவத்தை வெளியில் கொண்டு வைக்கிறான் கருத்த லெப்பை. அவன் மீது எல்லா திசைகளிலிருந்தும் கல்லடி விழுகிறது. உதிரத்துடன் தரையில் விழுகையில் மழை வலுப்பதுடன் நாவல் முடிகிறது.

சமூகத்தில் தங்களுடைய இடம் இதுதான் என்று ஒத்துக் கொண்டும் வாழும் லெப்பைகளுக்கு மத்தியில் கருத்த லெப்பை மட்டும் விதிவிலக்காக உள்ளான். அக்கா ருக்கையா, கொடிக்கால் மாமு, சின்ன பேச்சி தவிர மற்ற எவர் மீதும் லெப்பை என்பதற்காக அவன் நல்லெண்ணம் கொண்டிருக்கவில்லை. லெப்பை என்ற காரணத்தினால் புத்தி சுவாதீனமற்றவனுக்கு தெரிந்தே ருக்கையாவை திருமணம் செய்து கொடுத்தார்கள் என்பது அவனை லெப்பைகளின் மேல் குரோதத்தை ஏற்படுத்துகிறது. அவன் வாசிக்கும் புத்தகங்களும், ராவுத்தர்கள் தம்மை சந்தர்பம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் மிதித்து கேவலப்படுத்துவதும் இயல்பாகவே அவர்கள் மேலும் தீராக் கோபத்தை உருவாக்குகிறது.

ஆனால் மற்ற எவரையும் விட அவன் கோபம் கொள்வது தன்னுடைய இயலாமையைக் குறித்து மட்டுமே. தன் அக்காவின் நிலையைக் குறித்து அங்கலாய்க்கும் பொழுதும், அவன் மயக்கத்தில் கிடக்கையில் உடல் தேவைக்காக பயன்படுத்திக் கொள்ளும் போர்டர் குத்புதீனை காணும் பொழுதும் அவனுள் அது புகைந்து அடங்குவதை உணர முடிகிறது. அதற்கு காரணம் அவனால் துறக்க முடியாத அடையாளங்கள் மற்றும் அவற்றின் வழியாக வரும் கட்டுப்பாடுகள்தான்.

சிறு வயதில் மற்ற பிள்ளைகள் மிட்டாய் அமீதிடம் தேளும், பாம்பும் செய்து தரச் சொல்லி கேட்கையில் கருத்த லெப்பை மட்டும் சைத்தானை செய்து தரச் சொல்கிறான். அந்த உருவம் வெறும் கறுப்பு வெள்ளை நிறங்களால் உருவாக்கி கொடுக்கிறார் அமீது. அது கருத்த லெப்பையின் சைத்தான். அவன் எதிர்படுவது எல்லாம் வெறும் துருவங்கள் மட்டுமே. அவன் பாட்டி நாணியம்மா, ரதியம்மா இருவரும் நேரெதிர் துருவங்கள். ராவுத்தர்களூம், லெப்பைகளும் இரு துருவங்கள். அவனுடைய கனவுகளும், யதார்த்தங்களும் இரு வேறு மூலைகளில் உள்ளன.

மதம், இனம் என எல்லா அடையாளங்களையும் துறந்து வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் சாம்பன் மடத்தின் பாவாவை சந்திக்கும் பொழுது பெய்யும் மழை அவன் கல்லடிபடும் பொழுதும் பெய்கிறது. இறுதியில் இறைவனின் உருவத்தை அதே அமீதிடம் செய்ய வைத்து அதோடு தன்னை அழித்து கொள்ளும் பொழுது, கருத்த லெப்பை என்ற அடையாளங்கள் முழுவதுமாக மறைந்து வெறும் ஜபருல்லாவாக எழுகிறான் என்றே நான் புரிந்து கொண்டேன்.

இந்த நாவலில் வேறு சில இழைகளும் உள்ளன. குறிப்பாக ருக்கையாவின் கனவுகளும், எதார்த்தமும், இறுதியில் அதை உடைத்து அவள் வெளியேறுவதையும் சொல்லலாம். கருத்த லெப்பை விடுதலை அடையும் அதே நேரத்தில் அவளும் பித்து கொட்டகையை விட்டும், ஈசாக்கை விட்டும் விலகுவது குறிப்படத்தக்கது. அதைப் போலவே பூக்களையும், இலைகளையும் உதிர்க்கும் முக்கு முருங்கை மரம், கருத்த லெப்பையின் பூனை ‘ஹிட்லர்’ என சில படிமங்களும் உள்ளன. ஆனால் அவை பெரிய அளவில் விரிக்கப்படவில்லை

நாவலில் நடக்கும் சம்பவங்களின் கால அளவை கணிக்க முடியவில்லை. ஒரு மாதமா அல்லது ஒரு வருடமா என குறிப்பிட்டு சொல்ல முடியாது. இன்னும் விரிவாக எழுதியிருந்தால் மேலும் சிறப்பாக வந்திருக்கக் கூடும். இவை விமர்சனங்கள் என்பதை விட எதிர்பார்ப்புகள் மட்டுமே.

கருத்த லெப்பை எளிதில் வாசித்து விடக் கூடிய சிறப்பான குறுநாவல்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தமிழ் நாவல்கள், முத்துகிருஷ்ணன் பதிவுகள்

தொடர்புள்ள பக்கம்: ஜாகிர் ராஜாவின் தளம்

ஸ்டாக் தீர்ந்துவிட்டது


ரொம்ப நாளாக முன்னால் எப்போதோ எழுதி வைத்திருந்ததை அப்டேட் செய்து செய்து பதிவு போட்டுக் கொண்டிருந்தேன். இனி மேல் புதிதாக எழுதினால்தான் உண்டு. 🙂 முத்துகிருஷ்ணன், பக்ஸ், ராஜன், அருணா, பாலாஜி, விசு, சுந்தரேஷ் யாராவது வாங்கப்பா!

2012-இல் அதிகம் படிக்கப்பட்ட புத்தகங்கள்



ஃபேஸ்புக்கில் பார்த்தது. ஃபேஸ்புக்கில் இதைப் படித்தேன் அதைப் படிக்கிறேன் என்று அவ்வப்போது வரும் கமெண்டுகளை வைத்து இதைத் தொகுத்திருக்கிறார்கள் என்று நினைக்கிறேன். இதில் போன வருஷம் நானும் 4 புத்தகம் படித்தேன். ஃபேஸ்புக்கில் போடவில்லை. 🙂 வசதிக்காக லிஸ்ட் கீழே.

  1. The Hunger Games (The Hunger Games, #1) – Suzanne Collins
  2. Catching Fire (The Hunger Games, #2) – Suzanne Collins
  3. Mockingjay (The Hunger Games, #3) – Suzanne Collins
  4. Fifty Shades of Grey (Fifty Shades, #1) -E.L. James
  5. Harry Potter and the Sorcerer’s Stone (Harry Potter, #1) – J.K. Rowling
  6. The Help – Kathryn Stockett
  7. Twilight (Twilight, #1) – Stephenie Meyer
  8. To Kill a Mockingbird – Harper Lee
  9. The Great Gatsby – F. Scott Fitzgerald
  10. Water for Elephants – Sara Gruen

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: பரிந்துரைகள்

%d bloggers like this: