Skip to content

கேணி இலக்கிய சந்திப்பில் கண்மணி குணசேகரன்

by

எழுத்தாளர் கண்மணி குணசேகரன் இந்த மாதம் நடக்க இருக்கும் கேணி இலக்கிய சந்திப்பில் பங்கேற்க இருக்கிறார்.

விருத்தாசலத்தில் அரசு போக்குவரத்து கழகப் பணிமனையில் தொழிலாளியாகப் பணியாற்றுகிறார். பிறந்த ஊர் மணக்கொல்லை. கவிஞராக எழுதுவதைத் துவங்கினார். 93-லிருந்து எழுதுகிறார். தலைமுறைக் கோபம், காட்டின் பாடல் (கவிதை), உயிர்த் தண்ணீர், வெள்ளெருக்கு (சிறுகதைகள்), கோரை, அஞ்சலை, நெடுஞ்சாலை (நாவல்), ஆதண்டார் கோயில் குதிரை (சிறுகதைகள்), காற்றின் பாடல் (கவிதைகள்) ஆகிய படைப்புகளைக் கொடுத்திருக்கிறார். இவருடைய நடுநாடுச் சொல்லகராதி தமிழக அரசு விருது பெற்றுள்ளது.

அன்புடன் அழைப்பது,
ஞாநி & பாஸ்கர் சக்தி.

தேதி: அக்டோபர் 13
நாள்: ஞாயிறு
நேரம்: மாலை 4 மணி.
இடம்: 39 , அழகிரிசாமி சாலை கலைஞர் கருணாநிதி நகர் சென்னை 78.


தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: நிகழ்ச்சிகள், கண்மணி குணசேகரன் பக்கம்

Advertisements

எரிமலை வளாகங்கள் – 1

by

முத்துகிருஷ்ணன் சமீபத்தில் ஊர் சுற்றிய அனுபவங்கள் இங்கே.

Lassen-1கோடை காலத்தின் வெப்பத்தை அனுபவிக்க கிடைக்கும் கடைசி சந்தர்ப்பமாக அமைவது லேபர் நாள் விடுமுறை மட்டுமே. இந்த முறை சான் பிரான்ஸிஸ்கோவிற்கு வடக்கே செல்லலாம் என ஒரு மாதத்திற்கு முன்பே முடிவெடுத்தாகி விட்டது. முன்பு வேலை பார்த்த இடத்தில் பழக்கமாகி, பின்பு ஒரே நாளில் இருவருக்கும் வேலை போய் இன்னும் நெருக்கமான நட்பாகி போன நண்பன, அவனுடைய மனைவி, நான் என மூன்று பேர் இறுதியில் கிளம்பலாம் என முடிவானது. எப்போதும் போல பொறுப்பாக பராக்கு பார்த்துக் கொண்டே வருவது என்னுடைய பழக்கம் என்பதால் அவர்கள் இருவரும் பயணத் திட்டத்தை வகுத்தார்கள். நான் எல்லாவற்றிற்கும் சரி என்று தலையை மட்டும் ஆட்டினேன். என் தரப்பிலிருந்து வைக்கப்பட்ட ஒரே கோரிக்கை – கலிஃபோர்னியாவின் எல்லையை தாண்டி ஒரு இடத்திற்கு சென்று வரவேண்டும் என்பதே. காரில் செல்லாம் என்று முடிவெடுத்திருந்ததால் மற்றொரு மாநிலத்தில் நுழைய கூடுதல் ஆர்வம் ஏற்பட்டு விட்டது.

Lassen-2ஏதோவொரு திட்டத்தை வகுத்து என்னிடம் சொன்னார்கள் அதில் கிரேட்டர் ஏரி, ஷாஸ்தா மலை, ஓரிகன் மாநிலம் என்ற மூன்று சொற்களைக் கேட்டவுடன் உடனே ஆமோதித்து விட்டேன். வேறெதுவும் தெரியாது, அறிந்து கொள்ளவும் ஆர்வம் காட்டவில்லை. 10 மணிநேரம் சாலையில் மாறும் நிலவெளிகளினூடே ஒரு பயணம் என்ற எண்ணம் மட்டும் உற்சாகத்தைக் கொடுத்தது.

செப்டம்பர் 1 அதிகாலை கிளம்பி லாஸென் எரிமலை தேசியப் பூங்காவிற்கு செல்வது என முடிவெடுத்தோம். சான் ஹோஸே விமான நிலையத்திலிருந்து வாடகைக்கு கார் எடுத்து விட்டோம். முந்தைய நாள் இரவு கிளம்பி நண்பனின் வீட்டிற்கு போய் விட்டேன். படுப்பதற்கு 12 மணி ஆகி விட்டது. காலை 3 மணிக்கெல்லாம் எழுந்து கண் எரிய குளித்து, பிஸ்கட், டீ குடித்துவிட்டு 4 மணி வாக்கில் கிளம்பி விட்டோம். எப்போதும் போல நான் பின்னால் உட்கார்ந்து கொண்டு இருட்டை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டே தூங்கி விட்டேன்.

Lassen-3கார் எதன் மீதோ ஏறியபோது உண்டான அதிர்வில் எழுந்தேன். நெடுஞ்சாலை எண் 5 இல் வடக்கு நோக்கி வளைகுடா பகுதியின் குன்றுகள் சூழ்ந்த நிலங்களிலிருந்து விடுபட்டு வெட்டவெளியில் பயணப்பட்டுக் கொண்டிருந்தோம். கீழ் திசையில் சூரிய உதயத்தின் நீல நிற வானம் உருவாகிக் கொண்டிருந்தது. கடைசியாக சூரிய உதயத்தை எப்போது பார்த்தேன் என்ற ஞாபகம் இல்லை, பார்த்திருக்கவே வாய்ப்பிலை என்றுதான் தோன்றுகிறது. தூக்கம் கலைந்து விட்டது. பக்கத்தில் பூனைக் குட்டியை போல் காமிரா இருந்தது. வலது பக்கமாக திரும்பி கண்ணாடிக்கு அருகில் முகத்தை வைத்துக் கொண்டு – கண்ணாடியில் படர்ந்த மூச்சு காற்றின் ஆவியை துடைத்துக் கொண்டே – எழப் போகும் சூரியனின் திசையை பார்த்துக் கொண்டே இருந்தேன். Lassen-4தெளிந்த வானம் என்றாலும் அடி வானில் மெல்லிய நீரோட்டம் போல மேகங்கள் இருந்தன. நிலப்பரப்பின் அடியிலிருந்து வரும் விடி வெள்ளியின் வெளிச்சம் மஞ்சள் நிறமாவதற்கு முன்னாலேயே மேகங்களால் கீறப்பட்டு வெவ்வேறு அடர்த்தியுடன் கூடிய நீல கோடுகளாக வெளிவந்தது. காமிராவால் உள்ளிழுக்க முடியாத அளவு மெல்லிய நிற பேதங்களுடைய கிரணங்களாக நீல வானம் சில நிமிடங்கள் இருந்தது. ஒரு விளையாட்டு போல அந்த கிரணங்களை கண்களை சிறுத்து நோக்கினால் காணாமல் போகும் ஆனால் எதையும் குறிப்பிட்டு கவனிக்காமல் மொத்தமாக கிழக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தால் அவை தம்மை வெளிக்காட்டும். சில நிமிடங்களில் மஞ்சள் ஒளி சூழ சிகப்பு நிறத்தில் சூரியன் உதயமானது. காமிராவை கொண்டு பல புகைப்படங்களை எடுத்தேன். ஓடும் வாகனத்தில் இருந்து குறைந்த ஒளியுள்ள ஒன்றை படம் பிடிக்க விலைகூடிய லென்ஸ் தேவைப்படுவதால் சகிக்கக் கூடிய தரத்தில் ஒன்றிரண்டு புகைப்படங்கள் மட்டுமே சாத்தியப்பட்டது.

நண்பன் பெங்களூரில் பிறந்து, வளர்ந்தவன். ராக், டிரான்ஸ், மெட்டாலிக்கா என்று பெரிய தொகுப்பை காரில் ஓட விட்டுக் கொண்டிருந்தான். காலை சாப்பாட்டிற்காக ரெட் பிளஃப் என்ற சிற்றூரின் உணவு விடுதிக்கு சென்றோம். அது மாதிரி அமெரிக்க சிற்றூரின் உணவு விடுதி. சமைப்பவரும், பரிமாறுபவரும், சாப்பிட வருபவரும் ஒருவருக்கொருவர் நன்கு அறிமுகமானவர்களாக இருந்தார்கள். பேர் சொல்லி கூப்பிட்டு பேசிக் கொண்டார்கள். மூன்று இந்தியர்கள் நுழைந்தவுடன் சில தலைகள் திரும்பின, ஒரு முறை கூர்ந்து பார்த்துவிட்டு தம் வேலைகளுக்கு திரும்பிச் சென்றன. பான் கேக், காபி, ஆம்லெட் என சிற்றுண்டியை முடித்துவிட்டு லாசென் எரிமலைப் பூங்காவை 10 மணி அளவில் அடைந்தோம்.

Lassen-6Lassen-7லாஸெனின் முகப்பை அடைவதற்கு பல மைல்களுக்கு முன்பே மலைகள் சூழ்ந்த இடங்களுக்குள் வந்து விட்டோம். நூற்றாண்டுகளாக பொங்கி, வெடித்த எரிமலையிலிருந்து வீசப்பட்ட எரியும் கற்கள் சாலையின் இரு புறங்களிலும் குளிர்ந்து, கருமை நிறம் கொண்ட பாறைகளாக சிதறிக் கிடந்தன. பல மைல்களுக்கு சீரான இடைவெளியில் கிடப்பதைப் காணும் பொழுது அவை வீசி எறியப்பட்ட இடம் வெகு தொலைவில் உள்ளது என புலப்பட்டது. இள மஞ்சள் நிறத்திற்கு மாறிப் போன புற்களும் சிறு தாவரங்களும் அந்த பாறைகளை மூடியிருந்தன.

Lassen-8லாஸென் பூங்காவின் அதிகாரப்பூர்வமான முகப்பில் வந்து அனுமதிச் சீட்டு வாங்கி உள்ளே நுழைந்தோம். கூடாரமிட்டு இரவைக் கழிப்பதற்கான எல்லா இடங்களும் முன்பதிவு செய்யப்பட்டு நிரம்பிவிட்டன என்று அறிவிப்பு பலகையில் இட்டிருந்தார்கள். நாங்கள் வாகனம் செல்லும் சாலையினூடே லாஸெனைக் கடந்து செல்வதாக மட்டுமே திட்டமிட்டிருந்தோம். நல்ல பனிப் பொழிவு ஏற்படும் இடம் என்றாலும் கூட கோடை வெயில் உக்கிரமாக இருந்தது.

Lassen-9சாலையின் வழியே கடக்கும் போது லாஸெனில் காணக் கிடைப்பது ஏரிகளும், பள்ளத்தாக்குகளும்தான். அனுபவமின்மையால் முதலில் எதிர்கொண்ட ஏரியை காண இறங்கி விட்டோம். அதன் பெயர் எமரெல்ட் ஏரி. பெயருக்கு ஏற்றாற் போல பளிங்கு பச்சை நிறமுடைய நீரினாலமைந்த ஏரி அது. அதே நேரம் பெயருக்கு பொருத்தம் இல்லாத ஒரு குளம் மட்டுமே. அரை வட்ட வடிவில் எழுந்திருந்த சிறு மலைகளை சுவர்களாக கொண்டு அவற்றிலிருந்து உருகும் பனியால் நிரம்பிய மரகத ஏரி. அந்த இடத்தின் தனியியல்பு என்பது காட்சி அல்ல, அங்கிருந்த நிசப்தமே. காற்றின் சலனங்கள் ஏதுமில்லால் நீர் நின்று கொண்டிருப்பது போலிருந்தது. நாங்கள் யாரும் இயல்பாகவே பேசவில்லை. நான் காமிராவைக் கொண்டு படம் பிடித்துக் கொண்டிருந்தேன். அரை மணி நேரம் கழித்து, செல்ல வேண்டிய தூரம் மிக அதிகமானதால் அவர்கள் போகலாம் என சொன்னார்கள்.

Lassen-10அடுத்தது. சில மைல்களுக்குள்ளேயே ஹெலன் ஏரியை அடைந்தோம். முந்தையது போலில்லாமல் இது ஒரு ஏரி என்று சொல்லத் தக்க வண்ணம் விரிந்து கிடந்தது. சாலை ஏரியைச் சுற்றி மேலே செல்வதால் அதை பார்த்துக் கொண்டே சென்றோம். எமெரெல்ட் ஏரியில் செலவழித்த நேரத்தை இங்கே சேமித்துக் கொள்ளலாம் என்று இறங்கவில்லை. ஹெலன் ஏரியைச் சுற்றி மரங்களற்ற மலைச் சுவர்கள் மட்டுமே இருந்த காரணத்தாலோ என்னவோ அது ஒற்றை நீல நிறமோடு இருந்தது. ஹெலனை கடக்கும் பொழுது துணுக்குற செய்யும் காட்சி சாலையின் மறு பக்கத்தில் பிரம்மாண்டமாக உயர்ந்து நிற்கும் மலைகள்தான். சாலையிலிருந்து ஆரம்பிக்கும் மலைகளில் ஒரு செடி கூட வளரவில்லை. மொத்த மலையும் உடைக்கப்பட்ட பல லட்சம் பெரும் கற்குவியல்களால் உருவாகியுள்ளது. வானத்திலிருந்து இறங்கி வந்த பெருந்தச்சன் எதையோ கட்டி எழுப்ப ஆயுத்தமாகி பிறகு கைவிட்டு சென்ற கதையின் சான்றுகள் போல அவை பல மைல்களுக்கு கொட்டிக் கிடந்தன. இன்னும் ஒரு மாதத்தில் இவையனைத்தும் பனியின் அடியில் புதைந்து விடும். அப்போது இந்த இடம் மேலும் அழகாக தோன்றலாம் ஆனால் இந்த பிரம்மாண்டம் மிச்சமிருக்குமா என்பது சந்தேகமே.

அந்த சாலையின் அதிகபட்ச உயரமான 8500 அடி வரை சென்று கீழிறங்கினோம். அடுத்ததாக லாஸென் எரிமலை சிகரத்தை பார்த்து உருவாகியிருந்த ஸம்மிட் ஏரியில் என்று இறங்கினோம். 7000 அடி உயரத்தில் அமைந்திருந்த அந்த ஏரி 10,000 அடி உயரத்தை கொண்ட லாஸென் சிகரத்தை பார்த்துக் கிடந்தது. அடர்ந்த ஆஸ்பென் மற்றும் பைன் மரங்களால் சூழப்பட்ட கரையில் ஒதுக்கப்பட்ட இடங்களில் முன்பதிவு செய்தவர்கள் கூடாரமிட்டிருந்தார்கள். சிலரை பார்க்க முடிந்தது, மற்றவர்கள் முதுகில் பைகளைய்க் கட்டிக் கொண்டு மலைகளினூடே நடக்க சென்றுவிட்டார்கள். வெயில் உச்சிக்கு ஏறிவிட்டிருந்தமையால் கண் கூசும் அளவிற்கு ஏரி மிளிர்ந்து கொண்டிருந்தது. வெறும் மரங்களினால் ஆன கரையும், மலையும், வீசிக் கொண்டிருக்கும் காற்றும் சேர்ந்து ஒளிர்ந்து கொண்டிருக்கும் பச்சை நீறமாக ஸம்மிட் ஏரி இருந்தது. சுற்றளவில் பெரிதாக இருப்பினும் ஆழமற்ற ஏரி அது. நான்கடி உயரமுடைய பாறைகளும், சரிந்து கிடக்கும் மரங்களும் ஏரியின் நடுவே நீர் மட்டத்தை தாண்டி வெளியே நீட்டிக் கொண்டிருந்தன. முகப்பில் வாங்கிய வரைபடத்தில் போட்டிருந்தபடி, லாஸெனின் மிகச் சிறந்த இடங்களை ( ஓவிய மணற்குன்று, ஸல்ஃபர் கரைகள்) காண பல கிலோ மீட்டர் நடக்க வேண்டும். மறுபடியும் அனுபவமின்மையால் குடி தண்ணீர் நாங்கள் வைத்திருக்கவில்லை. கொஞ்ச நேரம் ஏரி கரை வழியே அதைச் சுற்றி வந்தோம். பிறகு அதிகரித்துக் கொண்டேயிருக்கும் வெப்பத்தில் தண்ணீர் இல்லாமல் காட்டிற்குள் அதிகம் நடக்க வேண்டாம் என வேண்டா வெறுப்பாக முடிவெடுத்துவிட்டு திரும்பினோம்.

Lassen-12லாஸென் எரிமலை கடைசியாக 1915இல் மிகப் பெரிதாக வெடித்தது. அதிலிருந்து வெளிவந்த புகையும், சாம்பலும், எரியும் கற்களும் மலையின் வடக்கு நிலவெளியை முழுவதுமாக அழித்து விட்டன. அடுத்த 100 ஆண்டுகளில் சிறிது சிறிதாக மண்ணும், தாவரங்களும் தங்களை புதுப்பித்து மலைச்சரிவை சுற்றி வளர ஆரம்பித்துள்ளன. அந்த பேரழிவின் காரணமாக சம்மிட் ஏரிக்கு வடக்கே உள்ள நிலப்பகுதிக்கு “அழிக்கப்பட்ட இடம்” என்ற பெயரிட்டுள்ளார்கள். மலைப்புறம் முழுவதும் ஸெடர், பைன், ஆஸ்பென் மரங்களால் சூழப்பட்ட சாலையில் பயணித்து பூங்காவின் முடிவில் இருந்த மன்ஸானிடா ஏரியை அடைந்தோம். வருகிற பாதை முழுவதும் பல்வேறு சிறு ஓடைகளையும், ஏரிகளையும் பார்த்துக் கொண்டே வந்ததால் அந்த ஏரியை பார்ப்பதை விட வயிற்று பசி முக்கியமாக இருந்தது. விருந்தினர் கூடத்தில் வழி கேட்டு முக்கிய சாலையில் இருந்து பிரிந்து அரை மைல் தூரத்தில் இருந்த ஓய்வெடுக்கும் பகுதிக்கு சென்றோம். பெரும் ராட்சஸர்கள் போல் வளர்ந்திருந்த மரங்களுக்கு மத்தியில் மரத்தாலான வீடுகளும், பெட்றோல் கிடங்கும், ஒரு உணவு விடுதியும் கொண்ட ஓய்வு பகுதியில் பிஸ்ஸாவுடன் மதிய சாப்பாடு முடிந்தது.

Lassen-13எல்லா இடங்களிலும் குளியலறையும், கழிப்பறையும் மிக சுத்தமாக பராமரித்து வருகிறார்கள். இந்தியர்களும், சீனர்களும்தான் பார்த்துவிட்டு நகரும் சுற்றுலா பயணிகளாக இருந்தனர். அமெரிக்கர்கள் அல்லது வெள்ளையர்களில் பெரும்பாலானோர் தங்களுடைய வண்டியோடு ஒரு வீட்டையும் வைத்து இழுத்து வந்து அங்கு தங்குவதற்காக வருகிறார்கள். பெரிது, சிறிது, வெள்ளை, பழுப்பு என எல்லா விதங்களிலும் நாய்களை அவர்களுடன் காண முடிந்தது.

Lassen-19காரில் பெட்ரோல் நிரப்பி விட்டு அடுத்ததாக லாவா படுகைகளை நோக்கி கிளம்பினோம். லாஸெனில் இருந்து ஓரிகனை நோக்கி செல்லும் நெடுஞ்சாலை 139இல் இருந்து மேற்கில் பிரிந்து செல்லும் சாலையில் சென்றால் மோடாக் இயற்கை பூங்காவின் உள்ளே லாவா படுகைகள் அமைந்துள்ளன. மோடாக் என்பது ஒரு செவ்விந்திய குழுவின் பெயராகும். காலம்காலமாக அவர்களுடைய காலச்சாரத்தின் பகுதியாக இங்கிருக்கும் லாவா படுகைகளும், நிலத்தடி குகைகளும் இருந்து வந்துள்ளன. எழுதப்பட்ட வரலாறு உருவான காலத்திற்கு முன்பே கற்கால மனிதர்களின் உறைவிடமாகவும் இந்த பகுதி இருந்துள்ளது. 139இல் இருந்து பிரிந்து செல்லும் சாலையில் செல்லும் பொழுது அப்படி ஒரு இடத்திற்குதான் நாம் செல்கிறொம் என்று உள்ளுணர்வில் தோன்றுகிறது . ஒரு வாகனம் மட்டுமே போககூடிய அளவு குறுகிய, உடைந்த சாலை, சுற்றிலும் மஞ்சள் பூக்கள் கொண்ட இரண்டடி புதர்களால் சூழப்பட்டு, புரியாத வடிவில் எழுந்திருக்கும் சிறு குன்றுகள், அவற்றைத் தாண்டி வானமும் மண்ணும் தொடும் தூரம் வரை விரிந்து கிடக்கும் வெளி, அதில் எதையோ பார்த்துக் கொண்டு நிற்கும் தூரத்து ஒற்றை மலைகள் என 15 மைல்களுக்கு மனித நாகரிகத்தை விட்டு விலகி விலகிச் செல்வது போன்ற ஒரு பயணம். விருந்தினர் கூடத்தின் கூரையை பார்ப்பது வரை நாங்கள் செல்வது சரியான பாதைதானா என்ற குறுகுறுப்பு மனதில் இருந்தது. அப்போது நேரம் மாலை 4:30 மணி. 7 நாட்களுக்கு செல்லுபடியாகும் நுழைவுச் சீட்டை வாங்கிவிட்டு விசாரித்தோம். அங்கிருக்கும் குகைகளை எப்போதும் போய் பார்க்கலாம் ஆனால் அவர்றை பார்க்க கட்டாயம் கைவிளக்குகள் வேண்டும். அந்த அலுவலகத்தில் விளக்குகளை மாலை 5 மணி வரை வாடகைக்கு தருகிறார்கள். மறுபடியும் அனுபவமின்மையால் ஒரு குகையை பார்க்க வருகையில் கை விளக்கை கொண்டு வர வேண்டும் என்ற அறிவு எங்களுக்கு இல்லை. ஆனால் சிரத்தையுடன் பிஸ்கட், சிப்ஸ் போன்றவற்றை தேவைக்கு ஏற்றவாறு கொண்டு வந்திருந்தோம். வேறு வழியில்லை கிரேட்டர் ஏரியிலிருந்து திரும்புகையில்தான் குகைகளை பார்க்க இயலும் என்பது தெளிவானது. மிக சொற்ப எண்ணிக்கையில்தான் சுற்றுலா பயணிகள் வந்திருந்தனர். அங்கு வேறென்ன பார்ப்பதற்கு உள்ளது என விசாரித்ததில், குகைகள் தவிர லாவாவால் உருவான எரிமலை பள்ளம், புகைபோக்கி போன்ற பாறை உருவாக்கங்கள் மற்றும் பல லட்சம் ஆண்டுகளாக பொழிந்து வடிந்து போன தீக் குழம்புகளை கண்டவாறே செல்லக் கூடிய ஒரு சுற்றுச் சாலை போன்றவற்றைக் குறித்த தகவல்கள் கிடைத்தன.

இப்போது நண்பர்கள் இருவரும் என்னை ஓட்ட சொல்லிவிட்டார்கள். குதிரை போன்று இருந்த க்ரைஸ்லர் காரில் தார் போடப்படாத ரோட்டில் பின்னால் பார்க்க முடியாத அளவிற்கு புழுதியை கிளப்பிக் கொண்டு பயணிக்க ஆரம்பித்தோம்.

Lassen-20விருந்தினர் விடுதியை விட கூடுதல் ஆளரவமற்ற பகுதியில் “Mammoth Crater” என்ற இடத்தை தேடிச் சென்றோம். கிரைஸலரின் அகலத்தில் முக்கால் பகுதியே பொருந்தும் ரோட்டில் சென்று அடைந்தோம். உண்மையில் அது ஒரு பெரிய ராட்சஸனின் திறந்த வாய் போலிருந்தது. சிறு எரிமலையின் விளிம்பிலிருந்து நடுவே பார்ப்பது போன்ற ஒரு உணர்வை அந்த பள்ளம் உண்டாக்கியது. விளிம்பிலிருந்து பள்ளத்தை அருகில் சென்று பார்க்க தடுப்பு கம்பிகளுடன் சிறு படிக்கட்டு அமைத்திருக்கிறார்கள். பராமரிப்பு அற்று அது பாதியில் உடைந்திருந்தது. ஆனாலும் அதன் வழியே இறங்கி போய் பார்வையாளர் இடத்திலிருந்து பள்ளத்தைப் பார்த்தோம். மூன்று பக்கங்களிலிருந்தும் பெரும் மணல் சரிவைப் போல நிலம் சரிந்து விழுந்து கிடந்தது. அதன் சுற்றளவு நிச்சயமாக ஒரு மைலுக்கு கூடுதலாகவும், ஆழம் பத்து மாடிக் கட்டடம் அளவிற்கும் இருக்கலாம். அந்த சரிவில் பல மரங்கள் வளர்ந்திருந்தன. பல ஆயிரம் வருடங்களுக்கு முன் இங்குதான் பூமி விலகி லாவா அருவியாக இந்த பகுதி முழுவதும் எரிந்து ஓடியிருக்கிறது. இன்று எல்லாம் அடங்கி தொல்லைத் தரக்கூடிய அமைதியும், ஆழத்தையும் தன்னில் வைத்துக் கொண்டு வாய் பிளந்து கிடக்கிறது. ஆழத்தையும், விரிவையும் ஒரு சேர கண்களாலும், மனதாலும் உள்வாங்க இயலவில்லை. ஒன்றை பார்க்கையில் மற்றொன்று சிறிதாகி விடுகிறது. இதைப் போன்ற இடங்களில் மனது இங்கும் அங்கும் ஓடுவது போல தோன்றுவது உண்டு, அது அங்கிருக்கும் அமைதியால் கூட இருக்கலாம். நெற்றியில் அடிக்கும் சூரிய ஒளியால் அந்த ஆழத்தை ஒரு புகைப்படம் கூட சரியாக உள்வாங்கவில்லை.

அடுத்ததாக சுற்றுச் சாலையை பிடிக்கும் வழியில் இருந்த லாவா புகைபோக்கிகளை பார்வையிட்டோம். சம வெளியில் எரிமலைக் குழம்பு வெடித்து வெளிவருகையில் அது சிறு குன்றுகளாக உறைந்து விடும். அது சில காலங்களில் ஒரு கட்டுமானமாக மாறி அதன் நடுவில் உள்ள குழிகளின் வழியே லாவா வழிந்து கொண்டேயிருக்கும். நாளடைவில் வெளியிலிருந்து பார்ப்பதற்கு அவை இயற்கையாக உருவான பிரம்மாண்ட புகைபோக்கிகளாக மாறிவிடும். அப்படி உருவான மூன்று புகைபோக்கி சகோதிரிகள் அங்கிருந்தனர். அந்த குன்றுகள் இறுகிப் போன கூர்மையான முனைக் கொண்ட கருப்பு களிமண் பாறைகளை போல இருந்தன. எனக்கு அவற்றை பார்த்த போது ஜுராஸிக் பார்க் படத்தில் டைனோசரின் சாணத்தை பிரம்மண்டமாக்கி அங்கு வைத்திருப்பது போல தோன்றியது. ஒவ்வொன்றிற்கும் நடுவே மேலெழும் குழாய் போன்ற அமைப்பு உருவாகியிருந்தது. ஒன்றில் மட்டுமே துளை இருந்தது மற்றவைகள் மூடிவிட்டன. அந்த சிறு துளையைச் சுற்றி கம்பிகளால் ஆன வேலி போட்டிருந்தார்கள். ஒரு தடுப்பு கம்பியை மட்டும் மேல் நோக்கி நகர்த்திக் கொள்ளும் வசதி செய்யப்பட்டிருந்தது. அதை தூக்கிவிட்டு நெஞ்சு வரை உள்ளே நுழைத்து பூமியின் ஆழத்திற்கு குடைந்து போகும் துளையை செங்குத்தாக கண்டேன், படம் பிடித்தேன், ஆ,ஓ என கத்தி எதிரொலித்தேன்.

அடுத்ததாக ஓரிகன் செல்லும் நெடுந்சாலையை அடையும் சுற்றுச் சாலையில் பயணம் தொடங்கியது. மடாக் இயற்கை காட்டில் வழியே அமைந்திருந்த சாலையில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பாலை போன்ற நிலம் மாறி செழிப்பான நிலம் எங்களை எதிர் கொண்டது. எரிமலை சாம்பல்களும், பாறைகளும் குளிர்ந்த பிறகு அவ்விடம் செழிப்படையும் என்பது கண்முன்னே தெரிந்தது. இங்கு நடந்தது எரிமலை வெடிப்பு அல்ல, மாறாக சம வெளியிலும், சிறு மலைகளிலும் பூமி பிரிந்து உருவான லாவாவின் பிரம்மாண்ட ஒழுக்கு. அந்த சாலை “சாத்தானின் வளாகம்” என்ற பெயரிடப்பட்ட லாவா ஒழுக்கை அறுத்துச் சென்றது. சாலையில் இடது பக்கம் ஆயிரம் அடி உயரமான மதிலைப் போன்று சீரான மலை, வலது பக்கம் சம வெளி. மலையிலும், சமவெளியிலும் மஞ்சள் நிறத்தில் காய்ந்து போன நெடும் புற்கள். ஆனால் அவற்றின் இடையில் மலையின் மறு பக்கத்திலிருந்து நிரம்பி வடிந்ததைப் போல பல மைல்களுக்கு சாய்வாக வரி வரியாக கருப்பு பாறைகள். சம வெளியில் அவையெல்லாம் ஒன்று சேர்ந்து பெரும் சுனையைப் போல ஓடி, உறைந்து போனதற்கான சான்றுகள் கொத்திப் போடப்பட்ட நிலம் போல மஞ்சள் புல்வெளியின் நடுவே பெரும் வளாகமாக கிடந்தது.

தண்ணீர் தொட்டியிலிருந்து ததும்பி வடியும் நீரை தரையிலிருந்து எறும்பு காண்பதைப் போல, பல லட்சம் வருடம் முன்பு இங்கு நடந்த இயற்கையின் தாண்டவத்தின் மௌன சாட்சிகளை இருபக்கங்களிலும் பார்த்துக் கொண்டே பயணப்பட்டுக் கொண்டிருந்தோம்.

அந்த பகுதியை கடந்தவுடன் முழுவதுமாக பாறைகளும், மலைகளும் பின்வாங்கி, புல்வெளிகளும், டூலே ஏரியின் நீண்ட கரையும் ஆரம்பித்து விட்டது. டூலே ஏரியின் மேற்கு மற்றும் கிழக்கு பகுதிகளில் இருந்த பறவைகளை காணும் இடத்தில் நின்று ஏரியையும், அங்கு வந்து இறங்கும் பறவைகளையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம். அவை என்ன பறவைகள் என தெரியவில்லை. குருவிகளைப் போல வெடுக்கென்று திசை திருப்பி பறந்து கொண்டிருந்தன. நண்பன் அதன் பெயர் “Swallow” என்று கூறினான். அதைத் தவிர காடைகளை அடையாளம் காண முடிந்தது. அங்கிருந்து ஏரியின் மறுபுறம் அமைந்த சிறு மலையும், விளைச்சல் நிலங்களும், தானிய கிடங்குகளும், அந்த நேரம் கடந்து சென்று கொண்டிருந்த ரயில் வண்டியும் கார்ட்டூனில் வரும் பொம்மைகளைப் போல தெரிந்தன.

லாவா மலைகளின் மறுபக்கம் நடைபெறும் சூரிய அஸ்தமனத்தை காண இயலாது என்பதால் மேலும் காத்திருக்காமல் ஓரிகனை நோக்கி கிளம்பி விட்டோம். ஓரிகனுக்கான பயணம் நெடுஞ்ச்சாலை 111இல் வலது பக்கம் விளைச்சல் நிலங்களும், இடது பக்கம் சரி சமமாக வரும் ரயில் தண்டாவளங்களுடன் சென்றது. எல்லா விளைச்சல் நிலங்களும் மஞ்சள் நிறத்திற்கு மாறிவிட்டன. அவற்றில் குறைந்தபட்சம் 4 தானிய கிடங்குகளும், தானியங்களை பொதிவதற்கான கருவிகள் கொண்ட கட்டடங்களும் இருந்தன. வளைகுடா பகுதியிலிருந்து இதை முதலில் பார்த்திருந்தால் ஆச்சரியப்பட்டிருப்போம், லாவா மலையிலிருந்து வந்து இதைப் பார்த்த போது ஆரம்பத்திலிருந்த ஆச்சரியம் சலிப்பாக மாறிவிட்டது.

இரவு 8:30 மணிக்கு க்ளாமத் அருவி நகரில் தங்கும் விடுதியை அடைந்தோம். க்ளாமத் அருவி பெரிய ஊர் என சொல்லி விட இயலாது. 9 மணிக்கு எரியும் பசியுடன் மறுபடியும் ஊருக்குள் சென்ற போது ஆள் நடமாட்டம் அற்று இருந்தது. இணையத்தில் பார்த்து வைத்திருந்த கடைகள் எல்லாம் 9 மணிக்கு மூடி விட்டார்கள். நம்பகத்தன்மையோடு கூடிய ருசியுடன் சாப்பிட டென்னிஸ் தொடர் சங்கிலி உணவு விடுதிக்கு 10:30 மணி வாக்கில் சென்றோம். அடுத்த நாள் கிரேட்டர் ஏரிக்கு காலை 9 மணிக்கு கிளம்பலாம் என்று முடிவானது. அதற்கு பின், இந்த கட்டுரையை எழுத ஆரம்பிக்கலாம் என நோட் புத்தகத்தை எடுத்து வைத்து படுக்கையில் சாய்ந்து உட்கார்ந்த ஞாபகம் உள்ளது.


தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: பயணங்கள், முத்துகிருஷ்ணன் பதிவுகள்

தமிழ் ஸ்டுடியோவின் இந்திய சினிமா நூற்றாண்டு கொண்டாட்டம் – தொடச்சியாக நூறு இந்தியப் படங்கள் திரையிடல்…

by

சென்னை நண்பர்களுக்கு ஒரு நல்ல வாய்ப்பு. ராஜா ஹரிச்சந்திராவுக்கெல்லாம் பிரிண்ட் இருக்கும் என்று நினைத்ததில்லை.

தொடங்கி வைப்பவர்: இயக்குனர் பாலாஜி சக்திவேல்.

நாள்: 05-10-2013, சனிக்கிழமை.
இடம்: ட்ரீம்ஸ் இந்திய, சர்குலர் ரோட், கோடம்பாக்கம் (கோடம்பாக்கம் பூங்கா அருகில்)
நேரம்: மாலை 5 மணி.

நண்பர்களே இந்திய சினிமாவின் நூற்றாண்டு கொண்டாடும் விதமாக தமிழ் ஸ்டுடியோ சார்பாக தொடர்ந்து நூறு இந்தியத் திரைப்படங்கள் திரையிடப்படவிருக்கிறது. இந்நிகழ்வை கோடம்பாக்கத்தில் உள்ள ட்ரீம்ஸ் இந்தியா நிறுவனத்துடன் இணைந்து தமிழ் ஸ்டுடியோ நடத்துகிறது. தினமும் மாலை 7 மணியளவில் திரையிடல் தொடங்கும். 5ஆம் தேதி (சனிக்கிழமை) மட்டும், தொடக்கவிழா மாலை 5 மணியளவில் தொடங்கவிருக்கிறது.

இதில் திரையிடப்படும் முதல் கட்டப் படங்கள்: (பட்டியலை தொடர்ந்து வெவ்வேறு சந்தர்ப்பங்களில் இங்கே வெளியிடுகிறேன். இப்போதைக்கும் முதல் பத்து நாட்களுக்கான படங்களின் பட்டியலை மட்டுமே வெளியிடுகிறேன்).

  1. 05-10-2013 சனிக்கிழமை – The Great Train Robbery & ராஜா அரிச்சந்திரா (மௌனத் திரைப்படம், இந்தியாவின் முதல் திரைப்படம்)
  2. 06-05-2013 ஞாயிறு – தோ பிகா ஜமீன் (Do Bigha Zamin), இந்தியாவில் இருந்து முதல் முறையாக வெளிநாட்டு விருதை வென்ற திரைப்படம். கேன்ஸ் திரைப்பட விழாவில் சிறந்த நடிகருக்கான விருதை வென்ற திரைப்படம். இந்தியாவின் நடுத்தர வர்க்கத்தின் பிரச்சனைகளை எவ்வித ஜோடனைகளும் இன்றி, எதார்த்தமாக பதிவு செய்திருக்கும் திரைப்படம்)
  3. 07-10-2013 திங்கள் – அவன் அமரன் (தமிழில் வெளிவந்த முதல் கம்யூனிசத் திரைப்படம்)
  4. 08-10-2013 செவ்வாய் – மர்மயோகி (தமிழின் முக்கியமான இயக்குனரான கே. ராம்நாத்தின் திரைப்படம், இத்திரைப்படத்தில் எம்.ஜி.ஆர், செருகளத்தூர் சாமா மற்றும் பலரும் நடித்துள்ளனர்.
  5. 09-10-2013 புதன் – திக்கற்ற பார்வதி ( சிங்கீதம் ஸ்ரீநிவாசராவ் இயக்கத்தில் வெளிவந்த இத்திரைப்படத்தில் ஸ்ரீகாந்த், லட்சுமி மற்றும் பலரும் நடித்துள்ளனர். சிங்கீதம் ஸ்ரீனிவாச ராவின் முதல் திரைப்படம் இது. தமிழக முதல்வர் ராஜாஜி அவர்களின் கதையை தழுவி எடுக்கப்பட்டத் திரைப்படம்)
  6. 10-10-2013 வியாழன் – ஒரே ஒரு கிராமத்திலே (தமிழ்நாடு அரசு முதன்முறையாக தடை விதித்த திரைப்படம், இட ஒதுக்கீடு பற்றிய சர்ச்சைக்குரிய கருத்தால் இந்த படத்திற்கு தடை விதிக்கப்பட்டு, கிளைமேக்ஸ் மாற்றப்பட்டதும், அனுமதி வழங்கப்பட்டது. இந்த படத்திற்கு கதை, திரைக்கதையை வாலி எழுதியிருந்தார்)
  7. 11-10-2013 வெள்ளி – சாசனம் (இயக்குனர் மகேந்திரன் இயக்கிய இந்த திரைப்படம் இன்னமும் திரையரங்குகளில் வெளிவரவில்லை. தேசிய திரைப்பட வளர்ச்சிக் கழகத்தால் நிதியுதவி செய்து எடுக்கப்பட்ட திரைப்படம். கந்தர்வனின் சிறுகதையை தழுவி எடுக்கப்பட்ட திரைப்படம்)
  8. 12-10-2013 சனிக்கிழமை – யாருக்காக அழுதான் (எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தன் எழுதி இயக்கிய திரைப்படம், நாகேஷின் பிரமாதமான நடிப்பிற்காகவே போற்றப்பட்ட திரைப்படம்)
  9. 13-10-2013 ஞாயிறு – ஏழை படும் பாடுகே. ராம்நாத் இயக்கிய இந்த திரைப்படம் தமிழின் முக்கியமான திரைப்படம். லெஸ் மிசரப்லஸ் நாவலை தழுவி எடுக்கப்பட்ட அருமையான திரைப்படம்.
  10. 14-10-2013 திங்கள் – ஓர் இரவு – அறிஞர் அண்ணாவின் கதை வசனத்தில் வெளிவந்தது இத்திரைப்படம்.
  11. 15-10-2013 செவ்வாய் – மதன காமராஜன் (நிகழ்கால பார்வையாளர்களுக்கு அதிகம் அறிமுகம் இல்லாத இந்த திரைப்படம், பழங்கால வாழ்க்கை முறையைத் தெரிந்து கொள்ள உதவும்.
  12. 16-10-2013 புதன் – நந்தனார் – நந்தனார் 1942 ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த தமிழ்த் திரைப்படமாகும். ஜெமினி ஸ்டூடியோஸ் நிறுவனத்தினரால் வெளியிடப்பெற்ற இத்திரைப்படத்தில் எம்.எம். தண்டபாணி தேசிகர், செருகளத்தூர் சாமா மற்றும் பலரும் நடித்துள்ளனர்.

இந்த படங்கள் அனைத்தும் ஏதோ ஒரு வகையில் அதிர்வை ஏற்படுத்திய திரைப்படங்கள். எல்லாருக்கும் பரிச்சயமான, எப்போதும் பார்க்க கிடைக்கக் கூடிய திரைப்படங்களை இந்த திரையிடலில் பெரும்பாலும் தவிர்த்திருக்கிறோம். சில அரிய திரைப்படங்கள், சர்ச்சைக்குரிய திரைப்படங்கள் என இந்த பட்டியல் எல்லாரும் அவசியம் பார்த்தாக வேண்டும் என்பதை அடிப்படையில் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. அடுத்த பட்டியல் விரைவில்.

திரையிடலுக்கு அனுமதி இலவசம். அனைவரும் வருக.

நண்பர்கள், தங்களின் நண்பர்களுக்கு இந்த தகவலை தெரிவித்து, இந்த நூற்றாண்டை கொண்டாட்டத்தை வெற்றி பெறச் செய்யுங்கள்.

ஏற்பாடு: தமிழ் ஸ்டுடியோ மற்றும் ட்ரீம்ஸ் இந்தியா.


தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: நிகழ்ச்சிகள்

பனியா காந்தி

by

என்னைப் பொறுத்த வரையில் நான் ஒரு இந்தியன் என்பது வெறும் விபத்து மட்டுமே. எங்கள் தந்தையர் நாடென்னும் பேச்சைக் கேட்டால் மூச்சில் சக்தி பிறந்த வயதெல்லாம் போய் ரொம்ப வருஷம் ஆகிவிட்டது. நான் ஒரு இந்தியன், ஹிந்து, தமிழன், ஆண், ஐயர் ஜாதியில் பிறந்தவன் என்பதெல்லாமே வெறும் விபத்துக்கள்தான். இதில் பெருமைப்படவோ சிறுமையுறவோ ஒன்றுமில்லை.

ஆனாலும் சில விஷயங்களில் நான் அதிர்ஷ்டக்காரன் என்று நினைக்கிறேன். பெரும் பண்பாட்டுப் புலம் என் பின்னால் இருக்கிறது. மஹாபாரதம் போன்ற காவியத்தை நான் அனுபவிக்கும் அளவுக்கு வேற்று நாட்டுக்காரன் அனுபவிக்க முடியாது. என் ஆன்மிகத்தை நானே நிர்ணயிக்கலாம் என்ற பிரக்ஞை நான் ஹிந்துவாகப் பிறந்திருக்காவிட்டால் வந்திருக்குமா என்பது சந்தேகம்தான். இந்த விபத்துக்களில் பெருமைப்படவோ சிறுமையுறவோ எதுவுமில்லை என்று நான் இன்று நினைப்பதை பல ஆயிரம் வருஷங்களுக்கு முன் “யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர் தீதும் நன்றும் பிறர் தர வாரா” என்று என் முப்பாட்டன் எனக்கு இன்றும் புரியும் மொழியில் பாடி இருப்பது நினைக்கும்போதெல்லாம் மகிழ்வு தரும் விஷயம். அப்புறம் காந்தி பிறந்த நாட்டுக்காரன்.

Gandhiஎப்படி சாத்தியமாயிற்று? லட்சக்கணக்கான படித்தவர்களும் படிக்காதவர்களும் பணக்காரர்களும் ஏழைகளும் பெண்களும் தாங்கள் பிறந்து வளர்ந்த சூழலைத் தாண்டி அடி வாங்கவும் ஜெயிலுக்குப் போகவும் சேரிகளில் வாழவும் மலம் அள்ளவும் எப்படித் தங்களைத் தயாராக்கிக் கொண்டார்கள்? இந்த ஒற்றை மனிதர் என்ன மாயம் செய்தார்?

காந்தியைப் பற்றி வேற்று நாட்டவரால் புரிந்து கொள்ள முடியாது என்பதில்லை. ஆனால் அவர்கள் கடுமையாக முயற்சிக்க வேண்டும். நான் வெளிநாட்டுக்கு வந்து எத்தனையோ வருஷம் ஆயிற்று. காந்தியைப் பற்றிய பிரக்ஞையே இல்லாதவர்கள் எக்கச்சக்கம். நம் ஊரிலோ spoonfeeding நடக்கிறது. கொஞ்சூண்டு முயற்சித்தால் போதும், காந்தி பற்றிய hagiography, வசைகள் இரண்டையும் சுலபமாகத் தாண்டி அந்த ஆளுமையைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

காந்தி குறைகள் இல்லாத மனிதர் இல்லை. தவறுகளே செய்யாத அவதார புருஷர் இல்லை. அப்படி யாராவது சொன்னால் அதற்கு முதலில் சிரிக்கும் மனிதர் அவராகத்தான் இருப்பார். ஆனால் காந்தியை வசை பாடுபவர்களின் சிந்தனை ஓட்டத்தை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிவதே இல்லை. கண்ணெதிரே நடந்து செல்லும் மாபெரும் கொம்பன் யானையை சின்ன சுண்டெலிதான் என்று எப்படி கூசாமல் சாதிக்கிறார்கள்?

காந்தியைப் பற்றிய பிரமிப்பு சிறு வயதிலேயே ஆரம்பித்துவிட்டது. பள்ளிக் காலத்தில் – ஒரு ஒன்பது பத்து வயதில் – முதல் முதலில் என்னை வியப்பில் ஆழ்த்திய புத்தகம் கே.ஏ. அப்பாஸ் எழுதிய “இன்குலாப்“. அதில் உப்புச் சத்தியாக்கிரக காலத்தில் சத்தியாக்கிரகிகள் வரிசையாக நின்று அடி வாங்கும் காட்சியில் அமெரிக்க நிருபருக்கு மட்டுமல்ல எனக்கும் மூச்சு நின்றேவிட்டது. அமைதியாக நின்று அடி வாங்கிக் கொள்ள ஒரு கூட்டத்தை எப்படி இந்த மனிதர் உருவாக்கினார் என்று என் அம்மாவும் நானும் பேசிப் பேசி வியந்திருக்கிறோம்.

அப்புறம் காந்தி திரைப்படம். அது இன்னும் நீளமாக இல்லை, நிறைய விஷயங்களைப் பேசவில்லை என்றெல்லாம் குறைப்பட்டுக் கொண்டாலும் அது spoonfeeding-க்கு அடுத்த கட்டத்துக்கு என்னைக் கொண்டு சென்றது.

எனக்கு பள்ளிப் புத்தகங்களைத் தாண்டி காந்தியைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ள உதவிய புத்தகம் “Freedom at Midnight“. 47இல் கல்கத்தாவில் ஒற்றை மனிதனால் பெரும் உயிர் சேதத்தைத் தடுக்க முடிந்தது என்பது கொஞ்சம் உயர்வு நவிற்சிதான். ஆனால் அதில் உண்மை இல்லாமல் இல்லை. பஞ்சாபில் பற்றி எரிந்தது அங்கே எரியவில்லையே! (46-இலேயே எரிந்துவிட்டது என்று ஹிந்துத்துவர்கள் சொல்வது உண்டு.)

gandhi_cartoon_by_abuஅதற்குப் பிறகு பல புத்தகங்கள், கட்டுரைகள் உண்டு. ஆனால் எல்லாப் புத்தகங்களும் கட்டுரைகளும் சினிமாவும் காந்தி என்ன செய்தார் என்பதுதான். அவர் ஏன் இப்படி செய்தார் என்பதைப் பற்றி இல்லை. காந்தியே விளக்கியவற்றில் சுவாரசியம் கம்மியாக இருந்தது, என்னால் ஊன்றிப் படிக்க முடியவில்லை.

jeyamohanஅதற்கு ஜெயமோகன் வர வேண்டி இருந்தது. காந்தியின் சிந்தனைகளை எனக்கு மொழிபெயர்த்துச் சொன்னவர் ஜெயமோகன்தான். அவரது இன்றைய காந்தி புத்தகத்தை எல்லாருக்கும் பரிந்துரைக்கிறேன். அதை மொழிபெயர்த்துப் பிற மொழிகளுக்குக் கொண்டு சொல்ல வேண்டும்…

முழு புத்தகத்தையும் படிக்க சோம்பேறித்தனப்படுபவர்களுக்கு இந்த ஒரு கட்டுரையைப் பரிந்துரைக்கிறேன் – காந்தி என்ற பனியா பகுதி 1, பகுதி 2, பகுதி 3, பகுதி 4.

பின்குறிப்பு: நான் சாதாரணமாக மகாத்மா காந்தி என்று எழுதுவது இல்லை. காந்திதான். புரட்சித் தலைவர்/தலைவி, பேரறிஞர், பெரியார், இனமானக் காவலர் என்று பட்டப்பெயர்கள் மலிந்து கிடக்கும் இந்தக் காலத்தில் அவரையும் பட்டப்பெயர் வைத்து குறிப்பிடுவது அவரை இழிவுபடுத்துவதாகத் தெரிகிறது.


தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: காந்தி பக்கம்
தொடர்புள்ள சுட்டி: காந்திக்கு ஒரு தளம்

கடல் சாகசக் கதைகள் – காப்டன் ராமேஜ்

by

dudley_popeகடல் சாகசக் கதைகள் என்றால் நினைவு வருவது ரஃபேல் சபாடினி, பாட்ரிக் ஓ’ப்ரையன், மற்றும் சி.எஸ். ஃபாரஸ்டர்தான். அவர்கள் வரிசையில் டட்லி போப் எழுதும் ராமேஜ் நாவல்களையும் நிச்சயமாக வைக்கலாம்.

ராமேஜ் பெரிய பிரபு குடும்பத்தில் பிறந்தவன். பெரும் பணக்காரக் குடும்பம் வேறு. நெப்போலியன் காலத்தில் கடற்படையில் சேர்ந்தவன். அவன் அப்பாவும் புகழ் பெற்ற அட்மிரல், சில பல பிரச்சினைகளால் கடற்படையிலிருந்து விலக வேண்டியதாகிவிட்டது. அந்தப் பிரச்சினைகள் இவனுக்கும் பல எதிரிகளை கடற்படையில் உருவாக்கி இருக்கிறது. ராமேஜின் பெரிய பலம் அவன் துணைவர்கள். அவனோடு எப்போதும் பணியாற்றும் மாஸ்டர் சவுத்விக், டாக்டர் பவன், கடற்படை வீரர்கள் ஜாக்சன், ஸ்டாஃப்போர்ட், ரோஸ்ஸி எல்லாரும் திறமையானவர்கள், அவனுக்காக உயிரையே கொடுப்பார்கள். கடல்புறாவின் அமீர், கூலவாணிகன் மாதிரி என்று வைத்துக் கொள்ளுங்களேன்.

முதல் நாவலில் – Ramage – அவன் ஒரு சாதாரண லெஃப்டினன்ட். அவனுடைய மேலதிகாரிகள் எல்லாரும் கொல்லப்பட அவன் தலைவனாகிறான். ஒரு சின்ன படகில் வோல்டெரா என்ற சின்ன நாட்டின் அரசியை நெப்போலியனின் படைகளிடமிருந்து மீட்டு ஆங்கில கடற்படையிடம் ஒப்படைக்கிறான். அவனுடைய எதிரிகள் அவன் கோழை என்று ஒரு கோர்ட் மார்ஷியல் நடத்த நெல்சனின் உதவியோடு தப்பிக்கிறான். அரசியும் அவனும் காதலில் விழுகிறார்கள். அதற்குப் பிறகு பல போர்க்களங்கள், சண்டைகள்.

சாண்டில்யனின் நாவல்களோடு ஒப்பிட்டால் இவை உண்மையிலேயே சாகசங்கள். சாண்டில்யனின் எழுத்துக்கள் அனைத்து அவர் படித்த புத்தகங்களிலிருந்து வந்தவையே. அவர் குதிரை மீது ஒரு நாளும் ஏறி இருக்கமாட்டார், காய்கறி நறுக்கக் கூட கத்தியை பயன்படுத்தி இருக்கமாட்டார், சென்னையிலேயே வாழ்ந்தாலும் செயிண்ட் ஜார்ஜ் கோட்டையைக் கூட சுற்றிப் பார்த்திருக்க மாட்டார். டட்லி போப் போன்றவர்கள் ஓரளவாவது கப்பல்களில் சுற்றி, விவரிக்கப்படும் இடங்களைப் பார்த்திருக்கிறார்கள் என்று தோன்றுகிறது. அவரால் காற்றையே நம்பி இருந்த பாய்மரக் கப்பல்களின் காலத்தை நம்பகத்தன்மையோடு விவரிக்க முடிகிறது. Tacking போன்றவற்றை ஓரளவாவது புரிய வைக்க முடிகிறது. கப்பல்களின் இட நெருக்கடியை, பீரங்கிகளை எப்ப்டி வைத்து போரிட வேண்டும் என்பதை, கப்பல் காப்டன்களின் சர்வாதிகாரத்தை, அவர்களின் தனிமையை எல்லாம் நம்பும்படி சொல்ல முடிகிறது.

பதின்ம வயதில் படிக்க வேண்டிய புத்தகங்கள். இப்போதும் படிக்கலாம். ஒரே ஒரு புத்தகம் படிக்க வேண்டும் என்றால் Governor Ramage RN (1973) அல்லது Ramage’s Diamond (1976) படியுங்கள். முன்னதில் ஒரு convoy எப்படி செல்ல வேண்டும் என்பது நன்றாக விவரிக்கப்படுகிறது. பின்னதில் கப்பல்களின் உதவியோடு பீரங்கிகள் மலை மீது ஏற்றப்படுகின்றன.

அனுபந்தம் – இது வரை வந்த ராமேஜ் நாவல்கள்

ramage_touch

  1. Ramage (1965): முதல் கதை இதுதான். ராமேஜ் ஒரு கப்பலில் சின்ன அதிகாரி. போரில் மேலதிகாரிகள் எல்லாரும் இறந்துவிட, பொறுப்பு ராமேஜ் தலையில் விழுகிறது. இத்தாலியின் ஒரு சின்ன அரசின் ராணி கியான்னாவைக் காப்பாற்ற வேண்டும். அவனது டீம் -மாலுமி சவுத்விக், வீரர்கள் ஜாக்சன், ஸ்டாஃபோர்ட், ராஸ்ஸி – இங்கே பாதி உருவாகி விடுகிறது. கியான்னாவுடன் காதல், ராமேஜின் அப்பா மீது உள்ள விரோதத்தால் ராமேஜின் மீது கோழைத்தனத்துக்காக கோர்ட் மார்ஷியல் என்று கதை போகிறது.
  2. Ramage and the Drumbeat (aka Drumbeat) (1968): செயின்ட் வின்சென்ட் கடற்போரில் நெல்சன் புதிய முறைகளில் போரிடுகிறார். ராமேஜ் அதைப் புரிந்து கொண்டு தன் சிறு கப்பலை ஸ்பெயினின் ஒரு பெரிய கப்பல் மீது இடிக்கிறான். ராமேஜின் கப்பல் சுக்குநூறானாலும் பெரிய கப்பலுக்கு ஏற்படும் சேதங்களால் அது தப்ப முடியவில்லை.
  3. Ramage and the Freebooters (aka The Triton Brig) (1969)
  4. Governor Ramage RN (1973): போர்க்கப்பல்களின் பாதுகாப்புடன் செல்லும் வணிகக் கப்பல்கள். அதில் ஒரு எதிரிக் கப்பல் நுழைந்துவிடுகிறது…
  5. Ramage’s Prize (1974)
  6. Ramage and the Guillotine (1975): ஃப்ரான்சுக்கு ஒற்று வேலை செய்யப் போகிறான்.
  7. Ramage’s Diamond (1976): மேற்கிந்தியத் தீவுகளில் ஃப்ரான்சின் அதிகாரத்தில் இருக்கும் ஒரு தீவு. அதை ராமேஜின் கப்பல் முற்றுகை இடுகிறது. பக்கத்தில் இருக்கும் இன்னொரு ஆளில்லாத தீவையும் கைப்பற்றி அதில் ஒரு மலையின் மீது பீரங்கியை ஏற்றுகிறார்கள்.
  8. Ramage’s Mutiny (1977)
  9. Ramage and the Rebels (1978)
  10. Ramage Touch (1979)
  11. Ramage’s Signal (1980): மத்தியதரைக் கடலில் பல சிக்னல் டவர்களை ஃப்ரான்ஸ் பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது. ராமேஜ் இவற்றைக் கைப்பற்றி தவறான சிக்னல்களைக் கொடுத்து எதிரிக் கப்பல்களைக் கைப்பற்றுகிறான்.
  12. Ramage and the Renegades (1981): கியான்னாவும் ராமேஜும் பிரிகிறார்கள். தென்னமரிக்கா பக்கத்தில் ஒரு ஆளில்லாத தீவை இங்கிலாந்தின் வசப்படுத்த ராமேஜ் அனுப்பபடுகிறார். அங்கே கடற்கொள்ளையர் ஒரு கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி கப்பலை கைப்பற்றி இருக்கிறார்கள். ராமேஜ் கப்பலை மீட்கிறான், தன் மனைவி சாராவை முதல் முறையாக சந்திக்கிறான்.
  13. Ramage’s Devil (1982): இங்கிலாந்து-ஃப்ரான்ஸுக்கு நடுவில் ஏற்பட்ட சமரசம் உடைந்து மீண்டும் போர்! ஆனால் ராமேஜும் சாராவும் தேனிலவுக்காக அப்போது ஃப்ரான்சின் ஒரு பழைய பிரபு குடும்பத்து வீட்டில் தங்கி இருக்கிறார்கள். ஒரு சின்னக் கப்பலைக் கைப்பற்றி தப்புகிறார்கள். அந்தப் பிரபு ஒரு சிறைத் தீவுக்கு அனுப்பப்பட, ராமேஜ் அவரை மீட்கிறான்.
  14. Ramage’s Trial (1984): போன நாவலில் மனைவியை இங்கிலீஷ் சானலில் ஒரு சின்னக் கப்பலில் விட்டுவிட்டு ராமேஜ் விரைய வேண்டி இருக்கிறது. மனைவி இங்கிலாந்து திரும்பவில்லை, என்ன ஆயிற்று என்று தெரியவில்லை. மன உளைச்சலோடு ராமேஜ் மேற்கிந்தியத் தீவுகளிலிருந்து திரும்பும்போது ஒரு மூத்த காப்டன் மிகவும் வினோதமாக நடந்து கொள்கிறான். ராமேஜ் அந்தக் காப்டனை கைதில் வைக்கிறான். மூத்த அதிகாரியை அவமதித்த குற்றத்துக்காக கோர்ட் மார்ஷியல் நடக்கிறது. அதிகாரிக்கு மன்நிலை பிறழ்ந்துவிட்டது தெரிய வந்து ராமேஜ் விடுதலை ஆகிறான்.
  15. Ramage’s Challenge (1985): ராமேஜுக்கு இந்த முறை இத்தாலியில் சிறை வைக்கப்பட்டிருக்கும் மூத்த கப்பற்படை, ராணுவ அதிகாரிகளை விடுவிக்கும் பணி. மனைவி சாராவையும் விடுவித்துக் கொள்கிறான்.
  16. Ramage at Trafalgar (1986): இந்த முறை நெல்சனின் அணியில் சேர்ந்து ட்ரஃபால்கர் போரில் பங்கேற்கிறார்கள்.
  17. Ramage and the Saracens (1988):
  18. ஆஃப்ரிக்க கடல் கொள்ளையர்கள் சிசிலியிலிருந்து ஆட்களை கடத்தி அடிமைகள் ஆக்குகிறார்கள். நட்பு நாடான இங்கிலாந்தின் கேப்டன் ராமேஜ் அடிமைகளை மீட்கிறார். கியான்னா திரும்பி வருகிறாள்.

  19. Ramage and the Dido (1989)

தொகுக்க வேண்டிய பக்கம்: சாகச நாவல்கள்

தொடர்புடைய சுட்டி: டட்லி போப் – விக்கி குறிப்பு

குயில் பாட்டு

by

bharathiஇரண்டு மூன்று வாரங்களுக்கு முன் இந்திரா பார்த்தசாரதி எழுதிய இந்தக் கட்டுரையைப் படித்தேன். முதன்முதலில் குயில் பாட்டு படித்த நாட்கள் நினைவு வந்தன. மீண்டும் தேடி எடுத்துப் படித்தேன். What a delightful romp!

எனக்கும் கவிதைக்கும் ரொம்ப தூரம். சாதாரணமாக எனக்குக் கவிதை புரிவதே இல்லை. ஆயிரம் லட்சம் கவிதை படித்தால் ஒரு கவிதை மனதைத் தொடும். அத்தனை கவிதை படிக்கும் அளவுக்கு பொறுமை கிடையாது. ஆனால் பாரதியே எனக்கு quintessential கவிஞன். சிறு வயதிலிருந்தே பாரதி மஹாகவி என்று மூளைசலவை செய்யப்பட்டிருப்பதால்தான் இப்படி நினைக்கிறேனா, உண்மையிலேயே பாரதி பெரிய கவிஞன்தானா, தமிழிலிருந்து மொழிபெயர்த்தாலும் பாரதி கவிஞனாகத் தெரிவானா என்றெல்லாம் எனக்கே சந்தேகம் உண்டு. But who gives a damn? பாரதியே எனக்குப் பெரிய கவிஞன். நான் படித்த (மிகக் குறைந்த) அளவில் கம்பனை விட, தாகூரை விட பாரதியே என் உள்ளத்துக்கு நெருக்கமானவன். பாரதியின் கவிதைகளைத்தான் நான் முழுவதாகப் படித்திருக்கிறேன், கம்பன் எல்லாம் கொஞ்சம்தான் என்பதையும் ஒத்துக் கொள்ள வேண்டும். ஏதோ நாஞ்சில் தயவு, கொஞ்சம் ஜடாயு தயவு, கொஞ்சம் பள்ளித் தமிழ் புத்தகங்கள் தயவு.

பாரதியின் கவிதைகள் எனக்கு எப்போதுமே உத்வேகம் அளிப்பவை. ஆனால் கவித்துவம் எனக்குப் பெரிதாகத் தெரிந்து குயில் பாட்டிலும் வசன கவிதைகளிலும்தான். பாஞ்சாலி சபதமும் கண்ணன் பாட்டும் ஆங்காங்கே என் உள்ளத்தைக் கவர்ந்தாலும் குயில் பாட்டையே நான் பாரதியின் மிக உயர்ந்த கவிதையாகக் கருதுகிறேன். அதை முதல் முதல் படிக்கும்போது ஏற்பட்ட மகிழ்ச்சி சொல்லித் தீராது. பிற்காலத்தில் Alice in the Wonderland, எட்வர்ட் லியரின் நான்சென்ஸ் கவிதைகள், சுகுமார் ரேயின் (சத்யஜித் ரேயின் அப்பா) ஹா ஜா போ லா ரா, நான் படித்த முதல் பி.ஜி. வுட்ஹவுஸ் புத்தகம் Right Ho Jeeves, பெர்னார்ட் ஷாவின் Arms and the Man ஆகியவற்றைப் படிக்கும்போது ஏற்பட்ட மகிழ்ச்சியையே இதற்கு நெருக்கமானதாகச் சொல்லலாம். இவற்றில் தெரியும் joie de vivre – தமிழில் குதூகலம் என்று சொல்லலாமா? – இலக்கியத்தில் மிகவும் அபூர்வமானது, படிக்கப் படிக்கத் திகட்டாதது.

ஏதோ ஒரு புத்தக முன்னுரையில் இது வரை இதனைப் படிக்காதவர்கள் அதிருஷ்டசாலிகள், அவர்களுக்கு ஒரு அற்புதமான அனுபவம் காத்திருக்கிறது என்று எழுதி இருந்தார்கள். அது குயில் பாட்டுக்கும் முழுதும் பொருந்தும்.

வேதாந்தமாக விரித்துப் பொருளுரைக்க
யாதேனும் சற்று இடமிருந்தால் கூறீரோ

என்று பாரதியே சொல்லி இருந்தாலும் குயில் பாட்டில் வேதாந்தம் தேடுவது எனக்கு உவப்பானதல்ல. அதை இப்படியே ஜாலியாகப் படிப்பதுதான் உத்தமம்.

எனக்கு மிகவும் பிடித்த பகுதி குரங்கிடம் குயில் பாடுவதுதான். அதுவும் “வானரர் போலாவாரோ? வாலுக்குப் போவதெங்கே?” என்ற வரி! ஐயா, நீ கவிஞன்! என் போன்றவர்களுக்கு கூட அந்தக் கற்பூர வாசனையை தெரிய வைத்துவிட்டாய்!

சும்மா வளவளவென்று இழுப்பானேன்? நேராக அந்தப் பகுதியைப் படித்துக் கொள்ளுங்கள்.

பேடைக் குயிலிதனைப் பேசியது: – “வானரரே!
ஈடறியா மேன்மையழகேய்ந்தவரே! பெண்மைதான்
எப்பிறப்புக் கொண்டாலும், ஏந்தலே! நின்னழகைத்
தப்புமோ? மையல் தடுக்குந் தரமாமோ?
மண்ணிலுயிர்க்கெல்லாந் தலைவரென மானிடரே,

எண்ணி நின்றார் தம்மை; எனிலொருகால் ஊர் வகுத்தல்,
கோயில், அரசு, குடிவகுப்புப் போன்ற சில
வாயிலிலே, அந்த மனிதர் உயர்வெனலாம்.
மேனியழகினிலும், விண்டுரைக்கும் வார்த்தையிலும்
கூனியிருக்கும் கொலுநேர்த்தி தன்னிலுமே,

வானரர்தஞ் சாதிக்கு மாந்தர் நிகராவாரோ?
ஆன வரையும் அவர் முயன்று பார்த்தாலும்,
பட்டு மயிர் மூடப்படாத தமதுடலை
எட்டுடையால் மூடி எதிருமக்கு வந்தாலும்,
மீசையையும் தாடியையும் விந்தை செய்து வானரர்தம்

ஆசை முகத்தினைப் போலலாக்க முயன்றிடினும்
ஆடிக் குதிக்கும் அழகிலுமை நேர்வதற்கே
கூடிக் குதிக்கும் குதித்தாலும், கோபுரத்தில்
ஏறத் தெரியாமல் ஏணி வைத்துச் சென்றாலும்,
வேறெத்தைச் செய்தாலும் வேகமுறப் பாய்வதிலே

வானரர் போலாவரோ? வாலுக்குப் போவதெங்கே?
ஈனமுறுங் கச்சை இதற்கு நிகராமோ?
பாகையிலே வாலிருக்கப் பார்த்ததுண்டு கந்தைபோல்;
வேகமுறத் தாவுகையில் வீசி எழுவதற்கே
தெய்வங் கொடுத்த திருவாலைப் போலாமோ?

சைவசுத்த போசனமும் சாதுரியப் பார்வைகளும் –
வானரர் போற் சாதியொன்று மண்ணுலகின் மீதுளதோ?
வானரர் தம்முள்ளே மணிபோல் உமையடைந்தேன்,
பிச்சைப் பறவைப் பிறப்பிலே தோன்றிடினும்,
நிச்சயமா முன்புரிந்த நேமத் தவங்களினால்….


தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: பாரதி பக்கம்

சாண்டில்யனின் ராஜபுதனக் கதைகள்

by

sandilyanசாண்டில்யனின் மனதுக்கு நெருக்கமான புத்தகம் Colonel James Tod எழுதிய Annals and Antiquities of Rajasthan என்றுதான் தோன்றுகிறது. ravi_varma_painting_of_rana_pratapமீண்டும் மீண்டும் இந்தப் புத்தகத்திலிருந்து ஒரு வரியை எடுத்து அதை ஒரு சின்ன கதையாக எழுதுவார். ராஜபுத்திர வீரர்கள், ராணாக்கள், ராணிகளைப் பற்றி எழுதும்போது அவரே மிகவும் என்ஜாய் செய்து எழுதுவது போலத் தெரியும். சிறு வயதில் சேரன் சோழன் பின்புலக் கதைகளை விட நீண்ட அங்கிகளும் இடையில் தொங்கும் வாள், கச்சையில் ஒரு குறுவாள், தலைப்பாகை அணிந்த வீரர்களும் பெருத்த மார்புகளை சரியாக மூடாத இளவரசிகளும் நடை போடும் இந்தக் கதைகள் exotic ஆக இருந்தன, இவற்றின் கவர்ச்சியை மேலும் அதிகரித்தன. நன்றாகப் புரியக்கூடிய பல்யாகசாலை முதுகுடுமிப் பெருவழுதி மாதிரி பேர்களை விட கேள்விப்பட்டே இருக்காத சந்தாவத், ஜாலா மாதிரி பேர்கள் வேறு இந்தக் கவர்ச்சியைக் கூட்டின. அதுவும் ஜீவபூமி, மஞ்சள் ஆறு, நாகதீபம் போன்ற நாவல்களை மீண்டும் மீண்டும் படித்திருக்கிறேன். ராணா சங்காவும் ராணா அமர்சிங் ஜஹாங்கீரோடு சமரசம் செய்து கொண்டதும் நினைவிருப்பது இந்தப் புத்தகங்களின் மூலம்தான். இன்று கூட மேவார் அரசுதான் ராஜபுதன அரசுகளில் first among equals என்ற பிம்பம் இருக்கிறது!

அவரது ராஜபுதனக் கதைகளைப் பற்றி இங்கே சின்ன சின்ன குறிப்புகளைத் தந்திருக்கிறேன். இவற்றைத் தொகுத்து ஒரு omnibus ஆகப் போடலாம்.

ராணா ஹமீர்: மேவார் ராணா வம்சம் அழியும்போது தூரத்து சொந்தமான ராணா ஹமீர் ஒரு palace coup மூலம் முடிசூடினான் என்ற வரலாற்றை கதையாக எழுதி இருக்கிறார். தவிர்க்கலாம்.

rajasthan-mapமலை அரசி: ராவ் ஜோடா ஜோத்பூர் நகரத்தை உருவாக்கினார், மார்வாரின் அரசர் என்பது வரலாறு. அதை அடிப்படையாக வைத்து ஒரு சுவாரசியமான கதையை எழுதி இருக்கிறார். ராவ்ஜோடா பல ராஜபுதன வம்சாவளிகளுக்கு மூதாதையர். விக்கி குறிப்பைப் படித்துப் பாருங்கள்.

மஞ்சள் ஆறு: ராணா சங்கா பட்டமேற்பதில் இருந்த பிரச்சினைகள், பாபரோடு போர். தவிர்க்கலாம்.

மண்மலர்: ராணா பிரதாப் அக்பரை தனியாக எதிர்த்து நின்றார் என்பது வரலாற. அவருக்கும் ராஜா மான்சிங்குக்கும் இருந்த பூசல்களைப் பின்புலமாக வைத்து எழுதி இருக்கிறார். படிக்கலாம்.

நாகதீபம்: ராணா பிரதாப்பின் காலத்துக்குப் பிறகு ஜஹாங்கீரிடம் ராணா அமர்சிங் சமாதானம் செய்துகொண்டான் என்பது வரலாறு. அந்த சமாதானத்தின் பின்புலத்தில் ஹரிதாஸ் ஜாலா என்ற வீரனை ஹீரோவாக்கி, அவன் மேவாரின் ஒரு ரத்தினத்தை ஜஹாங்கீரிடம் சேர்த்தான் என்று கதை. டைம் பாஸ்.

ஜீவபூமியில் எவ்வளவு தூரம் சரித்திரம் என்பது தெரியவில்லை. அவுரங்கசீப் காலத்தில் ஒரு ராஜபுத்திர வீரனை வைத்து எழுதி இருக்கிறார்.

உதயபானு: அவுரங்கசீப்பின் தளபதி நூர் அலியை உதயபானு தோற்கடித்தான் என்ற ஒரு வரியை கதையாக்கி இருக்கிறார். தவிர்க்கலாம்.

மோகினி வனம்: ராணா பீம்சிங் என்ற பிற்கால ராணா காலத்தில் மேவார் அரசு உள்நாட்டுப் பூசல், மராத்தியர் ஆதிக்கம் காரணமாக மெதுமெதுவாக செயலிழந்ததை வைத்து ஒரு கதை. கதாபாத்திரங்கள் consistent ஆக இருக்க வேண்டும் என்றெல்லாம் சாண்டில்யன் கவலைப்படவே இல்லை. முதல் அத்தியாயத்தில் அதிகார வெறி உள்ளவளாக வரும் ராஜமாதா இரண்டு மூன்று அத்தியாயங்களில் நாட்டு நலனுக்காக தன் மரியாதையை விட்டுக் கொடுத்து அடுத்தவரிடம் கெஞ்சுகிறாள். பல துணைப்பாத்திரங்களின் நிலை மாறிக் கொண்டே இருக்கிறது.

இளையராணி: இன்னொரு ராஜபுதனக் கதை. இளவரசன் அமரன் சித்தியின் சூழ்ச்சிகளை முறியடித்து அம்பர் ராஜகுமாரி ரஜனியை மணக்கிறான்.

ராணியின் கனவு: ராஜபுதன பின்புலத்தை வைத்து கதைகள். டைம் பாஸ்.

சந்திரமதி: ராணா அமரசிம்மனை வைத்து ஒரு கதை.

இதைத் தவிரவும் நிறைய எழுதி இருப்பார் என்று தோன்றுகிறது. உங்களுக்குப் பிடித்த ராஜபுதனக் கதைகள் ஏதாவது இருந்தால் சொல்லுங்களேன்!


தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தமிழ் சரித்திர நாவல்கள்

பெண்ணின் பெருமை

by

ரொம்ப நாளாச்சு பெண்களின் பிரதாபத்தைப் பாடி. எனக்கும் என் பெரிய பெண்ணுக்கும் நடுவில் ஒரு உரையாடல். ஸ்ரேயா மாடியில், நான் கீழே.

நான்: ஸ்ரேயா!
மௌனம்
நான்: ஸ்ரேயா!!
மௌனம்
நான்: ஸ்ரேயா!!!
மௌனம்
நான்: ஸ்ரேயாஆஆஆ!!
மௌனம்
நான்: ஸ்ரேயாஆஆஆ!!
ஸ்ரேயா: Why are you shouting? You have screamed my name 5 times so far!
நான்: But you didn’t answer!
ஸ்ரேயா: I didn’t hear you calling me!


தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: Misc

நாடக ஆசிரியர் டேவிட் மாமெட்

by

david_mametஎனக்கு நாடகம் என்பது ஆர்தர் மில்லர், டென்னசி வில்லியம்ஸ், பெர்டோல்ட் ப்ரெக்ட் ஆகியோரோடு நின்றுவிடுகிறது. நண்பர் பாலாஜியோடு பேசிக் கொண்டிருந்தபோது அவர் இன்றைய நாடக ஆசிரியர்கள் என்று மாமெட், மற்றும் ஆரன் சோர்கின் ஆகியோரைக் குறிப்பிட்டார். சரி படித்துப் பார்ப்போமே என்று சில கேள்விப்பட்ட பெயர்களைப் படித்தேன்.

நாடகம் எல்லாம் படிக்க இல்லை, பார்க்க வேண்டியவை என்று நான் உறுதியாகக் கருதுகிறேன். ஆனால் என்ன செய்ய, நாடகம் எல்லாம் போய்ப் பார்க்கும் வசதி இல்லை. படிப்பதை விட திரைப்படமாகப் பார்ப்பது நல்லது என்றே சொல்வேன். (இதெல்லாம் பொதுவாக பிராட்வே ஷோவாக வரும். சமீபத்தில் ஒரு பிராட்வே ஷோ போனபோது டிக்கெட் விலை 120 டாலரோ என்னவோ. தியேட்டரில் சினிமா பார்த்தால் 10 டாலர் ஆகும். ரெட்பாக்ஸில் டிவிடி வாடகைக்கு எடுத்தால் ஒரு டாலர். இன்னும் காத்திருந்து நூலகத்தில் இருந்து டிவிடி கொண்டுவந்தால் செலவே இல்லை. :-)) ஆனால் எனக்கு படித்தால்தான் திருப்தி.

மாமெட்டின் இரு நாடகங்கள் – Glengarry Glen Ross மற்றும் American Buffalo – நாடகங்களைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற என் எண்ணத்தை மேலும் உறுதிப்படுத்துகின்றன. இரண்டு நாடகங்களையுமே நமக்கு கொண்டு வர திறமையுள்ள நடிகர்கள் தேவைப்படுகிறார்கள். மாமெட் வெறும் கோடு மட்டுமே போட்டிருக்கிறார். அதை ரோடாக்க ஜாக் லெம்மனும் அல் பசினோவும் டஸ்டின் ஹாஃப்மனும் தேவைப்படுகிறார்கள். இரண்டு நாடகங்களை வைத்து சொல்ல முடியாதுதான். ஆனால் மாமெட் எப்படியாவது முழுகிவிடாமல் தப்பித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று துடிக்கும் மனிதர்களை நன்றாக சித்தரிக்கிறார்.

American Buffalo-வில் மூன்று losers. ஒரு திருட்டை திட்டமிடுகிறார்கள். அதில் வெளிப்படும் அவர்கள் குணசித்திரம்தான் நாடகம். டீச் பாத்திரம் நடிப்பதற்கு மிகவும் scope உள்ள பாத்திரம். இதையும் திரைப்படமாகப் பாருங்கள் என்றே பரிந்துரைப்பேன். 1975-இல் முதலில் நடிக்கப்பட்டது.

Glengarry Glen Ross-இல் வீடு வாங்க விற்க உதவும் ப்ரோக்கர்களை வேலைக்கு வைத்திருக்கும் ஒரு ரியல் எஸ்டேட் கம்பெனி. கம்பெனி அவர்களுக்குள் ஒரு போட்டி வைக்கிறது. யார் நிறைய ஆர்டர் கொண்டு வருகிறார்களோ அவருக்கு பரிசு. யார் குறைவான ஆர்டர் கொண்டு வருகிறாரோ அவருக்கு வேலை காலி. முக்கியமான கருவி வீடு, நிலம் வாங்க வேண்டும் என்று நினைத்திருப்பவர்களின் பட்டியல். இதை வைத்து ஒரு powerful நாடகத்தை உருவாக்கி இருக்கிறார். குறிப்பாக ரோமா லிங்க் என்பவருக்கு நிலத்தை விற்பது, லிங்கின் மனம் மாறும்போது ரோமாவும் லெவீனும் ஆடும் நாடகம், லெவீன் மாட்டிக் கொள்வது எல்லாம் மிக நல்ல காட்சிகள். ஆனால் நாடகத்தின் முழு சக்தியும் படிக்கும்போது அல்ல, Glengarry Glen Ross திரைப்படத்தைப் பார்த்தபோதுதான் வெளிப்பட்டது. லெவீனாக நடிக்கும் ஜாக் லெம்மன் தன் desperation-ஐ மிக நன்றாகக் கொண்டு வந்திருப்பார். ரோமாவாக நடிப்பது அல் பசினோ. முடிந்தால் திரைப்படத்தைப் பாருங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

Glengarry Glen Ross முதலில் நடிக்கப்பட்டது 1983-இல். 1984-இல் புலிட்சர் பரிசை வென்ற நாடகம். திரைப்படம் வெளிவந்தது 1992-இல்.

மாமெட் பல படங்களுக்கு திரைக்கதை எழுதி இருக்கிறார். எனக்குப் பிடித்த சில திரைப்படங்கள் – Verdict, Untouchables, Wag The Dog மற்றும் Ronin. குறிப்பாக Wag The Dog. இது வரை பார்க்கவில்லை என்றால் பார்த்துவிடுங்கள்.

பிறர் நாவல்களுக்கு திரைக்கதை எழுதுவதில் வல்லவர். Verdict முதலில் நாவலாக வெளிவந்தது. Barry C. Reed எழுதியது. படிக்கலாம். ஜேம்ஸ் எம். கெய்ன் எழுதிய Postman Always Rings Twice நாவலுக்கும் திரைக்கதை எழுதி இருக்கிறார். Wag The Dog கூட யாரோ எழுதிய நாவல் என்று நினைவு.

சில படங்களை இயக்கவும் செய்திருக்கிறார். நண்பன் மனீஷ் ஷர்மா பரிந்துரைத்த திரைப்படம் – Spanish Prisoner. நான் இன்னும் பார்க்கவில்லை; ஆனால் மனீஷின் பரிந்துரைகள் எனக்கு சாதாரணமாக work out ஆகும்.


தொகுக்கப்ப்ட்ட பக்கம்: நாடகங்கள், திரைப்படங்கள்

இந்திய சினிமா நூற்றாண்டு விழா பற்றி பிரபல எடிட்டர் லெனின்

by

editor_leninஇன்றைய பதிவு புத்தகம் பற்றி இல்லை. விதிவிலக்கு.

தமிழ் சினிமா பற்றி ஆதங்கம் இல்லாதவர்கள் குறைவு.நல்ல தமிழ் சினிமா என்பது ஏறக்குறைய oxymoron ஆகிவிட்டது. இந்திய சினிமாவின் நூற்றாண்டு விழா கொண்டாடப்படும் இந்த நேரத்தில் தமிழ் சினிமாவின் பிரதிநிதிகளாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கும் சினிமாக்களைப் பற்றி தமிழ் ஸ்டுடியோவுக்கு பிரபல எடிட்டர் லெனின் அனுப்பிய கடிதம் எனக்கும் forward செய்யப்பட்டது. அதை இங்கே பதித்திருக்கிறேன்.


இந்திய சினிமா நூறு ஆண்டை கடந்திருப்பது மகிழ்ச்சியைக் கொடுக்கிற செய்தியாக இருந்தாலும், இந்த நூறு ஆண்டுகளில் இந்திய சமூகம், குறிப்பாக தமிழ் சமூகம் கொஞ்சம் கூட சினிமாவை புரிந்துக் கொள்ளவில்லையே என்கிற ஆதங்கமும் இருக்கவே செய்கிறது. சினிமா எடுப்பவர்கள் என்ன செய்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்? சினிமாவில் நடிப்பவர்கள், இயக்குபவர்கள் உள்ளிட்ட வெகு சில கலைஞர்கள் மட்டுமே பொருளாதார ரீதியில் வளர்ந்துக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். போகட்டும். பிரச்சனை அதுவல்ல இப்போது. இந்த நூற்றாண்டு கால சினிமாவை நாம் ஏன் கொண்டாட வேண்டும்? சமூகத்திற்கு இதுவரை கொஞ்சமும் பயன்படாத வகையில்தான் இந்தியாவில் சினிமா உருவாகி கொண்டிருக்கிறது. இன்னும் சொல்லப் போனால், சமூகத்தை சீரழிப்பதிலும் சினிமா முக்கிய பங்கு வகித்துக் கொண்டிருக்கிறது. பல கொலைகளை செய்த ஒருவன், குறிப்பிட்ட சினிமாவின் பெயரை சொல்லி இந்த படத்தை பார்த்துதான் நான் கொலை செய்தேன், இந்த படமே என்னை இப்படி கொலை செய்யத் தூண்டியது என்று அறிக்கை விட்ட சங்கதியெல்லாம் நடந்த நாடுதானே இது!

தமிழக அரசு இப்போது, இந்திய சினிமாவின் நூற்றாண்டை கொண்டாட பத்து கோடி ரூபாயை கொடுத்திருக்கிறது. இது யாருடைய பணம்? படிக்க வசதியின்றி, அடிப்படை வசதிகள் கூட இல்லாத எத்தனையோ கிராமங்களில் உள்ள மக்களுக்கு, அல்லது மக்களின் சுகாதார மேம்பாட்டிற்கு, ஒரு நகர, கிராமத்தின் உட்புற கட்டமைப்புக்கு இந்த பணத்தை செலவிட்டு இருக்கலாம். சினிமாவில் இருப்பவர்களுக்கு பணத்திற்கு என்ன பிரச்சனை? சினிமாவின் மூலம் கோடிகள் சம்பாதித்தவர்கள், சம்பாதித்துக் கொண்டிருப்பவர்கள், இதற்கான செலவை பகிர்ந்துக் கொண்டால் என்ன? மக்களின் வரிப் பணத்தை, ஏதோ சிலரின் கேளிக்கைக்காக அரசு இப்படி வாரி வழங்குவது எந்த வகையில் நியாயம்?

சரி, இந்திய சினிமாவின் நூற்றாண்டை கொண்டாடுவது என்று முடிவெடுத்துவிட்டப் பின்னர் அதை எப்படி உருப்படியாக கொண்டாடுவதே என்றாவது சிந்தித்தார்களா? தொடர்ச்சியாக சென்னை முழுவதும் திரையிடப்படும் படங்களில் எல்லாமும், சினிமாவின் உன்னதத்தை, தமிழர்களின் பண்பாட்டை எந்தவிதத்திலும் பிரதிபலிக்காத, வெறும் கேளிக்கையை கொண்டாடும் படங்கள். இந்த படங்களை திரையிட்டு, நாம் எப்படி நூறு வருடத்தை கொண்டாடுவது? இப்படியான படங்கள்தான் இந்த நூறு வருடத்தில் வந்திருக்கிறது என்றால், நாம் கூச்சப்பட வேண்டாமா என்று நான் கேட்கவில்லை. ஆனால் உண்மையாகவே தற்போது திரையிடப்படும் இந்தப் படங்களையும் தாண்டி, தமிழ் சினிமாவில் நூற்றுக்கணக்கான அற்புதமான படங்களும் வெளிவந்திருக்கிறது. அமெரிக்காவில் இருந்து கேமராவின் பாகங்களை விற்க வந்த எல்லிஸ் ஆர். டங்கன் தமிழ் திரைப்படங்களுக்கு ஒரு புதிய வடிவத்தைக் கொடுத்தார். எம்.ஜி.ஆர், சிவாஜி போன்றவர்களின் படங்களை திரையிடுவதை ஆதரிக்கும் வேளையில், சூப்பர்ஸ்டார் (ரஜினிகாந்த் அல்ல, தியாகராஜ பாகவதர்தான்), பி.யூ. சின்னப்பா போன்றவர்களை நாம மறந்ததையும் நான் இந்த நேரத்தில் நினைவுப் படுத்த விரும்புகிறேன். எம்.ஜி.ஆர் படத்தை திரையிட முனையும்போது, தமிழ் சினிமாவின் முகத்தை மாற்றியமைத்த எல்லிஸ். ஆர். டங்கன் இயக்கிய மந்திரிகுமாரி திரைப்படத்தையாவது திரையிட்டு இருக்கலாமே? அல்லது நாவலில் இருந்து சினிமாவாக மலர்ந்து மலைக்கள்ளனை பரிசீலித்து இருக்கலாமே? ஏன் இந்த படங்கள் புறக்கணிக்கப்பட்டிருக்கின்றன? கலைஞர் இந்த படங்களில் பங்காற்றி இருப்பதாலா?

வெறும் நடிகர்களை கொண்டாடுவது மட்டுமல்ல, நூற்றாண்டுக் கொண்டாட்டம். இந்த நூற்றாண்டை சினிமா கடந்து வர முக்கிய காரணம், சினிமாவில் ஆளுமை செலுத்திய இயக்குனர்கள். அதில் முக்கியமானவர் கே. ராம்நாத். ஒரு வெளிநாட்டு இலக்கியத்தை தமிழில் “ஏழை படும் பாடு” என்கிற திரைப்பாமாக எடுத்தார். இன்று வரை தமிழில் அப்படியான திரைப்பட முயற்சி உருவாகவே இல்லை. ராம்நாத்தின் ஏதாவது ஒரு திரைப்படத்தை திரையிடுவதில் இங்கே என்ன பிரச்சனை இருக்கிறது? வெறும் பாடல்களால் நிறைந்த தமிழ் திரைப்படங்களில் இருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டு பாடல்களே இல்லமால், ஜப்பானிய சினிமா பாணியில் வீணை எஸ். பாலசந்தர் இயக்கிய “அந்த நாள்” திரைப்படம் எத்தனை முக்கியமான திரைப்படம். ஒரு பொம்மையை வைத்து முற்றிலும் வித்தியாசமான காலத்தில் அவர் இயக்கிய பொம்மை திரைப்படத்தையாவது திரையிட்டு இருக்கலாமே? டி.ஆர். ரகுநாத் இயக்கிய திரைப்படங்கள், பி.ஆர். பந்துலுவின் முக்கியமான படமும், தமிழர்களின் சுதந்திரப் போராட்ட பங்கை விளக்கும் ஒரு வீரனின் கதையுமான “கப்பலோட்டிய தமிழன்” திரைப்படம் எல்லாம் எங்கே போனது? ஒரு தெலுங்கு நடிகை சிவாஜிக்கு சமமாக வசனம் பேசி நடித்த, கண்ணகி திரைப்படம் ஏன் காணாமல் போனது? ஆயிரம் தலை வாங்கிய அபூர்வ சிகாமணி என்று மிக நீளமான தலைப்பில் வெளிவந்த திரைப்படமெல்லாம் என்ன ஆனது? தவிர முதல் சகலகலா வல்லியான பானுமதியின் சண்டிராணி படம் என்ன ஆயிற்று. டி.ஆர். ராஜகுமாரி, டி. ஏ. மதுரம், ஜீவரத்தினம் இன்னும் பல திறமையான நடிகைகளை இந்த தமிழ் சினிமா நினைவு கூரப் போகிறது என்று எனக்கு தெரியவில்லை.

எம்.ஜி.ஆர், சிவாஜி, ரஜினி, கமல், அஜித், விஜய் மட்டும் தமிழ் சினிமாவின் தூண்கள் இல்லையே? இவர்களுக்கு முன்னர் பல போட்டுக் கொடுத்த அருமையான பாதையில்தானே இவர்கள் பயணம் செய்கிறார்கள்? இவர்களை செம்மைப்படுத்திய இயக்குனர்களை ஏன் தமிழ் திரையுலகம் மறந்து போனது? தமிழ்நாடு திரைப்பட தயாரிப்பாளர்கள் சங்கம் ஏன் இதில் தலையிட்டு நிகழ்வை செம்மைப்படுத்தக் கூடாது?

ஆயிரம் விமர்சனங்கள் இருந்தாலும்,கலைஞர் கருணாநிதி தமிழ் சினிமாவிற்கு அளித்த பங்கை யாராவது மறந்துவிட முடியுமா? இந்தியாவின் மற்ற மாநிலங்களில் அவரவர் மொழிப் படங்களுக்கு மாநில விருது வழங்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்த சமயத்தில், தமிழ்நாட்டில் திரைப்படங்களுக்காக மாநில விருது வழங்கப்படவே இல்லை. அதை கருணாநிதிதான் தொடங்கிவைத்தார். நான், பாலு மகேந்திரா உள்ளிட்டவர்கள், விருதுத் தொகையை அதிகரித்துக் கொடுக்க சொன்னபோது அதை உடனே அதிகரித்து கொடுக்கவும் செய்தார். தவிர, உலகில் இந்த வயதிலும் பேனா பிடித்து எழுதும், அதுவும் யார் கேட்டாலும் சினிமா என்றால், தன்னை மறந்து அதில் மூழ்கிப் போகும், ஒரு கலைஞன் இந்த சினிமாவிற்கு அளித்த கொடையை ஏன் தமிழ் சினிமா மறந்துப் போனது? சிவாஜி கணேசன் என்கிற ஆளுமையை அடையாளம் காண வைத்து, தமிழர்களின் பகுத்தறிவை உசுப்பிவிட்ட, திராவிட இயக்கத்தின் தொடக்க கால காவியமான “பராசக்தி” திரைப்படம் எங்கே போனது? வீர வசனங்களுக்கு பேர்போன கண்ணாம்பாவை நிலைநிறுத்திய “மனோகரா” என்ன ஆனது? கலைஞரின் எத்தனையோ படங்களில் எதையாவது ஒன்றையாவது திரையிட்டு இருக்கலாம். அரசியலுக்கு அப்பாற்பட்டு, தொடர்ந்து இந்த வயதிலும், திரைத் துறையில் இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு கலைஞனாகவாவது கருணாநிதியை இந்த தமிழ் திரையுலகம் கொண்டாடியிருக்கலாம். கருணாநிதி ஆட்சியில் இருந்தபோது, அவரை கொண்டாடிய கூட்டம் ஏன் இதைப் பற்றி பேசவில்லை? கலைஞரின் மூலமே சினிமாவில் பெரிய இடத்தைப் பிடித்த வித்தக கவிஞர் என்கிற பா.விஜய் இந்நேரம் எங்கே போனார்? அப்துல் ரகுமான், வைரமுத்து என்று ஒரு பெரிய பட்டாளமே கலைஞரால்தான் இங்கே நிலையான இடத்தை அடைந்தது. கலைஞரின் படத்தை திரையிடாதது கண்டு ஏன் இவர்கள் வெகுண்டெழவில்லை என்று நான் கேட்கவில்லை!

இந்த சினிமாக்காரர்கள் அழைக்காவிட்டாலும், ஒரு தயாரிப்பாளராக, வசனகர்த்தாவாக, பாடல் ஆசிரியராக இந்திய சினிமாவின் இந்த நூற்றாண்டுக் கொண்டாட்டத்தில் கலந்துக் கொள்ளும், எல்லா உரிமையும், தகுதியும் கலைஞர் கருணாநிதிக்கு இருக்கிறது. நிச்சயம் கலைஞர் இந்த நூற்றாண்டுக் கொண்டாட்டத்தில் கலந்துக் கொண்டு தமிழ் திரையுலகின் முகத்திரையை கிழிக்க வேண்டும் என்று நான் கேட்கவில்லை!

கலைஞரைத் தாண்டியும், திராவிட இயக்கத்தின் ஆணிவேர் அறிஞர் அண்ணாவின் படங்கள் என்ன ஆனது? நல்லதம்பி படம் பற்றி இங்கே யாருக்காவது தெரியுமா? பகுத்தறிவை வளர்த்ததாக சொல்லப்படும் அண்ணாவின் படங்களுக்கே இந்த நிலையா? எனில் அண்ணா நாமம் எங்கே வாழ்வது? இன்னொரு முக்கியமான கலைஞனான வி.கே. ராமசாமி, டி.ஆர். மகாலிங்கம் எங்கே போனார்கள்? ஏன் தமிழ் சினிமா சரித்திரம் மறந்துபோனது? ரத்னகுமார் என்கிற படம் பற்றிய குறிப்புகளாவது இங்கே இருக்கிறதா என்று நான் உங்களை கேட்கவில்லை. எனக்குள்ளேயே யோசித்துப் பார்க்கிறேன்.

தமிழ்நாடு திரைப்பட தயாரிப்பாளர் சங்கம், நூற்றாண்டுக் கொண்டாட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக, உடனடியாக தமிழ் சினிமா பற்றிய ஒரு கண்காட்சியை ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும். மறக்கப்பட்ட எல்லா கலைஞர்களையும் (நடிகர்கள், இயக்குனர்கள், லைட்மேன், மேக்கப்மென் உட்பட) மீண்டும் மக்களுக்கு நினைவுப்படுத்த அவர்களுக்கு தனியாக ஒரு விழா நடத்த வேண்டும்.

தமிழ்,மலையாளம் ,தெலுங்கு,கன்னடம்,ஹிந்தி,ஆங்கிலம்,சினிமாவின் படங்களை படத்தொகுப்பு செய்தவன், தமிழுக்கு நான்கு முறை தேசிய விருதைப் பெற்றுக் கொடுத்தவன் என்கிறதால் இதை நான் எழுதவில்லை. ஒரு சாதாரண பார்வையாளனாக, சினிமாவை நேசிக்கும் ஒரு ஆர்வலனாக இதை கேட்கிறேன். இந்த கலைஞர்கள், இயக்குனர்கள் எல்லாம் இல்லையென்றால் இந்திய சினிமாவுக்கு நூற்றாண்டு இல்லை, எனவே அவர்களை இந்த தருணத்திலாவது நாம் ஒருமுறை நினைவுகூர்வோம்.

கவுதம் பாஸ்கரன், ராண்டார்கை, தியடோர் பாஸ்கரன் போன்ற திரைப்பட அரசியலை சாராத, திரைப்பட வரலாற்றையும், அழகியலையும் முன்னிறுத்தி எழுதியும், பேசியும் கொண்டிருக்கும் ஆளுமைகளை திரையிடப்பட வேண்டிய படங்களை தெரிவு செய்ய ஏன் அரசு நியமித்திருக்க கூடாது என்று நான் கேட்கவில்லை. இவர்களை வைத்து திரைப்படங்களை தெரிவு செய்திருக்கலாம் என்று எனக்குள் நினைத்துப் பார்க்கிறேன்.


லெனின் முக்கியக் கருத்தோடு – பல முன்னோடிகளை நினைவு கூர சினிமாவின் நூற்றாண்டு விழா பொருத்தமான தருணம் – நான் உடன்படுகிறேன். ஆனால் கருணாநிதியின் திரைப்பட பங்களிப்பு அவ்வளவு பெரியது இல்லை (பராசக்தி, மனோகரா, சரி போனால் போகட்டும் மந்திரி குமாரியையும் சேர்த்துக் கொள்கிறேன் – மட்டும்தான் குறிப்பிடப்பட வேண்டிய திரைப்படங்கள்) என்றே நான் கருதுகிறேன். பத்து படம்தான் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்றால் டி.ஆர். ரகுநாத், டி.ஆர். மகாலிங்கம், டி.ஆர். ராஜகுமாரி, டி.ஏ. மதுரம், ஜீவரத்தினம், பி.யூ. சின்னப்பா, வி.கே. ராமசாமி, சண்டிராணி, நல்லதம்பி, ரத்னகுமார் இதற்கெல்லாம் இடமில்லை என்றும் கருதுகிறேன்.

%d bloggers like this: