Skip to content

கௌரி கிருபானந்தன் பேட்டி

by

Gowri_Kribanandanதெலுகு இலக்கியம் பற்றி எனக்கு இருக்கும் ஒரே வாசல் தோழி கௌரி கிருபானந்தன்தான். பல தெலுகு புத்தகங்களை தமிழுக்கும், தமிழ் புத்தகங்களை தெலுகுக்கும் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். அவரது பேட்டி சமீபத்தில் தினகரனில் வெளியாகி இருக்கிறது. ஸ்கான் செய்யப்பட பக்கங்கள் கீழே.

தலைப்பை மாற்றி போட்டிருக்கலாம். “எண்டமூரி வீரேந்திரநாத் பெயரில் வந்த தமிழ் நாவல்கள் எல்லாமே அவர் எழுதியவை அல்ல” என்று இருந்தால் சரியாக இருந்திருக்கும் என்று சொல்கிறார்.


0

0-1

0-2


தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கௌரி பதிவுகள்

இந்திரா பார்த்தசாரதியின் “ஹெலிகாப்டர்கள் கீழே இறங்கிவிட்டன”

by

indira partthasarathiஇ.பா. என் மனம் கவர்ந்த எழுத்தாளர் அல்லர். என்னைப் பொறுத்த வரையில் அவரது எழுத்து முயற்சிகள் வெற்றி பெறவில்லை. அவருடைய அங்கதம் எனக்கு பெரிதாக அப்பீல் ஆவதே இல்லை. இ.பா.வின் புத்தகங்கள் எனக்கு பியர் மீது இருக்கும் நுரை போலத்தான் தெரிகின்றன. Frothy, but no substance.

என்னைப் பொறுத்த வரை இ.பா.வின் பெரிய பங்களிப்பு என்பது அவரது சிஷ்யர்கள்தான். அவரது பாணியில் அவரை விட பெரும் வெற்றி பெற்ற படைப்புகளை (ஆதவன், என் பெயர் ராமசேஷன்) எழுதி இருக்கிறார்கள். சுஜாதாவில் கூட அவரது பாதிப்பு உண்டு.

helicopterkal_keezhe_irangivittanaஇ.பா.வின் பாணி என்பது என்ன? தன் உள்ளத்து உணர்ச்சிகளை, குழப்பங்களை, வாழ்க்கையின் அபத்தங்களை நேர்மையாக, தயங்காமல் வெளிப்படையாகப் பேசும் அறிவு ஜீவிகள். அவ்வளவுதான். அந்த பேச்சு பலரைக் கவர்ந்திருக்கிறது, அதனால்தான் இ.பா.வுக்கு ஒரு இலக்கியவாதி என்ற அந்தஸ்து கிடைத்திருக்கிறது. என்னைக் கவரவில்லை. சும்மா பேசிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். ஆனால் என் கண்ணிலும் அவர் இலக்கியவாதிதான். அவருடைய இலக்கியங்கள் என் வரையில் தோல்வி.

ஹெலிகாப்டர்கள் கீழே இறங்கிவிட்டனவும் அப்படித்தான். டெல்லியின் உயர் அதிகாரி அமிர்தம் தன் பழைய காதலியின் சாயலில் இருக்கும் இளம் பெண் பானுவைச் சந்திக்கிறான். இருவருக்கும் பரஸ்பர கவர்ச்சி ஏற்படுகிறது. அமிர்தத்தின் மனைவி திலகம் சண்டை போடுகிறாள். பானு விலக, அமிர்தத்துக்கு திலகத்தின் தேவை புரிகிறது.

கதை எல்லாம் முக்கியமில்லை. அமிர்தத்தின் பலவீனங்களை அமிர்தம், பானு, திலகம், நண்பன் பானர்ஜி எல்லாரும் அணுகும் விதம்தான் முக்கியம். அதுதான் நாவலின் பலம். இளம் பெண் மீது ஆசை. மண வாழ்வை உதற முடியாத மனநிலை. ஆசைக்கு நேர்மையாக இருப்பதா இல்லை திலகத்தின் எதிர்பார்ப்புகளுக்கா? பானுவும் பானர்ஜியும் நேர்மையாக இரு என்கிறார்கள். பந்தங்கள் வலிமையாக இல்லாவிட்டாலும் அது எவ்வளவு கஷ்டம் என்பதை திறமையாகக் கொண்டு வந்திருக்கிறார்.

இ.பா.வின் பிற புத்தகங்களைப் போலத்தான் இதுவும். படிக்கலாம். படித்தே ஆக வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

ஜெயமோகன் இந்த நாவலை சிறந்த தமிழ் நாவல்கள் வரிசையில் வைக்கிறார். அவரது வார்த்தைகளில்:

அறிவு ஜீவித்தனத்திற்கும், அன்றாட வாழ்வின் அபத்தத்திற்கும் இடையேயான இடைவெளியில் முன்நுனியால் கிண்டிப் பரிசோதித்தபடி நகரும் இந்திரா பார்த்தசாரதியின் பார்வை தமிழுக்கு முன்னோடியானது. அறிவு ஜீவி அன்றாட வாழ்வை நடிக்கிறார். இல்லை அன்றாட வாழ்விலிருந்தபடி அறிவு ஜீவிதனத்தை நடிக்கிறாரா? தீர்மானிப்பது சிரமம். ‘கடைசியில வழி தவறின புருஷன் பெண்டாட்டிட்டயே திரும்பி வரான் ‘ — மாமி, ‘அதான் அவனுக்குத் தண்டனையா ? ‘ —- அறிவு ஜீவி மாமாவின் பதில் உரையாடல்களில் பாசாங்கற்ற துல்லியம் இந்திரா பார்த்தசாரதியின் பலம். பிற்பாடு வந்த நகர்சார் எழுத்தாளர்களின் இந்த ‘கையமைதி ‘ இழக்கப் பெற்றுவிட்டது. காரணம் சுஜாதாவின் ஆர்ப்பாட்டமான கூறல் முறையின் தவறான பாதிப்பு.

நான் ரசித்த வரிகளையே அவரும் quote செய்திருக்கிறார். ஆனால் அது அமிர்தமும் திலகமும் பேசுவது. இவர் quote செய்திருக்கும் விதம் பக்கத்து வீட்டு மாமிக்கும் திலகத்தும் நடக்கும் பேச்சு போல தோன்ற வைக்கிறது


தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: இ.பா. பக்கம்

மனுபென் காந்தி எழுதிய “பாபு – என் தாய்”

by

manu_gandhi_and_gandhiமனுபென் காந்தியின் grand-niece. காந்தியின் கடைசி காலத்தில் – குறிப்பாக நவகாளி யாத்திரையின்போது – அவர் கூடவே இருந்து அவரைக் கவனித்துக் கொண்டவர். காந்தி இறக்கும்போது அவருக்கு பதினெட்டு பத்தொன்பது வயதிருக்கலாம். கஸ்தூரிபாவின் கடைசி காலத்திலும் அவரோடு (13, 14 வயதில்) இருந்து அவரை கவனித்துக் கொண்டவர். காந்தியை தன் தாயாக வரித்துக் கொண்டிருக்கிறார். காந்தியும் தன்னை அவரது தாய் – தந்தை இல்லை, தாய் – என்றே சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார். (புகைப்படத்தில் காந்தியின் வலது பக்கம் தலையில் முக்காடு இல்லாமல் இருப்பவர் மனு.)

புத்தகம் என்னை கவர்ந்தது. காந்தி எப்பேர்ப்பட்ட மகாத்மா என்றெல்லாம் மனு பேசவில்லை. காந்தியைப் பார்த்துக் கொள்ளூம், அவருக்கு பணிவிடை செய்யும், அரசியல் தெரியாத ஒரு சிறு பெண்ணின் நோக்கில்தான் காந்தியைப் பற்றி எழுதுகிறார். நவகாளியில் நடந்த கொடுமைகளை விட காந்திக்கு அங்கே ஆட்டுப்பால் கிடைக்கவில்லை, தேங்காய்ப்பால் குடித்து பேதி ஆனது என்ற விவரங்கள்தான் நிறைய. மிகவும் genuine ஆன புத்தகம்.

உண்மையாகச் சொல்கிறேன், காந்தி ஒரு நச்சுப் பிடித்தவர். அவரை ஒரு பதின்ம வயதுப் பெண் எப்படி பொறுத்துக் கொண்டாள் என்பது எனக்கு ஆச்சரியமாகத்தான் இருக்கிறது. நவகாளி யாத்திரையின்போது கிராமம் கிராமமாக போயிருக்கிறார். ஒரு கிராமத்தில் அவர் குளிக்கும்போது தேய்த்துக் கொள்ளும் ஒரு கல்லை மறந்துவிட்டு வந்ததால் மனுவை மீண்டும் அந்த கிராமத்துக்குப் போய் அதைக் கொண்டு வரச் சொல்லி இருக்கிறார். என்ன இந்தியாவில் கல்லா கிடைக்காது? நானாக இருந்தால் ஓடிவிட்டிருப்பேன். அவருக்கு மாலை போட்டவர்களை பணவிரயம் என்று திட்டிவிட்டு, பூக்களைக் கோர்த்த நூலைப் பிரித்து சுற்றி எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார். ஏதோ ஒரு பழைய படத்தில் சுருளிராஜன் கஞ்சன் என்று காட்டுவார்கள். அவர்கள் எல்லாம் காந்தியிடம் பிச்சை வாங்க வேண்டும்!

ஆனால் அப்படி அவர் இருந்ததால்தான் – எந்த விதமான தக்குனூண்டு சமரசமும் செய்து கொள்ளாமல் இருந்ததால்தான் – அவர் காந்தியாக இருக்கிறார். என் போன்றவர்கள் அவருடைய நிலையில் ஆயிரத்தில் ஒரு பங்கு கூட அடைய முடியவில்லை.

மனுபென் என்றால் உடனே நினைவு வருவது காந்தி தன் பிரமச்சரிய சோதனை என்று மனுவோடு நிர்வாணமாக படுத்து உறங்கியதுதான். அப்படி உறங்கும்போது ஒரு முறை அவருக்கு விறைத்துக் கொண்டதாம். விவரம் தெரியாத ஒரு சிறு பெண்ணை இப்படி நடத்துவது கொடுமை இல்லையா என்று அவ்வப்போது காந்தி எதிர்ப்பாளர்கள் எழுதுவார்கள். உண்மைதான், இது நெருடலாகத்தான் இருக்கிறது. இருந்தாலும் காந்தி தன் மனதுக்கு உண்மையாக இருந்தார் என்பதில் சந்தேகமே இல்லை. ஏனென்றால் இது நமக்கெல்லாம் தெரிய வந்ததே காந்தி சொல்லித்தான்! இதைப் பற்றி மனு குறிப்பிடவே இல்லை.

சின்ன புத்தகம். மின் புத்தகத்தை இணைத்திருக்கிறேன். படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.


தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: காந்தி பக்கம்

ஆர்தர் சி. க்ளார்க்கின் அறிவியல் சிறுகதை – ஸ்டார்

by

பதிவுகள் எழுதி ரொம்ப நாள் ஆகிவிட்டது. என்னவோ குழப்பம், மனச்சோர்வு. மீண்டும் பழைய வேகத்தோடு தொடர முடியும் என்று எனக்கே இன்னும் முழு நம்பிக்கை வரவில்லை. சரி இன்றைக்கு ஒன்று.

சில சிறுகதைகள் புத்திசாலித்தனமானவை. புத்திசாலித்தனமானவை என்றால் சரியாக வரவில்லை, some stories are cleverly written. சாமர்செட் மாமின் Verger, ஜேம்ஸ் தர்பரின் Catbird Seat மற்றும் Walter Mitty, ஓ. ஹென்றியின் Gift of the Magi, ராபர்ட் லூயிஸ் ஸ்டீவன்சனின் Bottled Imp, ஃப்ராங்க் ஆர். ஸ்டாக்டனின் Lady or the Tiger, சாகி எழுதிய Open Window, பட்டுக்கோட்டை பிரபாகர் எழுதிய ஏரிக்கரை ராஜாத்தி, பா. ராகவன் எழுதிய 108 வடைகள் என்று சொல்லிக் கொண்டே போகலாம்.

arthur_c_clarkeகீழே இருக்கும் ஆர்தர் சி. கிளார்க்கின் சிறுகதையையும் – The Star – அந்த வரிசையில் சேர்க்கலாம். க்ளார்க் இந்த கதையை திறமையாக எழுதவில்லை என்றுதான் சொல்லுவேன். இருந்தாலும் ஐடியா பிரமாதமானது. பொதுவாகவே ஆர்தர் சி. கிளார்க் நல்ல கருக்களைப் பிடித்துவிடுவார், ஆனால் அவரது கதைகள் கொஞ்சம் சுமாராகத்தான் இருக்கும் என்று எனக்கு ஒரு நினைப்பு உண்டு. அம்ப்ரோஸ் பியர்ஸ் எழுதிய Boarded Window சிறுகதையை அசோகமித்திரன் பிரயாணம் என்று அற்புதமாக மாற்றியது போல இதையும் யாராவது பிரமாதமாக மாற்றினால் நன்றாகத்தான் இருக்கும்…


The Star by Arthur C. Clarke

It is three thousand light-years to the Vatican. Once I believed that space could have no power over faith. Just as I believed that the heavens declared the glory of God’s handiwork. Now I have seen that handiwork, and my faith is sorely troubled.

I stare at the crucifix that hangs on the cabin wall above the Mark VI computer, and for the first time in my life I wonder if it is no more than an empty symbol. I have told no one yet, but the truth cannot be concealed. The data are there for anyone to read, recorded on the countless miles of magnetic tape and the thousands of photographs we are carrying back to Earth. Other scientists can interpret them as easily as I can – more easily, in all probability. I am not one who would condone that tampering with the truth which often gave my order a bad name in the olden days.

The crew is already sufficiently depressed, I wonder how they will take this ultimate irony. Few of them have any religious faith, yet they will not relish using this final weapon in their campaign against me – that private, good-natured but fundamentally serious war which lasted all the way from Earth. It amused them to have a Jesuit as chief astrophysicist. Dr. Chandler, for instance, could never get over it (why are medical men such notorious atheists?). Sometimes he would meet me on the observation deck, where the lights are always low, so that the stars shine with undiminished glory. He would come up to me in the gloom and stand staring out of the great oval port, while the heavens crawled slowly round us as the ship turned end over end with the residual spin we had never bothered to correct.

“Well, Father,” he would say at last. “It goes on forever and forever, and perhaps Something made it. But how you can believe that Something has a special interest in us and our miserable little world – that just beats me.” Then the argument would start, while the stars and nebulae would swing around us in silent, endless arcs beyond the flawlessly clear plastic of the observation port. It was, I think, the apparent incongruity of my position which, yes, amused the crew. In vain I would point to my three papers in the Astrophysical Journal, my five in the Monthly Notices of the Royal Astronomical Society. I would remind them that our order has long been famous for its scientific works. We may be few now, but ever since the eighteenth century we have made contributions to astronomy and geophysics out of all proportion to our numbers.

Will my report on the Phoenix Nebula end our thousand years of history? It will end, I fear, much more than that. I do not know who gave the nebula its name, which seems to me a very bad one. If it contains a prophecy,it is one which cannot be verified for several thousand million years. Even the word “nebula” is misleading; this is a far smaller object than those stupendous clouds of mist – the stuff of unborn stars – which are scattered throughout the length of the Milky Way. On the cosmic scale, indeed, the Phoenix Nebula is a tiny thing – a tenuous shell of gas surrounding a single star. Or what is left of a star…

The Rubens engraving of Loyola seems to mock me as it hangs there above the spectrophotometer tracings. What would you, Father, have made of this knowledge that has come into my keeping, so far from the little world that was all the universe you knew? Would your faith have risen to the challenge, as mine has failed to do? You gaze into the distance, Father, but I have traveled a distance beyond any that you could have imagined when you founded our order a thousand years ago. No other survey ship has been so far from Earth: we are at the very frontiers of the explored universe. We set out to reach the Phoenix Nebula, we succeeded, and we are homeward bound with our burden of knowledge. I wish I could lift that burden from my shoulders, but I call to you in vain across the centuries and the light-years that lie between us. On the book you are holding the words are plain to read. “AD MAIOREM DEI GLORIAM,” the message runs, but it is a message I can no longer believe. Would you still believe it if you could see what we have found?

We knew, of course, what the Phoenix Nebula was. Every year, in our galaxy alone, more than a hundred stars explode, blazing for a few hours or days with thousands of times their normal brilliance before they sink back into death and obscurity. Such are the ordinary novae – the commonplace disasters of the universe. I have rocorded the spectrograms and light curves of dozens, since I started working at the lunar observatory. But three or four times in every thousand years occurs something beside which even a nova pales into total insignificance.

arthur_c_clarke_starWhen a star becomes a supernova, it may for a little while outshine all the massed suns of the galaxy. The Chinese astronomers watched this happen in A.D. 1054, not knowing what it was they saw. Five centuries later, in 1572, a supernova blazed in Cassiopeia so brilliantly that it was visible in the daylight sky. There have been three more in the thousand years that have passed since then. Our mission was to visit the remnants of such a catastrophe, to reconstruct the events that led up to it, and, if possible, to learn its cause. We came slowly in through the concentric shells of gas that had been blasted out six thousand years before, yet were expanding still. They were immensely hot, radiating still with a fierce violet light, but far too tenuous to do us any damage. When the star had exploded, its outer layers had been driven upward with such speed that they had escaped completely from its gravitational field. Now they formed a hollow shell large enough to engulf a thousand solar systems, and at its center burned the tiny, fantastic object which the star had now become–a white dwarf, smaller than the Earth, yet weighing a million times as much. The glowing gas shells were all around us, banishing the normal night of interstellar space. We were flying into the center of a cosmic bomb that had detonated millennia ago and whose incandescent fragments were still hurtling apart. The immense scale of the explosion, and the fact that the debris already covered a volume of space many billions of miles across, robbed the scene of any visible movement. It would take decades before the unaided eye could detect any motion in these tortured wisps and eddies of gas, yet the sense of turbulent expansion was overwhelming. We had checked our primary drive hours before and were drifting slowly toward the fierce little star ahead. Once it had been a sun like our own, but it had squandered in a few hours the energy that should have kept it shining for a million years. Now it was a shrunken miser, hoarding its resources as if trying to make amends for its prodigal youth.

No one seriously expected to find planets. If there had been any before the explosion, they would have been boiled into puffs of vapor and their substance lost in the greater wreckage of the star itself. But we made the automatic search, as always when approaching an unknown sun, and presently we found a single small world circling the star at an immense distance. It must have been the Pluto of this vanished solar system, orbiting on the frontiers of the night. Too far from the central sun ever to have known life, its remoteness had saved it from the fate of all its lost companions.

The passing fires had seared its rocks and burned away the mantle of frozen gas that must have covered it in the days before the disaster. We landed, and we found the Vault.

Its builders had made sure that we should. The monolithic marker that stood above the entrance was now a fused stump, but even the first long-range photographs told us that here was the work of intelligence. A little later we detected the continent-wide pattern of radioactivity that had been buried in the rock. Even if the pylon above the Vault had been destroyed, this would have remained, an immovable and all but eternal beacon calling to the stars. Our ship fell toward this gigantic bull’s-eye like an arrow into its target.

The pylon must have been a mile high when it was built, but now it looked like a candle that had melted down into a puddle of wax. It took us a week to drill through the fused rock, since we did not have the proper tools for a task like this. We were astronomers, not archaeologists, but we could improvise. Our original program was forgotten: this lonely monument, reared at such labor at the greatest possible distance from the doomed sun, could have only one meaning. A civilization which knew it was about to die had made its last bid for immortality.

It will take us generations to examine all the treasures that were placed in the Vault. They had plenty of time to prepare, for their sun must have given its first warnings many years before the final detonation. Everything that they wished to preserve, all the fruits of their genius, they brought here to this distant world in the days before the end, hoping that some other race would find them and that they would not be utterly forgotten.

If only they had a little more time! They could travel freely enough between the planets of their own sun, but they had not yet learned to cross the interstellar gulfs, and the nearest solar system was a hundred light-years away. Even if they had not been so disturbingly human as their sculpture shows, we could not have helped admiring them and grieving for their fate. They left thousands of visual records and the machines for projecting them, together with elaborate pictorial instructions from which it will not be difficult to learn their written language. We have examined many of these records, and brought to life for the first time in six thousand years the warmth and beauty of a civilization which in many ways must have been superior to our own. Perhaps they only showed us the best, and one can hardly blame them. But their worlds were very lovely, and their cities were built with a grace that matches anything of ours. We have watched them at work and play, and listened to their musical speech sounding across the centuries. One scene is still before my eyes–a group of children on a beach of strange blue sand, playing in the waves as children play on Earth. And sinking into the sea, still warm and friendly and life-giving, is the sun that will soon turn traitor and obliterate all this innocent happiness.

Perhaps if we had not been so far from home and so vulnerable to loneliness, we should not have been so deeply moved. Many of us had seen the ruins of ancient civilizations on other worlds, but they had never affected us so profoundly.

This tragedy was unique. It was one thing for a race to fail and die, as nations and cultures have done on Earth. But to be destroyed so completely in the full flower of its achievement, leaving no survivors – how could that be reconciled with the mercy of God?

My colleagues have asked me that, and I have given what answers I can. Perhaps you could have done better, Father Loyola, but I have found nothing in the Exercitia spiritualia that helps me here. They were not an evil people: I do not know what gods they worshiped, if indeed they worshiped any. But I have looked back at them across the centuries, and have watched while the loveliness they used their last strength to preserve was brought forth again into the light of their shrunken sun.

I know the answers that my colleagues will give when they get back to Earth. They will say that the universe has no purpose and no plan, that since a hundred suns explode every year in our galaxy, at this very moment some race is dying in the depths of space. Whether that race has done good or evil during its lifetime will make no difference in the end: there is no divine justice, for there is no God. Yet, of course, what we have seen proves nothing of the sort. Anyone who argues thus is being swayed by emotion, not logic. God has no need to justify His actions to man. He who built the universe can destroy it when He chooses. It is arrogance – it is perilously near blasphemy for us to say what He may or may not do.

This I could have accepted, hard though it is to look upon whole worlds and peoples thrown into the furnace. But there comes a point when even the deepest faith must falter, and now, as I look at my calculations, I know I have reached that point at last.

We could not tell, before we reached the nebula, how long ago the explosion took place. Now, from the astronomical evidence and the record in the rocks of that one surviving planet, I have been able to date it very exactly. I know in what year the light of this colossal conflagration reached Earth. I know how brilliantly the supernova whose corpse now dwindles behind our speeding ship once shone in terrestrial skies. I know how it must have blazed low in the East before sunrise, like a beacon in that Oriental dawn. There can be no reasonable doubt: the ancient mystery is solved at last. Yet O God, there were so many stars you could have used.

What was the need to give these people to the fire, that the symbol of their passing might shine above Bethlehem?


தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: விஞ்ஞானப் புனைவுகள்

ஹாரி பாட்டர் பாத்திரங்களின் பள்ளி அணிகள்

by

harry_potter(மீள்பதிவு)

ஹாரி பாட்டர் படிக்கும் பள்ளியில் மாணவர்கள் சேரும்போது அவர்கள் நான்கு அணிகளாகப் (Houses) பிரிக்கப்படுகிறார்கள். உதாரணமாக ஹாரி சேருவது க்ரிஃபிண்டார் அணியில். ஹாரியின் எதிரியான மால்ஃபாய் சேருவது ஸ்லிதரின் அணியில். எல்லா ஆங்கிலேய மந்திரவாதிகளும் ஹாக்வார்ட்ஸுக்குத்தான் சென்றிருப்பார்கள் என்றுதான் கருத வேண்டும். கதையின் பதின்மப் பருவத்தைத் தாண்டியவர்களாக வருபவர்களின் அணிகள் என்னவாக இருந்திருக்கும், ஏன் அப்படி யூகிக்கிறேன் என்று கொஞ்சம் வெட்டி யோசனை.

There are four houses in Hogwarts:

Gryffyndor – Bravery is the dominant trait
Ravenclaw – Intelligence
Hufflepuff – Loyalty
Slytherin – Ambition.

Hagrid – Hufflepuff
Lockhart – Ravenclaw. Slytherin is also a possibility.
Quirrel – Hufflepuff. Ravenclaw is also a possibility
Moody – Gryffindor
Umbridge – Slytherin. Ravenclaw is also a possibility
Fudge – Hufflepuff
Shacklebolt – Gryffindor
Ludo Bagman -Hufflepuff
Crouch Sr. – Ravenclaw
Crouch Jr. – Slytherin or Ravenclaw
Scrimgeour – Ravenclaw
Stan Shunpike – Hufflepuff
Madam Pomfrey – Ravenclaw
Trelawney – Hufflepuff
Tonks – Gryffindor or Hufflepuff
Rita Skeeter – Ravenclaw or Slytherin
Ollivander – Ravenclaw


தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: உலக புனைவுகள்

காதரின் மான்ஸ்ஃபீல்ட் எழுதிய “A Cup of Tea” – பிடித்த சிறுகதை

by

katherine_mansfieldகு.ப.ரா. பேரைக் கூட கேட்டிராத வயதில் இந்த சிறுகதையை முதன்முதலாகப் படித்தேன். மிகவும் பிடித்திருந்த சிறுகதை. இவர் எழுதிய வேறு புத்தகம் கிடைக்குமா என்று தேடினேன். கிராம நூலகங்களில் ஆங்கிலப் புத்தத்தைப் பார்ப்பதே அரிது. அப்போதெல்லாம் நூலகங்களை விட்டால் வேறு கதியும் கிடையாது. மான்ஸ்ஃபீல்ட் என்ற பேரே மறந்துவிட்டது.

பின்னாளில் கு.ப.ரா. மற்றும் தி.ஜா. நுட்பமான உணர்வுகளை எடுத்துக் காட்டும் சிறுகதைகளைப் படிக்கும்போதெல்லாம் இதுவும் நினைவு வரும். ஆனால் கதைதான் நினைவிருந்ததே தவிர தலைப்போ எழுத்தாளர் பேரோ நினைவில் இல்லை.

மனித மனம் விசித்திரமானது. நான்கு நாள் முன் அந்தத் தொகுப்பைப் படிப்பது போல கனவு கண்டேன். கதையின் தலைப்பு, எழுதியவர் பேர் எல்லாம் தெளிவாக இருந்தது. எழுந்த பிறகும் காதரின் மான்ஸ்ஃபீல்ட் எழுதிய “A Cup of Tea” என்பது மறக்கவில்லை. மூளையின் எந்த மடிப்பில் எங்கே இந்தத் தகவல் இருந்ததோ!

இணைய உலகத்தில் இத்தனை தகவல் போதாதா? கதையைத் தேடிக் கண்டுபிடித்துப் படித்தேன். இத்தனை வருஷங்களுக்கு அப்புறமும் கதையின் வீரியம் என்னைப் பொறுத்த வரையில் அப்படியேதான் இருந்தது. இணையத்தில் பல கதைகள் கிடைக்கின்றன. இனிமேல்தான் படித்துப் பார்க்க வேண்டும்.

கு.ப.ரா., தி.ஜா. போன்றவர்களுக்கு இணையாக ஒரு கதை எழுதுவது ஒரு சாதனை. நீங்களும் படித்துப் பாருங்கள்!


A Cup of Tea By Katherine Mansfield

Rosemary Fell was not exactly beautiful. No, you couldn’t have called her beautiful. Pretty? Well, if you took her to pieces… But why be so cruel as to take anyone to pieces? She was young, brilliant, extremely modem, exquisitely well dressed, amazingly well read in the newest of the new books, and her parties were the most delicious mixture of the really important people and… artists – quaint creatures, discoveries of hers, some of them too terrifying for words, but others quite presentable and amusing.

Rosemary had been married two years. She had a duck of a boy. No, not Peter – Michael. And her husband absolutely adored her. They were rich, really rich, not just comfortably well off, which is odious and stuffy and sounds like one’s grandparents. But if Rosemary wanted to shop she would go to Paris as you and I would go to Bond Street . If she wanted to buy flowers, the car pulled up at that perfect shop in Regent Street, and Rosemary inside the shop just gazed in her dazzled, rather exotic way, and said: “I want those and those and those. Give me four bunches of those. And that jar of roses. Yes, I’ll have all the roses in the jar. No, no lilac. I hate lilac. It’s got no shape.” The attendant bowed and put the lilac out of sight, as though this was only too true; lilac was dreadfully shapeless. “Give me those stumpy little tulips. Those red and white ones.” And she was followed to the car by a thin shop-girl staggering under an immense white paper armful that looked like a baby in long clothes….

One winter afternoon she had been buying something in a little antique shop in Curzon Street . It was a shop she liked. For one thing, one usually had it to oneself. And then the man who kept it was ridiculously fond of serving her. He beamed whenever she came in. He clasped his hands; he was so gratified he could scarcely speak. Flattery, of course. All the same, there was something…

“You see, madam,” he would explain in his low respectful tones, “I love my things. I would rather not part with them than sell them to someone who does not appreciate them, who has not that fine feeling which is so rare…” And, breathing deeply, he unrolled a tiny square of blue velvet and pressed it on the glass counter with his pale finger-tips.

To-day it was a little box. He had been keeping it for her. He had shown it to nobody as yet. An exquisite little enamel box with a glaze so fine it looked as though it had been baked in cream. On the lid a minute creature stood under a flowery tree, and a more minute creature still had her arms round his neck. Her hat, really no bigger than a geranium petal, hung from a branch; it had green ribbons. And there was a pink cloud like a watchful cherub floating above their heads. Rosemary took her hands out of her long gloves. She always took off her gloves to examine such things. Yes, she liked it very much. She loved it; it was a great duck. She must have it. And, turning the creamy box, opening and shutting it, she couldn’t help noticing how charming her hands were against the blue velvet. The shopman, in some dim cavern of his mind, may have dared to think so too. For he took a pencil, leant over the counter, and his pale, bloodless fingers crept timidly towards those rosy, flashing ones, as he murmured gently: “If I may venture to point out to madam, the flowers on the little lady’s bodice.”

“Charming!” Rosemary admired the flowers. But what was the price? For a moment the shopman did not seem to hear. Then a murmur reached her. “Twenty-eight guineas, madam.”

“Twenty-eight guineas.” Rosemary gave no sign. She laid the little box down; she buttoned her gloves again. Twenty-eight guineas. Even if one is rich… She looked vague. She stared at a plump tea-kettle like a plump hen above the shopman’s head, and her voice was dreamy as she answered: “Well, keep it for me – will you? I’ll…”

But the shopman had already bowed as though keeping it for her was all any human being could ask. He would be willing, of course, to keep it for her for ever.

The discreet door shut with a click. She was outside on the step, gazing at the winter afternoon. Rain was falling, and with the rain it seemed the dark came too, spinning down like ashes. There was a cold bitter taste in the air, and the new-lighted lamps looked sad. Sad were the lights in the houses opposite. Dimly they burned as if regretting something. And people hurried by, hidden under their hateful umbrellas. Rosemary felt a strange pang. She pressed her muff against her breast; she wished she had the little box, too, to cling to. Of course the car was there. She’d only to cross the pavement. But still she waited. There are moments, horrible moments in life, when one emerges from shelter and looks out, and it’s awful. One oughtn’t to give way to them. One ought to go home and have an extra-special tea. But at the very instant of thinking that, a young girl, thin, dark, shadowy – where had she come from? – was standing at Rosemary’s elbow and a voice like a sigh, almost like a sob, breathed: “Madam, may I speak to you a moment?”

“Speak to me?” Rosemary turned. She saw a little battered creature with enormous eyes, someone quite young, no older than herself, who clutched at her coat-collar with reddened hands, and shivered as though she had just come out of the water.

“M-madam, stammered the voice. Would you let me have the price of a cup of tea?”

“A cup of tea?” There was something simple, sincere in that voice; it wasn’t in the least the voice of a beggar. “Then have you no money at all?” asked Rosemary.

“None, madam,” came the answer.

“How extraordinary!” Rosemary peered through the dusk and the girl gazed back at her. How more than extraordinary! And suddenly it seemed to Rosemary such an adventure. It was like something out of a novel by Dostoevsky, this meeting in the dusk. Supposing she took the girl home? Supposing she did do one of those things she was always reading about or seeing on the stage, what would happen? It would be thrilling. And she heard herself saying afterwards to the amazement of her friends: “I simply took her home with me,” as she stepped forward and said to that dim person beside her: “Come home to tea with me.”

The girl drew back startled. She even stopped shivering for a moment. Rosemary put out a hand and touched her arm. “I mean it,” she said, smiling. And she felt how simple and kind her smile was. “Why won’t you? Do. Come home with me now in my car and have tea.”

“You – you don’t mean it, madam,” said the girl, and there was pain in her voice.

“But I do,” cried Rosemary. “I want you to. To please me. Come along.”

The girl put her fingers to her lips and her eyes devoured Rosemary. “You’re – you’re not taking me to the police station?” she stammered.

“The police station!” Rosemary laughed out. “Why should I be so cruel? No, I only want to make you warm and to hear – anything you care to tell me.”

Hungry people are easily led. The footman held the door of the car open, and a moment later they were skimming through the dusk.

“There!” said Rosemary. She had a feeling of triumph as she slipped her hand through the velvet strap. She could have said, “Now I’ve got you,” as she gazed at the little captive she had netted. But of course she meant it kindly. Oh, more than kindly. She was going to prove to this girl that – wonderful things did happen in life, that – fairy godmothers were real, that – rich people had hearts, and that women were sisters. She turned impulsively, saying’. “Don’t be frightened. After all, why shouldn’t you come back with me? We’re both women. If I’m the more fortunate, you ought to expect…”

But happily at that moment, for she didn’t know how the sentence was going to end, the car stopped. The bell was rung, the door opened, and with a charming, protecting, almost embracing movement, Rosemary drew the other into the hall. Warmth, softness, light, a sweet scent, all those things so familiar to her she never even thought about them, she watched that other receive. It was fascinating. She was like the rich little girl in her nursery with all the cupboards to open, all the boxes to unpack.

“Come, come upstairs,” said Rosemary, longing to begin to be generous. “Come up to my room.” And, besides, she wanted to spare this poor little thing from being stared at by the servants; she decided as they mounted the stairs she would not even ring to Jeanne, but take off her things by herself. The great things were to be natural!

And “There!” cried Rosemary again, as they reached her beautiful big bedroom with the curtains drawn, the fire leaping on her wonderful lacquer furniture, her gold cushions and the primrose and blue rugs.

The girl stood just inside the door; she seemed dazed. But Rosemary didn’t mind that.

“Come and sit down,” she cried, dragging her big chair up to the fire, “m this comfy chair. Come and get warm. You look so dreadfully cold.”

“I daren’t, madam,” said the girl, and she edged backwards.

“Oh, please,” – Rosemary ran forward – “you mustn’t be frightened, you mustn’t, really. Sit down, when I’ve taken off my things we shall go into the next room and have tea and be cozy. Why are you afraid?” And gently she half pushed the thin figure into its deep cradle. .

But there was no answer. The girl stayed just as she had been put, with her hands by her sides and her mouth slightly open. To be quite sincere, she looked rather stupid. But Rosemary wouldn’t acknowledge it. She leant over her, saying:

“Won’t you take off your hat? Your pretty hair is all wet. And one is so much more comfortable without a hat, isn’t one?”

There was a whisper that sounded like “Very good, madam,” and the crushed hat was taken off.

“And let me help you off with your coat, too,” said Rosemary.

The girl stood up. But she held on to the chair with one hand and let Rosemary pull. It was quite an effort. The other scarcely helped her at all. She seemed to stagger like a child, and the thought came and went through Rosemary’s mind, that if people wanted helping they must respond a little, just a little, otherwise it became very difficult indeed. And what was she to do with the coat now? She left it on the floor, and the hat too. She was just going to take a cigarette off the mantelpiece when the girl said quickly, but so lightly and strangely: “I’m very sorry, madam, but I’m going to faint. I shall go off, madam, if I don’t have something.”

“Good heavens, how thoughtless I am!” Rosemary rushed to the bell.

“Tea! Tea at once! And some brandy immediately!”

The maid was gone again, but the girl almost cried out: “No, I don’t want no brandy.* I never drink brandy. It’s a cup of tea I want, madam.” And she burst into tears.

It was a terrible and fascinating moment. Rosemary knelt beside her chair.

“Don’t cry, poor little thing,” she said. “Don’t cry.” And she gave the other her lace handkerchief. She really was touched beyond words. She put her arm round those thin, bird-like shoulders.

Now at last the other forgot to be shy, forgot everything except that they were both women, and gasped out: “I can’t go on no longer like this. I can’t bear it. I can’t bear it. I shall do away with myself. I can’t bear no more.”

“You shan’t have to. I’ll look after you. Don’t cry any more. Don’t you see what a good thing it was that you met me? We’ll have tea and you’ll tell me everything. And I shall arrange something. I promise. Do stop crying. It’s so exhausting. Please!”

The other did stop just in time for Rosemary to get up before the tea came. She had the table placed between them. She plied the poor little creature with everything, all the sandwiches, all the bread and butter, and every time her cup was empty she filled it with tea, cream and sugar. People always said sugar was so nourishing. As for herself she didn’t eat; she smoked and looked away tactfully so that the other should not be shy.

And really the effect of that slight meal was marvelous. When the tea-table was carried away a new being, a light, frail creature with tangled hair, dark lips, deep, lighted eyes, lay back in the big chair in a kind of sweet languor, looking at the blaze. Rosemary lit a fresh cigarette; it was time to begin.

“And when did you have your last meal?” she asked softly.

But at that moment the door-handle turned.

“Rosemary, may I come in?” It was Philip.

“Of course.”

He came in. “Oh, I’m so sorry,” he said, and stopped and stared.

“It’s quite all right,” said Rosemary, smiling. “This is my friend, Miss _”

“Smith, madam,” said the languid figure, who was strangely still and unafraid.

“Smith,” said Rosemary. “We are going to have a little talk.”

“Oh yes,” said Philip. “Quite,” and his eye caught sight of the coat and hat on the floor. He came over to the fire and turned his back to it. “It’s a beastly afternoon,” he said curiously, still looking at that listless figure, looking at its hands and boots, and then at Rosemary again.

“Yes, isn’t it?” said Rosemary enthusiastically. “Vile.”

Philip smiled his charming smile. “As a matter of fact,” said he, “I wanted you to come into the library for a moment. Would you? Will Miss Smith excuse us?”

The big eyes were raised to him, but Rosemary answered for her: “Of course she will.” And they went out of the room together.

“I say,” said Philip, when they were alone. “Explain. Who is she? What does it all mean?”

Rosemary, laughing, leaned against the door and said: “I picked her up in Curzon Street . Really. She’s a real pick-up. She asked me for the price of a cup of tea, and I brought her home with me. ”

“But what on earth are you going to do with her?” cried Philip.

“Be nice to her,” said Rosemary quickly. “Be frightfully nice to her. Look after her. I don’t know how. We haven’t talked yet. But show her – treat her – make her feel -”

“My darling girl,” said Philip, “you’re quite mad, you know. It simply can’t be done.”

“I knew you’d say that,” retorted Rosemary. Why not? I want to. Isn’t that a reason? And besides, one’s always reading about these things. I decided -”

“But,” said Philip slowly, and he cut the end of a cigar, “she’s so astonishingly pretty.”

“Pretty?” Rosemary was so surprised that she blushed. “Do you think so? I – I hadn’t thought about it.”

“Good Lord!” Philip struck a match. “She’s absolutely lovely. Look again, my child. I was bowled over when I came into your room just now. However… I think you’re making a ghastly mistake. Sorry, darling, if I’m crude and all that. But let me know if Miss Smith is going to dine with us in time for me to look up The Milliner’s Gazette.”

“You absurd creature!” said Rosemary, and she went out of the library, but not back to her bedroom. She went to her writing-room and sat down at her desk. Pretty! Absolutely lovely! Bowled over! Her heart beat like a heavy bell. Pretty! Lovely! She drew her check-book towards her. But no, checks would be no use, of course. She opened a drawer and took out five pound notes, looked at them, put two back, and holding the three squeezed in her hand, she went back to her bedroom.

Half an hour later Philip was still in the library, when Rosemary came in.

“I only wanted to tell you,” said she, and she leaned against the door again and looked at him with her dazzled exotic gaze, “Miss Smith won’t dine with us to-night.”

Philip put down the paper. “Oh, what’s happened? Previous engagement?”

Rosemary came over and sat down on his knee. “She insisted on going,” said she, “so I gave the poor little thing a present of money. I couldn’t keep her against her will, could I?” she added softly.

Rosemary had just done her hair, darkened her eyes a little and put on her pearls. She put up her hands and touched Philip’s cheeks.

“Do you like me?” said she, and her tone, sweet, husky, troubled him.

“I like you awfully,” he said, and he held her tighter. “Kiss me.”

There was a pause.

Then Rosemary said dreamily: “I saw a fascinating little box to-day. It cost twenty-eight guineas. May I have it?”

Philip jumped her on his knee. “You may, little wasteful one,” said he.

But that was not really what Rosemary wanted to say.

“Philip,” she whispered, and she pressed his head against her bosom, “am I pretty?”

(முழு) மஹாபாரதம் தமிழில்

by

mahabharathamஎனக்கு மகாபாரதம் அறிமுகமானது எனது பாட்டி மற்றும் அம்மா மூலமாகத்தான். அது ஒரு குழந்தைக்கேற்ப எளிமையாக்கப்பட்ட கதை. பதின்ம வயதில் ராஜாஜியின் சுருக்கத்தைப் படிக்கும்போதுதான் பிரமித்துப் போனேன். அப்புறம் வில்லிபாரதத்தைப் படித்தேன். அதில் இருந்த சின்னச் சின்ன மாற்றங்கள் தெரிந்தது. மூலத்தைப் படிக்க வேண்டும் என்று ஆர்வம் கிளம்பியது, ஆனால் சமஸ்கிருதம் தெரியாது. அங்கும் இங்குமாகப் பல பிரதி பேதங்களைப் படித்தேன். மனம் நிறைவு அடையவே இல்லை.

arul_selvap_perarasanகிசாரி மோகன் கங்குலி ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்ததுதான் மூலத்துக்கு மிகவும் நெருக்கமானது என்று கேள்விப்பட்டேன். இப்போது அருள் செல்வப் பேரரசன் என்பவர் இதை தமிழில் மொழிபெயர்த்து வருகிறார். இது வரை ஆதி பர்வத்தில் நூற்றி சொச்சம் அத்தியாயங்களை மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். அவருக்கு ஒரு ஜே!

கங்குலின் மொழிபெயர்ப்பு இணையத்தில் கிடைக்கிறது ஆனால் படிக்க கை கூடி வரவில்லை. பிரச்சினை என்னவென்றால் அது எடிட் செய்யப்படாத ஒரு படைப்பு போல இருப்பதுதான். எக்கச்சக்க கூறியது கூறல், பிராமணர்களை வலிந்து புகழ்தல் எல்லாம் நிரடுகின்றன. இருந்தாலும் ஒரு நாள் படிக்க வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தேன். எனக்கு எப்போதுமே தமிழில் படிப்பது ஆங்கிலத்தில் படிப்பதை விட ஒரு மடங்கு சுலபம். எனவே தனிப்பட்ட முறையிலும் அவருக்கு நன்றி!


தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தொன்மங்கள்

அ. முத்துலிங்கத்தின் “மட்டுப்படுத்தப்பட்ட வினைச்சொற்கள்” – பிடித்த சிறுகதை

by

a_muthulingamஇதில் என்னைக் கவர்வது அவரது craft. என்ன கச்சிதமான, நேர்த்தியான சிறுகதை! எத்தனை முறை படித்தாலும் ஒரு உற்சாகம் வருகிறது. கதை கிதை என்று ஒரு மண்ணும் கிடையாது. “அண்ணலும் நோக்கினான் அவளும் நோக்கினாள்” என்று ஒரு வரியை இப்படியும் எழுதலாம். ஆனால் இவ்வளவு நேர்த்தியாக எழுதவேண்டுமே! இப்படி ஒரு கச்சிதமான சிறுகதையாவது எழுதினால் என் ஜன்மம் சாபல்யம் அடையும்.

அழியாச்சுடர்கள் தளத்தில் ராம் பதித்திருக்கிறார். அவருக்கு நன்றி!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: முத்துலிங்கம் பக்கம், சிறுகதைகள்

பீச்சில் படிக்க ஏற்ற நூறு புத்தகங்கள்

by

NPRஇன்னொரு என்பிஆர் பட்டியல். பீச்சில் படிக்க ஏற்றவை என்றால் சுவாரசியம் நிறைந்த, நம்மை புத்தகத்தில் மூழ்கடிக்க செய்யக் கூடிய, அதே நேரத்தில் ரொம்பவும் யோசிக்க வைக்காத புத்தகங்கள் என்று பொருள் கொள்ளலாமா?

வழக்கம் போல வசதிக்காக டாப் 10 கீழே:

  1. The Harry Potter series by J.K. Rowling
  2. To Kill a Mockingbird by Harper Lee
  3. The Kite Runner by Khaled Hosseini
  4. Bridget Jones’s Diary by Helen Fielding
  5. Pride and Prejudice by Jane Austen
  6. Divine Secrets of the Ya-Ya Sisterhood by Rebecca Wells
  7. The Great Gatsby by F. Scott Fitzgerald
  8. The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy by Douglas Adams
  9. Fried Green Tomatoes at the Whistle Stop Cafe by Fannie Flagg
  10. The Poisonwood Bible by Barbara Kingsolver

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: பரிந்துரைகள்

கணேஷ்-வசந்த் கதை – விபரீதக் கோட்பாடு

by

ganesh-vasanthஇன்னுமொரு எழுபதுகளின் கணேஷ்-வசந்த் கதை. (1976) ஏதோ மாத நாவலாக வந்தது (மாலைமதி?) என்று நினைவு.

sujathaவழக்கம் போல வசந்த் சைட் அடிக்கக் கூடிய பெண்ணான தருணா; தான் சாமியை மணக்க விரும்புவதாகவும், ஆனால் சாமிக்கு முதல் மனைவி ப்ரதிமா என்று ஒருத்தி இருப்பதாகவும், அவள் வேறொருவனோடு ஓடிவிட்டதாகவும், அவளைக் கண்டுபிடித்து விவாகரத்து பெற்றுத் தர வேண்டும் என்றும் கேஸ் கொண்டு வருகிறாள். சாமியின் சித்தப்பா ஆன்மிகம், மந்திரம் தந்திரம் என்று இருப்பவர். அவரைச் சார்ந்துதான் சாமியின் வாழ்க்கை. வழக்கம் போல புத்திசாலித்தனமாக கணேஷ் பிரதிமாவைக் கண்டுபிடித்து அவளைச் சந்திக்க செல்லும்போது ப்ரதிமா கொல்லப்படுகிறாள். பின்னால் இருக்கும் விபரீதக் கோட்பாடு என்ன என்பதுதான் கதை.

vibareethak kotpaaduபிரமாதமான த்ரில்லர் என்று இல்லாவிட்டாலும் இன்றும் படிக்கக் கூடிய கதை. விறுவிறுப்பாகச் செல்லும் கதை. இதைப் போல நல்ல டைம் பாஸ் த்ரில்லர்களை இன்றும் யாரும் எழுதுவதில்லை என்பது தமிழில் எனக்குப் பெரிய குறையாகத்தான் தெரிகிறது.

அந்தக் காலத்தில் படிக்கும்போது மிகவும் த்ரில்லிங் ஆக இருந்தது. பதின்ம வயதினரைக் கவரும் விதத்தில் கொஞ்சம் செக்ஸ், கொஞ்சம் மர்மம் என்று கலந்து கட்டி அடித்திருந்தார். என் நண்பர் கூட்டம் சுஜாதாவின் பெரிய விசிறிகளாக மாற இதுவும் ஒரு காரணம்.

கணேஷ்-வசந்த் ரசிகர்கள் கட்டாயம் படிக்க வேண்டும்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கணேஷ்-வசந்த் பக்கம்

%d bloggers like this: