Skip to content

ஒரு சிறுகதை

by

கௌரி கிருபானந்தன் அனுப்பிய சிறுகதை. சுமார் இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன் வெளிவந்ததாம். வட்டார மொழியை கௌரி ரசித்திருக்கிறார். என் கண்ணில் சுமார்தான், ஆனால் கோர்வையாக செல்கிறது.

அம்மா என்று ஒரு புருசன்

பிரசன்னா

செல்வராசு சரஸ்வதியின் வீட்டு வாசலில் வந்து நின்றான். ஒரு நிமிஷம் தயங்கிவிட்டு, கதவைத் தட்டினான்.
“யாரது?” கேட்டபடி வந்து கதவைத் திறந்த சரஸ்வதி ஒரு வினாடி திகைத்துப் போனாள்.
“நீங்களா?”
“எங்கப்பனைக் கூப்பிடு.”
“அவரு… வந்து…”
“உங்கிட்ட நான் கதை கேக்க வரலை. உள்ள போய் அனுப்பு.”
அவள் உள்ளே போன கொஞ்ச நேரத்தில் காத்தமுத்து மருண்டபடி கூசிப்போய் வந்து நின்றார்.
அவன் கேட்டான். “சௌக்கியமா இருக்கியாப்பா?”
“ஏன்டா அப்படி கேக்கறே?” என்றார் மெதுவாக.
செல்வராசு அவரைப் பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு தோப்புப் பக்கம் நடந்தான்.
“வா, சொல்றேன். நீ வீட்டு பக்கம் வந்து ஒரு வாரமாவுது, அதான் சௌக்கியமான்னுக் கேட்டேன். மோதலெல்லாம் பொஞ்சாதி புள்ளைக் குட்டிங்க நெனைப்பிருந்து ராத்திரியாவது ஆத்துப் பக்கம் வந்துடுவே. இப்ப, புது தினுசா அதுகூட வர்றதில்லை. நீ செய்யறது உனக்கே நல்லாருக்கா?”
காத்தமுத்து தலை குனிந்தபடி இருந்தார்.
“ஊர் முழுக்க ரொம்ப அசிங்கமா பேசிக்கிறாங்க, உன்னைப் பத்தியும், நீ வச்கிக்கிட்டிறிக்கியே சரஸ்வதி, அவளைப் பத்தியும்தான். அவனவன் குரல்வளையைப் புடிச்சு கடிச்சு துப்பலாம்னு தோணுது. ஆனா அவனுங்க சொல்றதெல்லாம் உண்மையா இருக்கே?”
“வந்து.. அப்படியெல்லாம் எதுவுமில்லை செல்வராசு.”
“என்ன இல்லை. நான் என்ன காதுல பூ வெச்சவனா? கல்யாணமாகி தாலியறுத்த ஒரு பொண்ணுகூட, ராத்திரியும், பகலுமா ஒரு வாரமா வீட்டுப் பக்கம் கூட வராம தங்கினா என்ன அர்த்தம்? எனக்கு வயசு இருபத்தஞ்சு. உனக்கு நாப்பதைஞ்சுக்கு மேல். இந்த வயசுல நா தப்பு பண்ணி, குடிச்சு கலாட்டா பண்ணி, கண்டவளோட சுத்தி… நீ… நீ என்னைக் கண்டிக்கணும். இங்க என்னடான்னா, நான் உன்னை கண்டிக்க வேண்டியாயிருக்கு. எல்லாம் என் தலைவிதி.”
“எல்லாம் என் தலைவிதியும்தான். இல்லாட்டி போனா, இப்படிக் குத்துயிரும் குலையுயிருமா வார்த்தையால அடிச்சு துவைச்சுப் போடற ஒரு பொஞ்சாதி எனக்கு கிடைப்பாளா?”
“வாய்ச்சுப் போச்சு. வாழ்ந்துதான் ஆகணும். நான் உனக்கு வக்காலத்து வாங்கி அங்க அம்மா கிட்ட பேசிட்டு வாரேன். என்ன இருந்தாலும் பெண்டாட்டின்னு எங்கம்மா இருக்கிற வரை, நீ இப்படியெல்லாம் தறிகெட்டு நடக்கிறது நல்லால்லை. ஆமா, சொல்லிட்டேன்.”
“செல்வராசு, என்னோட வேதனை உனக்குப் புரியலை. வீட்டுக்கு வந்தா எனக்கு நிம்மதி இல்ல. நான் போற வழி தப்புதான். ஆனாலும், அதுல கொஞ்சம் நிம்மதியும், சந்தோஷமும் இருக்கறதால், மனசு துணிஞ்சுட்டது. இதுவரைக்கும் உங்கம்மா எனக்கு பெண்டாட்டியா இருந்ததில்லை. இந்த முப்பது வருஷமா எனக்கு அவ புருஷனாத்தான் இருந்திருக்கிறா. அதெல்லாம் உனக்குத் தெரியல.” காத்தமுத்து பெருமூச்சு விட்டார்.
“அதெல்லாம் நீ என்னதான் சொன்னாலும், இப்ப நீ நடந்துக்கற வழிமுறை சரியில்லை. இதெயெல்லாம் விட்டுடு. ராத்திரி மரியாதையா, ஒழுங்கா வீட்டுக்கு வந்து சேரு. ராத்திரி நீ வரலை, அறுவாளோட நான் சரஸ்வதி வீட்டுக்கு வர வேண்டியிருக்கும். என்னை வீணா ஒரு கொலையை செய்ய வைக்காதே. ஆமா, சொல்லிட்டேன்.”
காத்த முத்து விக்கித்துப் போய் நிற்க செல்வராசு விடுவிடுவென்று வெளியேறி நடந்தான்.
செல்வராசுக்கு நினைவு தெரிந்த நாளிலிருந்தே அவனுடைய அம்மா தாயம்மா மென்மையாகப் பேசியோ, கணவருடன் சந்தோஷமாகச் சிரித்தோ யாரும் பார்த்ததேயில்லை. வீட்டில் எப்போதும் காத்தமுத்துவுடன் சண்டைதான். சாட்டையடி வார்த்தைகள்தான்.
அப்பாவை விட அம்மா வசதி படைத்தவள், ஆனாலும் தூரத்து சொந்தம் விட்டுப் போகக் கூடாதென்று தாத்தா… அம்மாவின் அப்பா வரதட்சணை என்ற பெயரில் பணத்தாசை காட்டி அப்பாவுக்கு கட்டி வைத்தார். அவளுடைய விருப்பமில்லாமலேயே நடந்து விட்ட இந்த கல்யாணத்தில் அம்மாவுக்கு ஏகப்பட்ட வெறுப்பு.
பணப்பிரச்சனை என்று வரும்போது, அம்மாவின் கையை எதிர்பார்க்க வேண்டிய நிர்பந்தம் அப்பாவுக்கு ஏற்பட்டது. அம்மாவுக்கு மகா ஆனந்தத்தையும், அப்பாவுக்குத் தீராத வேதனையையும் ஏற்படுத்திய நாட்கள் அவை. பணம் தரும் முன், இருபத்து நாலு மணிநேரமாவது வசதியில்லாத இடத்தில் வாழ்க்கைப்பட்டு சீரழிந்து போனதைப்பற்றி ஒப்பாரி வைப்பாள். அதே நினைப்பாய், அப்பாவைச் சிந்திக்க விடாமல் சுழற்றி சுழற்றி அடித்தாள். அடிபட்டு, ரணம் பட்டு, ஊமையாய் குடும்பம் என்கிற பந்தத்துக்குள் அப்பா தவித்துத் தவித்து முப்பது வருஷம் ஓட்டினார்.
அம்மாவிடம் பணம் கேட்கக் கூடாது என்ற தீர்மானத்தில் நாலு கல் தொலைவிலிருந்த பஞ்சு ஆலைக்கு வேலைக்குப் போனார். ஆறு மாதங்களுக்கு முன், பஞ்சாலையில் போனஸ் பிரச்சனை வந்து தகராறு ஏற்பட்டது. கத்திக்குத்து விழுந்து இரண்டு பேர் இறந்தார்கள். பஞ்சாலையை இழுத்து மூடி விட்டார்கள்.
குடும்பம் வறுமையில் விழுந்தது. அம்மாவின் குரல் மட்டும் விழவேயில்லை. அது என்னவோ, ‘வாழ்க்கையில், இனி எனக்கு என் குரல் மட்டும்தான் துணை’ என்பது போல் அம்மா [பேசினாள். பேசினாள், பெசிக்கொண்டேயிருந்தாள்.
இடையே அப்பா தடம் மாறினார். பஞ்சாலையில் கத்திக்குத்து விழுந்து இறந்த ஆறுமுகத்தின் வீட்டுக்கு ஆறுதல் சொல்வதற்காக போன இடத்தில்தான் அப்பா சரஸ்வதியைப் பார்த்தார். செல்வராசும் அப்போது உடன் சென்றிருந்தான்.
சரஸ்வதி, ஆறுமுகத்தின் மனைவி. கல்யாணமாகி ஆறுமாதம் கூட ஆகியிருக்காது. இப்போது வேள்ளைப்புடவையைக் கட்டிக்கொண்டு விதவையாய் அவள் நின்றதை பார்க்க செல்வராசுக்கே கஷ்டமாய் இருந்தது.
அப்பாவுக்கு அதைவிட கஷ்டமாய் இருந்தது என்பது போகப் போக தெரிந்தது. அடிக்கடி ஆறுமுகத்தின் வீட்டுக்கு நடக்க ஆரம்பித்தார்.
ஊரார் வாய்க்குப் பூட்டா போடா முடியும்? நாலுபேர் சந்தித்தால் பிரதானமாய் இந்த பேச்சு வந்தது. செல்வராசு ஊரில் நடக்க கூசினான், ஊரார் பேசியது மனதை புண்ணாக்கியது. மத்தியானச் சாப்பாட்டுக்குப் போனபோது, தாயம்மா அந்த புண்ணைக் கிளறி, விசிறி விட்டாள்.
“ஆடி மாசத்துல விதைச்ச விதையும், அய்யாஞ்சுல பொறந்த புள்ளையும் ஆபத்துக்கு உதவும்பாங்க. நீயும் இருக்கியே, அப்பனை போல் புள்ளையும் தறுதலை.” தாயம்மா மெதுவாக ஆரம்பித்தாள்.
“கொஞ்சம் நிம்மதியா சோறு தின்ன விடும்மா.” செல்வராசு அலுத்துக்கொண்டான்.
மீன் கழுவிய தண்ணீரைத் தோட்டத்துக்குள் வீசிவிட்டு, புகையிலை சாறைத் துப்பிவிட்டு வந்தாள் தாயம்மா.
“வீட்டுல ஒரு வயசுப் பெண்ணை வச்சுகிட்டு, நான் அல்லாடறேன். இந்த மனுஷன் நடந்துக்கற நடையை தட்டிக்கேக்க ஊர்ல நாதியில்ல. கோடை மழை பெய்யாதா, குறும்பு ஆடு சாகாதா, துட்டுக்கு எட்டாடு தூக்கிக் கொடுக்க மாட்டானாங்கற மாதிரி அவளவள் அடுத்த வீட்டு ஆம்படயானுங்களுக்குக் காத்துக் கிடக்காளுக. ஒரு வாரமா அந்தாளு வூட்டுப் பக்கம் வரலை. இதையெல்லாம் பார்த்துக்கிட்டு நான் ஏன் உசுரோட இருக்கணும்?”
“முப்பது வருஷமா பேசிப் பேசி எங்கப்பனை நீ நிம்மதி இல்லாம பண்ணிட்டே. உன்னைக் கண்டா பின்னே ஏன் ஒடமாட்டாரு? உங்ககிட்டதான் சந்தோஷமாயில்லை. வேற யார்கிட்டயாவது இருந்துட்டுப் போகட்டுமே?”
“டேய் … டேய் .. சர்தான் போடா. குடப்பால் கறந்தாலும் அது கூரையைப் பிடுங்கிற மாடாகாதுடா. ஆயிரம் பேசினாலும் நான் வாக்கப்பட்டவ. முப்பது வருஷமா குப்பை கொட்டியிருக்கேன், இருக்கிறவகிட்ட சந்தோஷமா இல்லாத மனுஷன் இன்னொருத்திகிட்ட இருந்திட முடியுமா? வீடு, வாசல், குடும்பம் குட்டின்னு, எல்லாம் அமைஞ்ச பிறகும், ஒரு பொம்பளையை ஆண்டு அனுபவிச்ச பிறகும், இன்னொருத்தியைத் தேட ஒரு மனுஷனுக்கு எவ்வளவு ஈனத்தனம் வேண்டும்? இருக்கிற குடும்பத்துக்கு சம்பாதிச்சுப் போட்டு பிள்ளை குட்டியை கரையேத்தி நிலையா வேச்சுக்கத் தெரியலை. நான் கேக்கறேன், அறுக்கத் தெரியாதவனுக்கு எதுக்குடா இடுப்புல ஆயிரம் அருவாள்?”
“புருஷன்னு பார்க்காதம்மா நீ. தாலி கட்டியவனாச்சே, இத்தனை வருஷம் சேர்ந்திருந்து குடும்பம் நடத்தியவனாச்சேன்னு நெனைக்காதே. வெட்டு ஒண்ணு துண்டு ரெண்டாப் பேசிடு. வார்த்தையாலேயே மனசை நார் நாராக் கிழிச்சுப் போட்டுடு. அப்பத்தான் உனக்கு சந்தோஷம். யாரும் உன்கூடப் பேசி ஜெயிக்கக் கூடாதுங்கறது உன் கட்சி. சவுக்கால அடிக்கற மாதிரி வார்த்தையால விளாசறே. பணிஞ்சு போறதும், விட்டுக் கொடுத்து குடும்பம் நடத்தறதும் உனக்கு மறந்தே போச்சா? இப்பக்கூட ஒன்னும் கெட்டு போவலை. சண்டை போட மாட்டேன். அந்தாளை அனாவசியத்துக்கு திட்ட மாட்டேன்னு நீ சொல்லு. நான் நேரா போய் அந்தாளை இழுத்துக்கிட்டு வரேன். உன்னால் அது முடியுமா? எங்கப்பனை நச்சரிக்காம நிம்மதியா இருக்க விட முடியுமா?”
“என்னால் ஆகறதும், ஆகாததும் இருக்கட்டும். நீ கூப்பிட்டா அந்த மனுஷன் வந்துருவாருன்னு நினைக்கிறயே, அது உன்னால முடியுதா பாரு. என்னவோ எங்கிட்ட கோவமா எகிர்றியே? ஈர வெங்காயத்துக்கு இருபத்தெட்டு புரைங்கறது சரியாகத்தானிருக்கும் போலிருக்கு.”
*******
தெருமுனையிலேயே தங்கச்சியை பார்த்துவிட்டான் செல்வராசு.
“ஏ செவ்வந்தி, எங்க புள்ள போற?”
“அண்னோவ் , அப்பா வந்திருக்கு. அதான் கொழம்பு வைக்க காய்கறி வாங்க போறேன்.”
“ராத்திரி ஊர்ல அலையாத. சுருக்க வந்துடு.” வீட்டுக்கு நடந்த போது செல்வராசுக்குச் சந்தோஷமாய் இருந்தது. அவனுடைய பேச்சுக்கு மதிப்பு வைத்துத்தான் அப்பா வந்திருக்கிறார்.
வாசல் படியில் செருப்பைக் கழற்றும் போது டமாலென்று மண்சட்டி உடையும் சத்தம் கேட்டது. கூடவே தாயம்மாவின் குரல்.
“உங்காலை முறிச்சு அடுப்புல போட. யாரைக் கேட்டுய்யா நீ வீட்டுகுள்ளாற வந்த? உனக்காக எவளாவது இங்க ஏங்கிக் காத்துக்கிட்டு கெடக்காளான்னு கண்ணோட்டம் போட வந்தியா?”
“உஸ்.. கத்தாதே. ராத்த்ரி நேரத்திலே ஆர்பாட்டம் பண்ணாதே புள்ள. இப்பச் சோத்தைப் போடு. காலைல சண்டையை போடு.” காத்தமுத்துவின் குரல் பயந்து பயந்து ஒலிக்கிறது.
“ஏன்? இங்கென்ன புதுசா சோறு? ஆறுதல் சொல்லப் போறேன்னு ஆறுமுகம் வீட்டுக்குப் போய் அந்தப் பெண்ணோட அடிமடியில் கையை வச்சியே. அங்கெல்லாம் சோறு கிடையாதுன்னு சொல்லிட்டாங்களா?”
செல்வராசு திக்கென்று நிமிர்ந்தான். அவனுக்குக் கோபம் கோபமாய் வந்தது. எப்படியெல்லாம் கெஞ்சி, பயமுறுத்தி அப்பாவைக் கூட்டிக்கொண்டு வந்தால், அம்மா இந்த கலாட்டா செய்கிறாள்?
‘பழையதை எல்லாம் எதுக்கு கிளர்ற புள்ள?”
“உன்னால் நான் என்ன சுகத்தைய்யா அனுபவிச்சேன்? சொந்தம் சொந்தம்னு வசதியில்லாத இடத்தில என்னைக் கட்டிக் கொடுத்த எங்கப்பனைதான் செருப்பால விளாசணும். உன்னால என் வாழ்க்கையே பாழாப் போச்சு. கடனேன்னுதான் ரெண்டு புள்ளங்களையும் பெத்துப் போட்டேன். உனக்கு பதிலா வேறெவனுக்காவது முந்தானை விரித்திருந்தாலாவது நான் வசதியா, சந்தோஷமா, நிம்மதியா இருந்திருப்பேன். இதப் பாருய்யா, இப்ப சொல்றேன். மண்ணு உழுது கேட்டவனும் இல்லை. மணல உழுது வாழ்ந்தவனும் இல்லை. எனக்கு நீ துரோகம் பண்ண நினைச்சா ….”
“அம்மா!” அதற்கு மேல் கேட்கப் பொறுக்காமல், புயலாய் நுழைந்தான் செல்வராசு.
அவன் போட்ட கத்தலில் தாயம்மா வாயடைத்து நின்றாள். காத்தமுத்து விக்கித்துப் போய் நிற்க, எதுவும் பேசாமல் செல்வராசு அவரைத் தரதரவென்று இழுத்துக் கொண்டு வாசலுக்கு வந்து, திண்ணையில உட்கார வைத்துவிட்டு கதவை இறுக்கித் தாளிட்டான்.
“ச்செ செச்செ! நிம்மதி இல்லாம போச்சு இந்த வீட்டுல. அம்மாவா.. ராட்சசியா.. குரலா அது? முப்பது வருஷமா எப்படிப்பா இத தாங்கின, எப்படி தாக்கு பிடிச்சே?”
காத்தமுத்து மௌனமாய் வீதியைப் பார்த்துக் கொண்டு சுரத்திழந்து போய் உட்கார்ந்திருந்தார்.
திண்ணையில் உட்கார்ந்துகொண்டு அப்பாவைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன் திடுக்கிட்டான். கண்ணீர்க் கோடுகள் சரசரவென்று அவரது கண்களிலிருந்து இறங்கிக் கொண்டிருந்தன.
சட்டென்று அவரை நெருங்கிப் போய் உலுக்கினான். “என்னப்பா இது குழதையாட்டம்?”
காத்தமுத்து கண்களை துடைத்தபடி வேறு பக்கம் திருப்பிக் கொள்கிறார்.
“ஏம்ப்பா, நான் ஒண்ணு கேக்கறேன். அந்த சரஸ்வதி எப்படி?”
காத்தமுத்து திடுக்கிட்டார்.
“அதாவது, அவளாவது உன்னைச் சந்தோஷப்படுத்தராளா? அங்க இருந்தா கொஞ்சமாவது உனக்கு நிம்மதியா இருக்கா?” செல்வராசு ஆர்வமாய்க் கேட்டான்.
காத்தமுத்து எதுவும் பேசாமல் வீதியை பார்த்தபடி உட்கார்ந்திருந்தார்.
“நான் என்ன சொல்றேன்னா, நீ போ. தாராளமாய் போ. உனக்கு விருப்பமா இருந்தா, அந்த சரஸ்வதி உன்னை நிஜமாகவே சந்தோஷபடுத்தினா போ. ஆனா, ஊர் வாய்க்கு ஏன் அவலை போடறேன்னு கேக்கறேன். ஒரு தாலி கட்டிடேன். உன் பையன் நான் நின்னு கல்யாணத்தை நடத்தறேன். நெஜமாகவே உனக்கு அதுதான் சந்தோஷம்னா, இத்தனை வருஷமா எங்கம்மா கிட்ட நீ பட்ட சித்திரவதைக் கெல்லாம் பிராயச்சித்தமா நான் இதை செய்யறேன். ஏன்னா ‘உங்கப்பன் வச்சிக்கிட்டிருக்கவ இவதான்’னு அடுத்தவன் சொல்றதை விட ‘உன்னோட சித்தி போறாடா’ன்னு நாலு பேரு சொன்னா கௌரவமா இருக்கும் பாரு.”
காத்தமுத்து ரொம்ப நேரம் சிலையாய்ச் சமைந்து உட்கார்ந்திருந்தார். அப்புறம் மெல்ல எழுந்து எதுவும் பேசாமல் சரஸ்வதியின் வீட்டை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினார்.
கதவு மறைவிலிருந்து தாயம்மா ஓடிவந்தாள். “அடப்பாவி! அந்த மனுஷனைப் போன்னு சொல்லிட்டியே! அய்யோ , அந்தாளு போறாரே. நீ நல்லாருப்பியா? நீ எம்புள்ளை தானா?”
அலற தொடங்கிய தாய்ம்மாவை செல்வராசு வீட்டுக்குள் தள்ளினான்.
“மத்தியானம் நான்தான் எங்கப்பன் கிட்ட போனேன். அவருக்காக நீ ஏங்கறயோன்னு அப்ப தோணிச்சு. இப்பத்தான் தெரிஞ்சுது, அந்த வாயில்லா பூச்சியை நீ அடக்கி உன் கைக்குள்ள வச்சிக்க ஆசைப் படறேங்கிறது. ரெண்டு புள்ளைங்களைப் பெத்து போட்டும், முப்பது வருஷம் ஒருத்தன் கூட வாழ்ந்து அனுபவிச்ச பிறகும், இன்னொருத்தன் கிட்ட முந்தானையை விரிச்சிருந்தா வசதியா வாழ்ந்திருப்பேன்னு சொல்றியே. எனக்கே கூசிப் போச்சு. எங்கப்பனுக்கு எப்படியிருக்கும்? மனசால சோரம் போன உன்னைவிட உடம்பால ஆயிரம் தடவை சோரம் போனாலும் எங்கப்பன் ஒருபடி மேல்தான். தாலி கட்டின பாவத்துக்காக முப்பது வருஷம் எங்கப்பன் உங்கூட இருந்தாரு. பெத்த பாவத்துக்காக உனக்குக் கொள்ளி போடற வரைக்கும் நான் மட்டும்தான் உங்கூட இருப்பேன். பேசாம படுத்துத் தூங்கு.”
செல்வராசு வெளியே வந்து, வாசல் கதவை இறுக்கித் தாளிட்டான்.


தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: எழுத்துக்கள், கௌரி பதிவுகள்

In the Stream of Consciousness – பகுதி 2

by

முதல் பகுதி இங்கே.

காண்பவரின் பார்வையில்

ஒரு முறை குவாலியரின் மஹாராணி பகவத் கீதையை பற்றிய ஏழு நாள் மாநாடு ஒன்றை பம்பாயில் ஒருங்கிணைத்தார். அதன் கடைசி நாளை தலைமையேற்று நடத்துவதற்காக நடராஜ குரு அழைக்கப்பட்டிருந்தார். அன்றைய தினத்தின் காலையில் குரு தன்னுடைய வழக்கமான காலை நடைக்கு சென்றார். அவர் எப்பொழுதும் தன்னுடைய அறிவுரைகளை காலை நடையில் பகிற்வார். அதைப் போன்ற பொழுதுகளில்தான் நான் மிகச் சிறந்த பாடங்களை அவரிடமிருந்து பெற்றிருக்கிறேன்.

பம்பாயில் காலை நேரங்களில் வாகன நெரிசல் உச்சத்தில் இருக்கும். ஒரு சாலை சந்திப்பிற்கு வருகையில் குரு தத்துவத்தின் ஒரு நுண்ணிய அம்சத்தை பற்றிய சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்தார். சாலையின் சைகை விளக்கு சிகப்பிற்கு மாறியதை அவர் கவனிக்காமல் நடந்து கொண்டேயிருந்தார். அதிர்ஷ்டவசமாக போக்குவரத்து காவலர் சாலையின் நடுவில் நின்றிருந்தார். அவர் நீளமான சீழ்க்கை ஊதி, மொத்த போக்குவரத்தையும் நிறுத்தி விட்டார். சுற்றி நடப்பது பற்றிய எவ்வித உணர்வுமின்றி குரு நடந்து கொண்டேயிருந்தார். சாலையின் நடுவிலுள்ள சிறு திடலில் வந்தவுடன் அந்த காவலர் குருக்கு மரியாதையுடன் வணக்கம் தெரிவித்தான். அப்போதுதான் அவர் தன்னை சுற்றி எல்லா வாகனங்களும் பொறுமையற்று அவர் கடந்து செல்வதற்காக காத்திருப்பதை கவனித்தார்.

திரும்பி வருகையில் நடைபாதையோரம் பிச்சைக்காரன் உட்கார்ந்திருந்ததைக் கண்டோம். குஷ்டரோகியான அவனுக்கு விரல்கள் எதுவும் இல்லை, வெளியே துருத்திக் கொண்டிருந்த விரலெலும்புகளை பார்க்க பயங்கரமாக இருந்தது. அன்றைக்கு அவனுக்கு கிடைத்தது ஒரு வாழைப்பழம் மட்டுமே. நாங்கள் அவனைக் கடந்து செல்கையில், அவனுக்கு தானமிட எதுவுமில்லையே என எனக்கு குற்றமுணர்ச்சி இருந்தது. ஆச்சரியமாக, கடவுளின் பெயரால் குருவை அவன் வாழ்த்தி வரவேற்றான். மிகுந்த பக்தியுடன் அவன் கைகளின் எலும்புகளால் வாழைப்பழத்தை எடுத்து அவருக்கு சமர்ப்பித்தான். குரு அதை அன்புடன் ஏற்றுக் கொண்டு அவனை ஆசீர்வதித்தார். இந்தியாவில் உள்ள பழக்கத்திற்கேற்ப அதில் பாதியை அவனுக்கு கொடுத்தார். உடனடியாக குரு தன்னுடைய பாடத்தை விட்ட இடத்திலிருந்து தொடர்ந்தார்.

நாங்கள் மாநாடு நடக்கும் இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தோம். மகாராணி குருவின் கால்களில் விழுந்து வணங்கினார். குரு என்னைப் பார்த்து சொன்னார், “எவ்வளவு அழகான பெண்? நீ என்ன நினைக்கிறாய்?” இந்தியாவில் யாரும் அப்படி சொல்வதில்லை என்பதால் நான் பதிலுரைக்க மிகவும் சங்கடப்பட்டேன். ஆனால் குரு என்னை பதிலுரைக்குமாறு வற்புறுத்தினார். மறுபடியும் என்னைப் பார்த்து, “மிகவும் அழகாக இருக்கிறாள் இல்லையா? “ என்றார்.

இந்தியாவில் சன்னியாசிகள் பெண்களின் முகத்தை கூட நிமிர்ந்து பார்ப்பதில்லை. எனக்கு என்ன பதிலளிப்பது என்றும், மற்றவர்களையும் எப்படி இந்த சங்கடத்திலிருந்து காப்பாற்றுவது என்றும் தெரியவில்லை.

குரு அங்கு கூடியிருந்த அனைவரிடமும் கூறினார், “இன்று ஒரு மகத்தான நாள். நான் இந்தியாவின் மூன்று குழந்தைகளைக் கண்டேன். நான் செல்வமற்றவன், எவர் மீதும் அதிகாரம் அற்றவன். நான் வெறும் ஒரு பிச்சைக்காரன். ஆனால் பணியின் நடுவில் ஒரு காவலர் எனக்காக எல்லவற்றையும் விட்டு விட்டு சாலைப் போக்குவரத்து முழுவதையும் நிறுத்தினார். பிறகு ஒரு குருவுக்கு முன்வந்து மரியாதை அளித்தார். இது இந்தியாவில் மட்டுமே நிகழும். பிச்சை எடுப்பவன் தன் தேவையை தவிர மற்றதை பற்றி கவலைக் கொள்வதில்லை. இன்று ஒரு பிச்சைக்காரன் தனக்கு கிடைத்த ஒரே பழத்தையும் எனக்கு கொடுத்தான். அதற்கு பதிலாக அவன் எதையுமே எதிர்பார்க்கவில்லை. இந்த மஹாராணி இங்கிலாந்தில் கல்வி பயின்றவர். நவீன இந்திய அரசியலில் அதிகாரம் கொண்டவர். அவர் தன்னுடைய சமூக அந்தஸ்தின் பெருமிதத்தை ஒதுக்கி விட்டு ஒரு நாடோடியின் கால்களில் விழுந்து வணங்கினார். உபநிடதங்களில் சொல்லப்படுகின்ற உண்மையான அழகை இந்த காவலரிடமும், பிச்சைக்காரனிடமும், மகாராணியிடமும் காண்கிறேன்.”

நான் அவரை பார்த்து அதிசயித்தேன், “என் குருவும்தான் எவ்வளவு அழகு!”

வேறென்ன வேண்டும் உனக்கு?

முழு நிலவுடன் கூடிய இலையுதிர் காலத்தின் ஒரு மாலை ரிஷிகேஷிற்கு அருகில் உள்ள இடத்தின் கங்கைக் கரைக்கு சிறு நடைக்கு குரு என்னையும் கூட்டிச் சென்றார். நீரோட்டம் அதிகமாயிருந்தாலும் ஆற்று நீர் சலனமற்று இருப்பதை போல காட்சியளிக்கும் இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தோம். பின்னால் ஒளிரும் நிலவால் இமாயல மலைகளின் நிழலுருவம் கங்கையில் படிந்து கிடந்தது. மலைகளுக்கு பின்னாலிருந்து எட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த நிலவு மரங்களை மாய இருப்புகளின் அற்புத அழகுடன் காட்டியது. நதியின் பாய்ந்து கொண்டிருக்கும் ஓசை முடிவிலா “ஓம்” என்ற உச்சரிப்பை போலிருந்தது. அந்த காட்சியின் வசியம் மனதை ஆட்கொண்டது. நிலவையும், இமாலயத்தின் உச்சங்களையும், கங்கையையும் ஒரு சேரக் கண்டு தன்னிலை மறந்து நின்று கொண்டிருந்தோம்.

நீண்ட மௌனத்திற்கு பின் குரு என்னை கருணையுடன் பார்த்து, ஓசை எழுப்பாமல், மிருதுவாக கூறினார், “ஒரே பிரதிபலிப்பில் இமாலயமும், நிலவும், கங்கையும் முயங்கி ஒன்று சேர்ந்துள்ளது. இதைவிட ஒரு மனிதனுக்கு எழுச்சியூட்ட என்ன வேண்டும்? உபநிடதங்களின் ரிஷிகளும், வியாசனும், காளிதாசனும் எல்லாம் இந்த மூன்றிலிருந்தும்தான் எழுச்சியூட்டப்பட்டார்கள்.”

மறுபடியும் அவர் மௌனத்தில் ஆழ்ந்தார். பரவசத்தில் என்னையே தொலைத்து அங்கு நின்று கொண்டிருந்தேன். எனக்கு அந்த தருணம் குரு கூறியதை விட இன்னும் கொஞ்சம் அற்புதமானது. நான் எண்ணிக்கொண்டேன், “இமாலயமும், கங்கையும், நிலவும், உன்னுடைய சொந்த குருவும் சேர்ந்து வந்து உன்னை ஆசீர்வதித்திருக்கிறார்கள். வேறென்ன வேண்டும் உனக்கு இந்த வாழ்வில்?”

சிலைகள் பற்களற்றவை

முதிய தம்பதியினர் ஒருமுறை நடராஜ குருவிடம் தங்களுக்கு ‘தேவி’ சிலை ஒன்றை பிரதிஷ்டை செய்து தருமாறு கேட்டுக் கொண்டனர். குருவும் அதற்கு சம்மதித்தார். அந்த தம்பதியினரின் குடும்பத்தில் ஆழ்ந்த புலமை உடைய ஆத்திகர்கள் பலர் இருந்தனர். அவர்களுடைய பார்வையில் அச்சிலையை நிறுவுவது உருவ வழிபாடு என்ற மூடப்பழக்கத்தை ஊக்குவிப்பததற்கு ஒப்பாகும். அவர்களில் ஒரு கல்விமான் குருவை இடைமறித்து அவர் உருவ வழிபாடில் நம்பிக்கை உள்ளவரா என வினவியதும் குரு, “நான் ஐரோப்பாவில் இயற்பியல் ஆசிரியராக இருந்திருக்கிறேன். இருந்தாலும், ஒரு இந்திய புரோகிதரிடமிருந்து அவருடைய தொழிலை பறித்துக் கொள்ள ஆசையில்லை.”

“இந்த குடும்பத்தில் உள்ள தம்பதியினர் ஒரு பெண் தெய்வத்தின் சிலையை பிரதிஷ்டை செய்து தருமாறு கேட்டுக் கொண்டனர். ஒருவனுக்கு பல் சொத்தையாகிவிட்டது என்று அதை எடுப்பதற்கோ, நிரப்புவதற்கோ பல் மருத்துவரிடம் சென்றால் அவர் பல்லை சொத்தையாக்கியதற்காக அவனை கடிந்து கொள்வதில்லை. அது தேவையற்ற வேலை என்று ஒதுக்குவதும் இல்லை. அந்த பல்லிற்கு தேவையானதைச் செய்வார்.”

“என்னுடைய நோக்கம் ஒவ்வொரு மனிதனின் மகிழ்ச்சி மட்டுமே. எல்லோருக்கும் தாம் உண்மையென உணர்வதின் மீது நம்பிக்கை வைக்க உரிமை உண்டு. இந்த தம்பதியினர் வணங்கும் தேவியை குறிக்கும் இந்த சிலையை வழிபடுவதால் அவர்களுடைய வாழ்வில் அமைதி உண்டாகும் என நம்புகின்றனர். நான் அவர்களுக்கு இணங்குகிறேன். அவர்கள் காணும் பிம்பம் வெறும் கல் மட்டுமே என உணர்ந்து, வழிபட்ட உருவம் மனதை விட்டு நாளை ஒருவேளை அகன்று விடலாம். பிறகு இந்த கல்லை வேண்டாமென அவர்கள் ஒதுக்கியும் விடலாம். உண்மையை நோக்கி அவரவர் வழியில் பயணிப்பதை நான் எதற்காக தடுக்க வேண்டும்?”

“எனக்கு சிலையை கண்டு அச்சமில்லை. அது கல் என்று அறிந்து வைத்திருக்கிறேன். அது என்னை கடிப்பதும் இல்லை. ஆனால் அதன் மேல் நீங்கள் நம்பிக்கை வைத்திருக்கிறீர்கள் எனத் தோன்றுகிறது ஏனென்றால் அது உங்களை தொந்தரவு செய்கிறது.”

மூழ்கு அல்லது நீந்து

நானும் இரண்டு தோழர்களும் ஏரியொன்றில் படகு சவாரி செய்து கொண்டிருந்தோம். நாங்கள் சென்று கொண்டிருந்த இடம் ஏரியில் அபாயகரமானது என எல்லோராலும் அறியப்பட்டது. ஒரு திருப்பத்தில் படகு கவிழ்ந்து நாங்கள் அனைவரும் நீரில் விழுந்தோம்.

எங்களில் ஒருவருக்கும் அந்த ஏரியின் அபாயத்தை பற்றி எதுவும் தெரிந்திருக்கவில்லை. நான் நீரின் மட்டத்திற்கு மேலே வந்ததும், என் நண்பர்கள் நீரில் தத்தளித்துக் கொண்டு வாய் வழியாக நீரை குடித்துக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டேன். அவர்கள் தாம் மூழ்கப் போகிறோம் என்று பீதி கொண்டிருந்தனர். நான் நிலத்தை தேடி மெதுவாக காலை அடியில் இறக்கினேன். எங்கள் படகு கவிழ்ந்த இடத்தில் ஏரி ஆழமற்றதாக இருந்தது, அதனால் நான் நிமிர்ந்து நின்றதும் நீர் அளவு என்னுடை தோள் வரைதான் உயர்ந்தது. நண்பர்களிடம் விரைந்து சென்று அவர்கள் நின்றால் மட்டுமே போதும் என்று காட்டினேன். பிறகு எல்லோரும் சேர்ந்து ஆழமற்ற பகுதிகளின் வழியாக நடந்து கரையை அடைந்தோம்.

இன்றும் என்னுடைய பல நண்பர்கள் சிரமப்பட்டு தத்தளிப்பதை பார்க்கையில், அந்த சம்பவம் வெகுவாக நினைவில் வருகிறது.

அறிவே நற்பண்பு

நாங்கள் மதராஸுக்கு வந்து சேர்ந்ததும் புத்தம் புதிய விடுதி ஒன்றில் தங்குவதற்கு நண்பர் ஏற்பாடு செய்து தந்தார். குரு அவருடைய அறையை அடைந்ததும் அதன் மேஜை, நாற்காலி, குளியலறையின் வசதிகள் மற்றும் அங்கிருந்த மற்ற சாமான்களையும் பார்வையிட்டுவிட்டு எங்களிடம் விடுதியின் நிர்வாகியை அழைத்து வருமாறு சொன்னார்.

நிர்வாகி வந்தவுடன் குரு அந்த அறை ஒழுங்கற்ற முறையில் அமைந்திருப்பதையும், தரைக் கம்பளம், படுக்கை விரிப்பு மற்றும் திரைச் சீலையின் பொருந்தாத நிறத்தையும், மின்விசைப் பலகையின் தட்டையான வடிவத்தையும் மற்றும் குளியலறையில் உடைகளை வைக்க அலமாரியோ, கொடிக்கம்பியோ இல்லாதிருந்ததையும் சுட்டிக் காட்டினார். அவர் அந்த குறைகளை விமர்சனம் செய்வதோடு திருப்தி அடையவில்லை, அந்த இடத்தை மறுவடிவமைப்பு செய்வது பற்றிய விவரங்களை சொல்ல ஆரம்பித்தார். நிர்வாகியை தன்னோடு கூட்டிக் கொண்டு வெளியே சென்று அந்த கட்டிடத்தின் விவரங்களை பார்வையிட்டார், பிறகு அவரிடம் விடுதி கட்டிடக்கலையில் புதிதாய் வந்துள்ள நூதனங்களை பற்றி சொல்லிக் கொடுத்தார்.

இந்த விடுதியின் விசித்திரங்களை பற்றி குரு நேரத்தை வீணடிக்க தேவையில்லை என்று நான் மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டேன்.

குரு என் எண்ணங்களை அறிந்து கொண்டார் என நினைக்கிறேன். அவர் கூறினார், “முக்தி அதாவது விடுதலை பெற்ற ஆத்மா என்பதன் நிலை என்ன என்று நீ நினைக்கிறாய்? அந்த நிர்வாகி இப்போது எதிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டுள்ளார் என நினைக்கிறாய்? விடுதலை பெற வேண்டியது என்று ஒன்று உண்டென்றால் அது வாழ்க்கையின் அபத்தத்திலிருந்து மட்டுமே. இறைவன் நம்முடைய வாழ்க்கையை சுகமாகவும் அழகாகவும் ஆக்க அறிவின் ஒளியை அளித்துள்ளான். அபத்தம் நம்மை நோக்கி எந்த திசையிலிருந்தும் வரக்கூடும். எப்பொழுதெல்லாம் அதை காண்கிறாயோ, அதை தள்ளி விலக்கி விடு.

நான் யாருக்காகவும் வேலை செய்யவில்லை ஆனால் எனக்கு உணவும், உடையும் அளிக்கப்பட்டுள்ளது. என்னை தாங்கிப் பிடிக்கும் இந்த உலகிற்கு நான் கடமைப்பட்டுள்ளேன். அதனால் எனக்கு இருக்கும் புரிதலை என் சக மனிதரிடம் பகிர்ந்து ஆனந்தம் அடைகிறேன்.
“நான் நேரவிரயம் செய்துவிட்டதாக நினைக்கிறாய். இந்த அறையின் குறைபாடுகள் மாறாமல் தொடர்ந்தாலும், அந்த குறைபாடுகளை உருவாக்கிய அறியாமையின் இருள் அந்த மனிதனின் அகத்தில் இப்போது இல்லை. அதனால் அவனுக்கு மகிழ்ச்சியே. அறிவு மட்டுமே ஆனந்தத்தை கொடுக்கவல்லது. அதனால்தான் சாக்ரடீஸ் அறிவே நற்பண்பு என்று கூறியுள்ளார்”.


தொகுக்கப்பட்ட பக்கங்கள்: முத்துகிருஷ்ணன் பதிவுகள்
தொடர்புடைய சுட்டி:
In the Stream of Consciousness – பகுதி 1

லியான் யூரிஸ் எழுதிய “ஹஜ்”

by

யூரிசைப் பொறுத்த வரை பாலஸ்தீன பிரச்சினையில் யூதர்கள் குற்றமற்றவர்கள். குற்றம் புரியாதவர்கள் என்பது மட்டுமல்ல, பாலஸ்தீன முஸ்லிம்களை அரவணைத்துச் செல்லவே முயன்றார்கள். பாலஸ்தீன முஸ்லிம்கள் கை ஒரு முறை ஓங்கினாலும் போதும் அவர்கள் யூதர்களை அழித்திருப்பார்கள். ஆனால் மீண்டும் மீண்டும் பாலஸ்தீனியர்களுக்கும் நியாயம் கிடைக்க வேண்டும் என்றே அவர்கள் முயன்றார்கள். இது எவ்வளவு தூரம் உண்மை என்று எனக்குத் தெரியாது. முழு உண்மையாக இருக்க வாய்ப்பில்லை என்று நினைக்கிறேன், ஆனால் இது பொதுவாக மனிதர்கள் இப்படி இருக்க மாட்டார்கள் என்ற impression மட்டுமே. யூரிசின் பிற புத்தகங்களை – Exodus, Mila 18 – வைத்துப் பார்க்கும்போது இந்த எண்ணம் மேலும் வலுவடைகிறது.

கதையைப் பொறுத்த வரை இது உண்மை என்றே வைத்துக் கொள்வோம். அந்த “உண்மையின்” context-இல் யூரிஸ் ஒரு சுவாரசியமான கதையை எழுதி இருக்கிறார். ஒரு பாலஸ்தீனிய கிராமம் – அங்கே வழிவழியாக வந்த நம்பிக்கைகளோடு வாழும் கிராமத் தலைவர் ஹஜ் இப்ராகிம். மாறி வரும் உலகம். பக்கத்தில் இருந்த சதுப்பு நிலத்தை வளமான நிலமாக மாற்றும் யூதர்கள். “அரேபியர்களுக்குள்ளே” – எகிப்தியர்கள், சவுதி அரேபியர்கள், பாலஸ்தீனிய அதிகார வர்க்கம், யூதர்களுக்கு எதிராக வெறுப்பை வளர்க்கும் கிராண்ட் முஃப்டி, ட்ரான்ஸ்ஜோர்டான் என்ற புதிய நாடு, அதன் மன்னர் அப்துல்லா – அவர்களுக்குள்ளே ஆயிரம் சண்டைகள், அதிகாரப் போட்டிகள். யூதர்களுக்கும், முஸ்லிம்களுக்கும் ஒரே நிலத்தைத் தருவதாக வாக்குக் கொடுத்துவிட்டு இரண்டு பேருக்கும் சண்டை வந்ததும் கை கழுவிவிட்டு ஓட நினைக்கும் ஆங்கிலேயர்கள். பாலஸ்தீனத்திலிருந்து முஸ்லிம்களை துரத்த விரும்பும் அதிகார வர்க்கம். அகதிகளை அகதிகளாகவே வைத்திருப்பதில் பல லாபங்கள் உள்ள ட்ரான்ஸ்ஜோர்டான். தமக்கு இருக்கும் ஒரே நிலமான இஸ்ரேலை மூர்க்கமாக பிடிக்கும் யூதர்கள். இந்த பின்புலத்தை பிரமாதமாக எழுதி இருக்கிறார்.

ஹஜ் இப்ராஹிமின் சித்தரிப்பு ஓரளவு ஸ்டீரியோடைப் சித்தரிப்புதான். பொதுவாக முஸ்லிம்களின் சித்தரிப்பே கொஞ்சம் ஸ்டீரியோடைப்தான். இருந்தாலும் நம்பகத்தன்மை அதிகம் உள்ள பாத்திரங்கள். பெண்களின் நிலை, கல்வியைப் பற்றிய எண்ணங்கள், தன் பெருமையைக் காப்பாற்றிக் கொள்வதற்காக வெட்டி என்று தெரிந்தும் செய்யும் காரியங்கள் எல்லாம் நன்றாக வந்திருக்கின்றன. அகதிகளின் அரசியல் உண்மையாகத் தெரிகிறது.

முஸ்லிம்களுக்கு வெறுப்பு என்பது காலம் காலமாக போதிக்கப்படுகிறது என்று subtle ஆகச் சொல்கிறார். அதுவும் அரேபியர்களுக்கு அப்படித்தான் என்கிறார். யூதரான கிடியனிடம் இருக்கும் நட்பை முழுமையாக அனுபவிக்க விடாமல் தடுக்கும் வளர்ப்பு இப்ராகிமுக்கு எவ்வளவு பிரச்சினைகளைத் தருகிறது என்று காட்டுகிறார். என்னதான் இஸ்லாமின் “பிறரை” வெறுக்கும் போக்கு, காலம் காலமாக வரும் வெறுப்பு, நம்பிக்கை என்றெல்லாம் எழுதினாலும் பாலஸ்தீனிய முஸ்லிம்கள் யூதர்களோடு பொதுவாக சமாதானமாகப் போவதாக அவரே எழுதுகிறார். அடுத்த தலைமுறைக்காரர்களின் விழுமியங்கள் சுலபமாக மாறுகின்றன. இதை இஸ்லாமின் “பிறரை” வெறுக்கும் போக்கு என்பதை விட மாறி வரும் உலகத்துக்கு முழுமையாக அட்ஜஸ்ட் செய்து கொள்ள முடியாத ஒரு பெரியவரின் கதை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

1984-இல் வெளியான புத்தகம்.

சுவாரசியம், பின்புலம் ஆகியவற்றுக்காகப் படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: உலக இலக்கியம்

தொடர்புடைய சுட்டிகள்: யூரிஸ் பற்றிய விக்கி குறிப்பு

விட்டல்ராவின் “தமிழகக் கோட்டைகள்”

by

தமிழில் பயண இலக்கியம் என்ற வகை எழுத்து அவ்வளவு சுகப்படவில்லை. தி.ஜா. மற்றும் சிட்டி எழுதிய “நடந்தாய் வாழி காவேரி” மற்றும் ஜெயமோகன் தான் ஊர் ஊராக சுற்றுவதைப் பற்றி எழுதுவது இரண்டுதான் எனக்குத் தெரிந்து குறிப்பிட வேண்டியவை. மணியன் டைப் நான் அமெரிக்காவில் வத்தக்குழம்பு சாப்பிட்டேன், ஆஃப்ரிக்காவில் ரசம் குடித்தேன் எழுத்து, இல்லாவிட்டால் கோவில் கோவிலாகப் போய் அந்தக் கோவிலின் தலபுராணம், ஊருக்கு எப்படி போவது என்ற வழி குறிப்புகள், ஊரில் அவருக்கு உதவிய மணியக்காரர், குருக்கள் பற்றி நாலு பாரா என்றுதான் இருக்கிறது. பாஸ்கரத் தொண்டைமான், பரணீதரன், கி.வா.ஜ.வின் பயண எழுத்துக்கள் இப்படிப்பட்டவையே.

விட்டல்ராவ் இதில் ஒரு சின்ன மாற்றம் கொண்டு வருகிறார். கோவில் கோவிலாகப் போவதை விட்டுவிட்டு கோட்டை கோட்டையாக சுற்றி இருக்கிறார். சிறு வயதில் பார்த்த கோட்டை, கொத்தளம் என்று தேடி இருக்கிறார். சிறு வயதில் அவர் பார்த்த சில கோட்டைகள் (ஹோசூர் கெனில்வொர்த் கோட்டை) இப்போது ஊர் பெரிதாகி அழிந்துபோய் வீடுகளாக மாறிவிட்டிருக்கின்றன. தென்கரைக் கோட்டையைப் போய்ப் பார்க்கும்போது அங்கே பாளையக்காரர்கள் குலசாமியைக் கும்பிட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள். பல கோட்டைகள் இடிந்துவிட்டன. ஒவ்வொரு கோட்டைக்கும் கொஞ்சம் சரித்திரம், கொஞ்சம் அந்தக் கால நினைவு, கொஞ்சம் இந்தக் கால நடப்பு என்று எழுதி இருக்கிறார். இன்னும் பத்து வருஷம் கழித்துப் போனால் இப்போது இருப்பதும் இடிந்துதான் போயிருக்கும்.

எனக்கு மீண்டும் மீண்டும் தோன்றிய ஒரு விஷயம் ரொம்ப சிம்பிளானது. ஏன் அந்த ஊரிலேயே இருப்பவர்களுக்கு இதைப் பற்றி எல்லாம் தெரிவதில்லை? நான் செங்கல்பட்டில் இரண்டு வருஷம் படித்தேன். பத்து மைல் கூட இருக்காத கூடுவாஞ்சேரியில் எங்கள் குடும்பம் 25 வருஷம் வாழ்ந்திருக்கிறது. செங்கல்பட்டைக் கடக்கும்போதெல்லாம் ரோட்டிலிருந்தே ஒரு கோட்டையின் சுவர்களைப் பார்க்கலாம். அது என்ன கோட்டை, யார் கட்டியது என்றெல்லாம் எனக்கு படிக்கும்போது தோன்றியதே இல்லை. பாடப் புத்தகத்தில் இதைப் பற்றி ஒரு வரி இருந்திருந்தால் கூட, யாராவது வாத்தியார் ஒரு வார்த்தை சொல்லி இருந்தால் கூட பற்றிக் கொண்டிருக்கும். அது என்ன எல்லா பாடப் புத்தகத்திலும் தஞ்சை பெரிய கோவிலைப் பற்றி மட்டுமே? லோகல் ஹிஸ்டரி கொஞ்சம் இருந்தால் உற்சாகமாக இருக்காதா? உத்திரமேரூர் என்ற ஊருக்கு பக்கத்தில் உள்ள கிராமங்களில்தான் என் சிறு வயது முழுதும் கழிந்தது. ஒரு இருபது வயது வாக்கில்தான் உத்திரமேரூரில் இருக்கும் ஒரு பெரிய ஏரி தந்திவர்மப் பல்லவன் எட்டு ஒன்பதாம் நூற்றாண்டில் கட்டி வைத்த ஏரி என்று தெரிந்தது! அவ்வளவு புராதனமான ஏரி என்றால் சும்மா ஜாலியாக ஒரு பிக்னிக்காவது போய் வந்திருப்போம். இன்று யோசித்துப் பார்த்தால் மானாம்பதி கிராமத்தில் இருந்த ஒரு சம்பிரதாயமான கோவிலை யார் கட்டியது, செங்கல்பட்டு குளவாய் ஏரி எப்போது வெட்டப்பட்டது, கூடுவாஞ்சேரியில் இருக்கும் ஒரு பழைய சிவன் கோவிலை யார் கட்டியது, எங்கள் குலதெய்வமான வைத்தீஸ்வரன்கோவில் எப்போது கட்டப்பட்டது, அது பாடல் பெற்ற ஸ்தலமா, அவ்வப்போது போயிருக்கும் திருக்கழுக்குன்றம் கோவில், மயிலை கபாலீஸ்வரர் கோவில், சைதாப்பேட்டை காரணீஸ்வரர் கோவில், திருத்தணி, திருப்பதி கோவில்களின் வரலாறு எல்லாம் எவ்வளவு சுவாரசியமாக இருந்திருக்கும் என்று தோன்றுகிறது. தாஜ் மகாலும், தஞ்சை பெரிய கோவிலும் முக்கியம்தான், ஆனால் பக்கத்தில் இருக்கும் வரலாறை நாம் ஏன் கண்டுகொள்வதே இல்லை?

விட்டல்ராவின் புத்தகத்தில் எனக்குப் பிடித்த விஷயம் இதுதான். அவர் சிறு வயதில் கோட்டைப் பித்து பிடித்து அலைந்திருக்கிறார். ஐம்பது வயதில் அந்தக் கோட்டைகளைத் தேடிப் போயிருக்கிறார். ஒவ்வொரு கோட்டைக்கும் சின்னதாக ஒரு வரலாற்றுக் குறிப்பு எழுதுகிறார். படிக்கும் நமக்கும் போய்ப் பார்க்க வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.

அம்ருதா வெளியீடு, கிழக்கு தளத்தில் 150 ரூபாய்க்குக் கிடைக்கிறது. வாங்கலாம். படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

அவர் சென்ற கோட்டைகளின் பட்டியலை கீழே தந்திருக்கிறேன். நீங்கள் இந்தக் கோட்டைகளில் எதையாவது பார்த்திருந்தால், இல்லை வேறு ஏதாவது கோட்டையைப் பார்த்த அனுபவம் இருந்தால் அதைப் பற்றி சொல்லுங்களேன்!

அனுபந்தம்

அவர் எழுதி இருக்கும் கோட்டைகளின் பட்டியல்:

  1. நாமக்கல் கோட்டை
  2. ஓமலூர் கோட்டை (இப்போது அழிந்துவிட்டதாம்)
  3. ஹோசூரின் கெனில்வொர்த் கோட்டை (இப்போது அழிந்துவிட்டது)
  4. தென்கரைக் கோட்டை
  5. கிருஷ்ணகிரிக் கோட்டை
  6. தங்கணிக் கோட்டை
  7. ராயக்கோட்டை
  8. ஜெகதேவி
  9. வீரபத்திர துர்கம்
  10. மகராஜகடை
  11. சங்ககிரி
  12. ஆத்தூர் (இப்போது அழிந்துவிட்டது)
  13. தியாகதுர்கம்
  14. செங்கல்பட்டு
  15. வந்தவாசி
  16. வேலூர்
  17. செயின்ட் ஜார்ஜ் கோட்டை (சென்னை)
  18. செயின்ட் டேவிட் கோட்டை (கடலூர்)
  19. சந்திரகிரி
  20. பாலக்காடு
  21. சதுரங்கப் பட்டினம்
  22. செஞ்சி
  23. திருமயம்
  24. பெங்களூர்
  25. தரங்கம்பாடி
  26. ஸ்ரீரங்கப்பட்டினம்


This slideshow requires JavaScript.

நித்ய சைதன்ய யதி – In the Stream of Consciousness

by

In the Stream of Consciousness” என்ற நித்ய சைதன்ய யதி எழுதிய புத்தகத்தின் இரண்டாவது பாகத்தில் அவரும் நடராஜ குருவும் மேற்கொண்ட பயணங்களில் ஏற்பட்ட சம்பவங்களை பதிவு செய்துள்ளார். எல்லாமே ஒரு வகையில் குரு அவருக்கு கொடுத்த பாடங்கள் என்றும் சொல்லலாம். அரை பக்கத்துக்கு குறைவான கட்டுரைகள். நண்பர் முத்துகிருஷ்ணன் மொழிபெயர்ப்பில் கீழே.

பகிர்தல்

எங்கள் ரயில் முக்கிய ஸ்டேஷனில் வந்து நின்ற பொழுது உண்ணுவதற்காக இரண்டு உணவு பொட்டலங்களை வாங்கினோம். குரு (நடராஜ குரு) தன் பொட்டலத்தை பிரித்து முதல் கவளத்தை கையில் எடுத்த பொழுது, ஜன்னலின் வெளியே ஏழு அல்லது எட்டு வயது நிரம்பிய சிறுவன் கையை நீட்டி யாசித்தான். குரு அந்த சோற்றுருண்டையை அவனிடம் கொடுத்தார். அவன் அவசரமாக அதை முழுங்கிவிட்டு குரு இரண்டாவது உருண்டையை சாப்பிடுவதற்கு முன்பே மறுபடியும் கையை நீட்டினான்.

எனக்கு அது எரிச்சலூட்டியது. நான் அந்த பிள்ளையை தள்ளி விலக்கி விட நினைத்தேன். அனால் குரு நான் அப்படி செய்வதை தடுத்தார். அவர் இரண்டாவது உருண்டையை தான் சாப்பிட்டு விட்டு மூன்றாவது உருண்டையை அந்த சிறுவனுக்குக் கொடுத்தார்.
அவர் திரும்பி என்னைப் பார்த்து சொன்னார், “மனிதர்கள் பிச்சைக்காரர்களால் எரிச்சலடைவார்கள் என எனக்குத் தெரியும். வறுமை மோசமானது அனால் அது ஒரு குற்றம் அல்ல. ஒவ்வொரு மனிதனும் அவனால் முடிந்த அளவிற்கு வாழ முயற்சிக்கிறான். நீ இந்தியாவில் காண்பது மேலை நாடுகளில் நடக்க சாத்தியமேயில்லை. இந்த சிறுவன் நமக்கு முற்றிலும் அறிமுகமற்றவன், ஆனால் மற்றவர்களின் அன்பின் மீதும், கருணையின் மீதும் பெரும் நம்பிக்கை வைத்திருக்கிறான். ஒரு மனிதன் மீது மற்றொரு மனிதன் வைத்திருக்கும் நம்பிக்கையே அவனை நம் முன் கைநீட்ட வைக்கிறது. உனக்கு இந்த காட்சியை கண்டு கண்களில் நீர் வரவேண்டும். இந்த பரஸ்பர பகிர்தலும் அடையாளப்படுத்துதலும் மேலை சமூகங்களில் சிறுமைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.”

“வறுமை ஒழிப்பதையும், உதவி தேடி நிற்கும் மனிதரின் நிலையை புரிந்து கொள்வதையும் குழப்பிக் கொள்ளாதே. முதல் பிரச்சனையை எடுத்துக் கொள்ள விரும்பினால் நீ மொத்தமாக உலக பொருளாதாரத்தை சரிப்படுத்த வேண்டியிருக்கும். உன்னால் முடிந்தால் போய் அதைச் செய். ஆனால் இரண்டாவது பிரச்சனைக்கு உடனடியான தீர்வு தேவை. அதற்காக உன் மகிழ்ச்சியை துறக்க வேண்டாம், உனக்கு இருப்பதை பகிர்ந்தால் மட்டும் போதும். உன்னுடைய மகிழ்ச்சி மற்றவருடைய மகிழ்ச்சியுடன் சேர்ந்தே இருக்க வேண்டும்.”

ஆசாரம் சிறையிடும்; அறிவு விடுவிக்கும்

ஒரு முறை நாரயண குரு உடல் நலமற்று படுக்கையில் கிடந்தார். அவருக்கு அரிசி கஞ்சி கொடுக்கப்பட்டது. அதைக் கொணர்ந்தவனிடம் கஞ்சியில் உப்பு ஏற்கனவே போடப்பட்டுள்ளதா என வினவினார். இந்தியாவில் குருவுக்கு சமைக்கப்படும் உணவை யாரும் ருசி பார்ப்பதில்லை என்ற ஆசாரம் உண்டு ஏனென்றால் அப்படி ருசி பார்க்கப்பட்ட உணவு அவருக்கு விளம்ப தகுதியற்ற எச்சில் உணவாகிவிட்டது என்ற நம்பிக்கையினால். அந்த கஞ்சியை தயாரித்த சமையற்காரன் அங்கே இல்லாததால் அதைக் கொண்டு வந்த மனிதனால் ஆமாம் என்றோ இல்லை என்றோ சொல்ல முடியவில்லை. அவன் குழப்பத்தைக் கண்டு குரு கூறினார், “அதில் கொஞ்சம் நாய்க்கு கொடு. அவைகளுக்கு இது போன்ற மனசாட்சியின் பொய்யான ஐயங்கள் இல்லை”.

உண்மையின் பிம்பங்கள்

நான் சுவாமி அகாநந்தா உடன் தங்கியிருந்த பொழுது, அங்கிருந்த பிரார்த்தனை கூடத்தில் சலவைக்கல்லால் செய்யப்பட்ட பகவான் கிருஷ்ணரின் சிலை ஒன்று பீடத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்தது. அந்த கற்சிலைக்கு பக்தர்கள் மலர்களை அர்ப்பணித்த வண்ணம் இருந்தனர்.

ஒரு சமயம் நான் சுவாமியின் அருகில் சென்று கேட்டேன், “உங்களை போன்ற மிக உயர்ந்த நிலையை அடைந்த உயிருள்ள உதாரணம் என் முன் இருக்கையில் எதற்காக நான் மாற்றமற்றதும் கல்லால் செய்யப்பட்டதும் ஆன ஒரு கலைப்பொருளை வழிபட வேண்டும்? நான் அந்த பிம்பத்தின் முன் உட்காருவதைக் காட்டிலும் உங்கள் காலடியில் அமர்ந்திருக்கவே பிரியப்படுவேன்.”

அவர் கூறினார், “ஆமாம், அது சரிதான். ஆனால் ஒரு நாள் என்னை தேடிக் கொண்டு என் அறைக்கு வருவாய், நான் அங்கு இருக்க மாட்டேன். நீ என்னை தேடி கொண்டே வந்து இறுதியில் நான் மலம் கழித்துக் கொண்டிருப்பதை காண்பாய். நான் மலம் கழிக்கும் அந்த பிம்பம் புனிதத்தன்மை, இறைத்தன்மை, அப்பழுக்கற்ற தன்மை என்று நீ என் மீது முன்னர் ஏற்றி வைத்திருந்த பிம்பங்களுடன் முரண்படும். அதற்கு பதிலாக இந்த அழகிய சிலையை வழிபடுவதே மேல் என நினைக்கிறேன். ஏனென்றால் அதுவும் மிக உயர்ந்த ஒன்றையே காட்டுகிறது. எப்பொழுதெல்லாம் அதை அணுகுகிறாயோ அது உன்னை இன்முகத்துடன் வரவேற்கும். அது என்றைக்குமே வயதாகியோ, அசிங்கமாகவோ அல்லது மலம் கழிக்கவோ ஓடிவிடாது.”

நான் நினைத்துக் கொண்டேன், “ஆமாம், அது சரிதான்.”

நீ தவறுகையில்

ஒரு முறை தில்லியில் இருந்து அம்ரித்சருக்கு நடராஜ குருவுடன் பயணித்துக் கொண்டிருந்தேன். எங்களுடன் பயணித்த சகபயணிகளில் இருவர் பஞ்சாப் பகுதியில் உள்ள இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் உறுப்பினர்கள். நாங்கள் அணிந்திருந்த காவி உடையையும் தாடியையும் பார்த்து நாங்கள் மத நம்பிக்கை கொண்டவர்கள் என நினைத்து எங்களுடன் மனித வாழ்கையை பாதிக்கும் அடிப்படை அம்சங்களை பற்றி விவாதிக்க விரும்பினார்கள்.

அவர்களில் வயது முதிர்ந்தவர் குருவிடம், “ஐயா, உங்களுக்கு கடவுள் நம்பிக்கை உண்டா?” என வினவினார்.

நடராஜ குரு சொன்னார்,” நீங்கள் ‘கடவுள்’ என எதைப் புரிந்து வைத்திருக்கிறீர்கள் என சொல்லாத வரை என்னால் அக்கேள்விக்கு பதிலளிக்க இயலாது. கடவுளின் இருப்பும் இல்லாமையும் அதை எப்படி வகுக்கிறோமோ அதை பொறுத்து அமைவது.”

வயது முதிர்ந்தவர் தன் கருத்தை விடாமல்,” அப்படியென்றால் குருஜி கடவுளை எப்படி வகுக்கிறீர்கள்?” என்றார்.

நடராஜ குரு அவரை பார்த்து லேசாக சிரித்து விட்டு கூறினார், “நீ தவறும் பொழுது எது சரியானதோ அதுவே இறைவன்.”

அபத்தத்தின் பெருவெற்றி

வட இந்தியாவில் பஞ்சாப் மாநிலத்தில் பட்டியாலா என்று ஒரு ஊர் உள்ளது. ஒருமுறை அவ்வூரை நாடோடி பிச்சைக்காரனாய் கடந்து சென்று கொண்டிருந்தேன். எவரோ ஓடி வந்து சாகக் கிடக்கும் மனிதனை காணுமாறு அழைத்தனர். இறக்கும் தறுவாயில் உள்ளவர்களை ஆசீர்வதிக்க ஒரு ‘சாதுவை’ அழைப்பது இந்தியாவில் சாதாரணமாக நடப்பது. என் ஆன்மீக சக்தி மீது நானே உறுதியற்று இருந்த போதிலும், மிகுந்த அவசரத்துடன் மாளிகை போலிருந்த ஒரு கட்டிடத்தின் படிகளை ஏறிக் கடந்தேன். இறுதியில் ராஜ தோரணையும், பகட்டலங்காரமும் கொண்ட பெரும் செல்வந்தருக்கு சொந்தமான அந்த வீட்டின் ஒரு அறைக்குள் நுழைந்தேன்.

வீட்டின் முதலாளி சொகுசான மெத்தையிடப்பட்ட படுக்கையில் மல்லாந்து படுத்திருந்தார். அவரைச் சுற்றி உயர் பதவியில் இருப்பவர்கள் நின்று கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களுள் என்னால் சுலபமாக ஒரு புரோகிதரையும், மருத்துவரையும், தாதியையும் அடையாளம் கண்டு கொள்ள முடிந்தது. நான் வந்திருப்பது அவருக்கு தெரிவிக்கப்பட்டவுடன் கண்களை திறந்து என்னை உச்சகட்ட கலக்கத்துடன் திரும்பிப் பார்த்தார். ஒரு கொடுங்கனவினுள் அவர் இருப்பது போல பெருங்குரலுடன் ஓலமிட்டார். இரு கைகளையும் கூப்பி அவருடைய பாவங்களை மன்னித்து, அமைதியான மரணத்தை அருளுமாறு என்னிடம் மன்றாடினார்.

அடுத்தவரை மன்னிக்க எனக்குள்ள உரிமையை பற்றி வாதிக்க அது சரியான நேரம் அல்ல என்பதால், கொஞ்சமும் யோசிக்காமல் நான் கூறினேன், “உன்னுடைய எல்லா பாவங்களும் மன்னிக்கப்பட்டு விட்டன. பயப்படாதே. நீ இப்போது இறக்கப் போவதில்லை, என்றுமே நீ இறப்பதும் இல்லை”. என்னுடைய சிற்றுரையை முடித்தவுடன், என் பேச்சின் அபத்தம் மனதில் அறைந்தது. இந்தியாவில் சன்னியாசிகள் மனம் போன போக்கில் நடந்து கொள்ள கிடைக்கும் உரிமையை பயன்படுத்திக் கொண்டு நான் அந்த மாளிகையை விட்டு அவசரமாக வெளியே வந்து முடிந்தவரை வேகமாக நடந்து போய்விட்டேன்.

இரண்டு வருடங்கள் கழித்து புனிதத் தலமான ஹரித்வாரின் கங்கைக் கரையில் நின்று கொண்டிருக்கையில் ஒரு வயதான மனிதன் என்னை நோக்கி வருவதைக் கண்டேன். என் காலடியில் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து, வழிபடுவது போல அவர் நெற்றியை கால்களில் பதித்தார். மரியாதைக்குரிய மனிதர் ஒருவர் என் கால்களில் விழுவதைக் கண்டு மிகவும் சங்கடமாய் உணர்ந்தேன். அதனால் அவரை தூக்கி யாரென்று விசாரித்தேன்.

அவர் சொன்னார், “நான் உங்களுடைய சீடன். உங்களின் பாதச் சுவடுகளை பின்பற்றுபவன். நான் முன்பு செல்வத்தின் மீது நம்பிக்கை கொண்டிருந்தேன். அதை மிக அதிகமாக சேர்த்து வைத்தேன். மேலும் பணத்தால் கிடைக்கக் கூடிய அனைத்தையும் வைத்திருந்தேன். மரணம் அருகில் வந்த போது, என் பாவங்களை வெறித்து பார்த்துக் கொண்டு உதவியற்று கிடந்தேன். எங்கிருந்தோ நீங்கள் என் அறையினுள் பிரவேசித்தீர்கள். உலகத்தின் பார்வையில் நீங்கள் பிச்சைக்காரன், தெருவில் அலையும் நாடோடி. என் பாவங்கள் மன்னிக்கப்பட்டு விடும்என அதிகாரத்துடன் கூறினீர்கள். அந்த கணத்தில் என்னை மூடியிருந்த இருண்ட திரை விலகியது. பெரும் நம்பிக்கையுடன் நான் சாக மாட்டேன், என்றுமே சாக மாட்டேன் என கூறினீர்கள்.”

“உங்கள் வாக்கு பலித்தது. நான் இறக்கவில்லை. நான் படுக்கையிலிருந்து எழுந்தவுடன் என் செல்வத்தையும், சமூக அந்தஸ்துகளையும் விட்டுவிட்டு உங்கள் காலடிகளை தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன். உங்களை போல பலர் உள்ள இந்த புனிதத் தலத்திற்கு வந்தேன். இன்று நானும் ஒரு நாடோடி. இந்த கங்கைக் கரையில் உங்களை போன்ற ஞானிகளின் காலடிகளில் உட்கார்ந்து நீங்கள் அன்று உரைத்ததின் உண்மையை புரிந்து கொண்டேன். எனக்கு நிச்சயமாக தெரியும் நான் என்றைக்குமே இறப்பதில்லை. யாருமே இறப்பதில்லை”

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: முத்துகிருஷ்ணன் பதிவுகள்

சுப்ரபாரதிமணியன் தேர்வுகள்

by

சுப்ரபாரதிமணியனின் ஒரு பதிவிலிருந்து கட் பேஸ்ட் செய்தது.

தமிழின் சில முக்கிய நாவல்கள்

  1. நாகம்மாள் – ஆர். சண்முகசுந்தரம்
  2. ஒரு மனிதன் ஒரு வீடு ஒரு உலகம்ஜெயகாந்தன்
  3. ஒரு நாள் – க.நா. சுப்ரமணியம்
  4. மோகமுள் – தி. ஜானகிராமன்
  5. ஒரு புளிய மரத்தின் கதைசுந்தர ராமசாமி
  6. கோபல்ல கிராமம் – கி. ராஜநாராயணன்
  7. நாளை மற்றுமொரு நாளே – ஜி. நாகராஜன்
  8. மானசரோவர் – அசோகமித்திரன்
  9. வெக்கைபூமணி
  10. தலைமுறைகள் – நீல. பத்மநாபன்
  11. துறைமுகம் – தோப்பில் முகமது மீரான்
  12. காகித மலர்கள் – ஆதவன்
  13. சாயாவனம் – சா. கந்தசாமி
  14. புயலில் ஒரு தோணி – ப. சிங்காரம்
  15. கடல்புரத்தில் – வண்ணநிலவன்
  16. தலைகீழ் விகிதங்கள்நாஞ்சில்நாடன்
  17. வாக்குமூலம் – நகுலன்
  18. மானுடம் வெல்லும் – பிரபஞ்சன்
  19. மண்ணகத்துப் பூந்துளிகள் – ராஜம் கிருஷ்ணன்
  20. செடல் – இமயம்
  21. யாமம் – எஸ். ராமகிருஷ்ணன்
  22. ரப்பர்ஜெயமோகன்
  23. மூன்று விரல் – இரா. முருகன்
  24. அலெக்சாண்டரும், ஒரு கோப்பைத் தேனீரும் – எம்.ஜி. சுரேஷ்
  25. மணியபேரா – சி.ஆர். ரவீந்திரன்
  26. நல்ல நிலம் – பாவை சந்திரன்
  27. கங்கணம்பெருமாள் முருகன்
  28. ரத்தம் ஒரே நிறம் – சுஜாதா
  29. நீர்த்துளி – சுப்ரபாரதிமணியன்

கடந்த ஆண்டின் (2011) சில சிறந்த நாவல்கள்

  1. உண்மை கலந்த நாட்குறிப்புகள் – அ. முத்துலிங்கம்
  2. கொற்கை – ஜோ டி குரூஸ்
  3. ஆண்பால் பெண்பால் – தமிழ்மகன்
  4. கால்கள் – அபிலாஷ்
  5. நிழலின் தனிமை – தேவிபாரதி
  6. கண்ணகி – தமிழ்ச்செல்வி
  7. வல்லினமே மெல்லினமே.. – வாசந்தி
  8. மறுபக்கம் – பொன்னீலன்
  9. படுகளம் – ப.க. பொன்னுசாமி
  10. குவியம் – ஜெயந்தி சங்கர் (சிங்கப்பூர்)
  11. விடியல் – அ. ரங்கசாமி (மலேசியா)
  12. சூதாட்டம் ஆடும் காலம் – ரெ.கார்த்திகேசு (மலேசியா)

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: புத்தக சிபாரிசுகள்சுப்ரபாரதிமணியன் பக்கம்

தொடர்புடைய சுட்டி: சுப்ரபாரதிமணியன் தளம்

நாஞ்சில்நாடனின் “தலைகீழ் விகிதங்கள்”

by

இதே கருவை ஒரு லக்ஷ்மியோ சிவசங்கரியோ பாலகுமாரனோ கையாண்டிருந்தால் கதையின் ஓட்டம், சம்பவங்கள் இதே மாதிரிதான் இருந்திருக்கும், ஆனாலும் அது எனக்கு இலக்கியம் ஆகி இருக்காது. நாஞ்சில்நாடன் எழுதினால் மட்டும் ஏன் இலக்கியம் ஆகிறது? அவரை நான் சந்தித்திருக்கிறேன், அவர் மீது மிகுந்த மரியாதை உண்டு என்பதாலா என்று எனக்கே ஒரு சந்தேகம்.

அப்புறம் தோன்றிய காரணங்கள்:

  • நம்பகத்தன்மை உள்ள பாத்திரங்கள் – சிவதாணு, பார்வதி, மாமனார் சொக்கலிங்கம் பிள்ளை, கொழுந்தியாள் பவானி, நண்பர்கள் ராமநாதன்+காந்திமதி, பெரியவர் சண்முகம் பிள்ளை என்று எல்லாருமே நாம் பார்க்கக் கூடிய, நம்மவர்கள். அவர்களின் உணர்ச்சிகள், வினைகள்+எதிர்வினைகள் எல்லாமே நாம் அனுபவித்தவை, அனுபவிக்கக் கூடியவை.
  • நுட்பமான சித்தரிப்புகள் – கோலப்பப் பிள்ளை கலகம் மூட்ட முயற்சிக்கும் ஒரு இடம் போதும்.
  • நுட்பமான அவதானிப்புகள் – சைவப் பிள்ளைமார்களின் பல பழக்க வழக்கங்களை கவனமாக எடுத்தாண்டிருக்கிறார். கொழுந்தியா சமைஞ்சது, துஷ்டியின் முக்கியத்துவம் எல்லாம் இன்றைக்கு குறைந்து போயிருக்கலாம், ஆனாலும் அவற்றை தத்ரூபமாக சித்தரித்திருக்கிறார்.
  • ஆனாலும் எனக்கு குறைகள் தெரியத்தான் செய்கின்றன. இது ஓரளவு கீழ்மட்டத்திலேயே நின்றுவிடுகிறது. செண்டிமெண்ட் மெலோட்ராமா என்ற நிலையிலிருந்து ஒரு மயிரிழையில்தான் தப்பிக்கிறது. வாரப் பத்திரிகைகளில் வந்திருந்தால் பெருவெற்றி பெற்றிருக்கும். ஒரு சிவாஜி கணேசன் நடித்து அறுபதுகளில் வந்திருந்தால் நன்றாக ஓடி இருக்கும். ஏன் இப்போது கூட ஒரு மெகாசீரியலாக வந்தால் வெற்றி பெறும். தரிசனம் என்று ஒன்று இல்லவே இல்லை.

    சுருக்கமாகச் சொன்னால் மிகவும் promising படைப்பு. எப்போதும் நினைவில் இருக்கும் படைப்பு, சுலபமாக மறந்துவிடாது. ஆனால் உங்கள் சொந்த அனுபவங்களோடு ஒத்துப் போனால் ஒழிய மீண்டும் மீண்டும் யோசிக்க வைக்கும் படைப்பு இல்லை.

    தங்கர் பச்சான் இயக்கத்தில் சேரன், ரதி, பிரமிட் நடராஜன், ஜனகராஜ் நடித்து “சொல்ல மறந்த கதை” என்று திரைப்படமாகவும் வந்தது. பச்சான் இதை வன்னியர் பின்புலத்துக்கு மாற்றி இருந்தார்.

    ஜெயமோகன் இதை தமிழின் சிறந்த நாவல்களில் ஒன்றாகக் கருதுகிறார். அவரது வார்த்தைகளில்:

    சமத்காரம் மிக்க கதை சொல்லியான நாஞ்சில் நாடனின் கூரிய அவதானிப்பு கதாபாத்திரங்களையும் சூழலையும் கண் முன் நிறுத்த, அங்கதம் அதில் ஊடுருவிச் செல்லும் படைப்பு இது. வேளாள வாழ்வின் பெருமிதமும், சரிவும், செழிப்பும், அற்பத்தனமும் மாறி மாறித் தெரிந்து நமது புதையுண்ட ஞாபகப் பதிவுகளை கிளர்த்துகின்றன. தங்கைகளை கரையேற்ற பணக்கார வீட்டில் பெண்ணெடுத்த சிவதாணு வீட்டோடு மாப்பிள்ளையாகி படும் அவமானங்களில் நாஞ்சில்நாடனின் பாசத்திற்குரிய கருவாகிய, ’வறுமையின் அவமானம்’ கூர்மை கொள்கிறது.

    எஸ்.ரா.வும் இதை தமிழின் நூறு சிறந்த நாவல்கள் பட்டியலில் சேர்க்கிறார்.

    புத்தகம் உடுமலை தளத்தில் கிடைக்கிறது. விலை 225 ரூபாய்.

    தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: நாஞ்சில்நாடன் பக்கம்

    எது நல்ல கவிதை – சுந்தரேஷ்

    by

    A poem is not an explanation. Nor it is an array of rhythmic sounding words. A poem is spontaneous but all spontaneous poems need not be good poems either. A good poem evokes in the reader a picture much larger than what is contained in the mere words of the poem. A good poem should necessarily be crisp and say less but it always kindles an inner space in the reader that is vastly larger than the poem itself. Like a good camera, a good poem demands your effort to understand it. Once you understand the camera it lets you take good pictures but it is still a process towards perfection. Same way, taking the effort to appreciate how a good poem unfurls itself is important if one ever hopes to write good poems.

    Like a good photograph, a good poem evokes imagination. A good poem does not explain, it does not shout, it does not even try overtly to impress or win applause.

    A good poem is not a destination, it is way-pointer to the reader to greater vistas.

    I will give a couple examples:

    இது பிரமிளின் பிரபலமான கவிதை:

    சிறகிலிருந்து பிரிந்த இறகொன்று
    காற்றின் தீராத பக்கங்களில்
    தன் வாழ்வை எழுதிச்செல்கிறது

    Now take some time absorb this poem. You can visualize this in your photographic eyes. The poet has probably seen just a falling feather floating away in the air, but see how it has come out in his words. When you read this poem, dwell on each of the line and think whether it talks only about a falling feather or points to something much larger than that. When you just read these three simple lines, it immediately leaves a sadness in you- it is a subtle sadness. We have all seen such feathers in our families that have fallen down writing their life in the eternal air of our world, no? A good poem is a magic… Read this one:


    உருவாய் அருவாய் உளதாய் இலதாய்
    மருவாய் மலராய் மணியாய் ஒளியாய்
    கருவாய் உயிராய் கதியாய் விதியாய்
    குருவாய் வருவாய் அருள்வாய் குகனே.

    See how the juxtaposition is used to explain the endlessness of god. See how one is existential and another one is virtual. As you try to understand it more, it leads you into inner truths contained in Shaiva Siddhantha and therefrom into our deeper Vedantic roots.

    A good poem is a transcendental experience. Like a beautiful scene you saw in a movie it demands you to again and again revisit it and re-view it in a new perspective.

    A good poem takes up a seemingly ordinary experience and makes it sublime. Shakepeare’s Sonnet on Love is one such example:


    It is the star to every wandering bark
    Whose worth’s unknown, although his height be taken.
    Love’s not Time’s fool, though rosy lips and cheeks
    Within his bending sickle’s compass come

    He says Love is like a North Star (that guides and gives hope) to a wandering (meaning lost) bark (meaning boat). Does the boat know the worth of the north star? No, but it looks up to the star to find its destination (after it reaches the shore the boat does not need the star but what is the worth of a boat itself once it has reached the shore). Think about the use of the phrase “bending sickle”. These lines should be read as “Love’s not Time’s fool, though rosy lips and cheeks come within the bending sickle’s’ compass”. Now dwell on this metaphor that Time is a Sickle. What does it harvest? It harvests the years, it harvests the age, it harvests beauty (rosy lips and cheeks) but look, Love is still beyond the reach of this sickle’s compass. (And he calls these as time’s fool, why?).

    A good poem expands your perspective, holds your hand and helps you transcend yourself into something larger.

    Even good poets write only a few good poems in their whole life. It is to write those few good poems that they keep up their poetic practice. And to write good poems, one should be continuously intimate with good poems and invest in the time needed to understand and appreciate the good poems. Just like one who wants to take good photos would invest in a good camera and would take the time to understand its workings. Then and then only a good camera or a good poem will uncover its hidden path to us and lead us towards taking good photographs or writing good poems.

    If you are interested to write good poems, keep up your practice of writing poems but do also read good poems- both new and old from any language you know. Tamil is a treasure house of good poems. Unfortunately a poorly visited treasure house.

    தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கவிதை பக்கம், சுந்தரேஷ் பதிவுகள்

    கவிதை விவாதத்தின் அவசியம்

    by

    எனக்கு கவிதை அலர்ஜி என்று நான் அடிக்கடி சொல்வது கொஞ்சம் அலட்டல் போல தோன்றலாம். ஆனாலும் அதுதான் உண்மை. நண்பர் முத்துகிருஷ்ணனின் இந்தக் கட்டுரை எனக்கு கவிதை என்றால் ஏன் அலர்ஜியாக இருக்கிறது என்று சிந்திக்க வைக்கிறது.

    நவீனக் கவிதைகள் என்பது நவீன காலத்து ஓவியங்களை பார்ப்பது போன்றதாகும். பழைய ஓவியங்களில் முதலில் நாம் பார்ப்பது ஒரு காட்சியை – நாம் பழக்கப்பட்ட விதத்தில். உதாரணமாக ஒரு நிலவெளிக் காட்சி, ஒரு மனிதர், ஓர் இடம் அல்லது ஒரு புராண சம்பவம். அந்த புராணச் சம்பவத்தை பற்றி நாம் ஒன்றும் அறியாமலிருந்தால் கூட – ஒருவன் நிற்கிறான், ஒரு இறக்கையுள்ள குழந்தை பறக்கிறது, கீழே ஒரு அழகிய பெண் நழுவும் ஆடைகளுடன் படுத்திருக்கிறாள் என தனித்தனியாக புரிந்து கொள்ள முடியும். ஆனால் நவீன ஒவியங்கள் ஒரு நிறங்களின் கலவையாகவே நம்மிடம் காட்டப்படும். தர்க்கப்படுத்தி புரிந்து கொள்ள அவற்றில் சாத்தியங்கள் மிகக் குறைவு. எடுத்த எடுப்பிலேயே அதிலிருந்து நாம் நம்முடைய கற்பனையை வைத்து பொருளை உருவகித்துக் கொள்ள வேண்டும். இது நவீன கவிதைகளுக்கு ஒரு தோராயமான ஒப்பீடு என நினைக்கிறேன்.

    நவீன கவிதைகளை வாசிப்பது என்பது சுலபமற்றதாக இருப்பதற்கு முக்கிய காரணம், அவை நேரடியாகவே சொல்லிலிருந்து பொருளையும், ஒரு அடியிலிருந்து தர்க்கத்தையும் பிடுங்கி எறிவதால்தான் என நினைக்கிறேன். முதலில் காலூன்றி நிற்க எதுவுமே இருப்பதில்லை. ஒன்றைச் சொல்லி அதிலிருந்து வேறொன்றிற்கு நாம் பயணிக்காமல், முதலிலேயே நமக்கு பரிச்சயமில்லாததை அவை சொல்லிச் செல்கின்றன.

    புத்தகத்தை அட்டையை பார்த்து வாங்குவதை போல எனக்கு இதுவரை முதல் சில வரிகளே ஒரு கவிதையை அணுக என்னை உந்தும் முக்கிய விசையாகும். நமக்கு தெரிந்த மொழிப் பிரயோகங்களை அது மாற்றி காட்டுகையில் அது கவனத்தை ஈர்கின்றது. அது மொழி விளையாட்டல்ல, சற்றே மாறுபட்ட கோணத்தில் ஆழமாக ஏதையோ சொல்லிச் செல்வது, இது கவிதையில் ஆர்வத்தை உண்டு செய்வதற்கு மட்டுமே. ஒரு கவிதை மனம் விரும்புவதற்கு அதை வாசிக்கையிலேயே அதை பின் தொடர இயலவேண்டும். சில கவிதைகள் மிகச் சிறிதாக இருப்பதால், தொடர்வதற்கு இலகுவாக அமைந்து விடும். 

    கவிதை வாசித்து பரிச்சயமில்லதவர்களுக்கும், அதில் கற்பனையால் அதிக தூரம் பயணம் செய்ய முடியாதவர்களுக்கும் சலித்து விடும். கவிதை என்பது புனைகதைகளை போலவோ அல்லது கட்டுரைகளை போலவோ நம்மை சில அடிகள் கூட எங்கும் அழைத்துப் போவதில்லை. ஒரு குழப்பமான வழிகாட்டி பலகையை நம் முன் வைத்து அமைதியாகி விடுகிறது. குறிப்பாக நவீன கவிதைகள் அதைத்தான் எப்பொழுதும் செய்கின்றன என தோன்றுவதுண்டு. நாம் திரும்பத் திரும்ப கவிதைகளை வாசித்து அதில் சொல்லப்படாத அர்த்தங்களை கொடுத்து புரிந்து கொண்டேயிருந்தோமென்றால் நமக்கென அவற்றை அணுகும் முறை உருவாகிவிடும். அதைக் கொண்டு சில காலம் வாசிக்கலாம். ஆனால், இங்குதான் தனிமையில் கவிதையை வாசிக்கும் பொழுது எற்படும் தேக்கம் உருவாகிறது. ஏதோ ஒரு புள்ளியில் ஒரு கவிதையில் அதில் சொல்லப்படாத படிமத்தை மனம் கண்டு கொள்வதன் மூலம் நாம் புதிய திறப்புகளை அடைகிறோம். அதையே மற்ற கவிதைகளுக்கும் போட்டுப் பார்த்து வாசிக்க கற்றுக் கொள்கிறோம், ரசிக்கவும் செய்கிறோம். ஆனால் தற்செயலாகவோ இல்லை எல்லைக்குட்பட்ட கற்பனை அல்லது வாழ்கை அனுபவங்களாலோ நம்மால் வெவ்வேறு கவிதைகளுக்கு வேறுபட்ட படிமங்களையும், பார்வைகளையும் செலுத்த முடியாது. இது ஒரு வகை பரிச்சய தோஷம் என்றும் சொல்லலாம். கவிதை என்ற காட்டில் தற்செயலாக நம் மனம் வகுத்த ஒரு சில ஒற்றையடிப் பாதைகளையே பின்பற்றி நாம் நடக்க ஆரம்பிக்கிறோம். நமக்கு பரிச்சயமான முதல் பாதையையே எல்லா காடுகளுக்கும் போட்டு சுற்றி வருகிறோம். சிறிது நேரத்திலேயே ‘எல்லாம் ஒரே மாதிரிதான் இருக்கு’ என மனம் சலிக்க ஆரம்பிக்கிறது. புதிய பாய்ச்சல்களை மனம் ஏற்படுத்திக் கொள்ள முடியாத பொழுது, கவிதை தன்னையே மூடிக் கொள்கிறது.

    இங்குதான் ஒரு குழுவாக கவிதை வாசித்தல் தனி மனித மனதை பல வாசல்களுக்கு இட்டுச் செல்கிறது. பல வாசிப்பாளர்கள் ஒரே கவிதையை பற்றி கூடிப் பேசுகையில் முதல் வரியிலிருந்து வேறுபட்ட கோணங்களை நாம் காண நேரிடும். மனம் ஒரு புதிய கோணத்தை கண்டு கொண்டால் இன்னொரு கவிதையை வாசிக்கையில் இயல்பாகவே அதையும் அக்கவிதையில் செலுத்திப் பார்க்கும். அல்லது இரண்டையும் சேர்த்து ஒரு புதிய படிமத்தை உருவகித்துக் கொள்ளும். மிகச் சாதாரணமாக இருந்த ஒரு கவிதை மிக வித்தியாசமானதாக தெரிய வரும் அதிசயம் அங்கு நடைபெறும். இதைத்தான் நாம் கதை விவாதங்களில் செய்து கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால் கதை விவாதம் தொடங்குவதற்கு முன்பே எல்லோரும் கதையில் என்ன நடக்கிறது என்பதில் ஒரு உடன்பாடு கொண்டிருப்போம். ஆனால் கவிதை விவாதத்தில் – முக்கியமாக நவீன கவிதைகளில் – அந்த சொற்களுக்கு கொடுக்கப்படும் எளிமையான பொருள் கூட வாசித்தவரின் மனதிற்கேற்ப மாறியிருக்கும். இப்படி பல பேசுபொருட்களாய் கொண்ட கவிதைகளை வாசித்து விவாதிக்கையில் நமக்கென ஒரு கவிதையை தரம் பிரிப்பதற்கான அந்தரங்கமான கோட்பாடும் அழகியலும் உருவாகிவிடும். எனக்கு நவீன தமிழ் கவிதைகளை வாசிக்கையில் ஏற்பட்ட தடங்கல்களையும், சலிப்பையும் வைத்தே மேலே சொன்ன கருத்துகள் உருவாயின.

    ஆனால் கவிதை வாசிப்பின் சாத்தியங்கள் அதன் அழகியலுடன் முடிந்து விடுவன அல்ல. எனக்கு தோன்றுவது, ஒரு கவிதையின் உச்சகட்ட நோக்கம் அது நம் கவிதையாக மாறுகையிலே நடந்தேறுகிறது. ஆயிரம் கவிதைகளை நாம் ரசித்தாலும் வெகு சில கவிதைகளே நம்மை அப்படி வந்தடையும். ஒரு மந்திரச் சொல் போல அக்கவிதை எங்கோ அமிழ்ந்து கிடந்த ஒரு நினைவை தட்டி எழுப்பி புது உருவு கொண்டு நம்முன் நிறுத்தி விடும். அதன் பிறகு அந்த கவிதை கவிஞனுடையது அல்ல. அது நமக்கு, நாமே உருவாக்கிக் கொண்ட ஒரு கவிதையாக மாறிவிடும்.

    தேவதேவனின் கவிதை ஒன்று மட்டுமே இதுவரை எனக்கு அத்தரப்பட்ட ஒரு அனுபவத்தை அளித்துள்ளது,

    பனைகள்
    பனைகளின் தலைகளெங்கும்
    பறவைகளின் சிறகுகள்
    பச்சைப்பனைகளின் நடுவே
    ஒரு மொட்டைப் பனை
    மொட்டைப் பனை உச்சியிலே
    ஓர் பச்சைக்கிளி
    அடங்கிவிட்டது
    ‘மரணத்தை வெல்வோம்’ என்ற கூச்சல்
    மரணமும் வாழ்வாகவே விரும்புகிறது
    இனி இங்கே நான்
    செய்யவேண்டியதுதான் என்ன ?
    ‘நானே தடைகல்’ ஆகும் வழியறிந்து
    வழிவிடுவதை தவிர ?
    பனைகளின் தலைகளெங்கும்
    படபடக்கும் சிறகுகள்
    பாவம் அவை பூமியில்
    மரணத்தால் நங்கூரமிடப்பட்டுள்ளன.

    அவ்வனுபவத்தைக் குறிவைத்து கவிதை விவாதத்தை நடத்த இயலாது. காரணம், அந்த அனுபவம் மனம் திட்டமிட்டு நடத்துவதல்ல. அது தன்னிச்சையாக நிகழும் ஒன்று. விவாதமென்பது கவிதை வாசிக்கும் மனநிலையை உருவாக்கிக் கொள்வதற்கே.

    தொகுக்கப்பட்ட பக்கங்கள்: கவிதை பக்கம், முத்துகிருஷ்ணன் பதிவுகள்

    ஜெயமோகன் பாராட்டிய விமர்சனம் – “லங்காதகனம்”

    by

    (மீள்பதிவு)

    இது நண்பர் முத்துகிருஷ்ணன் எழுதி இருக்கும் விமர்சனம். முத்துகிருஷ்ணன் இளைஞர், சிலிகான் ஷெல்ஃப் குழும உறுப்பினர். காலவெளி என்ற தளத்தில் எழுதுகிறார்.

    ஜெயமோகனே சிலாகித்த விமர்சனம் இது. அவரது வார்த்தைகளில்:

    அந்தக் கதை எழுதி கிட்டத்தட்ட இருபதாண்டுகள் ஆகின்றது. இத்தனை வருடங்களுக்கு பின் வந்துள்ள இந்த விமர்சனம் முழுமையாக அதை உள்வாங்கியிருப்பதைக் காண அலாதியான ஒரு நிறைவு. கலைக்கும் கலைஞனுக்குமான உறவைப் பற்றி, கலைஞன் கலையாக ஆகும் மர்மக்கணம் பற்றி, எல்லா எழுத்தாளர்களும் ஒரு கதை எழுதியிருப்பார்கள். அது கிட்டத்தட்ட ஒரு சுயப்பிரகடனம் போல.

    எந்த செயலும் பல மனநிலைகளில் செய்ய சாத்தியப்படும். வாழ்கையில் நாம் செயல்படும் வேலைகள் பெரும்பாலும் பலமுறை தொடர்ந்து செய்யப்படுவதால் பழக்கமாகிவிடுகின்றன. பழக்கப்பட்ட விஷயங்களில் புதுமையை கண்டடைய நாம் விழைவதில்லை. அலுவலக வேலை தொடங்கி தினசரி வாழ்கையை நடத்த செய்யும் அலுவல்கள் அனைத்தும் சில நாட்களில் ஆர்வமில்லாமல் வெறும் “கடமைக்காக” நிகழ்த்தப்படுவது இதனால்தான். இது எப்பொழுதும் இருந்து கொண்டிருக்கும் பொதுப் போக்கு. கலை இலக்கியங்களில் செயல்படுபவர்களும் சில காலங்களில் நீர்த்துப் போவதற்கு இம்மனநிலையும் ஒரு காரணம். எந்த ஒரு துறையிலும் மறுக்கமுடியாத ஆளுமையை அடைந்தவர் – பரவலாக அறியப்பட்டவர் என்றிருக்க வேண்டியதில்லை – எல்லோரும் தான் செய்யும் செயலில் ஒவ்வொரு முறையும் தன்னை முழுமையாக வெளிப்படுத்திக் கொள்ள முனைபவர்களாக இருப்பதை காணலாம். திரும்பத் திரும்ப செய்ய வேண்டிவரும் செயலாக இருப்பினும் அதில் மேற்கொண்டு மேன்மையை அடைய முயற்ச்சிதுக் கொண்டே இருப்பதையும், அதன் வழியே தன்னையே சுயபரிசோதனைக்குள்ளாக்கிக் கொள்வதையும் சிறிது நேரம் நாம் அவதானித்தாலேயே உணரமுடியும்.

    நாம் ஒவ்வொருவரும் அப்படி ஒரு நிலையை ஒரு சில கணங்களாவது அனுபவித்திருப்போம். ஏதோ ஒரு காரியத்தை மிகுந்த ஈடுபாட்டுடன் எவ்வித எதிர்பார்ப்புமின்றி புத்தி, மனம் எல்லாவற்றையும் கொண்டு செய்து கொண்டு நிமிர்ந்து உணரும் பொழுது மிகுந்த நேரம் கடந்துவிட்டதைப் போலவோ அல்லது நேரம் ஸ்தம்பித்து நின்றதைப் போலவோ உணர்ந்திருப்போம். அத்தருணத்தில் மனம் சதா அதன் முன் விழுந்து கிடக்கும் ‘காலம்’ என்ற திரையை விலக்கி பார்த்துவிட்டு மறுபடியும் அதன் பின்னால் வந்து அடங்கிய பின் மிச்சமிருக்கும் அக்கண நேர விடுதலையின் ஞாபகமே அது. காலத்தை உதறி சஞ்சரிக்கும் அத்தருணங்களில் மனதின் எல்லைகளை அப்பாற்பட்ட சில விஷயங்கள் மனதால் அறியப்படுவதுண்டு. இக்கூற்று வெறும் தத்துவ தளத்தில் சொல்லப்படுபவை என்றில்லாமல் நடைமுறையிலும் சாத்தியப்படுகிறது.

    இந்நிலையை குறிக்கும் மிக பொருத்தமான ஆங்கில சொற்றொடர், “In the Zone” என்பதாகும். விக்கிபீடியாவில் flow (psychology) என்று தேடினால் முழு பொருளும் வாசிக்க கிடைக்கும். பொதுத் தளத்தில் இந்நிலையை பிரபலப்படுத்தியதில் பெரும் பங்கு டென்னிஸ் வீரர்களையே சேரும். இதையே உலகப் பிரசித்திப் பெற்ற இசையமைப்பாளர் யானி பேட்டியொன்றில் புதிய இசையை தேடி மனதின் ஆழங்களில் வேறெந்த சிந்தனையுமின்றி செல்லுகையில் “in the zone” என்ற நிலையில் எண்ணிலடங்கா இசை சாத்தியங்களையும், கருக்களையும் தான் கண்டடைவதாக குறிப்பிடுகிறார்.

    இங்ஙனம் செயலாற்றும் விதம் தவத்திற்கு சமமாகும். ஆனாலும் அது முழு தவமாகாது. ஏனென்றால் இச்செயல்கள் முழுமனதுடன் தன்னை இழந்து நிகழ்த்தப்பட்டாலும், எல்லா தருணங்களிலும் – சில கணங்களை தவிர – “நான் செய்யும் செயல்”, இச்செயலின் முடிவு, அதனால் நடக்கவிருக்கும் அடுத்த செயல் என்ற பகுப்பாய்ப்பு மனதில் எங்கோ ஒரு மூலையில் இருந்து கொண்டேயிருக்கும். தானறியாத மனதின் ஏதோ ஒரு சிறு பகுதி அச்செயலின் வெளியே நின்று இதை கவனித்துக் கொண்டேயிருக்கும் காரணத்தால் அச்செயல் மிக நேர்மையாக கூறுகையில் பூரணத்தை (perfection) அடைவதில்லை.

    மேலே சொல்லப்பட்டவைகளை விடுத்து செயலாற்றும் விதம் ஒன்றுள்ளது. அது, காலத்தின் பிரக்ஞையை மொத்தமாக இழந்து, தன்னிலிருந்து தன்னை விடுவித்து தானே அச்செயலாக மாறிவிடுவது. அந்நிலையில் செயலாற்றுபவன், செயல் என்ற வேறுபாடு இழந்து, தான் என்ற நிலையை என்றென்றைக்குமாக இழந்து செயலாகவே நிரந்தரமாக மாறிவிடுகிறான். அத்தகைய ஒரு நிகழ்ச்சியை நான் கேள்விப்பட்டதில்லை ஆனால் சாத்தியப்படக்கூடும் என கருத்துரீதியாக சிலர் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். அப்படி ஒருவன் தன் கலையில் தன்னை இழக்கும் தருணத்தை காட்டும் கதையே ஜெயமோகனின் குறுநாவலான ‘லங்காதகனம்’.

    அனந்தன் ஆசான் இராமாயணத்தில் அனுமன் தூதில் அனுமனாக வேஷமிட்டு ஆடும் கதகளி ஆட்டக்காரன். அச்சன் மடம் என்ற அரண்மனையின் காரியதரசனாகிய அச்சுவிற்கு பொருளியல் படிக்கும் கல்லூரி மாணவனான ராமன் குட்டி பகுதி நேரமாக எடுபிடி வேலைகளுக்கு உதவிக் கொண்டிருக்கிறான். ஒருநாள் அரண்மனையின் அருகில் உள்ள, கதகளி கலைஞர்கள் வேஷமிடும் அறையில் தனிமையில் இருக்கும் அனந்தனை ராமன் குட்டி சந்திக்கிறான். தான் யாரென்பதையும் கதகளியின் மேல் உள்ள பக்தியையும், அனுமன் தூது படலத்தின் ஒரு பகுதியான லங்காதகனத்தில் தான் ஆடும் பாத்திரமான உக்கிரரூபியாகிய அனுமனின் மேலுள்ள அன்பையும் ஒரு பித்து நிலைக்கு அருகில் நின்று அனந்தன் விளக்குவதை கேட்டு விட்டு சொல்லயியலா அதிர்ச்சியுடனும், பீதியுடனும் ராமன் திரும்புகிறான். அனந்தனின் அசைவுகளும், நளினமும் ஒரு குரங்கின் நடத்தையை ஒத்திருப்பதை ராமன் கண்டு கொள்கிறான். மற்றவர்கள் அனந்தனை குரங்காக மாறிப் போன கோமாளியாகவே காண்கிறார்கள்.

    அரண்மனையின் முதலாளியான ‘தம்புரான்’ ஒரு நாள் தன் நண்பர்களுடன் அங்கிருக்கும் கோவிலுக்கு கும்பிட வருகிறார். அப்பொழுது அனந்தனை கூப்பிட்டு தன் முன்னே நடக்க வைத்து நண்பர்களுக்கு வேடிக்கை காட்டுகிறார். மேலும் அனந்தனை அனுமனின் கோமாளி வேஷமாகிய கரி வேஷமிட்டு மாலை அவரிருப்பிடத்திற்கு வந்து ஆடி காட்டுமாறு சொல்லி விட்டு செல்கிறார். அனந்தன் அதற்கு சம்மதித்துவிட்டு ராமனிடம் மட்டும் தான் அன்று ஆடுவதை ஒளிந்திருந்து கூட பார்க்கக் கூடாது என சத்தியம் வாங்கிச் செல்கிறான். ஒவ்வொரு முறை அனந்தனை பார்த்து துணுக்குற்றாலும் ராமனுக்கு அவன் மேல் இரக்கம் கலந்த பரிவு உண்டாகிறது. ராமனிடம், தன் மேல் அனுமன் முழுவதும் குடி கொள்ளவில்லை என்றும், ஆட்டத்தின் சில கணங்களில் பூரண நிலையை தொட்டுவிட்டு திரும்பி விடுவதாகவும் அதன் பின் மனம் வெறுமையை அடைந்து விடுகிறது என அனந்தன் அரற்றுகிறான். சில தினங்களில் திருவிழா வருகிறது. கொண்டாட்டங்களின் ஒரு பகுதியாக மேடை அமைக்கப்பட்டு அடுத்த ஊர்களிலிருந்து கதகளி நாட்டிய கோஷ்டிகள் அங்கு வந்து தினமும் ஆடுவது வழக்கம். ஆரம்பத்தில் ராமனிடம் தனக்கு இம்முறை ஆடுவதில் விருப்பமற்று போய்விட்டதாக சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் அனந்தன், ஒரு நாள் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் வந்து தான் கடவுளிடம் திருவுளச்சீட்டு போட்டு பார்த்ததாகவும் அதில் திருமூர்த்தி தன்னை ஆடச் சொல்லிவிட்டதாகவும் சொல்கிறான். மேலும் இம்முறை தான் பூரணமாக லங்காதகனத்தை ஆடப் போவதாக சொல்லிச் செல்கிறான். அதைக் கேட்டு ராமன் மனதில் அமைதியழிக்கும் தவிப்பும் பயமும் உருவாகிறது.

    மற்ற ஆட்டக்காரர்களுடன் அமர்ந்து ராமன் ஒரு நாள் பேசிக்கொண்டிருக்கையில் பேச்சு அனந்தனின் சமீபத்தில் அதிகரித்த பித்து நிலையை நோக்கி மாறுகிறது. அப்பொழுது ஆட்டக்காரர்களுக்கு வேஷமிடும் பெரியவர் வாழ்கையை முழுவதுமாக கலையில் அர்ப்பணித்துக் கொண்டு மனதில் தான் ஆடப் போகும் பாத்திரத்தை முழுவதுமாக ஆவாகனம் செய்து வேறெந்த சிந்தனையும் இன்றி வாழும் ஆட்டக்காரன் வெகு அபூர்வமாக பூரணத்தை அடைந்து விட சாத்தியமுண்டு என கூறுகிறார். மற்ற ஆட்டக்காரர்கள் அதை கேட்டு கேலி செய்கின்றனர். பெரியவர் தாம் சொன்னது இளைய தலைமுறைக்கு புரியாதென்றும், லட்சத்தில் ஒரு கலைஞனுக்கு அது சாத்தியப்பட்டு விடும் என்றும், அதன் பொருட்டே கதகளி ஆட வரும் ஒரு மாணவனுக்கு கூட வேஷமிடுகையில் சம்பிரதாயத்திற்கு குறையாக ஒரு பொட்டு வைப்பது வழக்கம் என்று சொல்கிறார். அனந்தனின் இந்த நிலைமையால் இம்முறை அவனுக்கு சம்பிரதாயத்தை தாண்டி அவனறியாமல் இரண்டாவதாக ஒரு வேஷக்குறையும் வைக்கப் போவதாக கூறுகிறார்.

    லங்காதனம் அரங்கேறும் நாள் நெருங்குகையில் ராமனுக்கும் தவிப்பு கூடிக் கொண்டே வருகிறது. ஆட்டம் தொடங்குவதற்கு சிறிது நேரம் முன்பு ராமன் வேஷமிடும் அறைக்கு செல்கிறான். பெரியவர் இன்னொருவருக்கு வேஷமிட்டுக் கொண்டிருக்கையில் அனந்தன் முழு வேஷத்துடன் இருட்டில் ஓர் மூலையில் சிலை போல் உட்கார்ந்திருப்பதை காண்கிறான். பெரியவர் மற்றவருடன் கிளம்புகையில் ராமனிடம் தான் கூடுதலாக ஒரு வேஷக்குறை வைத்திருப்பதாகவும், எக்காரணம் கொண்டும் அனந்தனுக்கு கண்ணாடியை கொடுக்கக் கூடாது என்றும் சொல்லிச் செல்கிறார். தனிமையில் அனந்தன் ராமனிடம் கண்ணாடியை கேட்கிறான், ராமன் இல்லையென்றதும், அவன் எதுவும் சொல்வதற்குள் அங்கிருந்த பானையிலிருந்த தண்ணீரை சாயத் தொட்டியில் கொட்டி தன் பிம்பத்தை அனந்தன் காண்கிறான். அதை கண்டு என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் சத்தம் போட்டுக் கொண்டே ராமன் ஓடி பெரியவரை அரங்கத்தில் கண்டடையும் நேரம், புதர்களை அனாயாசமாக தாண்டி அனந்தன் பூரணமாக கதகளி களத்தை நோக்கி வந்து கொண்டிருப்பதை சொல்லி கதை முடிகிறது.

    படித்து முடிக்கையில் எழுதப்படாத இன்னொரு கதை அதன் முடிவிலிருந்து உருவாவது போல் தோன்றுகிறது. அனந்தன் அப்படி ஓடி வந்து என்ன செய்தான்? அந்த பெரியவர் சொன்னது போல லட்சாதி லட்சம் மக்களுள் ஒருவனுக்கு கிடைக்கும் உன்னத நிலையில் தான் எதை மனதில் ஆவாகனம் செய்தானோ அதாகவே மாறிவிட்டானா? அப்படி நடந்திருக்காவிட்டால் தன் போதத்தை என்றென்றைக்குமாக இழந்து முழுப் பைத்தியமானானா? அப்படி நிகழ்ந்திருக்க கூடுமென்றால் அதன் விளைவு ராமனிடம் என்ன உருவாக்கியிருக்கும்? அவன் ஒருவன் தானே அனந்தனின் அப்பயணத்தை அருகிலிருந்து உணர்ந்தவன். ஒவ்வொரு முறை படிக்கும் பொழுதும் முடிக்கவியலா ஒரு புதுக் கதை மனதில் உருவாகிக் கொண்டே இருக்கிறது.

    எப்படி இராமாயணத்தில் பல பகுதிகளில் அனுமன் பக்தனாகவும், அடக்கமானவனாகவும் சித்தரிக்கப் பட்டிருக்கிறானோ அதே போல அனந்தனும் அங்குள்ளவர்களால் கோமாளியாகவும் உதாசீனப்படுத்த வேண்டியவனாகவும் பார்க்கப்படுகிறான். சாப்பாட்டிற்காக வாசலில் தட்டுடன் தவிப்போடு எட்டி எட்டிப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் வானர அனந்தனை மட்டுமே எல்லோரும் காண்கின்றனர். தான் ஆடும் கலையை உயிர் மூச்சாக கொண்டு, இலங்கையை எரித்த உக்கிரமான அனுமனை ஒத்த தீவிரத்தை உள்ளடக்கிய அனந்தனை ராமன் குட்டி மட்டுமே கண்டிருக்கிறான். அதற்கான முக்கிய காரணம் ராமன் அனந்தனை அவன் மனதின் யதார்த்த தீவிரத்துடன் இருக்கும் போதே அணியறையில் முதலில் சந்திக்கிறான் என்பதே. அனந்தன் நாட்கணக்கில் வெளியில் வராமல் தங்கியிருக்கும் சிவப்பொளி படர்ந்த அந்த அறை அவன் மனதின் உக்கிரத்தையும் தீவிரத்தையும் காட்டும் ஒரு படிமமாகவே வருகிறது. அதனுள்ளில் அமர்ந்திருக்கும் ராமன் காணும் அனந்தன் வெளியில் தெரியும் வயதான, ஒடுங்கிய, அழுக்கு உடையணிந்த மனிதனல்ல. மாறாக அவ்வறையின் சிவப்பொளியின் இன்னொரு அங்கமாக உள்ள ஒரு இருப்பாக தெரிகிறான். அவ்வறையில் அனந்தன் அனுமன் வாலிலிருந்த சம்கார அக்னியை கையில் முத்திரை வைத்து அசைந்து ராமனிடம் ஆடிக் காட்டும் போது அது அவன் இதயத்தின் உள்ளே கொழுந்துவிட்டு எரிந்து கொண்டிருக்கும் பூரணத்தை அடையும் வேட்கை என்று தோன்றுகிறது. அதற்கு வெளியே உள்ள மற்றவையெல்லாம் வெறுமையானது என்பதை ராமனின் மனவோட்டமாக வரும் “பகல் ஒளியின் அபத்தமான வெறுமையை அப்போதுதான் முதல் முறையாக உணர்ந்தேன். மனமும் கண்களும் கூசின” என்ற வரிகளில் சொல்லப்படுகிறது.

    அச்சன் மடமும் அதன் சுற்றமும் கண்முன்னே விரிவதற்கு ஏற்றார் போல் மிக நேர்த்தியாகவும், விடுபடல்கள் இல்லாமலும் அமைந்துள்ளது. மேலும் கதகளி ஆட்டத்தின் வழங்கு சொற்களும் ஆட்டக்காரர்கள் தயாராகும் போதுள்ள விவரணைகளும் அவர்களின் அணிகலங்களை பற்றிய விளக்கங்களும் கதையின் போக்கிலிருந்து வெளியில் தெரியாமல் சொல்லப்பட்டுள்ளன. ஒவ்வொரு துணை கதை மாந்தரின் குணாதிசயங்கள் அவர்கள் பேசும் ஒரிரு வசனங்களிலேயே மனதில் உருவாகி விடுகின்றன. குறிப்பாக கோவிலின் பூசாரி வந்தவர்களிடம் பேசும் வசனங்களில் அவரை பற்றிய முழு பிம்பம் மனதில் உருவாகி விடுகிறது. மாறி வரும் சமூக மாற்றங்களிலாலும், மக்கள் ரசனைகளாலும் கதகளி கலையை மட்டுமே நம்பியிருக்கும் கலைஞர்கள் உதாசீனப்படுத்தப்படுவதும் அதனால் அவர்கள் மனதில் உருவாகும் கசப்பும் இயலாமையும் கதையின் மொத்தப் போக்கில் சொல்லப்படுகிறது.

    இக்கதையில் ஒரு இடம் அது எழுதப்பட்டதையும் தாண்டி முடிவுறா விளக்கங்களுடன் தனித்து நிற்கிறது. திருவிழா ஆரம்பித்து கதகளி அரங்கு அமைக்கப்பட்டு தூங்காவிளக்கு ஏற்றப்பட்டவுடன் ராமன் அனந்தனை பார்க்கும் தருணம் இப்படி சொல்லப்படுகிறது, “அவர் எவரையும் பார்க்கவில்லை. பார்வை உட்புறமாக திரும்பியிருப்பது போலிருந்தது”. அவ்வரிகளை பல முறை வாசித்துப் பார்த்தேன். ஒவ்வொரு முறையும் அதிலிருந்து வரும் விளக்கம் முடிவற்றதாக பல திசைகளில் விரிந்து செல்வது போலுள்ளது. இதையொத்த தொல் படிமம் சிவனின் நெற்றிக்கண்ணை அது மூடியிருக்கும் நிலையை குறிப்பிடும்பொழுது சொல்லப்படுவதுண்டு.

    இக்கதை இதே தொகுப்பிலுள்ள மற்ற கதைகளை விட என்னை கவர்ந்ததற்கான காரணம் வாசிப்பனுபவம் முடியும் போது பதில் கிடைக்காத கேள்வியொன்று எஞ்சி நிற்பது போல் மனதில் ஒரு தோன்றல் ஏற்படுத்துவதால் தான். முளைத்து நிற்கும் கேள்வி என்னவென்று தெளிவுபடுத்தி கூற இயலவில்லை. அந்த புரியாத்தன்மையே அக்கேள்வியை தேடி அக்கதையை நோக்கி என்னை ஈர்க்கின்றது.

    தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: ஜெயமோகன் பக்கம்

    தொடர்புடைய பதிவுகள்: லங்காதகனம் பற்றி ஆர்வி

    Developer Resources

    Create cool applications that integrate with WordPress.com

    யுவகிருஷ்ணா

    புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

    புத்தகம்

    புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

    பாலகுமாரன் பேசுகிறார்

    புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

    முரளிகண்ணன்

    புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

    நான் வாசித்த தமிழ்ப் புத்தகங்கள்

    புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

    புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

    நந்தவனம்

    புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

    புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

    தமிழ் பேப்பர்

    புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

    தமிழிலே எழுதுவோம்

    புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

    கணிதம்

    ஜாலியாக...

    கண்ணோட்டம்- KANNOTTAM

    புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

    கடுகு தாளிப்பு

    புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

    எழுத்து - காரம் - சாரம் - சுதாங்கன்

    புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

    உங்கள் ரசிகன்

    புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

    என் ஜன்னலுக்கு வெளியே...

    புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

    அன்புடன்

    புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

    அழியாச் சுடர்கள்

    புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

    %d bloggers like this: