Skip to content

ஒரு லட்சம் புத்தகங்கள் – சுஜாதா சிறுகதை

by

எனக்குப் பிடித்த சிறுகதைகளில் ஒன்று. இதைப் பற்றி விலாவாரியாக முன்னால் எழுதி இருக்கிறேன். சமீபத்தில் விகடனில் வெளியிட்டிருந்தார்கள், அதை இங்கே கட் பேஸ்ட் செய்திருக்கிறேன். விகடனுக்கு நன்றி!

சிங்களத் தீவினுக்கோர் பாலம் அமைப்போம்! – மகாகவி

WELCOME TO DELEGATES OF BHARATHI INTERNATIONAL

நீல வண்ணத்தில் எழுத்துக்கள் வெள்ளைத் துணியில் ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டலின் வாயிலில் ஆடின. தலைப்பாகைக்காரரின் படம் கீழே துடித்துக்கொண்டு இருந்தது. அருகே பல வண்ணக் கொடிகள் சஞ்சலித்துக்கொண்டு இருந்தன. டாக்டர் நல்லுசாமி கண்ணாடிக் கதவைத் திறப்பதற்கு முன் சேவகன் திறந்து புன்னகைத்தான். உள்ளே குளிர்பதனம் செய்யப்பட்ட அரங்கில் கம்பளத்தில் தமிழ் அறிஞர்கள் நிறைந்து இருந்தார்கள். புதுக் கவிஞர் கேக் கடித்துக்கொண்டு இருந்தார். சாகித்திய அகாதமி சிகரெட் பற்ற வைத்துக்கொண்டு இருந்தார். பரிபாடல் சோபாவில் உட்கார்ந்துகொண்டு தொடை மேல் காகிதம் வைத்துக் கடிதம் எழுதிக்கொண்டு இருந்தார். உரையாடலில் தமிழ் உலவியது.

” ‘தமிழ்நாட்டிலே சாஸ்திரங்கள் இல்லை. உண்மையான சாஸ்திரங்களை வளர்க்காமல், இருப்பனவற்றையும் மறந்துவிட்டு, தமிழ்நாட்டுப் பார்ப்பார் பொய்க் கதைகளை மூடரிடம் காட்டி வயிறு பிழைத்து வருகிறார்கள்!’ – இதைச் சொன்னது யாரு, சொல்லுங்க பார்க்கலாம்?”

“பேரறிஞர் அண்ணாங்களா?”

“இல்லைங்க. பார்ப்பனரான சுப்பிரமணிய பாரதி. ‘காற்று’னு வசன கவிதை படிச்சுப் பாருங்க.”

“அவரு எல்லாவிதத்திலும் புரட்சியாளருங்க. ஆயிரத்துத் தொளாயிரத்துப் பத்து இருபதுகளில் ஒரு பார்ப்பனர் இந்த மாதிரி சொல்றதுக்கு எத்தனை தைரியம் வேணும்!”

டாக்டர் நல்லுசாமி அவர்களை அணுக “வாங்க, வாங்க, வாழ்த்துக்கள்!”

“எதுக்கு?” என்றார் டாக்டர்.

“அ! தெரியாத மாதிரி கேக்கறீங்க.”

“உண்மையிலேயே தெரியாதுங்க.” தெரியும்.

“பாரதி பல்கலைக்கழகத்துக்கு உங்களைத்தான் துணைவேந்தராப் போடப்போறாங்களாம்.”

“ஓ… அதுவா? எத்தனையோ பேர்களில் என் பேரும் இருக்குது.”

“இல்ல. நீங்கதான்னு சொல்றாங்க. அமைச்சர் உங்களைக் கவனிக்கத்தான் இன்னிக்கு உங்க கூட்டத்துக்கே வராருன்னு சொல்றாங்க.”

“சேச்சே! அமைச்சருக்குப் பாரதி மேல அப்படி ஒரு ஈடுபாடுங்க.”

“உங்களைவிட்டா பொருத்தமா வேற யாருங்க?”

“எதோ பாக்கலாம். அதெல்லாம் அவ்வளவு சுலபம் இல்லைங்க. அரசியல் வேற கலக்குது…” டாக்டர் நல்லுசாமி அவர்களை விட்டு விலக,

“வள்ளுவர் சொல்லியிருக்காரு…

மறப்பினும் ஒத்துக் கொளலாகும் பார்ப்பான்

பிறப்பொழுக்கம் குன்றக் கெடும்’னு.

இப்ப யாருங்க பாப்பான்? யாரும் கிடையாதுங்க. அந்த அர்த்தத்தில்தான் பாரதி சொல்லி இருக்காரு.”

ரிசப்ஷனில் அவர் தன் அறைச் சாவியை வாங்கிக்கொள்ளும்போது அந்தப் பெண், “சார் யூ ஹவ் எ மெசேஜ்” என்று புறாக் கூட்டில் இருந்து ஒரு குறிப்பை எடுத்துக் கொடுத்தாள்.

‘செல்வரத்தினம் மூன்று முறை உங்களுக்காக போன் செய்தார்’. நல்லுசாமிக்குச் சற்றுக் குழப்பமாக இருந்தது. யார் இந்த செல்வரத்தினம்? புரியவில்லை. “தேங்க்ஸ்!” என்று அவளைப் பார்த்தபோது “யூ ஆர் வெல்கம்” என்று புன்னகைத்தபோது அவள் உடுத்தியிருந்த சன்ன ஸாரி டாக்டர் அவர்களைப் படுத்தியது. தன் வாழ்நாளிலேயே முதன்முதலாக மனைவியை (டாக்டர் மணிமேகலை) விட்டு வந்திருக்கிறார். இந்தப் புன்னகையில் நிச்சயம் வரவேற்பு இருந்தது!

‘கூடிப் பிரியாமலே – ஓரிராவெல்லாம்
கொஞ்சிக் குலவியங்கே
ஆடி விளையாடியே – உன்றன் மேனியை
ஆயிரங்கோடி முறை நாடித் தழுவி…’

“டாக்டர், வணக்கம்!”

“ஓ, பெருமாள்! வாங்க, எங்க இருக்கீங்க இப்ப?”

“உத்கல்ல! புதுசா டமில் செக்ஷன் ஆரம்பிச்சு இருக்காங்க…”

“உத்கல் எங்க இருக்குது?”

பக்கத்தில் பச்சைக் கண்களுடன் ஒரு பெண்பிள்ளை இவர்களைப் பார்த்துச் சிரித்து ஹலோ என்று சொல்ல, டாக்டர் பெருமாள் அறிமுகப்படுத்திவைத்தார்.

“இது வந்து கத்தரினா. ரஷ்யாவுல இருந்து பாரதி ஆராய்ச்சி பண்ண வந்திருக்காங்க. திஸ் இஸ் டாக்டர் நல்லுசாமி!”

“ஆ, ஐஸ்ஸீ!” என்று பெண்மணி அவர் கையைப் பற்றிக் குலுக்கினாள். சற்று வலித்தது. டிராக்டர் ஓட்டும் பெண்பிள்ளைபோல் ஏராளமாக இருந்தாள். வல்லி இடையில்லை, ஓங்கி முன்னிற்கும் மார்பையும் சரியாக மூடாமல் ததும்பினாள்.

“யூர் ரீடிங் பேப்பர், ஆர்ன்ட் யூ?”

“நோ… ஐம் பிரிஸைடிங்! மத்தியானம்… ஆஃப்டர் நூன். யூ நோ டாமில்?”

“யெஸ்! கான்ட் ஸ்பீக்!”

“இந்தம்மா பாரதியை வறுமைல ஏன் வாட விட்டாங்க தமிழங்கன்னு கேக்குது!”

“அவர் காலத்துத் தமிழங்க அவர் பெருமையை உணரலை…”

“டாக்டர்! உங்களுக்குத் துணைவேந்தர் ஆயிருச்சாமே?”

“சேச்சே! இன்னும் எதும் தீர்மானிக்கலைப்பா.”

“ஆயிட்டுதுன்னுதான் சொல்றாங்க. உங்களைத்தான் நம்பியிருக்கேன். என்னை உத்கல்ல இருந்து எப்படியாவது ரீடராக் கொண்டு வந்துருங்க. சப்பாத்திச் சாப்பாடு. சூடு அதிகமா… என்னுடைய பைல்ஸுக்கு ஒப்புக்கலை!”

“பாக்கலாங்க, முதல்ல ஆகட்டும்.” செல்வரத்தினம்… எங்கயோ கேட்ட மாதிரி பேராக இருக்கிறதே? ரஷ்யியைப் பார்த்து மறுபடி புன்னகைத்துவிட்டு, டாக்டர் மெத்தென்ற மாடிப்படிகளில் ஏறும்போது உற்சாகமாகத்தான் சென்றார். மணிமேகலைக்குச் செய்தி சொல்ல வேண்டும். அவளுக்குத்தான் சந்தோஷமாக இருக்கும். சே! அதற்குள் எத்தனை கோட்டைகள்!

மெஸனைன்னைத் தாண்டியதும் இங்கிருந்தே மாநாட்டு முதல் ஹால் தெரிந்தது. அதன் வாசல் ஏர்கண்டிஷனுக்கு அடைத்திருந்ததால் உள்ளே பேச்சு கேட்கவில்லை. அவ்வப்போது உள்ளே இருந்து டெலிகேட் ஒருவர் டாய்லெட் போகவோ அல்லது முந்திரிப் பருப்பு கேக்குடன் தயாராக இருந்த காபி சாப்பிடவோ கதவைத் திறந்தபோது, “அவன் சர்வதேசக் கவிஞன்! பிஜி மக்களுக்காக இங்கிருந்து கண்ணீர் வடித்தான். ‘மாகாளி பராசக்தி உருசிய நாட்டினிற் கடைக்கண் வைத்தாள்’ என்று ரஷ்யப் புரட்சியைப்பற்றிப் பாடினான். அவனன்றோ…” என்று மாநாடு கசிந்தது. பல பேர் டாக்டரை வணங்கினார்கள். பரிச்சயம் இல்லா முகங்கள். எல்லோருக்கும் தெரிந்திருக்கும். துணைவேந்தர் என்றால் சும்மாவா? அமைச்சர் அதற்குத்தான் பிற்பகல் கூட்டத்துக்கு வருகிறார். என்னைக் கணிக்கத்தான்! நல்லுசாமிக்கு உள்ளுக்குள் புல்லரித்தது. திறமைப்படி கொடுக்க வேண்டுமானால் அவருக்குத்தான் கொடுக்க வேண்டும். தமிழ்நாட்டில் அவரைக் காட்டிலும் பாரதி கவிதைகளில் பரிச்சயம் உள்ளவர் யாரும் கிடையாது. ‘பாரதி கவிதைகளில் சமத்துவம்’ என்று டாக்டர் பட்டத்துக்கு அவர் எழுதிய ஆராய்ச்சிக் கட்டுரை இன்னும் ஒரு மைல் கல்!

மத்தியானக் கூட்டம் தொடங்க இன்னும் இரண்டு மணி நேரம் இருந்தது. ஆனால், திறமை மட்டும் போதாதே. அறைக்குச் சென்று சற்று ஓய்வு எடுத்துக்கொண்டுவரலாம். முதலில் மணிமேகலைக்குத் தொலைபேசி மூலம் விவரம் தெரிவித்துவிடலாம்.

டாக்டர் லேசாக,

‘காதல் செய்தும் பெறும்பல இன்பம்,
கள்ளில் இன்பம், கலைகளில் இன்பம்,
பூதலத்தினை ஆள்வதில் இன்பம்…’

என்று பாடிக்கொண்டே அறைக் கதவில் சாவியைப் பொருத்தும்போது, அறை வாசலில் நின்றுகொண்டு இருந்தவனைக் கவனித்தார்.

“வணக்கம் ஐயா!”

“வணக்கம்! நீங்க..?”

இருபத்தைந்து சொல்லலாம். ஒல்லியாக இருந்தான். உக்கிரமான கண்களுக்குக் கீழ் அவன் வயசுக்குச் சற்று அவசரமான நிழல்கள். தோளில் பை மாட்டியிருந்தான். அதில் விழாவின் சிறப்பு மலர் எட்டிப் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தது.

“கண்டு கன காலம்” என்றான். டாக்டர் அவனைத் தன் ஞாபக செல்களில் தேடினார்.

எங்கோ பார்த்திருக்கிறோம் மையமாக. “வாங்க! எப்ப வந்தீங்க?”

“இஞ்சாலையா?”

இப்போது ஞாபகம் வந்துவிட்டது. சிலோன்! இவனைச் சிங்களத்தில் பார்த்திருக்கிறோம்.

“நீங்கதானா, செல்வரத்தினம்?”

“ஐயாவுக்கு நினைப்பு உண்டு. யாழ்ப்பாணத்தில் சந்திச்சிருக்கோம்.”

இப்போது முழுவதும் ஞாபகம் வந்துவிட்டது. இவன் வீட்டில் யாழ்ப்பாண உலகத் தமிழ் மகாநாட்டின்போது டாக்டர் இரண்டு நாள் தங்கியிருக்கிறார்.

“எங்க வந்தீங்க?”

“சும்மாதானாக்கம். இடைசுகம் விசாரிச்சுக் கொண்டு போவமெண்டு வந்தனாக்கம்!” மனசுக்குள் மொழி பெயர்த்துக்கொள்ள வேண்டியிருந்த அவன் தமிழ் சற்று நிரடியது. இருந்தும், “வாங்க! உள்ள வாங்க” என்றார்.

அறைக்குள் ஆஷ்டிரே தேடினான். டாக்டர் அவனுக்கு நாற்காலி காட்ட அதில் விழுந்தான்.

“விழாவில் எண்ட பேச்சும் உண்டு” என்றான்.

“அப்படியா! சந்தோஷம். விழாவுல கலந்துக்கறதுக்காக வந்தீங்களா சிலோன்ல இருந்து?”

“ஆமாம்.”

“ரொம்பப் பொருத்தம். சிங்களத் தீவினுக்கோர் பாலமமைப்போம்னு மகாகவி சொன்னதுக்கு ஏற்ப…”

இப்போது அவனை முழுவதும் ஞாபகம் வந்துவிட்டது. யாழ்ப்பாணம் மாநாட்டில் இவன் குடும்பமே தமிழில் ஈடுபாடுகொண்டு அவர்கள் வீட்டில் இவருக்கு விருந்து வைத்ததும், இவன் தங்கை இனிமையான குரலில் ‘நெஞ்சில் உரமுமின்றி’ பாடியதும் நினைவுக்கு வந்தது. அந்தப் பெண் பெயர் என்ன..?

“உக்காருங்க… ஊர்ல எல்லாரும் சௌக்கியமுங்களா?”

“ஊர்ல யாரும் இல்லீங்க.”

“அப்படியா? அவங்களும் வந்திருக்காங்களா? உங்க தங்கச்சி வந்திருக்குதோ?”

“தங்கச்சி இல்லைங்க” என்றான். அவன் கண்களில் பளபளப்பு ஏற்பட்டது.

“என்ன சொல்றீங்க?”

“எண்ட தங்கச்சி, அப்பா, அம்மா எல்லாரும் இறந்துட்டாங்க.”

“அடப்பாவமே! எப்ப? எப்படி?”

“ஆகஸ்ட் கலகத்துலதாங்க!”

“ஐயையோ! எப்படி இறந்து போனாங்க?”

“தெருவுல வெச்சு… வேண்டாங்க! விவரம் வேண்டாங்க… நான் ஒருத்தன்தான் தப்பிச்சேன். அதுவும் தற்செயல்.”

டாக்டர் மௌனமாக இருந்தார். எப்படி ஆறுதல் சொல்வது? அவன் சிரமப்பட்டுக் கண்ணீரைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு இருக்கும்போது, எது சொன்னாலும் பிரவாகம் துவங்கிவிடும் என்று தோன்றியது. இருந்தும் ஏதோ பேச வேண்டிய அவசியத்தில்,

“ஏதாவது சாப்பிடறீங்களா?”

“கோப்பி” என்றான்.

“இத்தனை நடந்திருக்குனு நினைக்கவே இல்லை! அதும் நமக்குத் தெரிஞ்சவங்க. நாம பழகினவங்க இதுல பலியா இருக்காங்கன்னா ரத்தம் கொதிக்குது…”

“அதைப் பத்தி இப்பப் பேச வேண்டாங்க. நான் வந்தது வேற விசயத்துக்காக.”

“சொல்லுங்க. உங்களுக்கு எந்த விதத்துல என்ன உதவி தேவையா இருக்குது?”

“நிகழ்ந்தது எல்லாம் தமிழ் நாட்டுல முழுவதும் தெரியாதுண்டுதான் தோணுது. யாழ்ப்பாணம் பொது நூலகத்துல இருந்த ஒரு லட்சம் தமிழ்ப் புத்தகங்களை போலீஸ்காரங்களே எரிச்சாங்க. அது தெரியுமோ உங்களுக்கு?”

“அப்படியா?”

“அருமையான புத்தகங்கள்! பாரதியாரே சொந்தச் செலவில் பதிப்பித்த ‘ஸ்வதேச கீதங்கள்’ 1908-லயோ என்னவோ வெளியிட்டது. ‘இதன் விலை ரெண்டணா’ண்டு போட்டு இருந்தது. ஆறுமுக நாவலருடைய முதல் எடிஷன்கள் எல்லாம் இருந்தது. 1899-ல் வெளியிட்ட சிங்காரவேலு முதலியாருடைய அபிதான சிந்தாமணி முதல் பிரதி! லட்சம் புத்தகங்கள்னா எத்தனை தமிழ் வார்த்தைகள்! எண்ணிப் பாருங்க. அத்தனையும் தெருவுல எரிச்சாங்க.”

“அடடா!”

“அதை நான் சொல்ல விரும்பறேன். அப்புறம் நான் இந்தியாவுக்கு வந்து பதினஞ்சு நாளா தமிழ்நாட்டில் பார்த்த சில விஷயங்களையும் சொல்ல விரும்பறேன்.”

“எங்க சொல்ல விரும்பறீங்க?”

“இன்றைய கூட்டத்தில்தான்!”

“இன்றைய கூட்டம் பாரதி பற்றியதாச்சே!”

“பாரதி பெல்ஜியம் நாட்டுக்காகவும் பிஜி தீவினருக்கும் அனுதாபப்பட்ட சர்வதேசக் கவிஞன். ருஷ்யப் புரட்சியை வாழ்த்தினவன்! இன்றைக்கு இருந்திருந்தா, சிங்களத் தமிழர்களுக்காக உருகியிருக்க மாட்டானா?”

“கட்டாயம்… கட்டாயம்…”

“அதைத்தாங்க சொல்லப்போறேன்!”

“அதுக்கு இந்த மேடை சரியில்லைங்களே!”

“இந்த மேடைதான் மிகச் சரியானது. தமிழ் பயிலும் எல்லா நாட்டவர்களும் வந்திருக்காங்க. தமிழக அமைச்சர் வரார். சர்வதேச ஆராய்ச்சியாளர்கள், அனைத்திந்தியத் தமிழறிஞர்கள் எல்லாரும் வர்ற இந்த மேடையில எனக்குக் கிடைத்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக்கத்தான் துக்கத்தையும் மறந்து வந்திருக்கிறேன்!”

டாக்டர் சற்றே கவலையுடன், “குறிப்பா என்ன சொல்லப்போறீங்க?” என்றார்.

“சிங்களத் தமிழர்களைத் தமிழகம் நடத்தற விதத்தையும் பார்த்தேன். அதையும் சொல்லப் போறேன்.”

“புரியலீங்க.”

“ஐயா! நான் வந்து பதினைந்து தினம் ஆச்சு. முதல்ல மண்டபம் டிரான்ஸிற் காம்ப்புக்குப் போனேன். இலங்கையைத் துறந்து இங்க வந்த தமிழர்கள் என்ன செய்யறாங்க, அவங்களை எப்படி ‘றீட்’ (treat) பண்ணறாங்கன்னு பாக்கிறதுக்கு. ராமேஸ்வரம் வந்து சேர்ந்த உடனே அவங்களைத் தமிழகம் எப்படி வரவேற்குது தெரியுமோ? டிரான்ஸிற்றர் வெச்சிருக்கியா? றேப் றிக்கார்டர் கொண்டுவந்திருக்கியா?

தங்கத் தமிழ்நாட்டுக்குத் திரும்பி வந்துட்டோமிண்டு கண்ணில கனவுகளை வெச்சுக்கிட்டு வந்தவங்களுக்கு எல்லாம் ரெண்டே மணி நேரத்துல கலைஞ்சுபோயிருதுங்க, அந்த காம்ப்பைப் பார்த்ததும். சிறைக் கைதிங்க பரவாயில்லை! சன்னல் இல்லாத ஓட்டு வீடு. பிரிட்டிஷ் காலத்துல க்வாரன்டைன் காம்ப்பா இருந்ததை இன்னும் மாற்றாம வெச்சிருக்காங்க. இரண்டு ரூமுக்குப் பத்து பேற்றை அடைச்சு வெச்சிருக்காங்க. அவங்களுக்கு ஆளுக்கு இரண்டு வாரத்துக்கு எட்டு ரூபா உபகாரப் பணம். ஆறாயிரம் ரூபா சர்க்கார் கடன் கொடுக்குதுனு பேரு. எல்லாம் அப்ளிகேசனாத்தான் இருக்குது. ஆறு மாதம் காத்திருந்தாலும் லஞ்சம் இல்லாம வராது. இவங்க உடமைகளை, கொண்டு வந்த அற்பப் பணத்தை ஏமாற்றிப் பறிக்க எண்ணூறு பேர். சிலோன் ரூபாய்க்கு எழுபத்து மூணு பைசா கொடுக்கணும். கிடைக்கிறது நாப்பத்தஞ்சுதான். எல்லாரும் திரும்பிப் போயிரலாம், அந்த நரகமே மேல்னு சொல்றாங்க. திரும்பச் சேர்த்துக்க மாட்டாங்க! போக முடியாது.

1964 வரைக்கும் இலங்கையைத்தான் தாயகம்னு நினைச்சுக்கிட்டு இருந்தாங்க. திடீர்னு ‘இது உன் தாயகம் இல்லை, தமிழ்நாட்டுக்குப் போ’னு அழையாத விருந்தாளிங்களா பேப்பரை மாற்றிக் கொடுத்துட்டு கப்பலில் அனுப்பிச்சிட்டாங்க. எதுங்க இவங்க தாயகம்? அங்க பொறந்து வளந்து ஆளாகி, ஒரே நாளில எல்லாம் கவரப்பட்டு, இங்கயும் இல்லாம அங்கயும் இல்லாம இவங்களைப் பந்தாடிக்கிட்டு இருக்காங்க. இது ஒரு சர்வதேசப் பிரச்னை இல்லையா?”

“எல்லாம் சரிதாங்க. இதை நீங்க சொல்ல வேண்டிய மேடையைப் பத்தித்தான் எனக்கு…”

“வேற எங்கங்க சொல்ல முடியும்? அரசியல் வாதிங்ககிட்டயா? ஏ.டி.எம்.கே-காரங்க, ‘இதுக்குத்தான் நாங்க தமிழகம் பூரா கதவடைப்பு செஞ்சமே’ங்கறாங்க! டி.எம்.கே, ‘இதுக்குத்தான் நாங்களும் தமிழகம் பூராக் கதவடைப்பு செஞ்சமே’ங்கறாங்க!”

“இல்லை. இதைத் தமிழ்ப் பத்திரிகைகளில் ஒரு கட்டுரை மாதிரி எழுதலாமே நீங்க…”

“சொல்றேங்க! எல்லாப் பத்திரிகையையும் போய்ப் பார்த்தேன். விகடன்ல சொன்னாங்க; நாங்க அட்டைப் படமே கண்ணீர்த் துளியா ஒரு இஷ்யூல போட்டாச்சேன்னாங்க. குமுதம் ஆளுங்களைச் சந்திக்கவே முடியலை. குங்குமத்துல கேட்டா, விகடன்ல வந்துருச்சேன்னாங்க. ராணியில இதைப்பத்தித்தான் கட்டுரைத் தொடர்ல நாங்களே எழுதிட்டு இருக்கமேன்னாங்க…”

“நீங்க என்ன எழுதறதா சொன்னீங்க?”

“அந்தப் புத்தகங்களை எரிச்சதைப்பற்றித்தாங்க! ஒரு லட்சம் புத்தகங்க! அத்தனை வார்த்தைகளும் எரிஞ்சுபோய், ராத்திரி பூரா வெளிச்சமா இருந்ததை! ஒருத்தர் மட்டும் சொன்னாரு எழுதுங்கனு… ஆனா, அப்படியே உங்க தங்கச்சி றேப்பையும் எழுதுங்க… அவங்க கலர் ட்ரான்ஸ்பரன்ஸி இருந்தா கொடுங்க, அட்டையில போடுவோம்… கொஞ்சம் ஹ்யூமன் இன்ட்ரஸ்ட் இருக்கும்னாருங்க! அவர் பேர் சொல்ல விரும்பலை. எனக்கு என் சொந்த சோகத்தை எழுத விருப்பம் இல்லை. அவளை என் கண் எதிரிலேயே துகிலுரிச்சாங்க! முதல்ல பக்கத்து வீட்ல சிங்களக் குடும்பத்தில்தாங்க அடைக்கலம் கொடுத்தாங்க. நாள் பூரா கக்கூஸ்ல ஒளிஞ்சிக்கிட்டு இருந்தது! அவங்க உயிருக்கே ஆபத்து வந்திரும்போல நிலையில பின்பக்கமா ஓடிப்போயிருச்சுங்க. சந்துலவெச்சுப் பிடிச்சுத் தெருவுல… நடுத் தெருவுல… என் கண் முன்னாலயே! கண் முன்னாலயே…” அவன் இப்போது உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் அழுதான்.

“ரொம்பப் பரிதாபங்க.”

கொஞ்ச நேரம் அழுதுவிட்டு “எனக்கு இதைச் சொல்லி அனுதாபம் தேடிக்க விருப்பம் இல்லைங்க. இந்த மாதிரி வன்முறைங்க உங்க ஊர்லயும் நிறைய நடக்குது. இங்கயும் றேப்புக்குப் பஞ்சம் இல்லை. ஆனா, அந்தப் புத்தகங்களை எரிச்சது, அது என்னவோ ஒரு சரித்திர சம்பவமாத்தான் எனக்குத் தெரியுது. அந்த நெருப்புல இருந்த வெறுப்பு நிச்சயம் சர்வதேசக் கவனத்துக்குக் கொண்டு வரவேண்டியதுங்க…” சட்டையில் முழங்கைப் பகுதியில் தன் முகத்தைச் சரியாகத் துடைத்துக்கொண்டு, “எனக்கு ஒரு நாட்டு ‘குடிமகன்’கிறது யாருங்கறதைப் பற்றி ஆதாரமா சந்தேகங்கள் வருதுங்க. சிங்களவர்கள் தமிழர்கள் இரண்டு பேரும் இந்தியாவுல இருந்து வந்தவங்க. அவங்க வங்காளம் ஒரிஸ்ஸாவில் இருந்து வந்த ஆரியர்களாம். நாங்க ஒண்ட வந்த கள்ளத் தோணிங்களாம். சக்கிலியங்களாம்! இதைஎல்லாம் சொல்ல வேண்டாம்? ஆறு லட்சம் பேர் எங்க போவோங்க? என்ன செய்வோங்க? இதெல்லாம் சொல்ல வேண்டாமா?”

டாக்டர் மூக்கைச் சொறிந்துகொண்டார்: “இவ்வளவு விவரமாச் சொல்ல வேண்டாங்க. ஏன்னா, இது இலக்கியக் கூட்டம். இதில் அரசியலை நுழைக்கிறது நல்லால்லை. ஒண்ணு செய்யுங்க…”

“அரசியல் இல்லைங்க, மனித உரிமைப் பிரச்னை இல்லையா?

‘சொந்தச் சகோதரர்கள்
துன்பத்திற் சாதல் கண்டும்
சிந்தை இரங்காரடீ-கிளியே!
செம்மை மறந்தாரடீ!’னு

பாரதி பாடலையா? இலங்கைத் தமிழர்களைச் சகோதரர்கள்னுதானே நீங்க எல்லாரும் சொல்றீங்க?”

“அதுவும் ஒரு விதத்துல வாஸ்தவம்தான். இருந்தாலும்…”

“எனக்கு இதைவிட்டா வேற வாய்ப்புக் கிடையாதுங்க. ரத்தினாபுரத்துல நடந்ததைச் சொன்னா, கண்ல ரத்தம் வரும். அதெல்லாம் நான் சொல்லப்போறது இல்லை. ஒரு லட்சம் புத்தகங்களை எரிச்சாங்க. அதுக்குப் பதில் ஒரே ஒரு புத்தகத்தை மேடையில எரிக்கப்போறேன்!”

“என்ன புத்தகம்?” என்றார் கவலையோடு.

“இந்த மாநாட்டு மலரை!”

“எதுக்குங்க அதெல்லாம்..?”

“பாரதி சொன்ன எதையும் செய்யாம ஏர் கண்டிசன் ஹோட்டல்ல சாக்லேட் கேக் சாப்ட்டுக்கிட்டு மாநாடு போடறது எனக்கு என்னவோ பேத்தலாப் படுது. அதனோட சிகரம்தான் இந்த வெளியீடு. இதை மேடையில எரிச்சுட்டு, பாரதி சொன்னதை நடைமுறையில் செய்து காண்பிங்கனு சொல்லப்போறேன். ‘சிங்களத் தீவினுக்கோர் பாலம் அமைப்போம்’னு அவன் சொன்னது கான்க்ரீட் பாலம் இல்லை. முதல்ல மனப்பாலம் அமைங்க! அப்பதான் பளிச்சுனு எல்லார் மனசிலயும் பதியும். நேரமாயிடுச்சுங்க. ரெண்டு மணிக்குல்ல கூட்டம்?” அவன் எழுந்து வணங்கிவிட்டுச் சென்றான். ‘செல்வரத்தினம்…’

டாக்டர் அவன் போன திக்கைத் திகைப்பில் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தார். சற்று நேரம் யோசித்தார். நிகழ்ச்சி நிரலைப் பார்த்தார். இரண்டாவதாகப் பேசுவது ‘செல்வரத்தினம், ஸ்ரீலங்கா’ என்றிருந்தது. யோசித்தார். நாய்க்குட்டி போல் இருந்த டெலிபோனை எடுத்தார். மதுரைக்கு டிரங்க்கால் போட்டார். “பீப்பி கால். டாக்டர் மணிமேகலை…”

பத்து நிமிஷத்தில் கால் வந்தது.

“மணி! நாந்தான்.”

“என்ன, விசாரிச்சீங்களா? கிடைச்சிருச்சா?”

“ஏறக்குறைய கிடைச்ச மாதிரிதான். செக்ரெட்டரியேட்லயே விசாரிச்சுட்டேன். அமைச்சர் கையெழுத்து ஒண்ணுதான் பாக்கியாம்.”

“அப்ப இனிப்பு செய்துர வேண்டியதுதான். இந்தக் கணத்துல உங்க கூட இருக்க…”

“மணி! ஒரு சின்ன சிக்கல்…”

“என்னது… அருணாசலம் மறுபடி பாயறாரா?”

“அதில்லை மணி! இன்னிக்குக் கூட்டத்துல அமைச்சர் வராரு. எனக்கு முன்னால ஒரு சிலோன்காரன் பேசறதா இருக்கு. நாம யாழ்ப்பாணத்தில் உலகத் தமிழ் மகாநாட்டுல சந்திச்சிருக்கோம். அவன் பேசறான்.”

“பேசட்டுமே, உங்களுக்கு என்ன?”

“அதில்லை மணிமேகலை. அவன் சமீபத்திய கலகத்துல ரொம்ப இழந்து போய் ஒரு வெறுப்புல இருக்கான். ஏறக்குறைய தீவிரவாதியாக் கிறுக்குப் புடிச்ச பயலா இருக்கான்.”

“என்ன செய்யப்போறான்?”

“யாழ்ப்பாணத்துல லட்சம் புத்தகங்களை எரிச்சாங்களாம். அதுக்குப் பதிலா மேடையில விழா மலரை எரிச்சுக் காட்டப்போறேங்கறான். கேக்கறதுக்கே விரசமா இருக்குது. எனக்கு என்னடான்னா, கூட்டத்துல கலாட்டா ஆகி, எங்கயாவது எனக்குச் சந்தர்ப்பம் வர்றதுக்குள் கலைஞ்சு போச்சுன்னா, அமைச்சர் வந்து…”

“த்ரீ மினிட்ஸ் ப்ளீஸ்!”

“எக்ஸ்டென்ஷன் பண்ணுங்க.”

“என்ன, கேக்குதா?”

“கேக்குது… கேக்குது. இத பாருங்க. உங்க பேச்சை இன்னிக்கு அமைச்சர் கேக்க வேண்டியது ரொம்ப முக்கியம். நீங்க முன்னாடி பேசிடுங்களேன்.”

“எப்படி? நிகழ்ச்சி நிரல்ல மாறுதல் செய்யணுமே! தலைமை தாங்கறதால, இறுதியுரைன்னா நானு?”

கொஞ்ச நேரம் மதுரை யோசித்தது.

“என்ன செய்யச் சொல்றீங்க?”

“எப்படியாவது உங்க அண்ணன்கிட்ட அவசரமா போன் பண்ணிச் சொல்லிடு…”

“அதைத்தான் நானும் யோசிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்… வெச்சுருங்க.”

“எப்படியாவது…”

“வெச்சிருங்கன்னு சொன்னனில்லையா? அதிக நேரம் இல்லை. ஒரு டிமாண்ட் கால் போட்டுர்றேன்.”

“சரி மணிமேகலை!”

“கவலைப்படாதீங்க. பேச்சு நல்லா பேசுங்க. கிடைச்சா மாதிரிதான்னு அண்ணனும் சொல்லியிருக்காரு. அமைச்சர் உங்க பேச்சைக் கேட்டுட்டாப் போதும்னாரு…”

டெலிபோனை வைத்துவிட்டு டாக்டர் சற்றுத் திருப்தியுடன் எழுந்தார். மணிமேகலை செய்து காட்டிவிடுவாள். இவ்வளவு செய்யக் கூடியவள் இது என்ன? இப்போதே அவள் விரல்கள் தொலைபேசியில் செயல்பட்டுக் கொண்டு இருக்கும். அவள் சக்தி!

வாழ்வு பெருக்கும் மதியே சக்தி
மாநிலம் காக்கும் மதியே சக்தி
தாழ்வு தடுக்கும் சதிரே சக்தி
சஞ்சலம் நீக்கும் தவமே சக்தி

இரண்டு மணிக்குக் கூட்டம் துவங்கியது. எதிரே ஹால் நிரம்பியிருந்தது. வெள்ளைக்கார முகங்கள் முதல் வரிசையில் பளிச்சென்று தெரிந்தன. பட்டுப்புடவை உடுத்திய நங்கை மைக்கைத் தொட்டுப் பார்த்துவிட்டு ‘எண்ணிய முடிதல் வேண்டும், நல்லதே எண்ணல் வேண்டும்…’ என்று இனிமையாகப் பாடினாள். மேடையில் பேச இருப்பவர்கள் வரிசையில் ஓரத்தில் செல்வரத்தினம் உட்கார்ந்து இருந்தான். டாக்டரைப் பார்த்துப் புத்தகத்தை உயர்த்திக் காட்டினான். கவலையாக இருந்தது. என்ன! ஒன்றுமே செய்ய முடியவில்லையா? இரு இரு பார்க்கலாம். அமைச்சர் இன்னும் வரவில்லை. எல்லோரும் வாயிலையே பார்த்துக்கொண்டு இருக்க, வரவேற்புரைஞர், “தலைவர் அவர்களே! உலகெங்கிலும் இருந்து வந்திருக்கும் தங்கத் தமிழர்களே!” என்று துவங்க, சலசலப்பு தொடர, அமைச்சர் அங்கும் இங்கும் வணங்கிக்கொண்டு நடுவில் நடந்து வந்தார். டாக்டரைப் பார்த்துப் புன்னகைத்துவிட்டுத் தன் இருக்கையில் உட்கார்ந்துகொண்டு, உடனே தன் முழுக்கைச் சட்டையை உருவி கடிகாரம் பார்த்தார். டாக்டர் அருகில்தான் உட்கார்ந்திருந்தார்.

இப்போது கேட்கலாமா? இது சந்தர்ப்பமா? இல்லை… இல்லை. அவர் கேட்கும் வரை காத்திருப்போம்.

பின்னால் பார்த்தார். இன்னும் இருந்தான். கவலை சற்று அதிகமாகியது.

“முதற்கண் பிஜி தீவில் இருந்து வந்திருக்கும் ஜார்ஜ் மார்த்தாண்டம் அவர்கள் பேசுவார்” என்று அறிவித்துவிட்டு உட்கார்ந்தார்.

“ரெஸ்பெக்டட் அண்ட் ஹானரபிள் மினிஸ்டர் அண்ட் ஃபெலோ டெலிகேட்ஸ்! ஐ’ம் எ தர்ட் ஜெனரேஷன் டமிலியன் அண்ட் ஐ’ம் ஸாரி ஐ’ம் நாட் ஏபிள் டு ஸ்பீக் இன் டமில். பட் தி கிரேட் ஸுப்ரமண்ய பாரதி…”

டாக்டர் தன்னை அறியாமல் பின்னால் பார்க்க… போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டர் ஒரு காகிதத்தைப் பின் வரிசை ஓரத்தில் இருந்தவரிடம் காட்டி ஏதோ கேட்க, அவர் செல்வரத்தினத்தைக் காட்ட, இன்ஸ்பெக்டர் செல்வரத்தினத்தின் பின் நழுவி வந்து தாழ்ந்த குரலில் ஏதோ சொல்ல, செல்வரத்தினம் கலவரத்துடன் உடனே எழுந்து அவருடன் செல்வதைப் பார்த்தார்.

பெரிதாக மூச்சுவிட்டுக்கொண்டார். மணிமேகலை மணிமேகலைதான்! ஒரு மணி நேரத்தில் சாதித்துவிட்டாள். அவருக்குள் புன்னகை ஒன்று மலர்ந்தது.

“அடுத்துப் பேசவிருந்த ஸ்ரீலங்காவைச் சேர்ந்த திரு.செல்வரத்தினம் அவர்களை மேடையில் காணாததால், சோவியத் நாட்டைச் சேர்ந்த கத்தரீனா ஐவனோவாவை அழைக்கிறேன்…”

தினமணி நாளிதழில் மறுதினம் செய்தி வந்திருந்தது:

டாக்டர் நல்லுசாமி தன் தலைமை உரையின்போது, “‘சிங்களத் தீவினுக்கோர் பாலம் அமைப்போம்’ என்று பாரதி சொன்னது கான்க்ரீட் பாலத்தை அல்ல; மனப் பாலத்தை…” என்றார். அமைச்சர் தன் உரையில் உள்ள புதிதாகத் துவக்கப்போகும் பாரதி பல்கலைக்கழகத்துக்கு டாக்டர் நல்லுசாமி துணைவேந்தராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு இருக்கிற செய்தியை அறிவித்தார்.

செல்வரத்தினத்தின் விசா ரத்து செய்யப்பட்டு இருபத்து நான்கு மணி நேரத்துக்குள் தாய்நாடு திரும்பிச் செல்லும்படி, கட்டளையிடப்பட்ட செய்தி நாளிதழ்கள் எதிலும் வரவில்லை!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: சுஜாதா பக்கம், சிறுகதைகள் பக்கம்

அசோகமித்ரன் சிபாரிசுகள்

by

விகடனில் அசோகமித்ரன் தேர்ந்தெடுத்த பத்துப் புத்தகங்கள் (ஏப்ரல் 2, 2006 தேதியிட்ட ஆனந்த விகடனில் இருந்து). நன்றி, விகடன்!

அசோகமித்திரன் தேர்ந்தெடுத்திருக்கும் படைப்புகளில் ஒன்று கூட என் டாப் டென் லிஸ்டில் வராது. கவிதை, பழந்தமிழ் இலக்கியம் எல்லாம் எனக்கு கொஞ்சம் தூரத்தில் இருக்கிறது. நவீன படைப்பிலக்கியத்திலிருந்து அவர் எதையுமே தேர்வு செய்யாதது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. புதுமைப்பித்தன் இல்லாமல் ஒரு லிஸ்டா?

  1. திருக்குறள் (கழக வெளியீடு) ஏற்கனவே சொன்ன மாதிரி கொஞ்ச தூரம்தான்.
  2. சிலப்பதிகாரம் (உ.வே.சா. நூலக வெளியீடு) இதுவும் தூரம்தான்.
  3. கம்பராமாயணம் (சென்னை கம்பன் கழக வெளியீடு) இதுவும் தூரம்தான்.
  4. சத்திய சோதனை – காந்தி படிக்கப்பட வேண்டிய புத்தகம்.
  5. கண்டுணர்ந்த இந்தியா – நேரு அருமையான புத்தகம்
  6. என் சரித்திரம் – உ.வே. சாமிநாதய்யர் நல்ல புத்தகம், ஆனால் டாப் டென்னில் எல்லாம் இடம் பிடிக்காது.
  7. என் கதை – கவிஞர் நாமக்கல் ராமலிங்கம் பிள்ளை படித்ததில்லை
  8. பாரதியார் கட்டுரைகள் நல்ல புத்தகம்.
  9. விடுதலைப் போரில் தமிழகம் – ம.பொ. சிவஞானம் படிக்க ஆசை, கிடைக்க மாட்டேன் என்கிறது.
  10. தற்காலத் தமிழ் அகராதி (க்ரியா வெளியீடு) இது படிப்பதற்கில்லை

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: அசோகமித்திரன் பக்கம், புத்தக சிபாரிசுகள்

ஹாலோவீன் ஸ்பெஷல் – க்ரியா எழுதிய கதை

by

(மீள்பதிவு)

என் பெண் க்ரியாவுக்கு ஸ்கூலில் “Young Author” என்று ஒரு அசைன்மென்ட் உண்டு. அவளே யோசித்து ஏதாவது ஒரு கதை எழுத வேண்டும். அவள் முதல் வகுப்பில் (ஆறு வயதில்) எழுதிய கதை கீழே. எனக்கு மிகவும் பிடித்த கதை.

One day a girl named Kriya got the hiccups. And then skipping around the street, she found a haunted house. She was so scared. There were zombies, skeletons, and ghosts.

I saw a sign that said “Exit”. I climbed a few steps. But the stairs were broken. I thought and thought and thought. And I decided to build some stairs.

After I built them, I climbed them very carefully. Suddenly I realized my hiccups were gone! I cheered Hooray!

முதல் பத்தியில் படர்க்கையில் சொல்லப்படும் கதை இரண்டாம் பத்தியில் தன்னைப் பற்றி சொல்லப்படுவதாக மாறுவது எனக்கு மிகப் பிடித்திருக்கிறது. இரண்டாம் பத்தியில் படிகள் உடைந்துவிட்டதால் அவளே படிகளை கட்டுவது அபாரம்! (சர்ரியலிசம்? ஃபான்டசி?) கடைசியில் விக்கல் போய்விட்டதாக முடித்திருப்பது, ஆஹா!

எல்லாருக்கும் அவரவர் குழந்தை ஒஸ்திதான். ஆனால் இந்தக் கதை எனக்கு உண்மையிலேயே பிடித்திருக்கிறது.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: படைப்புகள்

தொடர்புடைய பதிவுகள்:
க்ரியாவும் கலீலியோவும்
சிற்பிகளின் மறதி
ஏற்கனவே எழுந்தாச்சு!
திருப்பிக் கொடு
அப்பாதான் ரோல் மாடல்!
முதலாளித்துவமும் சோஷலிசமும்
அம்மாவிடம் திட்டு வாங்காமல் விஷமம் செய்வது எப்படி
க்ரியாவின் அலுப்பு
நேற்று இன்று நாளை
அக்கா vs சாக்லேட்
க்ரியாவின் ஏமாற்றம்
பெரிய நம்பர்கள்
க்ரியாவுக்கு சொன்ன கதை
திசைகளின் நடுவே

சுமந்த்ரா போஸ் எழுதிய “காஷ்மீர்”

by

சுமந்த்ரா போஸ் லண்டன் ஸ்கூல் ஆஃப் எகனாமிக்ஸில் பேராசிரியர். வட அயர்லாந்து, போஸ்னியா போன்ற trouble spots-ஐ ஆய்வு செய்திருக்கிறார். அவரது நிபுணத்துவத்துவத்தை இப்போது காஷ்மீர் பிரச்சினையில் காட்டுகிறார். நேதாஜி சுபாஷ் சந்திர போஸ் இவருக்கு சின்னத் தாத்தா. இவர் சுபாஷ் போசின் அண்ணனான சரத் போசின் பேரன்.

போஸ் மூன்று முக்கிய பாயிண்ட்களை எடுத்து வைக்கிறார்.

  1. 1990 வாக்கில் பெரிதாக வெடித்த காஷ்மீர் பிரச்சினையின் மூல காரணம் 47-க்குப் பிறகு காஷ்மீரிகளின் அடிப்படை ஜனநாயக உரிமைகள் இந்திய அரசால் மறுக்கப்பட்டதே. சுய நிர்ணயம் என்று சொல்லப்படுவதை தங்கள் நாடு எது என்று தாங்களே தீர்மானித்துக் கொள்வோம் என்ற அதிகபட்ச நிலையிலிருந்து பல கட்சி ஜனநாயகம் என்ற நிலைக்குக் கீழே இறக்குவதே இந்தியாவின் முக்கிய சவால்.
  2. ஜனநாயகம் என்று சொல்வது சுலபம். ஆனால் இந்தியா, பாகிஸ்தான் இரண்டும் தங்கள் அதிகபட்ச நிலையிலிருந்து இறங்கி வரத் தயாராக இல்லை என்பதுதான் ப்ராக்டிகல் நிலைமை. காஷ்மீரை தன மதசார்பற்ற தன்மையின் நிரூபணமாக இந்தியா பார்க்கிறது. காஷ்மீருக்கு வெளியே 15 கோடி முஸ்லிம்கள் இருக்குபோது இப்படி ஒரு நிரூபணம் இந்தியாவுக்கு ஏன் தேவைப்படுகிறது என்று புரிந்து கொள்வது கஷ்டம். பாகிஸ்தான் 47-இலிருந்தே முஸ்லிம்கள் மெஜாரிட்டியாக இல்லாத காஷ்மீர் பாகிஸ்தானின் ஒரு பங்காக இல்லாவிட்டால் பாகிஸ்தான் முழுமை அடையாது என்ற கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் செயல்படுகிறது. இதையும் புரிந்து கொள்வது கஷ்டம். முஸ்லிம்கள் நிறைந்த பங்களாதேஷ் பிரிந்து 40 வருஷம் ஆகிறது. ஆனால் இங்கே லாஜிக் செல்லாது. கோட்பாட்டில் ஓட்டை கண்டுபிடிப்பதில் பயனில்லை. இதுதான் ப்ராக்டிகல் நிலை என்று புரிந்து கொள்ளாமல் தீர்வுக்கு வாய்ப்பே இல்லை. காஷ்மீர் இந்தியாவின் integral part என்று இந்தியாவும் jugular vein என்று பாகிஸ்தானும் மீண்டும் மீண்டும் அறைகூவுகின்றன. இந்த இரண்டு நிலைகளுமே காஷ்மீர் பல இனங்களைக் கொண்ட ஒரு pluralistic சமூகம், அதை எப்படிப் பிரிததாலும் ஒவ்வொரு geographic entity-இலும் ஒரு கணிசமான மைனாரிட்டி வேறு தீர்வை விரும்பும் என்பதை கணக்கில் கொள்வதில்லை. மூன்றாவதும் ஒரு நிலை – சுதந்திர காஷ்மீர் – இருக்கிறது, அதற்கும் கணிசமான ஆதரவு இருக்கிறது, அதனால் குட்டை இன்னும் குழம்புகிறது.
  3. காஷ்மீரின் நிலை unique இல்லை. சைப்ரஸ், போஸ்னியா, வட அயர்லாந்து ஆகிய இடங்களில் இதே போன்ற பிரச்சினைகளைக் காணலாம். அங்கே முயற்சிக்கப்பட்ட தீர்வுகளின் வெற்றி தோல்வியை ஆராய்வது இங்கேயும் உதவியாக இருக்கும்.

புத்தகத்தில் எனக்குப் பிடித்தது அவரது ப்ராக்டிகல், pragmatic கோணம். உதாரணமாக காஷ்மீர் இந்தியாவோடு இருக்க வேண்டுமா வேண்டாமா என்பதற்காக வாக்கெடுப்பு நடத்துவதாக நேரு கொடுத்த வாக்குறுதி, ஐ.நா. தீர்மானங்கள். இந்தியா கொடுத்த வாக்குறுதியை நேரு காலத்திலேயே கழற்றிவிட்டது அநியாயம்தான் என்பதை தெளிவாக வெளிப்படையாக சொல்கிறார். ஏறக்குறைய அதே வரியிலேயே கழற்றிவிட்டது அநியாயம் என்றாலும் இன்று வாக்கெடுப்பு என்று பேசுவது ப்ராக்டிகல் இல்லை, முட்டாள்தனம் என்றும் தெளிவாக வெளிப்படையாக சொல்கிறார். வாக்கெடுப்புக்கான காலம் போய்விட்டது.

இந்தியாவைப் பொறுத்த வரையில் என்ன பிரச்சினை? கணிசமான காஷ்மீரிகள் இந்தியக் குடிமகன்களாக இருக்க விரும்பவில்லை என்பதுதான். சுதந்திர காஷ்மீர் என்ற கனவு இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறது, பெரும்பான்மையான காஷ்மீரிகள் – இந்திய காஷ்மீரிகள் மற்றும் பாகிஸ்தானில் இன்று வாழும் காஷ்மீரிகள் – தனி நாடு என்ற ரொமாண்டிக் கனவோடு இருக்கிறார்கள். ஆனால் இவர்கள் மெஜாரிட்டி – ஐம்பது சதவிகிதத்துக்கு மேலானவர்கள் இல்லை.

வாக்கெடுப்பு என்ற கோட்பாட்டின் குறைபாடுகளை போஸ் மிக அழகாக விளக்குகிறார். காஷ்மீர் பல இனங்கள் உள்ள ஒரு சமூகம். மூன்று நிலைகளுக்கும் – காஷ்மீர் பாகிஸ்தானில் இருக்க வேண்டும், இந்தியாவில் இருக்க வேண்டும், சுதந்திர காஷ்மீர் – எல்லா இடங்களிலும் ஆதரவு இருக்கிறது. எந்த நிலைக்கும் எங்கும் – ஜம்முவிலும், காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கிலும், பாகிஸ்தான் காஷ்மீரிலும் கூட – overwhelming majority இல்லை. பாகிஸ்தான் காஷ்மீரில் கூட இந்தியாவோடு போக வேண்டும் என்று நினைப்பவர்கள் கணிசமானவர்கள் உண்டு. இந்தியாவோடு இருக்க விரும்புபவர்கள் கணிசமானவர்கள். காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கிலேயே கணிசமான மைனாரிட்டி. பாகிஸ்தானோடு போக விரும்புபவர்களும் காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கில் நிறைய பேர் இருக்கிறார்கள். அவர்களுடைய விருப்பத்தை புறக்கணிப்பது நியாயமில்லையே? ஜம்மு பகுதியிலும் அப்படி இந்தியாவோடு இருக்க விரும்பாத கணிசமான மைனாரிட்டி முஸ்லிம்கள் மெஜாரிடியாக இருக்கும் டோடா போன்ற மாவட்ட்டங்களில் இருக்கிறார்கள். அந்த மாவட்டங்களிலும் இந்தியாவோடு இருக்க விரும்பும் நகரங்கள் உண்டு. வாக்கெடுப்பின் winner takes all methodology இப்படிப்பட்ட கணிசமான மைனாரிட்டிகளின் விருப்பத்தை கணக்கில் எடுத்துக் கொள்வதில்லை.

காஷ்மீரிகளுக்கு இழைக்கப்பட்ட ஜனநாயக அநீதிகளை போஸ் புட்டுப் புட்டு வைக்கிறார். ஷேக் அப்துல்லா காலத்திலிருந்தே மத்திய அரசுக்கும் காஷ்மீர் அரசுக்கும் ஒரு எழுதப்படாத ஒப்பந்தம் இருந்திருக்கிறது. ஆட்சியில் இருக்கும் காஷ்மீர் தலைவர்கள் என்ன வேண்டுமானாலும் செய்து கொள்ளலாம், தங்களுக்கு எதிராக யாரும் தேர்தலில் நிற்காதபடி செய்யலாம். எப்படி? ஒரு சிம்பிளான வழி வேட்பு மனுவை நிராகரித்துவிடலாம். கள்ள ஓட்டு போட வைக்கலாம், அரசு எந்திரத்தை தனக்கு ஆதரவாக பணியாற்ற வைக்கலாம் இத்யாதி. பதிலுக்கு அவர்கள் மத்திய அரசின் மேலாண்மையை ஒரு அளவுக்கு மீறி கேள்வி கேட்கக் கூடாது. ஷேக் அப்துல்லா அப்படி ஓவராக சவுண்ட் விடாத வரைக்கும் அவர்தான் காஷ்மீரின் முதலமைச்சர்; சவுண்ட் விட்டதும் அவருக்கு ஜெயில், பக்ஷி குலாம் அஹமத் முதலமைச்சர். ஷேக் அப்துல்லா காம்ப்ரமைஸ் செய்து கொண்டபின் அவர் மீண்டும் முதல்வர்; 86-இல் ஃபரூக் அப்துல்லா முதல்வரானது இந்த farcial தேர்தல்களின் உச்சக்கட்டம்.

காஷ்மீரில் நிலவும் சுதந்திரக் கனவை போஸ் விவரிக்கிறார். அது ஒரு ரொமாண்டிக் கனவு என்று தெரிந்தாலும் கணிசமான காஷ்மீரிகள் அந்தக் கனவை காணத்தான் செய்கிறார்கள். பாகிஸ்தானிடம் உதவி பெறும் தீவிரவாதிகளே அந்தக் கனவை காணும்போது, சோழியன் குடுமி சும்மா ஆடாது என்று உணராதபோது, சாதாரணனுக்கு அந்தக் கனவு இருப்பதில் வியப்பில்லை.

காஷ்மீர் கிளர்ச்சியைப் பற்றியும் ஒரு chapter இருக்கிறது. பாகிஸ்தானின் பங்கு, காஷ்மீரிகளின் மனநிலை என்று இங்கே நிறையப் பேசுகிறார்.

போஸ் சொல்லும் தீர்வு என்ன? மீண்டும் மீண்டும் பேச்சுவார்த்தை நடத்துவதுதான். டெல்லியும் இஸ்லாமாபாத்தும் ஸ்ரீநகரும் ஜம்முவும் ஸ்ரீநகரும் முசாஃபராபாதும் பேச வேண்டும் என்கிறார். அவர் முன் வைக்கும் ரோல் மாடல் வட அயர்லாந்து. மனித உரிமை, போலீஸ் அமைப்புகள், தேர்தல்கள் மூன்றும் எந்தத் தீர்விலும் அமல்படுத்தப்பட வேண்டிய விஷயங்கள் என்கிறார்.

போசின் எல்லா வாதங்களிலும் எனக்கு இசைவில்லை. உதாரணமாக காஷ்மீர் இந்தியாவின் ஒரு பகுதி என்பது இந்தியர்களின் தேசியப் பெருமிதம் (national pride) சார்ந்த விஷயம். மதச்சார்பின்மை என்பதற்கும் இதற்கும் சம்பந்தமில்லை. காஷ்மீரி பண்டிட்கள் மிகச் சிறிய மைனாரிட்டி என்கிறார். இது உண்மைதானா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.

இந்தியக் காஷ்மீரைப் பற்றி பெரிதாகப் பேசுகிறார், ஆனால் பாகிஸ்தானிய காஷ்மீரை அவ்வளவாக கண்டுகொள்வதில்லை. இந்தியாதான் இங்கே எல்லாரையும் விட முக்கியமான தரப்பு என்று அவர் காரணம் சொன்னாலும் புத்தகம் முழுமை பெறாமல் இருக்கிறது. அவர் லடாக், வட பகுதிகள், அக்சாய் சின் ஆகியவற்றைப் பற்றி பெரிதாகப் பேசுவதில்லை. அவருடைய focus எல்லாம் காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கிலும், ஸ்ரீநகரிலும், ஜம்முவிளும்தான் இருக்கிறது.

பொதுவாக நியாயமாக நடக்க வேண்டும் என்று நினைக்கும் ஒரு நல்ல இந்தியன் scholar இந்திய அரசுக்கு அறிவுரை சொல்லும் கோணத்தில் இருக்கிறது. அவரே இந்திய வம்சாவளியர் என்பதாலோ இல்லை இந்தியாதான் முக்கிய player என்பதாலோ என்று தெரியவில்லை. பாகிஸ்தானைப் பற்றி இன்னும் எழுதி இருக்கலாம்.

உண்மையான நடுநிலையாளர் எழுதி இருக்கும் உபயோகமான புத்தகம். 2003-இல் வந்திருக்கிறது. படியுங்கள் என்று சிபாரிசு செய்கிறேன்.

தொடர்புடைய சுட்டி: சுமந்த்ரா போசின் தளம்

ஆர். எல். ஸ்டீவன்சனின் “ட்ரெஷர் ஐலன்ட்”

by

என் சிறு வயதில் என் அம்மா எனக்கும் என் தங்கைகளுக்கும் நிறைய கதை சொல்லி இருக்கிறாள். ஆனால் அப்பா எங்களுக்கு இரண்டே இரண்டு கதைகள் மட்டுமே சொல்லி இருக்கிறார். ஒன்று Tale of Two Cities , இரண்டு Treasure Island. கொஞ்சம் கனமான குரலில் மங்கலான லைட் பல்ப் ஒளியில் அவர் “15 Men on the Dead Man’s Chest” என்று பாடுவது அழியாத நினைவு.

இப்படி நாஸ்டால்ஜியாவோடு எந்தப் புத்தகத்தைப் படித்தாலும் பிடிக்கத்தான் பிடிக்கும். இந்தப் புத்தகமும் அப்படித்தான்.

நான் கதைச்சுருக்கம் எல்லாம் எழுதப் போவதில்லை. வேண்டுமென்றால் விக்கியில் படித்துக் கொள்ளுங்கள்.

எனக்கு கதையின் ஆரம்பம்தான் மிகவும் பிடித்த பகுதி. கடற்கொள்ளையர், பில்லி போன்ஸ், அவனுக்குக் கொடுக்கப்படும் Black Spot, அதைக் கொண்டு வரும் குருட்டு ப்யூ, அங்கே நடக்கும் சண்டை, அந்த atmosphere எல்லாமே மிகவும் த்ரில்லிங் ஆக இருக்கும். லாங் ஜான் சில்வரின் பாத்திரப் படைப்பு நன்றாக இருந்தாலும், கதை சில்வரின் வருகைக்குப் பிறகு கொஞ்சம் தொய்வடைகிறது. பென் கன் பேய் போல அவர்களை பயமுறுத்துவது எனக்கு பர்சனலாக நாஸ்டால்ஜியாவை உருவாக்குகிறது.

சிறு வயதில் ஒவ்வொருவரும் படிக்க வேண்டிய புத்தகம் என்று சொல்வேன். கட்டாயம் குழந்தைகளை – குறிப்பாக பத்து வயது சிறுவர்களை – படிக்க வையுங்கள்.

ஒரே ஒரு சோகம் என்னவென்றால் கதையை என் குழந்தைகளுக்கும் சொல்ல முயற்சித்திருக்கிறேன். அவர்கள் அதை அவ்வளவாக ரசிக்கவில்லை. சின்னவளுக்கு அதை ரசிக்கும் வயதில்லை. பெரியவளுக்கு நான் சொல்ல ஆரம்பித்தபோது என்னிடம் கதை கேட்கும் ஆர்வம் இல்லை, அவளே படித்துக் கொள்வதுதான் அவளுக்கு சரிப்பட்டு வந்தது.

ஞானக்கூத்தனின் குசும்புக் கவிதைகள்

by

கூட்டாஞ்சோறு தளத்திலிருந்து மீள்பதிவு.

பொதுவாக எனக்கும் கவிதைகளுக்கும் கொஞ்சம் தூரம். ஆனால் இந்த இரண்டு கவிதைகளையும் ரசித்தேன். முடிந்தால் ஒரு கட்டைக்குரலில் கற்பனை செய்துகொள்ளுங்கள்!

தலைவரார்களேங்….
தமிழ்ப் பெருமக்களேங்… வணக்கொம்
தொண்ணூறாம் வாட்டத்தில் பாசும் வாய்ப்பை
தாந்தமைக்கு மகிழ்கின்றேன். இன்றய்த் தீனம்
கண்ணீரில் பசித் தொய்ரில் மாக்களெல்லாம்
காலங்கும் காட்சியினெய்க் காண்கின்றோம் நாம்”

‘‘வண்ணாரப்பேட்ட கிள சார்பில் மாலெ”

‘‘வளமான தாழிழர்கள் வாடலாமா?
கண்ணாளா போருக்குப் போய் வா என்ற
பொற நான்ற்றுத் தாயெய் நாம் மறந்திட்டோமா?
தாமிழர்கள் சொக வாழ்வய்த் திட்டாமிட்டுக்
கெடுப்பவர்கள் பொனக்குவ்யல் காண்போமின்றே
நாமெல்லாம் வரிப்பொலிகள் பகைவர் பூனெய்
நாரி மதி படைத்தோரை ஒழிப்போம் வாரிர்

தலைவரார்களேங்
பொதுமக்களேங் நானின்னும்
யிரு கூட்டம் பேசவிருப்பதால்
விடய் பெறுகிறேன் வணக்கொம்

இன்னுமிருவர் பேச இருக்கிறார்கள் அமைதி… அமைதி

இன்னும் ஒன்று:

எனக்கும் தமிழ்தான் மூச்சு
ஆனால்
பிறர் மேல் அதை விட மாட்டேன்

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கவிதைகள்

தொடர்புள்ள சுட்டி: ஞானக்கூத்தன் தளம்

புதுமைப்பித்தன் மறைவு – விகடன் ஆபிச்சுவரி

by

தமிழ் எழுத்தாளர் உலகத்தில் பிரசித்தி பெற்றவரான ஸ்ரீ விருத்தாசலம் (புதுமைப்பித்தன்) மறைவு இலக்கிய அன்பர்களிடையே பெரிய வருத்தத்தை உண்டாக்கியிருக்கிறது. கற்பனைகள் மிகுந்த அவருடைய எழுத்துக்கள் புரட்சியும் புதுமையும் கொண்டு தமிழ் எழுத்தில் ஒரு புது சகாப்தத்தையே ஆரம்பிக்கக் கூடியவை. தமிழிலக்கியத்தில் மறுமலர்ச்சிக்கு முன் நின்று நவ நவமான சிருஷ்டிகள் செய்தவர்களில் புதுமைப்பித்தனுக்கு ஓர் உயர்ந்த ஸ்தானம் உண்டு. அன்னாருடைய மறைவுக்காக எழுத்தாளர் சங்கக் காரியதரிசி சங்கத்தின் சார்பாக வருத்தத்தைத் தெரிவித்து, அவர் பெயரால் ஒரு நிதி திரட்டி அவர் குடும்பத்துக்கு அளிக்கவும், அவருக்கு சாசுவதமான ஒரு ஞாபகச் சின்னம் ஏற்படுத்தவும் நடவடிக்கை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டுமென்று கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறார். எழுத்தாளர்களும் எழுத்தின் சுவையறிந்தவர்களும் இந்த முயற்சிக்கு நல்ல ஆதரவு அளிப்பார்கள் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

புதுமைப்பித்தன் மாதிரி ஒரு ஜீனியஸ் மறைந்ததற்கே நாலு வரி ஆபிச்சுவரிதான் வந்திருக்கிறது. சந்தேகம் இருந்தால் எண்ணிப் பாருங்கள், சரியாக நாலே நாலு வாக்கியம்தான். எழுத்தாளன் “செத்த பிறகு சிலை வைக்காதீர்” என்று எழுதியவருக்கே ஞாபகச் சின்னமாம்! அவருக்கு ஆவி உலகத்தில் தெரிந்திருந்தால் இந்த irony-ஐ மிகவும் ரசித்திருப்பார்!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: புதுமைப்பித்தன் பக்கம்

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
புதுமைப்பித்தன் நினைவு நாள்
புதுமைப்பித்தன் படைப்புகள் – வேதசகாயகுமார் ஆய்வின் கதை
புதுமைப்பித்தனும் சந்திரபாபுவும்

சினிமா – எமிலி ஜோலாவின் வாழ்க்கை

by

ஒரு பழைய படத்தை – Life of Emile Zola – சமீபத்தில் பார்த்தேன். பால் முனி எமிலி ஜோலாவாக நடித்திருக்கிறார். சூப்பர் டூப்பர் என்றெல்லாம் சொல்ல மாட்டேன், ஆனால் நல்ல படம்.

நான் எமிலி ஜோலாவின் புத்தகங்களை இது வரை படித்ததில்லை. ட்ரேஃபஸ் விவகாரத்தில் போராடினார் என்று தெரியும், அவ்வளவுதான். திரைப்படத்தைப் பார்த்த பிறகுதான் ஜோலா ஓவியர் பால் செசானின் (Paul Cezanne) நெருங்கிய நண்பர், சாப்பாட்டுக்கே கஷ்டப்பட்டிருக்கிறார் என்பதெல்லாம் தெரிந்தது. படம் எனக்கு ரொம்ப சுவாரசியமாக இருந்தது.

செசானும் ஜோலாவும் ஒரு ஜன்னல்கள் உடைந்து குளிர் காற்று வீசிக் கொண்டிருக்கும் சின்ன garret-இல் வாடகை கொடுக்க முடியாமல் கஷ்டப்படும் காட்சியோடு திரைப்படம் ஆரம்பிக்கிறது. ஜோலாவுக்கு ஒரு பதிப்பகத்தில் வேலை கிடைக்கிறது. அவர் எழுதிய Confessions of Claude அவரை பிரச்சினைகளில் தள்ளுகிறது. போலீஸ் அவரை எச்ச்சரிகிறது. வேலை போகிறது. ஒரு விபசாரியை சந்திக்கிறார். அவளை கருவாக வைத்து அவர் எழுதும் நானா என்ற புத்தகம் பெரிய ஹிட் ஆகிறது. (அவர் அந்தப் புத்தகத்துக்காக கொஞ்சம் அட்வான்ஸ் கேட்க வரும் காட்சி மிக நன்றாக இருந்தது) பணம், புகழ் எல்லாம் வருகிறது. அவரை மீண்டும் சந்திக்கும் செசான் நட்பு முறையில் அவரது பணம்/புகழ் பற்றி ஜோலாவை எச்சரிக்கிறார்.

ஃபிரெஞ்ச் ராணுவத்தில் ஒரு உயர் அதிகாரி ஜெர்மனி ஒற்றர் என்று தெரிகிறது. சந்தேகம் ட்ரேஃபஸ் என்ற யூத அதிகாரி மீது விழுகிறது. அவர் சிறைக்கு அனுப்பப்படுகிறார். சில வருஷங்கள் கழித்து கர்னல் பிக்வார்ட் என்பவர் ட்ரேஃபஸ் குற்றமற்றவர், எஸ்டர்ஹாசி என்பவர்தான் உண்மையான குற்றவாளி என்று கண்டுபிடிக்கிறார். ஆனால் ராணுவத்தின் மீது யாரும் குறை சொல்லக்கூடாது என்று உண்மை அமுக்கப்படுகிறது. ஜோலா புகழ் பெற்ற J ‘Accuse என்ற கடித்தத்தைப் பதிக்கிறார். அவர் மீது மான நஷ்ட வழக்கு, அவருக்கு ஒரு வருஷம் ஜெயில் தண்டனை கிடைக்கிறது. ஜோலா இங்கிலாந்துக்கு தப்பி விடுகிறார். கடைசியில் உண்மை வெளி வருகிறது. ட்ரேஃபஸ் மீண்டும் ராணுவத்தில் பதவி ஏற்கிறார். ஆனால் ஜோலா அதற்குள் இறந்துபோகிறார்.

ஜோலா அந்தக் கடிதத்தைப் டிக்டேட் செய்வது மிக நன்றாக இருந்தது. அவர் ஜூரிகளிடம் நிகழ்த்தும் உரையும் அருமை.

பால் முனி சிறப்பாக நடித்திருக்கிறார். நல்ல வசனங்கள். இது சினிமா சாதனை இல்லாவிட்டாலும் நல்ல கருவை கெடுக்காமல் காட்டி இருக்கிறார்கள். ஒரு ஜெயகாந்தனைப் பற்றி, அசோகமித்ரனைப் பற்றி, இப்படி ஒரு படம் வந்தால் ஆ என்று பார்த்துக் கொண்டு இருக்கலாம். என்று வருமோ? நானே நிறைய பணம் சம்பாதித்து எடுத்தால்தான் உண்டு போலிருக்கிறது.

பழைய கறுப்பு வெள்ளை படம். 1937-இல் வந்திருக்கிறது. சிறந்த படத்துக்கான ஆஸ்கர் விருதை வென்றிருக்கிறது. ட்ரேஃபஸ்ஸாக நடித்த Joseph Schildkraut-க்கும் சிறந்த துணை நடிகர் விருது கிடைத்திருக்கிறது. இயக்கம் William Dieterle.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: திரைப்படங்கள்

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
எமிலி ஜோலா – விக்கி குறிப்பு
Dreyfus Affair – விக்கி குறிப்பு
Life of Emile Zola – IMDB குறிப்பு
J’Accuse – ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு

அமர் சித்ரகதா

by

சின்ன வயதில் குடும்பத்தில் புத்தகம் எல்லாம் வாங்கிப் படிக்கும் பழக்கம் இருந்ததில்லை. அதுதான் லைப்ரரி இருக்கிறதே என்ற நினைப்புதான். அனேகமாக வாங்கும் அளவுக்கு வசதியும் இருந்திருக்காது. இந்த லட்சணத்தில் காமிக்ஸ் புத்தகம் வாங்குகிறேன், காசு கொடு என்று கேட்டால் அடிதான் விழுந்திருக்கும். அதுவும் இங்கிலீஷ் காமிக்ஸ்! உனக்குப் புரியாது, இங்கிலீஷ் படிக்கக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டுமென்றால் ஹிந்து எடிட்டோரியல் படி என்றுதான் அறிவுரை சொல்லி இருப்பார்கள்.

வேலைக்குப் போன பிறகு ஓரளவு புத்தகம் வாங்கினாலும் காமிக்ஸ் வாங்கத் தயக்கம். என்னடா சின்னப் பிள்ளை மாதிரி காமிக்ஸ் படிக்கறான் என்று யாராவது நினைத்துவிட்டால்? அதனால் ஆஸ்டரிக்ஸ் மட்டும் அவ்வப்போது வாங்குவேன். அமர் சித்ரகதாவுக்கெல்லாம் சான்ஸ் இல்லை. அதுவும் கொஞ்சம் வளர்ந்த பிறகு பார்த்ததாலோ என்னவோ அமர் சித்ரகதாவின் சிம்ப்ளிஸ்டிக் ஆன கதைகளும் ஓவியங்களும் என்னை அவ்வளவு தூரம் கவரவில்லை.

முதன்முதலாக அமர் சித்ரகதாவை நானும் படிக்கலாம் என்று தோன்றியது மகாபாரதத்தை காமிக்ஸ் வடிவில் படித்தபோதுதான். மிகவும் அருமையான முயற்சி. அதற்கப்புறம் இன்னும் சிலவற்றை படித்துப் பார்த்தேன். சிறு வயதில் படித்திருந்தால் மிகவும் சந்தோஷப்பட்டிருப்பேன், இப்போது இவற்றை என்ஜாய் செய்யும் வயது தாண்டிவிட்டது என்று தெரிந்தது.

பிள்ளைகளுக்கு நம் வரலாறு, கலாசாரம் பற்றி சொல்லித் தர இதை விட சுலபமான வழி இல்லை. ஆனால் என் அமெரிக்கக் குழந்தைகளுக்கு அவ்வளவாக ஒட்டவில்லை. அவர்களுக்காக வாங்கியவற்றை நான்தான் படித்து கதை சொல்ல வேண்டிய நிலை.

அமர் சித்ரகதாவை உருவாக்கியவர் அனந்த் பை. 2011-இல்தான் இறந்தார். அவருக்கு ஒரு ஜே!

தொடர்புடைய சுட்டி: அமர் சித்ரகதா தளம்

அண்ணாதுரையின் படைப்புகள்

by

நான் அண்ணாதுரையின் படைப்புகளை அதிகமாகப் படித்ததில்லை. வேலைக்காரி என்ற நாடகம், செவ்வாழை என்ற சிறுகதை தவிர வேறு எதுவும் படித்த நினைவில்லை. வேலைக்காரி முக்கியமான நாடகம், ஆனால் நல்ல நாடகம் இல்லை. கதை அவரது “முற்போக்கு” வசனங்களை மாட்ட உதவும் சட்டம் (frame) மட்டுமே. செவ்வாழை பிரச்சாரக் கதை. ஆனால் சராசரி பிரச்சாரக் கதையை விடப் பரவாயில்லை என்று சொல்லலாம். வேலைக்காரி, ஓரிரவு, நல்லதம்பி, ரங்கோன் ராதா சினிமாவாகப் பார்த்திருக்கிறேன்.

அண்ணாவின் எழுத்துகளை நாட்டுடமை ஆக்கினார்களா இல்லையா என்று கூடத் தெரியவில்லை. தமிழ் இணையப் பல்கலைக்கழகத்தின் மின் நூலகத்தில் அவரது படைப்புகள் எதுவும் இது வரை இல்லை. நல்ல விமர்சகர்கள் என்று நான் கருதும் எவரும் – க.நா.சு., சுஜாதா, ஜெயமோகன் இத்யாதியினர் – யாரும் அவரது எழுத்துகளைப் பற்றி நல்லபடியாக ஒரு வார்த்தை சொன்னதில்லை. அவரது எழுத்துகளை யாரும் ஆய்வு செய்தும் நான் பார்த்ததில்லை.

இமையம் எழுதிய இந்த கட்டுரையில் சில விவரங்கள் கிடைக்கின்றன. 113 சிறுகதைகள் எழுதி இருக்கிறாராம். எல்லாவற்றிலும் பிரசாரம்தான் போலிருக்கிறது.

நான் படிக்க விரும்பும் சில புத்தகங்கள் உண்டு – கம்பரசம், சிவாஜி கண்ட ஹிந்து சாம்ராஜ்யம், ஓரிரவு, ரங்கோன் ராதா… – எங்காவது மின் நூல்கள் கிடைத்தால் சொல்லுங்கள்.

தொடர்புடைய சுட்டி: வேலைக்காரி நாடகம்

Developer Resources

Create cool applications that integrate with WordPress.com

butterfliesinspacetime

Just another WordPress.com weblog

யுவகிருஷ்ணா

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

புத்தகம்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

பாலகுமாரன் பேசுகிறார்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

முரளிகண்ணன்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

நான் வாசித்த தமிழ்ப் புத்தகங்கள்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

நந்தவனம்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

தமிழ் பேப்பர்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

தமிழிலே எழுதுவோம்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

கணிதம்

ஜாலியாக...

கண்ணோட்டம்- KANNOTTAM

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

கடுகு தாளிப்பு

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

எழுத்து - காரம் - சாரம் - சுதாங்கன்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

என் ஜன்னலுக்கு வெளியே...

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

உங்கள் ரசிகன்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

அன்புடன்

புத்தகங்களுக்காக ஒரு ப்ளாக்

%d bloggers like this: