நானே புரிந்துகொண்டுவிட்ட கவிதை

(மீள்பதிவு)

wole_soyinkaகவிதையை மொழிபெயர்த்தால் அனேகமாக கவித்துவம் போய்விடுகிறது என்று உணர்வதைப் பற்றி ஒரு பதிவில் எழுதி இருந்தேன்.

மொழிபெயர்த்தாலும் கவித்துவம் உள்ள கவிதை இது. வோலே சோயிங்கா 1963-இல் எழுதியது. பதின்ம வயதுகளில் முதல் முறை படித்தபோது முகத்தில் அறை விழுந்தது போல உணர்ந்தேன். இன்றும்.

A Telephone Conversation

The price seemed reasonable, location
Indifferent. The landlady swore she lived
Off premises. Nothing remained
But self-confession. “Madam,” I warned,
“I hate a wasted journey — I am African.”

Silence. Silenced transmission of
Pressurized good-breeding. Voice, when it came,
Lipstick coated, long gold-rolled
Cigarette-holder pipped. Caught I was, foully.

“HOW DARK?”… I had not misheard… “ARE YOU LIGHT
OR VERY DARK?” Button B. Button A. Stench
Of rancid breath of public hide-and-speak.
Red booth. Red pillar-box. Red double-tiered
Omnibus squelching tar. It was real! Shamed

By ill-mannered silence, surrender
Pushed dumbfoundment to beg simplification.
Considerate she was, varying the emphasis —
“ARE YOU DARK? OR VERY LIGHT?” Revelation came.
“You mean—like plain or milk chocolate?”

Her assent was clinical, crushing in its light
Impersonality. Rapidly, wavelength adjusted,
I chose. “West African sepia” — and as an afterthought,
“Down in my passport.” Silence for spectroscopic
Flight of fancy, till truthfulness clanged her accent

Hard on the mouthpiece. “WHAT’S THAT?” conceding,
“DON’T KNOW WHAT THAT IS.” “Like brunette.”
“THAT’S DARK, ISN’T IT?” Not altogether.
Facially, I am brunette, but madam, you should see
The rest of me. Palm of my hand, soles of my feet

Are a peroxide blonde. Friction, caused—
Foolishly, madam—by sitting down, has turned
My bottom raven black—One moment madam!” — sensing
Her receiver rearing on the thunderclap
About my ears — “Madam,” I pleaded, “wouldn’t you rather
See for yourself?”

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கவிதைகள்

பிடித்த கவிதைகள்

சான்ஸ் கிடைக்கும்போதெல்லாம் எனக்கு கவிதை அலர்ஜி என்று சொல்லிக் அலட்டிக் கொள்வது ஒரு பழக்கமாகவே ஆகிவிட்டது. அதற்காக எந்த கவிதையுமே பிடிக்காது என்றில்லை. நினைவில் இருக்கும் சில நல்ல கவிதைகள் இங்கே.

யாயும் ஞாயும் யாராகியரோ
எந்தையும் நுந்தையும் எம்முறைக் கேளிர்
நீயும் யானும் எவ்வழி அறிதும்
செம்புலப் பெயல் நீர்போல
அன்புடை நெஞ்சந்தாங் கலந்தனவே
      – செம்புலப் பெயல்நீரார் (அழகான உவமைக்காக)

காமம் காமம் என்ப காமம்
அணங்கும் பிணியும் அன்றே நினைப்பின்
முதைச்சுவர் கழித்த முற்றா இளம்புல்
மூத்த தைவந் தாங்கு
விருந்தே காமம் பெருந்தோளாயே
      – யார் எழுதியது? (அற்புதமான படிமம்)

அற்றைத் திங்கள் அவ்வெண் நிலவின்
எந்தையும் உடையேம்; எம் குன்றும் பிறர் கொளார்;
இற்றைத் திங்கள் இவ்வெண் நிலவின்
வென்று ஏறி முரசின் வேந்தர் எம்
குன்றும் கொண்டார்; யாம் எந்தையும் இலமே
      – அங்கவை+சங்கவை? யாம் எந்தையும் இலமே என்ற கடைசி வார்த்தைகள் இந்த கவிதையை எங்கோ கொண்டு போகிறது.

படைப்புப் பல படைத்துப் பலரோடு உண்ணும்
உடைப்பெருஞ் செல்வர் ஆயினும், இடைப்படக்
குறுகுறு நடந்து, சிறுகை நீட்டி,
இட்டும், தொட்டும், கவ்வியும், துழந்தும்
நெய்யுடை அடிசில் மெய்பட விதிர்த்தும்,
மயக்குறு மக்களை இல்லோர்க்குப்
பயக்குறை இல்லைத் தாம் வாழும் நாளே.
      – பாண்டியன் அறிவுடை நம்பி (உண்மை, முற்றிலும் உண்மை.)

இனி நினைந்து இரக்கம் ஆகின்று; திணி மணல்
செய்வுறு பாவைக்குக் கொய் பூத் தைஇ,
தண் கயம் ஆடும் மகளிரொடு கை பிணைந்து,
தழுவுவழித் தழீஇ, தூங்குவழித் தூங்கி,
மறை எனல் அறியா மாயம் இல் ஆய்மொடு
உயர் சினை மருதத் துறை உறத் தாழ்ந்து,
நீர் நணிப் படி கோடு ஏறி, சீர்மிக,
கரையவர் மருள, திரையகம் பிதிர,
நெடு நீர்க் குட்டத்துத் துடுமெனப் பாய்ந்து,
குளித்து மணற் கொண்ட கல்லா இளமை
அளிதோ தானே! யாண்டு உண்டு கொல்லோ–
தொடித் தலை விழுத் தண்டு ஊன்றி, நடுக்குற்று,
இரும் இடை மிடைந்த சில் சொற்
பெரு மூதாளரேம் ஆகிய எமக்கே?
      – யார் எழுதியது? (அடுத்த வருஷம் 25 ஆண்டு reunion என்று பேசும்போது இந்த கவிதைதான் நினைவு வருகிறது)

சுடர்த்தொடீ கேளாய்! தெருவில் நாம் ஆடும்
மணல் சிற்றில் காலில் சிதையா, அடைச்சிய
கோதை பரிந்து, வரிப்பந்து கொண்டு ஓடி,
நோதக்க செய்யும் சிறுபட்டி, மேலோர் நாள்
அன்னையும் யானும் இருந்தேமா..’இல்லிரே!
உண்ணுநீர் வேட்டேன்’ எனவந்தாற்கு, அன்னை,
அடர்பொற் சிரகத்தால் வாக்கி, ’சுடரிழாய்
உண்ணுநீர் ஊட்டிவா’ என்றாள் என யானும்
தன்னை அறியாது சென்றேன்; மற்று என்னை
வளைமுன்கை பற்றி நலியத் தெருமந்திட்டு,
’அன்னாய்! இவன் ஒருவன் செய்தது காண்’ என்றேனா,
அன்னை அலறிப் படர்தரத் தன்னையான்
’உண்ணுநீர் விக்கினான்’ என்றேனா, அன்னையும்
தன்னைப் புறம்பு அழித்து நீவ மற்று என்னைக்
கடைக்கண்ணால் கொல்வான் போல் நோக்கி நகைக்கூட்டம்
செய்தான் அக் கள்வன் மகன்.
      – யார் எழுதியது? (காதலில்லாத வாலிபமா என்று தோன்றவைக்கும் அருமையான கவிதை)

யானை முறித்த கொம்பு என்று வரும் இன்னொரு கவிதையும் அற்புதம். வார்த்தைகள்தான் நினைவு வரவில்லை.

வையம் தகளியா, வார் கடலே நெய்யாக
வெய்ய கதிரோன் விளக்காக – செய்ய
சுடர் ஆழியான் அடிக்கே சூட்டினேன் சொல் மாலை
இடர் – ஆழி நீங்குகவே

அன்பே தகளியா, ஆர்வமே நெய்யாக
இன்பு உருகு சிந்தை இடு திரியா – நான் உருகி
ஞானச் சுடர் விளக்கு ஏற்றினேன், நாரணற்கு
ஞானத் தமிழ் புரிந்த நான்

திருக் கண்டேன்; பொன்மேனி கண்டேன்; திகழும்
அருக்கன் அணி நிறமும் கண்டேன்; – செருக் கிளரும்
பொன் ஆழி கண்டேன், புரி சங்கம் கைக் கண்டேன்
என் ஆழி வண்ணன்பால் இன்று
      – முதல் மூன்று ஆழ்வார்கள் (வையம் தகளியா என்பது மிகவும் உன்னதமான படிமம், கடற்கரையில் சூரியோதயம், அஸ்தமனம் காணும்போதெல்லாம் நினைவு வரும் கவிதை)

கற்பூரம் நாறுமோ கமலப்பூ நாறுமோ
திருப்பவளச் செவ்வாய்தான் தித்தித்திருக்குமமோ
மருப்பொசித்த மாதவன்றன் வாய்ச்சுவையும் நாற்றமும்
விருப்புற்றுக் கேட்கின்றேன் சொல்லாழி வெண்சங்கே
      – ஆண்டாள் (“சுவை”யான ஆங்கிள்!)

பஞ்சி ஒளிர் விஞ்சு குளிர் பல்லவம் அனுங்க
செஞ்செவிய கஞ்ச நிமிர் சீறடியளாகி
அஞ்சொலிள மஞ்ஞையென அன்னமென மின்னும்
வஞ்சியென நஞ்சமென வஞ்சமகள் வந்தாள்
– கம்ப ராமாயணம் (வார்த்தை நயத்துக்காக)

வாரணம் பொருத மார்பும் வரையினை எடுத்த தோளும்
நாரத முனிவர்க்கேற்ப நயம்பட உரைத்த நாவும்
தாரணி மௌலி பத்தும் சங்கரன் கொடுத்த வாளும்
வீரமும் களத்தே போட்டு வெறுங்கையோடிலங்கை புக்கான்
      – கம்ப ராமாயணம் (வீரத்தையும் களத்தில் விட்டுவிட்டு வந்தான் என்று சொல்வது இந்த கவிதையை உச்சத்துக்கு கொண்டு போகிறது)

வான் நகும் மண் நகும் என்று ஆரம்பிக்கும் இன்னொரு கம்ப ராமாயணக் கவிதை (யார் தன்னைப் பார்த்து சிரித்தாலும் கவலை இல்லை ஜானகி சிரிப்பாளே என்றுதான் ராவணனுக்கு கவலையாம். வார்த்தைகள் நினைவிருப்பவர் அனுப்புங்கள்)

முத்தைத்தரு பத்தித் திருநகை
அத்திக்கிறை சத்திச் சரவண
முத்திக்கொரு வித்துக் குருபர எனவோதும்

முக்கட்பர மற்குச் சுருதியின்
முற்பட்டது கற்பித் திருவரும்
முப்பத்துமு வர்க்கத் தமரரும் அடிபேண….
      – அருணகிரிநாதர் (சந்தத்துக்காகவே – அதுவும் நடுவில் தொக்குத்தொகு தொகு தொகு என்று வரும் இடம் அபாரம்!)

தடித்த ஓர் மகனை தந்தையீண்டு அடித்தால, தாய் உடன் அணைப்பாள். தாய் அடித்தால்
பிடித்து ஒரு தந்தை அணைப்பான், இங்கு எனக்குப் பேசிய தந்தையும் தாயும்
பொடித்திருமேனி அம்பலத்தாடும் புனித நீ ஆதலால், என்னை
அடித்தது போதும் அணைத்திட வேண்டும். அம்மை அப்பா இனி ஆற்றேன்
– திரு அருட்பா

சூதர் மனைகளிலே அண்ணே
தொண்டு மகளிருண்டு
சூதிற் பணயமென்றே அங்கோர்
தொண்டச்சி போனதில்லை

ஏது கருதி வைத்தாய் அண்ணே
யாரைப் பணயம் வைத்தாய்
மாதர் குல மகளை அன்பே
வாய்ந்த வடிவழகை
      – பாரதி, பாஞ்சாலி சபதம், பீமன் தருமன் கையை எரிக்க வேண்டும் என்று சொல்லும் பாடல்

      A Telephone Conversation
The price seemed reasonable, location
Indifferent. The landlady swore she lived
Off premises. Nothing remained
But self-confession. “Madame,” I warned,
“I hate a wasted journey—I am African.”
Silence. Silenced transmission of
Pressurized good breeding. Voice, when it came,
Lipstick coated, long gold-rolled
Cigarette-holder pipped. Caught I was, foully.
“HOW DARK?”… I had not misheard… “ARE YOU LIGHT
OR VERY DARK?” Button B. Button A. Stench
Of rancid breath of public hide-and-speak.
Red booth. Red pillar box. Red double-tiered
Omnibus squelching tar. It was real! Shamed
By ill-mannered silence, surrender
Pushed dumbfoundment to beg simplification.
Considerate she was, varying the emphasis —
“ARE YOU DARK? OR VERY LIGHT?” Revelation came.
“You mean — like plain or milk chocolate?”
Her assent was clinical, crushing in its light
Impersonality. Rapidly, wave-length adjusted,
I chose. “West African Sepia” — and as afterthought,
“Down in my passport.” Silence for spectroscopic
Flight of fancy, till truthfulness clanged her accent
Hard on the mouthpiece. “WHAT’S THAT?” conceding
“DON’T KNOW WHAT THAT IS.” “Like brunette.”
“THAT’S DARK, ISN’T IT?” “Not altogether.
Facially, I am brunette, but madam, you should see
The rest of me. Palm of my hand, soles of my feet
Are a peroxide blonde. Friction, caused —
Foolishly madam — by sitting down, has turned
My bottom raven black — One moment madam!” — sensing
Her receiver rearing on the thunderclap
About my ears — “Madam,” I pleaded, “wouldn’t you rather
See for yourself?”
      – Wole Soyinka (HOW DARK? என்று கேட்கும் இடம் அற்புதம்!)

இன்னும் ஒன்று:
            – பருத்த தொந்தி
நம்மதென்று நாமிருக்க நாய்நரிகள் பேய்க்கழுகு
தம்மதென்று தாமிருக்கும்தான்!
      – தாயுமானவரா பட்டினத்தாரா?

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கவிதைகள்