2017 பரிந்துரைகள்

2017-இல் நான் படித்தவற்றில், மீண்டும் படித்தவற்றில், நினைவு கூர்ந்தவற்றில் பரிந்துரைப்பவை கீழே.

தமிழ்:


ஆங்கிலம்:


கவிதைகள்:


காமிக்ஸ்:

  • அப்போஸ்டோலோஸ் டோக்சியாடிஸ்: Logicomix
  • ஆஸ்டரிக்ஸ் காமிக்ஸ்: Asterix and the Goths, Asterix the Gladiator, Asterix and the Banquet, Asterix the Legionary, Asterix and the Chieftain’s Shield, Asterix and the Olympic Games, Asterix and the Cauldron, Asterix and the Roman Agent, Asterix and the Laurel Wreath, Asterix and the Soothsayer, Obelix and Co., Asterix and the Golden Sickle, Asterix and Cleopatra, Asterix and the Big Fight, Asterix in Britain<, Mansions of the Gods, Asterix and the Caesar’s Gift, Asterix and the Great Crossing<, Asterix in Belgium, Asterix and the Great Divide, Asterix and the Black Gold
  • பில் வாட்டர்சன்: கால்வின் அண்ட் ஹாப்ஸ்
  • மதன் ஜோக்ஸ்

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: பரிந்துரைகள்

சுஜாதாவின் முன்னுரை

subrabharathimanianசுப்ரபாரதிமணியன் என் மனதுக்குப் பிடித்தமான எழுத்தாளர்களில் ஒருவர். அவருடைய சிறுகதைகள் வாழைப்பழம் போல அவசரமாக விழுங்கிவிட ஏற்றவை அல்ல. மாதுளம்பழம் போல மெதுவாக உரித்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ரசித்து சாப்பிட வேண்டும். மனதில் மெதுவாக அசை போடலாம். மங்கலான இரவில் மொட்டை மாடியில் பழைய தமிழ் சினிமா பாட்டுகளைக் கேட்கிற சுகம் அவரது எழுத்தில் உண்டு.

sujathaஅவரது புத்தகங்களில் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது “அப்பா” என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பு. மனிதருக்கு மரத்தடியில் தூங்குவது, லக்ஷ்மி வெடி வெடிப்பது எல்லாம் அருமையான கதையாக உருவாகிறது.

அவர் செகந்தராபாதில் வாழ்ந்த காலங்களில் வருஷாவருஷம் கஷ்டப்பட்டு ஒரு தமிழ் புத்தகக் கண்காட்சி நடத்துவார். அங்கே நான் சுஜாதா புத்தகங்களைத்தான் தேடிப் போனேன். ஆனால் என்னென்னவோ வாங்கினேன். அப்புறம் கண்காட்சி நடத்துகிறாரே, இவர் புத்தகம் ஒன்றாவது வாங்க வேண்டுமோ என்று கொஞ்சம் சலித்துக் கொண்டேதான் இந்தப் புத்தகத்தை வாங்கினேன். அதுவும் சுஜாதா முன்னுரை எழுதி இருக்கிறாரே, மோசமாக இருக்காது என்று ஒரு கணிப்பு. ஆனால் முதல் ஒன்றிரண்டு கதைகளைப் படித்த பிறகு இந்த அழுவாச்சி கதைகளை எல்லாம் எவன் படிப்பான் என்று பரணில் தூக்கிப் போட்டுவிட்டேன். ஓரளவு வயதான பிறகு, முதிர்ச்சி வந்த பிறகுதான் இதெல்லாம் எவ்வளவு உன்னதமான எழுத்து என்று புரிந்தது. சுஜாதாவின் முன்னுரை புரியவும் செய்தது, எங்கெல்லாம் சுஜாதாவின் கருத்திலிருந்து என் கருத்துகள் வேறுபடுகின்றன என்பதும் தெரிந்தது. வாசகனாக எனக்கு ஓரளவு தேர்ச்சி வந்துவிட்டது என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

சமீபத்தில் அவர் அந்த முன்னுரையின் ஒரு பகுதியை ஃபேஸ்புக்கில் பதிந்திருந்தார். வசதிக்காக கீழே கொடுத்திருக்கிறேன்.


சுஜாதாவின் வெள்ளி விழா முன்னுரை: (ஒரு பகுதி)
சுப்ரபாரதிமணியனின் “அப்பா” : சிறுகதைத் தொகுப்பிற்கு ( 1987) சுஜாதா எழுதியது

சுதந்திரத்திற்குப் பின் பிறந்தவர்கள் தமிழில் இன்று எழுதும் சிறுகதைகளில் லேசான சோகம், லேசான அவநம்பிக்கை, சிறுகதை வடிவத்தைப் பற்றிய அக்கறையின்மை இவை மூன்றும் இருப்பதைப் பார்க்கிறேன். தமிழில் இலக்கியத் தரமான சிறுகதைகள் இன்று சிறுபத்திரிகைகளில்தான் எழுதப்படுகின்றன என்று சொல்பவர்கள் உண்டு. சில வயசான எழுத்தாளர்கள் நான் எழுதினதுக்கு பிற்பாடு நல்ல கதைகள் நின்றுவிட்டன, தமிழ்ச் சிறுகதை உலகம் எப்படித்தான் பிழைக்கப் போகிறதோ என்று கவலைப்பட்டுக் கொண்டு பல்செட்டை கழற்றி வைக்கிறார்கள். சில ஜாம்பவான்களும் சாம்ராட்டுகளும் நான் எழுதுவதுதான் இலக்கியம் மற்றதெல்லாம் ஊதுவத்தி வியாபாரம் என்கிறார்கள்.

இந்த வகை அதீத அபிப்பிராயங்கள் எல்லாம் எந்த இலக்கிய சூழ்நிலையிலும் ஒரு காசு பெறாது. இவைகளுக்குக் காரணங்கள் ஒரு புறம் பொறாமை, மற்றொரு புறம் இயலாமை. இவைகளையெல்லாம் நீக்கி விட்டு ஆரோக்கியமாக இன்றைய தமிழ்ச் சிறுகதை உலகைப் பார்த்தால் நம்பிக்கை பிறக்கக்கூடிய தரமான பல கதைகள் இன்றைய காலகட்டத்தில் எழுதப்படுகின்றன. இளைஞர்கள் தத்தம் புதிய புதிய கவலைகளையும் புதிய மன ஓட்டங்களையும் செதுக்கி வைத்தாற்போல வார்த்தைகளில் அவ்வப்போது எழுதிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். பெரும்பாலும் சிறு பத்திரிகைகளில்தான் எழுதுகிறார்கள். சிலர் பெரிய பத்திரிகைகளிலும் அனுமதி பெறுகிறார்கள். பலர் சொந்தமாகவே கைக்காசை செலவழித்து அழகான புத்தக வடிவில் வெளிவருகிறார்கள். இந்த வகையில் தமிழில் வருஷத்துக்கு நாம் முன் சொன்ன கிழச்சிங்கங்களின் கவலையை மதிக்காது பத்துப் பன்னிரண்டு நல்ல கதைகள் தேறுகின்றன.

இவ்வாறு நல்ல கதைகள் எழுதும் இவர்கள் பெரும்பாலோர் கவிதையிலிருந்து சிறுகதைக்கு வந்திருப்பவர்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. பலர் இன்னமும் கவிதையும் எழுதுகிறார்கள் (சிலர் அதே பெயரில் சிலர் புனை பெயரில்) சிலர் சித்திரங்கள் வரைகிறார்கள். சிலர் வண்ண ஓவியங்கள். இப்படி இவர்கள் தத்தம் உள்ளங்களை வெளிப்படுத்த அவ்வப்போது கிடைக்கும் சந்தர்ப்பங்களையும் சாதனங்களையும் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். இந்த வகையில் சுப்ரபாரதிமணியனும் கவிதைகளும் கதைகளும் எழுதுகிறார். இந்த இரட்டை வேடத்தில் சிரமங்களும் சௌகரியங்களும் இருக்கின்றன. கவிதை மனமும் ஒரு கவிஞனின் உன்னிப்பான பார்வையும் சிறுகதைக்கு மிகவும் உதவும். அதே சமயம் சிறுகதை வடிவமும் கவிதை வடிவமும் வேறு வேறு. அதனால் சிறுகதையல்லாததையெல்லாம் சிறுகதை என்று ஆள்மாறாட்டம் செய்யக்கூடிய அபாயங்கள் கவிஞர்கள் எழுதும் சிறுகதைகளுக்கு ஏற்பட வாய்ப்பிருக்கிறது.

நான் மேலே சொன்ன இரண்டு வகைக்கும் சுப்ரபாரதிமணியனின் இந்த தொகுப்பிலிருந்து உதாரணங்கள் காட்டி விளக்குமுன் சிறுகதை பற்றிய செய்திகள்:

சிறுகதைக்கு மேற்கத்திய இலக்கியத்தில் முக்கியத்துவம் குறைந்து கொண்டு வருவதற்கு பல காரணங்கள் சொல்கிறார்கள். முதல் காரணம் எல்லாக் கதைகளும் எழுதப்பட்டு விட்டன. இனிமேல் புதுசாக சாத்தியக் கூறுகளை ஆராயவேண்டுமெனில் விஞ்ஞான கதைகளில்தான் முடியும் என்று ஒரு சித்தாந்தம் உண்டு.

தலையணை நாவல்கள் லட்சக்கணக்கில் விற்க சிறுகதைத் தொகுதிகள் மேலைநாட்டில் விற்காததற்கு காரணம் என்னவென்று அவர்கள் கண்டுபிடிக்கவேயில்லை. இருப்பினும் சிறுகதை இலக்கியம் மறுகிக் கொண்டிருப்பது நிஜமே. தமிழில் அந்த நிலைமை இன்னும் வரவில்லை. தமிழ் வார மாதப் பத்திரிகைகளில் பெரும் அளவு சிறுகதைகளைப் பதிப்பித்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். (அவைகளின் தரம் பற்றி நாம் இப்போது பேசவில்லை.) எண்ணிக்கையில் தமிழில் இப்போது சிறுகதைகள் நிறையவே எழுதப்படுகின்றன. ஆனால் நாவல்கள், கவிதைத் தொகுப்புக்கள் வெளிவரும் அளவுக்கு சிறுகதைத் தொகுப்புக்கள் வெளிவருவதில்லை. இதற்கு காரணம் பதிப்பாளர்கள் சிறுகதைத் தொகுப்புக்கள் அதிகம் விலை போவதில்லை என்கிறார்கள். இரண்டு பாகம் மூன்று பாகம் என்று ஆயிரக்கணக்கில் பக்கங்கள் கொண்ட உறையூர் ஒற்றர்களைக் கொண்ட சரித்திர நாவல்களை எழுபத்தைந்து ரூபாய் கொடுத்து வாங்கத் தயாராக இருப்பவர்கள் சிறுகதைத் தொகுப்புக்களுக்கு ஆதரவு தராதது தமிழ் நாட்டின் எத்தனையோ சோகங்களில் ஒன்று.

இதனால் மனசிழந்த நல்ல சிறுகதை எழுத்தாளர்கள் கவிதைக்குத் தாவி விட்டார்களோ என்று எனக்கு சந்தேகம் வருகிறது. நம்பிக்கை இழக்காமல் சுப்ரபாரதிமணியன் போன்றவர்கள் விடாப்பிடியாக சிறுகதை எழுதிக்கொண்டிருப்பதை உற்சாகப்படுத்த வேண்டும்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: சுப்ரபாரதிமணியன் பக்கம், சுஜாதா பக்கம்

டைம் பாஸ் பாலகுமாரன் கதைகள்

இந்தப் பதிவும் ஒரு ரெகார்டுக்காகத்தான். பாலகுமாரன் எக்கச்சக்க மாத நாவல்களை எழுதித் தள்ளி இருக்கிறார். என்ன கதைக்கு என்ன பேர் என்று நினைவு வைத்துக் கொள்ள முடிவதில்லை. அதனால் அவரது டைம் பாஸ் கதைகளை – ஏதோ ஒரு சின்ன விஷயமாவது இருக்கும், முழு தண்டம் இல்லை, பஸ்ஸில் படித்துவிட்டு தூக்கிப்போட்டுவிடலாம் – பற்றி சின்னச் சின்னக் குறிப்புகள்.

அப்பா குறுநாவலின் பின்புலம் – கொத்தவால் சாவடியில் கமிஷன் வியாபாரம் – நன்றாக வந்திருக்கும். ஆனால் கதைப்பின்னல் ரொம்ப வீக்.

அப்பம் வடை தயிர்சாதம்: சுவாரசியமாக ஆரம்பிக்கிறது. இன்றைய பிராமண, மத்திய தரக் குடும்பம் ஒன்றின் குலச் சடங்கு – என்ன வேலை செய்தாலும், ஒரு பிரார்த்தனையாக சில வருஷங்களுக்கு ஒரு முறை ரயில்வே ஸ்டேஷனின் அப்பம், மசால்வடை, தயிர்சாதம் விற்பது. நாலைந்து தலைமுறைக்கு முன்னால் வைதீகத்திலிருந்து சமையல் தொழிலுக்கு மாறினார்களாம்.ரயில்வே ஸ்டேஷனில் அப்பம், மசால்வடை, தயிர்சாதம் விற்றார்களாம். அதன் நினைவாக இந்தச் சடங்கு. மாயவரத்தில் ஹோட்டல், சென்னையில் ஹோட்டல், சென்னையில் ஆங்கிலேயருக்கு உதவியாக ஒரு பதவி, வியாபாரம் என்று மாறினாலும் இந்தச் சடங்கை விடுவதில்லை. படிக்கலாம், ஆனால் ரொம்பக் கேள்வி கேட்கக்கூடாது. 1800களில் மசால்வடையா? அது மசால்வடை என்று அழைக்கப்பட்டதா? பாசந்தி போன்ற வட இந்திய இனிப்புகளா? விடுதலைக்கு முன்னாலேயே லட்சாதிபதிக் குடும்பம் எப்படி திருப்பி மத்திய தர வாழ்க்கைக்கு வந்துவிட்டது? இப்படி எல்லாம் யோசிப்பவராக இருந்தால் தவிர்த்துவிடுங்கள்.

பவிஷு: கதை “சின்னவர்” அதாவது எம்ஜிஆரின் அரசியல் வாழ்க்கையை ஓரளவு தொடர்கிறது. அவர் ரிக்ஷாக்காரர்களுக்கு ரெயின்கோட் கொடுத்தது, கட்சி உடைந்தது எல்லாம் கதையில் பின்புலமாக வருகிறது. முன்புலமாக ஒரு வியாபாரக் குடும்பத்தின் வாழ்க்கை. படிக்கலாம்.

தனரேகை: சுமாரான கதை. மாடு வைத்து வியாபாரம் செய்யும் யாதவர் குடும்பம். மில் வைத்திருக்கும் முதலியார் குடும்பம் என்று போகிறது.

என் கண்மணி: நடிகை சாவித்திரியின் வாழ்வை வைத்து கற்பனை கலந்து ஒரு கதை.

என்னவளே அடி என்னவளே: சிம்பிளான காதல் கதை. யோகா டீச்சருக்கும் விளம்பரம் செய்யும் ராமச்ச்சந்திரனுக்கும் காதல். பெண் வீட்டில் எதிர்ப்பு. பையன் வீட்டில் கொஞ்சம் குறைவான எதிர்ப்பு. அவர்களே பேசி, ஏற்பாடு செய்து சம்பிரதாயமாக கல்யாணம் செய்து கொள்கிறார்கள். அனாவசிய digression இல்லாதது பெரிய நிம்மதி. அதற்காகவே படிக்கலாம்.

என்றென்றும் அன்புடன் அவரது தன்வரலாற்றின் ஒரு பகுதி. இரண்டாவது மனைவி வந்த கதை.

எழில்: சினிமா டைரக்டர் கனவோடு சென்னைக்கு வருபவன் வீடியோ எடுப்பவனாக மாறுகிறான். தவிர்க்கலாம்.

என்னுயிரும் நீயல்லவோ: சுமாரான நாவல்தான், ஆனால் ஏலக்காய்த் தோட்டப் பின்புலம் இதை குறிப்பிட வைக்கிறது. சிம்ப்ளிஸ்டிக்கான விவரிப்புதான் என்றாலும் கொஞ்சம் அந்தத் தொழிலின் போக்கு புரிகிறது. செட்டியார் இறந்த பிறகு அவரது மகன் அவரது வைப்பாட்டி மேற்பார்வை பார்க்கும் தோட்டத்தை எடுத்து நடத்துகிறான்.

இனி இரவு எழுந்திரு: கமாண்டோ தன் தங்கை மீது திராவகம் வீசியவர்களைத் தேடுகிறான்.

ஜீவநதி: அரசியல்வாதி, அவருக்கு துணையாக அவரது சித்தப்பா பையன். பஸ்ஸில் படித்துவிட்டு தூக்கிப் போட்டுவிடலாம்.

காதல் சிறகு: நான் என் வாழ்க்கையில் இது வரையிலும் ஒரு டிவி மெகாசீரியலை – ஒரு எபிசோட் கூட முழுதாகப் பார்த்ததில்லை. இந்த நாவல் மாதிரிதான் இருக்கும் என்று தோன்றுகிறது. நிச்சயதார்த்தம் நடந்து கல்யாணம் முடிவதற்குள் துபாய்க்கு வேலைக்குப் போகும் பையன். இதை வைத்து நானூத்தி சொச்சம் பக்கம்! சும்மா இசு இசுன்னு இசுத்திருக்கிறார்.

கடலோரக் குருவிகள்: கஷ்டப்படும் பிராமணப் பையன். அவனுக்கு திடீரென்று ஒரு கோடீஸ்வரப் பெண்ணின் நட்பு கிடைக்கிறது. அவளுக்கு உதவி செய்கிறான், வளர்ந்து காதலாகிறது. தமிழ் சினிமாவில் ஒரு பாட்டு முடிவதற்குள் பணக்காரன் ஆவது போல இருக்கிறது. உபதேசம் செய்வதற்காகவே இந்த கதையை எழுதி இருக்கிறார் என்று நினைக்கிறேன். பஸ்ஸில் படிக்கலாம். இதை இயக்குனர் ஷங்கர் வெகுவாகப் புகழ்ந்து பாலகுமாரனுக்கு எழுதிய கடிதமும் புத்தகத்தோடு வெளியிடப்பட்டிருக்கிறது.

கல்லும் முள்ளும் காலுக்கு மெத்தை: இசையைத் தவிர வேறு எதுவும் தெரியாத ஒரு இசை அமைப்பாளர்; அவருக்கு உண்மையான ஒரு மானேஜர்; அவருக்கு விசுவாசமான அவர் மனைவியின் தம்பி. இவர்களை வைத்து கொஞ்சம் சினிமா பின்புலத்தை வைத்து ஒரு கதை. படிக்கலாம். ஆனால் பிரமாதம் என்றெல்லாம் இல்லை.

கள்ளி: வழக்கறிஞர் சுமதியைப் பின்புலமாக வைத்து ஒரு சின்னக் கதை

கனவு கண்டேன் தோழி: பாட்டுப் பாடும் செல்வராணி.

கண்ணாடி கோபுரங்கள்: ஒரு மாஃபியா டான் சிறு தொழிலதிபர் சிவப்பிரகாசத்திடம் கடத்தல் பொருளை கொடுத்தனுப்புகிறான். சிவப்பிரகாசத்துக்கு என்ன என்று தெரியாது. மாட்டிக் கொள்கிறான். ஒரு வருஷம் விசாரணை இல்லாமல் ஜெயில் என்று கூட்டிப் போய்விடுகிறார்கள். மனைவி தைரியமாக நின்று தொழில் செய்கிறாள். கதை ஓரளவு நன்றாக வந்திருக்கும். ஆனால் சிவப்பிரகாசம் ஆன்மீக வழியில் போகிறான் என்று ஆரம்பித்து கதையின் கட்டுக்கோப்பை குலைத்துவிடுகிறார். மோசம் என்று சொல்வதற்கில்லை, படிக்கலாம்.

குங்குமத்தேர்: காதல், ஊரில் எதிர்ப்பு.

குயிலே குயிலே: ஓவியம் வரையும் ஒருவன்.

மணல் நதி: காசிக்கு யாத்திரை போகும் சீனிவாசன். சீனிவாசன் என்ற பெயர் உள்ள ஒருவர் அவ்வப்போது பாலகுமாரன் கதைகளில் வருவார். எப்போதுமே அவர் ஐயர்தான். ஹிந்து மத சடங்கு, சம்பிரதாயம், மந்திரம் பற்றி எல்லாம் பேசுவார். அது பாலகுமாரனேதான் என்பதைப் புரிந்து கொள்ள பெரிய மூளை ஒன்றும் தேவையில்லை…

மரக்கால்: கால் போன ஒரு இளைஞன், வாழ்க்கையில் முன்னேறினாலும் பெண்கள் என்ன நினைப்பார்களோ என்ற பயம் இருக்கிறது. பரவாயில்லை.

மீட்டாத வீணை: அப்பாவால் கைவிடப்பட்ட குடும்பம். பையனும் பெண்ணும் துடிப்பாக இருக்கிறார்கள். அம்மா ராமா ராமா என்று கனவுலகில். டைம் பாஸ்…

முந்தானை ஆயுதம்: அக்கா கல்யாணம் ஆன பிறகும் தன் முன்னாள் காதலன், இந்நாள் வெற்றி அடைந்த சினிமா இயக்குனரோடு ஓடிப் போகிறாள். தங்கை வாழ்க்கைப்பட்ட குடும்பத்தில் நன்றாக ஒட்டிக் கொள்கிறாள். சுமார், படிக்கலாம்.

நெல்லுக்கு இறைத்த நீர்: இசை வேளாளர் குடும்பத்திலிருந்து படித்து வரும் முதல் ஆள்; முறைப் பெண்ணையும் படிக்கத் தூண்டுகிறான். இருவரையும் இணைய விடாமல் செய்வது செயற்கையாக இருக்கிறது.

நேற்று வரை ஏமாற்றினாள்: கணவன் கணேசன் மனைவியைப் புரிந்து நடந்து கொள்கிறான். கதை வந்த காலத்தில் நிச்சயமாக நாலு கல்யாண வயசுப் பெண்கள் கணேசன் மாதிரி ஒருவனை நினைத்து பெருமூச்சு விட்டிருப்பார்கள்.

நிலாவே வா: மன வளர்ச்சி இல்லாத ஒரு பையனை வைத்து பிச்சை எடுத்துப் பிழைக்கும் கிழவி. அவளிடமிருந்து அந்தப் பையனைக் காப்பாற்றும் நிருபன். அந்த மாதிரிப் பிள்ளைகளுக்காக ஒரு இல்லம் நடத்தும் விதவைப் பெண். படிக்கலாம்.

பச்சை வயல் மனது: கல்யாணம் ஆகாத மூன்று சகோதரிகள். மாப்பிள்ளைக்கு விளம்பரம் கொடுத்துவிட்டு ஒரு சின்ன விளையாட்டு என்று ஆரம்பிக்கிறார்கள். பஸ்ஸில் படிக்கலாம்.

பணம்காய்ச்சி மரம்: ஓவியர் தன் திறமையால் பணக்கஷ்டத்திலிருந்து மீள்கிறார்.

பழமுதிர்குன்றம்: நீங்கள் மலை என்று நினைப்பது 800 அடிக்கு குறைவாக இருக்கிறது, அதனால் ஊர் பேரை பழமுதிர்மேடு என்று மாற்ற வேண்டும் என்று ஆங்கிலேய சர்வேயர் சொல்ல, ஊர் மலைக்கு மேல் பாறைகளை ஏற்றி பத்தடி உயரத்தை அதிகப்படுத்துகிறது.

பொய்மான்: சின்ன வயதில் காதலில் தோற்று பின்னால் வென்ற கதை. ஏறக்குறைய சூரியவம்சம் திரைப்படம் மாதிரி இருக்கிறது.

சிநேகமுள்ள சிங்கம்: காலேஜ் அரசியலில் கொலை செய்துவிட்டு ஜெயிலுக்குப் போகும் பாண்டியன் திரும்பி வந்து மீண்டும் காலேஜ் அரசியலில் மாட்டிக் கொள்கிறான். கதைப்பின்னல் சரியில்லை. ஆனால் சீன் சீனாகப் பார்த்தால் நல்ல சீன்கள் இருக்கின்றன – தலைவரை காலேஜுக்கு அழைப்பது, கவிதை பாடுவது எல்லாம் நன்றாக வந்திருக்கின்றன.

தெம்மாங்கு ராஜ்ஜியம்: கதை யாரைப் பற்றியது என்ற முடிவை நடுவில் மாற்றிவிட்டார் என்று நினைக்கிறேன். ஜெயிலில் வாத்தியாராக இருக்கும் ஒருவனைப் பற்றி கதை ஆரம்பிக்கிறது. மூன்றாவது சாப்டரில் அது ஒரு கைதியின் கதையாக மாறிவிடுகிறது. கைதி ஒரு கைநாட்டு, கிராமத்தில் அவனை ஏமாற்றி நிலத்தை பிடுங்குகிறார்கள். அவன் வீட்டுப் பெண்களை நாசம் செய்வோம் என்று மிரட்டும்போது அவன் கொலை செய்துவிட்டு மீண்டும் ஜெயிலுக்கே திரும்புகிறான். பஸ்ஸில் படிக்கலாம்.

திருமணத் தீவு: கொஞ்சம் கஷ்டத்திலிருக்கும், அப்பா கடனை அடைக்கப் பாடுபடும் டீச்சர் தமயந்தி கஷ்டத்திலிருக்கும் இன்னொரு பையனோடு இணைகிறாள். படிக்கலாம்.

தொட்டால் பூ மலரும்: சுயமாகத் தொழில் செய்யும் இரண்டு இளைஞர்கள். குடும்பங்கள் இணைகின்றன. சில சித்தரிப்புகள் நிஜமாக இருக்கின்றன. படிக்கலாம்.

வன்னி மரத் தாலி: அம்மாவை மிதிக்கும் அப்பா கையை உடைத்து அதற்காக ஜெயிலுக்கு போன பையன் பிரம்பு பின்னுவதைக் கற்றுக் கொள்கிறான். அம்மனுக்கு சீரியல் செட் போட பிரம்பில் சட்டம் செய்யும்போது ஒரு பெண்ணுடன் பேசிப் பழகி… மோசம் என்று சொல்வதற்கில்லை.

வேட்டை: என்னவோ ஒரு வெட்டிக்கதை. இதற்கெல்லாம் கதைச்சுருக்கம் வேறு எழுத வேண்டுமென்றால் போரடிக்கிறது.

வில்வமரம்: நடுத்தரக் குடும்பம். அக்காவுக்கு அறுபதுகளில் கல்யாணம் ஆகிறது. அப்போதே கணவனுக்கு ஆயிரத்தைநூறு ரூபாய் சம்பளம். பிறந்த வீட்டில் ஏழ்மை. தங்கச்சிகள், தம்பிகள் படித்து வேலைக்குப் போய் செழிப்பாக இருக்கிறார்கள். அக்காவுக்கு இப்போது பொறாமை. அண்ணன் தங்கைக்குள் வசதிகள் மாறும்போது ஏற்படும் ஆங்காரத்தை அருமையாக எழுதி இருக்கிறார். கதையில் ஓட்டைகள் உண்டு, ஆனாலும் படிக்கலாம்.

சுப்ரபாரதிமணியன் தளத்தில் என் பதிவு

இன்று எதேச்சையாக எழுத்தாளர் சுப்ரபாரதிமணியனின் தளம் பக்கம் போனேன். அவர் என்னுடைய ஒரு பதிவை அங்கே வெளியிட்டிருப்பதைக் கண்டு அப்டியே ஷாக்காயிட்டேன். ரொம்ப நாளைக்கு முன்னால் அவரது அப்பா என்று சிறுகதைத் தொகுப்பைப் பற்றி எழுதி இருந்தேன். அதை ஒரு பொருட்டாக மதித்து அவர் மீள்பதித்திருப்பது சந்தோஷமாக இருக்கிறது.

எனக்கு அப்பா சிறுகதைத் தொகுப்பு பிரமாதம். ஆனால் அதைப் படிப்பதற்கான மெச்சுரிடி 25 வருஷத்துக்கு முன்னால் அதை வாங்கியபோது எனக்கு இல்லை. புத்தகத்தை விடுங்கள், அதற்கு சுஜாதா எழுதிய முன்னுரை கூட அப்போது சரியாகப் புரியவில்லை. ஒரு பத்து பதினைந்து வருஷத்துக்கு முன்தான் அதில் உள்ள subtle ஆன சில கதைகள் புரிந்தன.

சுப்ரபாரதிமணியன் ஒரு acquired taste என்பதை மீண்டும் அழுத்திச் சொல்கிறேன். அவரது கதைகளில் யதார்த்தம் அதிகம், சுவாரசியம் குறைவு. அதை அவர் வேண்டுமென்றேதான் தன் பாணியாக வைத்திருக்கிறார். கவனமாகப் படிக்க வேண்டும், இல்லாவிட்டால் இதெல்லாம் ஒரு கதையா என்று தோன்றிவிடலாம். எந்த அற்ப விஷயத்திலும் ஒரு கதையைக் காண்பதுதான் அவரது ஸ்பெஷாலிடி – வெயில் காலத்தில் மரத்தடியில் ஒருவன் தூங்குகிறான் என்பதெல்லாம் அவருக்கு கதைக்கரு. அவரது சாயத்திரை எடுத்து வைத்திருக்கிறேன், இந்த வருஷம் முடிவதற்குள்ளாவது படிக்க வேண்டும்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: சுப்ரபாரதிமணியன் பக்கம்
தொடர்புடைய சுட்டி: என் ஒரிஜினல் பதிவு

கடந்த இருபது ஆண்டுகளின் முக்கிய தமிழ் படைப்புகள் – வெங்கட் சாமிநாதன்

வெங்கட் சாமிநாதன் திண்ணை இணைய இதழில் இரண்டு வருஷத்துக்கு முன்பு ஒரு கட்டுரை (பாகம் 1, பாகம் 2, பாகம் 3) எழுதி இருக்கிறார். கடந்த இருபது வருஷங்களில் அவர் முக்கியமானவையாக நினைக்கும் புத்தகங்கள், எழுத்தாளர்கள் பற்றியும் இவற்றில் எழுதி இருக்கிறார். அந்த காலத்தில் இருந்த ஒழுக்கங்கள் இன்று கைவிடப்படுகின்றன என்று அலுத்தும் கொள்கிறார்.

அன்றைக்கிருந்தாப் போல இன்றைக்கில்லை என்பது எல்லா பெரிசுகளும் சொல்லும் குறைதான். இன்னும் 20 வருஷம் கழித்து நான் உயிரோடு இருந்தால் நானும் இப்படித்தான் பேசுவேன். ஆனால் காந்தியின் தாக்கம் கணிசமானவர்களை ஒழுக்கமானவர்களாக மாறியது என்றுதான் தோன்றுகிறது. இன்று காந்தியின் தாக்கம் மதுக் கடைகள் அவர் பிறந்த நாள் அன்று மூடப்படுவது மட்டும்தான். நம்முடைய ரோல் மாடல்கள் இன்று அம்பானியும், மாறன்களும், பில் கேட்சும், நாராயண மூர்த்திகளும், ப்ரேம்ஜிகளும், ரஜினிகாந்த்களும், விஜய்களும், அஜித்களும், டெண்டுல்கர்களும், தோணிகளும்தான். காந்தி, நேரு, காமராஜ், படேல், ராஜாஜி, வ.உ.சி. போன்றவர்கள் அல்ல. அதனால் நமது value system மாறித்தான் விட்டது.

சரி அதை விடுவோம். புத்தகங்கள், எழுத்தாளர்கள் பற்றி அவர் நிறைய எழுதி இருக்கிறார். அவற்றை பற்றி என் குறிப்புகள் கீழே.

முதல் பாகத்தில் அவர் குறைகள்தான் பெரிதாக இருக்கிறது. கடைசியில் சில பெயர்களை மட்டும் சொல்கிறார். அவர்களைப் பற்றிய விவரங்கள் அடுத்த இரண்டு பகுதிகளில் வருகின்றன. நேரடியாக சிபாரிசுகளைப் பற்றி படிக்க விரும்புபவர்கள் முதல் பாகத்தை தவிர்க்கலாம்.

இரண்டாம் பகுதியில் அவர் குறிப்பிடுபவர்களில் அ. முத்துலிங்கம் கொண்டாடப்பட வேண்டியவர். அவர் கதைகளை நான் ஓசியில் இணையத்தில்தான் படித்தேன். அசோகமித்ரனின் வாரிசு இவர்தான். ஆனால் அசோகமித்ரனை விட இவரது எழுத்துக்கள் கொஞ்சம் optimism உள்ளவை. பல கதைகளை படித்து புன்னகை வரும்.

ராஜமார்த்தாண்டனின் கொங்குதேர் வாழ்க்கை ஒரு சிறப்பான கவிதை தொகுப்பு என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறார். நான் கவிதையை கண்டாலே ஓடுபவன். எங்கேயாவது ஓசியில் கிடைத்தால் புரட்டிப் பார்க்கலாம். சல்மா, உமாமகேஸ்வரி, மாலதி மைத்ரி, திலகபாமா ஆகியோரை முக்கியமான பெண், பெண்ணிய கவிஞர்கள் என்று குறிப்பிடுகிறார். நமக்கு கவிதையே ததிங்கிணத்தோம், பெண்ணியக் கவிதை என்றால் பேச்சு மூச்சே நின்றுவிடும்!

ஜெயமோகனின் விஷ்ணுபுரம், பின் தொடரும் நிழலின் குரல், ஏழாம் உலகம் ஆகிய நூல்களை சிலாகிக்கிறார். நான் காடு என்ற புத்தகத்தையும் இந்த லிஸ்டில் சேர்த்துக் கொள்வேன். என் கருத்தில் ஜெயமோகன் நோபல் பரிசு வாங்கும் தரத்தில் எழுதுகிறார். ஆழமாகவும், அதே சமயத்தில் விரிவாகவும் எழுதுகிறார். Deep and wide. பேய் பிடித்தவன் போல் எழுதுகிறார். ஒரு வருஷத்துக்கு 2000-3000 பக்கங்கள் எழுதுவார் போலிருக்கிறது. நானும் எழுத முயற்சித்தேன், ஒரு பக்கம் எழுதவே எனக்கு ஒரு வாரம் ஆகிறது. 😦 ஜெயமோகனின் விமர்சனங்களும் முக்கியமானவை.

வெ.சா. ஜெயமோகனை புதுமைப்பித்தனுக்கு இணையான சாதனை என்கிறார். என் கண்ணிலும் ஜெயமோகன் ஜீனியஸ்தான், ஆனால் புதுமைப்பித்தன் இன்னும் கொஞ்சூண்டு மேலே நிற்கிறார். 🙂 இவர்கள் இருவர், மற்றும் அசோகமித்ரன் ஆகியோரே தமிழ் எழுத்தாளர்களில் (என் கண்ணில்) ஜீனியஸ்கள்.

எம். கோபாலகிருஷ்ணன் எழுதிய மணல் கடிகை ஒரு புது உலகத்தை நம் முன் வைக்கிறது என்று சொல்கிறார். நான் படித்ததில்லை. சூத்ரதாரி என்ற பேரில் எழுதுபவரும் கோபாலகிருஷ்ணன்தானோ?

ஜோ டி குருசின் ஆழிசூழ் உலகு பற்றி சிலாகித்து சொல்கிறார். இந்த புத்தகத்தை படிக்க ஆரம்பித்தேன். அருமையான புத்தகம் என்று ஒரு நூறு பக்கம் படித்ததும் தெரிந்தது. ஆனால் ஒரு பக்கம் வைத்துவிட்டேன். சில சமயம் இப்படி ஆகிவிடுகிறது.

பெருமாள் முருகன் கவுண்டர்-தலித் பற்றி உண்மையாக எழுதுவதாக குறிப்பிடுகிறார். நான் நிழல் முற்றம் மட்டுமே படித்திருக்கிறேன். திருச்செங்கோடு மாதிரி ஒரு சிறு நகரத்தில் இருக்கும் ஒரு தியேட்டரை பின்புலமாக வைத்து எழுதப்பட்ட மிக நல்ல நாவல். ஏழாம் உலகம் அளவுக்கு தாக்காவிட்டாலும், இந்த நாவல் சித்தரிக்கும் விளிம்பு நிலை மனிதர்கள் நிஜமாகத்தான் தெரிகிறார்கள்.

பி.ஏ.கிருஷ்ணனின் புலிநகக்கொன்றை பற்றி குறிப்பிடுகிறார். மிக அருமையான புத்தகம். லா.ச.ராவின் பாற்கடலுக்கு பிறகு குடும்ப உறவுகளை வைத்து இவ்வளவு அருமையான autobiographical நாவல் படித்ததில்லை. இதைப் போலத்தான் எனக்கும் ஒரு புத்தகம் எழுத ஆசை.

மேலும் கண்மணி குணசேகரனின் அஞ்சலை, யூமா. வாசுகியின் ரத்த உறவு இரண்டையும் சிலாகிக்கிறார். நான் படித்ததில்லை. படித்தவர்கள் யாராவது இருந்தால் உங்கள் கருத்தை பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்!

மூன்றாவது பகுதியில் அவர் குறிப்பிடுபவர்கள் தோப்பில் முகம்மது மீரான், சல்மா (இரண்டாம் ஜாமங்களின் கதை), இமையம் (செடல், கோவேறு கழுதைகள்), சோ. தர்மன்(கூகை, தூர்வை), பாமா (கருக்கு) மற்றும் தேவகாந்தன். ஜெயமோகன், எஸ். ராமகிருஷ்ணன் போன்றவர்கள் சினிமாவில் நுழைந்திருப்பது நல்ல விஷயம் என்று குறிப்பிடுகிறார். அதே நேரத்தில் சுஜாதா போன்ற அறிவாளிகளும் சினிமா என்ற கடலில் அடையாளம் தெரிவதில்லை என்பதையும் சொல்கிறார். ஜெயகாந்தன் மட்டுமே தான் தானாகவே இருந்த எழுத்தாளராம். எனக்கு உன்னைப் போல் ஒருவன் பார்க்க மிகவும் ஆசையாக இருக்கிறது. பிரிண்ட் இருக்கிறதோ இல்லையோ?

மீரானின் ஒரு கடலோர கிராமத்தின் கதை மட்டுமே நான் படித்திருக்கிறேன். நல்ல புத்தகம். மீரான், சல்மா இருவரும் எப்படி தங்கள் மதக் கட்டுகளை கொஞ்சம் தாண்டி வந்து எழுதுகிறார்கள் என்று வியக்கிறார்.

இமையம், சோ. தர்மன், பாமா ஆகியோரை முக்கியமான தலித்திய எழுத்தாளர்களாக கருதுகிறார். நான் படித்திருப்பது பாமாவின் வன்மம் மட்டுமே. அருமையான நாவல். பள்ளர் பறையர் உப ஜாதிகளுக்கு இடையே உள்ள தகராறுகளை பற்றி எழுதி இருக்கிறார்.

கனடாவின் தேவகாந்தன் புலம் பெயர்ந்த ஈழத் தமிழர்களின் வாழ்க்கையை ஒரு ஆவணம் போன்ற நாவலாக எழுதி இருக்கிறாராம். பேர் என்ன என்று சொல்லவில்லை. யாருக்காவது தெரியுமா?

முதல் பகுதியில் அவர் குறிப்பிடும் பிற எழுத்தாளர்கள் நாஞ்சில் நாடன், சுப்ரபாரதிமணியன், யுவன் சந்திரசேகர் ஆகியோர்தான். எஸ். ரா.வைக் காணோம்.

சமீபத்தில்தான் நாஞ்சிலின் சிறுகதைத் தொகுதி ஒன்றைப் படித்தேன். இன்னும் எழுத கைவரவில்லை.

சுப்ரபாரதிமணியனை நான் கிட்டத்தட்ட இருபது வருஷங்களுக்கு முன் சந்தித்திருக்கிறேன். அருமையான மனிதர். அவருடைய “அப்பா” என்ற சிறுகதைத் தொகுதியை நான் மிகவும் ரசித்தேன்.

யுவன் சந்திரசேகரின் ஒளி விலகல் புத்தகம் அபாரமான புத்தகம். விக்ரமாதித்தன் கதை பாணியை வைத்துக் கொண்டு இவ்வளவு அருமையாக எழுத முடியுமா? வேறு புத்தகங்கள் இல்லை, என்றாவது வாங்கி படிக்க வேண்டும்.