மொழி பற்றி காந்தி

கி.ஆ.பெ. விஸ்வநாதத்தின் ஹிந்தி எதிர்ப்பு பங்களிப்பைப் பற்றி எழுதியபோது காந்தி இதைப் பற்றி என்ன சொல்லி இருக்கிறார் என்று தேடிப் பார்த்தேன். 1938-39களில் முதல்வர் ராஜாஜி ஹிந்தியை பள்ளிகளில் கட்டாயப் பாடமாகக் கொண்டு வந்ததும் அதை எதிர்த்து பெரிய போராட்டம் வெடித்ததும் வரலாறு. ராஜாஜி எதிர்ப்பாளர்களை கடுமையாக அணுகி இருக்கிறார், சிறைக்கு அனுப்பி இருக்கிறார். காந்தி இதைப் பற்றி என்ன நினைத்தார் என்று தெரியவில்லை. (தெரிந்தவர்கள் சொல்லுங்கள்!)  சத்தியமூர்த்தி ஹிந்தி எதிர்ப்பாளர்களை மிருதுவாக அணுக வேண்டும், சிறைக்கெல்லாம் அனுப்பக் கூடாது, பெற்றோர் நாங்கள் இதை விரும்பவில்லை என்று சொன்னால் பிள்ளைகளுக்கு ஹிந்தி கற்பதில் இருந்து விதிவிலக்கு அளிக்க வேண்டும், முதல்வர் ராஜாஜியிடம் சொல்லுங்கள் என்று காந்திக்கு கடிதம் எழுதி இருக்கிறார். காந்தி என்ன பதிலளித்தார் என்று தெரியவில்லை.

ஆனால் காந்தி மொழி பற்றி வெவ்வேறு காலகட்டத்தில் எழுதிய பல கட்டுரைகளின் தொகுப்பு ஒன்று கிடைத்தது.

உண்மையில் காந்திக்கு மொழிப் பிரச்சினை என்பது ஹிந்தி-உருது பிரச்சினைதான். ஹிந்தியா உருதுவா என்ற கேள்வி ஹிந்து-முஸ்லிம்களைப் பிரிக்கிறது என்று எண்ணி இருக்கிறார், அதை எப்படி தீர்ப்பது என்றுதான் சிந்தித்திருக்கிறார். தென்னிந்தியர்கள், வடகிழக்கு மாநிலங்களின் பிரச்சினைகள் அவருடைய ராடாரிலேயே இருந்ததாகத் தெரியவில்லை. பொது மொழி மூலம் தொடர்பு கொள்வது வேறு, பொது மொழி ஆட்சி மொழியாகிவிட்டால், அதிகாரபூர்வமான தொடர்பு மொழி ஆகிவிட்டால் பின்னர் அதில் இருக்கும் தேர்ச்சி வேலை வாய்ப்புகளை, அதுவும் மத்திய அரசின் வேலை வாய்ப்புகளை நிர்ணயிக்கும் என்ற நடைமுறை வேறு என்பதை அவர் உணர்ந்ததாகத் தெரியவில்லை. பொது மொழிக்கும் ஆட்சி மொழிக்கும் இடையே உள்ள வேறுபாடுகளை அவர் சிந்தித்துப் பார்த்ததாகவும் தெரியவில்லை.

இந்தியப் பொதுமொழியாக ஹிந்தி/ஹிந்துஸ்தானி/உருது மட்டுமே இருக்க முடியும் என்று உறுதியாகக் கருதி இருக்கிறார். அவர் கண்ணில் இந்த மூன்றுக்கும் பெரிய வித்தியாசம் இல்லை. வட இந்தியாவில் அன்று பேசப்பட்டதைத்தான் அவர் பொதுவாக ஹிந்தி/ஹிந்துஸ்தானி என்று குறிப்பிடுகிறார். அதற்கு முக்கிய காரணம் அதுவே அதிகமான இந்தியர்கள் புரிந்து கொள்ளக் கூடிய மொழி என்பதுதான். அவர் காலத்தில் இன்றைய பாகிஸ்தானும் இந்தியாவாகத்தான் இருந்தது. முப்பது கோடி மக்களில் இருபது கோடி பேரால் ஹிந்தி/உருதுவை புரிந்து கொள்ளவாவது முடியும் என்ற நிலை இருந்திருக்கும்.

ஆங்கிலம் தேவையே, ஆனால் ஆங்கிலம் இந்தியாவின் பொது மொழியாக இருக்க முடியாது, ஏதேனும் இந்திய மொழிதான் அதற்கு தகுதி உள்ளது என்று எண்ணி இருக்கிறார். மேலும் பிற நாட்டு மொழி இந்தியாவின் பொது மொழி என்ற எண்ணமே அவருக்கு ஒவ்வாமையைக் கொடுத்திருக்கும். ஆங்கில மோகத்தை பல இடங்களில் சாடி இருக்கிறார். தென்னாப்பிரிக்காவிலிருந்து வந்தபோது குஜராத்தி அமைப்பு ஒன்று அவருக்கு வரவேற்பு கொடுத்திருக்கிறது, பேசிய அனைவரும் ஆங்கிலத்தில் பேசி இருக்கிறார்கள். மனிதர் குஜராத்திகள் கூட்டத்தில் எதற்கு ஆங்கிலத்தில் பேச்சு என்று நொந்து போயிருக்கிறார்.

ஆங்கிலத்தின் முக்கியத் தேவை சர்வதேசத் தொடர்பு, மற்றும் ஆங்கிலத்தில் இருக்கும் அறிவுச் செல்வங்களை தெரிந்து கொள்ள, அதற்கு கல்லூரி காலத்திலிருந்து ஆங்கிலம் படித்தால் போதும் என்கிறார். தேவை ஏற்படும்போது ஆங்கிலம் கற்றுக் கொள்ளலாம் என்கிறார். எல்லாருக்கும் ஆங்கிலம் தேவையில்லை என்று கருதி இருக்கிறார். தேவை ஏற்படும்போது ஹிந்தி கற்றுக் கொண்டால் போதாதா, எல்லாருக்கும் ஹிந்தி தேவைதானா என்று அவருக்கு தோன்றிய மாதிரியும் தெரியவில்லை, அவரை யாரும் கேட்டதாகவும் தெரியவில்லை.

ஆனால் தாய்மொழிக்கே முதல் இடம், பொதுமொழிக்கு இரண்டாமிடம்தான் என்பதையும் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லி இருக்கிறார். மூன்றாவது இடம்தான் சர்வதேசப் பொது மொழிக்கு. (அதாவது ஆங்கிலத்துக்கு)

எல்லா இந்திய மொழிகளுக்கும் ஒரே எழுத்து வடிவம் இருந்தால் மொழிகளைக் கற்றுக் கொள்வது வசதியாக இருக்கும் என்று வலியுறுத்தி இருக்கிறார். அது தேவநாகரி லிபியாக இருப்பதுதான் சரி வரும், அதற்கு ஆங்கில லிபி சரிப்படாது என்று வாதிடுகிறார்.

ஆனால் பல முஸ்லிம்கள் உருது லிபிதான் வேண்டும் என்று பிடிவாதமாக இருந்திருக்கிறார்கள். இரண்டு லிபிகள் இருந்துவிட்டுப் போகட்டும் என்று சமரசம். இரண்டு லிபி இருக்கலாம் என்றால் ஏன் மூன்று இருக்கக் கூடாது, எதற்காக தமிழின் வரி வடிவத்தை தியாகம் செய்ய வேண்டும் என்று யாரோ கேட்டதற்கு நீங்கள் சொல்வது சரியே, தர்க்கரீதியாக இரண்டு லிபி என்று சொல்வது தவறுதான், உண்மையில் ஒரே லிபிதான் இருக்க வேண்டும், இது தாற்காலிக சமரசம், முஸ்லிம்களின் அச்சத்தைத் தவிர்ப்பதற்காக, காலப்போக்கில் ஒரே லிபி ஆகிவிடும் என்று சமாதானம் சொல்லி இருக்கிறார்.

பொதுவாக இந்தியர்களுக்கு பிற இந்திய மொழிகளைக் கற்பது சுலபம் என்று எண்ணி இருக்கிறார். எப்போதும் நான் நாலு வாரத்தில் தமிழ் கற்றுக் கொண்டேன், ஆறு வாரத்தில் இந்த மொழியைக் கற்றுக் கொண்டேன், ஒரே லிபி இருந்தால் எல்லா மொழிகளையும் விரைவாகக் கற்றுக் கொள்வேன் என்று பல முறை திரும்பத் திரும்ப சொல்கிறார். தான் பிற மொழிகளை விரைவாகக் கற்றுக் கொண்டதால் எல்லாரும் அப்படி கற்றுக் கொண்டுவிடுவார்கள் என்று நம்பி இருக்கிறார் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. அப்படி சுலபமாக ஓரிரு மாதங்களில் ஒரு இந்தியனால் இன்னொரு இந்திய மொழியைக் கற்றுக் கொள்ள முடியும் என்றால் தேவை ஏற்படும்போது ஹிந்தி கற்றுக் கொண்டால் போதுமே, பள்ளிகளில் ஹிந்தி எதற்கு என்ற எண்ணம் அவருக்குத் தோன்றவில்லை. யாரும் அவரை கேட்டதாகவும் தெரியவில்லை.

சொந்தக்கதை சோகக்கதை. எனக்கு இன்னும் ஹிந்தி நன்றாகப் பேச வராது.  ஓரளவு பேசவே இரண்டு மூன்று வருஷம் ஆயிற்று. எழுதப் படிக்கும் முயற்சியையே கைவிட்டுவிட்டேன். ஒரு பக்கத்தை எழுத்துக் கூட்டி படிக்க நாலைந்து நிமிஷம் ஆகும். ஆங்கிலமும் தமிழும் வேகவேகமாகப் படித்து பழக்கம் ஆகிவிட்டது. அதனால் இப்படி எழுத்துக் கூட்டி படிக்க பொறுமை இல்லை. இப்போது ஹிந்தி லிபியே மறந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.

தமிழகத்தில் காந்தியைப் பின்பற்றியவர்கள் பலரும் ஹிந்தியைக் கற்றுக் கொண்டனர். ஆனால் தமிழ் தமிழ் என்றும் உருகியவர்களுக்கு காந்தியின் நிலை கொஞ்சம் சங்கடத்தைக் கொடுத்திருக்கிறது. ம.பொ.சி. போன்றவர்களால் காந்தியை எதிர்த்து ஒரு வார்த்தை சொல்லிவிடவும் முடியாது. ஆனால் ஹிந்தி ஆட்சி மொழி என்பதை ஏற்கவும் முடியாது. என்ன செய்ய? காந்தி தாய்மொழிக்குத்தான் முதலிடம்  என்று சொன்னதை மீண்டும் மீண்டும் எடுத்துக் காட்டினார்கள்… (காந்தியடிகளும் ஆங்கிலமும் புத்தகம்)

ஒரு வேளை ஐம்பது அறுபதுகளில் உயிரோடு இருந்திருந்தால் அவரது எண்ணங்கள் மேலும் பரிணமித்திருக்குமோ என்னவோ. இன்று உயிரோடு இருந்தால் தமிழர்களின் ஹிந்தி எதிர்ப்பு உணர்வு எங்கிருந்து வருகிறது என்பதைப் புரிந்து கொண்டிருப்பார்.  அவர் என்றும் சிறுபான்மையரின் அச்சங்களைக் குறைக்க பெரும்பான்மையர் கொஞ்சம் விட்டுக் கொடுத்துப் போக வேண்டும் என்று நினைத்தவர், உணர்வுபூர்வமான எண்ணங்களை தர்க்கரீதியாக அணுகுபவர் அல்லர். ஆங்கில லிபி, ஆங்கிலம்-ஹிந்தி-தாய்மொழி மூன்றும் வேண்டும் என்றுதான் நினைத்திருப்பார் என்று தோன்றுகிறது.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: காந்தி பக்கம்

காந்தி பற்றி ஜெயமோகன்

எனக்கு காந்தி மேல் விமர்சனங்கள் உண்டு. முக்கியமான விமர்சனம் காந்தியின் வழியில் நடப்பது, சமரசம் இல்லாமல் வாழ்வது மிகவும் கஷ்டம் என்பதுதான். நேருவும் ராஜாஜியும் படேலும் கூட அப்படி சமரசம் இல்லாமல் தங்கள் வாழ்வை நடத்த முடியவில்லை. என் போன்ற சாதாரண மனிதர்களால் எப்படி முடியும்? காந்தி என் கண் முன்னால் தினமும் இருந்தால், என் பிரக்ஞையில் எப்போதும் இருந்தால் சமரசம் குறையலாம். ஆனால் காந்தி போன்ற உன்னத மனிதர்கள் அபூர்வமாகவே பிறக்கிறார்கள் உருவாகிறார்கள், தங்களைத் தாங்களே உருவாக்கிக் கொள்கிறார்கள். அவர் போய் எழுபது வருஷம் ஆகிவிட்டது, வாழ்வின் எத்தனையோ சின்னச் சின்னப் பிரச்சினைகளில் காந்தியை எங்கிருந்து நினைவில் வைத்துக் கொள்வது?

எனக்கு விளக்க உரைகள் அவ்வளவாகப் பிடிப்பதில்லை. கோனார் நோட்ஸ் எதற்கு, அவர் என்ன சொல்லி இருக்கிறார் என்பதை நேராகப் படித்துக் கொள்கிறேனே என்றுதான் நினைப்பேன். அதிலும் வீடியோ எல்லாம் பார்க்க எனக்கு பொறுமையே இருப்பதில்லை. வரி வடிவத்தில் (transcript) இருந்தால் விரைவில் படித்துக் கொள்ளலாமே என்று தோன்றும். ஆனால் காந்தியின் எழுத்துக்களை படிப்பது எனக்கு சுலபமாக இல்லை. ஜெயமோகன் ஒருவருடைய விளக்கங்களை மட்டுமே விரும்பிப் படிக்கிறேன். காந்தியை இன்னும் நெருக்கமாக உணர வைத்தவர் அவர் ஒருவரே.  அவரது வீடியோ உரைகளையும் பார்க்க எனக்கு சாதாரணமாக பொறுமை இருப்பது இல்லைதான், ஆனால் என்னையும் இந்த உரை கட்டிப் போட்டு வைத்தது.

காந்தியம் எங்கே தோல்வி அடைகிறது என்பதைப் பற்றி அருமையாக உரை ஆற்றி இருக்கிறார். எனக்கு ஏற்கனவே இவர் சொல்வதைப் போன்ற எண்ணங்கள்தான் – ஆனால் என் எண்ணங்களை எனக்கே தெளிவாக்கிவிட்டார்.

அதிகம் விவரிக்க விரும்பவில்லை. பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: காந்தி பக்கம், ஜெயமோகன் பக்கம்

ராஜேந்திர பிரசாதின் “காந்திஜியின் காலடியில்” – மீள்பதிப்பு

2010-இல் எழுதிய பதிவு. அப்போது நண்பர் கிருஷ்ணமூர்த்தி நா.பா.வின் ஆத்மாவின் ராகங்கள் புத்தகத்தை படி என்று சொல்லி இருந்தார், இன்னும் முடியவில்லை…


ஜெயமோகன் படிக்க வேண்டிய வரலாற்று புத்தகங்கள் என்று பரிந்துரைத்திருந்த புத்தகங்களில் “காந்திஜியின் காலடியில்” – At the Feet of Mahatma Gandhi – ஒன்று. ஃப்ரீமான்ட் நூலகத்தில் கிடைக்கிறது.

காந்தியின் தலைமைக் குணம் (leadership) என்னை மிகவும் ஆச்சரியப்படுத்துவது. ஐம்பது வயது வரைக்கும் இந்தியாவில் அவ்வளவாக visibility இல்லாத மனிதர். திடீரென்று வருகிறார். இரண்டு மூன்று வருஷங்களில் காங்கிரஸ் அவர் பாக்கெட்டுக்குள். பழம் தின்று கொட்டை போட்ட மோதிலால் நேரு, சித்தரஞ்சன் தாஸ், லாலா லஜ்பத் ராய் எல்லாரையும் பின்னுக்கு தள்ளிவிட்டார். திலகர் கூட என் வழியை விட காந்தியின் வழி வேலை செய்கிறதே என்று சொன்னாராம். காந்தி சொன்னார் என்று வாழ்க்கையில் வெற்றி பெற்ற பெரும் பணக்காரர்களான படேல், ராஜாஜி, ராஜேந்திர பிரசாத் போன்ற வக்கீல்கள் எல்லாம் சொத்து சுகத்தை விட்டுவிட்டு ஜெயிலுக்கு – ஜெயிலுக்கு! – போக க்யூவில் நிற்கிறார்கள். அந்த காலத்தில் ஜெயிலுக்கு போவது என்றால் இந்த படித்த, பணக்கார வர்க்கம் எப்படி பயப்பட்டிருக்கும்! வ.உ.சி., சுப்ரமணிய சிவா போன்றவர்கள் பட்ட பாட்டை பார்த்த பிறகு எவனுக்கு தைரியம் வரும்? காந்தி வர வைத்திருக்கிறார். நாடே அவர் சொன்ன பேச்சை கேட்டிருக்கிறது. அவர் சொன்னால் ஒத்துழையாமை இயக்கம். சௌரி சௌராவில் வன்முறை, நிறுத்தி விடுங்கள் என்றால் நின்றுவிடுகிறது. இது என்ன மந்திரமா மாயமா?

இது காந்தி உத்தமர், தியாக் சீலர் என்பதானால் வந்த தாக்கம் இல்லை. என் கண்ணில் கோகலே காந்தியை விட பெரிய தியாக சீலர். கோகலேயின் தாக்கம் காந்தியின் தாக்கத்தில் நூறில் ஒரு பங்கு கூட இல்லை. ஒரு இயக்கத்தின் தலைவன் தனி மனித சாதனையாக என்ன செய்துவிட முடியும்? அந்த செயல்களுக்கு ஒரு குறியீட்டு மதிப்பு (symbolic value) இருக்க வேண்டும். காந்தி அந்த gesture-களை கவனமாக தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார். உப்பெடுப்பதாக இருக்கட்டும், சட்ட மறுப்பு இயக்கமாக இருக்கட்டும், உண்ணாவிரதமாக இருக்கட்டும், அது சாதாரண மனிதனுக்கு புரிகிறது, அவனுக்கும் செய்ய வேண்டும் என்ற ஒரு தூண்டுதல் ஏற்படுகிறது.

பிரசாத் பாபுவின் புத்தகத்தில் காந்தி மாஜிக்கைப் பற்றி நல்ல insight கிடைக்கிறது. பிரசாத் காந்தியை முதல் முறை சந்தித்ததிலிருந்தே காதலாகி கசிந்து கண்ணீர் மல்கிவிட்டார். சம்பரானில் அவுரி பயிர் செய்யும் பெரும் ஜமீன்தார்களுக்கும் நிலத்தில் இறங்கி வேலை செய்யும் விவசாயிகளுக்கும் தகராறு. பஞ்சம். காந்தி ஆஃப்ரிக்காவில் உழைத்திருக்கிறார் என்பதால் அவரை நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள் என்று ஏதோ ஒரு காங்கிரஸ் வருஷாந்திர கூட்டத்தில் கேட்டிருக்கிறார்கள். எனக்கு தெரியாது, விசாரித்து சொல்கிறேன் என்று சொல்லிவிட்டு பிறகு சம்பரானுக்கு வந்திருக்கிறார். கூட உள்ளூர் பெரிய மனிதர்கள், பிரசாத் பாபு உட்பட. காந்தி சம்பரான் ஜில்லாவுக்கு உள்ளே வரக்கூடாது என்று தடை உத்தரவு. காந்தி இதை நான் ஏற்கப் போவதில்லை, நான் ஜெயிலுக்கு போனாலும் பரவாயில்லை, நீங்கள் எல்லாம் போய்விடுங்கள் என்று சொல்லி இருக்கிறார். பிஹாரி பாபுக்கள் எல்லாம் கூடி பேசுகிறார்கள் – எங்கிருந்தோ வந்த ஒருவர் பிஹாரி மக்களுக்காக ஜெயிலுக்கு போக தயாராக இருக்கிறார், நாம் திரும்பி போவது வெட்கக்கேடு என்று. காந்தி கூட சேர்ந்து நிற்கிறார்கள். அன்றிலிருந்து பிரசாத் பாபு காந்தியின் அடிமை. பிரசாத் வெளிப்படையாகவே சொல்கிறார் – சில சமயம் காந்தி சொல்வது எனக்கு புரிவதில்லை, பிடிப்பதில்லை, ஆனால் நான் அவர் பேச்சை தட்டுவதும் இல்லை என்று.

காந்தியின் ரகசியம் இதுதானோ? கஷ்டமான காரியத்தை – அது மலம் அள்ளுவதாக இருக்கட்டும், ஜெயிலுக்கு போவதாக இருக்கட்டும், உண்ணாவிரதம் இருப்பதாக இருக்கட்டும், சட்ட மறுப்பு போராட்டமாக இருக்கட்டும் – தான் முன்னால் நின்று செய்து மற்றவர்களுக்கு தார்மீக அழுத்தத்தை (moral pressure) உருவாக்கி இருக்கிறார். அவர் பின்னால் ஒருவர் வந்தாலும் போதும், அது மேலும் peer pressure-ஐ உருவாக்குகிறது. ஒன்று இரண்டாகி பத்தாகி நூறாகி கோடியாகிறது.

அதே நேரத்தில் காந்தி ஒரே நிமிஷத்தில் எல்லாரையும் முழுவதாக மாற்றவும் முயற்சி செய்வதில்லை. படிப்படியாகத்தான். காந்தியுடன் கூடத் தாங்கும் பிஹாரி பாபுக்களை ஜாதி வித்தியாசம் இல்லாமல் எல்லாரும் சேர்ந்து சமைத்து ஒன்றாக சாப்பிட வைக்கிறார். எல்லாருக்கும் – பிராமணரான பிரசாத் உட்பட – தயக்கம்தான், ஆனால் காந்தியின் மென்மையான அழுத்தம் அதை நடத்துகிறது. பிரசாத் சொல்கிறார், என்னை பிற ஜாதியினரின் மலத்தையும் அள்ள வேண்டும் என்று அப்போதே சொல்லி இருந்தால் நான் ஓடிப் போயிருப்பேன் என்று. அது நடக்க சில வருஷங்கள் ஆனதாம்.

மேலாண்மை (managment) குரு எல்லாரும் படிக்க வேண்டியது காந்தியின் வழிகளைத்தான்.

ஃப்ரீமான்ட் நூலகத்தில் கிடைக்கிறது.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: காந்தி பக்கம், விடுதலைப் போராட்டப் பக்கம்

தொடர்புடைய பதிவுகள்:
படிக்க வேண்டிய இந்திய வரலாற்று புத்தகங்கள் – ஜெயமோகன்

சுப்ரமணிய சிவாவும் காந்தியும்

சுப்ரமணிய சிவா வ.உ.சி.யுடன் சிறை சென்று மீண்ட பிறகு பத்து பதினைந்து வருஷம் வாழ்ந்திருக்கிறார்.

நோய் அவரை முழுதாக முடக்கிவிடவில்லை. கிராமம் கிராமமாக நடந்து சென்று சுதந்திரத்தைப் பற்றி பேசி இருக்கிறார். புரட்சிகரமான பேச்சுக்காக ஆங்கிலேய அரசு அவர் மீது மீண்டும் மீண்டும் வழக்கு தொடுக்குமாம். சிவா கூலாக நீதிமன்றத்தில் மன்னிப்பு கேட்பாராம், இனி மேல் இப்படி பேசமாட்டேன் என்று உறுதி அளிப்பாராம், விட்டுவிடுவார்களாம். அடுத்த கிராமத்துக்கு நடந்து போவாராம், மீண்டும் பேச்சு, வழக்கு, மன்னிப்பு, அடுத்த ஊர். (தொழுநோய் இருப்பதால் ரயிலில் போக அவருக்கு அனுமதி கிடையாது.) ஒரு நீதிமன்றத்தில் நடப்பது அடுத்த நீதிமன்றத்துக்கு தெரிவது அந்த நாளில் சிரமமாக இருந்திருக்க வேண்டும்.

வெ. சாமிநாத சர்மா சிவா அவ்வப்போது திரு.வி.க.விடம் வந்து ஐந்து பத்து ரூபாய் கடன் கேட்பார் என்று “நான் கண்ட நால்வர்” புத்தகத்தில் சொல்கிறார். “என்ன சொல்கிறார் உங்கள் விளக்கெண்ணெய் முதலியார்?” என்று கேட்பாராம். திரு.வி.க.வின் மிருதுவான அணுகுமுறை அவருக்கு ஒத்து வந்திருக்காது.

ஆனால் நான் வ.உ.சி. காலத்துக்குப் பிறகு சிவாவின் அரசியல் செயல்பாடுகள் under the radar ஆகத்தான் இருந்திருக்கின்றன என்று நினைத்திருந்தேன். பசுபதி சாரின் தளத்தில் பார்த்த ஒரு பதிவின் மூலம் அவர் ஒத்துழையாமை இயக்கத்தில் பங்கு பெற்று சிறை சென்றார் என்று தெரிந்தது. சிவாவால் சிறையில் உட்கார முடியவில்லை. தன் வழக்கமான மன்னிப்பு டெக்னிக்கை பயன்படுத்த எண்ணி இருக்கிறார். விடுதலை செய்தால் அரசியலில் ஈடுபடமாட்டேன் என்று எழுதிக் கொடுத்திருக்கிறார். ஆனால் அரசே அவர் உடல் நலம் சரியில்லாதாதல் நிபந்தனை அன்றி விடுதலை செய்திருக்கிறது.

சிவா தன் அரசியல் செயல்பாடுகளை மீண்டும் தொடர்ந்திருக்கிறார். ஆனால் அரசியலில் ஈடுபடமாட்டேன் என்று எழுதிக் கொடுத்திருக்கிறாரே? காந்தியிடம் யாரோ போட்டுக் கொடுத்துவிட்டார்கள். காந்தி சொன்னது சொன்னதுதான், கொடுத்த வாக்கை மீறக்கூடாது என்கிறார். சிவா அரசு தான் அரசியலில் ஈடுபடக்கூடாது என்று நிபந்தனை விதிக்காமல் விடுதலை செய்திருக்கிறது, அதனால் அரசியலில் ஈடுபடலாம் என்கிறார். அன்னிய, அநியாய அரசுக்கு வாக்குறுதி கொடுத்தே இருந்தாலும், இது போர், இதெல்லாம் தன்னைக் கட்டுப்படுத்தாது என்பது அவர் நிலை. கிழவர் நிலை என்னவாக இருந்திருக்கும் என்பது தெரிந்ததுதான். சிவா கதர் பிரசாரம் போன்ற ஆக்க வேலைகளில் ஈடுபடலாம் என்று யோசனை சொல்லி இருக்கிறார்.

ஆச்சரியம் என்னவென்றால் சிவா காந்தியின் ஆலோசனையை ஏற்றிருக்கிறார். அதற்குப் பிறகு அவர் தீவிரமாக அரசியலில் ஈடுபடவில்லை. ஆனால் அதற்கப்புறமும் இரண்டு மூன்று வருஷம் கிராமம் கிராமமாக சென்று பிரச்சாரம் செய்திருக்கிறார். அன்னிய அரசைத் தாக்காமல் கதர் பிரசாரம்தான் செய்திருப்பார் என்று யூகிக்கிறேன்.

இது போன்ற தியாகிகளுக்கு நல்ல வாழ்க்கை வரலாறு நூல் கிடையாது. சிதம்பரம் பிள்ளைக்கு ம.பொ.சி. கிடைத்ததால் பிழைத்தார். (ம.பொ.சி. பிள்ளைக்கு காங்கிரஸ் அலுவலகத்தில் சிலை வைக்க படாதபாடு பட வேண்டி இருந்தது என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.) சிவா ஒத்துழையாமை இயக்கத்தில் சேர்ந்து சிறை சென்றார் என்பதே இப்படி தற்செயலாகத்தான் தெரிய வருகிறது. (வ.உ.சி. ஒத்துழையாமை இயக்கத்தை கடுமையாக எதிர்த்தார் என்று நினைவு.)

பசுபதி சாருக்கு மிக்க நன்றி!

சிவா போன்றவர்களின் அர்ப்பணிப்பு ஆச்சரியப்படுத்துவது. மனிதர் 40 வயதுதான் வாழ்ந்திருக்கிறார். அதில் ஒரு பதினைந்து வருஷமாவது கொடுமையான நோயுடன். ஆனால் கடைசி வரை போராடி இருக்கிறார். அவரைப் போன்ற மகத்தான ஆளுமைகளையும் தன் சொல்லால் கட்டிப்போட்ட கிழவரைப் பற்றி என்னதான் சொல்வது! வாழ்க நீ எம்மான்!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: சுதந்திரப் போராட்டம்

கோட்சே ஏன் ஜின்னாவைக் கொல்ல முயலவில்லை?

இந்தியாவைப் பிளந்ததின் முக்கிய காரணி ஜின்னாதானே? Direct Action Day என்று அறைகூவல் விடுத்து நாட்டில் பெரும் கலவரங்கள் வெடிக்கச் செய்து ஆயிரக்கணக்கான ஹிந்துக்கள் இறக்கக் காரணமானவரும் ஜின்னாவேதான். ஏன் ஜின்னாவைக் கொல்ல ஒரு தீவிர ஹிந்துத்துவரும் முயலவில்லை?

Direct Action Day-க்குப் பிறகு ஜின்னா ஒரு வருஷமாவது பம்பாயில் இருந்திருப்பார். கோட்சே புணேயில் இருந்தார் என்று நினைக்கிறேன். ரயில் ஏறினால் சில மணி நேரங்களில் பம்பாய்க்கு போய்விடலாம். அட, பாகிஸ்தான் உருவான பிறகும் அந்த நாட்களில் கட்டுப்பாடுகள் அதிகம் கிடையாது. கோட்சே நினைத்திருந்தால் பாகிஸ்தானுக்குப் போயிருக்கலாம். தலைவர்களுக்கு பாதுகாப்பு அதிகமில்லாத அந்த நாட்களில் ஒன்றிரண்டு துப்பாக்கிகள் கொலை முயற்சிக்குப் போதும். ஏன் கோட்சேக்கள் யாரும் அதற்கு முயலவே இல்லை?

காந்தியைக் கொல்ல இரண்டு மூன்று முயற்சிகள் நடந்திருக்கின்றன. ஜின்னாவை யாரும் கண்டுகொள்ளவில்லை. அன்றைக்கு கணிசமான ஹிந்துத்துவர்களுக்கு காந்தி மீது இருந்த வெறுப்பு ஜின்னா மீது இருந்த வெறுப்பை விடக் குறைவு என்பது முரண்பாடாக இல்லையா? பிரார்த்தனையிலும் பஜனையிலும் நாளின் கணிசமான பகுதியை செலவழித்த அதிதீவிர ஹிந்துவான காந்திதான் முதல் எதிரி, ஆயிரக்கணக்கான ஹிந்துக்களின் படுகொலைக்கு நேரடி காரணியான ஜின்னா இவர்களுக்கு ஒரு பொருட்டே இல்லை என்பது விசித்திரமாக இல்லையா?

இன்றும் கோட்சே தேசபக்தன் என்று அவரை கணிசமான ஹிந்துத்துவர்கள் புகழ்வதை சர்வசாதாரணமாகக் காணலாம். சக ஹிந்துவை, அதுவும் தீவிர மத நம்பிக்கை உள்ளவரை கொன்றவர் கணிசமான ஹிந்துத்துவர்களைப் பொறுத்த வரையில் தேசபக்தன் என்பது விசித்திரமாக இல்லையா?

எனக்குத் தோன்றும் காரணம் ஒன்றுதான். காந்தி ஆன்மீகரீதியாக ஹிந்துவாக இருக்கலாம். ஆனால் அவரது அரசியலின் அடிப்படை வெறுப்பைக் கடக்க முயற்சிப்பது. குழுக்களிடையே நல்லிணக்கம் நிலவ வேண்டும் என்றுதான் அவர் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் முயன்றார். போராடும் குழுக்களுக்கு இடையே கூட. ஆலை முதலாளிக்கும் தொழிலாளிக்கும் இடையே, ஆங்கிலேயருக்கும் இந்தியருக்கு இடையே, ஏழை விவசாயிக்கும் மிராசுதாருக்கும் இடையே, ஹிந்துவுக்கும் முஸ்லிமுக்கும் இடையே, “ஹரிஜனுக்கும்” “உயர்ஜாதி” ஹிந்துக்களுக்கும் இடையே இருந்த கசப்புகள் வெறுப்பாக மாறிவிடக் கூடாது என்றுதான் முயன்று கொண்டே இருந்தார்.

அன்றைய அரசியல் ஹிந்துத்துவ இயக்கமோ (இன்றும்தான்) பிற மதத்தவர் ஹிந்துக்களை திட்டம் போட்டு ஒழிக்கிறார்கள் என்ற அச்சத்தையே முன்வைத்து நடத்தப்பட்டது/நடத்தப்படுகிறது. விதிவிலக்குகள் இருந்தாலும் பிற மதத்தவர் மீது வெறுப்பையே தன் அடிப்படையாகக் கொண்டது. ஆர்.எஸ்.எஸ். சுதந்திரப் போராட்டத்துக்கு வெளியே நின்றது. விதிவிலக்குகள் இருந்தாலும் அன்றைய ஹிந்துத்துவர்கள் நாற்பதுகளின் இறுதியில் முஸ்லிம்களோடு போராடுவதையே தங்கள் வழியாகத் தேர்ந்தெடுத்துவிட்டார்கள். கொஞ்சம் நஷ்டம் ஏற்பட்டாலும் பரவாயில்லை, விட்டுக் கொடுங்கள், உயர்ந்த லட்சியங்களைக் கடைப்பிடியுங்கள் என்று மீண்டும் மீண்டும் போதித்த காந்தி, நல்லிணக்கத்துக்கு எப்போதும் முயன்று கொண்டே இருந்த காந்தி அவர்கள் கண்ணில் “துரோகி”. அதனால் அவர்தான் முதல் எதிரி. ஜின்னா, முஸ்லிம் லீக் போன்ற அரசியல் “எதிரிகள்” எல்லாம் இரண்டாம்பட்சம்தான்.

இதோ நம் எதிரி என்று ஒரு குழுவைக் காட்டி, கசப்புகளை அதிகரிக்க வைத்து, வெறுப்பைத் திரட்டி அதன் மூலம் “தன்” குழுவைத் திரட்டுவதுதான் வெறுப்பியக்கங்களின் அடிநாதம். அது முஸ்லிம் வெறுப்பை முன்வைத்த ஹிந்துத்துவ இயக்கம் ஆகட்டும், பார்ப்பன வெறுப்பை முன்வைத்த திராவிட இயக்கமாகட்டும், அந்த வெறுப்புதான் அடிப்படை. ஜின்னாவை ஒழித்துக் கட்டிவிட்டால் எதிரிகள் பலவீனமடைந்துவிடுவார்களே! அப்புறம் யாரை வெறுப்பது? அன்று காந்தியை வசை பாடியவர்கள் இவர்களே.

காந்தி கொல்லப்பட்ட பின் எல்லாரும் வேறு வழியில்லாமல் அடக்கி வாசித்தார்கள். இன்று பல வருஷம் ஆகிவிட்டது. அவருக்குப் பின் இருக்கும் ஒளிவட்டம் மங்கிவிட்டது. அவரை வசை பாடுவது புருவங்களைத் தூக்க வைப்பதில்லை.

ஹிந்துத்துவம் பேசுபவர்களில் கணிசமானவர்கள் அவர் மீது வசை பாடுகிறார்கள். பாஜக ஆட்சியில் இருப்பதால் அவர்கள் குரல் உரத்துக் கேட்கிறது. ஆனால் காந்தி மீது வசை பாடுபவர்களில் நக்சலைட் என்றே சொல்லக் கூடிய கம்யூனிஸ்ட் சார்புடையவர்கள் உண்டு, பாம்பையும் பார்ப்பானையும் பார்த்தால் முதலில் அடிக்க வேண்டியது பார்ப்பானைத்தான் என்று வாய்ச்சொல் வீரம் பேசும் அதிதீவிர திராவிட இயக்கத்தினர் உண்டு, வெறுப்பை அடிப்படையாகக் கொண்ட தலித் இயக்கத்தினர் உண்டு. இவர்கள் அனைவருக்கும் காந்தியே தங்கள் இயக்கங்களின் அடிப்படைகளை ஆட்டம் காண வைக்கக் கூடியவர் என்று நன்றாகவே தெரிந்திருக்கிறது

காந்தி விமர்சனத்துக்கு அப்பாற்பட்டவர் அல்லர். அவர் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் விமர்சனங்களை சந்தித்திருக்கிறார். காந்தியைப் போன்ற உன்னத மனிதர்கள் மனித வரலாற்றில் அபூர்வம் என்று உறுதியாகக் கருதும் எனக்கும் காந்தி மீது விமர்சனங்கள் உண்டு. குறிப்பாக கிலாஃபத் இயக்கம் பற்றி எனக்கு கடும் விமர்சனங்கள் உண்டு. துருக்கியில் யார் தலைவராக வேண்டும் என்று இந்தியாவில் போராடுவதில் என்ன பொருளிருக்கிறது? முஸ்லிம்களை தேசிய இயக்கத்துக்குள் இழுக்க வேண்டும் என்பதற்காக சிறிய சமரசம் என்று நினைத்திருக்கலாம். பாலியல் வேட்கை, பிரம்மச்சரியம் பற்றிய அவரது எண்ணங்களோடு எனக்கு அனேகமாக இசைவில்லை. பச்சையாகச் சொன்னால் அக்மார்க் மடத்தனம் என்றே கருதுகிறேன். ஆனால் நான் காந்தியின் கால்தூசு கூட பெறமாட்டேன் என்பதும் எனக்கு நன்றாகவே தெரியும்.

ஆனால் இவர்கள் செய்வது விமர்சனம் அல்ல; ஏறக்குறைய அவரைத் திட்ட மாட்டோமோ என்ற அரிப்பு. காந்தி ஹிந்து பெண்களை கூட்டிக் கொடுக்கும் மாமா என்று ஒரு ஹிந்துத்துவர் சில மாதங்களுக்கு முன்னால் முகநூலில் எழுதினார். திட்ட வேண்டுமென்றால் திட்டிவிட்டுப் போகட்டும். ஆனால் அதற்கு ஆதாரமாக – காந்தி இப்படி சொன்னார், அதனால்தான் அவரை விமர்சிக்கிறேன் – என்று ஒரு “தரவை” முன்வைத்து திட்டுகிறார். அது பொய்யான “தரவு” என்று தெளிவாக நிறுவப்பட்ட பிறகும் இன்று வரை அப்படி சொன்னது தவறு என்று அவர் ஒத்துக் கொள்ளவில்லை. காந்தி அப்படி சொன்னதாக நான் கொடுத்த தரவு தவறு, ஆனால் காந்தி அதே மாதிரி வேறு எங்காவது சொல்லி இருக்கலாம், அவர் அப்ப்டி எங்கும் சொல்லவில்லை என்று நிறுவப்படும் வரை என் விமர்சனம் சரியே என்று சப்பைக்கட்டு கட்டிக் கொண்டிருக்கிறார். இன்றும் மனம் ஆறவில்லை. காந்தியைத் திட்ட வேண்டும் என்று ஆசை இருந்தால் திட்டிவிட்டுப் போகட்டும்; ஆனால் இதற்காக பொய்த் “தரவுகளை” ஆதாரமாகக் காட்டி, அது பொய் என்று நிறுவப்பட்ட பிறகும் அதற்கு சப்பைக்கட்டு கட்டும் அளவுக்கு ஒரு அதிதீவிர ஹிந்து மீது எப்படி ஒரு ஹிந்துத்துவருக்கு இத்தனை வெறுப்பு – வெறுப்பு என்றால் பத்தவில்லை, சென்னை மொழியில் காண்டு – ஏற்படுகிறது? அந்தப் பதிவும் அதற்கு வந்த மறுமொழிகளும்தான் இப்படி பொய்யான “தரவை” முன்வைக்கும் அளவுக்கு ஏன் காந்தி மேல் இத்தனை வெறுப்பு என்று யோசிக்க வைத்தது.

ஹிந்துத்துவர்கள் நேரு மீதும் வெறுப்பை உமிழ்வார்கள்தான். என் கண்ணில் அது புரிந்து கொள்ளக் கூடிய அரசியல். ஏனென்றால் இன்றும் காங்கிரஸ் நேருவின் வம்சாவளியினரின் சொத்து, நேருவுக்குப் பின் ஒளிவட்டம் இருந்தால் அது ராஹுலுக்கும் கொஞ்சம் பொசிந்துவிடலாம். அடிப்படையையே தாக்குவோம் என்ற எண்ணம்தான் என்று நினைக்கிறேன்.

ஆனால் இன்றைய அரசியலுக்கு சம்பந்தம் இல்லாத, மறைந்த எந்தத் தலைவர் மீதாவது வெறுப்பு என்று எங்காவது பார்த்திருக்கிறீர்களா? போஸ் மீது? படேல்? அம்பேத்கர்? ராஜாஜி? திலக்? அட வேண்டாம், ஜின்னா மீது இத்தனை வெறுப்பு உமிழப்பட்டு பார்த்திருக்கிறீர்களா?

செத்த பிறகு சிலை மட்டுமே வைக்க வேண்டும், இன்று இல்லாதவர்களை குறை சொல்லிவிடக் கூடாது, புகழ்மாலை மட்டுமே சூட்ட வேண்டும் என்று இந்தியாவில் ஒரு எழுதப்படாத விதி இருக்கிறது. அந்த விதி உடைக்கப்படுவது நேருவுக்கும் காந்திக்கும் மட்டுமே. நேரு அரசியல் காரணங்களுக்காக தாக்கப்படுகிறார், சரி. ஆனால் ஜின்னாவைக் கூடத் தரக்குறைவாக விமர்சிக்காதவர்களுக்கு காந்தி மீது ஏன் இத்தனை காண்டு?

வளர்த்துவானேன்! காந்தி – வெறுப்பியக்கங்களின் முதல் எதிரி.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: காந்தி பக்கம்

பதின்ம வயதில் எழுந்த கேள்விக்கு காந்தியின் பதில்

சிறு வயதில் என் அம்மா கோவிலுக்குப் போனால் லேசில் வீட்டுக்கு வரமாட்டாள். ஒரே பக்தி மயம். அதன் எதிர்விளைவாகத்தானோ என்னவோ பிள்ளைகள் யாரும் பெரிய பக்திசீலர்களாக இல்லை. அதிலும் பதின்ம வயதில் எல்லாம் அறிந்த கடவுளிடம் எனக்கு இதைக் கொடு அதைக் கொடு என்று பிரார்த்திப்பது, வட்டக் குதத்தை வல்வேல் காக்க வேண்டுவது எல்லாம் பொருளற்ற செயல்களாகத் தெரிந்தன. கடவுள் எனக்கு இதுதான் சரி என்று தீர்மானித்துவிட்டால் அவரிடம் பிரார்த்தனை செய்தால் அதை மாற்றிவிடுவாரா? “பக்தோவிஹாரிணி மனோஹர திவ்ய மூர்த்தே” என்று ஜால்ரா அடித்தால் நாட்டாமை தீர்ப்பை மாற்றி சொல்லிவிடுவார் என்றால் அவர் என்ன விதமான நாட்டாமை? இந்த மாதிரி கேள்விகளுக்கு பதிலே இல்லை. இருந்தாலும் பழக்கதோஷம், சில சமயம் நம் கையை மீறிய விஷயம் என்றால் எப்போதாவது அது வேண்டும் இது வேண்டும் என்று பிரார்த்தித்திருக்கிறேன்.

சமீபத்தில் காந்தியின் பதில் கிடைத்தது.

பிரார்த்தனை என்னத்திற்கு? ஆண்டவன் ஒருவன் இருந்தால் நம்முடைய விஷயம் அவனுக்குத் தெரியாதா? அவனுக்கு நாம் சொல்லித்தான் தெரிய வேண்டுமா? அவன் செய்ய வேண்டியதை நாம் அவனுக்கு சொல்லிக் காட்ட வேண்டுமா?

இல்லை. ஆண்டவனுக்கு நாம் நினைவூட்ட வேண்டியதில்லை. அவன் வெகு தூரத்தில் இல்லை. நமக்குள்ளேயே இருக்கிறான். அவன் அனுமதியின்றி எதுவும் நடப்பதில்லை. நம்முடைய பிரார்த்தனை நம்முடைய உள்ளத்தை சோதிப்பதற்காகவேதான் அவசியமாகிறது. ஆண்டவனுடைய அருள் இன்றி நாம் ஒன்றுமே செய்து முடிக்க இயலாது என்பதை பிரார்த்தனையினால் நமக்கு நாம் நினைவூட்டிக் கொள்கிறோம்.

எந்த முயற்சியும் பிரார்த்தனையின்றி செய்தால் அது முயற்சியாகாது. ஆண்டவனுடைய அருள் கிட்டாமல் மனிதனுடைய எந்தப் பெருமுயற்சியும் ஒரு பயனும் பெறாது என்பதை நாம் உணர வேண்டும். இந்த அடக்கத்தைப் பெறுவதற்கு பிரார்த்தனை செய்கிறோம். உள்ளத்தில் உள்ள அழுக்கை துடைப்பதற்காகவே இதை செய்ய வேண்டும்

– ஹரிஜன் பத்திரிகை, ஜூன் 8, 1935, ராஜாஜியின் மொழிபெயர்ப்பு.

அதுவும் சில துயரங்களால் எனக்கு படிப்படியாக கடவுள் நம்பிக்கை போயேவிட்டது. கடவுள் என்று யாராவது இருந்தால் அவர் நம்மைப் போன்ற எறும்புகள் வாழும் புற்றுகளில் நடந்து செல்லும் மதயானையே, அவருக்கு நம்மைப் போன்ற எளியவர்களைப் பற்றி எல்லாம் பிரக்ஞையே இல்லை என்றுதான் கருதுகிறேன். அப்படி பிரக்ஞை இருந்தால் மனித வாழ்வில் இத்தனை துக்கங்கள் ஏன்? ஜாப் எதற்காக இத்தனை கஷ்டப்பட வேண்டும்? ஏதோ பழக்கதோஷத்தினால் ஆண்டவா பிள்ளையாரே என்று அவ்வப்போது மனதுக்குள் குரல் எழும், எப்போதாவது கோவிலுக்கு போகிறேன், அவ்வளவுதான்.

ஆனால் இந்த மாதிரி பிரார்த்தனை – உள்ளத்தில் உள்ள அழுக்கைப் போக்குவதற்காக, எந்தப் பெருமுயற்சியும் தனி ஒருவனாக என்னால் மட்டுமே முடியாது என்ற அடக்கத்தை பெறுவதற்காக – எனக்கும் அப்பீல் ஆகிறது. காந்தியின் தெய்வ நம்பிக்கையே எனக்கும் உகந்ததாக இருக்கிறது…

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: காந்தி பக்கம்

ராமநவமிக்காக: முஸ்லிம்களும் ராமநாமமும்

காந்தியின் ராமநாம பஜனைகளில் முஸ்லிம்கள் பங்கு பெறுவது பற்றி அன்றைய முஸ்லிம்களுக்கு தயக்கம் இருந்திருந்த்தால் வியப்பில்லை – “காஃபிர்களோடு” சேர்ந்து வழிபடுவதா என்று தயங்கி இருக்கலாம். அதுவும் பஜனைகளில் ராமனின் உருவப்படம் இருந்துவிட்டால் நிறையவே தயங்கி இருக்கலாம். ஆனால் சில ஹிந்துக்களும் ஆட்சேபித்திருக்கிறார்கள் போலிருக்கிறது. காந்தியின் பதில், ஏப்ரல் 28, 1946 ஹரிஜன் இதழில், ராஜாஜி மொழிபெயர்ப்பு.

ஹிந்துக்களுக்குத்தான் ராமனும் ராமநாமமும், முஸல்மான்களுக்கு அதில் ஏது இடம் என்று யாரேனும் ஆட்சேபிக்கும்போது எனக்கு சிரிப்பு வருகிறது. முஸல்மான்களுக்கு வேறு ஆண்டவன், நமக்கு வேறு ஆண்டவனா? முஸல்மான்களுக்கும் ஹிந்துக்களுக்கும் கிறிஸ்தவர்களுக்கும் பார்ஸியர்களுக்கும் அனைவருக்குமே ஒரே ஒரு ஆண்டவன், எங்கும் நிறைந்து சர்வ வல்லமையும் கொண்டுள்ள ஒரே ஈசனுக்கு பல நாமங்களிட்டு இறைஞ்சி வருகிறோம்.

நான் ‘ராமன்’ என்பது அயோத்தியில் ஆண்ட தசரதனுடைய குமாரனாகிய அந்த சரித்திர ராமன் அல்ல. காலத்துக்கு அப்பால், பிறப்பற்று, ஒரே பொருளாக எப்போதும் நிற்கும் கடவுளைத்தான் நான் ராமன் என்று அழைத்து வருகிறேன். அவனுடைய அருளைத்தான் நான் நாடி வருகிறேன். நீங்களும் அதைத்தான் நாட வேண்டும். ஆனபடியால் முஸல்மான்களாவது வேறு யாராவது என்னுடன் சேர்ந்து ராமனை வழிபடுவதில் என்ன குற்றம்? நான் ‘ராம்’ என்று சொல்லும்போது என்னுடைய முஸல்மான் சகோதரன் ‘அல்லா’ என்றும் ‘குதா’ என்றும் மனதுக்குள் சொல்லி தியானிக்கலாம். அதனால் என் பூஜையோ, பஜனையோ கெட்டுப் போகாது.

ராம் என்பது கடவுளை நான் அழைக்கும் பெயர், பஜனை என்பது கடவுள் வழிபாடு, கூட்டு பஜனை என்பது நாம் அனைவரும் நமக்குத் தெரிந்த வகையில் கடவுளை வழிபடுவது மட்டுமே, என் வழிபடுமுறையை உன் மேல் புகுத்துவதோ அல்லது உன் வழிபடுமுறையை என் மேல் புகுத்துவதோ அல்ல, கூட்டாக வழிபடும்போது மத நல்லிணக்கம் பெருகும் என்பதை இதை விட சிம்பிளாக சொல்லிவிட முடியாது.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: காந்தி பக்கம்

வக்காளி இந்தாளு மனுசந்தானா?

(மீள்பதிவு, காந்தி நினைவு நாளான ஜனவரி 30 அன்று மீள்பதிக்க நினைத்திருந்தேன், தவறிவிட்டது)

சமீபத்தில் படித்த கட்டுரை. மனதைக் கவர்ந்த ஒன்று.

டூஃபான் ரஃபாய் 1921-இல் ஏழை பக்கிரி குடும்பத்தில் பிறந்தவர். காந்தியை சிறு வயதில் சந்தித்திருக்கிறார். இரண்டு விரல்களை ஒரு விபத்தில் இழந்துவிட்டார். எப்படியோ கலை பயின்றிருக்கிறார். வேலைக்குப் போயிருக்கிறார், ஓய்வும் பெற்றுவிட்டார். ஓய்வு பெற்ற பின்னர், 1979 வாக்கில், அவருக்கு 58-59 வயது இருக்கும்போது ஒரு பழைய புத்தகக் கடையில் அவர் கண்ணில் தற்செயலாகப் பட்ட ஒரு சிறு புத்தகம் – வனஸ்பதியோன் நூ ரங் – அவரது வாழ்க்கையை மாற்றிவிட்டது. காந்தி எழுதிய புத்தகம்! எதைப் பற்றி? இயற்கை மூலப் பொருட்களைக் கொண்டு, வேதிப் பொருட்கள் (chemicals) சேர்க்காமல் வண்ணங்களை உற்பத்தி செய்வது பற்றி! கதர் துணிகளுக்கு செயற்கைச் சாயங்களை வைத்து வண்ணம் தருவதை காந்தி விரும்பவில்லையாம், அதனால் இயற்கைச் சாயங்களைப் பற்றி யோசித்து இந்தப் புத்தகத்தை எழுதி இருக்கிறார். டூஃபானுக்கு இந்தப் புத்தகம்தான் கீதை, குரான், பைபிள் எல்லாமே.

புத்தகம் கண்ணில் பட்ட நாளிலிருந்து டூஃபான் இலை, வேர், மரப்பட்டை, பூ, வெங்காயச் சருகு, மாதுளம் விதை இன்ன பிறவற்றிலிருந்து சாயங்களை உருவாக்கும் முயற்சியில் ஈடுபட்டிருக்கிறார். அவற்றை வைத்து ஒரு புடவைக்கு வண்ணம் கொடுத்திருக்கிறார். அது இந்திரா காந்தியிடம் போய்ச் சேர்ந்திருக்கிறது. டூஃபானுக்கும் அவரது சாயங்களுக்கும் கிராக்கி அதிகரித்துக் கொண்டே போயிருக்கிறது. அமெரிக்கா, ரஷ்யா உள்ளிட்ட பல நாடுகளுக்குச் சென்று சாயம் தயாரிப்பது, துணிகளுக்கு வண்ணம் தருவது ஆகியவற்றை கற்றுத் தந்திருக்கிறார். முன்னூறுக்கும் மேற்பட்ட இயற்கைச் சாயங்களை உருவாக்கி இருக்கிறார். ஒரு சாயம் பசு மூத்திரத்திலிருந்து!

92 வயதில்தான் – மூன்று நான்கு வருஷங்களுக்கு முன்னால்தான் இறந்திருக்கிறார். அவரது பேட்டியை, குறிப்பாக பள்ளி மாணவனாக காந்தியை சந்தித்தது பற்றிய பகுதியைத் தவற விடாதீர்கள்! காந்தி ‘ஏண்டா என் உயிரை வாங்குகிறாய்’ என்று அலுத்துக் கொள்வதும், ஏழைச் சிறுவன் ஒரு தொப்பிக்கு மேல் ஒருவரிடம் எப்படி இருக்க முடியும் என்று குழம்புவதும் மிக அருமையாக விவரிக்கப்படுகின்றன.

காந்தியைப் பற்றிய வியப்பும் பிரமிப்பும் அதிகரித்துக் கொண்டே போகின்றன. தலைக்கு மேலே வேலை, இந்தியா மாதிரி பெரிய நாட்டின் பெரிய பிரச்சினைகள் தோள் மேலே பாரமாகக் குவிந்திருக்கின்றன, இத்தனைக்கு நடுவில் இந்தாள் மலம் அள்ளுவது, துணிக்கு சாயம் போடுவது, இயற்கை வைத்தியம், கதர், ராட்டை என்றெல்லாம் யோசித்து அதை செயல்படுத்தியும் இருக்கிறார்! அவரது சிந்தனைகளின் தாக்கத்தால் எத்தனை பேர், எத்தனை துறைகளில் இப்படி மன நிறைவோடு சாதித்திருக்கிறார்கள்! வனஸ்பதியோன் நூ ரங் புத்தகத்தைப் படித்தேன், அதில் உள்ள கருத்துக்களை செயல்படுத்தினேன், அவ்வளவுதான் என் வாழ்க்கை, என் சாதனை என்று ரஃபாய் சாப் சொன்னதைப் படித்ததும் மனதில் ஆங்கிலத்தில் politicaly incorrect வாக்கியம் ஒன்றுதான் ஓடிற்று. அதைத்தான் ‘வக்காளி இந்தாளு மனுசந்தானா!’ என்று தமிழ்ப்படுத்தி இருக்கிறேன். 🙂

வாழ்க்கை மிக எளிமையானது, சுலபமானது, அற்புதமானது. அதை காந்தி முழுமையாக உணர்ந்து வாழ்ந்திருக்கிறார். நம் போன்ற சராசரிகள்தான் வாழ்க்கையை சிக்கலாக்கிக் கொள்கிறோம், நம்மால் முடிந்தவற்றில் ஒரு சதவிகிதம் கூட செய்வதில்லை.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: காந்தி பக்கம்

தொடர்புடைய சுட்டி: டூஃபான் ரஃபாயின் பேட்டி

“நான் ஏன் காந்தியைக் கொன்றேன்?” – கோட்சேயின் விளக்கம்

(மீள்பதிவு)

nathuram_godseகோட்சேயின் விளக்கத்தை நான் 200% நிராகரிக்கிறேன். ஆரம்பப் புள்ளி தவறானது என்றால் அதன் மேல் கட்டப்படும் எந்த வாதமும் சரியாக இருக்கப் போவதில்லை. காந்தி எப்போதும் தன் அரசியலை நடைமுறை அரசியலை விட உயர்ந்த தளத்தில் வைத்திருக்க முயன்றார் என்பதை கோட்சேயால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.

ஆனால் கோட்சேயின் வாதங்கள் முக்கியமானவை, ஆவணப்படுத்தப்பட வேண்டியவை என்று கருதுகிறேன். அவற்றைப் படிக்கும்போது காந்தியின் தளமே வேறு, அவர் எப்பேர்ப்பட்ட மாமனிதர் என்பது இன்னும் நன்றாகப் புரிகிறது. ஏதோ என்னாலானது அதற்கு சுட்டி தந்திருக்கிறேன்.


தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: காந்தி பக்கம்

காந்தி-சுபாஷ் போஸ் தகராறுகள்

காந்திக்கும் சுபாஷ் சந்திர போசுக்கும் முப்பதுகளின் இறுதியில் ஒத்துப் போகவில்லை. சுபாஷுக்கு காந்தி மீது எக்கச்சக்க மதிப்பும் மரியாதையும் இருந்த போதிலும் காந்தியின் நிதானப் போக்கைப் பொறுத்துக் கொள்வது கடினமாக இருந்தது. காந்தி சுபாஷின் அவசரப் போக்கு இளைஞர்களை தவறான பாதைக்கு செலுத்திவிடும், விபரீதத்தில் கொண்டுபோய்விடும் என்று நினைத்திருக்கிறார். சுபாஷின் எண்ணங்களும் நேருவின் எண்ணங்களும் ஒத்துப் போனாலும் காந்தி முகாமிலிருந்து விலகி வேறொருவரை ஆதரிப்பது என்பது நேருவுக்கு சாத்தியமே இல்லை. நேருவே இப்படி என்றால் படேல், ராஜாஜி, ராஜேந்திர பிரசாத் போன்றவர்களைப் பற்றி சொல்லவே வேண்டாம்.

1938-இல் சுபாஷ் காங்கிரஸ் தலைவராக ஆனபோது கூட இந்தப் பூசல் பெரிதாக வெடிக்கவில்லை. ஆனால் 1939-இலும் சுபாஷ் தலைவர் பதவிக்குப் போட்டி இட்டபோது காந்தி அவருக்கு எதிராக பட்டாபி சீதாராமய்யாவை நிறுத்தினார். பட்டாபியின் தோல்வி தனது தோல்வி என்று வெளிப்படையாக அறிவித்தார். படேல் சுபாஷுக்கு ஓட்டு போடுவது நாட்டுக்குத் தீமை, தேசத் துரோகம் என்றே சொல்லி இருக்கிறார். இருந்தாலும் சுபாஷ் ஜெயித்தார். அவர் ஜெயிக்க முத்துராமலிங்கத் தேவர் பெரும் உதவியாக இருந்தாராம்.

பிரச்சினை பூதாகாரமாக வெடித்திருக்கிறது. ஜபல்பூர் அருகில் உள்ள திரிபுரியில் காங்கிரஸ் மாநாடு நடந்திருக்கிறது. காந்தி ஏதோ சமஸ்தானத்தில் சத்தியாக்கிரகம் என்று வரவில்லை போலிருக்கிறது. போசுக்கு உடல்நிலை மோசமாக இருந்திருக்கிறது, இருந்தாலும் வந்து தலைவராக பொறுப்பேற்றிருக்கிறார். இரண்டு கோஷ்டிகளும் முட்டிக் கொண்டிருக்கின்றன. ராஜாஜி அன்றைய மெட்ராஸ் மாகாணத்தின் பிரதமர். (பிரதமர் என்றுதான் அப்போதெல்லாம் சொல்வார்கள்). அவர் காந்தி என்ற படகு பழையதாக இருந்தாலும் பெரியது, உறுதியானது, அனுபவம் உள்ள படகோட்டியால் செலுத்தப்படுவது, சுபாஷ் என்ற புதிய படகு பார்க்க அழகாக இருக்கலாம், ஆனால் ஓட்டைப் படகு என்று மாநாட்டில் பேசி இருக்கிறார். கோவிந்த வல்லப பந்த் காந்தியின் தலைமையே தேவை, அதனால் காரியக் கமிட்டியை அவரே தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்று ஒரு தீர்மானம் கொண்டு வந்திருக்கிறார். எம்.என். ராய், மற்றும் நாரிமன் போசுக்கு ஆதரவாக பேசி இருக்கிறார்கள்.

காரியக் கமிட்டி விவகாரம் தீர்வதாக இல்லை. காந்திக்கும் போசுக்கும் கடிதப் போக்குவரத்து நடந்திருக்கிறது. போஸ் எவ்வளவு தூரம் தழைந்து வந்தாலும் காந்தி பிடி கொடுக்கவே இல்லை. போஸ் நான் ஏழு பேரை நியமிக்கிறேன், படேல் எழுவர் பேரைச் சொல்லட்டும் என்று சொல்லிப் பார்த்திருக்கிறார். காந்தி மாற்றுத் தரப்புக்கு இடம் தரவே முடியாது, வேண்டுமென்றால் நீங்களே எல்லாரையும் நியமித்துக் கொள்ளுங்கள் என்று பிடிவாதம் பிடித்திருக்கிறார். நமக்குள் பரஸ்பரம் நம்பிக்கை இல்லை, மரியாதை கூட இல்லை என்று காந்தி எழுதி இருக்கிறார். காந்திக்குத்தான் நம்பிக்கை இல்லை என்றுதான் தோன்றுகிறது.

இந்த நிகழ்ச்சிகளை ‘திரிபுரி முதல் கல்கத்தா வரை‘ என்ற சிறு புத்தகமாக சக்திதாசன் எழுதி இருக்கிறார். முக்கியமான ஆவணம். மின்பிரதியை இணைத்திருக்கிறேன். கட்டாயம் படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

பின்குறிப்பு: ஷ்யாம் பெனகலின் ‘நேதாஜி சுபாஷ் சந்திர போஸ்’ படம் மரண மொக்கை. தவிருங்கள்!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: வரலாறு