சூப்பர் டீலக்ஸ் – திரைப்பட விமர்சனம்

எனக்கு மிகவும் பிடித்த படங்களில் ஒன்று Pulp Fiction. அது வெளியானபோது நான் அமெரிக்காவில்தான் வசித்துக் கொண்டிருந்தேன். திரைப்படத்தைப் பார்த்த நெருங்கிய நண்பன் மனீஷ் அடுத்த நாளே என்னை இழுத்துக் கொண்டு போனான். அடுத்த நாளே நெருங்கிய நண்பர்களான பத்மாகரையும் ஷெண்பாவையும் நான் இழுத்துக் கொண்டு போனேன். அடுத்த ஓரிரு வருஷங்களில் ஒவ்வொரு முறை பார்க்கும்போதும் எதையாவது கண்டுகொண்டு சிரித்துக் கொண்டிருந்தேன்.

சூப்பர் டீலக்ஸ் Pulp Fiction அல்ல. ஆனால் அதில் பத்து சதவிகிதமாவது இருக்கிறது. தமிழ்ப் படத்தில் அப்படி வருவது பெரிய சந்தோஷம். Black Humor என்றால் என்ன என்று இயக்குனருக்கு நன்றாகப் புரிந்திருக்கிறது.

நான் கதைச்சுருக்கம் எல்லாம் எழுதப் போவதில்லை. குறைகள் கண்ணுக்குத் தெரிகின்றனதான், ஆனால் அவற்றையும் பற்றி எழுதப் போவதில்லை. அப்பாவைத் தேடும் சிறுவனாக வருபவன் கலக்கிவிட்டான், அவனைப் பற்றியும் அதிகமாக எழுதப் போவதில்லை.

திரைப்படமாக சின்னச் சின்ன நகாசு வேலைக் காட்சிகள் நன்றாக அமைந்திருந்தன. ‘Fuck! Fuck! Fuck!’ என்று கத்தும் சிறுவன், ‘ஃப்ரிஜ்ஜில நான்-வெஜ் எதுவும் இல்லியே’ என்று கேட்கும் மாமி, பிட்டு பட டிவிடியை வாடகைக்கு எடுக்கும் காட்சி, அடிக்க வரும் ஆட்டோ டிரைவர் ஸ்க்ரூட்ரைவருடன் ஓடி வரும் இளைஞனைக் கண்டதும் பம்முவது, தண்ணீர் பாட்டிலைப் பார்த்து ‘சரக்கை எடு’ என்று சொல்லும் கணவன், லோக்கல் தாதா வீட்டில் ஓடிக் கொண்டிருக்கும் எம்ஜிஆர் படம், ‘என்னால செய்யக் கூடியதா இருந்தா செஞ்சிருப்பேன்’ என்று சொல்லும் கணவனிடம், ‘தம்பி, என்னைப் பத்தி உனக்குத் தெரியாது’ என்று சொல்லும் இன்ஸ்பெக்டர், ‘நாளைக்கு 55 இஞ்ச் டிவி’ என்று சொல்லும் அந்த குண்டுப்பையன், ‘தேவடியாப் பையா’ என்று திட்டும் நண்பனைப் பார்த்து ‘தம்பி, நல்லா யோசிச்சுப் பேசு’ என்று ஜோக்கடிக்கும் நண்பன் இன்று பல காட்சிகள் சிறப்பாக செதுக்கப்பட்டிருந்தன.

இந்த சின்ன சின்னக் காட்சிகளும், அப்பாவை எந்தக் கேள்வியும் இல்லாமல் ஏற்றுக் கொள்ளும் சிறுவன் பகுதியின் ‘feel-good denoument’-உம், ஃப்ஹத் ஃபாசிலின் புலம்பல்களும்தான் இந்தப் படத்தை நினைவில் வைத்திருக்கப் போகின்றன.

என் தலைமுறையினருக்கு ஜானே பி தோ யாரோ திரைப்படம் மாதிரி இன்றைய பதின்ம வயதினருக்கு இது ஒரு cult classic ஆக வாய்ப்பிருக்கிறது. நான் என் நண்பர்களை இழுத்துக் கொண்டு போன மாதிரி படத்தைப் பார்க்கும் இளைஞர்கள் தங்கள் நண்பர்களை இழுத்துக் கொண்டு போவார்கள் என்று நினைக்கிறேன்.

திரைப்படம் என்பதைத் தாண்டியும் ஒரு விஷயம். கிறிஸ்துவ மதத்தை, இந்தியாவில் அதன் பிரச்சார முறைகளை, பரிசுத்த ஆவி வந்து உன்னை குணப்படுத்தும் பிரார்த்தனைக் கூட்டங்களை, மருத்துவமனையில் மனம் தளர்ந்திருக்கும் வேளையில் செய்யப்படும் மதமாற்ற முயற்சிகளை விமர்சிக்கும் தமிழ்த் திரைப்படம் எனக்குத் தெரிந்து இது ஒன்றுதான். இத்தனைக்கும் அவ்வப்போது safe-ஆக நான் கிறிஸ்துவன் அல்ல என்று disclaimer போட்டுக் கொள்கிறார்கள். இருந்தாலும் தெள்ளத்தெளிவாக இருக்கிறது. அந்த தைரியத்துக்கு பெரிய பாராட்டுக்கள்! இப்படி நாலு படம் வந்தால்தான் கருத்து சுதந்திரம் என்பதற்கு கொஞ்சமாவது பொருளிருக்கும். (1930களில் வந்த சவுக்கடி சந்திரகாந்தாவிலேயே சாமியார் நிஷ்டைக்கு போக ஆரம்பித்துவிட்டார் என்பதை நினைவூட்டுகிறேன்.)

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: திரைப்படங்கள்