எழுதுவது எப்படி? – ஜெயமோகன் கற்றுத் தருகிறார்

(மீள்பதிவு)

எப்படி எழுதுவது என்பது சரியாகப் பிடிபடாவிட்டாலும் எழுத ஆசை உள்ள நிறைய பேர் இருக்கிறோம். அமெரிக்காவில் Stock Market for Dummies, Wine for Dummies, Programming for Dummies என்று புத்தகம் போடுவார்கள். அந்த மாதிரி யாராவது Writing for Dummies என்று ஒரு புத்தகம் போட்டால் தேவலை. இப்போதைக்கு ஜெயமோகன் தளத்திலிருந்து சில கோனார் நோட்ஸ்களை இங்கே தொகுத்திருக்கிறேன்.

  1. சிறுகதை எழுதுவது எப்படி?
  2. சிறுகதையில் என்ன நடக்கிறது?
  3. தமிழ்ச் சிறுகதை , இன்று
  4. கதை தொழில் நுட்பம் – ஒரு பயிற்சி
  5. கதைக்கான கரு
  6. படைப்பியக்கம்
  7. எழுதுவதின் ரகசியம்
  8. எழுதப் போகிறவர்கள்
  9. கட்டுரை எழுதுவது எப்படி?
  10. நாவல் எழுதுவது எப்படி? (இப்போது எதுவும் தெரியவில்லை, ஆனால் தொழில் நுட்பப் பிரச்சினை சரி செய்யப்படும் என்ற நம்பிக்கையில்)

பிற்சேர்க்கை: வசந்தகுமார் இந்த சுட்டிகளைத் தருகிறார் – சுட்டி 1, சுட்டி 2, சுட்டி 3, சுட்டி 4

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: எழுத்துக்கள், படிப்பு

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
அம்மாவுக்கு புரியாது கதையை ஜெயமோகன் விமர்சிக்கிறார்

பிரபஞ்சனின் “மானுடம் வெல்லும்”

(மீள்பதிவு, முதல் பதிவு ஜனவரி 2011-இல்)

பிரபஞ்சனுக்கு அஞ்சலியாக இந்தப் பதிவை மீள்பதித்திருக்கிறேன்.

பிரபஞ்சன் இந்த புத்தகம் பற்றி சொல்கிறார் –

தமிழில் தக்க வரலாற்றுப் புதினம் தோன்றவில்லையே என்கிற வசை என்னால் ஒழிந்தது!

மேலும் சொல்கிறார் –

முறுக்கு மீசையும், வஜ்ரம் போல் மேனியும் கொண்ட இளவரசன், கச்சைக்குள் அடங்காப் பெரும் ஸ்தனங்களைக் கொண்ட மஞ்சளழகியைக் கட்டிலில் சேர்த்த வீர சாகசம், இந்த தமிழ் தேசத்தில் வரலாற்றுப் புதினம் என்ற பெயரால் அழைக்கப்படுவது, தமிழர்க்குத் தலைக்குனிவு தரும் செயலேயாகும்.

அவர் சொல்வதில் உண்மை இல்லாமல் இல்லை. சரித்திர நாவல் என்றால் எல்லாருக்கும் முதலில் ஞாபகம் வரும் பேர் சாண்டில்யன்தான். சாண்டில்யன் கதைகள் நமக்கு தரும் அனுபவம் எம்ஜிஆர் படங்கள், காமிக்ஸ் சாகசம் மாதிரிதான். அவர் கொண்டு வரும் வரலாறு எல்லாம் ராஜா ராணி இளவரசன் இளவரசி பற்றிதான். தமிழில் இது வரை வந்த சரித்திர நாவல்களில் மிக சிறந்ததாக நான் நினைப்பது பொன்னியின் செல்வன். சில ஆயிரம் பக்கங்கள் கொண்ட பொ. செல்வனில் அன்றைய வாழ்க்கை முறை – ஜாதி, விவசாயம், குறுநில மன்னர்கள்-மைய அரசு பற்றிய உறவு, படை எப்படி திரட்டப்பட்டது – பற்றி எல்லாம் ஒரு வரி கூட கிடையாது. அதைப் படித்து சுந்தர சோழனுக்கு அப்புறம் உத்தம சோழன் பட்டத்துக்கு வந்தார் என்று தெரிந்து கொள்ளலாம். பொ. செல்வனின் சிறப்பு அதன் கதைப் பின்னல் மட்டுமே.

நம் எல்லாருக்கும் வரலாறு என்றால் அசோகன், விக்ரமாதித்தன், நரசிம்மவர்மன், ராஜராஜன், அக்பர் என்று சொல்லிக் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. படிக்கும்போது எனக்கு இந்த கேள்வி உண்டு – பாபருக்கு பிறகு அக்பர் வந்தால் என்ன, இல்லை அக்பருக்கு பிறகு பாபர் வந்தால் என்ன, இந்த இழவை எல்லாம் எதற்கு படிக்க வேண்டி இருக்கிறது என்று. தமிழ் வரலாற்று நாவல்கள் இந்த ராஜா-ராஜா சண்டைகளை தாண்டவே இல்லை.

பிரபஞ்சன் தாண்டி இருக்கிறார். தகவல்களை தேடி எடுத்து அதை சுவாரசியமான கதை ஆக்கி இருக்கிறார். கோழி திருடியவன் எப்படி பிடிபட்டான், அடிமைக்கு என்ன விலை, பாண்டிச்சேரியின் ஃப்ரெஞ்சு கவர்னர் கடலோரமாக உட்கார்ந்துகொண்டு கக்கூஸ் போகக் கூடாது என்று போட்ட சட்டம், என்று நிறைய வாழ்க்கை முறை தகவல்களை நாவல் ஆக்கி இருக்கிறார்.

ஆனால் அவராலும் ராஜா கதையை முழுதாக தாண்ட முடியவில்லை. நாவலில் பெரும் பகுதி சந்தாசாஹிப், தஞ்சை அரசர்கள், ஆட்சி உரிமைக்கான தகராறுகள் பற்றி பேசுகிறது. இவை பெரும்பாலும் ஆனந்தரங்கம் பிள்ளையின் கண்ணோட்டத்தில் விவரிக்கப்படுகின்றன. ராஜராஜ சோழன் கதையை முதலமைச்சர் அநிருத்த பிரம்மராயர் கண்ணோட்டத்தில் விவரிப்பது போல. கதை நடப்பது 1730-களின் பிற்பாதியில். டூமா என்பவர் புதுச்சேரியின் ஃபிரெஞ்சு கவர்னர். துபாஷிகள் மூலம்தான் எல்லாம் நடக்கிறது. அடுத்த துபாஷாக வருவோம் என்று எதிர்பார்த்த ஆனந்தரங்கம் பிள்ளைக்கு ஏமாற்றமே. தஞ்சையில் மராத்திய அரசுக்கு பெரும் போட்டி, பணம் கொடுத்து சந்தாசாஹிப் முதலியோரின் ஆதரவை நாடும் போட்டியாளர்கள். பணம் கொடுக்க வரி நிறைய கொடுக்க வேண்டி இருக்கிறது. இந்த mercenary படைகள் சர்வசாதாரணமாக வயல்களை, கிராமங்களை சூறையாடுகின்றன. நிலையான ஆட்சி இல்லை. டூமா ஓரளவு நியாயமாக நடந்துகொள்கிறார். சந்தாசாஹிபின் மனைவிக்கு அடைக்கலம் கொடுக்கிறார். நாட்டில் ஜாதி, மதமாற்றப் பிரச்சாரம், கலவரங்கள் என்று பல உரசல்கள் ஏற்படுகின்றன. பிள்ளை இவை எல்லாவற்றையும் தன் நாட்குறிப்புகளில் எழுதி இருக்கிறாராம். அதை வைத்து இலக்கியம் படைத்திருக்கிறார் பிரபஞ்சன்.

அரசு சண்டைகள் பற்றி நிறைய வந்தாலும் கதையின் focus சாதாரண மக்களின் வாழ்வு முறையே. அதுவே இந்தக் கதையின் பெரிய பலம்.

நாவலில் குறைகள் இல்லாமல் இல்லை. பெரிய பிரச்சினை கதை கோர்வையாக இல்லாததுதான். உதாரணமாக ஒரு முதலியார் தன் சம்பந்தியிடமிருந்து அடிமைகளை வாங்குவது ஒரு பகுதியில் விவரிக்கப்படுகிறது. இது ஒரு தனி கிளைக்கதை. ஒரு பத்து பக்கம் போகிறது. முன்னேயும் பின்னேயும் அதை பற்றி வேறு பேச்சு இல்லை. அதில் வரும் பாத்திரங்கள் வேறு எங்கும் வருவதும் இல்லை. ஒரு வருஷம் பேப்பர் தலைப்பு செய்திகளை சேகரித்து அதை ஒரு கதை ஆக்குவது போலத்தான். தொடர்பில்லாத பல கிளைக்கதைகளை தொகுத்திருப்பது போல இருக்கிறது.

ஆனால் மிக அருமையான முயற்சி. கட்டாயம் படிக்க வேண்டிய தமிழ் நாவல். தமிழின் மூன்று சிறந்த வரலாற்று நாவல்களில் ஒன்று. (பொ. செல்வன், சிவகாமியின் சபதம் மற்ற இரண்டு) கல்கி போட்ட கோட்டிலிருந்து வெளியே வெற்றிகரமாக வந்திருக்கிறார். ஒரு புதுப் பாணியை உருவாக்கி இருக்கிறார். கல்கி நமக்கு காட்டுவது ஒரு fantasy உலகம். இவர் காட்டுவதுதான் நிஜமாக இருக்கிறது.

ஜெயமோகன் இதை தமிழின் பத்து சிறந்த நாவல்களில் ஒன்றாக குறிப்பிடுகிறார். அவரது சிறந்த தமிழ் இலக்கிய லிஸ்டில் இடம் பெறும் ஒரே சரித்திர நாவல் இதுதான். அவரது வார்த்தைகளில்:

வரலாறு என்றால் ஐதீகம் என நம்பிய சமூகம் நாம். ஐதீகங்களை மறு ஆக்கம் செய்து வரலாற்று நாவல் என்றோம். தமிழில் தகவல்களினால் சமநிலைப்படுத்தப்பட்ட வரலாற்று சித்திரத்திலிருந்து உருவாக்கப்பட்ட முதல் நாவல் இது. வரலாற்றின் அபத்தமான, ஒருங்கிணைவில்லாத, சம்பவ நகர்வையும்; அதன் களத்தில் நிகழும் தீவிரமான அதிகாரப் போட்டியையும் காட்டும் நாவல் இது. ஐரோப்பிய ஒழுங்கு இந்தியனை ஆட்படுத்துவதும் நெறிப்படுத்துவதும் ஒரே சமயம் இந்நாவலில் தெரிகிறது. வரலாற்று மாந்தர் அதிமானுடர்களாக இல்லாமலிருப்பது அளிக்கும் தரிசனம் தமிழுக்கு மிகமிக முக்கியமானது.

எஸ். ராமகிருஷ்ணன் நூறு சிறந்த தமிழ் நாவல்களில் ஒன்றாக இதை குறிப்பிடுகிறார்.

பிரபஞ்சன் வானம் வசப்படும் என்றும் இன்னொரு நாவல் எழுதி இருக்கிறார். அது இன்னும் கிடைக்கவில்லை…

ஆனந்தரங்கரின் டைரி இணையத்தில் எங்காவது கிடைக்கிறதா? (பத்ரி சேஷாத்ரி கொடுத்திருக்கும் லிங்க் இப்போது வேலை செய்யவில்லை) நண்பர் ராஜ் சந்திரா ஒரு சுட்டியைக் கொடுத்திருக்கிறார்.

அடுத்த பகுதி – பாலகுமாரனின் சரித்திர நாவல்கள்

தொடர்புடைய பதிவுகள்:
மானுடம் வெல்லும் புத்தகத்திலிருந்து ஒரு excerpt – மதுவிலக்கு உத்தரவு
இன்னொரு excerpt – காலைக்கடன் உத்தரவு

பிரபஞ்சனின் வானம் வசப்படும் நாவல்

ஆனந்தரங்கரின் டைரி

ஆனந்தரங்கம் பிள்ளை பற்றிய விக்கி குறிப்பு
ஆனந்தரங்கம் பிள்ளை பற்றி கிழக்கு பதிப்பகம் தலைவர் பத்ரி சேஷாத்ரி

தமிழில் சரித்திர நாவல்கள் பகுதி 1 (கல்கி), பகுதி 2 (கல்கியின் வாரிசுகள்), பகுதி 3 (படிக்க விரும்புபவை)

அசோகமித்திரன் பற்றிய ஜெயமோகனின் தவறான கருத்து

முதலில் ஒன்றைத் தெளிவுபடுத்தி விடுகிறேன். நான் அசோகமித்திரன் மீது வைத்திருக்கும் மதிப்பை விட ஜெயமோகன் பல மடங்கு அதிக மதிப்பு வைத்திருப்பவர். எனக்கு அசோகமித்திரன் வெறும் எழுத்தாளர் மட்டுமே. ஜெயமோகனுக்கு அவர் ரோல் மாடல். அவரது அறையில் இருக்கும் ஒரே எழுத்தாளரின் படம் அசோகமித்திரனுடையதுதான் என்று சொல்லி இருக்கிறார். வாசகராகவும் அவர் என்னை விடவும் அசோகமித்திரனை சிறப்பாக புரிந்து கொண்டிருப்பார் என்பதில் எனக்கு எந்த சந்தேகமுமில்லை. அவர் என்னை விடவும் சிறப்பாகப் புரிந்து கொண்டிருப்பார் என்று நான் சொல்வது அவையடக்கத்தால் அல்ல. அவையடக்கம் பொய்க்கு ஒரு euphemism, பொய் சொல்லி எனக்கு ஒன்றும் ஆகப் போவதில்லை. ஜெயமோகன் என்னை விடத் தேர்ந்த வாசகர் என்பதை நான் நன்றாகவே அறிவேன், அவ்வளவுதான்.

ஆனால் அசோகமித்திரனைப் பற்றி அவர் சமீபத்தில் முன் வைத்திருக்கும் கருத்துக்களை நான் வன்மையாக மறுக்கிறேன். அவருடைய தவறான அணுகுமுறையின் ஊற்றுக்கண் இந்த வரிகளில் முழுமையாக வெளிப்படுகிறது.

அசோகமித்திரனால் … வரலாற்றின் பெருந்தோற்றத்தை அளிக்கும் ஒரு நாவலை எழுதிவிடமுடியுமா? அல்லது அவ்வரலாற்றை பிறிதொன்றாக மாற்றி எழுதிவிடமுடியுமா? இவற்றினூடாகச் சென்று மானுடதரிசனம் ஒன்றை முன்வைக்க முடியுமா? முடியாது.

இது கேனத்தனமான கேள்வி. அடுத்த கேள்வி என்ன? பிராட்மனால் வேகமாக பந்து வீச முடியுமா என்று கேட்கப் போகிறாரா? பிராட்மனால் முடியாதுதான், அதனால் அவர் முழுமையான கிரிக்கெட் வீரர் இல்லை என்று முடிவெடுப்பாரா? ஜேசுதாசால் ஹிந்துஸ்தானி சங்கீதம் பாட முடியாது, அதனால் அவர் குறை உள்ள பாடகரா? பிகாசோ இம்ப்ரஷனிச முறையில் வரையவில்லை அதனால் அவரது மேதமை குறைப்பட்டதா? சரி விடுங்கள் ஜெயமோகனுக்கு கத்தி சண்டை போடத்தெரியாது, அதனால் அவரது மேதமை குறை உள்ளதா?

அசோகமித்திரன் எந்தப் பாணியில் எழுதுவார், எதைப் பற்றி எழுதுவார் என்பது அவரது தனிப்பட்ட விருப்பம். ஜெயமோகன், வேண்டாம் டால்ஸ்டாய் ஏன் தண்ணீர் போன்ற ஒரு நாவல் எழுதவில்லை என்று கேட்பது எத்தனை பிதற்றலாக இருக்குமோ அதே அளவு பிதற்றல்தான் இது.

மேலும்

இப்போது சில ஆண்டுகளாக அசோகமித்திரன் கதைகளை உதாரணமாகக்கொண்டு ஒருவகையான மேட்டிமைவாதம் இலக்கியத்தில் மறைமுகமாக முன்வைக்கப்படுகிறது. அது நகர்சார் மேட்டிமைவாதம், உள்ளடங்கிய சாதிய மேட்டிமைவாதம். தங்களை அதிநுட்பர்களாகக் காட்டிக்கொள்ளும் முனைப்பின் ஒரு பகுதி. கூடவே நடுத்தரவர்க்க, நகர்ப்புற வாழ்க்கை அன்றி எதையும் அறியாத மொண்ணைத்தனத்தின் வெளிப்பாடு.

என்கிறார். எனக்குத் தெரியாது, இருக்கலாம். அப்படிப்பட்ட மேட்டிமை வாதத்தை விமர்சிக்க ஜெயமோகனே தன்னை அறியாமல் மேட்டிமைவாதத்தை பயன்படுத்துகிறாரோ என்று தோன்றுகிறது. கடல் தேன் துளியை விடப் பெரியது என்பது மேட்டிமைவாதமேதான்.

ஜெயமோகன்

ஆனால் பார்வை, கதைச்சூழல் ஆகிய இரண்டினாலும் எல்லை வகுக்கப்பட்டது அசோகமித்திரனின் உலகம். அதில் பெரிய தத்துவ தரிசனங்கள் நிகழமுடியாது. ஒட்டுமொத்த வரலாற்றுச் சித்திரம் உருவாக முடியாது. கவித்துவம் மிகக்குறைந்த அளவிலேயே நிகழ முடியும். மானுட உள்ளத்தின் அரிதான சிடுக்குகளும் கொந்தளிப்புகளும் வெளிப்பட முடியாது. உலகமெங்கும் பேரிலக்கிய ஆக்கங்கள் இவற்றால் ஆனவை. அவற்றுக்கு வெளியேதான் அசோகமித்திரனின் உலகம் நிலைகொள்ளமுடியும்.ஒரு மாற்றாக.

என்கிறார். சில வரிகளை – அசோகமித்திரனின் உலகத்திற்கு எல்லைகள் உண்டு, அதில் ஒட்டுமொத்த வரலாற்று சித்திரம் இல்லை – என்பதை நானும் ஏற்கிறேன். ஆனால் அவரது உலகத்தில் பெரிய தத்துவ தரிசனங்கள் நிகழ முடியாதா? என்ன சொல்கிறீர்க்ள் ஜெயமோகன்? ‘காலமும் ஐந்து குழந்தைகளும்‘-இல் இல்லாத தத்துவ தரிசனமா? ‘பார்வை‘ சிறுகதையில் இல்லாத தரிசனமா? (அந்த சிறுகதையில் உள்ள தரிசனத்தை எனக்குக் காட்டிக் கொடுத்ததே நீங்கள்தான்) கவித்துவம் மிகக் குறைந்த அளவில் நிகழுமா? கவிதை அறியாத என்னையே அசோகமித்திரனின் எழுத்தில் உள்ள கவித்துவம் கவர்கிறது, நீங்கள் இப்படி சொல்கிறீர்களே? மானுட உள்ளத்தின் அரிதான சிடுக்குகளை மட்டுமே அசோகமித்திரன் எழுதி இருக்கிறார், அதுவே அவரது கதைக்களம், subtle சிடுக்குகளை கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ள மாட்டீர்களா என்ன? அசோகமித்திரனின் எழுத்து பேரிலக்கியம், அவர் எதற்காக பேரிலக்கியத்துக்கு வெளியே மாற்றாக நிற்க வேண்டும்?

இன்றைய இலக்கியம் இவ்வியல்புகளுக்கு நேர் எதிரானது. இவற்றை மறுத்து முன்னகர்வது. அவர் சென்றகாலத்தின் இலக்கியச் சாதனையாளர். இன்றைய எழுத்தின் முன்மாதிரியாக எவ்வகையிலும் அவரைக் கொள்ளவியலாது.

நான் இந்த கருத்தை கடுமையாக மறுக்கிறேன். அசோகமித்திரன் நவீனத்துவத்தின் முகம்தான். இன்றைய இலக்கியம் நவீனத்துவத்தை விட்டு நகர்ந்திருக்கிறதுதான். ஆனால் அவர் எல்லா காலத்துக்குமான சாதனையாளர். விக்டர் ஹ்யூகோவின் காலத்திற்குப் பிறகு இலக்கியம் Romanticism-த்தை விட்டு நகர்ந்தது என்பதால் ஹ்யூகோ சென்ற காலத்தின் இலக்கிய சாதனையாளர் என்று சொல்ல மாட்டீர்கள். ஷேக்ஸ்பியர் நாடகம் போலக் கூடத்தான் இன்று யாரும் எழுதுவதில்லை, அதனால் ஷேக்ஸ்பியர் காலாவதி ஆகிவிடவில்லை. நாளை உணர்ச்சி கொந்தளிக்கும் எழுத்தை விட்டு கூட இலக்கியம் நகரலாம். அதற்காக நீங்கள் நேற்றைய உலகின் இலக்கிய சாதனையாளர் ஆகிவிட மாட்டீர்கள், என்றைக்குமான சாதனையாளராகத்தான் நின்றிருப்பீர்க்ள்.

Current literary trends – nay, current literary fads – cannot determine literary achievement.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: அசோகமித்திரன் பக்கம்

இலக்கிய அழகியல் தேவைதானா?

ஜெயமோகனின் ஒரு பதிவில் ஒரு வாசகர்

நான் இந்தக்கதை இந்தவகையான அழகியல்கொண்டது என்று தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய அவசியம் உண்டா? இந்த விமர்சன முறைகளைத் தெரிந்து கொள்ளாமல் வாசித்தால் இலக்கியம் புரியாதா? இவை ஏன் எனக்கும் இலக்கியத்திற்கும் நடுவே வர வேண்டும்?

என்று கேட்டிருந்தார். ஏறக்குறைய இதே கேள்வியை நானும் அவரிடம் கேட்டிருக்கிறேன். அவருடைய நாவல் என்ற புத்தகத்தின் தேவை என்ன, இந்த மாதிரி புத்தகங்களை வகைப்படுத்தி என்ன ஆகப் போகிறது என்று கேட்டேன். கொஞ்சம் கூட எரிச்சல் அடையாமல் பதில் சொன்னார். இத்தனை வருஷம் கழித்தும் ஏறக்குறைய அதே கேள்வி-பதிலைப் படிக்கும்போது கொஞ்சம் புன்முறுவல் வந்தது. எனக்கு முன்னால் பத்து பேர் கேட்டிருப்பார்கள், இன்னும் பத்து பேர் கேட்பார்கள் என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

ஆனால் அன்றும் சரி இன்றும் சரி நான் ஜெயமோகனிடமிருந்து வேறுபடும் புள்ளி இது. ஜெயமோகன்

நீங்கள் ஒரு தாய் உணவகத்துக்குச் செல்கிறீர்கள். அங்கே சீன உணவுக்குரிய சுவைச்சாறை [sauce ] எதிர்பார்க்க மாட்டீர்கள். அந்த தாய் உணவு என்ன வகை, அதன் தனிச்சுவை என்ன என்று தெரிந்திருப்பீர்கள். அதைச் சுவைக்க தயாராக இருப்பீர்கள். என் நாக்கு ஒன்றுதான், எளிய சுவைஞன் நான், நான் ஏன் சமையற்கலை பற்றியும் சமையல்வடிவங்கள் பற்றியும் தெரிந்துகொள்ளவேண்டும் என்று கேட்க மாட்டீர்கள். அங்கே இட்லிச்சுவையை எதிர்பார்த்தால் நீங்கள் ஒரு கோமாளி.

என்று oversimplify செய்கிறார். அந்த வாசகர் – எந்த வாசகருமே சரி – அசோகமித்திரன் பாணியை எதிர்பார்த்து ஜெயமோகனைப் படித்தேன், ஏமாற்றம் அடைந்தேன் என்றா சொல்கிறார்? கிடைப்பதை சாப்பிடுவேன், எனக்கு சுவை பிடித்திருந்தால் போதும் என்கிறார். சீன உணவகத்தில் இட்லி நன்றாக இருந்தால் சாப்பிடக் கூடாது என்று என்ன விதி?

அவரது இன்னொரு oversimplification –

பிரியாணி நல்லது, பால்பாயசமும் சுவையானது. பால்பாயசத்தில் ஒருதுண்டு பிரியாணி விழுந்தால் சாப்பிடமுடியாது.

பிரியாணி துண்டு விழுந்த பாயசத்தை சாப்பிட முடியாதுதான், ஆனால் அந்த முடிவுக்கு வர பாயசத்திற்கு பசும்பால் பயன்படுத்தப்பட்ட்தா, எருமைப்பாலா, சிக்கன் பிரியாணியா, மட்டனா, பிரியாணி மொகலாயர் காலத்தில் முதன்முதலாக சமைக்கப்பட்டதா, இல்லை வேத காலத்திலா, என்ற ஆராய்ச்சி தேவையற்றது என்று அவர் பாணியிலேயே நானும் oversimplify செய்கிறேன்.

ஜெயமோகன் பாணியிலேயே சொன்னால் சோற்றை சுவைத்தால் மட்டும் போதாது, அரிசி பொன்னி அரிசியா இல்லை சோனா மசூரியா என்று தெரிந்து கொள்வதில் ஜெயமோகனுக்கு ஆர்வம் இருக்கிறது. அது அவருக்குத் தேவையாகவும் இருக்கிறது. எல்லாருக்கும் ஆர்வம் இருக்க வேண்டும் என்று என்ன கட்டாயம்? சுவை மட்டுமே போதும் என்பவர்களுக்கு சோறு நன்றாக இருந்தால் போதும்!

ஜெயமோகனின் சிறப்பான வாதமாக நான் கருதுவது

அவ்வாறு இலக்கணத்தை ஓரளவேனும் அறியாவிட்டால் நமக்குப் பழகிய, நாம் ஏற்கனவே ரசித்த ஒன்றை ஒவ்வொரு படைப்பிலும் எதிர்பார்ப்போம். ஏதேனும் ஒன்றை அளவுகோலாகக் கொண்டு பிறவற்றை நிராகரிப்போம். அதைவிடப் பெரும்பிழை ஓர் அழகியல்வடிவம் எதை தன் தனிச்சிறப்பாக்க் கொண்டுள்ளதோ அதையே அதன் குறைபாடு என்று புரிந்துகொள்வோம். அவ்வாறு எழுதப்படும் சக்கைவிமர்சனங்கள் இன்று ஏராளமாக உருவாகின்றன. இலக்கியத்திற்கு இவை பெருந்தடைகள்.

வாதம் சிறப்பானதுதான், ஆனால் அது universal truth அல்ல. ஆனால் அது அவருடைய வாசிப்பு உலகத்தில் உண்மையாக இருக்கலாம், அது எல்லாருக்கும் பொருந்துவது அல்ல என்பதைத்தான் அவரால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. என் வாசிப்பில் அப்படி படைப்பில் புதிய ஒன்றைப் பார்க்கும் தருணம்தான் எனக்கு வாசிப்பின் உச்சக்கட்டமாக இருக்கிறது. குமுதம் விகடன் படித்து வளர்ந்த காலத்தில் எனக்கு சாயாவனம் கண்திறப்பாக இருந்தது. புதுமைப்பித்தனை முதன்முதலாக துணைப்பாடத்தில் வாசித்தபோது – ஒரு நாள் கழிந்தது சிறுகதை – உன்னதமான அனுபவமாக இருந்தது. அவ்வளவு ஏன் பி.ஜி. வுட்ஹவுசை முதன் முறையாகப் படித்தது கூட மறக்க முடியாத அனுபவமாகத்தான் இருக்கிறது – படித்து முப்பது முப்பதைந்து வருஷம் இருக்கும், இன்னும் அப்பாவின் நண்பர் வீட்டில் கெக்கெபிக்கே என்று வாய்விட்டு சிரித்தது தெள்ளத் தெளிவாக நினைவிருக்கும் சிறப்பான வாசிப்பு அனுபவம். கவிதையக் கண்டால் ஓடுபவன்தான், ஆனால் சமீபத்தில்தான் சங்கப் பாடல்களை கண்டுபிடித்திருக்கிறேன். ‘அவரோ வாரார் முல்லையும் பூத்தன’ என்ற ஒரு வரிதான் மேலும் சங்கப் பாடல்களைத் தேட வைக்கிறது. கவிதை எனக்கு பழக்கம் இல்லாதது என்பதற்காக நான் எந்த அளவுகோலையும் முதுகில் சுமந்து கொண்டு அந்த வரியைப் படிக்கவில்லை. ஜெயமோகனே அப்படி எந்த அளவுகோலையும் சுமந்துகொண்டுதான் படைப்புகளைப் படிக்கிறார் என்று நான் நினைக்கவில்லை. என் நினைப்பு தவறாக இருந்தாலும் கூட அதை அவர் universal truth ஆகப் புரிந்து கொள்வதும் முன்வைப்பதும் குறுகிய கண்ணோட்டமாகத்தான் எனக்குத் தெரிகிறது.

இவ்வளவு ஏன், விஷ்ணுபுரம் மாதிரி ஒரு நாவலை அதற்கு முன் படித்ததே இல்லைதான், இத்தனைக்கு விஷ்ணுபுரம் மாதிரி ஒரு காவியப் படைப்பை முழுமையாக உள்வாங்க பயிற்சி பயனுள்ளதாக இருக்கும் என்றே கருதுகிறேன், ஆனால் விஷ்ணுபுரத்தில் சுஜாதா பாணி தெரியவில்லை, அசோகமித்திரன் தளத்தைக் காணவில்லை என்றெல்லாம் ஒரு கணம் கூட எந்த எண்ணமும் எழவில்லை. அப்படி குறைப்படும் யாரையும், விஷ்ணுபுரத்தை அது சுஜாதா பாணியில் இல்லை என்று புறம் தள்ளும் இலக்கிய ஆர்வம் உள்ள எவரையும் நான் கண்டதில்லை. ஜெயமோகனும் அப்படி யாரையும் பார்த்திருக்கமாட்டார் என்றுதான் நினைக்கிறேன்.

அடாணா ராகத்தின் ஸ்வர வரிசை என்ன, ஆரோஹண அவரோஹணம் என்ன, அது 72 மேளகர்த்தா ராகங்களில் எங்கே இருக்கிறது என்பதை எல்லாம் தெரிந்து கொண்டு ‘பாலகனகமய‘ கீர்த்தனையை கேட்டு ரசிக்கலாம். ‘யார் தருவார் இந்த அரியாசனம்‘, ‘வருகிறாள் உன்னைத் தேடி‘, ‘ஆப் கி நஜரோன்னே சம்ஜா‘ எல்லாம் அடாணா ராகத்தில் இருக்கின்றன் என்று அடையாளம் கண்டு கொள்ளலாம். இல்லை ‘யார் தருவார்’, ‘பாலகனகமய’, ‘ஆப் கி நஜரோன்’ மாதிரி பாடல்களை கேட்டு ரசிப்பதோடு நிறுத்திக் கொள்ளலாம். நாலு முறை கேட்டால் அவை ஒரே பாணியில் இருப்பது தெரியும். அதன் side-effect ஆக அவற்றை வைத்து அடாணா ராகத்தை அடையாளப் படுத்தலாம். என் போன்றவர்கள் இரண்டாவது வகை. நான் நவீனத்துவம் என்றால் என்ன என்று இலக்கியக் கோட்பாடுகளைப் படித்துவிட்டு அதற்கு உதாரணமாக அசோகமித்திரனைப் படிக்கவில்லை, அசோகமித்திரனைப் படித்துத்தான் நவீனத்துவம் என்ன என்று புரிந்து கொண்டேன். அப்படி புரிந்து கொண்டது ஒரு afterthought மட்டுமே. நவீனத்துவம் என்றால் என்ன என்று தெரியாதது (இன்னும் கூட சரியாகத் தெரியாது, யாராவது கேட்டால் அசோகமித்திரன் மாதிரி எழுத்துப்பா என்றுதான் சிம்பிளாக சொல்லிவிடுவேன்) அசோகமித்திரனைப் படிக்க, அவரது மேதமையைப் புரிந்து கொள்ள எந்த விதத்திலும் தடையாகவும் இல்லை.

ஜெயமோகன் தன் ஸ்டைலுக்கு ஒத்து வரும் அணுகுமுறையே எல்லாருக்கும் சரியானது என்று கருதுகிறார். இலக்கியமும் வாசிப்பும் அப்படி சட்டகத்தில் பொருத்திவிடக் கூடியவை அல்ல என்பதே என் அனுபவத்தால் நான் உணர்ந்திருக்கும் உண்மை.

ஜெயமோகன் மேலும் விளக்குகிறார் –

வெவ்வேறு வகையான இலக்கிய அழகியல் முறைகள் வாழ்க்கையை வெவ்வேறு கோணத்தில், வெவ்வேறு நோக்கங்களுக்காக அணுகும்பொருட்டு உருவானவை. அவற்றை அறிந்து வாசிப்பதற்குப்பெயர்தான் இலக்கியவாசிப்பு. எல்லாவற்றையும் ‘கதையாக’ வாசிப்பது இலக்கியத்திற்கு எதிரானது. ஓர் இலக்கிய அழகியல் முறையின் இலக்கணத்தை அறிவது அதைக் கையாண்டுள்ள படைப்பை முழுமையாக அறிய உதவக்கூடியது.

அழகியல்வடிவங்களை கொஞ்சம் புரிந்துகொள்ளும்போது நாம் படைப்புக்கு அணுக்கமான வாசகர்களாக ஆகிறோம்

ஜெயமோகனின் அணுகுமுறையில் நான் பிழை காணவில்லை. அழகியல் வடிவங்களை புரிந்து கொண்டால்தான் வாசிப்பு முழுமை அடைகிறது என்பது அவருக்கு சரியான அணுகுமுறையாக இருக்கலாம். ஆனால் நேரடியாக இலக்கியத்தை அணுகுவதும் இன்னொரு, equally valid முறை என்பதை மட்டுமே அழுத்திச் சொல்கிறேன். உதாரணமாக, ‘அவரோ வாரார் முல்லையும் பூத்தன‘ என்பது எனக்கு உன்னதமான கவிதை. அது முல்லைத் திணையா பாலைத் திணையா என்பதெல்லாம் எனக்கு இரண்டாம் பத்தாம் பட்சம். அதைத் தெரிந்து கொள்ளாவிட்டால் எனக்குக் கிடைத்த அனுபவத்தில் ஒரு அணு கூட குறைந்துவிடப் போவதில்லை. கவிதையைப் படித்து ஓரிரு வருஷத்துக்குப் பிறகுதான் ஏ.கே. ராமானுஜன் புண்ணியத்தில் அது எந்தத் திணை என்று தெரிந்தது. ‘அப்படியா’ என்று மனதில் ஒரு நொடி தோன்றியது. இன்று படித்ததெல்லாம் மறந்துவிட்டாலும் முல்லைப்பூ சொல்லப்படுவதால் அது முல்லைத் திணை என்று தெரிகிறது, அடுத்த இரண்டு வரியில் இடையர்கள் வருவதால் அது முல்லைத்திணை என்பது உறுதிப்படுகிறது. ஆனால் இது முல்லைத் திணையா என்ற யோசனை ஓடும் ஒவ்வொரு கணமும் ஒரு distraction-தான். I resent/begrudge every second I spend away from the poem proper. கவிதையை மனதில் அசை போடுவதை விட்டுவிட்டு திணையைப் பற்றி சிந்திப்பதெல்லாம் சாரத்தை விட்டுவிட்டு சக்கையில் கவனம் செலுத்துவதுதான்.

இந்த வாதம் எங்களுக்குள் அவ்வப்போது நிகழ்ந்து கொண்டேதான் இருக்கிறது. தன் தரப்பை ஜெயமோகனும் என் தரப்பை நானும் முழுமையாகச் சொல்லிவிட்டோம். அவர் பாவம், திருப்பி திருப்பி கேட்கிறார்கள், சொல்லிக் கொண்டே இருக்கிறார். என்னை யாரும் கேட்பதில்லை, இருந்தாலும் ‘எல்லாரும் நல்லா பாத்துக்கங்க, நானும் ரௌடிதான்’ என்று நானும் அவ்வப்போது திருப்பி திருப்பி சொல்கிறேன், அவ்வளவுதான்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: இலக்கியக் கோட்பாடுகள்

கொங்கு நாட்டின் முதல் நாவல் – ஷண்முகசுந்தரத்தின் ‘நாகம்மாள்’

நாகம்மாள்
நாகம்மாள்
கிட்டத்தட்ட முப்பது வருஷங்களுக்கு முன்னால் இந்த புத்தகத்தைப் பற்றி முதல் முறையாக கேள்விப்பட்டேன். க.நா.சு.வின் படித்திருக்கிறீர்களா? புத்தகத்தில் என்னை மிகவும் கவர்ந்த அறிமுகங்கள் இரண்டு – ஒன்று சிதம்பர சுப்ரமணியத்தின் இதயநாதம், இன்னொன்று இது. புத்தகம் எங்கும் கிடைப்பதில்லை. புத்தகம் கிடைப்பது பத்து வருஷத்துக்கு முன்னால் குதிரைக் கொம்புதான். பல வருஷமாகத் தேடியதை நண்பர் ராஜன் இரவல் கொடுத்து புண்ணியம் கட்டிக் கொண்டார். இப்போது காலச்சுவடு ஒரு பதிப்பைக் கொண்டு வந்திருக்கிறது.

முதல் வாசிப்பில் புத்தகம் எனக்கு ஏமாற்றம் அளித்தது. க.நா.சு.வின் பில்டப் என் எதிர்பார்ப்புகளை மிக அதிகமாக்கிவிட்டதோ என்னவோ. ஆனால் வாங்கி என் நூலகத்தில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டிய புத்தகம் என்பதில் எனக்கு அப்போதே எந்த சந்தேகமும் இல்லை. இந்த முறை நூலகம் சென்றபோது தற்செயலாக கண்ணில் பட்டது. மறுபடியும் படித்துப் பார்ப்போம் என்று கொண்டு வந்தேன்.

எதற்காக மறுவாசிப்பு? முதல் காரணம், முக்கிய காரணம் இந்த முறை எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லை என்பதால்.

இரண்டாவது காரணம் பல நல்ல வாசகர்கள் பரிந்துரைப்பதால். அந்தப் பரிந்துரைகளை கீழே தொகுத்திருக்கிறேன். என் கருத்தை அடுத்த பதிவில் எழுத உத்தேசம்.

க.நா.சு.வைப் பற்றி ஏற்கனவெ சொல்லி இருந்தேன். மீண்டும் மீண்டும் இந்த நாவலைப் பற்றி குறிப்பிட்டிருக்கிறார். அவர் அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகத்தில் படித்துக் கொண்டிருந்தபோது ஷண்முகசுந்தரமே ஹாஸ்டல் ஹாஸ்டலாக சுற்றி இந்த நாவலை விற்றிருக்கிறாராம், க.நா.சு. அவரிடமிருந்தே நேரடியாக வாங்கி இருக்கிறார். (இப்போது திடீர் குழப்பம், அப்படி விற்றது சங்கரராமோ? விற்கப்பட்டது மண்ணாசை நாவலோ? நினைவிருப்பவர்கள் நான் தவறாக எழுதி இருந்தால் திருத்துங்கள்!)

முற்றம் இலக்கிய கூட்டத்தில் சுந்தர ராமசாமி நிகழ்த்திய உரையின் ஒரு பகுதி (உபயம்: நண்பர் கேசவமணி). அக்டோபர் 2012 காலச்சுவடில் வெளியாகி உள்ளது. (யாருக்காவது சுட்டி கிடைத்தால் கொடுங்கள்!)

…1940களின் தொடக்கத்தில் ஷண்முகசுந்தரம் எழுதிய நாகம்மாள் ஒரு குறுநாவல். அதில் நாகம்மாள் என்று ஒரு கேரக்டர். பலர் படித்திருக்கலாம். கிராமத்தைச் சேர்ந்த அம்மா. அவர்தான் நாவலில் மையத்தில் இருக்கிறார். ஒரு படைப்பின் மையத்தில் எவ்வளவோ பேர் இருந்திருக்கிறார்கள். ராமன் இருந்திருக்கிறான். கிருஷ்ணன் இருந்திருக்கிறான். துரியோதனன் இருந்திருக்கிறான். அர்ஜுனன் இருந்திருக்கிறான். மிக உன்னதமான புருஷர்களெல்லாம் படைப்பின் மையத்தில் இருந்திருக்கிறார்கள். முதன்முதலாகச் சமுதாயத்திலிருக்கக்கூடிய ஒழுக்கம், அமுக்கக்கூடிய விஷயம் இவற்றை எல்லாம் ஏற்றுக் கொள்ளாத, மீறிப் போகக்கூடிய தன்னிச்சையான, தனக்காகவே சுதந்திரத்தை வரவழைத்துக் கொண்ட, என்னுடைய வாழ்க்கையை நான்தான் தீர்மானிப்பேன், நீ என்ன சொன்னாலும் நான் கவலைப்படமாட்டேன் என்னும் இயல்பு கொண்ட ஒரு பாத்திரம் – அதிலும் ஒரு பெண் பாத்திரம் – அந்த நாவலுடைய மையத்துக்கு வருகிறார். அந்த மாதிரி ஒரு நபர் வந்து ஊரிலிருந்தால் ‘ஒரு மாதிரியான கேஸ்’ என்று ஒதுக்கிவிடுவார்கள். ஊரில் அவரைப் பற்றி மற்றவர்கள் சொல்லக்கூடிய அபிப்பிராயம். அபிப்பிராயம் என்பதைவிட ஒரு விமர்சனம் – எதிர்மறையான விமர்சனம் – இவர் மோசமான ஆத்மா, நல்ல ஆத்மா இல்லை என்று தொடர்ந்து திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிச் சொல்லி அந்த விமர்சனத்தையே அவர் தலை மேல் வைத்துக் கட்டி அந்த விமர்சனத்துடைய ஒரு வடிவமாகவே பார்க்கக்கூடியது சமூகத்தில் ஒரு பழக்கமாகப் போய்விட்டது. நாவலுக்குள் வரக்கூடிய சமயத்தில் என்ன ஏற்படுகிறது என்று பாருங்கள்.

நாவல் ஆசிரியர் இந்தப் பார்வையைத் தலைகீழாக மாற்றிப் போடுகிறார். அவர் அந்த நாவலை எழுத வந்ததற்கான காரணம் இவர் கூறுகெட்ட அம்மாவென்று சொல்வதற்கு அல்ல. இந்தக் கூறுகெட்ட அம்மாவுக்கும் கூறுள்ள அம்மாக்களுக்கும் நிறைய ஒற்றுமை இருக்கிறதென்று சொல்கிறார். எந்த அம்மாக்களெல்லாம் உயர்வானவர்களென்று நினைத்துக் கொண்டு இருக்கிறீர்களோ அவர்களது மனிதத்தன்மை, அவர்களிடம் இருக்கக்கூடிய காதல், உறவுமுறை, திறமை, கெட்டிக்காரத்தனம், மனிதப் பண்பு எல்லாமே இவரிடமும் இருக்கிறது. இத்தனை விஷயங்கள் இருக்கும் சமயத்தில் இந்த ஒரு விஷயத்தை மட்டும் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறீர்களே என்று அந்தப் பார்வையைத் திருப்பிப் போடுகிறார். பார்வையைத் திருப்பிப் போடுவதன் மூலம் உன்னதமான நாவல் என்று நீங்கள் சொல்வதோடு விஷயம் முடிந்துவிடவில்லை. ஓரம் கட்டப்பட்ட அம்மாக்கள் சமூகத்தில் மையத்துக்கு வந்துவிடுகிறார்கள். சமூகத்தோடு ஓரத்திலிருந்தவர் தட்டிக் கேட்கலாம், தட்டிக் கேட்பவர் ஆபீசுக்குள் உட்கார்ந்துவிட்டார். தட்டிக் கேட்பவர் கலெக்டராக வந்துவிட்டார். தட்டிக் கேட்பவர் ஆசிரியராக வந்துவிட்டார். யாருடைய பார்வை மாற்றம் அடைந்ததால் வந்தாங்க? அந்த ஆணித்தரமான, அடிப்படையான ஒரு வாதத்தை முன்வைத்து வாழ்க்கை சார்ந்த ஒரு தர்க்கத்தை முன்வைத்து இந்தப் பார்வையை மாற்றியது யாரு?

நாவல் ஆசிரியர்தான் அந்தப் பார்வையை மாற்றினார். உலகம் முழுவதும் மனிதருடைய பார்வையை அடிப்படையாக மாற்றியதில் நாவல் ஆசிரியர்கள் மிகப் பெரிய பங்கு வகிக்கின்றனர்….

ஜெயமோகன் தன் சிறந்த தமிழ் நாவல்களின் seminal பட்டியலில் நாகம்மாளை வைக்கிறார். வார்த்தைகளில் நாகம்மாள்:

தமிழ் இயல்புவாத (நாச்சுரலிச) நாவல்களுக்கு முன்னோடியான (குறு)நாவல். நாகம்மாள் ‘கெட்டி எலும்புள்ள’ கிராமத்து விதவை. அவளுடைய காதல் கொலையில் முடிகிறது. கிராமத்து ‘இட்டேறிகளை’, கானல் பறக்கும் கரிசல் மண்ணை, ராகம் போடும் கொங்கு மொழியை ஆசிரியர் தன்னைப் பின் தொடர்ந்தவர்களை விட சிறப்பாகவே அளித்திருக்கிறார்.

எஸ். ராமகிருஷ்ணனும் இதை நூறு சிறந்த தமிழ் நாவல்களில் ஒன்றாக குறிப்பிடுகிறார்.

சாரு நிவேதிதா தினமணியில் பழுப்பு நிறப் பக்கங்கள் என்ற ஒரு தொடரை எழுதினார். அதிலும் ஷண்முகசுந்தரத்தையும் நாகம்மாளையும் பற்றி எழுதிய நினைவு இருக்கிறது. இப்போது இணையத்தில் சுட்டி கிடைக்க மாட்டேன் என்கிறது. நினைவிருப்பவர்கள் சொல்லுங்கள், சுட்டி கொடுத்தால் இன்னும் உத்தமம்.

என் ரசனையோடு பெரிதும் ஒத்துப் போகும் கேசவமணியின் வார்த்தைகளில்:

நாவலை படிக்க ஆரம்பித்தவுடன் நம் மனதில் எழும் முதல் கேள்வி, ‘நாவலாசிரியர் ஏன் இடையிடையே பேசுகிறார்?’ என்பதுதான். அவர் பேசுவது ஒரு குறையே. நாவல் எளிமையான நடையில் செல்கிறது. கிராமத்து வாழ்க்கை நம் கண்முன் சிறப்பாகவே விரிகிறது. நாகம்மாள், சின்னப்பன், ராமாயி, கெட்டியப்பன் ஆகிய பத்திரங்கள் தத்தம் குணங்களோடு சித்தரிக்கபட்டிருக்கிறார்கள். எல்லாருக்குமே அவரவர்களுக்கு என்று தனித்தனி ஆசைகள் உள்ளன. சுயநலம் என்று கூட சொல்லலாம். அதுவே நாவலின் கருவாகவும் உள்ளது. கணவனை இழந்த நாகம்மாள் தன் கணவனின் தம்பி கெட்டியப்பனுடன் சேர்ந்து வாழ்கிறாள். கெட்டியப்பன் மனைவி ராமாயிக்கும் நாகம்மாவை பிடிப்பதில்லை. நாகம்மாவின் அதிகாரம், ராமாயின் சுயகௌரவத்தை பாதிக்கிறது. மணியக்காரருக்கு நாகம்மாவின் கணவன் மேல் கோபம் இருக்கிறது. கெட்டியப்பனுக்கும் அதே கோபம் இருக்கிறது. ராமாயின் அம்மா காளியம்மாவுக்கு, தன் மகள் மருமகனை தன்னுடன் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆசை. இப்படி ஒவ்வொருவரும் தங்கள் தங்கள் சுயநலத்திற்காக, நாகம்மாவுக்கும் சின்னப்பனுக்கும் இடையேயான பிரச்சினையை பயன்படுத்தி கொள்கிறார்கள்.

அதன் விளைவாக என்ன ஆகிறது என்பதுதான் கதை. ஆசிரியர் சரளமாக கதையை நகர்த்திச் செல்கிறார். ஆனால் கதை அதன் கடைசி முடிவை நோக்கி நகரும் ஒற்றைப்படைத் தன்மை கொண்டதாக உள்ளது. இது சிறுகதைக்கான ஒரு அம்சம். கடைசியில் கதையும் சடாரென ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிடுகிறது. கடைசியில் நடந்துவிட்ட விபரீதம், நாகம்மாள் சம்மதத்துடன் நடந்ததா என்பதை ஆசிரியர் நம் ஊகத்திற்கே விட்டுவிடுகிறார். ஆசிரியர் பாஷையில் சொல்வதென்றால், ‘நாகம்மாளும் அதைத்தான் விரும்பினாளா என்பது நமக்கு தெரியவில்லை’.

ஒவ்வோர் சமயம் கோபம், மற்றோர் சமயம் கனிவு என்பதாகவே நாகம்மாள் மற்றும் சின்னப்பனின் மனவோட்டங்கள் சொல்லபடுகிறது. என்ன இருந்தாலும் அவர்களும் மனிதர்கள்தானே என்று ஆசிரியர் காட்டுகிறார். கதை முடிவிலும் அதையே நாம் எடுத்துகொள்ளலாம்.

இந்த நாவலின் விவாத தளம் எது என்று பார்க்கும்போது, பெண்களுக்கு சொத்தில் பங்கு உண்டா இல்லையா என்பதை இந்நாவல் சொல்ல வருகிறது. ஆனால் அது முழுமையாக விவாதத்திற்கு எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. இருந்தும் வாசகன் மனதில் அது பற்றிய ஒரு கேள்வியை எழுப்புகிறது. இன்றும் கூட அது பற்றி சமூகத்தில் இரண்டு விதமான பார்வை இருப்பதை நாம் பார்க்கிறோம்.

நாகம்மாள் எளிமையான ஒரு குறுநாவல். நாவலுக்குண்டான அம்சங்கள் அதில் குறைவு. அலங்காரமான வார்த்தைகளோ, ஆர்பாட்டமான உத்திகளோ எதுவும் இல்லாத ஒரு குறுநாவல். படித்து முடித்ததும், பசுமையான சோலையில், கிராமத்தில், சில்லென்ற காற்றின் இதத்தில், மோருடன் சேர்ந்து பழைய சோறு சாப்பிட்ட உணர்வு ஏற்படுகிறது. கூடவே கடித்துக் கொள்ள மிளகாயும் உண்டு.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: ஷண்முகசுந்தரம் பக்கம்

தொடர்புடைய சுட்டி: ஆம்னிபஸ் விமர்சனம்

2017 பரிந்துரைகள்

2017-இல் நான் படித்தவற்றில், மீண்டும் படித்தவற்றில், நினைவு கூர்ந்தவற்றில் பரிந்துரைப்பவை கீழே.

தமிழ்:


ஆங்கிலம்:


கவிதைகள்:


காமிக்ஸ்:

  • அப்போஸ்டோலோஸ் டோக்சியாடிஸ்: Logicomix
  • ஆஸ்டரிக்ஸ் காமிக்ஸ்: Asterix and the Goths, Asterix the Gladiator, Asterix and the Banquet, Asterix the Legionary, Asterix and the Chieftain’s Shield, Asterix and the Olympic Games, Asterix and the Cauldron, Asterix and the Roman Agent, Asterix and the Laurel Wreath, Asterix and the Soothsayer, Obelix and Co., Asterix and the Golden Sickle, Asterix and Cleopatra, Asterix and the Big Fight, Asterix in Britain<, Mansions of the Gods, Asterix and the Caesar’s Gift, Asterix and the Great Crossing<, Asterix in Belgium, Asterix and the Great Divide, Asterix and the Black Gold
  • பில் வாட்டர்சன்: கால்வின் அண்ட் ஹாப்ஸ்
  • மதன் ஜோக்ஸ்

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: பரிந்துரைகள்

வெண்முரசு கூட்டம்

சில பல வருஷங்களாகவே வாழ்க்கையில் நிறைய பிரச்சினைகள். அதுவும் சாண் ஏறினால் முழம் சறுக்கலாகவே இருக்கிறது. மூக்கு வரை மூழ்கி இருக்கும்போது மூச்சு விடுவதில்தான் முழு கவனம் இருக்கிறது, (ஆஹா! மூனாவுக்கு மூனா, என்ன ஒரு எதுகை மொகனை!) பிரச்சினைகள் இல்லாத வாழ்க்கை அர்த்தம் இல்லாத, வெறுமையான வாழ்க்கை என்பதை எல்லாம் உணர்ந்து செயல்பட முடிவதில்லை. இன்றைய தலை போகும் பிரச்சினையால் கடந்த மாதம் இந்தியா சென்றிருந்தேன்.

தலை போகிற பிரச்சினைதான், ஆனாலும் இலக்கியம் பற்றி பேசும் ஒரு கூட்டத்தில் எட்டிப் பார்த்தேன். (அங்கே ஒரு மருத்துவரை சந்திக்கப் போகிறேன் என்று என்னிடம் நானே கொஞ்சம் பொய் சொல்லிக் கொண்டேன்.) அதுவும் ஒரு மணி நேரம் தாமதமாக சென்று முறுக்கும் ஜாங்கிரியும் சாப்பிடவுடன் கிளம்பிவிட்டேன். ஆனால் அங்கே இருந்த ஒரு மணி நேரம் உண்மையிலேயே நிறைவாக இருந்தது.

வெண்முரசு இலக்கியக் கூட்டம். சௌந்தரின் யோகா மையத்தில் நடந்தது. அங்கே எனக்குத் தெரிந்த ஒரே முகம் ஜாஜா என்று செல்லமாக அழைக்கப்படும் ராஜகோபாலன். இந்த முறை சென்றபோது அறிமுகப்படுத்திக் கொண்ட மாரிராஜ் இருந்தார். ஜெயமோகன் தளம் வழியாக கேள்விப்பட்டிருந்த காளிப்ரசாத் இருந்தார். ரகுராமன், மற்றும் பத்மநாபன் அறிமுகம் ஆனார்கள். இன்னும் பெரிய பட்டியல் இருக்கிறது, ஆனால் என்ன அட்டெண்டன்சா எடுக்கிறேன்? 🙂

20-25 பேர் இருக்கலாம். ஒவ்வொருவரும் படிப்பதில் ஆர்வம் உள்ளவர்கள். வெண்முரசை ஊன்றிப் படித்திருக்கிறார்கள். ஜெயமோகனில் ஊறித் திளைத்திருக்கிறார்கள். வெண்முரசு பற்றிய கூட்டம், அதனால் பிற புத்தகங்களைப் பற்றி அதிகமாக பேச்சு இல்லை. ஆனால் போகிற போக்கில் அவர்கள் உதிர்த்த சில வார்த்தைகளிலிருந்து ஆழமான வாசிப்பு உடையவர்கள் என்று தெளிவாகத் தெரிகிறது. (சிலிகன் ஷெல்ஃபைப் படிக்கும் சென்னை வாசகர்களில் பாதி பேர் அங்கே இருந்தார்கள் என்று நினைக்கிறேன். 🙂 )

இலக்கியம் பற்றி பேச நாலு பேர் இருந்தாலே அதிகம். 40-50 பேர் உள்ள ஒரு கூட்டம் மாதாமாதம் கூடிப் பேசுகிறது. ஒவ்வொரு மாதமும் 20-25 பேராவது வருகிறார்கள். சென்னையின் ‘நடு சென்டரான’ கோபாலபுரத்திலிருந்து வடபழனி போவதற்கே எனக்கெல்லாம் தாவு தீர்ந்துவிடுகிறது, இவர்கள் சென்னையின் பல மூலைகளிலிருந்து – செங்கல்பட்டு, குரோம்பேட்டை, அம்பத்தூர் என்றெல்லாம் பேர் கேட்டேன் – வருகிறார்கள். ஜெயமோகன் வந்தால் எண்ணிக்கை 100-150 பேராக அதிகரித்துவிடுமாம். கேட்கவே சந்தோஷமாக இருந்தது. மேலும் மேலும் சிறப்பாக நடக்க என் மனப்பூர்வமான வாழ்த்துக்கள்!

என் அவசரம், நான் நடுவில் கிளம்பிவிட்டேன். வெண்முரசில் நளன் பற்றி ஜாஜா பேசியதில் பாதியையாவது கேட்டிருப்பேன் என்று நினைக்கிறேன். க்ஷத்ரிய தமயந்தியை விட ஒரு படி கீழாகவே – நிஷாதனாகவே தன்னை எப்போதும் உணரும் நளன், கலி vs இந்திரன், gentrification என்ற கோணத்தை நன்றாக விளக்கிக் கொண்டிருந்தார். ஜெயமோகனின் புகழ் பெற்ற சிறுகதையான மாடன் மோட்சத்தின் motif அங்கும் வெளிப்படுகிறது என்றுதான் நான் நினைக்கிறேன்.

நளன் கதையை நிஷாத-க்ஷத்ரிய டென்ஷனாக ஜெயமோகன் சித்தரிப்பது எனக்கு முழு இசைவில்லாத விஷயம்தான். என்னைப் பொறுத்த வரையில் நளன் கதையின் வசீகரத்தை, குறிப்பாக நளன்-தமயந்தி காதலை அந்த சித்தரிப்பு குறைத்துவிடுகிறது. பாரதத்தையே அவர் க்ஷத்ரிய-யாதவ மோதலாக, இனக்குழுக்களின் மோதலாக சித்தரிப்பது பாரதத்தின் வீச்சை குறைக்கிறது என்று எனக்கு ஒரு எண்ணம் உண்டு. ஆனால் எழுத்தாளன் என்ன எழுத வேண்டும், எதை சித்தரிக்க வேண்டும் என்று வாசகனா சொல்ல முடியும்?

வாசிப்பின் பயன் என்ன என்று சில சமயம் என்னை நானே கேட்டுக் கொள்வதுண்டு. சஹிருதயர்களை சந்திப்பதில் ஏற்படும் நிறைவுக்கு விலை மதிப்பு போட முடியமா என்ன?

தொடர்பு: இலக்கிய நிகழ்ச்சிகள்