2017 பரிந்துரைகள்

2017-இல் நான் படித்தவற்றில், மீண்டும் படித்தவற்றில், நினைவு கூர்ந்தவற்றில் பரிந்துரைப்பவை கீழே.

தமிழ்:


ஆங்கிலம்:


கவிதைகள்:


காமிக்ஸ்:

  • அப்போஸ்டோலோஸ் டோக்சியாடிஸ்: Logicomix
  • ஆஸ்டரிக்ஸ் காமிக்ஸ்: Asterix and the Goths, Asterix the Gladiator, Asterix and the Banquet, Asterix the Legionary, Asterix and the Chieftain’s Shield, Asterix and the Olympic Games, Asterix and the Cauldron, Asterix and the Roman Agent, Asterix and the Laurel Wreath, Asterix and the Soothsayer, Obelix and Co., Asterix and the Golden Sickle, Asterix and Cleopatra, Asterix and the Big Fight, Asterix in Britain<, Mansions of the Gods, Asterix and the Caesar’s Gift, Asterix and the Great Crossing<, Asterix in Belgium, Asterix and the Great Divide, Asterix and the Black Gold
  • பில் வாட்டர்சன்: கால்வின் அண்ட் ஹாப்ஸ்
  • மதன் ஜோக்ஸ்

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: பரிந்துரைகள்

வெண்முரசு கூட்டம்

சில பல வருஷங்களாகவே வாழ்க்கையில் நிறைய பிரச்சினைகள். அதுவும் சாண் ஏறினால் முழம் சறுக்கலாகவே இருக்கிறது. மூக்கு வரை மூழ்கி இருக்கும்போது மூச்சு விடுவதில்தான் முழு கவனம் இருக்கிறது, (ஆஹா! மூனாவுக்கு மூனா, என்ன ஒரு எதுகை மொகனை!) பிரச்சினைகள் இல்லாத வாழ்க்கை அர்த்தம் இல்லாத, வெறுமையான வாழ்க்கை என்பதை எல்லாம் உணர்ந்து செயல்பட முடிவதில்லை. இன்றைய தலை போகும் பிரச்சினையால் கடந்த மாதம் இந்தியா சென்றிருந்தேன்.

தலை போகிற பிரச்சினைதான், ஆனாலும் இலக்கியம் பற்றி பேசும் ஒரு கூட்டத்தில் எட்டிப் பார்த்தேன். (அங்கே ஒரு மருத்துவரை சந்திக்கப் போகிறேன் என்று என்னிடம் நானே கொஞ்சம் பொய் சொல்லிக் கொண்டேன்.) அதுவும் ஒரு மணி நேரம் தாமதமாக சென்று முறுக்கும் ஜாங்கிரியும் சாப்பிடவுடன் கிளம்பிவிட்டேன். ஆனால் அங்கே இருந்த ஒரு மணி நேரம் உண்மையிலேயே நிறைவாக இருந்தது.

வெண்முரசு இலக்கியக் கூட்டம். சௌந்தரின் யோகா மையத்தில் நடந்தது. அங்கே எனக்குத் தெரிந்த ஒரே முகம் ஜாஜா என்று செல்லமாக அழைக்கப்படும் ராஜகோபாலன். இந்த முறை சென்றபோது அறிமுகப்படுத்திக் கொண்ட மாரிராஜ் இருந்தார். ஜெயமோகன் தளம் வழியாக கேள்விப்பட்டிருந்த காளிப்ரசாத் இருந்தார். ரகுராமன், மற்றும் பத்மநாபன் அறிமுகம் ஆனார்கள். இன்னும் பெரிய பட்டியல் இருக்கிறது, ஆனால் என்ன அட்டெண்டன்சா எடுக்கிறேன்? 🙂

20-25 பேர் இருக்கலாம். ஒவ்வொருவரும் படிப்பதில் ஆர்வம் உள்ளவர்கள். வெண்முரசை ஊன்றிப் படித்திருக்கிறார்கள். ஜெயமோகனில் ஊறித் திளைத்திருக்கிறார்கள். வெண்முரசு பற்றிய கூட்டம், அதனால் பிற புத்தகங்களைப் பற்றி அதிகமாக பேச்சு இல்லை. ஆனால் போகிற போக்கில் அவர்கள் உதிர்த்த சில வார்த்தைகளிலிருந்து ஆழமான வாசிப்பு உடையவர்கள் என்று தெளிவாகத் தெரிகிறது. (சிலிகன் ஷெல்ஃபைப் படிக்கும் சென்னை வாசகர்களில் பாதி பேர் அங்கே இருந்தார்கள் என்று நினைக்கிறேன். 🙂 )

இலக்கியம் பற்றி பேச நாலு பேர் இருந்தாலே அதிகம். 40-50 பேர் உள்ள ஒரு கூட்டம் மாதாமாதம் கூடிப் பேசுகிறது. ஒவ்வொரு மாதமும் 20-25 பேராவது வருகிறார்கள். சென்னையின் ‘நடு சென்டரான’ கோபாலபுரத்திலிருந்து வடபழனி போவதற்கே எனக்கெல்லாம் தாவு தீர்ந்துவிடுகிறது, இவர்கள் சென்னையின் பல மூலைகளிலிருந்து – செங்கல்பட்டு, குரோம்பேட்டை, அம்பத்தூர் என்றெல்லாம் பேர் கேட்டேன் – வருகிறார்கள். ஜெயமோகன் வந்தால் எண்ணிக்கை 100-150 பேராக அதிகரித்துவிடுமாம். கேட்கவே சந்தோஷமாக இருந்தது. மேலும் மேலும் சிறப்பாக நடக்க என் மனப்பூர்வமான வாழ்த்துக்கள்!

என் அவசரம், நான் நடுவில் கிளம்பிவிட்டேன். வெண்முரசில் நளன் பற்றி ஜாஜா பேசியதில் பாதியையாவது கேட்டிருப்பேன் என்று நினைக்கிறேன். க்ஷத்ரிய தமயந்தியை விட ஒரு படி கீழாகவே – நிஷாதனாகவே தன்னை எப்போதும் உணரும் நளன், கலி vs இந்திரன், gentrification என்ற கோணத்தை நன்றாக விளக்கிக் கொண்டிருந்தார். ஜெயமோகனின் புகழ் பெற்ற சிறுகதையான மாடன் மோட்சத்தின் motif அங்கும் வெளிப்படுகிறது என்றுதான் நான் நினைக்கிறேன்.

நளன் கதையை நிஷாத-க்ஷத்ரிய டென்ஷனாக ஜெயமோகன் சித்தரிப்பது எனக்கு முழு இசைவில்லாத விஷயம்தான். என்னைப் பொறுத்த வரையில் நளன் கதையின் வசீகரத்தை, குறிப்பாக நளன்-தமயந்தி காதலை அந்த சித்தரிப்பு குறைத்துவிடுகிறது. பாரதத்தையே அவர் க்ஷத்ரிய-யாதவ மோதலாக, இனக்குழுக்களின் மோதலாக சித்தரிப்பது பாரதத்தின் வீச்சை குறைக்கிறது என்று எனக்கு ஒரு எண்ணம் உண்டு. ஆனால் எழுத்தாளன் என்ன எழுத வேண்டும், எதை சித்தரிக்க வேண்டும் என்று வாசகனா சொல்ல முடியும்?

வாசிப்பின் பயன் என்ன என்று சில சமயம் என்னை நானே கேட்டுக் கொள்வதுண்டு. சஹிருதயர்களை சந்திப்பதில் ஏற்படும் நிறைவுக்கு விலை மதிப்பு போட முடியமா என்ன?

தொடர்பு: இலக்கிய நிகழ்ச்சிகள்

இந்திரா பார்த்தசாரதியின் “குருதிப்புனல்”

மீள்பதிப்பு, முதல் பதிப்பு செப்டம்பர் 2010-இல்.

இதுதான் இந்திரா பார்த்தசாரதியின் நாவல்களில் பிரபலமானது என்று நினைக்கிறேன். சாகித்ய அகாடமி விருது வென்ற படைப்பு.

இ.பா.வின் நாவல்களில் இது சிறந்த ஒன்றுதான். ஆனால் எனக்கு இ.பா.வைப் பற்றி உயர்ந்த அபிப்ராயம் இல்லை. அவருடைய அங்கதம், எழுத்து பொதுவாக என் ரசனைக்கு ஒத்து வருவதில்லை.

குருதிப்புனல் கீழ்வெண்மணியில் 44 தலித்கள் உயிரோடு எரிக்கப்பட்ட சம்பவத்தை அடிப்படையாக கொண்டது. இது நம் வரலாற்றில் அழியாத களங்கம். கூலி அதிகமாக கேட்டதற்காக எரிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். எரித்த கோபால கிருஷ்ண நாயுடு நிரபராதி என்று நீதிமன்றத்தில் தீர்ப்பு வந்தது!

இதைப் பற்றி எனக்கு தெரிந்து மூன்று நாவல்கள்தான் வந்திருக்கின்றன. ஒன்று குருதிப்புனல், இரண்டு சோலை சுந்தரப் பெருமாளின்செந்நெல்“, மூன்று பாட்டாளி எழுதி சமீபத்தில் வந்த “கீழைத்தீ“. இந்த மாதிரி ஒரு சம்பவத்தைப் பற்றி இவ்வளவு குறைவாக எழுதப்பட்டிருப்பது எனக்கு ஆச்சரியம்தான்.

குருதிப்புனலில் டெல்லிவாசியான சிவா இரண்டு வருஷத்துக்கு முன் கீழ்வெண்மணி மாதிரி ஒரு கிராமத்துக்கு வந்து அங்கேயே செட்டில் ஆகிவிட்ட தன் நண்பன் கோபாலைத் தேடி வருவதுடன் தொடங்குகிறது. கிராமத்தில் மிராசுதார் கண்ணையா நாயுடுவுக்கும் காம்ரேட் ராமையாவுக்கும் ஏற்கனவே பிரச்சினை. கூலி அதிகம் வேண்டுமென்று போராடுபவர்களுக்கு ராமையாதான் de facto தலைவர். அவருடன்தான் கோபால் தங்கி இருக்கிறான். நாயுடுவின் அப்பாவின் வைப்பாட்டி மகன் வடிவேலு அங்கே ஒரு டீக்கடை நடத்துகிறான். நாயுடுவுக்கு ஆண்மைக் குறைவு. தான் வீரியத்தை நிரூபிக்க அவர் நிறைய வைப்பாட்டி வைத்துக் கொண்டு ஷோ காட்டுகிறார். பிரச்சினையை சுமுகமாக முடிக்க வேண்டுமென்று எண்ணி அவரிடம் பேசிப் பார்க்கப் போகும்போது ஆண்மையைப் பற்றி கோபால் இரண்டு வார்த்தை விடுகிறான். நாயுடு அவனை ஆள் வைத்து அடிக்கிறான். வடிவேலு, ஒரு ஹரிஜனப் பெண் கடத்தப்படுகிறார்கள். துப்பறிவதற்காக கோபால் நாயுடுவின் ஷோ வைப்பாட்டி பங்கஜத்தை சந்திக்கப் போகிறான். பங்கஜத்துக்கு எப்போதுமே கோபால் மேல் கண். கடத்தப்பட்டவர்கள் பங்கஜத்தின் வீட்டில் ஒளிந்திருப்பது தெரிகிறது. அப்போது ஏற்படும் அடிதடியில் நாயுடுவின் அடியாள் ஒருவன் கொல்லப்படுகிறான். ராமையா மேல் பழி போட்டு அரெஸ்ட். தகராறு வலுத்துக்கொண்டே போகிறது. ஒரு “பறையன்” நாயுடுவை அடிக்கிறான். கடைசியில் நாயுடுவின் ஆட்கள் போலீஸ் பாதுகாப்போடு குழந்தைகளும் பெண்களும் நிரம்பி இருக்கும் குடிசைக்கு தீ வைக்கிறார்கள், கோபால் வன்முறையே வழி என்று தீர்மானிக்கிறான்.

நாயுடுவுக்கு கொலை வெறி கிளம்ப மூன்று காரணங்கள்: கூலிக்கார பசங்க நம்மை எதிர்த்து பேசுவதா என்ற ஆத்திரம்; உயர்ந்த ஜாதியில் பிறந்த தன்னை ஒரு பறப் பையன் அடித்துவிட்டானே என்ற வெறி; எல்லாவற்றையும் விட முக்கியமாக தன் குறையை சுட்டிக்காட்டும்போது வரும் கையாலாகாத கோபம். கூலிக்காரர்களின் “புரட்சி” தோற்க நாயுடு தரப்பின் பண, அரசியல், ஜாதி பலமும், தற்செயலாக புரட்சிக்கு தலைமை ஏற்கும் கோபால்/சிவாவின் அனுபவமின்மையும் காரணங்கள்.

புத்தகத்தின் பலம் கீழ்வெண்மணி பற்றி ஒருவர் துணிந்து எழுதியது. அது பெரிய விஷயம். பலவீனம், அனாவசியமாக ஆண்மைக்குறைவு என்று எங்கேயோ போனது. படிப்பவர்களுக்கு, ஏதோ ஆண்டவன் குறை வைத்துவிட்டான், அவனை திருப்பி திருப்பி சீண்டினார்கள், அதில் வந்த கடுப்பில் தீ வைத்துவிட்டான் என்று தோன்றினால் ஆச்சரியம் இல்லை. அது இ.பா.வின் நோக்கம் இல்லைதான்; அவரது உண்மையான நோக்கம் சிறு, பர்சனல் விஷயங்கள் பெரும் அனர்த்தங்களுக்கு காரணங்களாக அமைவதுண்டு, அதுவே வாழ்க்கையின் அபத்தம் என்று சொல்லுவதுதான் என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் அயோக்கியத்தனம் செய்தாலும் இத்தனை நாள் இவ்வளவு குரூரமாக நடக்காதவன் ஏன் இப்படி மாற வேண்டுமென்று தோன்றலாம். அதுதான் இ.பா.வின் தோல்வி. பொதுவாக இ.பா.வின் கதைகளில் எல்லாரும் பேசிக்கொண்டே இருப்பது போல இதிலும் உண்டு, ஆனால் ஆக்ஷன் கொஞ்சம் அதிகம். 🙂

ஜெயமோகன் இதை தன் இரண்டாம் பட்டியலில் – பல்வேறு வகையில் முக்கியத்துவம் உடைய ஆனால் முழுமையான கலைவெற்றி கைகூடாத படைப்புகள் – சேர்க்கிறார். எஸ்.ரா. இதை நூறு சிறந்த தமிழ் நாவல்களில் ஒன்றாக குறிப்பிடுகிறார்.

குறைகள் இருந்தாலும் கட்டாயமாக படிக்க வேண்டிய புத்தகம்.

பிற்சேர்க்கை: நண்பர் ஸ்ரீனிவாஸ் தரும் தகவல்கள்:

ஜெமினி கணேசனின் மகள் ஜீஜீயைக் கல்யாணம் செய்த ஸ்ரீதர் ராஜன் கண் சிவந்தால் மண் சிவக்கும் என்று ராஜேஷ், பூர்ணிமா (பாக்கியராஜ்) ஆகியோரை வைத்து இந்த நாவலை 80களில் திரைப்படமாக்கினார். கதாநாயகி இல்லாமல் தமிழ்ப்படம் ஓடாது என்பதால், ஓர் ஆண்பாத்திரம் தேய்ந்து பெண் பாத்திரமாகப் பூர்ணிமையானது.

குருதிப்புனல் முன்னுரையில் இ.பா.

தமிழில் சாஹித்ய அகாடமி பரிசு பெற்ற இந்நாவல், வங்க மொழியில் ஆக்கம் பெற்றது. மொழி பெயர்ப்புக்காகச் சாஹித்ய அகாடமி பெற்றிருக்கின்றது என்பது குறிப்பிடத்தக்க விஷயம். மொழிபெயர்த்தவர் கல்கத்தா சு. கிருஷ்ணமூர்த்தி.

இந்நாவல் வெளியானபோது, பல விவாதங்களுக்குள்ளானது. கீழ்வெண்மணிச் சம்பவத்தைக் கொண்டு எழுதப்பட்ட இந்நாவலை மார்க்ஸிய கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்காரர்கள் தாக்கி எழுதினார்கள். கம்யூனிஸ்ட் கட்சி வரவேற்றது. ஆனால் கேரள மார்க்ஸியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் பத்திரிகை ‘தேசாபிமானி’ இந்நாவலை மலையாளத்தில் மொழிபெயர்த்து வெளியிட்டது.

‘நாவலாசிரியரின் ஃப்ராயிட் அணுகுமுறை, விவசாயிகளின் போராட்டத்தைக் கொச்சைப் படுத்தி விட்டது’ என்று தமிழக மார்க்ஸியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் கருத்தைக் கேரள, வங்காள மார்க்ஸியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை என்பதும் இந்நாவலைப் பற்றிய ஒரு செய்தி.

ஓர் உண்மைச் சம்பவத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு ஒரு படைப்பாளி எழுதும்போது அவன் சம்பவங்களை உள்வாங்கிக் கொண்டு சம்பவங்களின் தீவிரத்தை மலினப்படுத்தாமல், அவன் கற்பனைக்கேற்ப புதினம் உருவாக்குவதில் தவறேதுமில்லை என்பதுதான் என் கருத்து.

காரல் மார்க்ஸின் ஆதர்ச எழுத்தாளர் ஷேக்ஸ்பியர் என்பது தமிழக மார்க்ஸிஸ் கம்யூனிஸ்ட்காரர்களுக்கு ஏன் தெரியாமல் போயிற்று என்பதுதான் என்னுடைய ஆதங்கம்.

அணமையில் தமிழக மார்க்ஸியக் கட்சி இந்நாவலை அப்பொழுது எதிர்த்தது தவறுதான் என்று ஒப்புக் கொண்டிருப்பது மகிழ்ச்சி தரும் செய்தி.

இந்நாவல் ஆங்கிலத்தைத் தவிர ஐந்து இந்திய மொழிகளில் (ஹிந்தி, பெங்காலி, குஜராத்தி, ஒரியா, மலையாளம்) மொழி பெயர்ப்பாகி உள்ளது.

ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தவர் அமரர் க.நா. சுப்ரமண்யம்

.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: இ.பா. பக்கம்

தொடர்புடைய பதிவுகள்:

  • கீழ்வெண்மணி நாவல்கள்
  • ஜெயமோகன் சிறுகதைக்கு சர்வதேசப் பரிசு

    இரண்டு மூன்று நாட்களுக்கு முன்னால் ஜெயமோகன் எழுதிய பெரியம்மாவின் சொற்கள் சிறுகதைக்கு Asymptote என்ற இலக்கிய இதழ் நடத்திய போட்டியில் முதல் பரிசு கிடைத்திருக்கிறது என்று தெரிந்தது. மொழிபெயர்த்த சுசித்ரா ராமச்சந்திரனுக்கு ஒரு ஜே!

    விருதுக்கான சிறுகதையைத் தேர்ந்தெடுத்த பிரின்சடன் பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியர் டேவிட் பெல்லோசின் வார்த்தைகளில்:

    I have absolutely no doubt that the prize itself must go to the charming, wonderful, unusual story of “Periyamma’s Words” by the Tamil writer B. Jeyamohan in Suchitra Ramachandran’s translation. It tells of how an illiterate old lady from South India was taught some basic English before being sent to live in the USA—with word definitions being given out of traditional Indian stories in contrast and conjunction with classical stories from the West. By the same token it is also a lesson in learning Tamil (or rather, learning India) for Western readers. It is a witty and heart-warming tale illustrating the paradoxical position of translation itself, as a way of crossing boundaries and as a way of understanding what boundaries cannot be crossed.

    என் கண்ணோட்டத்தில் பெரியம்மாவின் சொற்களை விட பல சிறப்பான சிறுகதைகளை ஜெயமோகன் எழுதி இருக்கிறார். (இதுவும் நல்ல சிறுகதைதான்) அவையும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டால் ஜெயமோகனின் வீச்சு இன்னும் பெருக வாய்ப்பிருக்கிறது என்பது சந்தோஷமாக இருக்கிறது.

    எனக்கு பல வருஷங்களாகவே ஒரு மனக்குறை உண்டு. தமிழின் நல்ல படைப்புகள் மொழிபெயர்க்கப்படாததாலேயே பிற மொழி வாசகர்களை அடைவதில்லை, அதனால் தமிழ் எழுத்தாளர்களின் சாதனைகள் வெளியே தெரிவதில்லை. இதிலே சாஹித்ய அகாடமி விருது தந்தால் வாங்கமாட்டேன், பத்மஸ்ரீ விருது தந்தால் மறுத்துவிடுவேன் என்று குழந்தை மாதிரி அசட்டுப் பிடிவாதம் பிடிக்கும் ஆளுமைகள் வேறு. விருதுகள் எழுத்தாளரை பிற மொழி வாசகரிடம் கொண்டு சேர்க்கும் என்ற அற்ப விஷயத்தைக் கூட புரிந்து கொள்வதில்லை என்று கொஞ்சம் மனவருத்தம் உண்டு. அப்படி வருத்தப்பவடுதோடு நிறுத்திக் கொள்ளாமல் முனைந்து மொழிபெயர்த்திருக்கும் சுசித்ராவை எவ்வளவு பாராட்டினாலும் தகும். அவர் மேலும் மேலும் நல்ல மொழிபெயர்க்க வேண்டும் என்று மனப்பூர்வமாக வாழ்த்துகிறேன்.

    ஒரிஜினல் சிறுகதை இங்கே. சுசித்ராவின் மொழிபெயர்ப்பு இங்கே.

    பின்குறிப்பு: தைவான் சென்றிருக்கும் என் நண்பன் ஒருவனிடம் Asymptote பத்திரிகை கிடைத்தால் இரண்டு வாங்கி வா என்று சொல்லி இருந்தேன். இது அச்சுப் பத்திரிகையே இல்லையாம், இணையத்தில் மட்டும்தான் வருகிறதாம். 😦

    தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: ஜெயமோகன் பக்கம், விருதுகள்

    ஜெயமோகன் எழுதிய ‘இந்திய ஞானம்’

    ஜெயமோகன் தமிழின் சிறந்த கட்டுரையாளர்களின் முதல் வரிசையில் இருப்பவர். இந்திய தத்துவ நூல்களை நன்றாகப் படித்து உணர்ந்தவர். விஷ்ணுபுரம் எழுதுவதென்றால் சும்மாவா? அவர் இந்திய தத்துவ மரபு, இந்திய, தமிழ் பாரம்பரிய பண்பாட்டுக் கூறுகள் பற்றி எழுதிய அறிமுகப் புத்தகம் இது. பல சமயங்களில் அவர் எழுதிய கட்டுரைகளின் தொகுப்பாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். அதனால் புத்தகத்தில் கொஞ்சம் coherence குறைவு.

    வேதாந்தத்தில் எல்லாம் எனக்குப் பெரிதாக ஆர்வம் கிடையாது. சிறு வயதிலேயே சடங்குகள், வல்ல பூதம் வலாஷ்டிகப் பேய்களை ஓட்டிவிடு முருகா என்ற மாதிரி துதிப் பாடல்கள் மீது இளக்காரப் பார்வை தோன்றி இருந்தது. ஓரளவு வயது வந்த பிறகு பாரம்பரியம், வேர்கள் என்ற அளவில் மட்டுமே வேதம், உபநிஷதம், கீதை ஆகியவற்றில் ஆர்வம் ஏற்பட்டு படிக்க முயற்சித்தேன். ஆனால் சரியான புத்தகங்களோ, விளக்கக் கூடிய ஆசிரியர்களோ கிடைக்காததால் என்னால் பெரிதாக முன்னகர முடியவில்லை.

    புத்தகத்திலிருந்து என்னுடைய takeaways:

    • இந்து மெய்ஞான மரபின் syllabus – நான்கு வேதங்கள், மூன்று தத்துவங்கள் (உபநிஷதங்கள், கீதை, பிரம்ம சூத்திரம்), ஆறு தரிசனங்கள் (சாங்கியம், யோகம், நியாயம், வைசேஷிகம், பூர்வ மீமாம்சம், உத்தர மீமாம்சம்), ஆறு மதங்கள் (சைவம், வைணவம், சாக்தம், கௌமாரம், காணாபத்யம், சௌரம்)
    • இவை ஒன்று இன்னொன்றை மறுத்து விவாதித்து வளர்ந்த பெரிய ஞானத் தொகுப்பு
    • வேதங்கள் இந்திய ஞான மரபின் அடிப்படைகள் அல்ல. ஆறு தரிசனங்களில் நான்கு வேதங்களை நிராகரிப்பவை – சாங்கியம், யோகம், நியாயம், வைசேஷிகம்.
    • வேதங்களிலேயே கூட கர்மம்/ஞானம் மற்றும் கருத்து/பொருள் முதல்வாதம் என்ற இரண்டு தரப்பையும் பார்க்கலாம். வேதங்களின் கர்ம காண்டத்தை உபநிஷதங்கள் நிராகரிக்கின்றன.
    • ஆனால் இந்த மாறுபட்ட தரப்புகள் ஒன்றாகப் பின்னி பிணைந்திருக்கின்றன. புளியும் உப்பும் கலந்து சுவையான ரசமாவது போல இவை ஒன்றோடு ஒன்று இணைந்திருக்கின்றன.
    • இப்படி மாறுபட்ட தரப்புகளை விவாதித்து வளர்ந்து உள்வாங்கி இணைந்து செயல்படுவதுதான் வேத மரபின் தனிப்பட்ட குணாதிசயம்.
    • மகாபாரதம் போன்றவற்றை அப்படிப்பட்ட பண்பாடுகள் கலக்கும் காலமாகப் பார்த்தால் இன்னும் நல்ல insights கிடைக்கின்றன. மீன்காரிக்குப் பிறந்தவரால் வேத வியாசர் ஆக முடிகிறது. ஆனால் கர்ணன் சூதனாகத்தான் வாழ்ந்து முடிகிறான். குலத் தூய்மை முக்கியம் பெற்றுக் கொண்டிருக்கிறது என்று உணரலாம்.
    • வேத மரபு மற்ற பண்பாடுகளுடன் அப்படி கலந்து உரையாடிய காலகட்டத்திலேயே தமிழ்ப் பண்பாடு செவ்வியல் தளத்துக்கு சென்றிருக்கிறது. கல்வி, அகம்/புறம் என்ற பிரிவு, கவிதை என்று இருந்திருக்கிறது. ஆனால் பிற பண்பாடுகளுடன் கலக்கும் சூழல் இல்லை.
    • களப்பிரர் காலத்தில் தமிழில் குறள் உட்பட்ட நீதி நூல்கள் உருவாகின. களப்பிரர் தமிழ் நிலத்தின் மீது கருத்தியல் ஆதிக்கம் செலுத்த அப்படிப்பட்ட நீதி நூல்கள் தேவைப்பட்டிருக்க வேண்டும். குறள் நீதி நூல் மட்டுமல்ல, கவித்துவம் மிளிரும் நூல்.
    • தமிழ்ப் பண்பாட்டின் மீது வைதிக மரபு, ஆசீவகம், சமணம், பௌத்தம் ஆகியவை பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி இருக்கின்றன.
    • வேதாந்தத்தின் அடுத்த பெரும் பரிணாமம் சங்கரர், ராமானுஜர், மாத்வர் ஆகியோரால் உருவாக்கப்பட்டது.
    • சித்தர் பாடல்கள் இன்றும் பெரும்பாலும் புரிந்து கொள்ளப்படவில்லை.

    ஆறு தரிசனங்கள், அத்வைதம், விசிஷ்டாத்வைதம் ஆசீவக/சமணக் கூறுகள் பற்றி சுலபமாகப் புரிந்து கொள்ளக் கூடிய விளக்கங்களோடு எழுதி இருக்கிறார்.

    இந்தப் புத்தகத்தின் பயன் (என்னைப் பொறுத்த வரையில்) இதுதான். இந்தியத் தத்துவ மரபில் என்ன இருக்கிறது, என்ன எதிர்பார்க்கலாம் என்ற அறிமுகம் கிடைக்கிறது. அது முழுதானதோ இல்லையோ, முதல் சில படிகளை எடுத்து வைக்கப் போதுமானது.

    மிகச் சிறப்பான அறிமுகம்.  படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

    தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: ஜெயமோகன் பக்கம்

    சிதம்பர சுப்ரமணியனின் இரு புத்தகங்கள்

    மீள்பதிப்பு (முதல் முறை பதிக்கப்பட்ட நாள் செப்டம்பர் 14, 2010)

    இதய நாதம்

    இருபது வருஷங்களுக்கு மேலாக நான் தேடிக் கொண்டிருந்த புத்தகம் ந. சிதம்பர சுப்ரமணியனின் இதய நாதம்.

    விகடன், குமுதம், சாண்டில்யன், கல்கி, சுஜாதா லெவலைத் தாண்டிய தமிழ் கதை உலகம் இருக்கிறதா என்று நான் சந்தேகப்பட்ட காலம் ஒன்று உண்டு. அப்போது கிடைத்த ஒரு புத்தகம் க.நா.சு.வின் “படித்திருக்கிறீர்களா? தமிழில் முதன் முதலாக புத்தக அறிமுகம் என்று நான் படித்தது அதைத்தான். க.நா.சு. போட்டிருந்த லிஸ்டில் என்னை மிகவும் கவர்ந்தது “இதய நாதம்” புத்தகத்தின் அறிமுகம்தான்.

    எனக்கு தெரிந்த யாருமே அதைப் படித்திருக்கவில்லை. நான் சென்னையில் இருந்த வரை எந்த புத்தக கண்காட்சியிலும் எனக்கு அது கிடைக்கவில்லை. புத்தகங்களை தேடி எடுத்துத் தரும் எழுத்தாளர் திலீப் குமாரும் கிடைக்கவில்லை என்று சொல்லிவிட்டார். நண்பர் ராஜனிடம் இருக்கிறது என்று தெரிந்தது, ஆனால் அவரால் அதை அவரது நூலகத்தில் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. சில நாட்களுக்கு முன் அவர் என் வீட்டுக்கு வருவதாக இருந்தது; அப்போது அவர் சிதம்பர சுப்ரமணியனின் மண்ணில் தெரியுது வானம் படிக்கிறாயா என்று கேட்டார்; படிக்கிறேன், ஆனால் இதய நாதம் கிடைக்கவில்லையா என்று கேட்டேன். அவர் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை என்று சொல்லிவிட்டார்; ஆனால் வரும்போது கொண்டு வந்துவிட்டார்! புத்தக ஷெல்ஃபுக்கு பின்னால் விழுந்து கிடந்திருந்ததாம். ஒரே மூச்சாக படித்துவிட்டேன்!

    கதை பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலோ, இருபதாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்திலோ நடைபெறுவதாக அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. க.நா.சு.வின் அறிமுகத்திலிருந்து கதை ஓரளவு தெரியும் – இசையே வாழ்க்கையாக வாழும் ஒரு வித்வானின் கதை. சிறுவன் கிட்டு சங்கீத யோகியான சபேசய்யரிடம் எப்படியோ வந்து சேர்கிறான். அவருக்கு தகுந்த சீடனாக வளர்கிறான். அவர் மறைவுக்கு பிறகு புகழ் பெற்ற வித்வானாக ஆகிறான். கல்யாணமும் ஆகிறது. ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் காசுக்கு கச்சேரி செய்யமாட்டேன் என்று தீர்மானிக்கிறார் (இனி மேல் மரியாதையாகத்தான் அழைக்க வேண்டும்). வாழ்க்கையை எப்படி நடத்துவது? மனைவி நீலாவுக்கும் அவனுக்கும் தினமும் தகராறு. நடுவில் தாசி பாலாம்பாளின் உண்மையான சங்கீத தாகத்தை புரிந்து கொண்டு அவளுக்கு இசை சொல்லித் தருகிறார். பேர் கெடுவதை அவர் பொருட்படுத்தவில்லை. ஆனால் ஒரு கட்டத்தில் பாலாம்பாள் தன் மேல் ஆசைப்படுவதை உணரும்போது அவளிடமிருந்து விலகுகிறார். பிறகு திடீரென்று குரலே போய்விடுகிறது. தனக்குள்ளே ஆழந்துவிடுகிறார்.

    உண்மையை சொல்லத்தான் வேண்டும். கதை ஒன்றும் பிரமாதமில்லை. இது மகா வைத்யநாத சிவனின் வாழ்க்கையால் inspire ஆன கதை என்று முன்னுரையில் சொல்லி இருக்கிறார். அதைப் படிக்காவிட்டால் இது வெறும் wishful thinking, fantasy என்றுதான் சொல்லி இருப்பேன். ஒரு லட்சிய சங்கீத மேதையை மனதில் உருவாக்கிக் கொண்டு அதற்கு ஏற்ற மாதிரி எழுதப்பட்ட கதை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

    ஆனால் கதையில் ஜீவன் இருக்கிறது. குறிப்பாக நீலா பாத்திரம். அவர் நீலாவின் லௌகீக ஆசைகளை குறையாக சொல்லவே எழுதி இருக்கிறார். ஆனால் அந்த பாத்திரம் நிறைவாக இருக்கிறது. கிட்டுவின் பாத்திரத்தில் நம்பகத் தன்மை குறைவாக இருந்தாலும், அவரது போராட்டங்கள் எல்லாம் heroic struggles ஆக மட்டுமே இருந்தாலும் (பணம், கெட்ட பேர், “ஒழுக்கம்” அற்ற உறவு, குரல் இழத்தல் vs இசை), அந்த பாத்திரத்திலும் உயிர் இருக்கிறது. எல்லா பாத்திரங்களும் one dimensional ஆக இருப்பதுதான் குறை.

    கிட்டு தன் குருவின் வீணையை உடைப்பதும், சபேசய்யர் தன் மகன் மகாதேவனை அதற்காக திட்டும்போது உண்மையை ஒத்துக் கொள்வதும், குரு நீ உண்மை சொன்னது பெரிய விஷயம் என்று சொல்வதும் என் மனதை தொட்ட காட்சி. க.நா.சு.வும் இதைப் பற்றி விலாவாரியாக எழுதி இருக்கிறார்.

    இதய நாதம் எனக்கு பொய்த்தேவு நாவலை நினைவுபடுத்தியது. இரண்டிலும் ஒரு சிறுவன் தன் உள்ளே இருக்கும் மனிதனை நோக்கி செல்லும் பயணம்தான் கதை. பொய்த்தேவின் சோமு முதலியாருக்கு அது பணம், பிசினஸ், ஆன்மிகம் என்று போகிறது. கிட்டு பாகவதருக்கு இசைப் பயணம்.

    படிக்கலாம். முன்னோடி கதை. (Pioneering effort) ஒரு முன்னோடி முயற்சியில் இருப்பது போல குறைகளும் இருக்கின்றன. ஜெயமோகன் இதை “பல்வேறு வகையில் முக்கியத்துவம் உடைய ஆனால் முழுமையான கலைவெற்றி கைகூடாத படைப்புகள்”-இல் ஒன்றாக குறிப்பிடுகிறார். எஸ்.ரா.வின் லிஸ்டில் இது இடம் பெறவில்லை.

    மண்ணில் தெரியுது வானம்

    எனக்கு காந்தி மேல் எப்போதுமே ஒரு ஆச்சரியம் உண்டு. ஒரு தனி மனிதர் எப்படி லட்சக்கணக்கானவர்களை கட்டி மேய்த்தார்? அவர்களுக்கு அவர் கொடுத்ததெல்லாம் ஜெயில் வாசம், வறுமை, அவர்கள் காலம் காலமாக நம்பிக் கொண்டிருந்த ஜாதி போன்ற கருத்துகளை உடைத்தல். சிதம்பர சுப்ரமணியத்துக்கும் அந்த ஆச்சரியம் இருந்திருக்கிறது.
    பட்டப் படிப்பில் மாநிலத்தில் முதல்வனாக தேறும் நடராஜன். அவன் ஐ.சி.எஸ். படிக்க வேண்டும் என்று கனவு காணும் அப்பா. நடராஜனுக்கு கொஞ்சம் காந்தி பைத்தியம் இருக்கிறது. தற்செயலாக ஒரு சத்யாகிரகத்தை பார்க்கப் போகும்போது தடியடி விழுகிறது. ஜெயிலுக்கு போகிறான். பிறகு காங்கிரஸ், காந்தி ஆசிரமம் என்று வாழ்க்கை திசை திரும்பி விடுகிறது. அப்புறம் பத்திரிகை வேலை, வேற்று ஜாதி பெண் சரோஜாவுடன் காதல், கல்யாணம். காங்கிரஸ் மந்திரி சபை, வெள்ளையனே வெளியேறு, சுதந்திரம், காந்தி மறைவு என்று நாட்டு நடப்பை பற்றி கமென்ட் வந்துகொண்டே இருக்கிறது.

    நடராஜன் இவர்தான் என்று தெரிகிறது. அவரது லட்சிய வாழ்வு எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று கனவு கண்டதை நாவலாக எழுதி இருக்கிறார். தி.ஜ. என்ற பாத்திரம் எழுத்தாளர், பத்திரிகையாளர் தி.ஜ.ர. (தி.ஜ. ரங்கநாதன்) வீ.ர. என்ற பாத்திரம் வ.ரா. (வ. ராமஸ்வாமி ஐயங்கார்) மற்றவர்கள் – குறிப்பாக கிருஷ்ணமணி யாராவது நிஜ மனிதரின் சாயலா என்று தெரியவில்லை.

    படிக்கலாம். ஆனால் சுமார்தான்.

    மதிப்பீடு

    சிதம்பர சுப்ரமணியத்தை மறந்துவிடுவார்கள் என்றுதான் எனக்கு தோன்றுகிறது. இந்த இரண்டு புத்தகங்களையும் மட்டும் வைத்துப் பார்த்தால் அவர் தமிழ் இலக்கியத்தில் ஒரு footnote ஆக மட்டுமே இருக்க முடியும். தமிழ் இலக்கியத்தில் அவரது பங்களிப்பு minor contribution-தான். அவரது சிறந்த படைப்பான இதய நாதத்தையே நான் ஆங்கிலத்தில் படித்திருந்தால் அடுத்தவரிடம் இதைப் பற்றி பேசவே மாட்டேன். ஒரு விதத்தில் அவர் கிரிக்கெட் வீரர் ஸ்ரீகாந்த் மாதிரி – அவர் காலத்து விமர்சகர்கள் சிலருக்கு அவர் சாதனையாளராக இருந்திருக்க வேண்டும். இன்றைக்கு ஸ்ரீகாந்த் நல்ல ஆட்டக்காரர் என்று யாரும் சொல்வதில்லை, ஆனால் அவரது சில இன்னிங்க்ஸ்கள் பார்த்தவர்களால் இன்னமும் நினைவு கூறப்படுகின்றன. அந்த மாதிரிதான் இவரும்.

    ஆனால் அவரது புத்தகங்களில் நேர்மை இருக்கிறது; அந்த காலகட்டத்தின் விழுமியங்களை (இசை, சுதந்திரப் போராட்டம்) அவர் நன்றாக கொணடு வந்திருக்கிறார். தீவிர வாசகர்கள், footnote ஆக கருதப்படுபவற்றையும் படிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை கொண்டவர்களுக்கு மட்டுமே நான் இவரை சிபாரிசு செய்வேன். இதய நாதம் என் இரண்டாம் பட்டியலில் (நேரம் இருந்தால் படிக்கலாம்) இடம் பெறும்.

    அவரது ஒரு சிறுகதை – வேலையும் விவாகமும் – நெட்டில் (தென்றல் இதழ்) கிடைக்கிறது. (Registration Required). பாவண்ணன்சசாங்கனின் ஆவி” என்ற சிறுகதையை திண்ணை இதழில் அலசி இருக்கிறார்.

    ஒரே ஒரு புத்தகம் படிக்க வேண்டுமென்றால் இதய நாதம் படியுங்கள்.

    இப்போது இந்தப் புத்தக்த்தை சந்தியா பதிப்பகம் வெளியிட்டிருப்பதாக சந்தியா பதிப்பகம் நடராஜன், நண்பர் செல்வராஜ் தகவல் தருகிறார்கள். சந்தியா பதிப்பகத்தின் தொலைபேசி எண்கள் – 044-2489-6979; 98411-91397

    பின் குறிப்பு: இவரது புகைப்படம் எதுவும் நெட்டில் கிடைக்கவில்லை. யாரிடமாவது இருந்தால் அனுப்புங்கள்! தினமணிக்கு நன்றி!

    தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தமிழ் நாவல்கள்

    தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
    வேலையும் விவாகமும் சிறுகதை (தென்றல் இதழ், Registration Required).
    சசாங்கனின் ஆவி” என்ற சிறுகதையை பாவண்ணன் அலசுகிறார்.
    வாழ்க்கைக் குறிப்பு தினமணியில்
    சிதம்பர சுப்ரமணியன் வீட்டைக் கண்டுபிடிக்க முடியாத அசோகமித்ரனும் தி.ஜா.வும்

    சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள் (நாவல்) I

    இது ஒரு மீள்பதிவு (கொஞ்சம் அப்டேட் செய்யப்பட்டது)

    சமீபத்தில் ஜெயமோகன் இந்த நாவலை மறுபார்வைக்குட்படுத்தி இருந்தார். அவரது கோணம் மாறி இருக்கிறது என்று சொன்னார். (ஒரிஜினல் அலசலை இங்கே பார்க்கலாம்.) என் கருத்துக்கள் மாறவில்லை, மீள்பதித்திருக்கிறேன்.

    ஜெயகாந்தன் நிறைய எழுதி இருக்கிறார். ஆனால் அக்னிப்பிரவேசம் சிறுகதை, அதன் தொடர்ச்சியான சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள் நாவல், அதன் தொடர்ச்சியான கங்கை எங்கே போகிறாள் நாவல் ஆகியவற்றின் தாக்கம், பாப்புலாரிட்டி பிற கதைகளுக்கு இல்லை என்றுதான் தோன்றுகிறது. அக்னிப்பிரவேசம் அளவுக்கு சர்ச்சைக்கு ஆளான வேறு சிறுகதையை ஜெயகாந்தன் எழுதவில்லை என்று நினைக்கிறேன். (ரிஷிமூலம் போன்றவையும் நிச்சயமாக சர்ச்சையை உண்டாக்கி இருக்கும்தான்.) சினிமாவாக வந்து வெற்றி பெற்றதும் இன்னொரு காரணமாக இருக்கலாம்.

    அக்னிப்பிரவேசம் சிறுகதை அறுபதுகளில் எழுதப்பட்டது. யாரோ ஊர் பேர் தெரியாதவனுடன் கொஞ்சமாவது விருப்பத்துடன் உறவு கொண்ட பெண்ணை தலையில் தண்ணீர் விட்டு நீ புனிதமாயிட்டே என்று சொல்லும் அம்மாக்கள் இன்று கூட கொஞ்சம் அபூர்வம்தான். அன்று மத்திய தர குடும்பங்களுக்கு ஏற்பட்ட ஷாக் மிக அதிகம்.

    சி.நே.சி.ம. அறுபதுகளின் இறுதியிலோ என்னவோ எழுதப்பட்டது. (படமே 75-இல் வந்துவிட்டது என்று நினைக்கிறேன்.) கங்காவின் வெறுமையில் கதை ஆரம்பிக்கிறது. நீ ஒரு வைப்பாட்டியாகத்தான் இல்லை இல்லை “கான்குபைனாகத்தான்” வாழ முடியும் என்று கங்காவிடம் வெங்கு மாமா சொல்கிறார். அக்னிப்பிரவேசம் கதை பத்திரிகையில் வருகிறது. எதுவுமே பேசாத கங்காவுக்கு அதைக் கண்டு ஆவேசம் வருகிறது. அந்த பத்திரிகையை தன் அம்மாவிடம் தூக்கி எறிகிறாள். அம்மா இப்படி செய்யலாம் என்று தோன்றக்கூட இல்லையே என்று அழுகிறாள். அம்மாவை தேற்றக் கூடிய ஒரே மனிதர் வெங்கு மாமா. அவர் இல்லை நீ செய்ததுதான் சரி, அவளுக்கு சாமர்த்தியம் இருந்தால் அவனையே தேடி பிடிச்சு அவன் கூடவே வாழட்டுமே என்கிறார். தன் சாமர்த்தியத்தை நிரூபிக்க கங்கா கதை எழுதிய ஆர்கேவியை பிடித்து, பிரபுவை கண்டுபிடித்துவிடுகிறாள். முதலில் சபலத்தோடு கங்காவை பார்க்க வரும் பிரபு கங்காவுக்கு ஒரு குழந்தை போல தெரிகிறான். பிரபு கங்கா நட்பு வளர்கிறது, ஆனால் அம்மாவுக்கு மானம் போகிறது. கங்காவுடன் சண்டை போடும்போது, நீ மட்டும் என்ன முடியை சிரைச்சுண்டா நிக்கறே என்று கேட்டுவிட, அம்மா அடுத்த நாளே ஆசாரமான பிராமண விதவை மாதிரி மொட்டை அடித்துக் கொண்டு நிற்கிறாள். பிரபு கங்கா நட்பில் பிரபுவின் டீனேஜர் மகள் மஞ்சுவும் இடம் பெறுகிறாள். விளையாட்டாக ஒரு திருமண சம்பந்தப் பேச்சை கங்கா கட் செய்யாமல் இருந்துவிட, அது வளர்ந்து பிரபு கங்காவை வந்த மாப்பிள்ளையை திருமணம் செய்து கொள்ள வற்புறுத்துகிறான். கங்காவுக்கு தனக்கு வாழ்க்கை என்று ஒன்று இருந்தால் அது பிரபுவுடன்தான் என்று முடிவாகிவிட்டது. தோழி என்ற ஸ்தானத்திலிருந்து உண்மையிலேயே “கான்குபைனாக” தயாராக இருக்கிறாள். பிரபுவின் குற்ற உணர்ச்சி அவளை ஏற்க முடியாமல் தடுக்கிறது. அவர்கள் பிரிவோடு கதை முடிகிறது.

    கதையின் முதல் பலம் பாத்திரங்கள். கங்காவும், பிரபுவும், மஞ்சுவும் நாம் அடிக்கடி சந்திப்பவர்கள் இல்லைதான். ஆனால் உண்மையான நபர்கள். கங்காவின் வாழ்க்கையின் வெறுமை, பிரபு திரும்பியதும் ஒரு பிடிப்பு ஏற்படுவது, பிரபுவின் பலவீனங்கள், அந்த பலவீனங்களை மறைக்காமல் வெளிப்படையாக இருக்கும் அவன் குணம், மாறினால் நன்றாக இருக்குமே, மாறலாம் என்று கூட தெரியவில்லையே என்று துடிக்கும் ஒரு பழைய கால பிராமண அம்மா, ஒரு “மாடர்ன்” டீனேஜர் மஞ்சு, அதி புத்திசாலி, ஆனால் எழுபது வயதான பிறகும் சபலம் போகாத வெங்கு மாமா, அவரிடம் அடிபட்டே வாழ்க்கையை கடத்தும் மாமி, ஒரு டிபிகல் அந்த கால அண்ணன் கணேசன், எழுத்தாளர் ஆர்கேவி, என்று சின்ன சின்ன பாத்திரங்கள் கூட மிகவும் ரியலிஸ்டிக்காக இருக்கின்றன. அனேகமாக இவர்கள் எல்லாருமே கொஞ்சம் அதீத மனிதர்கள், ஆனால் பொய்ச்சித்திரங்கள் இல்லை.

    கதையின் இரண்டாவது பலம் கதைப் பின்னல். சம்பவங்கள் மிக அருமையாக கோர்க்கப்படுகின்றன. “கற்பிழந்த” கங்கா வெங்கு மாமாவை விலக்குவது, கங்காவுக்கு கான்குபைனாக வாழ்வது தவறாகத் தெரியாத அன்றைய சமுதாய விழுமியங்கள், பிரபு மெதுமெதுவாக தன்னுள் மறைந்து கிடக்கும் நல்ல குணங்களை வெளிப்படுத்துவது, பிரபு தன் பெண் மஞ்சுவின் தலையில் தன் “பாவங்கள்” இறங்கிவிடுமோ என்று பயப்படுவது, அந்த குற்ற உணர்வினால் கங்கா திருமணம் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்று விரும்புவது, மொட்டை அடித்துக் கொண்டு வரும் அம்மா, அக்னிப்ரவேசம் கதையை நாவலுக்குள் அழகாக பிணைத்திருக்கும் விதம் எல்லாமே மிக நன்றாக இருக்கின்றன.

    கதையின் மூன்றாவது பலம் அன்றைய சமூக விழுமியங்கள் இயற்கையாக வெளிப்பட்டிருக்கும் விதம். “கற்பு” போச்சா, வாழ்க்கை முடிந்துவிட்டது. வாழ்க்கை வேண்டுமா, அதே “கற்பழித்தவனுக்கு” வைப்பாட்டியாகத்தான் இருக்க முடியும், அதுதான் அதிக பட்சம். இப்படி இன்றைக்கு ரமணி சந்திரன் கூட எழுதமாட்டார் என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் அன்று அதுதான் மத்திய தர குடும்பத்தின் வால்யூ சிஸ்டம். அது இன்றைக்கு படிக்கும்போதும் நமக்கு ஆச்சரியமாகத், தவறாகத் தெரியவில்லை. அப்படி இருந்தும் கங்காவை பெண்ணியம் பேசுபவர்கள் ஒரு ரோல் மாடலாகத்தான் பார்ப்பார்கள் என்று நினைக்கிறேன்! சும்மா சொல்லக்கூடாது, அப்படி தோன்ற வைப்பதில்தான் ஜெயகாந்தன் கலக்குகிறார்!

    ஜெயமோகன் இதை சிறந்த தமிழ் நாவல்களில் ஒன்றாக குறிப்பிடுகிறார். அவரது விலாவாரியான அலசலைப் பற்றி அடுத்த பகுதியில். சுருக்கமாக அவரது வார்த்தைகளில்:

    நமது பாலியல் பாவனைகளுக்குப் பலியாகும் பெண்களின் வாழ்வு பற்றிய ஆய்வு எனத் தொடங்கி, சீதையில் தொடங்கும் இந்தியப் பெண்ணின் தனிமையை காட்டி முழுமை பெறுகிறது. இந்த நாவல் தீவிரமே இதன் பலம். 1973ல் பிரசுரமாயிற்று.

    எஸ்.ரா. இதை நூறு சிறந்த தமிழ் நாவல்களில் ஒன்றாக குறிப்பிடுகிறார்.

    ஜெயகாந்தனின் ஒரு சிறந்த எழுத்தாளர், ஆனால் இந்தப் புத்தகம் முடிந்து போன ஒரு காலகட்டத்தின் பிரதிநிதி. இன்றைக்கே இந்த புத்தகத்தின் விழுமியங்கள் (என்னைப் போன்ற ஒரு அரைக்கிழத்துக்கே) கொஞ்சம் காலாவதியான மாதிரி தெரிகிறது. இன்னும் நூறு வருஷம் கழித்து ஏதோ ஒரு நாள் எவனோடோ படுத்தாளாம், அவள் வாழ்க்கையே மாறிவிட்டதாம், வாட் நான்சென்ஸ்? என்றுதான் படிப்பவர்களுக்கு தோன்றும் என்று நினைக்கிறேன். அதனால் இன்னும் நூறு வருஷம் கழித்து இந்த புத்தகம் நினைவு கூரப்படும் என்று எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை. இப்போதே படித்துவிடுங்கள்!

    பின்குறிப்பு: கங்கை எங்கே போகிறாள் நாவலில் பிரபு திவாலாகிவிடுகிறான். கடைசி காலத்தில் கங்காவும் பிரபுவும் ஒன்றாக platonic relationship என்று வாழ்கிறார்கள். கங்கா கங்கையிலே மூழ்கி இறந்துவிடுவதோடு முடிகிறது.

    தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: ஜெயகாந்தன் பக்கம்

    தொடர்புடைய பதிவுகள்:
    சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள் – ஜெயமோகனின் அலசல்
    சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள் திரைப்படம் – பக்ஸ் விமர்சனம், ஆர்வியின் விமர்சனம், சாரதாவின் விமர்சனம்

    கலைஞரின் படைப்புகளுக்கு பூஜ்யம் மார்க்

    கலைஞர் கருணாநிதிக்கு 94 வயது. தமிழக அரசியலில் அவர் ஒரு தவிர்க்க முடியாத சக்தியாக பல பத்தாண்டுகளாக இருந்திருக்கிறார் என்பதை அவரது எதிரிகள் கூட மறுக்க முடியாது. நல்ல சக்தியா தீய சக்தியா என்பதைப் பற்றிப் பேச சிலிகன் ஷெல்ஃப் சரியான தளமில்லை. இங்கே சில பல பழைய பதிவுகள் இருக்கின்றன. நேரம் இல்லாதவர்களுக்காக ஒரு மதிப்பீடு இங்கே.

    பொதுவாக யாரையும் எனக்கு அடைமொழி வைத்து அழைப்பது பிடிக்காது. காந்தி என்றுதான் எழுதுவேன், மஹாத்மா காந்தி என்று எழுதமாட்டேன். கலைஞர் மட்டுமே விதிவிலக்கு. ஏனென்றால் தான் கலைஞர் என்று அழைக்கப்படுவதையே அவர் விரும்புகிறார் என்பது தெள்ளத்தெளிவு. அவரவர் விரும்பும் பெயரால் அழைப்பதுதான் நாகரீகம் என்று நினைக்கிறேன். அப்படி கலைஞர் என்று அடைமொழி வைத்து அழைக்கப்படுவதையே அவர் விரும்புகிறார் என்பதிலேயே அவரது குணாதிசயத்தைப் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

    சிலிகன் ஷெல்ஃபில் வேறு என்ன எழுதப் போகிறேன்? அவரது இலக்கியப் பங்களிப்பைப் பற்றித்தான். இது ஒரு மீள்பதிப்பு, சில திருத்தங்களுடன்.

    திராவிட இயக்க எழுத்தாளர்கள் எவருமே எனக்குத் தெரிந்து நன்றாக எழுதியதே இல்லை. அண்ணாதுரை மட்டுமே கொஞ்சம் தேறுவார். கலைஞர் சொந்தமாக எழுதிய புனைவுகளின் மொத்த மதிப்பு என்னைப் பொறுத்த வரை பூஜ்யம்தான். கறாராக மதிப்பிட்டால் பூஜ்யத்துக்கும் கீழேதான் மார்க் போட வேண்டும்.

    எனக்கும் பழைய தமிழ் இலக்கியத்துக்கும் கொஞ்சம் தூரம். சின்ன வயதில் உருப்போட்டதால் நாலு குறள், குற்றாலக் குறவஞ்சியில் இரண்டு பாட்டு, அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக இரண்டு வெண்பா சொல்லுவேன். அவ்வளவுதான். சிவபெருமான் கர்ப்பகிரகத்தை விட்டு இறங்கி வந்து எழுதிய கவிதையான கொங்குதேர் வாழ்க்கையை முழுதாக படித்தபோது சிவபெருமான் கர்ப்பகிரகத்திலேயே இருந்திருக்கலாமே, வெளியே ஏன் வந்தார் என்றுதான் தோன்றியது.

    கலைஞரோ இந்த இலக்கியத்தில் முங்கி குளிப்பவர். அவர் எழுதி இருக்கும் குறளோவியம், தொல்காப்பியப் பூங்கா ஆகியவை பெரிதும் புகழப்படுகின்றன. என்றாவது ஒரு நாள் படித்து பார்க்க வேண்டும். தமிழ் இலக்கியங்களை சாதாரண தமிழனுக்கு கொண்டு வர செய்யப்படும் எந்த முயற்சியும் பாராட்டப்பட வேண்டியதே என்பதோடு நிறுத்திக் கொள்கிறேன்.

    நூறு புத்தகங்களுக்கு மேல் எழுதி இருக்கிறாராம். அதில் ஒரு பத்து நாடகம் இருக்கும் போலத் தெரிகிறது. ஒரே முத்தம் போன்றவை நாற்பதுகளில் நல்ல வணிக நாடகம் என்று கருதப்பட்டிருக்கலாம். முக்கால்வாசி பண்டைத் தமிழ் இலக்கியம் பற்றித்தான். ஜெயமோகன் அவரது ரோமாபுரி பாண்டியன், தென்பாண்டி சிங்கம் ஆகியவற்றை தன் வரலாறு கற்பனை படைப்புகள் இரண்டாம் பட்டியலில் பரிந்துரைத்திருக்கிறார். என் பார்வையில் இது அதீதமான அங்கீகாரம்.

    தென்பாண்டி சிங்கம் சரியாக நினைவில்லை. நினைவு வைத்துக் கொள்ள வேண்டிய புத்தகம் இல்லை என்பது மட்டும் நன்றாக நினைவிருக்கிறது. ரோமாபுரிப் பாண்டியனும் இந்த லெவலில்தான் இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.

    அவருடைய கதைகளில் ஓரளவு நினைவிருப்பது பொன்னர் சங்கர் ஒன்றுதான். ஆரம்ப பள்ளி மாணவன் லெவலில் எழுதப்பட்ட கதை. ஒரே லாபம் அண்ணன்மார் சாமி கதை பற்றி தெரிந்துகொண்டதுதான். அண்ணன்மார்சாமி கதை நல்ல ஸ்கோப் உள்ள கதை. ஒரு திறமையான எழுத்தாளன் பொன்னர்-சங்கர் vs அண்ணன் காளி போராட்டத்தை விவசாயி vs வேட்டைக்காரன் போராட்டமாக சித்தரிக்கலாம். அன்றைய மைய அரசு vs குறுநில மன்னர் உறவைப் பற்றிப் பேசி இருக்கலாம். இவர் பாட்டி கதை ஸ்டைலை தாண்டவில்லை. பொன்னர் சங்கர் மட்டும் வைத்து சொன்னால் இவர் கதை கிதை என்று எழுதாமலே இருக்கலாம் என்றுதான் சொல்வேன்.

    இவற்றைத் தவிர பாயும் புலி பண்டார வன்னியன் என்றும் ஒன்று எழுதி இருக்கிறாராம். ஏன் இந்தக் கொலை வெறி?

    நெஞ்சுக்கு நீதி என்ற பெயரில் சுயசரிதை எழுதி இருக்கிறார். நிச்சயமாக தான் மட்டுமே உத்தமன் என்ற அளவில்தான் எழுதி இருப்பார். இருந்தாலும் ஒரு insider perspective கிடைக்கலாம்.

    நடுநடுவே தமிழே, நிலவே, எழிலே என்று ஏதாவது கட்டுரைகளும் எழுதுவார். அன்றாவது படித்தார்களா இல்லை இவரேதான் படித்துக் கொண்டாரா என்று சந்தேகமாக இருக்கிறது. முத்தாரம் என்ற புத்தகம் நல்ல உதாரணம். ‘செம்மொழி வரலாற்றில் சில செப்பேடுகள்‘ என்று ஒன்று. அதில் முன்னோடிகளைப் பற்றி எழுதி இருக்கிறார்.

    அவர் எழுதும் கவிதைகளோடு எனக்கு அவ்வளவாக பரிச்சயம் இல்லை. சின்ன வயதில் “ஸ்ரீரங்கநாதனை பீரங்கி வைத்து தகர்க்கும் நாள் என்னாளோ?” என்ற “கவிதை” படித்து வியந்தது ஞாபகம் இருக்கிறது. இன்று இதெல்லாம் ஒரு கவிதையா என்று தோன்றுகிறது. நான் கூட இது மாதிரி ஆயிரம் எழுதுவேன் – “ஸ்ரீரங்கநாதன் கோவில் புளியோதரையில் காரங்கள் போட்டுவிட்டான் எரியுதடா!” அவாள்-சவால், குடும்பத் தகராறு பற்றி எழுதுவது எல்லாமும் கவிதை, பாரதி எழுதியதும் கவிதை என்பது உலக மகா அநியாயம்.

    அவரது பேச்சும் எழுத்தும் பலரை கவர்ந்தன. அவரது charisma-வின் ஆதாரமே அவரது தமிழ்தான். ஆனால் அது வெறும் அலங்காரத் தமிழ். அதில் கருத்தை விட எதுகை மோனைக்குத்தான் முதல் இடம். மேடையில் பேசினால் சும்மா பொழுதுபோக்குக்காக கேட்கலாம், அவ்வளவுதான். நான் படித்த வரையில் அண்ணாவின் தமிழ் இதை விட நன்றாக இருக்கிறது.

    மொத்தத்தில் எனக்கு தெரிந்த அவரது இலக்கியப் பங்களிப்பு முக்கியமானது இல்லை. அவர் இலக்கியங்களை சாதாரணத் தமிழனுக்கு கொண்டு வர செய்துள்ள முயற்சிகள் பாராட்டப்பட வேண்டியவை, ஆனால் அவற்றின் தரத்தை பற்றி பேசும் அளவுக்கு எனக்கு அறிவு பத்தாது. என்றாவது தொல்காப்பியப் பூங்கா படித்துப் பார்க்க வேண்டும்.

    அவர் படைப்புகளில் நான் உண்மையில் படிக்க விரும்புவது மனோகரா, பராசக்தி திரைப்படங்களின் திரைக்கதை+வசனங்கள்தான். அவரது எழுத்தின் சாதனை என்று நான் கருதுவது இந்த மாதிரி திரைப்பட வசனங்கள்தான். மந்திரிகுமாரி, திரும்பிப் பார் ஆகிய படங்களிலும் வசனம் குறிப்பிடும்படி இருந்தது. அபிமன்யு படத்திலும் சிறப்பாக எழுதி இருந்தார். ஆனால் அதெல்லாம் மனோகராவோடு போயிற்று. சினிமாவைப் பொறுத்த வரையில் அவர் காலம் முடிந்து பல பத்தாண்டுகள் சென்றுவிட்டன.

    சுருக்கமாகச் சொன்னால் அவர் சொந்தமாக இலக்கியம் படைக்கவில்லை. கறாராக மதிப்பிட்டால் அப்படி அவர் சொந்தமாக எழுதிய புனைவுகளின் மதிப்பு பூஜ்யம்தான். அவர் எழுதி இருக்கும் இலக்கிய விளக்கங்களை என்றாவது படிக்க வேண்டும். ஆனால் எனக்குத் தெரிந்த வரையில் இலக்கிய விளக்கங்கள் இலக்கியம் ஆவதில்லை. ஷேக்ஸ்பியர்தான் இலக்கியம் படைத்திருக்கிறார், அவரது விமர்சகர்கள் அல்ல.

    தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
    கருணாநிதியின் தளம்
    கலைஞர் கருணாநிதி பக்கம்

    கருணாநிதியைப் பற்றிய மதிப்பீடு
    கருணாநிதியின் அரசியல் பங்களிப்பு
    கருணாநிதியின் சினிமா பங்களிப்பு

    திரைப்பட விமர்சனம் – மனோகரா
    திரைப்பட விமர்சனம் – பராசக்தி
    பராசக்தி நீதிமன்ற வசனம்

    அசோகமித்திரனுக்கு மிகைப்படுத்தப்பட்ட அஞ்சலி – ஜெயமோகன்!

    எனக்கு யூட்யூப் உரைகளையோ, ஆடியோ பதிவுகளையோ உட்கார்ந்து கேட்கும் பொறுமை கிடையாது. ஆனால் ஜெயமோகனின் அஞ்சலி உரை நெகிழ வைத்தது. அசோகமித்திரன் போன்ற ஒரு மாபெரும் எழுத்தாளர் எத்தனை லௌகீக சிரமங்களை சந்திக்க வேண்டி இருந்தது, கார் டிரைவராக, அலுவலகத்தில் ஏறக்குறைய ஒரு பியூனாக வேலை செய்து, மனைவி அப்பளம் போட்டு விற்று வாழ்க்கையின் தேவைகளை சமாளித்தது என்று கேட்கும்போது இத்தனை தடைகளை மீறி இலக்கியம் படைத்திருக்கிறாரா என்று அசோகமித்திரன் மேல் உள்ள மரியாதை மேலும் மேலும் அதிகரித்தது. அசோகமித்திரன் என்ற எழுத்தாளர் மாபெரும் மேதை என்றால் அசோகமித்திரன் என்ற மனிதர் மாபெரும் லட்சியவாதி என்று தோன்ற வைத்த உரை. இந்த மாபெரும் லட்சியவாதியின் எழுத்தில் அவ்வப்போது தெரியும் நிராசை, cynicism எல்லாவற்றுக்கும் இந்தத் தடைகள்தான் ஊற்றுக்கண்ணோ?

    ஆனால் அசோகமித்திரனின் மகன் ராமகிருஷ்ணன் இவை தகவல் பிழைகள் என்று மறுத்திருக்கிறார். அவருக்கு குசும்பு அதிகம். ஜெயமோகன் இப்படி ஒரு சம்பவம் நடந்தது என்று தகவல் கொடுத்தால் அது அவரது தவறான ‘கருத்து’ என்கிறார். என் தந்தை காரோட்டக் கற்றுக் கொள்ள முயன்றார், ஆனால் கற்றுக் கொள்ளவில்லை என்று அசோகமித்திரனின் மகனே சொல்லும்போது அசோகமித்திரன் இந்துமதியின் குழந்தைகளை காரில் வைத்து ஓட்டிக் கொண்டு சென்றதை தானே பார்த்ததாக ஜெயமோகன் சொல்வது நடந்திருக்க வாய்ப்பில்லைதான். கார் சரியாக ஓட்டத் தெரியாதவரை யாரும் ட்ரைவராக வைத்துக் கொள்ளப் போவதில்லை.

    தன் எழுத்தில் மிகைப்படுத்துதல் இருக்கவே கூடாது, அடக்கியே வாசிக்க வேண்டும் என்று காலம் பூராவும் முயன்ற ஒரு எழுத்தாளருக்கு செலுத்தும் அஞ்சலி மிகைப்படுத்தப்பட்டிருப்பது நகைமுரணாகத்தான் இருக்கிறது.

    ஆனால் ஜெயமோகனுக்கு அசோகமித்திரன் மேல் உள்ள மரியாதையை நான் நேருக்கு நேர் பேச்சில் பல முறை கேட்டிருக்கிறேன். அது போலித்தனமற்ற, உள்ளத்தின் ஆழத்தில் இருந்து வரும் உண்மையான உணர்வு என்பதை அவர் பேசுவதை ஒரு முறை கேட்டிருந்தால் கூட, அல்லது அசோகமித்திரனைப் பற்றி அவர் எழுதி இருக்கும் ஒரு கட்டுரையைப் படித்தால் கூட தெள்ளத் தெளிவாக புரியும். ஜெயமோகன் எங்கோ எதையோ கேட்டிருக்கலாம், அதை இன்னும் கொஞ்சம் மிகைப்படுத்திச் சொல்லிவிட்டார் என்பது அவரது உணர்வைப் பொய்யாக்கிவிடாது. அட சுவாரசியத்துப்படுத்துவதற்காக தெரிந்தேதான் சொன்னார் என்றே வைத்துக் கொள்வோமே, அது அவர் சொல்லும் மற்ற 99 விஷயங்களையும் பொய்யாக்கிவிடுமா என்ன?

    அவர் சொன்னது தவறு, தகவல் பிழை என்று சுட்டிக் காட்டுங்கள். சரி அவர் மனதறிந்து தன் அஞ்சலி கவனிக்கப்பட வேண்டும், பேசப்பட வேண்டும் என்பதற்காக பொய்யே சொன்னார் என்றே வைத்துக் கொள்வோம். ஆனால் அவர் அசோகமித்திரனை என்ன கொச்சைப்படுத்திவிட்டார், கேவலப்படுத்திவிட்டார்? அசோகமித்திரன் கோடீஸ்வர வாழ்க்கை வாழ்ந்துவிட்டாரா? அவருடைய புத்தகங்கள் லட்சக்கணக்கில் விற்று அவருக்கு எக்கச்சக்கமாக ராயல்டி வந்ததா? அவர் இப்படி எல்லாம் கஷ்டப்பட்டார் என்று ஜெயமோகன் சொல்கிறார்; இல்லை இல்லை அவர் இப்படி கஷ்டப்படவில்லை, வேறு மாதிரி கஷ்டப்பட்டார் என்று விஷயம் தெரிந்தவர்கள் சொல்கிறீர்கள், அவ்வளவுதானே! இந்தத் தகவல் பிழை, அல்லது பொய், அவரது உரை தரும் உணர்வை மாற்றுகிறதா என்ன?

    ஆனால் இணையத்தில் வரும் கமெண்டுகளைப் பார்த்தால் இத்தனை காழ்ப்பா என்று தோன்றத்தான் செய்கிறது. அசோகமித்திரன் குடும்பத்தினர் கூட அவரைப் போலவே அடக்கித்தான் வாசிக்கிறார்கள், ஆனால் கிடைத்தது சான்ஸ் என்று நிறைய பேர் – குறிப்பாக விமலாதித்த மாமல்லன் – குதித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

    ஜெயமோகனுடன் எனக்கு கடந்த ஓரிரு வருஷங்களில் சில மனஸ்தாபங்கள் ஏற்பட்டிருக்கின்றன. என் மதிப்பிற்குரிய சில நெருங்கிய நண்பர்களுக்கு அவரோடு மனவிலக்கே ஏற்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் அந்த மனஸ்தாபங்கள் நான் மதிக்கும் மனிதர்களில் ஜெயமோகனும் ஒருவர் என்ற நிலையை எந்த விதத்திலும் மாற்றவில்லை. அவரும் மனிதர்தான், விண்ணிலிருந்து நேராக இறங்கி வந்த தெய்வம் அல்லர், அவருடைய அணுகுமுறையிலும் தவறுகள் ஏற்படக் கூடும் என்பதைத்தான் இந்த மனஸ்தாபங்கள், மிகைப்படுத்தல்கள் எனக்கு காட்டுகின்றன.

    ஆனால் ஜெயமோகனின் சாதனைகளில் பத்து சதவிகிதமாவது செய்த பிறகுதான் எனக்கு அவரை குறை கூறும் அருகதை வரும் (அவரைக் குறை கூறும் அருகதை, அவரது கருத்துகளை விமர்சிப்பதற்கான அருகதை அல்ல) என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். அப்படி குறை கூறும் அருகதை இன்று இருந்திருந்தாலும் இதை உணர்ச்சிவசப்பட்ட ஒரு தருணத்தில் தான் கேட்ட விஷயத்தை தவறுதலாக கண்டேன் என்று சொல்லிவிட்டார் என்று மேலேதான் போயிருப்பேன். சாதனைகள் என்று நான் இங்கே சொல்வது இலக்கியத்துக்கு ஆக்கபூர்வமான ஒரு இயக்கத்தை உருவாக்கி வழி நடத்தி செல்வதைத்தான், அவரது எழுத்தை அல்ல. அவரது எழுத்தின் தரத்தில் ஒரு சதவிகிதத்தை அடைந்தால் அதுவே எனக்கு பெரிய சாதனை.

    என்ன,

    நான் அடைந்த நினைவுப்பதிவு மற்றும் என் காட்சிப்பதிவு பிழையாக இருக்கலாமென்றும் ஒப்புகிறேன்

    என்று அரைகுறையாக இருக்கலாம், நடந்திருக்கலாம் என்றெல்லாம் சொல்லாமல், ஆம் தவறுதலாக சொல்லிவிட்டேன் என்று அவர் சொல்லி இருக்கலாம் இருக்க வேண்டும்.

    அசோகமித்திரனை நான் கொச்சைப்படுத்துகிறேன், விளம்பரம் தேடுகிறேன் என்றெல்லாம் அவரது குடும்பத்தினர் என்னைப் பற்றி எழுதியிருக்கிறார்கள்

    என்பது இன்னொரு தகவல் பிழை என்று தோன்றுகிறது. ஃபேஸ்புக்கில், இணையத்தில் அப்படி எதுவும் காணப்படவில்லை. சில முறை ஜெயமோகன் அவரது பதிவுகளுக்கு ஒரு எடிட்டர் மற்றும் fact-checker வேண்டுமென்று தோன்ற வைப்பார், அப்படிப்பட்ட ஒரு தருணம் இது.

    நான் இப்படி இது சின்ன விஷயம்தான் என்று எண்ணுவதை என் மதிப்பிற்குரிய, நெருங்கிய நண்பர்கள் சிலர் வன்மையாக மறுக்கிறார்கள், என் மேல் கொஞ்சம் வருத்தப்படுகிறார்கள். என்ன செய்ய, என் சிந்தனை முறை அப்படித்தான்.

    பின்குறிப்பு:
    மனஸ்தாபங்கள் ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும், அசோகமித்திரன் பற்றி அவர் சொல்லி இருக்கும் சில கருத்துகளிலிருந்தும் நான் பெரிதும் வேறுபடுகிறேன்.

    சென்னையின் பிராமண வட்டம் பல கோடி ரூபாய் மதிப்புள்ள நிறுவனங்களால் ஆனது. அவை நம் காலத்தில் வாழ்ந்த மேதையை கைவிட்டன என்பது வரலாறு

    என்று எழுதி இருக்கிறார். பிராமணர்கள் அசோகமித்திரன் பிராமணர் என்ற காரணத்தால் அவருக்கு உதவி செய்திருக்க வேண்டுமா என்ன? எஸ்.எஸ். வாசனுக்கு அசோகமித்திரன் பிராமணர் என்ற காரணத்தால் அவர் மீது ஒரு soft corner இருந்திருக்க வேண்டுமா? ஏன் ஏவிஎம் செட்டியார் அவரது புத்தகங்களைப் பதித்திருந்தால் கசக்குமா? அப்படி அவரை பிராமணர் என்பதற்காக சென்னை பிராமண வட்டம் தூக்கிப் பிடிக்க வேண்டும் என்று ஜெயமோகன் கருதினால் திராவிட இயக்கத்து ‘இழிமகன்கள்’ அவரை பிராமணர் என்பதற்காக நிராகரிப்பதில் என்ன தவறு காண்கிறார்? இன்று இணையத்தில் இந்த விஷயத்துக்காக அவரைக் கழுவி கழுவி ஊற்றுவதில் முதல் இடம் விமலாதித்த மாமல்லனுக்குத்தான். வி. மாமல்லனின் அணுகுமுறை எனக்கு இசைவானது அல்ல. ‘ங்கொய்யால எங்கிட்டயா! உங்க எல்லாரையும் தோலுரித்து உங்க உண்மை சொரூபத்தை காட்டுவேண்டா!’ என்பதெல்லாம் ஒவ்வொரு சின்னத் தவறையும் ஊதிப் பெருக்க வைக்கிறது. ஆனால் அவர் தன் மனதுக்கு நேர்மையாக மட்டுமே கருத்துகளைத் தெரிவிக்கிறார் என்பதிலோ, சின்னதோ பெரியதோ, தவறைத்தான் பொதுவாக சுட்டிக் காட்டுவார் என்பதிலோ எனக்கு எந்த சந்தேகமும் இல்லை. அவரும் பரீக்‌ஷா ஞானியும் எந்த பிராமண வட்டத்தின் குற்ற உணர்ச்சியையும் வெளிப்படுத்தவில்லை. சுத்தப் பிதற்றல்.

    பின்-பின்குறிப்பு: தமிழ் எழுத்தாளர்களில் இருவர் – புதுமைப்பித்தன், அசோகமித்திரன் – மேதைகள் என்று ஜெயமோகன் தன் அஞ்சலியின் ஆரம்பத்தில் சொல்கிறார். மூன்று மேதைகள் – ஜெயமோகனையும் சேர்த்து – என்பது என் அபிப்ராயம்.

    தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: அசோகமித்திரன் பக்கம், ஜெயமோகன் பக்கம்

    க.நா. சுப்ரமண்யத்தின் “பொய்த்தேவு”

    மீள்பதிப்பு (முதல் பதிவு, செப்டம்பர் 14, 2008 அன்று). க.நா.சு.வின் குறுநாவல்கள் பற்றி எழுதியதும் இதை மீண்டும் பதிக்கலாமே என்று தோன்றியது.

    ரொம்ப நாட்களாக க.நா.சு. எழுதிய இந்த புத்தகத்தை படிக்க வேண்டும் என்று ஆசை. யார் யாரோ படிக்க வேண்டிய புத்தகம் என்று சொல்லி இருக்கிறார்கள். முதல் பதிப்பு 1946இல் வெளிவந்தது. ஜெயமோகனின் டாப் டென் லிஸ்டில் இதற்கு ஆறாம் இடம். என்னுடைய டாப் டென் லிஸ்டில் இடம் பெறாது. ஆனால் நான் படித்த சிறந்த புத்தகங்களில் ஒன்று.

    எனக்கு ஒரு முட்டாள்தனமான பழக்கம். சில புஸ்தகங்கள் எனது ரசனைக்கு ஒத்து வரும் என்று தெரியும். ஆனால் அதை படிக்க சரியான நேரம் வர வேண்டும் என்று காத்திருப்பேன். என்னுடைய முழு கவனத்தையும் செலுத்தி படிக்க வேண்டும் என்றும் வேலை டென்ஷன் இருந்தால் படிக்க முடியாது என்றெல்லாம் நினைத்து நல்ல முகூர்த்தம் வரக் காத்திருப்பேன். முகூர்த்தம் வர வருஷங்கள் ஆகலாம். உதாரணமாக விஷ்ணுபுரம் வாங்கி 4 வருஷம் கழித்துத்தான் படித்தேன். பொய்த்தேவு எப்போது வாங்கினேன் என்று கூட தெரியாது, இரண்டு காப்பிகள் இருந்தன. (ஆனால் காலச்சுவடு அருமையாக பதிப்பித்திருக்கிறது) கொஞ்ச நாட்கள் முன்னால்தான் முதல் முப்பது நாற்பது பக்கம் படித்தேன். உடனே தெரிந்துவிட்டது, இது ஒரு அருமையான புத்தகம் என்றும், படிக்க சுலபமான புத்தகம் என்றும். (விஷ்ணுபுரம், பின் தொடரும் நிழலின் குரல் இரண்டும் சுலபமான புத்தகங்கள் அல்ல) சுலபமான புத்தகம் என்றால் மிக விரைவாக படிக்க முடியும். கதை ஒரு நேர் கோட்டில் செல்லும். முன்னால் என்ன சொல்லப்பட்டது என்று திருப்பி திருப்பி பார்க்க வேண்டியதில்லை. ஷெர்லாக் ஹோம்ஸ் கதைகள் சுலபமாக படிக்க முடியும். One Hundred Years of Solitude படிக்க நேரமாகும். ஆனால் ஏனோ பிடிக்கும் என்று தெரிந்தும், சுலபம் என்று தெரிந்தும் இந்த புத்தகத்தை ஒரு ஓரமாக வைத்துவிட்டேன். அப்புறம் ஒரு நாள் திருப்பி எடுத்து ஒரே மூச்சில் படித்து முடித்தேன்.

    பொய்த்தேவு என்றால் என்ன என்று கூட முன்னால் தெரியாது. தேவு என்றால் தெய்வம் என்று பொருள் இதை படித்துத்தான் தெரிந்து கொண்டேன்.

    படித்து முடித்ததும் மனதில் விவரிக்க முடியாத ஒரு நிறைவு.

    இதற்கு கதைச்சுருக்கம் எல்லாம் எழுத முடியாது. ஆனால் இந்த கதையை பல தளங்களில் பார்க்கலாம். ஏழை மேட்டுத்தெரு சோமு சோமசுந்தர முதலியாராக மாறி சோமுப் பண்டாரமாக முடிகிறார். அவரது ஆசைகள், பார்த்ததற்கெல்லாம் ஆசைப்படும் குணம், அவரது தெய்வங்கள், அவரது ஆதர்ச மனிதர்கள் என்று பார்க்கலாம். என்னை பாதித்தது வேறு ஒரு தளம். வாழ்வின் ஒவ்வொரு நிலையிலும் நாம் தேடும் விஷயங்கள் வேறு. இந்த தேடலுக்கு உண்மையிலேயே ஏதாவது அர்த்தம் இருக்கிறதா? காமம் எல்லா உயிர்களுக்கும் உள்ள அடிப்படை தேடல் என்று வைத்துக்கொள்ளலாம், அதற்கு பொருள் தேடுவது அர்த்தம் இல்லாத செயல். பணம்? புகழ்? குடும்பம்? இவை எல்லாம் நமக்கு ஏன் முக்கியம் என்று நாம் யோசிப்பதே இல்லை. குறைந்தபட்சம் நான் யோசித்தது இல்லை. அப்படி ஒரு நிமிஷமாவது யோசிக்க வைத்ததுதான் இந்த நாவலின் வெற்றி.

    எங்கோ அமெரிக்காவில் உட்கார்ந்து இருந்தாலும், எனது வேர்கள் இந்தியாவில்தான் இருக்கின்றன. எனது அப்பா, அம்மா, அத்தை(கள்), பெரியப்பா, பெரியம்மா, அத்தான்கள், அத்தங்காள்கள், காலேஜ் நண்பர்கள் இவற்றை சுற்றிதான் என் எண்ணங்கள் சுழல்கின்றன. முதலியாரின் வேர்கள் மேட்டுத்தெருவில் இருப்பது போல. அவரது கைவிலங்குகள் ராயர் குடும்பத்தில் இருப்பது போல.

    கடைசி அவதாரமான சோமுப் பண்டாரமாக மாறுவதைப் பற்றி இன்னும் விவரித்திருக்கலாம்.

    ஆனால் இந்தப் புத்தகம் எல்லாருக்கும் பிடிக்கும் என்று சொல்வதற்கில்லை. ஒரு கோணத்தில் பார்த்தால் இதில் ஒன்றுமே இல்லை. பெரிய சிக்கல்கள் இல்லை, பிரமாதமான கதைப் பின்னல் இல்லை. இதில் என்ன இருக்கிறது என்று கேட்டால் விவரிப்பது கஷ்டம். ஒன்று உங்களுக்கு இதில் ஒரு தரிசனம் கிடைக்கும் இல்லாவிட்டால் போரடிக்கும். இரண்டுக்கும் நடுவில் ஒரு ஸ்டேஜ் இல்லை.

    ஜெயமோகனின் குறிப்பு

    பொய்த்தேவு —— க. நா. சுப்பிரமணியம்.
    தமிழின் முதல் நாவல் என்று ஐயமின்றி கூறலாம். நாவல் என்ற விசேஷ வடிவத்தைப் பற்றிய பிரக்ஞையுடன் எழுதப்பட்ட முதல் படைப்பு. சோமு முதலி என்ற கதாபாத்திரத்தின் முழுவாழ்க்கையை முன்வைத்து வாழ்வின் சாரமான பொருளென்ன என்று தேடும் படைப்பு ஒரு காலை வேதாந்தத்திலும் மறுகாலை இருத்தலியத்திலும் ஊன்றி நிற்கும் காத்திரமான ஆக்கம் சோமுவை சிறுவயது முதல் தொடரும் அந்த மணியோசை நாவலில் கவித்துவத்தின் அபாரசத்தியங்களைப் பற்றி தமிழுக்கு கற்பித்தது.

    எஸ்.ரா.வும் இதை நூறு சிறந்த தமிழ் நாவல்களில் ஒன்றாகக் குறிப்பிடுகிறார்.

    கட்டாயமாக படிக்க வேண்டிய புத்தகம். படிக்க சொல்லி சொன்ன எந்தரோ மகானுபாவலுகளுக்கு நன்றி. 

    அழியாச்சுடர்கள் தளத்தில் சாம்பிளுக்கு ஒரு அத்தியாயத்தைப் படிக்கலாம்.

    தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: க.நா.சு. பக்கம்