ரா.கி. ரங்கராஜனின் ‘நான், கிருஷ்ணதேவராயன்’

எனக்கு ரா.கி.ர.வைப் பற்றி பெரிய அபிப்ராயம் இல்லை. என் கண்ணில் அவர் இலக்கியம் படைக்கவில்லை. அவரது முக்கியத்துவம் குமுதத்தின் வெற்றியின் மூலம் வாசிக்கும் பழக்கத்தை அதிகரிப்பதில் அவரது பங்களிப்புதான். கறாராகச் சொல்வதென்றால் அவர் குமுதத்தின் பக்கங்களை நிரப்பியவர், அவ்வளவுதான்.

ரா.கி.ர.வின் பலம் வடிவ கச்சிதம்தான். முடிவை நோக்கி சீராகப் போகும் கதைப் பின்னல். சரளமான நடை. அவ்வளவுதான்.

ஆனால் தமிழில் சரித்திர நாவல்கள் என்பது கொஞ்சம் நிறையவே பலவீனமான sub-genre. சாண்டில்யனிலிருந்து தொடங்கி அனேகரும் கல்கியைத்தான் நகல் எடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதுவும் அந்தக் காலத்து டைப்ரைட்டரின் எட்டாவது கார்பன் காப்பி போல மோசமான நகலாக இருக்கிறது. அந்த வகையில் பார்த்தால் நா.பா., அகிலன், ஜெகசிற்பியன், விக்ரமன் போன்றவர்களின் படைப்புகளை இந்த நாவல் அனாயாசமாகத் தாண்டுகிறது. அதனால்தான் இதைப் பற்றி பதிவாக எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

ஒரு விசித்திரம் – இந்த நாவல் குமுதத்தில் வெளியாகவில்லை, மாறாக விகடனில் தொடர்கதையாக வந்திருக்கிறது! அவர் குமுதத்திலிருந்து ஓய்வு பெற்ற பிறகு எழுதி இருப்பார் என்று நினைக்கிறேன். சுகந்தி கிருஷ்ணாமாச்சாரி என்பவர் இதை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்.

நாவலின் பெரும் பலம் நுண்விவரங்கள். அவரே தன் முன்னுரையில் சொல்வது போல அவரது ஆராய்ச்சியில் அவருக்குத் தெரிய வந்த சுவாரசியமான விஷயங்களை எல்லாம் சில இடங்களில் வலிந்து புகுத்தி இருக்கிறார். கிருஷ்ணதேவராயரின் காலத்தில் படையெடுப்பு என்றால் கூட எத்தனை பேர் போவார்கள் என்று ஒரு குறிப்பு இருக்கிறது. பெண்களுக்கு அரசுப் பொறுப்பு கொடுக்கப்பட்டதா? ஆம். திருமணத்துக்கு வரி உண்டா? ஆம், ராயர் ஆட்சியில்தான் அது நீக்கப்பட்டிருக்கிறது. ராயர் எழுதிய ஆமுக்தமால்யதாவின் கரு என்ன? விளக்கமாக இருக்கிறது. ராயருக்கு குல தெய்வம் எது? திருப்பதி (அங்கே மனைவிகளுடன் அவரது சிலை இருக்கிறது.) ராயர் தங்களவர் என்று தெலுங்கும் கன்னடமும் உரிமை கொண்டாடுகின்றன. எது உண்மை? இரண்டும்தான், ராயர் பல மொழிகள் அறிந்தவர், அவரது அவையில் தமிழ் கூட செழித்திருக்கிறது, கோவில்களில் ஆழ்வார் பாசுரங்களைப் பாட ஏற்பாடு செய்திருக்கிறார். ஆனால் ராயர் தெலுங்கில்தான் எழுதி இருக்கிறார். ராயர் வைணவரா, சைவரா? வைணவர், ஆனால் சைவத்தை விடுங்கள், இஸ்லாம், கிறிஸ்துவ மதம் எல்லாவற்றையும் ஆதரித்திருக்கிறார். ராயர் காலத்தில் தாசிகள் உண்டா? ஆஹா! செல்வச் செழிப்போடு இருந்திருக்கிறார்கள், பல தான தர்மங்களை செய்திருக்கிறார்கள்.

பொதுவாக தமிழின் சரித்திர நாவல்களில் சரித்திரமே இருக்காது. மக்களின் வாழ்வைப் பற்றி எதுவும் இருக்காது. மானுடம் வெல்லும் அளவுக்கு இல்லை என்றாலும் இதில் இரண்டும் இருக்கின்றன. ரா.கி.ர.வுக்கு சில வீணான தயக்கங்கள் இருந்திருக்கின்றன. உதாரணமாக ராயரின் அவையில் பிராமணர்கள்தான் அதிகாரம் செலுத்தினார்கள், ஆனால் அது ஜாதி அதிகாரம் பற்றி இன்றைக்கு பேசுவது politically incorrect என்று அந்த விவரங்களை அமுக்கிவிட்டதாகத் தன் முன்னுரையில் குறிப்பிடுகிறார். இப்படி எல்லாம் யோசித்தால் நல்ல நாவல் எழுத முடியாது என்பது obvious.

சில இடங்களில் நுண்விவரங்களை சொல்லிவிட வேண்டும் என்ற ஆசையில் சொதப்பியும் இருக்கிறார். நாலைந்து அத்தியாயங்கள் க்ஷேத்ராடனம் போவது போல ராயர் அந்தக் கோவிலுக்குப் போய் இந்த தானம் செய்தார், இந்தக் கோவிலுக்குப் போய் அந்த தானம் செய்தார் என்று எழுதி இருக்கிறார். நாவலின் ஆரம்பத்தில் அவர் சொதப்பி இருப்பது விசித்திரம். ராயர் தன் படுக்கை அறையை விட்டு வெளியே வருகிறார். ராஜா நடக்கக் கூடாதாம், ஆனால் அரண்மனைக்குள் பல்லக்கு என்பது கொஞ்சம் கஷ்டம். அதனால் அவரைத் தன் தோளில் தூக்கிச் செல்ல ஒரு இளம்பெண் காத்திருக்கிறாள். அதிர்ச்சி அடையும் ராயர் இந்தப் பழக்கத்தை மாற்றுகிறார். ராயர் அன்றுதான் முதல் முறையாகத் தூங்குகிறாரா? அதற்கு முன் வருஷக்கணக்காக அரண்மனையில் ஒரே இடத்தில் சட்டி மாதிரி உட்கார்ந்திருந்தாரா?

கதை என்ன? அவரது சமூகக் கதைகளில் வருவது மாதிரியே காதல், கத்திரிக்காய் என்று போகிறது. முக்கியமே அல்ல.

கண்ட கண்ட கண்றாவிகளை எல்லாம் தனது historical romances பட்டியலில் குறிப்பிடும் ஜெயமோகன் இதை விட்டுவிட்டது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.

ரா.கி.ர. முயன்றிருக்கிறார். ஓரளவு வெற்றியும் பெற்றிருக்கிறார். அதனால்தான் இதை குறிப்பிடப்பட வேண்டிய நாவல் என்று கருதுகிறேன். இலக்கியம் அல்லதான், ஆனால் படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன். இணையத்தில் கிடைக்கிறது.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தமிழ் சரித்திர நாவல்கள்

தொடர்புடைய சுட்டி: நண்பர் ரெங்கசுப்ரமணியின் விமர்சனம்