பெருமாள் முருகனின் “கூள மாதாரி”

பெருமாள் முருகன் காட்டும் உலகங்கள் நம்பகத்தன்மை அதிகம் உடையவை. அந்த உலகங்களுக்கு வெளியே இருப்பவர்களுக்கு அதிகம் தெரியாதவை. அவரது பலம் பலவீனம் இரண்டுமே அந்த உலகங்கள்தான். மெய்யாகத் தோன்றும் வாழ்க்கை அனுபவத்தை நமக்குக் காட்டுகிறார். அதே நேரம் அந்த உலகங்கள் எல்லாருக்கும் சுவாரசியமாக இருக்கும் என்று சொல்வதற்கில்லை. நான் பண்ணையம் என்ற வார்த்தையையே நாலைந்து வருஷம் முன்னால்தான் முதல் முறையாக கேள்விப்பட்டேன். இந்த உலகம் எனக்கு முற்றிலும் அந்நியமானது.

பெருமாள் முருகன் காட்டும் உலகங்களில் வாழ்க்கை கொந்தளிப்பதில்லை, அநியாயங்கள் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டப்படுவதில்லை. வாழ்க்கை அது பாட்டுக்கு போய்க்கொண்டிருக்கிறது. ஏழாம் உலகத்தைப் படிப்பவர்களுக்கு அந்தப் போத்திக்கு தான் செய்வது பற்றி எந்த குற்ற உணர்ச்சியும் இல்லையே என்று நிச்சயமாகத் தோன்றும். அப்படி தோன்ற வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் நாம் மனமறிந்து யாருக்கும் எந்தக் கெடுதலும் செய்யலியே போன்ற வசனங்களையும், உருப்படிகள் போத்திக்கு ஏறக்குறைய அஃறிணைதான் என்று நமக்கு உணர்த்தும் காட்சிகளையும் ஜெயமோகன் உருவாக்கி இருக்கிறார். இங்கே கவுண்டருக்கு குற்ற உணர்ச்சி கிடையாது என்பது ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும், அவருக்கு அப்படி குற்ற உணர்ச்சி இல்லையே என்பது படிப்பவர்களுக்கு தோன்றிவிடுமா என்பதே சந்தேகம்தான்.

நிழல் முற்றத்தில் ஒரு டெண்டுக் கொட்டாய் சூழல் என்றால் இங்கே பண்ணையம் பார்க்கும், அதுவும் குறிப்பாக ஆடு மேய்க்கும் சக்கிலியச் சிறுவர் சிறுமியரின் உலகம். பதின்ம வயதுகளில் அடி எடுத்து வைத்துக் கொண்டிருப்பவர்கள். ஏழ்மை மற்றும் ஜாதீய அடக்குமுறையை தினந்தோறும் சந்திப்பவர்கள். அது அவர்களுக்கு அடக்குமுறையாகத் தெரிகிறதா என்பதே சந்தேகம்தான். அவர்களுக்குத் தெரிந்த வாழ்க்கை அதுதான். அவர்களுக்கு கவுண்டரும் கவுண்டச்சியும் எஜமான் எஜமானி மட்டுமல்ல, வாழ்வாதாரமே அவர்கள்தான். சோறும் துணியும் கொடுப்பவர்கள். அப்பா, அம்மா, மற்ற உறவினர் எல்லாம் இரண்டாம் கட்ட பந்தங்கள்தான். அவர்கள் ஆடு மேய்ப்பதும் கிணற்றில் குதித்து நீந்துவதும் முனிக்கு பயப்படுவதும் ஆடுகள் விஷச்செடி சாப்பிட்டு இறக்கும்போது பயந்து ஊரை விட்டு ஓடிவிடுவதும் காமம் பற்றி புரிய ஆரம்பிப்பதும் தேங்காய் திருடுவதும் கவுண்டரிடம் அடி வாங்குவதும் முடியாதபோது வீட்டுக்கு ஓடுவதும் கவுண்டரின் மகனோடு ஒரு நட்பு உருவாக முயற்சிப்பதும், அந்த நட்பு உருவாகாமல் அவர்கள் அந்தஸ்து வித்தியாசம் தடுப்பதும்தான், கூளையன் கூள மாதாரி என்று அழைக்கப்படுவதும் கதை. இதில் கதை இல்லை என்றால் இல்லை. இருக்கிறது என்றால் இருக்கிறது. எனக்கு இருக்கிறது, அவ்வளவுதான்.

பெருமாள் முருகன் தமிழின் சாதனையாளர்களில் ஒருவர். இந்தப் புத்தகத்தைப் படியுங்கள் என்று சிபாரிசு செய்கிறேன்.

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
பெருமாள் முருகனின் தளம்
நிழல் முற்றம்

பெருமாள் முருகனின் “நிழல் முற்றம்”

ஒரு பி சென்டர் – அதாவது ஒரு நடுவாந்தர ஊரின் (திருச்செங்கோடு) சினிமா தியேட்டர். தியேட்டர் கூட இல்லை, டெண்டு கொட்டாய். அதன் உப தொழில்களாய் ஒரு சோடாக்கடை, ஒரு டீக்கடை. அங்கே வேலை செய்யும் பதினைந்து சொச்சம் வயது இளைஞர்கள். இந்த சர்வசாதாரண பின்புலத்தை வைத்துக் கொண்டு என்னத்தை இலக்கியம் படைப்பது?

பெருமாள் முருகன் படைத்திருக்கிறார். அவர்களின் வாழ்க்கையை மிகுந்த நம்பகத்தன்மையோடு எழுதி இருக்கிறார். இத்தனைக்கும் இந்தியாவிலிருந்து வரும் வரைக்கும் இந்த மாதிரி டெண்டு கொட்டாய்கள் என் வாழ்க்கையின் ஒரு முக்கியப் பகுதி. எண்டத்தூர், மானாம்பதி, கூடுவாஞ்சேரி, கருப்பூர், கரக்பூர், திப்பசாந்திரா டெண்டு கொட்டாய்களில் நான் எக்கச்சக்க சினிமா பார்த்திருக்கிறேன். இந்த மாதிரி இளைஞர்கள்தான் சோடா விற்பார்கள். பெருமாள் முருகன் அவர்கள் வாழ்க்கையைப் பற்றி எந்தப் பிரக்ஞையும் இல்லாத என் போன்றவர்களுக்குக் கூட இப்படித்தான், இவ்வளவு குரூரமாகத்தான் இவர்கள் வாழ்க்கை இருக்கிறது என்று நம்ப வைக்கிறார். சாதித்திருக்கிறார்.

சின்னப் புத்தகம். 150 பக்கம் இருந்தால் அதிகம். நான் படித்த காப்பி காலச்சுவடு வெளியீடு. (2005) எப்போது எழுதப்பட்டது என்று தெரியவில்லை.

என்ன கதை? ஒன்றுமில்லை. இவர்கள் வாழ்க்கைதான் கதை. எம்ஜிஆர் படம் வந்தால் சோடா அதிகமாக விற்பதும் தூங்குபவனிடமிருந்து செருப்பு திருடுவதும் பாக்கெட் அடிப்பதும் கஞ்சா அடிப்பதும் குஷ்டரோகி அப்பனை தான் வேலை செய்யும் தியேட்டர் பக்கம் வராதே என்று விரட்டுவதும், அந்த அப்பன் தான் பிச்சை வாங்கி வந்த “சுவையான” உணவை தன் மகனுக்குத் தரத் துடிப்பதும் படத்துக்கு கஸ்டமரோடு வந்த வேசியைக் காலில் மயிர் கூட முளைக்காத இளைஞன் தடவிப் பார்ப்பவதும் அந்த கஸ்டமர் தூங்கும்போது கடைக்காரனிடம் வேசி போய் வருவதும் பெண்டாட்டியைப் பார்க்க முடியாமல் காய்ந்து கிடக்கும் படத்தின் கமிஷன் ஏஜென்ட் ஒரு இளைஞனுக்கு ஊற்றிக் கொடுத்து அவனோடு படுப்பதும்தான் கதை. ஓர் இடத்தில் கூட சின்ன நம்பிக்கை கூட வராமல் பார்த்துக் கொள்கிறார், ஆனாலும் கதையைப் படிக்கும்போது ஒரு மன எழுச்சி ஏற்படுகிறது, சிறந்த இலக்கியம் என்று தெரிகிறது. மனிதர் வித்தைக்காரர்தான்.

ஜெயமோகன் இதை சிறந்த தமிழ் நாவல்களின் இரண்டாம் பட்டியலில் சேர்க்கிறார். எஸ்.ரா.வும் இதை நூறு சிறந்த தமிழ் நாவல்களில் ஒன்றாகக் குறிப்பிடுகிறார். ஜெயமோகன் இலக்கியத்தில் யதார்த்தம் என்பதை விளக்கும்போது

நல்ல படைப்பு முதலில் ஒரு மெய்நிகர் வாழ்க்கையனுபவத்தை வாசகனுக்கு அளிக்கிறது. அவன் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் புற யதார்த்தத்தைக் கற்பனையால் மீறி இன்னும் பல யதார்த்தங்களில் அவன் வாழச் செய்கிறது. அதன் வழியாக அவனை அது ஒரு சுயதரிசனத்துக்கு, வாழ்க்கைத் தரிசனத்துக்கு, பிரபஞ்ச தரிசனத்துக்குக் கொண்டு செல்கிறது

என்று எழுதி இருந்தார். இது மெய்நிகர் வாழ்க்கை அனுபவத்தை அளித்தும், வேறு யதார்த்தத்துக்கு வாசகனைக் கொண்டு சென்றும், சுயதரிசனம், வாழ்க்கை தரிசனம், பிரபஞ்ச தரிசனம் இல்லை என்று கருதியே இதை இரண்டாம் பட்டியலில் வைத்திருக்கிறார் என்று நினைக்கிறேன். இவ்வளவு குரூரமான, வாழ்க்கையைப் பற்றி எந்த நம்பிக்கையும் உருவாக முடியாத நிலையிலும் அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கை நடப்பது எனக்கு மன எழுச்சியைத் தருகிறது, தரிசனமாக இருக்கிறது. அவருக்கு அப்படி இல்லை போலும்.

சிறந்த தமிழ் நாவல்களில் ஒன்று. கட்டாயம் படியுங்கள் என்று சிபாரிசு செய்கிறேன்.

நண்பர் சிவ் ஒரு முக்கியமான பகுதியை நினைவுபடுத்துகிறார். அவரது வார்த்தைகளிலேயே:

ஓனரின் குழந்தையுடன் சோடா விற்கும் பையன் விளையாடுவதாக செல்லும் ஒரு அத்தியாயம் மிகவும் அருமையான ஒன்று. கரடு முரடாக செல்லும் கதையில் இனிமையான ஒரு அத்தியாயம்

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
பெருமாள் முருகனின் தளம்

கடந்த இருபது ஆண்டுகளின் முக்கிய தமிழ் படைப்புகள் – வெங்கட் சாமிநாதன்

வெங்கட் சாமிநாதன் திண்ணை இணைய இதழில் இரண்டு வருஷத்துக்கு முன்பு ஒரு கட்டுரை (பாகம் 1, பாகம் 2, பாகம் 3) எழுதி இருக்கிறார். கடந்த இருபது வருஷங்களில் அவர் முக்கியமானவையாக நினைக்கும் புத்தகங்கள், எழுத்தாளர்கள் பற்றியும் இவற்றில் எழுதி இருக்கிறார். அந்த காலத்தில் இருந்த ஒழுக்கங்கள் இன்று கைவிடப்படுகின்றன என்று அலுத்தும் கொள்கிறார்.

அன்றைக்கிருந்தாப் போல இன்றைக்கில்லை என்பது எல்லா பெரிசுகளும் சொல்லும் குறைதான். இன்னும் 20 வருஷம் கழித்து நான் உயிரோடு இருந்தால் நானும் இப்படித்தான் பேசுவேன். ஆனால் காந்தியின் தாக்கம் கணிசமானவர்களை ஒழுக்கமானவர்களாக மாறியது என்றுதான் தோன்றுகிறது. இன்று காந்தியின் தாக்கம் மதுக் கடைகள் அவர் பிறந்த நாள் அன்று மூடப்படுவது மட்டும்தான். நம்முடைய ரோல் மாடல்கள் இன்று அம்பானியும், மாறன்களும், பில் கேட்சும், நாராயண மூர்த்திகளும், ப்ரேம்ஜிகளும், ரஜினிகாந்த்களும், விஜய்களும், அஜித்களும், டெண்டுல்கர்களும், தோணிகளும்தான். காந்தி, நேரு, காமராஜ், படேல், ராஜாஜி, வ.உ.சி. போன்றவர்கள் அல்ல. அதனால் நமது value system மாறித்தான் விட்டது.

சரி அதை விடுவோம். புத்தகங்கள், எழுத்தாளர்கள் பற்றி அவர் நிறைய எழுதி இருக்கிறார். அவற்றை பற்றி என் குறிப்புகள் கீழே.

முதல் பாகத்தில் அவர் குறைகள்தான் பெரிதாக இருக்கிறது. கடைசியில் சில பெயர்களை மட்டும் சொல்கிறார். அவர்களைப் பற்றிய விவரங்கள் அடுத்த இரண்டு பகுதிகளில் வருகின்றன. நேரடியாக சிபாரிசுகளைப் பற்றி படிக்க விரும்புபவர்கள் முதல் பாகத்தை தவிர்க்கலாம்.

இரண்டாம் பகுதியில் அவர் குறிப்பிடுபவர்களில் அ. முத்துலிங்கம் கொண்டாடப்பட வேண்டியவர். அவர் கதைகளை நான் ஓசியில் இணையத்தில்தான் படித்தேன். அசோகமித்ரனின் வாரிசு இவர்தான். ஆனால் அசோகமித்ரனை விட இவரது எழுத்துக்கள் கொஞ்சம் optimism உள்ளவை. பல கதைகளை படித்து புன்னகை வரும்.

ராஜமார்த்தாண்டனின் கொங்குதேர் வாழ்க்கை ஒரு சிறப்பான கவிதை தொகுப்பு என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறார். நான் கவிதையை கண்டாலே ஓடுபவன். எங்கேயாவது ஓசியில் கிடைத்தால் புரட்டிப் பார்க்கலாம். சல்மா, உமாமகேஸ்வரி, மாலதி மைத்ரி, திலகபாமா ஆகியோரை முக்கியமான பெண், பெண்ணிய கவிஞர்கள் என்று குறிப்பிடுகிறார். நமக்கு கவிதையே ததிங்கிணத்தோம், பெண்ணியக் கவிதை என்றால் பேச்சு மூச்சே நின்றுவிடும்!

ஜெயமோகனின் விஷ்ணுபுரம், பின் தொடரும் நிழலின் குரல், ஏழாம் உலகம் ஆகிய நூல்களை சிலாகிக்கிறார். நான் காடு என்ற புத்தகத்தையும் இந்த லிஸ்டில் சேர்த்துக் கொள்வேன். என் கருத்தில் ஜெயமோகன் நோபல் பரிசு வாங்கும் தரத்தில் எழுதுகிறார். ஆழமாகவும், அதே சமயத்தில் விரிவாகவும் எழுதுகிறார். Deep and wide. பேய் பிடித்தவன் போல் எழுதுகிறார். ஒரு வருஷத்துக்கு 2000-3000 பக்கங்கள் எழுதுவார் போலிருக்கிறது. நானும் எழுத முயற்சித்தேன், ஒரு பக்கம் எழுதவே எனக்கு ஒரு வாரம் ஆகிறது. 😦 ஜெயமோகனின் விமர்சனங்களும் முக்கியமானவை.

வெ.சா. ஜெயமோகனை புதுமைப்பித்தனுக்கு இணையான சாதனை என்கிறார். என் கண்ணிலும் ஜெயமோகன் ஜீனியஸ்தான், ஆனால் புதுமைப்பித்தன் இன்னும் கொஞ்சூண்டு மேலே நிற்கிறார். 🙂 இவர்கள் இருவர், மற்றும் அசோகமித்ரன் ஆகியோரே தமிழ் எழுத்தாளர்களில் (என் கண்ணில்) ஜீனியஸ்கள்.

எம். கோபாலகிருஷ்ணன் எழுதிய மணல் கடிகை ஒரு புது உலகத்தை நம் முன் வைக்கிறது என்று சொல்கிறார். நான் படித்ததில்லை. சூத்ரதாரி என்ற பேரில் எழுதுபவரும் கோபாலகிருஷ்ணன்தானோ?

ஜோ டி குருசின் ஆழிசூழ் உலகு பற்றி சிலாகித்து சொல்கிறார். இந்த புத்தகத்தை படிக்க ஆரம்பித்தேன். அருமையான புத்தகம் என்று ஒரு நூறு பக்கம் படித்ததும் தெரிந்தது. ஆனால் ஒரு பக்கம் வைத்துவிட்டேன். சில சமயம் இப்படி ஆகிவிடுகிறது.

பெருமாள் முருகன் கவுண்டர்-தலித் பற்றி உண்மையாக எழுதுவதாக குறிப்பிடுகிறார். நான் நிழல் முற்றம் மட்டுமே படித்திருக்கிறேன். திருச்செங்கோடு மாதிரி ஒரு சிறு நகரத்தில் இருக்கும் ஒரு தியேட்டரை பின்புலமாக வைத்து எழுதப்பட்ட மிக நல்ல நாவல். ஏழாம் உலகம் அளவுக்கு தாக்காவிட்டாலும், இந்த நாவல் சித்தரிக்கும் விளிம்பு நிலை மனிதர்கள் நிஜமாகத்தான் தெரிகிறார்கள்.

பி.ஏ.கிருஷ்ணனின் புலிநகக்கொன்றை பற்றி குறிப்பிடுகிறார். மிக அருமையான புத்தகம். லா.ச.ராவின் பாற்கடலுக்கு பிறகு குடும்ப உறவுகளை வைத்து இவ்வளவு அருமையான autobiographical நாவல் படித்ததில்லை. இதைப் போலத்தான் எனக்கும் ஒரு புத்தகம் எழுத ஆசை.

மேலும் கண்மணி குணசேகரனின் அஞ்சலை, யூமா. வாசுகியின் ரத்த உறவு இரண்டையும் சிலாகிக்கிறார். நான் படித்ததில்லை. படித்தவர்கள் யாராவது இருந்தால் உங்கள் கருத்தை பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்!

மூன்றாவது பகுதியில் அவர் குறிப்பிடுபவர்கள் தோப்பில் முகம்மது மீரான், சல்மா (இரண்டாம் ஜாமங்களின் கதை), இமையம் (செடல், கோவேறு கழுதைகள்), சோ. தர்மன்(கூகை, தூர்வை), பாமா (கருக்கு) மற்றும் தேவகாந்தன். ஜெயமோகன், எஸ். ராமகிருஷ்ணன் போன்றவர்கள் சினிமாவில் நுழைந்திருப்பது நல்ல விஷயம் என்று குறிப்பிடுகிறார். அதே நேரத்தில் சுஜாதா போன்ற அறிவாளிகளும் சினிமா என்ற கடலில் அடையாளம் தெரிவதில்லை என்பதையும் சொல்கிறார். ஜெயகாந்தன் மட்டுமே தான் தானாகவே இருந்த எழுத்தாளராம். எனக்கு உன்னைப் போல் ஒருவன் பார்க்க மிகவும் ஆசையாக இருக்கிறது. பிரிண்ட் இருக்கிறதோ இல்லையோ?

மீரானின் ஒரு கடலோர கிராமத்தின் கதை மட்டுமே நான் படித்திருக்கிறேன். நல்ல புத்தகம். மீரான், சல்மா இருவரும் எப்படி தங்கள் மதக் கட்டுகளை கொஞ்சம் தாண்டி வந்து எழுதுகிறார்கள் என்று வியக்கிறார்.

இமையம், சோ. தர்மன், பாமா ஆகியோரை முக்கியமான தலித்திய எழுத்தாளர்களாக கருதுகிறார். நான் படித்திருப்பது பாமாவின் வன்மம் மட்டுமே. அருமையான நாவல். பள்ளர் பறையர் உப ஜாதிகளுக்கு இடையே உள்ள தகராறுகளை பற்றி எழுதி இருக்கிறார்.

கனடாவின் தேவகாந்தன் புலம் பெயர்ந்த ஈழத் தமிழர்களின் வாழ்க்கையை ஒரு ஆவணம் போன்ற நாவலாக எழுதி இருக்கிறாராம். பேர் என்ன என்று சொல்லவில்லை. யாருக்காவது தெரியுமா?

முதல் பகுதியில் அவர் குறிப்பிடும் பிற எழுத்தாளர்கள் நாஞ்சில் நாடன், சுப்ரபாரதிமணியன், யுவன் சந்திரசேகர் ஆகியோர்தான். எஸ். ரா.வைக் காணோம்.

சமீபத்தில்தான் நாஞ்சிலின் சிறுகதைத் தொகுதி ஒன்றைப் படித்தேன். இன்னும் எழுத கைவரவில்லை.

சுப்ரபாரதிமணியனை நான் கிட்டத்தட்ட இருபது வருஷங்களுக்கு முன் சந்தித்திருக்கிறேன். அருமையான மனிதர். அவருடைய “அப்பா” என்ற சிறுகதைத் தொகுதியை நான் மிகவும் ரசித்தேன்.

யுவன் சந்திரசேகரின் ஒளி விலகல் புத்தகம் அபாரமான புத்தகம். விக்ரமாதித்தன் கதை பாணியை வைத்துக் கொண்டு இவ்வளவு அருமையாக எழுத முடியுமா? வேறு புத்தகங்கள் இல்லை, என்றாவது வாங்கி படிக்க வேண்டும்.