அஞ்சலி – ஹீரோ ஜெயகாந்தன்

jeyakanthanஎழுத்தாளனுக்கு அஞ்சலி என்றால் அது அவன்(ள்) எழுத்தைப் பற்றி எழுதுவது மட்டுமே என்று நான் உறுதியாக நம்புபவன். ஆனால் ஜெயகாந்தன் இறந்ததைக் கேட்டதும் முதலில் தோன்றிய எண்ணம் “அடடா! சிங்கம் போயிட்டாரே!” என்பதுதான். அடுத்த கணம்தான் அது ஹென்றியைப் படைத்த சிங்கம் மறைந்தது என்று மாறியது. உண்மையில் அவரது புத்தகங்களில் மனம் ஓடியதை விட – ஹென்றியை, சித்தப்பாவை, கங்காவை, பிரபுவை, மஞ்சுவை, வெங்கு மாமாவை, அம்மாவை, ஆர்கேவியை, ஆதியை, சிங்கராயரை, ரங்காவை, கல்யாணியை, ராஜாராமனை நினைவு கூர்ந்ததை விட – எப்பேர்ப்பட்ட மனிதன் போய்விட்டான் என்ற எண்ணம்தான் மனதில் நிறைந்திருந்தது. அதை நானே புரிந்து கொள்ளவும் இரண்டு மூன்று நாளானது.

புத்தகம், புத்தகம் என்றே உயிரை விடும் நான் கூட, எழுத்தாளன் ஒரு பொருட்டே இல்லை, எழுத்தே பிரதானம் என்று உறுதியாகக் கருதும் நான் கூட ஏன் இப்படி ஜெயகாந்தன் என்ற மனிதனைப் பற்றி இத்தனை யோசிக்கிறேன் என்று கண்டுபிடிக்க முயன்றேன். விஷயம் சிம்பிள் – அவரது வீச்சு அவர் எழுத்தையும் தாண்டியது, அவ்வளவுதான். கருத்து நேர்மை (integrity), தைரியம், திமிர், துடுக்குத்தனம், பெருமிதம், பிடிவாதம், சகமனிதர்களிடம் நேசம் எல்லாம் கலந்த ஒரு ஆளுமை. அவர் எழுத்திலும் அந்த ஆளுமைதான் வெளிப்பட்டது. எழுத்தாளர்களில் அவரைப் போன்ற, அவரையும் மிஞ்சிய, எந்த வித சமரசமும் செய்து கொள்ளாத லட்சியவாதிகள் இருந்திருக்கிறார்கள்/இருக்கிறார்கள் (சி.சு. செல்லப்பா, அசோகமித்ரன்), அவரை விட பிரபலமானவர்கள் இருந்திருக்கிறார்கள் (ஜெயகாந்தனின் லாண்டிரி லிஸ்ட் எந்தப் பத்திரிகையிலும் வராது), “நீ என்ன நினைத்தால் எனக்கென்ன, மயிரே போச்சு” என்று வெளிப்படையாகச் சொன்னார்களோ இல்லையோ, அப்படியே வாழ்க்கை முழுவதும் மற்றவர்களைப் பற்றி கவலைப்படாமல் தன் கருத்தை முன்வைப்பவர்கள் இருந்திருக்கிறார்கள் (க.நா.சு.), சிறு குழுக்களை தன் வீட்டையே “மடமாக்கி” வழிநடத்தியவர்கள் இருந்திருக்கிறார்கள் (சுரா), சில பல வாசகர்கள் ஆசான்களாகக் கொண்டாடும் எழுத்தாளர்கள் இருக்கிறார்கள் (ஜெயமோகன், பாலகுமாரன்), ஆனால் இவர் ஒருவரைத் தவிர எந்த இலக்கியவாதியும் பொது வாசகனுக்கு ஹீரோவாக இருந்ததாக எனக்குத் தெரியவில்லை. தலைவா!

அண்ணாதுரைக்கான இரங்கல் கூட்டத்தில் அவர் பேசியது ஓரளவு பிரபலமானது. ஈ.வெ. ராமசாமி முன்னால் தமிழ் எழுத்தாளர் மாநாட்டில் அவர் பேசியது அவ்வளவாகத் தெரியாது. சிவாஜி மேடையில் இருக்கும்போது சிவாஜியின் நடிப்பை விமர்சிக்கிறார். சுந்தர ராமசாமி எங்கோ எழுதி இருக்கிறார் – அரசியல் கூட்டத்தில் காமராஜ் முன்னிலையில் கால்மேல் கால் போட்டு அமர்ந்திருந்தாராம். ஒரு எழுத்தாளன் இத்தனை தில்லாக இருந்தாண்டா என்று சுரா மெய்சிலிர்த்திருக்கிறார். கஞ்சாவை எம்ஜிஆர் தடை செய்தால், என் வீட்டில் கஞ்சா இருக்கிறது என்று பேட்டி கொடுக்கிறார். வீட்டில் அவரது “சபைக்கு” வருபவர்களில் ரிக்ஷா இழுப்பவனுக்கும் அரசு உயர் அதிகாரிக்கும் ஒரே மரியாதைதானாம். அவரது உடலில் முதுகெலும்பு இல்லை, முதுகெலும்பில் உடல் இருந்திருக்கிறது. ரஜினியும் விஜய்யும் அஜித்தும் இதை விட என்ன ஹீரோயிசம் காட்டிவிட முடியும்? பதின்ம வயதில் “தல!” என்று கொண்டாடி இருப்பேனோ என்னவோ! அவரை வெறுமனே ஹீரோ என்றால் பத்தவில்லை, அவர் ஒரு மாஸ் ஹீரோ!

எழுத்திலும் அப்படித்தான். நேரடியான பேச்சுதான். கோடி காட்டுவது, சொல்லாமல் சொல்வது என்ற நகாசு வேலைகள் எதுவும் கிடையாது. முதல் நிலை (primary) கதாபாத்திரங்கள் உண்மையானவர்கள்; அனேகமாக உயர்ந்த மனிதர்கள். (noble souls). கருணையும் மனித நேசமும் உள்ளவர்கள். செயற்கைத்தனம் தீண்டாதவர்கள். அவர்களின் உணர்ச்சிகள் உண்மையானவை. அவர்கள் காலகட்டங்களின் விழுமியங்களை, பிரச்சினைகளை நேர்மையாக அணுகுபவர்கள். மாற்றங்கள் தேவை என்றால் அதை நேரடியாகவே நமக்கு சொல்லுவார்கள். சமயத்தில் ஜெயகாந்தனே நம்முடன் நேரடியாகப் பேசுவார். அந்தப் பாத்திரங்கள் மூலம் நமக்குக் கிடைக்கும் தரிசனங்கள் (insights) பல சமயங்களில் அபாரமானவை. இந்தக் காலத்தை விடுங்கள், கங்காவும் பிரபுவும் ஹென்றியும் வெங்கு மாமாவும் ராஜாராமனும் எத்தனை பேர் மனதில் கேள்விகளை எழுப்பி இருப்பார்கள்? ஆசாரங்களின், சம்பிரதாயங்களின் மேல் கட்டப்பட்ட விழுமியங்கள் எத்தனை பலவீனமானவை என்று அவரை விட வேறு யாருமே இத்தனை forceful ஆகக் காட்டிவிடவில்லை. எழுத்தின் அந்த சக்தி அவரது ஆளுமையிலிருந்தே – அவர் ஒரு ஹீரோவாக இருப்பதிலிருந்தே – வெளிப்பட்டது என்றே நான் கருதுகிறேன்.

வயதான காலத்தில் சமரசம் செய்து கொண்டிருக்கிறார். கருணாநிதி கௌரவித்தத்தை சிறு வயதில் ஏற்றிருப்பாரா என்பது சந்தேகம்தான். ஆனாலும் அது அவரது வீச்சை குறைக்கவே இல்லை. இதைக் குறிப்பிடவில்லை என்றால் அது அண்ணாவின் இரங்கல் கூட்டத்தில் பேசிய ஜெயகாந்தனை அவமானப்படுத்துவது என்பதால்தான் இதையும் குறிப்பிடுகிறேன்.

சுருக்கமாகச் சொன்னால் அவரது ஆளுமை அவரது படைப்புகளையும் தாண்டியது. கம்பீரத்தின், சுய கௌரவத்தின் உருவமாகவே வாழ்ந்து மறைந்திருக்கிறார். ஒரு இயற்கை சக்தியாக (natural force) ஆகவே இருந்தார். பெருக்கெடுத்தோடும் நதி எப்படி கசடுகளை அடித்துச் செல்கிறதோ அதே போலத்தான் அவரது எழுத்தில் அவர் வெளிப்பட்டார். சிங்கம்!


இந்த அஞ்சலியில் நான் ஜெயகாந்தனை உணர்ந்த விதத்தை மட்டுமே எழுத வேண்டும் என்றுதான் நினைத்தேன், ஆனால் புத்தகங்களைப் பற்றி எழுதுவதை என்னால் முழுமையாகத் தவிர்க்க முடியவில்லை. 🙂

ஜெயகாந்தன் படைப்புகளில் காலத்தைத் தாண்டி நிற்கக் கூடியவையாக இந்த நொடியில் தோன்றுபவை – “ஒரு மனிதன் ஒரு வீடு ஒரு உலகம்”, குருபீடம், ரிஷிமூலம், “யாருக்காக அழுதான்”, மற்றும் நான் என்ன சேயட்டும் சொல்லுங்கோ. இன்று எனக்கு முக்கியமாகப் படும் அவரது சில படைப்புகள் காலப்போக்கில் நிற்குமா என்பது எனக்கு சந்தேகம்தான். இன்னும் நூறு வருஷம் கழித்து சில நேரங்களில் சில மனிதர்களைப் படிப்பவர்களுக்கு ஏதோ ஒரு நாள் எவனோடோ படுத்தாளாம், அவள் வாழ்க்கையே மாறிவிட்டதாம், வாட் நான்சென்ஸ்? என்றுதான் படிப்பவர்களுக்கு தோன்றும். யுகசந்தி சிறுகதையின் காலம் இப்போதே கடந்துவிட்டது.

சிறந்த வாசகரான ஜெயமோகன் தன் மைல்கல் பட்டியல்களில் தேர்ந்தெடுத்த நாவல்கள்: ஒரு மனிதன் ஒரு வீடு ஒரு உலகம், சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள். சிறுகதைகள்: யாருக்காக அழுதான்?, குருபீடம், எங்கோ யாரோ யாருக்காகவோ, நான் என்ன செய்யட்டும் சொல்லுங்கோ, நான் ஜன்னலருகே உட்கார்ந்திருக்கிறேன், முன்நிலவும் பின்பனியும், அக்கினிப் பிரவேசம் மற்றும் இறந்த காலங்கள். எஸ்ரா ஜெயமோகனின் நாவல் தேர்வுகளைத் தவிர பாரிசுக்குப் போ நாவலையும் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார். அவரது சிறுகதைத் தேர்வுகள்: குருபீடம் , முன்நிலவும் பின்பனியும் மற்றும் அக்னிப் பிரவேசம்.

அவரது பல சிறுகதைகள் சிறுகதைகள் தளம், தொகுப்புகள் தளம், அழியாச்சுடர்கள் தளம், ஆர்க்கைவ்ஸ் தளம், ப்ராஜெக்ட் மதுரை (பகுதி 1, பகுதி 2, பகுதி 3) ஆகியவற்றில் கிடைக்கின்றன.

அவரைப் பற்றிய என் புரிதலும் சில முறை மாறியிருக்கிறது. இருபது வயதுக்கு முன்னால் நான் தமிழில் படித்த இலக்கியத்தரம் உள்ள படைப்புகள் குறைவு. நான் கவிதை பக்கம் இப்போதே போவதில்லை, அந்தக் காலத்தில் – அதுவும் கோனார் நோட்ஸ் வைத்துப் படிக்க வேண்டிய சங்கக் கவிதை என்றால் – ஓடிவிடுவேன். தமிழில் கல்கி, சுஜாதா தவிர வேறு யாரையும் அப்போது விரும்பிப் படித்ததில்லை. சாயாவனம் போன்ற தமிழ் நாவல்களை விதிவிலக்கு என்றே நினைத்திருந்தேன். ஆனால் அப்போதும் ஜெயகாந்தன் என்று ஒரு சிங்கம் இருக்கிறார் என்று தெரிந்திருந்தது. சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள், ஜயஜய சங்கர, கங்கை எங்கே போகிறாள் மாதிரி சில அருமையான படைப்புகளையாவது படித்திருந்தேன். அக்னிப் பிரவேசத்தைத் தவிரவும் சில பல கதைகள் – சீசர், ஹீரோவுக்கு ஒரு ஹீரோயின், ஆளுகை, புதுச்செருப்பு கடிக்கும், முன்நிலவும் பின்பனியும், குருபீடம், நந்தவனத்தில் ஓர் ஆண்டி, யுகசந்தி – நினைவில் நின்றன. அப்போதெல்லாம் புத்தகங்கள் படிக்க ஒரே வழி எங்கள் கிராமங்களில் இருந்த நூலகங்கள்தான், அங்கே இவரது புத்தகங்கள்தான் வெளியே போய்க்கொண்டே இருக்கும் என்பதை கவனித்திருக்கிறேன்.

ஓரளவு விவரம் தெரிந்த பிறகு எழுத்தாளன் குரல் அவரது படைப்புகளில் உரத்து ஒலிப்பது சில சமயம் எனக்கு – அதுவும் சின்ன வயதில் – கொஞ்சம் ஒவ்வாமையை உருவாக்கியது. குருபீடத்தில் சீடனிடம் குரு என்ன கற்றார் என்பதை அவர் வெளிப்படையாக சொல்ல வேண்டிய அவசியம் என்ன, நந்தவனத்தில் ஓர் ஆண்டி கதையில் ஊரான் பிணத்தை எரிக்கும்போது பாடுகிறான், சொந்த மகன் இறந்தபோது முடியவில்லை என்பதை கோடி காட்டி நிறுத்தி இருந்தால் இன்னும் சிறப்பாக இருந்திருக்குமே, படிப்பவனுக்கு இதெல்லாம் கூடப் புரியாதா என்று சில சமயம் கடுப்பு வந்தது. புதுமைப்பித்தனை வேறு அப்போதுதான் படிக்க ஆரம்பித்திருந்தேன். என் கண்ணில் அப்போதும் இப்போதும் புதுமைப்பித்தன் மேதை, ஜெயகாந்தன் சாதனையாளர் மட்டுமே. மனித எந்திரமும், பொன்னகரமும், கடவுளும் கந்தசாமிப் பிள்ளையும், சாபவிமோசனமும், செல்லம்மாளும், பால்வண்ணம் பிள்ளையும், சுப்பையாப் பிள்ளையின் காதல்களும், புதிய கூண்டும், கல்யாணியும், ஆண்மையும், பிரம்மராக்ஷசும், சிற்பியின் நரகமும், துன்பக்கேணியும் வெகு விரைவில் ஜெயகாந்தனை பின்தள்ளிவிட்டன. இன்னும் நுட்பமாக கதை சொல்ல வேண்டும் என்று எதிர்பார்த்த காலம் அது. சாதனையாளர்களுக்கு விதிகள் இல்லை என்பதைப் புரிந்து கொள்ளாத வயது.

ஜெயகாந்தனின் இலக்கிய சாதனைகளைப் பற்றி என் கருத்துக்களை இன்னும் விளக்கப் போவதில்லை, பதிவு ரொம்ப நீளமாகப் போய்க்கொண்டிருக்கிறது. விருப்பம் உள்ளவர்கள் இந்த சுட்டியில்ஒரு மனிதன் ஒரு வீடு ஒரு உலகம்“, “சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள்“, “கங்கை எங்கே போகிறாள்“, “ஒரு நடிகை நாடகம் பார்க்கிறாள்“, “ஜயஜய சங்கர“, “ஈஸ்வர அல்லா தேரோ நாம்” ஆகிய நாவல்களைப் பற்றிய பதிவுகளைப் படிக்கலாம். இன்னும் படிக்காதது “பாரிசுக்குப் போ”, மற்றும் “விழுதுகள்“. யாரிடமாவது மின்பிரதி இருந்தால் கொடுங்கள்!

அவருடைய சினிமா பங்களிப்பு முக்கியமானது, ஆனால் சின்ன அளவிலேயே தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. அதைப் பற்றி படிக்க விரும்புபவர்கள் “ஒரு இலக்கியவாதியின் கலையுலக அனுபவங்கள்” பதிவைப் படிக்கலாம். சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள், ஒரு நடிகை நாடகம் பார்க்கிறாள் திரைப்பட விமர்சனங்களைப் பார்க்கலாம்.

படிப்பவர்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்? அவருடைய நாவல்கள், சிறுகதைகளில் உங்களுக்குப் பிடித்தமானவை எவை? யாராவது உங்கள் எண்ணங்களை இங்கே பதிக்க விரும்பினால் மிக்க சந்தோஷத்தோடு வரவேற்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: ஜெயகாந்தன் பக்கம், அஞ்சலிகள்

தொடர்புடைய சுட்டி:

ஈ.வெ.ரா.வுக்கு எதிர்க்கருத்து தெரிவித்த நிகழ்ச்சியைப் பற்றி ஜெயகாந்தனே சொல்வது, அ.இரா. வெங்கடாசலபதியின் கட்டுரை

ஜெயகாந்தனின் “ஒரு இலக்கியவாதியின் கலையுலக அனுபவங்கள்”

புதுமைப்பித்தன், அசோகமித்திரன் மாதிரி பல முக்கியமான தமிழ் எழுத்தாளர்கள் அவர்களது எழுத்துகளால் மட்டும்தான் அறியப்படுகிறார்கள். ஜெயகாந்தனோ ஹீரோ. சுந்தரராமசாமி ஜெயகாந்தன் ஒரு பொது மேடையில் மந்திரிகள் எதிரில் (காமராஜும் இருந்தாரோ என்னவோ நினைவில்லை) கால் மீது கால் போட்டு உட்கார்ந்திருந்ததை நினைவு கூர்கிறார். அண்ணாதுரை இறந்து தமிழ்நாடே அழுது புலம்பும் வேளையில் நேற்று வரை விமர்சித்தவர் இன்று இறந்துவிட்டதால் பொய்யாகப் பாராட்டிப் பேச முடியாது என்று முழங்கியவர் அவர். விகடனும் குமுதமும் அவர் எழுத்துக்களை விரும்பிப் பதித்தன. அக்னிப்பிரவேசம் போன்ற ஒரு சிறுகதையை விகடனில் பதிப்பதற்குத் தர துணிச்சல் வேண்டும். இன்றும் அவரைச் சுற்றி ஒரு கூட்டம் இருக்கும்.

அவருடைய ஆளுமை என்பது என் தலைமுறைக்காரர்களுக்கே அவ்வளவாகத் தெரியாத விஷயம். ஆனால் எழுத்தை மீறிய ஆளுமை உண்டு என்று தெரிந்திருக்கும். இந்தப் புத்தகம் அதை ஓரளவு வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது.

1945-75 காலகட்ட அனுபவங்களை இதில் எழுதி இருக்கிறார். எனக்கு விசேஷமாகத் தெரிவது அவர் உண்டாக்கிக் கொண்ட உறவுகள், சமரசம் அற்ற நேர்மை, தன நிறைகுறைகளை, நெருங்கிப் பழைய நண்பர்களின் குணங்களை மறைக்காமல் பேசும் தைரியம்.

சிறு வயதிலேயே கலை உலகத் தொடர்பு துவங்கிவிட்டது. சின்னச் சின்ன வேஷம் போட்டுப் பார்த்திருக்கிறார். சிறு வயதினருக்கே உரிய naivete இருந்திருக்கிறது. நல்லதம்பி திரைப்படத்தில் மதுவிலக்கைப் பற்றி ஆயிரம் பேசிவிட்டு வீட்டுக்குள் தண்ணி அடிக்கும் பிரமுகர்களை (என்எஸ்கே, அண்ணா?) பேர் சொல்லாமல் சாடுகிறார். தமிழ் ஒளியுடன் நண்பராக இருந்து அவர் போட்ட வேஷத்தை வெளிப்படையாக விவரிக்கிறார். விந்தன், சந்திரபாபு போன்றொரு இருந்த நட்பைப் பற்றி பேசுகிறார். திரைப்படம் இயக்கியது, வெற்றி/தோல்வி அடைந்த படங்கள், செலவு, கதைகளை கொடுத்த அனுபவங்கள், பீம்சிங், சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள் என்று பல அனுபவங்களை எழுதி இருக்கிறார். தான் இயக்கிய “யாருக்காக அழுதான்” படத்தையே கிழிகிழி என்று கிழிக்கிறார்.

தியேட்டர்களுக்குச் சென்று ஜனக் கும்பலோடு உட்கார்ந்து படத்தைப் பார்த்தேன். ரசிகர்கள் வாரிக்கொண்டார்களே வாரி! படத்தின் ஆரம்பத்தில் 3 நிமிட நேரம் வெள்ளைத் திரையில் ஒன்றுமே தோன்றாது படம் ஓடும். தேய்ந்த பிரிண்ட்டின் கீறல்களை ரசிகர்கள் பார்த்துக் கொண்டிருப்பார்கள். அசரீரியாக நான் இந்தப் படத்தைப் பற்றி 3 நிமிட நேரம் பிரசங்கம் செய்வேன். பேச்சைத் தொடர்ந்து கண்ணதாசன் எழுதிய ஒரு நல்ல பாட்டு. ஒரு நல்ல பாட்டைக் கூடக் கேட்க விடாமல் ரசிகர்களை அடித்து விரட்ட முடியும். அதற்கு மேல் படத்தில் நாகேஷை நடக்க வைத்தும் படுக்க வைத்தும் சாப்பிடச் செய்தும் இசைத்தட்டில் இரண்டு பக்கம் வருகிற மாதிரி ஒரு பாட்டுக் காட்சி ரீல்.

புத்தகத்தின் சிறந்த பகுதி என்று சந்திரபாபுவின் நட்பைப் பற்றிப் பேசும் பகுதியைத்தான் சொல்வேன். இரண்டு சுவாரசியமான ஆளுமைகளின் நட்பு அனுபவங்கள் சுவாரசியமாக இருக்கக் கேட்பானேன்? சினிமா ஆசையால் நீர்த்துப் போனவர் என்று விந்தனைப் பற்றி குறிப்பிடுகிறார், அது உண்மைதான் என்று நினைக்கிறேன்.

வேறு சில titbits: விந்தனின் “அன்பு அலறுகிறது” என்ற புத்தகத்தின் முதல் இரண்டு சாப்டர் மட்டும்தான் அவர் எழுதினாராம், மிச்சத்தை எழுதியது ஜெயகாந்தன்தானாம். திருவிளையாடல் திரைப்படத்தில் வரும் “பாட்டும் நானே பாவமும் நானே” பாடலை எழுதியது கா.மு. ஷெரிஃப், பேரை வேறு யாரோ தட்டிக்கொண்டு போய்விட்டார்கள் என்று இவர் எழுத, கண்ணதாசன் தான்தான் எழுதினேன் என்று மறுத்திருக்கிறார்.

எனக்கு நா.பா.வின் நினைவு வந்துகொண்டே இருந்தது. அவரது கனவு இப்படிப்பட்ட ஒரு மனிதனாக வாழ்வதுதான் என்று சமுதாய வீதி புத்தகத்திலிருந்து யூகிக்கிறேன்.

முக்கியமான ஆவணம். சுவாரசியமும் இருக்கிறது. படியுங்கள் என்று சிபாரிசு செய்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: ஜெயகாந்தன், சினிமா

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
ஜெயகாந்தனும் சினிமாவும்
ஒரு நடிகை நாடகம் பார்க்கிறாள் – சாரதா விமர்சனம்
சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள் பக்சின் விமர்சனம், ஆர்வியின் விமர்சனம், சாரதாவின் விமர்சனம்
ஒரு நடிகை நாடகம் பார்க்கிறாள் – திரைப்படம்
ஜெயகாந்தனின் ‘எத்தனை கோணம் எத்தனை பார்வை’
அம்ஷன்குமார் எழுதிய கட்டுரை