தமிழறிஞர் வரிசை 25: வெ. சாமிநாத சர்மா: பாணபுரத்து வீரன், அபிமன்யு

சாமிநாத சர்மாவை இப்போது மறந்தே போய்விட்டோம். பல மொழிபெயர்ப்புகள், கட்டுரைகள் எழுதி கலக்கி இருக்கிறார். ஒரு நாற்பது வருஷத்துக்கு முன் கூட அவருடைய தாக்கம் உள்ளவர்களை பரவலாகப் பார்க்க முடிந்தது. அவர் கார்ல் மார்க்ஸ் பற்றி எழுதிய புத்தகம் ஓரிரு தலைமுறைகள் முன்னால் மிகவும் முக்கியமான ஒன்று. நான் கண்ட நால்வர் ஒரு அருமையான memoir.

சர்மா அந்த காலத்துக்கு powerful நாடகங்களை எழுதினார். உண்மையில் இவரை விடப் புகழ் பெற்ற அண்ணா, கருணாநிதி போன்றவர்கள் பாணியில் இவர் தாக்கம் தெரிகிறது. இவருடைய நடையை, கதை சொல்லும் விதத்தைத்தான் வேலைக்காரி, ஓரிரவு, சிவாஜி கண்ட ஹிந்து சாம்ராஜ்யம், பராசக்தி, மனோகரா திரைப்படங்களில், நாடகங்களில் பின்பற்றி இருந்தார்கள். நீள நீள உணர்ச்சி பொங்கும் வசனம், ஒரு அஜெண்டாவை வைத்து எழுதப்படும் நாடகங்கள் எல்லாமே சர்மாவில் நாடகங்களில் இருந்து பெறப்பட்டவையே.

சிறு வயதில் பாணபுரத்து வீரன் நாடகத்தைப் பற்றி ரேடியோவில் ஏ.பி. நாகராஜன் பேசக் கேட்டிருக்கிறேன். நாகராஜன் அதில் ஸ்திரீபார்ட்டாம். எஸ்.வி. சஹஸ்ரநாமம் வாலீசனாக நடிப்பாராம். வாலீசன் என்றால் வில்லியம் வாலஸ் (பிரேவ்ஹார்ட் திரைப்படம் வில்லியம் வாலசைப் பற்றித்தான்.), கதாநாயகன் புரேசன் என்றால் ராபர்ட் ப்ரூஸ் (சிலந்தி மீண்டும் மீண்டும் வலை பின்னுவதைப் பார்த்து inspire ஆகி ஏழாவது முறையும் போரிட்ட ஸ்காட்லாண்டு மன்னன்) அவர்களை இந்தியாவுக்கு குடி பெயர்த்து எழுதப்பட்ட நாடகம். ஐம்பதுகளில் சிவாஜி, எஸ்.எஸ்.ஆர். மாதிரி யாரையாவது வைத்து சினிமா எடுத்திருந்தால் ஓடி இருக்கும்.

டி.கே. சண்முகம் இந்த நாடகத்தை நடத்த விரும்பினார். நாடகத்தில் வாலீசனும் புரேசனும் தேசபக்தி பொங்கும் வசங்களை பேசுவார்கள், அதனால் நாடகம் தடை செய்யப்பட்டிருந்தது. என்ன செய்வது? நாடகத்தின் பேரை “தேசபக்தி” என்று மாற்றினார்கள், பாணபுரத்து வீரனுக்குத்தான் தடை, தேசபக்திக்கு இல்லை! அப்படி நடத்தப்பட்ட நாடகம் மக்களிடையே உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்தியது என்று சண்முகம் அண்ணாச்சி குறிப்பிடுகிறார். சஹஸ்ரநாமம் சொல்கிறார்:

அப்போது நான் மதுரை ஸ்ரீ பால சண்முகானந்த சபையில் டி.கே.எஸ். அவர்களோடு இருந்தேன். அவர் நடத்திய ‘தேசபக்தி’ நாடகத்தில் வாலீசன் என்ற பாத்திரத்தை நான் ஏற்றேன். அது ஏறக்குறைய பகத்சிங்கைப் பிரதிபலிப்பதுதான். நான் வாலீசனாக மேடையில் தோன்றினாலே, ஜனங்கள் எல்லாம் ‘பகத்சிங்குக்கு ஜே’ என்று கோஷம் போடுவார்கள். முதல்முதலாக இந்த நாடகத்தில்தான் கலைவாணர் என்.எஸ்.கிருஷ்ணன், காந்திஜியின் வரலாற்றை வில்லுப் பாட்டாகப் பாடி அரங்கேற்றினார்.

அபிமன்யு கதை தெரிந்ததுதான். அதைத்தான் வீரம் என்ற ஃபார்முலாவை வைத்து எழுதி இருக்கிறார்.

உண்மையை சொல்லப் போனால் இரண்டுமே நினைவு வைத்துக் கொள்ள வேண்டிய நாடகங்கள் இல்லை. ஆனால் முன்னோடி நாடகங்கள். பாட்டை அடிப்படையாக வைத்து காலத்தை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தபோது இப்படிப்பட்ட நாடகங்கள் பெரிய தாகத்தை உண்டாக்கி இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். முன்னோடி என்பதற்காக, அதுவும் அண்ணா-கருணாநிதி ஸ்டைல் நாடக/திரைப்பட எழுத்துக்கு முன்னோடி என்பதற்காகத்தான் படிக்க வேண்டும். எனக்கு பா. வீரன் மீது கொஞ்சம் நாஸ்டால்ஜியா உண்டு, அதனால்தானோ என்னவோ எனக்கு அந்த நாடகம் பிடித்திருக்கிறது.

அபுனைவுகள் விளக்கக் கட்டுரைகள் என்று எழுதித் தள்ளி இருக்கிறார். தான் அறிந்த அனைத்தையும் தமிழில் எழுதி தமிழர்களுக்கு கொண்டு வந்து சேர்த்துவிட வேண்டும் என்ற பெரும் ஆவல் இருந்திருக்கிறது, அதற்காக தளராமல் முயற்சித்திருக்கிறார். அவருடைய சரளமான நடை இந்த முயற்சிகளுக்கு பெரிய பலம்.

ஆனால் அவற்றில் பலவற்றை இன்று படிக்கவே முடிவதில்லை. காந்தியும் ஜவஹரும், காந்தி யார்? போன்றவை இன்று காலாவதி ஆகிவிட்டன். சுதந்திர முழக்கம் என்று ஒன்று எழுதி இருக்கிறார், அய்யோ அய்யய்யோ! இக்கரையும் அக்கரையும், மனிதன் யார்? போன்ற புத்தகங்களை புரட்டிப் பார்க்கவே தம் கட்ட வேண்டி இருக்கிறது. இவற்றை எல்லாம் அந்தக் காலத்தில் படித்தார்களா என்று வியந்தேன். ஆனால் பார்லிமெண்ட், நமது தேசியக்கொடி, ஐக்கிய தேச ஸ்தாபனம், அரசாங்கத்தின் பிறப்பு போன்றவற்றுக்கு ஒரு காலத்தில் தேவை இருந்திருக்கும். ரூஸ்ஸோ, ருஷ்ய சரித்திர வரலாறு, சோவியத் ரஷ்யா, கிரீஸ் வரலாறு போன்றவற்றை இன்னும் படிக்கலாம். இவை சிறந்த அறிமுகப் புத்தகங்கள்.

சர்மா எழுதுவதற்காகவே வாழ்ந்தவர். அவர் மனைவி இறந்த பிறகு அவளைப் பற்றி பத்து கடிதங்கள் எழுதி அதையும் “அவள் பிரிவு” என்ற புத்தகமாக வெளியிட்டிருக்கிறார். பின்னால் புத்தகமாக வெளியிடப் போகிறோம் என்ற பிரக்ஞையுடன் கடிதம் எழுதி இருக்கிறார் என்று நினைக்கிறேன்.

சாமிநாத சர்மாவைப் பற்றி உங்கள் யாருக்காவது ஏதாவது நினைவு வருகிறதா?

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தமிழ் நாடகங்கள்

தொடர்புடைய சுட்டி: சாமிநாத சர்மா பற்றி தினமணியில்

தமிழ் நாடகங்கள்

எனக்குத் தெரிந்து தமிழ் நாடகங்களில் இலக்கியம் குறைவு. சுஜாதா, இ.பா., சோ ராமசாமியைத் தவிர்த்துப் பார்த்தால் ஜெயந்தன், ந. முத்துசாமி, மெரினா மூவரைத்தான் கணக்கிலேயே எடுத்துக் கொள்ள முடியும். போனால் போகிறது என்று அண்ணாதுரையைச் (ஓரிரவுக்காக) சேர்த்துக் கொள்ளலாம். மனோன்மணீயம் எழுதிய சுந்தரம் பிள்ளை, சங்கரதாஸ் சுவாமிகள், பம்மல் சம்பந்த முதலியார், வெ. சாமிநாத சர்மா இவர்களின் முயற்சிகள் எல்லாம் முன்னோடி முயற்சிகள் என்பதைத் தாண்டாது. இதற்கு என்ன காரணம்?

தமிழ் நாடகங்கள் என்ன தலைவிதியாலோ ஆரம்பத்திலிருந்தே மூன்று நான்கு டைப்களில் அடங்கிவிடுகின்றன. இதைத் தாண்டி நவீன நாடகம் எழுதி அதைப் பிரபலமும் ஆக்கக் கூடிய ஒரு ஆகிருதி, அதற்கு வேண்டிய பண வசதியை செய்து தரக்கூடிய புரவலர்கள் இன்னும் தமிழில் வரவில்லை என்பதுதான் எனக்கு முக்கிய காரணமாகத் தெரிகிறது.

Sankaradas Swamigalஅது என்ன வகைகள்? முதல் டைப் புராண, தொன்மக் கதைகளை திருப்பி சொல்வது. சங்கரதாஸ் சுவாமிகள், பம்மல் சம்பந்த முதலியார் போன்றவர்கள் இதில்தான் ஸ்பெஷலைஸ் செய்தார்கள். ஒரே கதையை பெரும் வேறுபாடுகள் இன்றி பலரும் நாடகமாக்குவார்கள். பாட்டை மட்டும் மாற்றினால் போதும். வி.ஏ. தியாகராஜ செட்டியார் எழுதிய பக்த பிரஹலாதா, சாவித்ரி எல்லாம் இந்த ரகம்தான். வள்ளித் திருமணம் கதையை அறியாதவர் யார்? ஆர்.எஸ். மனோகர் வரைக்கும் இது தொடர்ந்தது. மறுவாசிப்பு என்பது மிகவும் அபூர்வம். (மனோகர் தான் செய்தது மறுவாசிப்பு என்று நினைத்திருக்கலாம்.) உண்மையான மறுவாசிப்பு என்றால் இ.பா. எழுதிய நந்தன் கதை ஒன்றுதான் எனக்கு நினைவு வருகிறது.

இந்த வகை நாடகங்களில் ஒரு உட்பிரிவும் உண்டு. தமிழனின் (பழம்)பெருமை பேசும் நாடகம். பல கர்ண பரம்பரைக் கதைகளைத் தொகுத்து ஒரு நாடகம் ஆக்கிவிடுவார்கள். அவ்வையார் சிறந்த உதாரணம். நாரண. துரைக்கண்ணன் எழுதிய திருவள்ளுவர், கு.சா. கிருஷ்ணமூர்த்தி எழுதிய கலைவாணர் (ஒட்டக்க்கூத்தர்-புகழேந்திப் புலவர் தகராறுகள் பற்றிய கர்ணபரம்பரைக் கதைகள்) நாடகங்களையும் குறிப்பிடலாம். தியாகராஜ செட்டியார் எழுதிய தூக்குத்தூக்கி (ஒரு கர்ணபரம்பரை வாக்கியத்தை நாடகமாக்கி இருப்பார்), ஞானசௌந்தரி (ஏசு அருள் புரிகிறார்) எல்லாம் இதே ரகம்தான். என் கண்ணில் இ.பா.வின் ராமானுஜரும் இதே வகைதான். எஸ்.டி. சுந்தரத்தின் இன்னொரு நாடகமான வீர சுதந்திரத்தையும் நான் இந்த வரிசையில் சேர்ப்பேன். அது சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்களின் (வாஞ்சிநாதன், லாலா லஜ்பத் ராய், பகத் சிங், திருப்பூர் குமரன்…) கதைகளைத் தொகுப்பது.

ஆனால் ஒன்றை ஒத்துக் கொள்ள வேண்டும். அது என்னவோ தெரியவில்லை, எனக்கு வர வர பழைய தமிழ் மேடை நாடகங்கள் மீது ஒரு fascination. அதுவும் சங்கரதாஸ் சுவாமிகள் என்றால் விடாமல் படிக்கிறேன். அவரது மொழியை நான் மிகவும் ரசிப்பவன். அவருக்கு குசும்புத்தனமான நகைச்சுவை உணர்வும் உண்டு. உதாரணமாக பவளக்கொடி நாடகத்தில் அல்லியிடம் அர்ஜுனன் கிருஷ்ணன் தலையில் அடித்து சத்தியம் செய்கிறான். அதற்கு கிருஷ்ணன் இப்படி நீ சத்தியம் செய்து செய்து என் தலையில் நாலைந்து முடிதான் மிச்சம் என்று அலுத்துக் கொள்கிறான்!

இரண்டாவது டைப் சென்டிமென்டல் மெலோட்ராமா. இடையூறுகளை சந்திக்கும் காதல், தாய் சென்டிமென்ட், அண்ணன்-தங்கை பாசம், கல்லானாலும் கணவன் சென்டிமென்ட், தாலி சென்டிமென்ட் என்று இதில் பல வகைகள் இருப்பது போலத் தெரிந்தாலும் ஒரே கதைதான். நாயகன்/நாயகிக்கு சில ஸ்டாண்டர்ட் இன்னல்கள் (அடங்காப்பிடாரி அண்ணி, ஏமாற்றும் நண்பன், காதலைப் பிரிக்கும் அந்தஸ்து, தாசிகளின் மோசவலை என்று இதில் ஒரு பத்து பனிரண்டு உட்பிரிவுகள் உண்டு) வரும்; அவை தீர்ந்தால் இன்பியல் நாடகம்; தீராவிட்டால் துன்பியல் நாடகம். இதுதான் கதை. இதில் பி.எஸ். ராமையா போன்றவர்கள் கொஞ்சம் மெலோட்ராமாவைக் குறைத்து எழுதி இருப்பார்கள்.

annaமூன்றாவது டைப் “சமூக” பிரக்ஞை உள்ள நாடகங்கள். டம்பாச்சாரி விலாசத்திலிருந்து வரும் மரபு இது. அன்றைக்கு சூடாக இருக்கும் ஒரு விஷயத்தை “முற்போக்கு” அணுகுமுறையில் பார்ப்பது. அண்ணாதுரையின் “சிவாஜி கண்ட ஹிந்து சாம்ராஜ்யம்” மற்றும் “வேலைக்காரி“, வெ. சாமிநாத சர்மாவின் “பாணபுரத்து வீரன்“, கு.சா. கிருஷ்ணமூர்த்தி எழுதிய “அந்தமான் கைதி“, எஸ்.டி. சுந்தரம் எழுதிய கவியின் கனவு எல்லாம் நல்ல உதாரணங்கள். விடுத்லைப் போர், மன்னராட்சி ஒழிந்து மக்களாட்சி, சர்வாதிகாரி, சிறையில் வாடும் கவிஞன், என்று பல தேய்வழக்குகள் (cliches). வெட்டி நாடகமே என்றாலும் இது அப்போது வெற்றி பெற்றிருக்கும். எப்படி என்றுதான் எனக்குப் புரியவில்லை. ஒரு வேளை நாடகம் வந்து பல ஆண்டுகள் சென்றுவிட்டதால் நான் தேய்வழக்கு என்று உணர்கிறேனோ என்னவோ.

crazy_mohanநான்காவது வகை நாடகம்தான் எனக்கு சின்ன வயதில் தெரிந்த நாடகம் – எஸ்.வி. சேகர், கிரேசி மோகன் டைப் நாடகங்கள். அதுவும் ஒரு காலத்தில் கிரேசி தீவ்ஸ் இன் பாலவாக்கம் (எஸ்.வி. சேகர் நடித்தது), டெனன்ட் கமாண்ட்மெண்ட்ஸ், ஒன் மோர் எக்சார்சிஸ்ட், மகாபாரதத்துல மங்காத்தா, காதுல பூ, காட்டுல மழை என்று தொடர்ச்சியாக வந்தன. இன்னும் சிரிக்கலாம். காத்தாடி ராமமூர்த்தியும் அப்போது இரண்டு நாடகங்கள் – ஐயோ அம்மா அம்மம்மா, இன்னொரு பெயர் நினைவு வராத நாடகம், அதில் அவர் ஊட்டிக்கு வயதான காலத்தில் ஹனிமூன் போவார் – இதே ஸ்டைலில் போட்டார். அதற்கப்புறம் ஜோக் தோரணமாகவே நாடகங்கள் மாறிவிட்டன. நல்ல நாடகம் என்றால் என்னவென்றே தெரியாமல்தான் வளர்ந்தோம். காலத்தால் பிந்தைய நாடகங்கள், எழுத்துக்கள் சலித்துவிடுகின்றன, இப்போதெல்லாம் சிரிக்கவும் முடிவதில்லை. க்ரேசி மோகனின் நாடகங்களாவது தேவலாம், அவர் நகைச்சுவைப் பத்திகள் தாங்கமுடிவதில்லை. அமெரிக்காவில் கிச்சா, ஃபைவ் ஸ்டார் பலகாரக்கடை போன்றவை சகிக்க முடிவதில்லை.

சோ ராமசாமியும் இந்த வகை நாடகம்தான் எழுத முயற்சித்தார், ஆனால் அவரது சமூகப் பிரக்ஞை அதில் பல சமயம் ஒரு அழுத்தமான சமூகப் பிரச்சினையை முன்வைக்கிறது, சில சமயம் கொஞ்சம் நல்ல நாடகங்களை (சாத்திரம் சொன்னதில்லை, முகமது பின் துக்ளக், யாருக்கும் வெட்கமில்லை, உண்மையே உன் விலை என்ன?) எழுத வைத்துவிட்டது என்று நான் கருதுகிறேன். மெரினாவும் இப்படிப்பட்ட ஹாஸ்ய நாடகங்களைத்தான் முன்வைத்தார், ஆனால் அவரது தத்ரூபமான சித்தரிப்பு – குறிப்பாக பிராமண சூழல்களின் சித்தரிப்பு, அதிலும் குறிப்பாக மாப்பிள்ளை முறுக்கு நாடகம் – அவரது நாடகங்களை உயர்த்துகிறது.

sujathaஇ.பா.வுக்கும் சுஜாதாவுக்கும் இதை மீறக் கூடிய இலக்கிய ஆகிருதி இருந்தாலும் சுஜாதாவுக்கு மட்டுமே அந்த வாய்ப்பு இருந்தது. அவரது லாண்டிரி லிஸ்டைக் கூட படிக்க ஒரு கூட்டம் ஒரு காலத்தில் தயாராக இருந்தது. அதைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு அவர் சிறந்த நாடகங்களை எழுதி இருக்கிறார் (ஊஞ்சல், டாக்டர் நரேந்திரன்) என்றாலும் அது தமிழ் நாடக உலகில் பெரிய மாறுதல்களைக் கொண்டு வந்ததாக எனக்குத் தெரியவில்லை.

ந. முத்துசாமி போன்றவர்கள் இன்னொரு ட்ராக்கில் போனார்கள். சின்ன “அறிவுஜீவி” கூட்டம், சிறுபத்திரிகைகள் படிக்கும் கூட்டத்துக்காக நாடகம் போட்டார்கள். நான் நாற்காலிக்காரன் நாடகம் மட்டுமே படித்திருக்கிறேன். அதை எல்லாம் பார்க்க வேண்டும், படிக்கக் கூடாது என்று தெளிவாகத் தெரிந்தாலும், அது என்னை பெரிதாகக் கவரவில்லை.

இந்த டைப்களைத் தாண்டிதான் தமிழ் நாடகம் உயிர்த்தெழ வேண்டும். காத்திருப்போம், வேறென்ன செய்ய?

பிற்சேர்க்கை: நான் இங்கே நடிக்கப்படும் நாடகங்களைப் பற்றி மட்டுமே எழுதி இருக்கிறேன். ஜெயமோகன் வடக்கு முகம் (பகுதி 1, பகுதி 2, பகுதி 3, பகுதி 4, பகுதி 5, பகுதி 6) மற்றும் பதுமை என்ற இரண்டு நாடகங்களை எழுதி இருக்கிறார், இரண்டுமே சிறந்த நாடகங்கள்தான். ஆனால் அவற்றை யாரும் நடிக்கக் கூடாது என்று தடை விதித்திருக்கிறார்.

கு.சா. கிருஷ்ணமூர்த்தி எழுதிய “தமிழ் நாடக வரலாறு” பழைய தமிழ் நாடகங்கள், நாடக நடிகர்கள் பற்றி நிறைய விவரங்களைத் தருகிறது.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தமிழ் நாடகங்கள்