ஷெர்லாக் ஹோம்ஸின் மனைவி – மேரி ரஸ்ஸல்

லாரி ஆர். கிங் எழுதிய மேரி ரஸ்ஸல் சீரிஸ்

56 சிறுகதைகள், நான்கு நாவல்கள். அவ்வளவுதான் ஷெர்லாக் ஹோம்ஸின் official canon.

துப்பறியும் கதைகள் சிறப்பாக வர மூன்று கூறுகள் அவசியம். பாத்திரப் படைப்பு, சுவாரசியமான கதை, சுலபமாக யூகிக்க முடியாத மர்மம். பாத்திரங்கள் எவ்வளவுக்கெவ்வளவு சுவாரசியமாக இருக்கின்றனவோ அவ்வளவு நல்லது. உதாரணமாக ஷெர்லாக் ஹோம்ஸ், டாக்டர் வாட்சன், மோரியார்டி, கணேஷ்/வசந்த் போன்றவர்கள் charismatic பாத்திரங்கள். சுலபமாக யூகிக்க முடியாத, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவிழும் மர்மம், எல்லா க்ளூக்களையும் முழுமையாகப் புரிந்து கொள்ள நம்மை மீண்டும் முந்தைய பக்கங்களைப் போய் பார்க்க வைக்கும் மர்மம் இருந்தால் கதை பிரகாசிக்கும். And Then There Were None, Murder in the Orient Express போன்றவை நல்ல உதாரணங்கள். சுவாரசியமான கதையும் இருந்தால் கதை எங்கேயோ போய்விடுகிறது. Red Headed League, Purloined Letter போன்ற கதைகளை குறிப்பிட்டுச் சொல்லலாம். சுவாரசியமான கதை மட்டுமே இருந்து மர்மம் அவ்வளவு பிரமாதமாக இல்லாவிட்டாலும் நன்றாகவே இருக்கிறது. Blue Carbuncle, Dying Detective போன்ற கதைகளை சொல்லலாம். மர்மம் ஏதோ ஒரு obscure உண்மையின் மீது கட்டப்பட்டிருந்தால் அவ்வளவு சுகப்படுவதில்லை. எலரி க்வீன் (Ellery Queen) போன்றவர்கள் இப்படித்தான் எழுதினார்கள், கதைகளை தீவிர ரசிகர்கள் தவிர யாரும் சீந்துவதில்லை. ஹோம்ஸ் கதைகளில் நல்ல பாத்திரப் படைப்பு is a given. சுவாரசியமான கதை, நல்ல மர்மம் இரண்டில் ஒன்றாவது அனேகமாக இருக்கிறது. அதனால்தான் ஹோம்ஸ் இடத்துக்கு யாருமே போக முடியவில்லை.

ஹோம்ஸ் பாத்திரத்தை வைத்தே இந்த நிலையை அடைய முயற்சிக்கும் கதைகள் பல உண்டு. கானன் டாயில் ஷெர்லாக் ஹோம்ஸ் கதைகளை எழுதிக் கொண்டிருந்தபோதே parodies வரத் தொடங்கிவிட்டன. இன்றும் ஹோம்ஸ் கதைகள் வந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன. நிகோலஸ் மேயர் எழுதிய Seven Percent Solution போன்றவை ஓரளவு பிரபலமானவை. நான் சமீபத்தில் படித்த மேரி ரஸ்ஸல் கதைகளும் சுவாரசியமானவை.

மேரி 15 வயதில் முதல் முறையாக ஹோம்ஸை சந்திக்கிறாள். ஹோம்ஸ் மேரியும் அந்த வயதிலேயே தன்னைப் போலவே சின்னச் சின்ன விஷயங்களை கூர்ந்து கவனிப்பதையும், அவற்றிலிருந்து சரியான முடிவுகளுக்கு வருவதையும் பார்க்கிறார். அவர்களுக்குள் நட்பு, பந்தம் உருவாகிறது. மேரியை ஹோம்ஸ் தன் மாணவியாக நடத்த ஆரம்பிக்கிறார். சில கேஸ்களில் சேர்ந்து துப்பறிய ஆரம்பிக்கிறார்கள். மேரி ஹோம்ஸின் சரிசமமான பார்ட்னராகவே மாறுகிறாள். பிற்காலத்தில் மேரியும் ஹோம்சும் நிறைய வயது வித்தியாசம் இருந்தும் திருமணம் செய்து கொள்கிறார்கள். அவர்கள் இருவரும் சேர்ந்து துப்பறியும் கதைகள்தான் இந்த சீரிஸில். இந்தக் கதைகளில் ஹோம்ஸ் வயது, அனுபவம், தொடர்புகள் ஆகியவற்றால் சீனியர் பார்ட்னர் என்றாலும் அவர் ஒரு துணைப்பாத்திரம்தான். கதைகள் எப்போதும் மேரியின் கோணத்தில்தான் விவரிக்கப்படுகின்றன, நிறையத் துப்பறிவதும் மேரிதான். மேரிக்கு ஹோம்ஸ் உதவி செய்வதாகவேதான் கதைகள் எழுதப்படுகின்றன. இந்தக் கதைகளில் மர்மம் கொஞ்சம் குறைவு, ஆனால் பின்புலம் (பெண்ணுரிமைப் போராட்டம், பாலஸ்தீனம்…) எப்போதுமே நன்றாக இருக்கிறது, கதைகளும் சுவாரசியமானவை.

சீரிஸின் முதல் நாவலான Beekeeper’s Apprentice (1994)-இல் மேரிக்கு பதினைந்து வயது இருக்கும்போது ரிடையர் ஆகிவிட்ட ஹோம்ஸை சந்திக்கிறாள். ஹோம்ஸ் ஒரு ஆளைப் பார்த்தவுடன் அவன் யார், என்ன தொழில் செய்கிறான் என்றெல்லாம் (Blue Carbuncle) deduce செய்வது போலவே ஹோம்சைப் பற்றி மேரி கணிக்கிறாள். இருவருக்கும் நட்பு உருவாகிறது, ஹோம்ஸ் மேரியை தன் “மாணவியாக” ஏற்றுக் கொள்கிறார். மேரியும் அவரும் சில கேஸ்களை சேர்ந்து துப்பறிகிறார்கள். ஒரு படு பயங்கர வில்லன் – மோரியார்டி லெவல் வில்லன் வரும்போது – மேரியும் ஹோம்சும் பார்ட்னரே ஆகிறார்கள்.

A Monstrous Regiment of Women (1995): 20 வயது மேரி ரஸ்ஸல் 60 வயது ஹோம்ஸை மணக்க விரும்புகிறாள். ஹோம்ஸ் மறுக்கிறார். மேரி மார்ஜரி சைல்ட் என்ற “சாமியாரிணியை” சந்திக்கிறாள். மார்ஜரி பெண் முன்னேற்றத்துக்காகப் பாடுபடுபவள். பல பணக்காரப் பெண்கள் அவளுக்கு உதவியாக இருக்கிறார்கள். ஆனால் இரண்டு மூன்று பேர் இறந்துவிடுகிறார்கள். இறந்தவர்கள் மார்ஜரியின் சர்ச்சுக்கு நிறைய பணம் எழுதி வைத்திருக்கிறார்கள். மேரி துப்பறியப் போய் அவளே மாட்டிக் கொள்கிறாள். ஹோம்ஸ் காப்பாற்றுகிறார், இருவரும் சேர்ந்து மர்மங்களை அவிழ்க்கிறார்கள். ஹோம்ஸ் மேரி மேல் உள்ள காதலை ஒப்புக் கொள்கிறார், திருமணத்தோடு கதை முடிகிறது.

A Letter from Mary (1997): டோரதி பாலஸ்தீனத்தில் ஒரு ஆர்க்கியாலஜிஸ்ட். மேரியிடம் ஒரு பழைய papyrus கடிதத்தைக் கொடுக்கிறாள். அது மேரி மக்தலீன் எழுதியது, அதில் தான் ஒரு அப்போஸ்தலர் என்று எழுதி இருக்கிறார். அது வெளியே வந்தால், ஒரு பெண் அப்போஸ்தலராக இருந்தாள் என்று தெரிந்தால் அன்றைய ஆணாதிக்க சமூகத்தில் பெரும் சர்ச்சை உண்டாகும். அன்று இரவே டோரதி ஒரு “விபத்தில்” இறக்கிறாள். அது விபத்து இல்லை, கொலை என்று ஹோம்சும் மேரியும் நிரூபிக்கிறார்கள். அடுத்த நாள் ஹோம்ஸ்-மேரியின் வீடு சூறையாடப்படுகிறது. என்ன மர்மம், யார் கொலையாளி என்று துப்பறிகிறார்கள். பில்டப் இருக்கும் அளவுக்கு மர்மம் இல்லை. ரொம்ப சிம்பிளாக முடித்துவிடுகிறார். ஹோம்சே கதையில் பூ இவ்வளவுதானா என்று அலுத்துக் கொள்கிறார்!

Moor (1998): பாஸ்கர்வில்லி கதை நடந்த டார்ட்மூருக்கு ஹோம்ஸ் திரும்பி வருகிறார். இப்போதும் ஒரு அமானுஷ்ய நாய். ஒரு நாடோடிப் பாட்டுக்காரனின் மரணம். பாஸ்கர்வில்லி மாளிகையில் ஒரு அமெரிக்கப் பணக்காரன். ஹோம்ஸின் godfather பேரிங்-கவுல்ட் இறக்கும் தருவாயில் இருக்கிறார். இதை வைத்து ஒரு சுவாரசியமான கதையைப் பின்னி இருக்கிறார்.

O Jerusalem (1999):: இந்தக் கதை chronologically ஆரம்ப நாவலான Beekeeper’s Apprentice நடுவில் இரண்டு மூன்று வாரத்தில் நடக்கிறது. படித்ததில் எனக்குப் பிடித்தது இதுதான். ஹோம்சும் மேரியும் பாலஸ்தீனத்தில். பாலஸ்தீன கவர்னர் ஆலன்பி. யூதர்கள், முஸ்லிம்கள், கிருஸ்துவர்கள் யாரும் இன்னும் சீரியஸாக அடித்துக் கொள்ள ஆரம்பிக்கவில்லை. ஆனால் டென்ஷன் இருக்கிறது. லோகல் ஒற்றர்களான அலி, முகம்மது இருவரின் உதவியுடன் ஜெருசலேத்தில் வெடிகுண்டு சதியை முறியடிக்கிறார்கள். பாலஸ்தீன குழுக்களை மிக அருமையாக விவரித்திருக்கிறார். அலி, முகம்மது இருவருமே நல்ல பாத்திரப் படைப்புகள்.

Justice Hall (2002): போன கதையில் சந்தித்த முகம்மதும் அலியும் இந்தக் கதையிலும் முக்கிய பாத்திரங்கள். முகம்மது உண்மையில் ஒரு ஆங்கில பிரபு குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன். உண்மையான பேர் மார்ஷ். பல வாரிசுகள் இறந்துவிடுவதால் அடுத்த ட்யூக் ஆக பதவி ஏற்க வேண்டிய நிலை. ஆனால் முகம்மது உண்மையில் விரும்புவதோ பாலஸ்தீனப் பாலைவனங்களில் ஒரு நாடோடியாக வாழ்வதைத்தான். அலி அவனது உறவினன், பதவிக்கு உரிமை உள்ளவன், அவனும் முகம்மதோடு அப்படி சுற்றுவதைத்தான் விரும்புகிறான். மார்ஷ் பதவி தன் கடமை, அதைத் தவிர்க்கக் கூடாது என்று நினைக்கிறான். மார்ஷின் மனதை மாற்ற அலி ஹோம்ஸ் மற்றும் மேரியின் உதவியை நாடுகிறான். என்ன நடக்கிறது என்பதுதான் கதை.
எனக்கு மிகவும் பிடித்த கதைகள் முகம்மது, அலி இருவரும் வரும் இந்த இரண்டு கதைகள்தான்.

Game (2004): இப்போது ஹோம்ஸ், மேரி இருவரும் இந்தியாவுக்கு வருகிறார்கள். அங்கே கிம்மைகிப்ளிங் உருவாக்கிய கிம் – மூன்று வருஷங்களாகக் காணவில்லை. ஹோம்ஸ் மோரியார்டி மறைவுக்குப் பின் இந்தியா வந்ததாகவும், அப்போது கிம்முடன் பழக்கம் ஏற்பட்டதாகவும் பின்புலம். Pigsticking – காட்டுப்பன்றி வேட்டை – காட்சிகள் நன்றாக வந்திருக்கின்றன. சின்னச் சின்னத் தவறுகள் (anachronisms) தெரிகின்றன – ஜின்னா 1924இலேயே முஸ்லிம்களின் தலைவராகிவிட்டார், மேற்கு உத்தரப்பிரதேசத்தைப் பற்றி பேசுகிறார்கள் – ஒரு இந்தியனை proofread செய்ய வைத்திருக்கலாம்.

Locked Rooms (2005): இந்தியாவிலிருந்து ஹோம்சும் மேரியும் சான் ஃபிரான்சிஸ்கோ செல்கிறார்கள். அங்கே மேரிக்கு நிறைய சொத்து இருக்கிறது. மேரிக்கு கப்பலிலேயே பல கெட்ட கனவுகள் ஆரம்பிக்கின்றன. ஹோம்ஸ் அந்தக் கனவுகளை வைத்து மேரி தன் இளமைக் கால நினைவுகளை மறந்திருக்கிறாள் என்று யூகிக்கிறார். மேரியின் பெற்றோரின் இறப்பில் என்ன மர்மம் என்று கண்டுபிடிக்கிறார்கள். கதையின் ஒரு பாத்திரம் டாஷியல் ஹாம்மெட்!

Language of Bees (2009): ஹோம்ஸின் மகன் – ஹோம்சுக்கும் ஐரீன் ஆட்லருக்கும் பிறந்த டேமியன் ஆட்லர் – ஹோம்சைத் தேடி வருகிறார். அவரது மனைவி, மகள் இருவரையும் காணவில்லை. டேமியனுக்கு அப்பா மேல் நிறைய கோபம் உண்டு, அப்பாவை வாழ்க்கை முழுதும் தவிர்த்திருக்கிறார். தேடும்போது உறவு ஓரளவு சுமுகம் அடைகிறது. அதற்குள் டேமியனே விலகிப் போய்விடுகிறார். ஹோம்சும் மேரியும் டேமியனின் மனைவி ஒரு cult தலைவனால் பலி கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறாள் என்பதைக் கண்டுபிடிக்கிறார்கள். மேரி டேமியன்தான் அதை செய்தவரோ என்று சந்தேகப்படுகிறாள். டேமியனையும், அவர் மகளையும் தப்ப வைக்கும் காட்சியோடு புத்தகம் முடிகிறது, ஆனால் கதை அடுத்த புத்தகத்தில் தொடர்கிறது.

God of the Hive (2010): போன நாவல் இங்கே தொடர்கிறது. cult தலைவன் ஒரு பிரிட்டிஷ் உளவுத்துறை அதிகாரியின் கைப்பாவை. மைக்ராஃப்ட் ஹோம்ஸை கவிழ்க்க போட்ட சதி என்பது தெரிகிறது.

Pirate King (2011): இந்த முறை மேரி ஒரு சினிமா கம்பெனியில் துப்பறியப் போகிறாள். Pirates of Penzance நாடகத்தை பின்புலமாக வைத்து எடுக்கப்படும் கதை. சில நடிகர்களே உண்மையில் கடற்கொள்ளையர்கள். இது வரை வந்த கதைகளில் இதைத்தான் படு சுமார் என்று சொல்வேன்.

சீரிஸில் அடுத்ததாக வரப் போகும் நாவல் Garment of Shadows (2012): மீண்டும் முஹம்மதும் அலியும். பின்புலம் மொராக்கோ. 1920களில் மொராக்கோவின் வட பகுதி ரிஃப் குடியரசாக உருவாகியது. அங்கே மேரியும் ஹோம்சும் முஹம்மதும் அலியும் குட்டையைக் குழப்புகிறார்கள்.

Garment of Shadows (2012): இப்போது ஜப்பானிய இளவரசர் ஒரு சிக்கலில் மாட்டிக் கொள்கிறார். அவருக்காக எதையும் இழக்கத் தயாராக இருக்கும் ஒரு நிஞ்சா இளைஞி ஹருகி சாடோ. சுமார்தான்.

Island of the Mad (2018) இன்னொரு படுசுமாரான நாவல். இந்த முறை வெனிசில் மேரியும் ஹோம்சும் இங்கிலாந்திலிருந்து ஓடிவந்துவிட்ட முன்னாள் பைத்தியக்கார சீமாட்டியைத் தேடுகிறார்கள்.

சிறுகதைகளின் தொகுப்பாக வந்திருப்பது Mary Russell’s War (2016). இவை மர்மக் கதைகள் அல்ல, ஆனால் படிக்க சுவாரசியமாக இருக்கின்றன.

சீரிசை நான் சிபாரிசு செய்வேன். ஒரே ஒரு புத்தகம் படிக்க வேண்டுமென்றால் Justice Hall புத்தகத்தை பரிந்துரைப்பேன்.

கிங் எழுதிய பிற நாவல்களில் ஒன்று Keeping Watch (2003). கதையின் premise – abuse செய்யப்படும் சிறுவர் சிறுமியரைக் கடத்திக் காப்பாற்றும் ஒரு சின்ன டீம் – கவனத்தை ஈர்த்தாலும் கதையில் நிறைய ஓட்டைகள்.

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
லாரி ஆர். கிங்கின் தளம்
லாரி ஆர். கிங் விக்கி குறிப்பு
ஷெர்லாக் ஹோம்ஸின் போட்டியாளர்கள்
ஷெர்லாக் ஹோம்ஸ் – பிடித்த சிறுகதைகள்

ஷெர்லாக் ஹோம்ஸின் போட்டியாளர்கள்

எனக்கு துப்பறியும் கதைகள் மீது கொஞ்சம் பித்து உண்டு. பதின்ம வயதில் படித்த ஷெர்லாக் ஹோம்ஸ் கதைகள் என் உள்ளம் கவர்ந்தவை. அதை விட சிறந்த துப்பறியும் கதைகள் இன்னும் வரவில்லை. பிடித்த கதைகளை சமீபத்தில் ஒரு லிஸ்ட் போட்டிருந்தேன்.

ஹோம்ஸ் கதைகளைப் படித்துவிட்டு வேறு கதைகளைப் படிக்க வேண்டும் என்று ஆவல். அகதா கிறிஸ்டி, பெர்ரி மேசன் கதைகளைத் தவிர வேறு எதுவும் தெரியவில்லை. கிறிஸ்டி பிடித்திருந்தாலும் ஹோம்ஸ் அளவு இல்லை என்று தெளிவாகத் தெரிந்தது. பெர்ரி மேசன் கிறிஸ்டி அளவு கூட வரவில்லை. வேறு துப்பறியும் கதைகளைப் பற்றி எதுவும் தெரியவில்லை.

அப்போது ஹ்யூ கிரீன் தொகுத்த Rivals of Sherlock Holmes என்ற புத்தகம் கிடைத்தது. ஹ்யூ கிரீன் (கிரஹாம் கிரீனின் சகோதரர்) இப்படி மூன்று அருமையான தொகுதிகளை கொண்டு வந்திருக்கிறார். Rivals of Sherlock Holmes, Further Rivals of Sherlock Holmes, American Rivals of Sherlock Holmes. அவர்தான் பிற நல்ல கதைகளை அறிமுகம் செய்து வைத்தார். இந்த Rivals அனைவரும் ஹோம்ஸின் “சமகாலத்தவர்” – அதாவது ஹோம்ஸ் கதைகள் வந்த காலத்தில் – 19 -ஆம் நூற்றாண்டு இறுதி, இருபதாம் நூற்றாண்டு ஆரம்பம் – இந்த கதைகள் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன.

அந்த மூன்று தொகுதிகளிலிருந்து எனக்குப் பிடித்த சில துப்பறியும் “நிபுணர்கள்”, எழுத்தாளர்கள் பற்றி சின்ன ட்விட்டர் ஸ்டைல் குறிப்புகள்:

கிரான்ட் ஆலனின் கர்னல் க்ளே (Grant Allen’s Colonel Clay): க்ளே ஒரு ஏமாற்றுக்காரன். மீண்டும் மீண்டும் தென்னாப்பிரிக்க மில்லியனர் வாண்ட்ரிஃப்டிடமிருந்து பணத்தை திருடிக்கொண்டே இருக்கிறான். Episode of the Diamond Links என்னுடைய ஃபேவரிட் கதை.

ராபர்ட் பாரின் யூஜீன் வால்மான்ட் (Robert Barr’s Eugene Valmont): Absent-minded Coterie ஒரு அருமையான கதை. ஆனால் வேறு எதுவும் அவ்வளவு சுகமில்லை.

ஜாக்விஸ் ஃப்யூட்ரல்லின் திங்கிங் மெஷின் (Jacques Futrelle’s Thinking Machine): ப்ரொஃபசர் வான் டூசன் எல்லாம் தெரிந்த விஞ்ஞானி. சவால் விட்டு ஜெயிலிலிருந்து தப்பிக்கும் Problem of Cell 13 மிகவும் அருமையான கதை. எல்லா கதைகளிலும் தரம் எப்போதும் நன்றாக இருக்கும் என்று சொல்வதற்கில்லை, ஆனால் படிக்கலாம்.

மாரிஸ் லேப்ளான்கின் ஆர்சீன் லூபின் (Maurice Leblanc’s Arsene Lupin): லூபின் ஒரு திருடன். சில கதைகள் – Arsene Lupin in Prison, Red Silk Scarf – நன்றாக இருக்கும்.

ஆர்தர் மாரிசனின் மார்ட்டின் ஹெவிட் (Arthur Morrison’s Martin Hewitt): ஹெவிட் ஒரு சம்பிரதாய துப்பறியும் நிபுணர். படிக்கலாம்.

ஆர்தர் மாரிசனின் டாரிங்க்டன் (Arthur Morrison’s Dorrington): டாரிங்க்டன் துப்பறிபவனாக வேஷம் போடும் திருடன். படிக்கலாம்.

கிளிஃபோர்ட் ஆஷ்டவுனின் ராம்னி ப்ரிங்கிள் (Clifford Ashdown’s Romney Pringle): ராம்னி ப்ரிங்கிள் ஏமாற்றுக்காரர். நான் படித்த கதைகளின் ambience charming ஆக இருந்தது.

பாரனஸ் ஆர்க்சியின் (Baroness Orczy) Old Man in the Corner: ஒரு டீக்கடையில் உட்கார்ந்துகொண்டு மர்மங்களை தீர்ப்பார் இந்தக் கிழவர். மிகவும் நன்றாக இருக்கும்.

ஆஸ்டின் ஃபிரீமனின் டாக்டர் தார்ண்டைக் (Austin Freeman’s Dr. Thorndyke): தார்ண்டைக் விஞ்ஞானத்தை பயன்படுத்தி துப்பறிபவர். கொஞ்சம் dry ஆக இருந்தாலும் கதைகள் மிக நன்றாக இருக்கும்.

வில்லியம் ஹோப் ஹாட்க்சனின் கார்னகி (William Hope Hodgson’s Carnacki): கார்னகி பேயோட்டுபவர். எல்லா கதைகளிலும் ஒரு supernatural background இருக்கும்.

எர்னஸ்ட் பிரம்மாவின் மாக்ஸ் காரடோஸ் (Ernest Bramah’s Max Carrados): காரடோஸ் ஒரு குருடர். ஹோம்ஸ் தரத்துக்கு இல்லாவிட்டாலும் நல்ல துப்பறியும் கதைகள்.

பின்னால் படித்த சில நல்ல துப்பறியும் கதைகளை எழுதியவர்கள்:

  1. எட்கார் ஆலன் போ – டூபின் (Edgar Allan Poe – Auguste Dupin) குறிப்பாக Purloined Letter சிறுகதை. டூபின் இல்லாத Gold Bug சிறுகதை.
  2. அகதா கிறிஸ்டி – ஹெர்க்யூல் போய்ரோ, மிஸ் மார்பிள் கதைகள் (Agatha Christie: Hercule Poirot, Miss Marple)
  3. டோரதி சேயர்ஸ் – பீட்டர் விம்சி கதைகள் (Dorothy Sayers: Lord Peter Wimsey)
  4. ஜி.கே. செஸ்டர்டன் – ஃபாதர் பிரவுன் கதைகள் (G.K. Chesterton: Father Brown)
  5. ஈ.சி. பென்ட்லி – ட்ரென்ட் கதைகள் (E.C. Bentley: Trent)
  6. ஹெச்.சி. பெய்லி – டாக்டர் ஃபார்ச்சூன் கதைகள் (H.C. Bailey – Dr. Fortune)
  7. எட்கார் வாலஸ் – ஜே.ஜி. ரீடர் கதைகள் (Edgar Wallace – J.G. Reeder)
  8. ஜோசஃபின் டே (Josephine Tey) – குறிப்பாக Daughter of Time நாவல்.
  9. மெல்வில் டேவிசன் போஸ்ட் – அங்கிள் எப்னர், ராண்டால்ஃப் மேசன் கதைகள் (Melville Davisson Post – Uncle Abner, Randolph Mason)
  10. டாஷியல் ஹாம்மட் (Dashiel Hammett)
  11. ரேமன்ட் சாண்ட்லர் – ஃபிலிப் மார்லோ (Raymond Chandler – Phillip Marlowe)
  12. ஜான் டிக்சன் கார் (John Dickson Carr) – குறிப்பாக Three Coffins நாவல்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: த்ரில்லர்கள்

ஷெர்லாக் ஹோம்ஸ் – பிடித்த சிறுகதைகள்

ஷெர்லாக் ஹோம்ஸை எனது பதின்ம பருவத்தில் படித்தேன். புத்தக சொந்தக்காரரும் பெரிய ஷெர்லாக் பிரியர். புத்தகம் தன் வீட்டை விட்டு வெளியேறக்கூடாது என்று அவர் உறுதியாக இருந்தார். இதற்காக அவர் பக்கத்து வீட்டில் இருந்த நண்பன் வீட்டுக்குப் போவது போல போய் அவ்வப்போது இரண்டு மூன்று கதைகள் படித்துத்தான் ஐம்பத்தாறு கதைகளையும் படித்து முடித்தேன். பல துப்பறியும் கதைகளைப் படித்திருக்கிறேன். ஆனால் ஹோம்ஸ் போல இன்னொருவர் இல்லை.

ஹோம்ஸின் சிறப்பு என்ன? விக்டோரியா காலத்து இங்கிலாந்தை – குறிப்பாக லண்டனை – நம் கண் முன் கொண்டு வருவதா? ஹோம்ஸின் பாத்திரப் படைப்பா? சுவாரசியமான புதிர்களா? இவை எல்லாம்தான், ஆனால் எல்லாவற்றையும் கலக்கும்போது கிடைக்கும் அனுபவம் சிறப்பாக இருக்கிறது…

எனக்கு மிகவும் பிடித்த சிறுகதைகளை இங்கே லிஸ்ட் போட்டிருக்கிறேன்.

  1. A Scandal in Bohemia
  2. Red-Headed League
  3. Man with the Twisted Lip
  4. Blue Carbuncle
  5. Speckled Band
  6. Copper Beeches
  7. Silver Blaze
  8. Reigate Squires
  9. Naval Treaty
  10. Final Problem
  11. Empty House
  12. Norwood Builder
  13. Dancing Men
  14. Six Napoleans
  15. Dying Detective
  16. Three Garridebs
  17. Thor Bridge
  18. Retired Colourman

நான்கு நாவல்களும் இருக்கின்றன. எனக்கு (அனேகமாக எல்லாருக்கும்) பிடித்தது Hound of Baskervilles. எனக்கு Valley of Fear-உம் பிடிக்கும்.

ஆன்லைனில் படிக்க விரும்புவர்கள் இங்கே பார்க்கவும். ஆனால் சிட்னி பாகெட் (Sidney Paget) படங்களுடன் புத்தகம் கிடைத்தால் அந்த அனுபவமே வேறு.

ஏன் படிக்கிறேன்?

(மீள்பதிவு)

இந்தப் பதிவு 2010 செப்டம்பரில் முதல் முறையாக எழுதப்பட்டது. இந்தத் தளத்தின் முதல் பதிவு இதுதான். எழுதியபோது அப்போது வந்துகொண்டிருந்த யூத்ஃபுல் விகடனில் நல்ல பதிவாக குறிப்பிட்டிருந்தார்கள். பாஸ்கர், கிரி இரண்டு பேரும் தங்கள் காரணங்களை எழுதினார்கள். ஜெயமோகன் இதைப் பற்றிய என் கடிதத்தைப் பிரசுரித்திருந்தார்.

இன்று மீண்டும் படிக்கும்போது கொஞ்சம் சோகமாக இருக்கிறது. ஏனென்றால் இத்தனை வருஷங்கள் கடந்தும் எனக்கு வேறு காரணங்கள் இல்லை, இந்தப் பதிவு அப்படியே பொருந்துகிறது. தேக்க நிலையோ என்று தோன்றுகிறது.

இன்றும் அதே வேண்டுகோள்தான். இந்தப் பதிவைப் படிப்பவர்கள் தாங்கள் ஏன் படிக்கிறார்கள் – குறிப்பாக புனைவுகளை ஏன் படிக்கிறார்கள் – என்று சொல்லுங்களேன்!

எனக்கு கொஞ்ச நாளாகவே இந்த கேள்வி இருக்கிறது. எதற்காக படிக்கிறோம், குறிப்பாக புனைகதைகளை எதற்காக படிக்கிறோம்?

கதை கேட்பதும் படிப்பதும் பார்ப்பதும் நம் ரத்தத்திலேயே ஊறி வந்திருக்கிறது என்று தோன்றுகிறது. அம்மாவும் பாட்டியும் தூங்க வைக்க சொன்ன கதைகளும், காலட்சேபமும், தெருக்கூத்தும், சினிமாவும், படித்த புத்தகங்களும், தன்னை எம்ஜிஆராகவும் ஜெய்ஷங்கராகவும் நினைத்து கண்ட பகல் கனவுகளும் கதைதானே! அதில் ஒரு சந்தோஷம், நிறைவு! அந்த சந்தோஷத்தை என்னால் லாஜிகலாக விளக்க முடியவில்லை. ஆனால் எப்போது அந்த நிறைவு கிடைக்கிறது, அந்த நிறைவுக்கு என்ன அறிகுறி என்றாவது சொல்ல முடியுமா என்று பார்க்கலாம்.

அறிகுறி என்றால் இன்னும் எத்தனை பக்கம் இருக்கிறது என்று செக் செய்கிறேனா இல்லையா என்பதுதான். இன்று ஒரு கதையை கேட்கும்/பார்க்கும்/படிக்கும்போது அந்த கதையை நம்முடைய மன அலமாரியில் எங்கே பொருத்தலாம், சிறந்த புத்தக வரிசையிலா, டைம் பாஸ் வரிசையிலா, இல்லை குப்பையா என்று மனதில் எண்ணங்கள் ஓடுவது தெளிவாகத் தெரிகிறது. ஒரு புத்தகத்தை படிக்கும்போது இன்னும் எத்தனை பக்கம் இருக்கிறது என்று புரட்டி கடைசி பக்கத்தின் எண்ணைப பார்த்தால் எண்ண ஓட்டங்கள் மறையவில்லை என்று நிச்சயமாக சொல்லலாம். இப்படி எத்தனை பக்கம் இன்னும் இருக்கிறது என்று பார்ப்பது எனக்கு அனேகமாக எல்லா துப்பறியும் கதைகளிலும் நடக்கும், சில சமயம் க்ளைமாக்சை முதலில் படித்துவிடுவேன். 🙂 அப்படி எந்த எண்ண ஓட்டமும் இல்லாமல் படிப்பதிலோ, பார்ப்பதிலோ மனம் முழுமையாக ஆழ்ந்தால் படிப்பது சிறந்த புத்தகம், பார்ப்பது சிறந்த சினிமா. அப்படி முழுமையாக மனம் ஆழ்வது என்பது மேலும் மேலும் அபூர்வமாகிக் கொண்டிருக்கிறது. ஹாரி பாட்டர் புத்தகங்கள் படிக்கும்போது அப்படி நடந்தது. ஏழாவது உலகம், விஷ்ணுபுரம், பொய்த்தேவு மாதிரி புத்தகங்கள் படிக்கும்போது வேறு எண்ணம் வரவில்லை. ஆனால் இதய நாதம் மாதிரி ஒரு புத்தகம் படிக்கும்போது எண்ண ஓட்டங்கள் மறைவதில்லை. இப்போதெல்லாம் முக்கால்வாசி புத்தகங்களில் கடைசி பக்க எண்ணை பார்ப்பது நிகழ்கிறது.

மிச்ச கால்வாசி புத்தகங்களுக்காகத்தான் படிக்கிறேன். அந்த கால்வாசி புத்தகங்களின் குணாதிசயங்கள் என்ன என்று யோசித்துப் பார்த்தால்:

  • மனிதனின் உச்சங்களை, அதீத உணர்ச்சிகளை உண்மையாக காட்டும்போது

அந்த நிலையை – அன்பு, பாசம், நட்பு, நேர்மை, உண்மை என்ற உயர்ந்த நிலையாகட்டும், இல்லை குரூரம், சுயநலம், வெட்டி பந்தா, கயமைத்தனம், போலித்தனம் மாதிரி தாழ்ந்த நிலையாகட்டும் – அதை உண்மையாக சித்தரிக்கும்போது பெரும் மன எழுச்சியோ, இல்லை சீ, மனிதன் இவ்வளவுதானா என்ற வெறுப்போ எழுகிறது. அந்த அன்பும் பாசமும் குரூரமும் சுயநலமும் நம்முள்ளும் இருக்கிறது என்ற உண்மையும் தெரிகிறது. To Kill a Mockingbird படிக்கும்போது என் குழந்தைகளுக்கும் எனக்கும் அட்டிகசுக்கும் ஸ்கவுட்டுக்கும் உள்ள உறவு இருக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. (படித்து பத்து வருஷத்துக்கு பிறகுதான் என் முதல் பெண் பிறந்தாள்.) அப்போதெல்லாம் நண்பர்கள் யார் கர்ப்பமானாலும் அவர்களுக்கு இந்த புத்தகத்தை வாங்கி பரிசளிப்பேன். உதாரணமாக மோக முள், பின் தொடரும் நிழலின் குரல், Les Miserables போன்ற புத்தகங்களை படிக்கும்போது இப்படி உணர்ந்தேன்.

  • சிந்திக்க வைக்கும்போது

புனைகதைகளுக்கு சிந்திக்க வைக்கும் ஆற்றல் அதிகம். கற்பு, பெண்ணியம் என்று பக்கம் பக்கமாக எழுதலாம். “கற்பு கற்பு என்று கதைக்கிறீர்களே, இதுதானய்யா பொன்னகரம்!” என்ற ஒரு வரி கற்பு என்ற கருத்தில் இருக்கும் செயற்கைத்தன்மையை காட்டிவிடுகிறது. சீதையின் அக்னி பிரவேசத்தைப் பற்றி கேட்ட அகலிகை மீண்டும் கல்லானாள் என்ற நாலு பக்க கதை ஆயிரம் ஆயிரம் வருஷமாக வழிப்படப்படும் ராமனின் முரண்பாட்டை காட்டிவிடுகிறது. Atlas Shrugged-இல் ஃபிரான்சிஸ்கோ டன்கொனியா money is the root of all evil என்ற கருத்தைப் பற்றி ஆற்றும் ஒரு மூன்று பக்க “சொற்பொழிவு” பணக்காரன் என்றால் கெட்டவன் என்றே கேட்டு வளர்ந்த என்னை வேறு விதத்தில் சிந்திக்க வைத்தது. All Quite on the Western Front நாவல் போர் என்றால் கங்கை கொண்டான், கடாரம் கொண்டான், பங்களாதேஷ் கொண்டாள் மாதிரி ஹீரோக்களுக்கான, வீரம் செறிந்த ஒரு நிகழ்வு என்று நினைத்திருந்த எனக்கு போரின் dehumanization பற்றி புரிய வைத்தது.
ஆனால் இவற்றுக்கு ஒரு குறை உண்டு. பொன்னகரம் கதை கற்பைப் பற்றி பெரிதாக கவலைப்படாத ஒரு சமூகத்திடம் என்ன பாதிப்பை ஏற்படுத்த முடியும்? அவர்களுக்கு நளாயினி கதையோ, சீதையின் கதையோ பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தலாம். (அப்படித்தான் இந்திய பழங்குடி சமூகங்களிடம் நடந்திருக்க வேண்டும் என்பது என் தியரி.) உங்களுக்கு போதிக்கப்பட்ட, நீங்கள் கற்ற சிந்தனைகளை தாண்டும் கதைகள் உங்களிடம் பாதிப்பை ஏற்படுத்தலாம். எல்லாரிடமும் ஏற்படுத்த முடியாது என்று நினைக்கிறேன்.
சில science fiction கதைகள் இந்த குறைபாட்டை தாண்டுகின்றன. அவற்றில் மனித இனத்தின் அடிப்படை கொஞ்சம் மாற்றப்படுகிறது. உதாரணமாக உர்சுலா லீ க்வினின் sexuality பற்றிய விஞ்ஞானக் கதைகள் – ஒரு கதையில் மனித இனத்துக்கும் ஒரு mating season உண்டு. அப்போது கிடைக்கும் stimuli-ஐ வைத்து நீங்கள் ஆணாகவோ பெண்ணாகவோ மாறலாம். சீசன் முடிந்த பிறகு நீங்கள் “பழைய நிலைக்கு” திரும்பிவிடுவீர்கள். இப்படி ஒன்று நடந்தால் மனித சமூகம் – குடும்பம், உறவுகள், காதல், கத்தரிக்காய் – எல்லாம் என்ன ஆகும்?

  • ஒரு புதிய உலகம் என் கண்ணால் முன்னால் விரியும்போது

மகாபாரதம், விஷ்ணுபுரம், ஹாரி பாட்டர், Lord  of  the  Rings, மோக முள், Atlas  Shrugged, One Hundred Years of Solitude, To Kill a Mockingbird மாதிரி புத்தகங்களை குறிப்பிடலாம். அந்த உலகத்தின் எழுதப்படாத விதிகள், அவர்கள் மனநிலை புரியும்போது, அதை ஒரு சித்திரமாக எழுத்தாளன் தீட்டும்போது, அதில் முழுமையாக ஆழ்ந்துவிடுகிறேன்.
ஒரு உதாரணம் சொல்கிறேன் – செயின்ட் எக்ஸுப்பரி ஒரு புத்தகத்தில் சஹாரா பாலைவனத்திலிருந்து வந்த ஒரு tribal தலைவன் நீர்வீழ்ச்சி ஒன்றை பார்க்கும் அனுபவத்தை எழுதுகிறார் – அந்த தலைவன் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லிக் கொண்டே இருந்தானாம் – “I can’t understand this!” பாலைவனம், தண்ணீர் தட்டுப்பாடு என்பதை இதை விட அழகாக சொல்ல முடியாது. ஒரு வாக்கியத்தில் அந்த tribe-க்கு தண்ணீர் எவ்வளவு முக்கியம் என்று தெரிந்துவிடுகிறது.
நுண்விவரங்கள் நிரம்பி இருந்தால் மீண்டும் மீண்டும் படிக்கவும் தோன்றுகிறது, ஒவ்வொரு முறை படிக்கும்போது மிஸ் செய்துவிட்ட நுண்விவரங்கள் தெரிகின்றன. ஹாரி பாட்டரில் கதையை விட, அதில் மாஜிகல் வாழ்க்கை முறையை காட்டும் விஷயங்கள் – நகரும் புகைப்படங்கள்+ஓவியங்கள், க்விட்டிச் விளையாட்டு, Marauder’s map, மாஜிக் செய்தித்தாள்கள், மாஜிக் tabloids – எல்லாம் சுவாரசியத்தை கூட்டுகின்றன.
இதில் ஒரு sub-category உண்டு. ஒரு தருணத்தை புகைப்படம் மாதிரி அருமையாக capture செய்யும் கதைகள். அசோகமித்ரன் இதில் நிபுணர். காலமும் ஐந்து குழந்தைகளும், புலிக்கலைஞன், கார் ஓட்டக் கற்றுக் கொள்ளும் அந்த ஒரு நொடி பற்றிய ஒரு கதை என்று நிறைய சொல்லலாம்.

  • முடிச்சுகள் பர்ஃபெக்டாக அவிழும்போது

இது ஒரு கலை. பொன்னியின் செல்வன் மிக சிறந்த உதாரணம். பல ஷெர்லாக் ஹோம்ஸ் கதைகள், சில அகதா கிறிஸ்டி நாவல்களை சொல்லலாம்.

  • வாய் விட்டு சிரிக்கும்போது

வாய்விட்டு சிரிப்பது அபூர்வமாகிக் கொண்டே போகிறது. சாகியின் Open Window நினைவு வருகிறது. ஒரு காலத்தில் வுட்ஹவுஸ் எழுத்துகளைப் படித்துவிட்டு ரயிலிலும் பஸ் ஸ்டாண்டிலும் சிரித்துவிட்டு பிறகு எல்லாரும் என்னை விநோதமாகப் பார்ப்பதை உணர்ந்து தலை குனிந்து படித்திருக்கிறேன். இப்போது வுட்ஹவுசைப் படித்தால் புன்முறுவல் வருவதே அபூர்வமாக இருக்கிறது.

  • சிறு வயதில் இருந்த ஒரு காரணம் இப்போது இல்லை. பகல் கனவு!

பகல் கனவு சந்தோஷம் தர காரணம் சிம்பிள். It strokes the ego. செயற்கரிய செயல் செய்வதாக fantasize செய்யும்போது ஒரு அற்ப பெருமை. ஆனால் பகல் கனவு என்பதெல்லாம் சின்ன வயதிலேயே போய்விட்டது. அதாவது சின்ன வயதில் இருந்த ஒரு காரணம் காலி.

உண்மையை ஒத்துக் கொள்ளத்தான் வேண்டும். படிப்பதற்கு இன்னொரு prosaic காரணமும் இருக்கிறது. நிறைவு/சந்தோஷம் மட்டுமில்லை, பழக்கமும் மிக முக்கியமான காரணம் மனதும் கையும் பல சமயங்களில் அனிச்சையாக புத்தகத்தை நாடுகின்றன. சின்ன வயதில் வேர்க்கடலை சுற்றி வந்த பேப்பரை எல்லாம் கூட படிப்பேன். அப்போது எல்லா புத்தகங்களையும் படித்துவிடவேண்டும் என்ற ஒரு வெறி இருந்தது. பதின்ம வயதில் கணிசமான நேரத்தை என்ன புத்தகம் படிக்க வேண்டும் என்று லிஸ்ட் போடுவதில் செலவழித்தேன். முதல் முறையாக எங்கள் கிராம நூலகத்தில் இருந்த எல்லா புத்தகங்களையும் கூட படிக்க முடியாது என்று ஒன்பது, பத்து வயதில் உணர்ந்தபோது ரொம்ப துக்கமாக இருந்தது. அப்போது ஆரம்பித்த பழக்கம் – சிலருக்கு சிகரெட் மாதிரி எனக்கு இது ஒரு addiction-தானோ என்று சில சமயம் தோன்றுகிறது.

எனக்கு இருக்கும் காரணங்கள் உங்களுக்கு இருக்க வேண்டுமென்ற அவசியமில்லை. நீங்கள் ஏன் படிக்கிறீர்கள்? உங்களுக்கு என்ன காரணங்கள், என்னுடைய காரணிகளில் ஏதாவது உங்களுக்கும் பொருந்துமா என்று எழுதுங்களேன்!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: வாசிப்பு அனுபவங்கள்

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
யூத்ஃபுல் விகடனில் “ஏன் படிக்கிறேன்” பதிவு குட் ப்ளாக் ஆக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கிறது
ஏன் படிக்கிறேன்? – பாஸ்கர், பாஸ்கரின் பதிவு பற்றி நான்