நீதிமன்றத்தில் சோ. தர்மனின் முகநூல் பதிவு

மகிழ்ச்சி அளித்த செய்தி. சோ. தர்மனி ஃபேஸ்புக்கில் எழுதிய ஒரு பதிவை நீதிமன்றத் தீர்ப்பு ஒன்றில் verbatim மேற்கோளாகப் பயன்படுத்தி இருக்கிறார்கள். சோ. தர்மனின் ஃபேஸ்புக் பக்கத்திலிருந்து கட்-பேஸ்ட்.

இன்று காலையிலேயே இரண்டு மூன்று வக்கீல்களிடமிருந்து ஃபோன் அழைப்புக்கள். வாழ்த்து தெரிவித்தார்கள். ஆச்சரியப்பட்டுப் போனேன்.
அதாவது மதுரை உயர்நீதிமன்றத்தில் ஜி.ஆர். சுவாமிநாதன் என்கிற நீதியரசர் என்னுடைய முகநூல் பதிவை மேற்கோள் காட்டி ஒரு தீர்ப்பு வழங்கியிருப்பதாகச் சொல்லி தீர்ப்பின் நகலை எனக்கு அனுப்பினார்கள்.
பதினோரு பக்கங்கள் கொண்ட அந்த தீர்ப்பில் என் முகநூல் பதிவை அப்படியே எடுத்து பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள். அதோடு இல்லாமல் அரசுக்கு சில ஆலோசனைகளை‌ வழங்குகிறார்கள்.
கண்மாய் போன்ற நீர் நிலைகளை ஏலம் விடும் நடைமுறைகளை மாற்றுங்கள், நுகர்வோருக்கு உள்ள உரிமைகளை உறுதிப்படுத்துங்கள்‌ என்று அறிவுறுத்துகிறார்கள். சாகித்திய அகாடெமி விருது பெற்ற எழுத்தாளர் சோ.தர்மனின் பதிவை பாருங்கள் என்று எடுத்துக் காட்டுகிறார்கள்.
சாதாரணமான ஒரு முகநூல் பதிவு உயர்நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பில் இடம் பெற்று இதைப் பின்பற்றும்படி அரசின் நடவடிக்கைகளை மாற்றிக் கொள்ள பரிந்துரைக்கிறது. ஒரு உயர்நீதிமன்ற தீர்ப்பு என்பது‌ இந்திய அரசின் ஆவணம். காலாகாலத்திற்கும் பாதுகாக்கப்படும். பல்வேறு சட்டநிபுணர்கள் வழக்கறிஞர்களால் வாசிக்கப்படும்.
நான் மிகவும் சந்தோஷமாக இருக்கிறேன். ஒரு படைப்பாளி என்ற முறையில் புளகாங்கிதமடைகிறேன். என்னுடைய முகநூல் நண்பர்கள் சார்பாகவும் தமிழ்நாட்டின் அனைத்து படைப்பாளிகளின் சார்பாகவும் உயர்நீதிமன்ற நீதியரசர் மதிப்பிற்குரிய ஐயா.ஜி.ஆர்.சுவாமிநாதன் அவர்களுக்கு மனமார்ந்த நன்றியை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.
தமிழ்நாடு அரசு நீர்நிலைகளில் நுகர்வோருக்கு உள்ள உரிமைகளை நிலைநாட்டி ஏலம் விடும் நடைமுறைகளை மாற்ற வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொள்கிறேன். நன்றி.

மேற்கோள் காட்டப்பட்ட பதிவு:

நேற்று உச்சி மதியம். சுட்டெரிக்கும் வெய்யில். கண்மாய்க் கரை மரத்தடியில் உட்கார்ந்து தூண்டில் போட்டுக் கொண்டிருந்தேன். அந்த கண்மாயின் குத்தகைதாரர் என்னை மட்டுமே தூண்டில் போட அனுமதித்திருப்பதால் நான் மட்டுமே எப்போதும் தனித்திருப்பேன். சில நேரம் பயமாகக் கூட இருக்கும். இந்தத் தனிமை தவத்திற்காகவே நான் விரும்பி போய் தூண்டில் போடுகிறேன்.
திடீரென்று ஆளரவம் கேட்கவும் ஏறிட்டுப் பார்த்தால் நேராக என் தலைக்கு மேல் கரையில் திடகாத்திரமான ஒரு ஆறடி மனுஷர். கையில் நீண்ட கம்பு. கழுத்தில் தொங்கும் நீண்ட துண்டு. மிகவும் பவ்யமாக வணக்கம் வைத்து பணிந்து கும்பிட்டார். தூண்டிலை வாகரையில் ஊன்றி விட்டு கரையேறினேன்.
“ஐயா என் பேர் காளியப்பக்கோனார். கிடை மாடுகள் மேய்ப்பவர்கள்.” என்று சொல்லி விட்டு தூரத்தில் மேயும் மாடுகளைக் காட்டினார்.
“சரிய்யா இப்ப உங்களுக்கு என்ன வேணும்”
“இந்த மாடுகளுக்கு தண்ணீர் குடிக்க நீங்க அனுமதிக்கணும் ஐயா”என்றார்.
அவர் இப்படிக் கேட்டதும் எனக்கு ஆச்சரியம். அவர் முகத்தையே உற்றுப் பார்த்தேன். அவர் சொன்னார்.
“ஐயா நாங்க கமுதியிலிருந்து வர்ரோம். அப்பிடியே மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையடிவாரம் வரை போய் திரும்ப ஊர் போக ஆறு மாசமாகும். எல்லாக் கண்மாய்களையும் அரசு குத்தகைக்கு விட்ருச்சு. குத்தகைதாரர்கள் மாடுகளை தண்ணீர் குடிக்க அனுமதிப்பதில்லை. எங்களை அடித்து விரட்டுகிறார்கள். மாடுகளை கற்களால் எறிந்து விரட்டுகிறார்கள்” என்று அவர் சொன்ன போது என்னால் நம்ப முடியவில்லை. இந்தக் குத்தகைதாரர் மிகவும் நல்லவர், தாராளமாக தண்ணீர் காட்டுங்கள் என்று சொன்னவுடன் கரையிலிருந்தபடியே ஒரு விசில் கொடுத்தார். எல்லா மாடுகளும் எங்களைச் பார்த்து வேகமாக வந்தன. கூடவே இன்னொருவரும் வந்தார். மொத்தம் 270 மாடுகள். காளை பசு கன்றுக்குட்டிகள். ஆனந்தமாக தண்ணீர் குடித்து நீச்சலும் அடித்தன. பல்வேறு தகவல்களை என்னிடம் பகிர்ந்து கொண்டார் கோனார். சம்சாரிகளின் பம்புசெட் கிணறுகளில் வாய்க்காலில் மாடுகள் தண்ணீர் குடிப்பதை இதுவரை எந்த சம்சாரியும் தடுத்ததில்லை என்றார். பெரும்பாலான கிணறுகளில் தண்ணீர் இல்லை என்றவர் குளங்களில் கண்மாய்களில் குடிப்பது மாதிரி வாய்க்காலில் குடிப்பது நிறைவாக இருக்காது என்றார்.
நிறையக் கண்மாய்களில் பறவைகளை மீன்பிடிக்க விடாமல் கூடு கட்ட விடாமல் குத்தகைதாரர்கள் வெடிவெடித்து விரட்டுகிறார்கள் என்று அவர் சொன்ன போது நான் மௌனித்துப் போனேன். அரசு கண்மாய்களை குத்தகை என்ற பேரில் பாக்டரிகளாக மாற்றி விட்டது. லாபநோக்கில் வியாபாரியாக செயல்படுகிறார்கள் குத்தகைதாரர்கள்.
ஏற்கனவே வருவாய்த்துறை, பொதுப்பணித்துறை, வனத்துறை, கனிமவளத்துறை போன்றவற்றால் கண்காணிப்பு என்ற பேரில் ஊர் மக்களுக்கும் கண்மாய்க்குமான உறவை நாசப்படுத்தி விட்டது அரசு. இப்போது குத்தகைதாரர்கள் பறவைகளுக்கும் கால்நடைகளுக்குமான தொடர்பை துண்டித்துவிட்டார்கள். அப்படியானால் இந்தக் கண்மாய்களை, ஏரிகளை, ஊருணிகளை, தெப்பங்களை, நீராவிகளை நம் முன்னோர்கள் யாருக்காக உருவாக்கினார்கள்? கொஞ்சம் யோசித்துப் பாருங்கள். மாடுகள் பற்றியும் அவர்களின் வாழ்க்கை பற்றியும் ஒரு குறுநாவல் எழுதப் போகிறேன்.
சைபீரியாவிலிருந்து பல்லாயிரம் கிலோமீட்டர்கள் பறந்து வந்து தமிழ்நாட்டுக்கு வருகிற ஒரு கொக்கை இங்கே கூடு கட்டி இனப்பெருக்கம் செய்ய விடாமலும் மீன் பிடித்து பசியாற விடாமலும் நாம் விரட்டினால் அது நம்மைப் பற்றி என்ன நினைக்கும்?
“யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்” என்று உலகுக்கே பொதுமறை சொன்ன கனியன் பூங்குன்றன் வாழ்ந்த பூமியா இது? “வாடிய பயிரைக் கண்ட போதெல்லாம் வாடினேன்” என்றாரே வள்ளலார் அவர் காலடிபட்ட மண்ணா இது? “காக்கை குருவி எங்கள் ஜாதி” என்றானே எட்டயபுரத்து மகாகவி பாரதி அவர் வாழ்ந்த பூமியா இது? என்று நினைக்குமா இல்லையா. பட்சி தோஷமும் தாகத்துக்கு தண்ணீர் கிடைக்காத வாயில்லா ஜீவன்களின் வயிற்றெரிச்சலும் இந்த ஆட்சியாளர்களை சுட்டெரிக்கும்.
தயவு செய்து கண்மாய்களை குத்தகைக்கு விட்டு கம்பெனியாக்குவதை நிறுத்துங்கள். கண்மாய்களும் நீர்நிலைகளும் ஒரு நாட்டின் இரத்த நாளங்கள் என்பதை பகுத்தறிவு உங்களுக்கு சொல்லவில்லையா. அப்படியானால் நீங்கள் பேசுகின்ற பகுத்தறிவுக்கு என்ன அர்த்தம்?

முழுப் பதிவும் இங்கே.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: சோ. தர்மன் பக்கம்

பிடித்த சிறுகதை – சோ. தர்மன் எழுதிய அடமானம்

சிலபல சமயங்களில் சிறுகதைகளை விவரிப்பது பயனற்றதாகத் தெரிகிறது. இந்தச் சிறுகதையும் – அடமானம் – அப்படித்தான் உணர வைக்கிறது. நேரடியாக சொல்லப்படும் சிறுகதை. திருமணம், புது மனைவி – நல்ல தொழிலாளி கணவனின் முதலாளியின் வசமாவது (பாலியல் ரீதியாக அல்ல, தொழிலாளியாக). படித்துக் கொள்ளுங்கள்!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: சோ. தர்மன் பக்கம்

வெங்கட் சாமிநாதன் – மீண்டும்

jeyamohanகிட்டத்தட்ட ஐந்து வருஷங்களுக்கு முன் எழுதிய பதிவு. இப்போது பதிக்கக் காரணம் சமீபத்தில் ஜெயமோகன் “வயதான காலத்தில் சாமிநாதன் அதுவரை பேணிய அனைத்துச் சமநிலைகளையும், நவீன இலக்கிய மதிப்பீடுகளையும் இழந்து சாதியுணர்டனும் மதவெறியுடனும் எழுதிய பல பதிவுகள் இணையத்தில் சிதறிக் கிடக்கின்றன” என்று எழுதி இருப்பதுதான். இணையத்தில் அப்படி எதுவும் என் கண்களுக்குத் தெரியவில்லை. ஐந்து வருஷங்களுக்கு முன்னால் என் ஒரிஜினல் பதிவை ஜெயமோகனும் படித்து ஒரு பின்னூட்டமும் எழுதி இருந்தார். அப்போது அவரும் என் கருத்தை மறுத்து வெ.சா. தன் விழுமியங்களை இழந்து ஜாதி மதவெறியுடன் நிறைய எழுதி இருக்கிறார் என்று எதுவும் சொல்லவில்லை.

பதிவிலிருந்து relevant பகுதி.

வெ.சா. தற்போதெல்லாம் பிராமண சார்பு நிலை எடுக்கிறார் என்ற விமர்சனத்தை இப்போதெல்லாம் பார்க்கிறேன். இதற்கு ஆதாரமாக சுட்டப்படுவது அவர் சோ. தர்மனின் கூகை என்ற நாவலுக்கு எழுதிய விமர்சனமும் தமிழ் ஹிந்து தளத்தில் வெட்டுப்புலி நாவலுக்கு எழுதிய விமர்சனமும்தான். கூகையை நான் படித்ததில்லை, அதனால் ஒன்றும் சொல்வதற்கில்லை. கூகை, வெட்டுப்புலி பற்றிய அவர் கருத்துகளைப் பற்றி எனக்கு விமர்சனம் உண்டு. அவர் திராவிட இயக்கத்தின் போலித்தனம், பிராமண எதிர்ப்பு நிலை ஆகியவற்றைப் பற்றி சில முடிவுகளுக்கு வந்திருக்கிறார் என்றும் அந்த முடிவுகளுக்கு பலம் சேர்க்கக் கூடிய கருத்துகள் படைப்புகளில் இருந்தால் அவற்றை emphasize செய்கிறார் என்றும் நான் நினைக்கிறேன். இதில் நான் தவறு காணவில்லை, ஆனால் இந்த நிலைப்பாடு அவரது விமர்சன எல்லைகளைக் குறுக்கிவிடுகிறது என்று நினைக்கிறேன்.

இதைத்தான் ஜெயமோகனும் இன்று மனதில் வைத்து எழுதுகிறாரோ என்னவோ தெரியவில்லை. ஆனால் இந்தக் கட்டுரைகள் எந்த விதத்திலும் ஜாதி மதவெறியை காட்டவில்லை என்று நான் உறுதியாகக் கருதுகிறேன். ஜெயமோகனின் இந்தக் கருத்து தவறு என்று ஜடாயு, அரவிந்தன் நீலகண்டன் போன்ற ஹிந்துத்துவர்கள் சொன்னால் அவர்களுடைய அரசியல் நிலை காரணமாக பெரியவரின் மத வெறிக்கு சப்பைக்கட்டு கட்டுகிறார்கள் என்று அவர்கள் கருத்துக்களை ஜெயமோகனும் மற்றவர்களும் புறம் தள்ளிவிடக் கூடும். ஆனால் அவர்களுக்கு நேர் எதிர் அரசியல் நிலை உள்ள, ஹிந்துத்துவ அரசியலை முற்றிலும் நிராகரிப்பவ்ர்களிலும் இந்தக் கருத்து தவறானது என்று ஆணித்தரமாக பேசக் கூடியவர்கள் இருக்கிறார்கள் என்பதைப் பதிவு செய்யத்தான் இதை மீள்பதித்திருக்கிறேன்.

கூகையை பிறகு படித்தேன். நாவலின் ஒரு சிறு பகுதியைப் (ஒரு அய்யர் நிலங்களை நாயக்கர்-தேவர் போன்ற ஆதிக்க ஜாதியினரைத் தவிர்த்து பள்ளருக்கு குத்தகைக்கு கொடுப்பது, பிறகு விற்பது இத்யாதி) பற்றித்தான் வெ.சா. தன் விமர்சனத்தில் நிறையப் பேசுகிறார். அவரது விமர்சனத்தை மட்டும் படிப்பவர்களுக்கு இதுதான் நாவலின் முக்கியப் பகுதியோ என்று தோன்றும். கூகை பள்ளர்களின் வாழ்க்கையை விவரிக்கிறது, அதில் சம்பந்தப்படும் அளவுக்குத்தான் பிற ஜாதியினர் விவரிக்கப்படுகிறார்கள். வெ.சா. தனக்கு ஒரு அய்யர் இப்படி செய்தார் என்று வருவது தனக்கிருந்த பிம்பங்களை கட்டுடைத்தது, சோ. தர்மனே இப்படி எல்லாம் நடந்திருக்கிறது என்று சொன்ன பிறகுதான் நம்பிக்கை ஏற்பட்டது என்று எழுதுகிறார். நாவலில் அவருடைய takeaway இதுதான் என்று தெளிவாகத் தெரிகிறது. (எண்பத்து சொச்சம் வயதில் மறைந்த வெ.சா.வுக்கே இது கண்திறப்பு என்றால் என் தலைமுறை எத்தனை வியப்படையும்?) கண்திறப்பு அவருக்கு takeaway ஆக இருப்பதில் ஆச்சரியம் என்ன? ஆனால் அந்தக் கண்திறப்பு அவரது நோக்கைக் குறுக்கிவிட்டது, அதனால் அவரது விமர்சனம் முழுமையாக இல்லை. அதற்காக அவரது நேர்மையைப் பற்றியோ, அவர் இதை ஜாதீய, மதக் கண்ணோட்டங்களில் இந்த விமர்சனங்களை எழுதவில்லை என்பதைப் பற்றியோ சந்தேகிக்க எந்த முகாந்தரமும் இல்லை.

படிப்பவர்கள் யாருக்காவது வெ.சா. அப்படி ஜாதி மத வெறியோடு எழுதிய கட்டுரைகள் தெரிந்தால் சுட்டி கொடுங்கள்! அதை விட முக்கியமாக ‘பாலையும் வாழையும்‘ யாரிடமாவது இருந்தால் இரவல் கொடுங்கள்! மின்பிரதி இருந்தால் இன்னும் உத்தமம்…

வசதிக்காக பழைய பதிவை இங்கே சில திருத்தங்களோடு மீள்பதித்திருக்கிறேன்.


இலக்கிய விமர்சனம் ஒரு கலை. அது தமிழ்நாட்டில் குறைவு.

விமர்சனத்துக்கு அடிப்படை நேர்மைதான். படைப்புகள்தான் விமர்சிக்கப்பட வேண்டும். நீங்கள் மதிப்பவர், உங்களுக்குப் பிடித்தவர், உங்களுக்கு உதவி செய்யக் கூடியவர் எழுதினார் என்பதற்காக ஒரு படைப்பை உயர்த்திப் பிடிக்கக் கூடாது. உங்களுக்குப் பிடிக்காதவர் எழுதினார் என்பதற்காக தாழ்த்துதலும் கூடாது. உங்களுடைய framework என்ன என்று தெளிவாக இருக்க வேண்டும். ஒரு புத்தகம் ஏன் பிடித்திருக்கிறது, ஏன் பிடிக்கவில்லை என்று தெளிவாக விளக்க வேண்டும்.

அப்படி நேர்மை, தெளிவு இரண்டும் நிறைந்த ஒரு அபூர்வ மனிதர் வெங்கட் சாமிநாதன். வெ.சா.வின் கருத்துகளோடு எனக்கு எப்போதும் ஒத்துப் போவதில்லை. ஆனால் அவரது integrity சந்தேகத்துக்கு அப்பாற்பட்டது. தான் நினைப்பதைத்தான் அவர் எழுதுகிறார், சும்மா முகஸ்துதிக்காகவோ, தனக்கு வேலை நடக்க வேண்டுமென்றோ அவர் எழுதுவதில்லை. ஐம்பது ஆண்டுகளாக அவர் ஒரு சின்ன வட்டத்துக்குள் இருந்துகொண்டே பெரிய விஷயங்களைச் செய்திருக்கிறார்.

வ.ந. கிரிதரன் அவரைப் பற்றி சிறப்பான ஒரு கட்டுரை எழுதி இருக்கிறார். வெ.சா.வை அவ்வளவாகப் படிக்காத என் போன்றவர்களுக்கும் அவரது ஆளுமையை ஓரளவு புரியவைக்கிறார். படியுங்கள் என்று சிபாரிசு செய்கிறேன்.

நண்பர் ஜடாயு இன்னும் இரண்டு சுட்டிகளைக் கொடுத்திருக்கிறார். அவரே எழுதிய “வெ.சா என்னும் சத்தியதரிசி” என்று ஒன்று, அரவிந்தன் நீலகண்டன் எழுதிய “நமக்கு எதற்கு வெ.சா.?” என்று ஒன்று. இரண்டு கட்டுரைகளும் வெ.சா.வின் ஆளுமையை இன்னும் புட்டுப் புட்டு வைக்கின்றன.

வெ.சா. தற்போதெல்லாம் பிராமண சார்பு நிலை எடுக்கிறார் என்ற விமர்சனத்தை இப்போதெல்லாம் பார்க்கிறேன். இதற்கு ஆதாரமாக சுட்டப்படுவது அவர் சோ. தர்மனின் கூகை என்ற நாவலுக்கு எழுதிய விமர்சனமும் தமிழ் ஹிந்து தளத்தில் வெட்டுப்புலி நாவலுக்கு எழுதிய விமர்சனமும்தான். கூகையை நான் படித்ததில்லை, அதனால் ஒன்றும் சொல்வதற்கில்லை. கூகை, வெட்டுப்புலி பற்றிய அவர் கருத்துகளைப் பற்றி எனக்கு விமர்சனம் உண்டு. அவர் திராவிட இயக்கத்தின் போலித்தனம், பிராமண எதிர்ப்பு நிலை ஆகியவற்றைப் பற்றி சில முடிவுகளுக்கு வந்திருக்கிறார் என்றும் அந்த முடிவுகளுக்கு பலம் சேர்க்கக் கூடிய கருத்துகள் படைப்புகளில் இருந்தால் அவற்றை emphasize செய்கிறார் என்றும் நான் நினைக்கிறேன். இதில் நான் தவறு காணவில்லை, ஆனால் இந்த நிலைப்பாடு அவரது விமர்சன எல்லைகளைக் குறுக்கிவிடுகிறது என்று நினைக்கிறேன்.

நான் வெ.சா.வை அதிகம் படித்ததில்லை. படித்த வரையில் உலகைப் புரட்டிப் போடும் எதையும் அவர் சொல்லிவிடவும் இல்லை. ஆனால் அவருடைய தாக்கம் முக்கியமானது என்று எனக்கே புரிகிறது. அவர் படைப்பாளி இல்லை, அதனால் இன்னும் ஒரு இருபது வருஷங்களில் மறக்கப்பட்டுவிடுவார் என்று நினைக்கிறேன். இது அவருக்கு மட்டுமல்ல, டி.கே.சி., கம்யூனிஸ்ட் தலைவர் ஜீவா, ம.பொ.சி., கோமல் சுவாமிநாதன் போன்ற தாக்கம் நிறைந்த பல ஆளுமைகளுக்கு நடப்பதுதான். இந்த மாதிரி ஆளுமைகளின் தாக்கம் அவர்களோடு பழகுபவர்கள் மீதுதான் நிறைய இருக்கிறது.

அவரது சிறந்த விமர்சன எழுத்துக்களை தொகுத்துப் போட்டால் இன்னும் கொஞ்ச நாள் தாக்குப் பிடிக்கலாம்.

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
ஜெயமோகனின் சர்ச்சைக்குரிய கருத்து
கூகை நாவல் பற்றி வெ.சா., கூகை பற்றி ஆர்வி
வெட்டுப்புலி பற்றி வெ.சா., வெட்டுப்புலி பற்றி ஆர்வி

வ.ந. கிரிதரனின் கட்டுரை
வ.ந. கிரிதரனின் தளம்
வெ.சா. பற்றி ஜெயமோகன் (பகுதி 1, பகுதி 2, பகுதி 3, பகுதி 4)
வெ.சா. பற்றி நண்பர் ஜடாயு – “வெ.சா என்னும் சத்தியதரிசி
வெ.சா. பற்றி அரவிந்தன் நீலகண்டன் – “நமக்கு எதற்கு வெ.சா.?
திண்ணை இணைய இதழில் வெ.சா. கட்டுரைகள்
தமிழ் ஹிந்து தளத்தில் வெ.சா. கட்டுரைகள்
வெ.சா.வின் தளம் (கடைசி பதிவு 2012-இல்)

சோ. தர்மனின் “கூகை”

வெங்கட் சாமிநாதன் பற்றி எழுதும்போது கூகை நாவலை என்றாவாது படிக்க வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். அவர் அதைப் பற்றி எழுதிய அறிமுகமும், அந்த விமர்சனத்தைப் பற்றி எழுந்த விமர்சனங்களும் அப்படி என்னதான் இருக்கிறது இந்தப் புத்தகத்தில் என்று ஆர்வத்தைக் கிளப்பின. தற்செயலாக உடனே கிடைக்கவும் கிடைத்தது.

கூகை என்னைப் பொறுத்த வரையில் முழு வெற்றி அடையவில்லை. பிறகு, வெக்கை இரண்டையும் கலந்து கட்டி அடித்த மாதிரி இருக்கிறது. ஆனால் வெற்றி அடையாவிட்டாலும் இது இலக்கியமே. பொதுவாக தலித் இலக்கியம் மாதிரி பாகுபாடுகளில் எனக்கு நம்பிக்கை இல்லாவிட்டாலும் இதை வசதிக்காக தலித் இலக்கியம் என்று சொல்லலாம். (சோ. தர்மன் தான் தலித் எழுத்தாளன் என்று அறியப்படுவதை விரும்பவில்லை என்று வெளிப்படையாக சொல்லி இருக்கிறார்.) காலம், இருபதாம் நூற்றாண்டு நாகரீகம் ஒரு குழுவை எப்படி எல்லாம் மாற்றுகிறது என்பதை இலக்கியமாக ஆவணப்படுத்தி இருக்கிறார். என் கண்ணில் நயம் குறைவு, அங்கங்கே செயற்கையாக (உதாரணமாக கூகையை வலிந்து ஒரு metaphor ஆக புகுத்துவது) இருக்கிறது. இது தலித் இலக்கியம் என்பதை நினைவுபடுத்திக் கொண்டே இருக்கிறார். அதற்கெல்லாம் பூமணிதான் – அவர் எழுதுவது இலக்கியம், period. இந்த தலித் கிலித் பார்ப்பான் பறையன் அடைமொழி எல்லாம் அங்கே வேலைக்காவதில்லை.

கூகைக்கு கோட்டான் என்றும் பெயர் உண்டா?

நாவல் அமர்க்களமாக ஆரம்பிக்கிறது. முத்துக்கருப்பனும், மூக்கனும் துட்டி கேட்கும் சாக்கில் டவுனில் கிளப்புக் கடையில் ஒரு வெட்டு வெட்டுவதும், பெஞ்சு மேல் உட்கார்ந்து சாப்பிடதற்காக ஊரில் காவல்கார முத்தையாப் பாண்டியன் கையில் தர்ம அடி வாங்குவதும் பிரமாதமான காட்சி. பாண்டியன் சண்முகப் பகடையின் மனைவியோடு படுத்து எழுந்த பிறகு குடிக்க சாராயம் வாங்க சண்முகப் பகடையையே அனுப்புவது அடுத்த காட்சி. பத்து பக்கத்தில் ஜாதீய அடக்குமுறையை புட்டு புட்டு வைத்துவிடுகிறார்.

பள்ளக்குடியின் அறிவிக்கப்படாத தலைவனான சீனிக் கிழவன் எப்போதும் அவர்கள் வாழ்க்கை நிலையை உயர்த்த சந்தர்ப்பம் நோக்கி இருக்கிறான். அவனை முன்னால் வைத்து பள்ளக்குடியினருக்கு தன் நிலங்களை குத்தகைக்குத் தந்துவிட்டு நடராஜய்யர் பட்டணம் போய்விடுகிறார். (பறையர்களுக்கு தைரியம் குறைவு என்பதால் அவர்களுக்கு குத்தகை இல்லை என்று வருகிறது. இதைப் பார்த்து தமிழ்நாட்டில் யாரும் ஆகாயத்துக்கும் பூமிக்கும் குதிக்கவில்லையா?) பள்ளக்குடியே இது தங்கள் வாழ்க்கை நிலை உயர ஒரு அரிய வாய்ப்பு என்பதை உணர்கிறது. கடுமையாக உழைப்பது மட்டுமல்லாமல் அடக்குமுறையை சமயம் பார்த்து எதிர்க்கவும் செய்கிறது. அப்புச்சுப்பனும் அவன் மகன் அய்யனாரும் ஆளை வெட்டவும் தயங்கவில்லை. ஜமீந்தார், போலீஸ், வன்முறை, அப்புச்சுப்பனுக்கு அடைக்கலம் கொடுக்கும் பேச்சி, நகரத்துக்கு குடி பெயரும் பள்ளக்குடி, தீப்பெட்டி தொழிற்சாலைகளின் வரவு, நில ரீதியான அடக்குமுறை தொழில் ரீதியான அடக்குமுறையாக மாறுவது என்று காலம் மாறுவதை நன்றாகவே காட்டுகிறார்.

சோ. தர்மன் திறமையான எழுத்தாளர் என்பதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை. அருமையான framework. எனக்கு மிகவும் பிடித்த பகுதி அப்புச்சுப்பன் பன்றிகளுக்கு கோவில்பட்டியில் பாதுகாப்பு பொறுப்பை ஏற்பதுதான்.

கூகைச்சாமியை பற்றிய பகுதிகள் எனக்கு வலிந்து புகுத்தப்பட்டவையாகத் தெரிகின்றன. சீனிக்கிழவனின் பாத்திரம் எப்போது பள்ளக்குடியின் வாழ்க்கை நிலையை உயர்த்த ஒரு சின்ன வாய்ப்பாவது கிடைக்கும் என்று காத்துக் கொண்டே இருந்து சான்ஸ் கிடைத்தால் பாய்ந்துவிடுவது போல இருக்கிறது. பாத்திரத்தின் அந்தக் கூறு நம்பகத்தன்மை குறைவாக இருக்கிறது. அதுவே அப்புச்சுப்பன் போன்ற பாத்திரங்கள் தலைமை ஏற்பது natural ஆக இருக்கிறது. திடீர் திடீர் என்று பண்டித நடைக்கு மாறுகிறார், அது பொருத்தமாக இல்லை. கொஞ்சம் ramble ஆகிறது, நடுவில் கருணாநிதி, எம்ஜிஆர் எல்லாம் எதற்கு வருகிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. நாவல் 1930-50 காலகட்டத்தில் நடக்கிறது என்று நினைக்கிறேன் – அங்கே இந்த references ஒரு anachronism ஆக இருக்கிறது.

வெ.சா.வின் விமர்சனம் பற்றியும் ஒரு வார்த்தை. நடராஜய்யர் நாவலில் ஒரு சின்ன பாத்திரம். வெ.சா.வின் விமர்சனத்தைப் படித்துவிட்டு நான் என்னவோ நினைத்தேன். வெ.சா. நாவலில் தன் முடிவுகளுக்கு சாதகமான ஒரு சிறு பகுதியைப் பற்றி விலாவாரியாக பேசுகிறார். அது என் கண்ணில் தவறு இல்லை. அந்தப் பகுதி – ஒரு அய்யர் நிலங்களை நாயக்கர்-தேவர் போன்ற ஆதிக்க ஜாதியினரைத் தவிர்த்து பள்ளருக்கு குத்தகைக்கு கொடுப்பது, பிறகு விற்பது இத்யாதி – நிச்சயமாக highlight செய்யப்பட வேண்டிய ஒன்றே. இன்றைய தலைமுறையினருக்கு இருக்கும் ஒரு பிம்பத்தை அது கட்டுடைக்கிறது. எண்பது வயதிருக்கும் வெ.சா.வே தன் பிம்பங்களையே அது கட்டுடைத்தது, இப்படி எல்லாம் நடந்திருக்கிறதா என்று நானே சோ. தர்மனிடம் கேட்டேன் என்று எழுதுகிறார். இந்தப் பகுதிக்கு நிச்சயமாக ஒரு சமூக முக்கியத்துவம் இருக்கிறது. ஆனால் இது நாவலின் ஒரு சிறு பகுதி என்பதை வெ.சா. எங்கும் குறிப்பிடவில்லை. விமர்சனத்தைப் படிப்பவர்களுக்கு சோ. தர்மன் நாயக்கர்-தேவர் அடக்குமுறை, அய்யர்களின் உதவி இரண்டையும் ஏறக்குறைய சம அளவில் வைத்து சோ. தர்மன் எழுதி இருக்கிறார் என்று தோன்றும். (எனக்கு அப்படித்தான் தோன்றியது.) உண்மையில் இது பள்ளர்களின் வாழ்க்கை, அதில் சம்பந்தப்படும் அளவுக்குத்தான் பிற ஜாதியினர் விவரிக்கப்படுகிறார்கள். இந்த விமர்சனத்தை வைத்து வெ.சா.வை பிராமணப் பிரியர் (வெறியர்) என்றெல்லாம் சொல்வது டூ மச்.

ஜெயமோகன் சோ. தர்மன் பூமணியின் மருமகன் என்று குறிப்பிடுகிறார். மகளைக் கட்டிய மருமகனா, இல்லை சகோதரி மகனா என்று தெரியவில்லை. சகோதரி மகனாம்.

குறைகள் இருந்தாலும் நல்ல புத்தகம், படியுங்கள் என்று சிபாரிசு செய்கிறேன்.

தொடர்புள்ள சுட்டிகள்:
வெ.சா.வின் விமர்சனம்
சோ. தர்மனைப் பற்றி ஜெயமோகன்
சோ. தர்மனின் பேட்டி
சோ. தர்மனின் ஒரு சிறுகதை

வெங்கட் சாமிநாதன் டாப் டென் தமிழ் நாவல்கள் தேர்வு

மூலப் பதிவு: தலை சிறந்த 10 தமிழ் நாவல்: வெங்கட்சாமிநாதன்

வெங்கட் சாமிநாதனுக்கெல்லாம் அறிமுகம் தேவை இல்லை. தமிழின் சிறந்த இலக்கியம் விமர்சகர்களில் ஒருவர் என்பதோடு நிறுத்திக் கொள்கிறேன்.

  1. மோகமுள் – தி. ஜானகிராமன் கும்பகோணத்து தெருக்களின் தூசி புத்தகத்தின் பக்கங்களில் இருக்கிறது.
  2. தலைமுறைகள் – நீல. பத்மநாபன் சிறந்த நாவல், விரிவான பதிவு இங்கே.
  3. ஜே.ஜே. சில குறிப்புகள் – சுந்தர ராமசாமி அருமையான புத்தகம். நான் படிக்கும்போது எனக்கு இருபது இருபத்தைந்து வயது இருக்கலாம். சுராவை நான் பெரும் படைப்பாளியாக கருத ஆரம்பித்தது இந்த புத்தகத்தைப் படித்த பிறகுதான். எனக்கு புளியமரத்தை விடவும் இதுதான் பிடித்திருக்கிறது. இன்னும் ஒரு முறை படிக்க வேண்டும்.
  4. கோவேறு கழுதைகள் – இமையம் படித்ததில்லை.
  5. வானம் வசப்படும் – பிரபஞ்சன் படித்திருக்கிறேன், ஆனால் சரியாக நினைவில்லை. நினைவிருக்கும் வரையில் நல்ல நாவலே, ஆனால் சூப்பர் டூப்பர் நாவல் என்றெல்லாம் சொல்லமாட்டேன்.
  6. தூர்வை – சோ. தர்மன் படித்ததில்லை.
  7. எட்டுத் திக்கும் மதயானை – நாஞ்சில் நாடன் படித்ததில்லை.
  8. கரமுண்டார் வீடு – தஞ்சை பிரகாஷ் படித்ததில்லை.
  9. விஷ்ணுபுரம் – ஜெயமோகன்; அற்புதமான நாவல். ஆனால் சுலபமாக சுஜாதா புஸ்தகம் மாதிரி படிக்க முடியாது. அதிகாரம் எப்படி அநீதியில் விளைகிறது, இதிகாசங்கள் எப்படி உருவாகின்றன, பல கோணங்களில் படிக்கலாம்.
  10. செந்நெல் – சோலை சுந்தரபெருமாள் முக்கியமான புஸ்தகம். நல்ல நாவல் என்று சொல்ல மாட்டேன். கீழ்வெண்மணி பற்றி எழுதப்பட்ட docu-fiction. படிக்கும்போது இப்படித்தான் நடந்திருக்கும் என்று நமக்கு தோன்றும். இதை விட புகழ் பெற்ற இந்திரா பார்த்தசாரதியின் குருதிப்புனல் நாவலில் ஒரு அந்நியத் தன்மை இருக்கும். இதிலோ அந்த ஊரிலேயே வாழ்ந்த ஒருவர் கதையை சொல்வது போல தோன்றும்.

கடந்த இருபது ஆண்டுகளின் முக்கிய தமிழ் படைப்புகள் – வெங்கட் சாமிநாதன்

வெங்கட் சாமிநாதன் திண்ணை இணைய இதழில் இரண்டு வருஷத்துக்கு முன்பு ஒரு கட்டுரை (பாகம் 1, பாகம் 2, பாகம் 3) எழுதி இருக்கிறார். கடந்த இருபது வருஷங்களில் அவர் முக்கியமானவையாக நினைக்கும் புத்தகங்கள், எழுத்தாளர்கள் பற்றியும் இவற்றில் எழுதி இருக்கிறார். அந்த காலத்தில் இருந்த ஒழுக்கங்கள் இன்று கைவிடப்படுகின்றன என்று அலுத்தும் கொள்கிறார்.

அன்றைக்கிருந்தாப் போல இன்றைக்கில்லை என்பது எல்லா பெரிசுகளும் சொல்லும் குறைதான். இன்னும் 20 வருஷம் கழித்து நான் உயிரோடு இருந்தால் நானும் இப்படித்தான் பேசுவேன். ஆனால் காந்தியின் தாக்கம் கணிசமானவர்களை ஒழுக்கமானவர்களாக மாறியது என்றுதான் தோன்றுகிறது. இன்று காந்தியின் தாக்கம் மதுக் கடைகள் அவர் பிறந்த நாள் அன்று மூடப்படுவது மட்டும்தான். நம்முடைய ரோல் மாடல்கள் இன்று அம்பானியும், மாறன்களும், பில் கேட்சும், நாராயண மூர்த்திகளும், ப்ரேம்ஜிகளும், ரஜினிகாந்த்களும், விஜய்களும், அஜித்களும், டெண்டுல்கர்களும், தோணிகளும்தான். காந்தி, நேரு, காமராஜ், படேல், ராஜாஜி, வ.உ.சி. போன்றவர்கள் அல்ல. அதனால் நமது value system மாறித்தான் விட்டது.

சரி அதை விடுவோம். புத்தகங்கள், எழுத்தாளர்கள் பற்றி அவர் நிறைய எழுதி இருக்கிறார். அவற்றை பற்றி என் குறிப்புகள் கீழே.

முதல் பாகத்தில் அவர் குறைகள்தான் பெரிதாக இருக்கிறது. கடைசியில் சில பெயர்களை மட்டும் சொல்கிறார். அவர்களைப் பற்றிய விவரங்கள் அடுத்த இரண்டு பகுதிகளில் வருகின்றன. நேரடியாக சிபாரிசுகளைப் பற்றி படிக்க விரும்புபவர்கள் முதல் பாகத்தை தவிர்க்கலாம்.

இரண்டாம் பகுதியில் அவர் குறிப்பிடுபவர்களில் அ. முத்துலிங்கம் கொண்டாடப்பட வேண்டியவர். அவர் கதைகளை நான் ஓசியில் இணையத்தில்தான் படித்தேன். அசோகமித்ரனின் வாரிசு இவர்தான். ஆனால் அசோகமித்ரனை விட இவரது எழுத்துக்கள் கொஞ்சம் optimism உள்ளவை. பல கதைகளை படித்து புன்னகை வரும்.

ராஜமார்த்தாண்டனின் கொங்குதேர் வாழ்க்கை ஒரு சிறப்பான கவிதை தொகுப்பு என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறார். நான் கவிதையை கண்டாலே ஓடுபவன். எங்கேயாவது ஓசியில் கிடைத்தால் புரட்டிப் பார்க்கலாம். சல்மா, உமாமகேஸ்வரி, மாலதி மைத்ரி, திலகபாமா ஆகியோரை முக்கியமான பெண், பெண்ணிய கவிஞர்கள் என்று குறிப்பிடுகிறார். நமக்கு கவிதையே ததிங்கிணத்தோம், பெண்ணியக் கவிதை என்றால் பேச்சு மூச்சே நின்றுவிடும்!

ஜெயமோகனின் விஷ்ணுபுரம், பின் தொடரும் நிழலின் குரல், ஏழாம் உலகம் ஆகிய நூல்களை சிலாகிக்கிறார். நான் காடு என்ற புத்தகத்தையும் இந்த லிஸ்டில் சேர்த்துக் கொள்வேன். என் கருத்தில் ஜெயமோகன் நோபல் பரிசு வாங்கும் தரத்தில் எழுதுகிறார். ஆழமாகவும், அதே சமயத்தில் விரிவாகவும் எழுதுகிறார். Deep and wide. பேய் பிடித்தவன் போல் எழுதுகிறார். ஒரு வருஷத்துக்கு 2000-3000 பக்கங்கள் எழுதுவார் போலிருக்கிறது. நானும் எழுத முயற்சித்தேன், ஒரு பக்கம் எழுதவே எனக்கு ஒரு வாரம் ஆகிறது. 😦 ஜெயமோகனின் விமர்சனங்களும் முக்கியமானவை.

வெ.சா. ஜெயமோகனை புதுமைப்பித்தனுக்கு இணையான சாதனை என்கிறார். என் கண்ணிலும் ஜெயமோகன் ஜீனியஸ்தான், ஆனால் புதுமைப்பித்தன் இன்னும் கொஞ்சூண்டு மேலே நிற்கிறார். 🙂 இவர்கள் இருவர், மற்றும் அசோகமித்ரன் ஆகியோரே தமிழ் எழுத்தாளர்களில் (என் கண்ணில்) ஜீனியஸ்கள்.

எம். கோபாலகிருஷ்ணன் எழுதிய மணல் கடிகை ஒரு புது உலகத்தை நம் முன் வைக்கிறது என்று சொல்கிறார். நான் படித்ததில்லை. சூத்ரதாரி என்ற பேரில் எழுதுபவரும் கோபாலகிருஷ்ணன்தானோ?

ஜோ டி குருசின் ஆழிசூழ் உலகு பற்றி சிலாகித்து சொல்கிறார். இந்த புத்தகத்தை படிக்க ஆரம்பித்தேன். அருமையான புத்தகம் என்று ஒரு நூறு பக்கம் படித்ததும் தெரிந்தது. ஆனால் ஒரு பக்கம் வைத்துவிட்டேன். சில சமயம் இப்படி ஆகிவிடுகிறது.

பெருமாள் முருகன் கவுண்டர்-தலித் பற்றி உண்மையாக எழுதுவதாக குறிப்பிடுகிறார். நான் நிழல் முற்றம் மட்டுமே படித்திருக்கிறேன். திருச்செங்கோடு மாதிரி ஒரு சிறு நகரத்தில் இருக்கும் ஒரு தியேட்டரை பின்புலமாக வைத்து எழுதப்பட்ட மிக நல்ல நாவல். ஏழாம் உலகம் அளவுக்கு தாக்காவிட்டாலும், இந்த நாவல் சித்தரிக்கும் விளிம்பு நிலை மனிதர்கள் நிஜமாகத்தான் தெரிகிறார்கள்.

பி.ஏ.கிருஷ்ணனின் புலிநகக்கொன்றை பற்றி குறிப்பிடுகிறார். மிக அருமையான புத்தகம். லா.ச.ராவின் பாற்கடலுக்கு பிறகு குடும்ப உறவுகளை வைத்து இவ்வளவு அருமையான autobiographical நாவல் படித்ததில்லை. இதைப் போலத்தான் எனக்கும் ஒரு புத்தகம் எழுத ஆசை.

மேலும் கண்மணி குணசேகரனின் அஞ்சலை, யூமா. வாசுகியின் ரத்த உறவு இரண்டையும் சிலாகிக்கிறார். நான் படித்ததில்லை. படித்தவர்கள் யாராவது இருந்தால் உங்கள் கருத்தை பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்!

மூன்றாவது பகுதியில் அவர் குறிப்பிடுபவர்கள் தோப்பில் முகம்மது மீரான், சல்மா (இரண்டாம் ஜாமங்களின் கதை), இமையம் (செடல், கோவேறு கழுதைகள்), சோ. தர்மன்(கூகை, தூர்வை), பாமா (கருக்கு) மற்றும் தேவகாந்தன். ஜெயமோகன், எஸ். ராமகிருஷ்ணன் போன்றவர்கள் சினிமாவில் நுழைந்திருப்பது நல்ல விஷயம் என்று குறிப்பிடுகிறார். அதே நேரத்தில் சுஜாதா போன்ற அறிவாளிகளும் சினிமா என்ற கடலில் அடையாளம் தெரிவதில்லை என்பதையும் சொல்கிறார். ஜெயகாந்தன் மட்டுமே தான் தானாகவே இருந்த எழுத்தாளராம். எனக்கு உன்னைப் போல் ஒருவன் பார்க்க மிகவும் ஆசையாக இருக்கிறது. பிரிண்ட் இருக்கிறதோ இல்லையோ?

மீரானின் ஒரு கடலோர கிராமத்தின் கதை மட்டுமே நான் படித்திருக்கிறேன். நல்ல புத்தகம். மீரான், சல்மா இருவரும் எப்படி தங்கள் மதக் கட்டுகளை கொஞ்சம் தாண்டி வந்து எழுதுகிறார்கள் என்று வியக்கிறார்.

இமையம், சோ. தர்மன், பாமா ஆகியோரை முக்கியமான தலித்திய எழுத்தாளர்களாக கருதுகிறார். நான் படித்திருப்பது பாமாவின் வன்மம் மட்டுமே. அருமையான நாவல். பள்ளர் பறையர் உப ஜாதிகளுக்கு இடையே உள்ள தகராறுகளை பற்றி எழுதி இருக்கிறார்.

கனடாவின் தேவகாந்தன் புலம் பெயர்ந்த ஈழத் தமிழர்களின் வாழ்க்கையை ஒரு ஆவணம் போன்ற நாவலாக எழுதி இருக்கிறாராம். பேர் என்ன என்று சொல்லவில்லை. யாருக்காவது தெரியுமா?

முதல் பகுதியில் அவர் குறிப்பிடும் பிற எழுத்தாளர்கள் நாஞ்சில் நாடன், சுப்ரபாரதிமணியன், யுவன் சந்திரசேகர் ஆகியோர்தான். எஸ். ரா.வைக் காணோம்.

சமீபத்தில்தான் நாஞ்சிலின் சிறுகதைத் தொகுதி ஒன்றைப் படித்தேன். இன்னும் எழுத கைவரவில்லை.

சுப்ரபாரதிமணியனை நான் கிட்டத்தட்ட இருபது வருஷங்களுக்கு முன் சந்தித்திருக்கிறேன். அருமையான மனிதர். அவருடைய “அப்பா” என்ற சிறுகதைத் தொகுதியை நான் மிகவும் ரசித்தேன்.

யுவன் சந்திரசேகரின் ஒளி விலகல் புத்தகம் அபாரமான புத்தகம். விக்ரமாதித்தன் கதை பாணியை வைத்துக் கொண்டு இவ்வளவு அருமையாக எழுத முடியுமா? வேறு புத்தகங்கள் இல்லை, என்றாவது வாங்கி படிக்க வேண்டும்.