பரிபாடலில் ஒரு பாடல்

பிரமாதமான கவிதை!

கொடியியலார் கைபோற் குவிந்த முகை
அரதவுடன்றவை போல் விரிந்த குலை
குடை விரிந்தவை போலக் கோலுமலர்
சுனை கழிந்து தூங்குவன நீரின் மலர்
சினை உதிர்ந்து விரிந்த வீப்புதல் விரிபோதோடும்
அருவி சொரிந்த திரையின் துரந்து
நெடுமால் சுருங்கை நெடுவழிப் போந்து
கடுமா களிறணித்து கைவிடு நீர் போலும்
நெடுநீர் மலிபுனல் நீள்மாடக் கூடல்
கடிமதில் பெய்யும்பொழுது
நாமமார் ஊடலும் நட்பும் தணப்பும்
காமமும் கள்ளும் கலந்து உடன்பாராட்ட
தாமமர் காதலரோடு ஆடப் புணர்வித்தல்
பூமலி வையைக்கியல்பு
நல்லந்துவனார்

கொடிகளைப் போன்ற பெண்களின் கை போல குவிந்த மொட்டுக்கள்
நாகப்பாம்பின் படம் போல விரிந்த மலர்கள்
குடையைப் போல விரிந்த மலர்கள்
சுனையிலிருந்து உதிர்ந்து வந்த நீர்ப்பூக்கள்
மரங்களிலிருந்து உதிர்ந்த பூக்கள்
இவை எல்லாம் அருவியாகப் பொழிந்து அலைகள் மீதாக வந்து
நீண்ட பெரிய நீர்ப்போக்கின் வழியாக வந்து
மதுரை நகரில் நுழைந்து ஓடுவது
மதம் கொண்ட யானை தன் துதிக்கை வழியாக நீரைச் சொரிவது போல இருக்கிறது
ஊடலும் கூடலும் சிறு பிரிவுகளையும் கொண்ட
காமமும் கள்ளும் கலந்து
காதலர்கள் புனலாடுவது
பூக்கள் மலிந்த வைகை நதியின் இயல்பு

சுருக்கமாக: உன்னோடு பூக்கள் நிறைந்திருக்கும் வைகையில் ஆட தலைவி காத்திருக்கிறாள்!

இது தோழியோ பாணரோ விறலியோ சொல்வதாக இருக்க வேண்டும். என்ன அழகா சுற்றி வளைக்கிறார்! அதுவும் பூமலி வையைக்கியல்பு என்ற முத்தாய்ப்பு அபாரம்!

அதுவும் எனக்கே குன்சாக எல்லா வார்த்தைகளும் புரிந்துவிட்டன, கோனார் நோட்ஸ் தேவைப்படவில்லை. அது ஒரு சின்ன சந்தோஷம்!

பரிபாடலுக்கு நல்ல உரை ஏதாவது இருக்கிறதா? தெரிந்தவர்கள் சொல்லுங்கள்!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கவிதைகள்

தில்-ஏ-நாதான்

நான் ஹிந்தி கற்றது ஹிந்தி திரைப்படங்கள் – குறிப்பாக திரைப்பாடல்கள் மூலமாகத்தான். அதுவும் எனக்கு பழைய பாடல்கள் என்றால் உயிர். முகேஷ், ரஃபி, கிஷோர், கீதா தத், ஆஷா, லதா, மன்னா டே, ஹெமந்த் குமார், தலாத், ஷம்ஷத் பேகம், சிதல்கர் (ராமச்சந்திரா), எஸ்.டி. பர்மன், ஷங்கர்-ஜெய்கிஷன், ஓ.பி. நய்யார், ஆர்.டி. பர்மன், நௌஷாத், மதன்மோஹன், ஜெய்தேவ், கய்யாம் என்று உள்ளம் கவர்ந்தவர்களின் பெரிய பட்டியல் இருக்கிறது.

இப்படி கற்ற ஹிந்தி அரைகுறையாகத்தானே இருக்கும்? ஹிந்தியே அரைகுறை என்றால் உருது பற்றி கேட்கவா வேண்டும்? ஆனால் அரைகுறையாக இருந்தாலும் திரைப்பாடல்களின் மொழி என்ன என்று தெளிவாகத் தெரிந்துவிடுகிறது. கேட்கும் வார்த்தை உருதுவா ஹிந்தியா என்று எப்படியோ புரிந்துவிடுகிறது. அனேகமாக உருது கலப்பு அதிகம் உள்ள திரைப்பாடல்கள் மனதைக் கவர்கின்றன. ஏன் என்று இன்று வரை புரிந்ததில்லை. சமஸ்கிருத-பாரசீக மொழிக் கலப்பு எப்படியோ கவிதை மொழியாக, ஷாயரியின் மொழியாக மாறிவிட்டது.

நீண்ட பீடிகை! விஷயத்துக்கு வந்துவிடுகிறேன். மிர்சா காலிப் எழுதிய தில்-ஏ-நாதான் பாடலை பத்து பதினைந்து நிமிஷமாக மீண்டும் மீண்டும் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன்.

தில்-ஏ-நாதான் துஜே ஹுவா க்யா ஹை
ஆகிர் இஸ் தர்த் கி தவா க்யா ஹை

ஹம் ஹே முஷ்டாக் அவுர் வோ பேஜார்
லா இலாஹி ஏ மாஜ்ரா க்யா ஹை?

மே பி மூ(ன்) மே ஜபான் ரக்தா ஹூன்
காஷ் பூச்சோ கி “முத்தா க்யா ஹை”

ஹம் கோ உன் பே வஃபா கீ உமீத்
ஜோ நஹி ஜான்தி வஃபா க்யா ஹை

ஜான் தும் பர் நிஸார் கர்தா ஹூன்
மே நஹி ஜான்தா துவா க்யா ஹை

போன்ற வரிகளின் எளிமையை, அழகை விவரிக்க முடியாது. அனுபவிக்கத்தான் வேண்டும். அதுவும் தலாத் மெஹ்மூதின் குரலின் குழைவு, சுரையாவின் குரலில் வெளிப்படும் ஏக்கம் எல்லாம் சுஹானா! குலாம் மொஹம்மத் (பகீசா படத்தின் இசையமைப்பாளரும் இவரே) இசையை நான் அதிகம் கேட்டதில்லை, ஆனால் இந்த ஒரு படமே போதும் அவரது திறமையைக் காட்ட. முழுக் கவிதையிலிருந்து நான்கே ஈரடி செய்யுள்களை (couplets) மட்டும் பாடுகிறார்களே என்றுதான் வருத்தம்.

காலிப் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த புகழ் பெற்ற உருது கவிஞர். கடைசி மொகலாய மன்னரான பஹதூர் ஷா சஃபரின் அன்புக்குரியவராக, கவிதை ஆசிரியராக இருந்தவர். பல புகழ் பெற்ற கஜல்களை எழுதி இருக்கிறார். உருது உரைநடைக்கும் இவரே முன்னோடியாம்.

முழுக் கவிதைக்கும் என் மொழிபெயர்ப்பு. கொஞ்சம் வரிகளின் வரிசையை மாற்றி இருக்கிறேன். (பாட்டின் வரிகள் முதலில்) என் உருது அரைகுறை என்பதை நினைவில் வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.

தில்-ஏ-நாதான் துஜே ஹுவா க்யா ஹை
ஆகிர் இஸ் தர்த் கி தவா க்யா ஹை

மட நெஞ்சே உனக்கு நடந்தது என்ன?
இந்தக் காயத்துக்கு மருந்துதான் என்ன?

Oh my naive heart, what happened to you?
Is there any medicine for this hurt?

ஹம் ஹே முஷ்டாக் அவர் ஓ பேஜார்
லா இலாஹி ஏ மாஜ்ரா க்யா ஹை?

பித்தனாக அலைகிறேன், நீயோ என்னை கண்டு கொள்வதே இல்லை
ஆண்டவா, இது என்ன பிரச்சினை!

I am going crazy, and you are so indifferent
Oh God, what kind of problem is this?

மே பி மூ(ன்) மே ஜபான் ரக்தா ஹூன்
காஷ் பூச்சோ கி “முத்தா க்யா ஹை”

என் வாய்க்குள்ளும் வார்த்தைகள் இருக்கின்றன.
நீ மட்டும் “என்ன பிரச்சினை” என்று என்னைக் கேட்டால்!

There are words within my mouth too.
If only you ask me “What is your problem?”!

ஹம் கோ உன் பே வஃபா கீ உமீத்
ஜோ நஹி ஜான்தி வஃபா க்யா ஹை

அவள் என்னிடம் விசுவாசமாக இருப்பாள் என்ற நம்பிக்கை இருக்கிறது.
அவளுக்கோ விசுவாசம் என்றால் என்ன என்றே தெரியாது

I live in hope that she will be faithful
She doesn’t know what faith is

ஜான் தும் பர் நிஸார் கர்தா ஹூன்
மே நஹி ஜான்தா துவா க்யா ஹை

என் உயிரையே உனக்கு அர்ப்பணிக்கிறேன்.
உன்னிடம் எப்படி பிரார்த்திப்பது என்றுதான் தெரியவில்லை.

I offer my life as a sacrifice to you.
I don’t know how to pray to you!

ஜப் கி துஜ் பின் நஹி கொயி மௌஜூத்
ஃபிர் ஏ ஹங்கமா, ஏ குதா க்யா ஹை

உன்னைத் தவிர வேறு எதுவுமே இல்லாதபோது
இந்த வாழ்வின் பிரச்சினைகளில் என்ன பொருளிருக்கிறது? கடவுள் என்றால் கூட என்ன பொருளிருக்கிறது?

When nobody other than you exist
Then what is all this clamor? What is God? They all become meaningless.

ஏ பரி செஹரா லோக் கைசே ஹை?
கம்சா-ஓ-இஷ்வா-ஓ-அதா க்யா ஹை?

தேவதைகள் போல் ஒளி வீசும் முகம் கொண்ட இவர்கள் யாருக்காக?
இழுக்கும் விழிகள், உல்லாச நடத்தை எதற்காக? இவை எதிலும் பொருளில்லை.

Why are these angel-faced people?
What are these amorous glances, what is this flirting? All meaningless.

ஷிகான்-ஏ-ஜுல்ஃப்-ஏ-அம்பரீ க்யோன் ஹை
நிகா-ஏ-சஷ்ம்-ஏ-சூர்மா சா க்யா ஹை?

மலர்க்கூந்தல் இப்படி சுருண்டு கொண்டிருப்பதில் என்ன பயன்?
மைவிழிகள் இப்படி ஓரக்கண்ணால் பார்ப்பதில் என்ன பயன்?

Why do these fragrant tresses curl uselessly?
Why do these kohl-lined eyes glance uselessly?

சப்ஜா-ஓ-குல் கஹான் சே ஆயே ஹை?
அப்ர் க்யா சீஸ் ஹை, ஹவா க்யா ஹை?

இந்தப் பசுமையும் மலர்களும் எங்கிருந்து வந்தன?
இந்த மேகங்கள்தான் என்ன? இந்தத் தென்றல் என்ன? என்ன பயன்?

Where did this greenery and flowers come from?
What are these clouds? What is this breeze? All irrelevant.

ஹான் பலா கர் தேரா பலா ஹோகா
அவுர் தர்வேஷ் கீ சதா க்யா ஹை?

“பிறர்க்கு நல்லன செய்தால் உனக்கும் நல்லது நடக்கும்”
என்பதைத்தானே குருமார்களும் உபதேசிக்கிறார்கள்?

“Do good to others and good things will happen to you”
What else do the holy men preach?

மேனே மானா கி குச் நஹி காலிப்
முஃப்த் ஹாத் ஆயே தோ புர்ரா க்யா ஹை?

காலிப் வெட்டிப்பயல் என்பதை ஒத்துக் கொள்கிறேன்
ஆனால் எந்த முயற்சியுமில்லாமல் உன் காலடியில் விழுபவனை ஏற்பதில் நஷ்டம் என்ன?

I agree that Ghalib is worthless
But why not accept him, if you can get him without any effort?

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கவிதைகள்

பிடித்த கவிதை: For whom the bell tolls

எழுதியவர் ஜான் டோன். 16-17-ஆம் நூற்றாண்டு கவிஞர். எனக்கு இவரைப் பற்றி அதிகம் தெரியாது, தெரிந்து கொள்ளவும் விருப்பமில்லை. இந்த ஒரு கவிதை தரும் நிறைவே போதும்.

No man is an island,
Entire of itself.

Each is a piece of the continent,
A part of the main.

If a clod be washed away by the sea,
Europe is the less.
As well as if a promontory were.

As well as if a manor of thine own
Or of thine friend’s were.

Each man’s death diminishes me,
For I am involved in mankind.

Therefore, send not to know
For whom the bell tolls,
It tolls for thee.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கவிதைகள்

நகுலன் கவிதைகள்

இனி மேல் தமிழ் எழுதப் படிக்கத் தடுமாறும் என் பெண்களுக்காகவும் எழுத உத்தேசித்திருக்கிறேன்.

அழியாச்சுடர்கள் தளத்தில் தற்செயலாகப் பார்த்தேன். அனேகமாக எல்லா கவிதைகளும் நன்றாக இருந்தன. என்னைக் கவர்ந்த இரண்டு, என் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்புடன்.

எந்தப் புத்தகத்தைப்
படித்தாலும்
நமக்குள் இருப்பதுதான்
புஸ்தகத்தில்
எழுதியிருக்கிறது;
அதை மீறி ஒன்றுமில்லை!

Any book you read
just reflects
the content in your heart.
Nothing Beyond That!

நான் என் அனுபவத்தில் உணர்ந்ததை இந்தக் கவிதை பிரதிபலிக்கிறது – வாசகன் ஒரு புத்தகத்திலிருந்து என்ன பெற்றுக் கொள்கிறான்(ள்) என்பது அவனை(ளை)ப் பொறுத்தது. To Kill A Mockingbird புத்தகம் எனக்கு அப்பா-பிள்ளைகள் உறவின் சித்தரிப்பால்தான் உயர்ந்த இலக்கியமாகிறது. படிப்பவர்கள் அனேகரும் அது அன்றைய கறுப்பர் வாழ்நிலை, பூ ராட்லியின் சித்தரிப்பு, சிறுவர்களின் உலகம், அட்டிகஸின் சித்தரிப்பு ஆகியவற்றைக் கொண்டாடுகிறார்கள். அதே போல Love Story நாவல் என் மனதைத் தொடுவது அப்பா-மகன் உறவினால்தான். அது அனேகமாக காதல் கதை என்ற நிலையை படிப்பவர்களுக்குத் தாண்டுவதில்லை. ஒரு புனைவில் அடுத்தவர் விளக்கத்தினால் நான் எதையாவது பெற்றுக் கொள்வது அபூர்வமாகவே நிகழ்கிறது.

என்னைப் பார்க்க வந்தவர்
தன்னைப் பார்
எனச் சொல்லிச் சென்றார்!

He came to talk to me.
But all he wanted was
for me to talk about him.

இதுவும் என் அனுபவத்தில் – மிகத் தாமதமாக – உணர்ந்ததுதான். அனேக உரையாடல்கள் தான் அடுத்தவர் கண்ணில் எப்படித் தெரிகிறோம் என்ற உணர்வோடுதான் நடக்கின்றன. அடுத்தவர் உணர்வுகளைப் புரிந்து கொள்ள அல்ல, தன் உணர்வுகளைப் புரிந்து கொள் என்ற வேண்டுகோள்தான் விடுக்கப்படுகிறது. இதன் இன்னொரு பரிணாமம் என் பெற்றோரோடு நான் பேசும்போதெல்லாம் உணர்ந்தது. நான் என்ன பேசுகிறேன் என்பது ஒரு பொருட்டே அல்ல. அவர்கள் என்ன சொல்கிறார்கள் என்பது முக்கியம்தான், ஆனால் இரண்டாம் பட்சம். மகனோடு பேசுகிறோம் என்பதுதான் முக்கியம்.

வாழ்க்கை அனுபவங்களை – குறைந்தபட்சம் என் வாழ்க்கை அனுபவங்களை – நகுலன் சிறப்பாக, கச்சிதமாக, பிரதிபலித்திருக்கிறார். எனக்கு இதுதான் கவிதை. Hopefully, my daughters would feel that way too.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கவிதைகள்

குறுந்தொகை 119

சிறு வெள்ளரவின் அவ்வரிக் குருளை
கான யானை அணங்கியா அன்று
இளையள், முளைவாள் எயிற்றள்
வளையுடைக் கையள் எம் அணங்கியோளே

சத்திநாதனார், குறிஞ்சித் திணை

சிறிய, இளைய, வரிகள் ஓடும் உடலைக் கொண்ட, வெள்ளை நிறப் பாம்பு கானகத்தின் பெரும் யானையை துன்புறுத்துவதைப் போல, வயதில் இளைய, முளை போன்ற பற்களைக் கொண்ட, வளையல் அணிந்த கைகளுடய இவள் என்னைத் துன்புறுத்துகிறாள்.
– என் மொழிபெயர்ப்பு

நாலே வரி. அதில் எப்பேர்ப்பட்ட சித்திரத்தை தீட்டி இருக்கிறார்?

பெண் இளையவள். 16-17 வயது இருக்கும் என்று வைத்துக் கொள்கிறேன். ஆணோ யானைக்கு ஒப்பிடப்படுகிறான். அப்படி என்றால் சமுதாயத்தில் பெரிய வெற்றி பெற்றவனாக இருக்க வேண்டும். அப்படி வெற்றி பெற கொஞ்சம் வயதாகி இருக்க வேண்டும். அதிலும் பாம்புக் குட்டி (குருளை), இளையள் என்று பெண் விவரிக்கப்படுகிறாள். பெண் இளையள் என்றால் ஒப்பு நோக்க ஆணுக்கு கொஞ்சம் வயதாகி இருக்க வேண்டும் இல்லையா? ஏற்கனவே மணமாகி இருக்கலாம், குழந்தைகள், குடும்பம் எல்லாம் இருக்கலாம். ஆனால் இந்த இளையள் அவனை அணங்குகிறாள். She is troubling him. தொந்தரவு செய்கிறாள் என்று தமிழில் மொழிபெயர்த்தால் சரியாக வரவில்லை. அதிலும் பெண்ணையும் சரி, பாம்பையும் சரி, prosaic ஆக விவரிக்கிறார். வெள்ளரவு, வரிக்குருளை. (பாம்புக் குட்டிக்கு வெள்ளை நிறம், வரிகள் ஓடிய உடல்) பெண்ணுக்கு முளைவாள் எயிறு, வளைக்கை. (எயிறு என்றால் பல், ஈறு என்ற வார்த்தை இதிலிருந்துதான் வந்ததோ என்னவோ). அது ஒரு master’s touch. நீ வாழ்க்கையில் என்ன வெற்றி பெற்றிருந்தாலும் காலி!

இது நடப்பதுதான். எம்ஜிஆர் ஜெயலலிதா நினைவு வரலாம். 1940களிலேயே காரும் பங்களாவுமாக வாழ்ந்த என் அத்தையின் கணவர் மகனுக்கு 15-16 வயது இருக்கும்போது என் அத்தையைக் கைவிட்டுவிட்டு இன்னொரு பெண்ணோடு வாழ்க்கை நடத்தத் தொடங்கினார். ஏன் என்று கேள்வி கேட்டால் தர்க்கரீதியாக விளக்கிவிட முடியுமா என்ன?

நாலே வரி, எவ்வளவு யோசிக்க வைக்கிறார்! இது கவிதை, வெறும் வார்த்தை அலங்காரத்தை வைத்து எழுதப்பட்டதில்லை. நயத்தை முன்வைக்கவில்லை. இதற்கு மொழியே தேவையில்லை, ஆங்கிலத்தில், ஸ்வாஹிலியில் எதில் வேண்டுமானாலும் மொழிபெயர்க்கலாம். உலகத்தில் இருக்கும் அத்தனை மனிதர்களாலும் புரிந்து கொள்ள முடியும். ஏன் இது போன்ற கவிதைகள் தமிழில் அழிந்துபோய்விட்டன? எனக்குத் தெரிந்த வரையில் (குறைவாகவே படித்திருக்கும்) கம்பனும் (நிறையவே படித்திருக்கும்) பாரதியும் வெகு சில மொழி தேவையில்லாத கவிதைகளைத்தான் எழுதி இருக்கிறார்கள். தேமாவும் புளிமாவும் சீரும் அசையும் கவிதையை அழித்தேவிட்டனவா?

குறுந்தொகையை நான் படிப்பதில்லை. அங்கும் இங்குமாக புரட்டிப் பார்க்கிறேன், அவ்வளவுதான். எனக்கு கோனார் நோட்ஸ் தேவைப்படாத கவிதை கண்ணில் பட்டால் அதைப் பற்றி எழுதுகிறேன். (சில சமயம் சங்க சித்திரங்கள், Interior Landscape இரண்டு புத்தகங்களையும் புரட்டிப் பார்ப்பதும் உண்டு.)

இந்தக் கவிதையில் குருளை, அணங்குதல், எயிறு என்ற வார்த்தைகள் அவ்வளவாக பழக்கத்தில் இல்லை. அணங்குதல் என்ற ஒரு வார்த்தை எனக்குத் தெரியாதது, ஆனால் ஊகித்துக் கொள்ள முடிகிறது. அதை “துன்புறுத்துகிறாள்” என்று மொழிபெயர்ப்பது கவிதையில் இருப்பதை விட அதிகம்; தொந்தரவு செய்கிறாள் என்பது கவிதையில் இருப்பதை விடக் குறைவு. அது தொண்டையில் முள் சிக்கிக் கொண்டதைப் போன்ற உணர்வு. இந்த மாதிரி நேரத்தில்தான் தமிழறிந்த, நல்ல பண்டிதர்களின் தேவை புரிகிறது!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கவிதைகள்

புறநானூறு 349

நுதிவேல் கொண்டு நுதல்வியர் துடையாக்
கூடிய கூறும் வேந்தே, தந்தையும்
நெடிய வல்லது பணிந்து மொழியலனே
இஃதிவர் படிவமாயின் வையெயிற்று
அரிமதர் மழைக்கண் அம்மா அரிவை
மரம்படு சிறுதீ போல
அணங்காயினள்தான் பிறந்த ஊர்க்கே.

மருதன் இளநாகனார், புறநானூறு, காஞ்சித்திணை

கூரிய வேலின் நுனியால்
நெற்றி வியர்வையைத் துடைத்தபடி
கடுஞ் சொற்களைச் சொல்கிறான் மன்னன்
இவள் தந்தையும்
பேச்சை நீட்டுகிறானேயன்றி
சற்றும் பணிந்து போகிறவனாக இல்லை
இப்படியே போனால்
கூரிய பற்களும்
மழை மேகமெனக் கறுத்த விழிகளும்
மாந்தளிர் நிறமும்
உள்ள இப்பெண்
காட்டின் மரப்பொந்தில் விழுந்த
தீத்துளி போல
பிறந்த ஊருக்கு
கொற்றவையாக ஆகிவிடுவாள்

ஜெயமோகனின் மொழிபெயர்ப்பு (சங்க சித்திரங்கள் புத்தகத்தில்)

தகப்பன் மறுப்பது பெண்ணுக்கு விருப்பமில்லை என்றா இல்லை பெண்ணுக்கும் விருப்பம்தான், ஆனால் காதல் கத்திரிக்காய் என்று எப்படி நீ வரலாம் என்று கோபமா? முதலில் பெண்ணுக்கு விருப்பமா இல்லையா என்று யாராவது கேட்டார்களா இல்லையா? எப்படி இருந்தால் என்ன? வேல் கொண்டு நெற்றி வியர்வையைத் துடைக்கும் மன்னன். அரிமதர் மழைக்கண் அம்மா அரிவை. மரம்படு சிறு தீ. கண்முன் விரியும் காட்சி. என்ன அற்புதமான கவிதை!

மரம்படு சிறு தீ. பாரதிக்குக் கூட இந்த இரண்டு வாரத்தையை விவரிக்க நாலைந்து வரிகள் தேவைப்படுகின்றன.

அக்கினிக் குஞ்சொன்று கண்டேன்
அதை ஆங்கொரு காட்டினில் பொந்தினில் வைத்தேன்
வெந்து தணிந்தது காடு – தழல்
வீரத்தில் குஞ்சென்றும் மூப்பென்றும் உண்டோ!

உண்மையில் சங்கக் கவிதைகளில் இருக்கும் நயத்தை, நாலைந்து வரிகளில் காட்சிகளை சித்தரிக்கும் திறமையை, மொழியை வெகு சுலபமாக மீறிச் செல்லும் கவித்துவத்தை நான் இது வரை வேறு எங்கும் காணவில்லை. குறைவாகவே படித்திருக்கும் கம்பனிடமும் வள்ளுவரிடமும் நிறையவே படித்திருக்கும் பாரதியிடமும் கூட அபூர்வமாகவே காண்கிறேன். யார் இந்த மருதன் இளநாகனார்? வேறு என்ன எழுதி இருக்கிறார்?

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கவிதைகள்

குறுந்தொகை 112

எனக்கு மிகவும் பிடித்த கவிதைகளில் ஒன்று. “பெருங்களிறு வாங்க முரிந்து நிலம்படா நாருடை ஒசியலற்றே” என்பது மிக மிக மிக மிக மிக மிக மிக மிக அருமையான உவமை.

கௌவை அஞ்சின் காமம் எய்க்கும்
எள்ளற விடினே உள்ளது நாணே
பெருங்களிறு வாங்க முரிந்து நிலம்படா
நாருடை ஒசியலற்றே
கண்டிசின் தோழி அவர் உண்ட என் நலனே

ஊரார் பேச்சுக்கு அஞ்சினால் காமம் நிறைவடையாது. இழிசொற்களை நிறுத்த காமத்தை மறந்தால் மிச்சம் இருப்பது நாணம் மட்டுமே. காமத்தையும் விடமுடியவில்லை, நாணத்தையும் விட முடியவில்லை பெரிய யானை உண்பதற்காக ஒடித்த கிளை முற்றிலும் முறியாமல் கொஞ்சம் ஒட்டிக் கொண்டிருந்தால் அந்தக் கிளை கீழேயும் விழாது, மரத்திலூம் இருக்காது. அது போல தலைவர் என் பெண்மையை முழுதாக உண்ணவில்லை, கொஞ்சம் மிச்சம் இருக்கிறது. அந்தக் கிளையின் நிலையைப் போல – என்னால் தலைவருடனும் சேரவும் முடியவில்லை, காமம் அறியாத கன்னி நிலைக்கும் போக முடியவில்லை, தோழி!

பாடியவர் ஆலத்தூர் கிழார். குறிஞ்சித்திணை.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கவிதைகள் பக்கம்

நல்லை அல்லை – குறுந்தொகை 47

கருங்கால் வேங்கை வீயுகு துறுகல்
இரும்புலிக் குருளையிற் தோன்றும் காட்டிடை
எல்லி வருநர் களவிற்கு
நல்லை அல்லை நெடுவெண்ணிலவே

காட்டில் கருமையான அடிமரம் உள்ள வேங்கை மரங்கள். அவற்றிலிருந்து மஞ்சள் நிறப் பூக்கள் பாறை மீது விழுந்து கிடக்கின்றன. நிலவொளியில் பார்த்தால் புலிக்குட்டி போல தோற்றமளிக்கிறது. காட்டு வழியே நடந்து வருபவர்கள் அஞ்சமாட்டார்களா? களவுமுறை உறவு கொள்ள வரும் தலைவனுக்கு வரத் தாமதம் ஆகிறதே! என் தலைவிக்கு நீ நல்லை அல்லை வெண்ணிலவே!

அருமையான காட்சி. நேரடியாகச் சொல்லப்படுவதை விட நாமாக உணர்வதுதான் இந்தக் கவிதையின் அழகு. நிலவொளியில் தலைவன் அஞ்சலாம், தாமதம் ஆகலாம் என்பதுதானா தோழியின் குறை? நிலவொளியில் அவன் வருவதை ஊரார் பார்த்துவிடப் போகிறார்களே என்றுதானே சொல்லாமல் சொல்கிறாள்? சீக்கிரம் மணம் செய்து கொள் என்று குறிப்பா? சொல்லும் ஒரு வார்த்தையிலிருந்து நம்மை இத்தனை யோசிக்க வைக்கிறாள்! காட்சியும் மிகவும் அருமை. நிலவு, கரிய பாறை மீது மஞ்சள் நிறப் பூக்கள்…

பாடியவர் பெயர் தெரியவில்லை. நெடுவெண்ணிலவினார் என்றே அழைக்கப்படுகிறார். குறிஞ்சித்திணை.

வேங்கை மரத்துக்கு ஆங்கிலத்தில் Malabar Kino என்று பேராம்.

கவிதைக்கும் இந்தப் பாட்டுக்கும் சம்பந்தம் இல்லைதான். இருந்தாலும் நம்மில் எத்தனை பேர் “நல்லை அல்லை” என்று இந்தப் பாட்டு வருவதற்கு முன் கேட்டிருப்போம்?

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கவிதைகள்

புறநானூற்றிலிருந்து ஒரு கவிதை

வெள்ளை வெள்யாட்டுச் செச்சை போலத்
தன்னோர் அன்ன இளையர் இருப்பப்,
பலர்மீது நீட்டிய மண்டையென் சிறுவனைக்
கால்வழி கட்டிலிற் கிடப்பித்
தூவெள் ளறுவை போர்ப்பித்திலதே

– ஔவையார், புறநானூறு, திணை கரந்தை

வெள்ளாட்டு மந்தையைப் போன்ற இளைஞர் கூட்டம் சூழ்ந்திருக்க, தலைவன் பலரது தலைக்கு மேலாக என் சின்ன வயது மகனை நோக்கி நீட்டிய கள் மொந்தை அவனை இப்போது தூய வெள்ளாடையால் போர்த்தி இந்த காலில்லாத கட்டிலில் கிடத்திவிட்டது.

விடுதலைப் புலிகளாகட்டும், ஜிஹாதி போராளிகளாட்டும், இளைஞர்களும் இளைஞிகளும் பதின்ம வயதினரும் “எதிரிகளைத்” தாக்கி தங்களை மாய்த்துக் கொண்டார்கள் என்று செய்திகளைப் படிக்கும்போதெல்லாம் இந்தக் கவிதையைத்தான் நினைத்துக் கொள்வேன். எத்தனை poignant கவிதை!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கவிதைகள்

குறுந்தொகையிலிருந்து ஒரு கவிதை

எல்லை கழிய முல்லை மலர
கதிர் சினம் தணிந்த கையறு மாலை
உயிர் வரம்பாக நீந்தினம் ஆயின்
எவன்கொல் வாழி தோழி
கங்குல் வெள்ளம் கடலினும் பெரிதே

எழுதியவர் கங்குல்வெள்ளத்தார் என்றே அறியப்படுகிறார். முல்லைத்திணை.

இன்னும் இந்தக் கவிதை நமக்குப் புரியும் வார்த்தைகளில் இருப்பது ஆச்சரியம்தான். கங்குல் என்ற வார்த்தைக்கு மட்டும்தான் பொருள் தேட வேண்டி இருந்தது.

கதிரவன் சினம் தணிந்தான். பகலின் எல்லை முடிகிறது. மாலைப் பொழுது தொடங்கிவிட்டது. முல்லை மலர ஆரம்பித்துவிட்டது. நான் என் உயிரைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டு யாருக்காக நீந்துகிறேன், தோழி? இரவென்னும் வெள்ளம் கடலை விடப் பெரியது…

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கவிதைகள்