பத்ரகிரியார் பாடல்கள்

பத்ரகிரியார் பட்டினத்தாரின் சீடராம். அவரது தொன்மக்கதை சுவாரசியமானது. பிச்சை எடுக்க திருவோடு வைத்திருந்தாராம். கிடைக்கும் உணவை ஒரு நாய்க்கும் பங்குண்டாம். பட்டினத்தார் ஒரு நாள் அவரை குடும்பஸ்தர் என்று குறிப்பிட, திருவோட்டை வீசி எறிந்து ஞானம் அடைந்தாராம்.

பர்த்ருஹரியும் இவரும் ஒன்றேதான் என்று நினைத்திருந்தேன், தவறு. பர்த்ருஹரி சமஸ்கிருதத்தில் எழுதி இருக்கிறார், காலமும் வேறு. பெயர் ஒற்றுமையால் பர்த்ருஹரியின் தொன்மக் கதைகளும் இவரோடு வந்து ஒட்டிக் கொண்டுவிட்டன என்று தோன்றுகிறது.

மெய்ஞானப் புலம்பல் என்ற கவிதையை பத்ரகிரி எழுதி இருக்கிறார். கண்ணி வகைக் கவிதை.

ஆங்காரம் உள்ளடக்கி ஐம்புலனைச் சுட்டறுத்துத்
தூங்காமல் தூங்கி சுகம் பெறுவது எக்காலம்?

என்ற இரு வரிகளைப் படித்ததும் – அதுவும் ‘தூங்காமல் தூங்கி’ என்று படித்ததும் ஆஹா! என்று தோன்றியது.அவரது பாடல்கள் ப்ராஜெக்ட் மதுரை தளத்தில் கிடைத்தன.அதுவும்

மனதை ஒரு வில்லாக்கி வாலறிவை நாணாக்கி
எனதறிவை அம்பாக்கி எய்வதினி எக்காலம்?

என்ற வரிகள் பிரமாதம்.

ஊமை கனாக் கண்டு உரைக்க அறியா இன்பம் அதை
நாம் அறிந்து கொள்வதற்கு நாள் வருவது எக்காலம்?

விளங்குகின்ற தாரகையை வெய்யோன் மறைத்தாற்போல்
களங்கமற உன் காட்சி கண்டறிவதெக்காலம்?

ஊமை கனவில் கண்ட இன்பம், நட்சத்திரங்களை சூரியனுக்கு களங்கம் என்று குறிப்பிடுவது – ஆஹா! இது கவிதை.

எனக்குப் பிடித்த வேறு சில கண்ணிகள் கீழே.

சேயாய் சமைந்து செவிட்டூமை போல் திரிந்து
பேய் போலிருந்து உன் பிரமை கொள்வதெக்காலம்?

நின்ற நிலை பேராமல் நினைவில் ஒன்றும் சாராமல்
சென்ற நிலை முத்தி என்று சேர்ந்தறிவதெக்காலம்?

கஞ்சா அபினியுடன் கள்ளுண்டு வாழாமல்
பஞ்சாமிர்தம் பருகுவதும் எக்காலம்?

அன்பை உருக்கி அறிவை அதன் மேல் புகட்டி
துன்ப வலைப் பாசத் தொடக்கறுப்பதெக்காலம்?

சாத்திரத்தைச் சுட்டு சதுர்மறையைப் பொய்யாக்கி
சூத்திரத்தைக் கண்டு துயர் அறுப்பது எக்காலம்?

 

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கவிதைகள்

பிடித்த கவிதை – டென்னிசனின் யுலீசஸ்

நல்ல நாளிலேயே கவிதை என்றால் ஓடுபவன். பதின்ம வயதில்தான் இந்தக் கவிதையை முதல் முறையாகப் படித்தேன், இதுவோ அரைக்கிழங்களுக்கான கவிதை. அப்போதெல்லாம் பொறுமை அதிகம், என்னவோ டென்னிசன் டென்னிசன் என்கிறார்களே படித்துத்தான் பார்ப்போம் என்றுதான் தம் கட்டிப் படித்தேன். கடைசி பாராவைப் படிக்கும்போதுதான் ஆஹா! என்று உணர்ந்தேன். இன்றும் பிடித்த வரிகள்தான். இப்போது நானே அரைக்கிழமாகிவிட்டதால் இன்னும் பிடிக்கிறது.

The lights begin to twinkle from the rocks:
The long day wanes: the slow moon climbs: the deep
Moans round with many voices. Come, my friends,
‘T is not too late to seek a newer world.
Push off, and sitting well in order smite
The sounding furrows; for my purpose holds
To sail beyond the sunset, and the baths
Of all the western stars, until I die.
It may be that the gulfs will wash us down:
It may be we shall touch the Happy Isles,
And see the great Achilles, whom we knew.
Tho’ much is taken, much abides; and tho’
We are not now that strength which in old days
Moved earth and heaven, that which we are, we are;
One equal temper of heroic hearts,
Made weak by time and fate, but strong in will
To strive, to seek, to find, and not to yield.

முழுக்கவிதையும் கீழே.


It little profits that an idle king,
By this still hearth, among these barren crags,
Match’d with an aged wife, I mete and dole
Unequal laws unto a savage race,
That hoard, and sleep, and feed, and know not me.
I cannot rest from travel: I will drink
Life to the lees: All times I have enjoy’d
Greatly, have suffer’d greatly, both with those
That loved me, and alone, on shore, and when
Thro’ scudding drifts the rainy Hyades
Vext the dim sea: I am become a name;
For always roaming with a hungry heart
Much have I seen and known; cities of men
And manners, climates, councils, governments,
Myself not least, but honour’d of them all;
And drunk delight of battle with my peers,
Far on the ringing plains of windy Troy.
I am a part of all that I have met;
Yet all experience is an arch wherethro’
Gleams that untravell’d world whose margin fades
For ever and forever when I move.
How dull it is to pause, to make an end,
To rust unburnish’d, not to shine in use!
As tho’ to breathe were life! Life piled on life
Were all too little, and of one to me
Little remains: but every hour is saved
From that eternal silence, something more,
A bringer of new things; and vile it were
For some three suns to store and hoard myself,
And this gray spirit yearning in desire
To follow knowledge like a sinking star,
Beyond the utmost bound of human thought.

This is my son, mine own Telemachus,
To whom I leave the sceptre and the isle,—
Well-loved of me, discerning to fulfil
This labour, by slow prudence to make mild
A rugged people, and thro’ soft degrees
Subdue them to the useful and the good.
Most blameless is he, centred in the sphere
Of common duties, decent not to fail
In offices of tenderness, and pay
Meet adoration to my household gods,
When I am gone. He works his work, I mine.

There lies the port; the vessel puffs her sail:
There gloom the dark, broad seas. My mariners,
Souls that have toil’d, and wrought, and thought with me—
That ever with a frolic welcome took
The thunder and the sunshine, and opposed
Free hearts, free foreheads—you and I are old;
Old age hath yet his honour and his toil;
Death closes all: but something ere the end,
Some work of noble note, may yet be done,
Not unbecoming men that strove with Gods.
The lights begin to twinkle from the rocks:
The long day wanes: the slow moon climbs: the deep
Moans round with many voices. Come, my friends,
‘T is not too late to seek a newer world.
Push off, and sitting well in order smite
The sounding furrows; for my purpose holds
To sail beyond the sunset, and the baths
Of all the western stars, until I die.
It may be that the gulfs will wash us down:
It may be we shall touch the Happy Isles,
And see the great Achilles, whom we knew.
Tho’ much is taken, much abides; and tho’
We are not now that strength which in old days
Moved earth and heaven, that which we are, we are;
One equal temper of heroic hearts,
Made weak by time and fate, but strong in will
To strive, to seek, to find, and not to yield.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கவிதைகள்

முக்கூடற்பள்ளு

பள்ளியில் படித்த செய்யுள்களில் இன்னும் நினைவிருக்கும் ஒன்று.

ஆற்று வெள்ளம் நாளை வரத் தோற்றுதே குறி
மலையாள மின்னல் ஈழ மின்னல் சூழ மின்னுதே
நேற்றும் இன்றும் கொம்பு சுற்றி காற்றடிக்குதே
கேணி நீர்ப்படு சொறித்தவளை கூப்பிடுகுதே
சேற்று நண்டு சேற்றில் வளை ஏற்றடைக்குதே
மழை தேடி ஒரு கோடி வானம் பாடி ஆடுதே
போற்று திருமாலழகர்க்கேற்ற மாம்பண்ணைச்
சேரிப் பள்ளிப் பள்ளர் ஆடிப் பாடித் துள்ளிக் கொள்வோமே

முக்கூடற்பள்ளு சிற்றிலக்கிய வகையைச் சார்ந்தது. 17-ஆம் நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்டது. எழுதியவர் யார் என்று தெரியவில்லை. ஏட்டுச்சுவடியிலிருந்து புத்தகமாகப் பதித்தவரும் யார் என்று தெரியவில்லை. திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் முக்கூடல் என்ற ஊரில் பண்ணையாரிடம் வேலை செய்யும் பள்ளன், அவனது இரு மனைவிகள் வாழ்வை, உழவுத் தொழிலை விவரிக்கிறதாம்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கவிதைகள்

கம்பனின் ராமாயணம் அண்ணாதுரைக்கு காமாயணம்

(மீள்பதிவு)

அண்ணாவின் “கம்பரசம்” புத்தகத்துக்கு கொஞ்சம் notoriety உண்டு. “கெட்ட” புத்தகம் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். அதனாலேயே அது கிடைக்குமா என்று பதின்ம வயதில் தேடி இருக்கிறேன். தி.மு.க./அண்ணா தி.மு.க. ஆட்சியில் இருந்த காலத்தில் கூட அது நூலகங்களில் கிடைக்கவில்லை. அப்புறம் கவிதை அலர்ஜி வேறு பெரிதாக டெவலப் ஆகிவிட்டதால் இதைத் தேடும் முயற்சியையே கைவிட்டுவிட்டேன்.

ஜடாயு சமீபத்தில் கம்பர் பாடல்களைப் பற்றி விளக்கினார். இன்னும் கற்பூர வாசனை தெரியவில்லை என்றாலும் வேறு எந்தக் கவிதையை படிக்கிறோமோ இல்லையோ கம்பர் பாட்டையாவது படித்துப் பார்க்க வேண்டும் என்று தோன்றி இருக்கிறது. அப்போது இந்தப் புத்தகம் தற்செயலாக கண்ணில் பட்டது.

ரொம்ப சிம்பிளாக சொல்ல வேண்டுமென்றால் அண்ணாவுக்கு முலை, அல்குல் என்பதெல்லாம் கெட்ட வார்த்தை. அப்படி ஏதாவது வந்திருக்கிறதா என்று கண்ணில் விளக்கெண்ணெய் விட்டுக் கொண்டு தேடி இருக்கிறார். கிடைத்தவைகளை வைத்துக் கொண்டு கம்பன் எழுதியது ராமாயணம் இல்லை காமாயணம் என்று டிபிகல் திராவிட எழுத்துப் பாணியில் நீட்டி முழக்கி எழுதி இருக்கிறார்.

ராமனுக்கு கல்யாணம், அல்லது பட்டாபிஷேகம் என்றால் பெண்களும் மது அருந்தி, மேலாடையைப் பணயம் வைத்து சூதாடி, காமத்தில் திளைக்கிறார்கள், பக்தி இலக்கியத்தில் இப்படி எல்லாம் எழுதலாமா என்று அங்கலாய்க்கிறார். விக்டோரியன் விழுமியங்கள்!

ஆனால் அவரையும் குறை சொல்வதற்கில்லை. அப்போது பரவலாக இருந்த விழுமியங்கள் அவைதான். அந்தக் காலத்தில் பிரபலமாக இருந்த திரு.வி.க., ராஜாஜி, கம்பன் அடிப்பொடி சா. கணேசன், டி.கே.சி. போன்றவர்கள் வேறு விதமாக நினைத்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

இன்று படிக்கும்போது இரண்டு இடங்கள்தான் கொஞ்சம் யோசிக்க வைக்கின்றன. ஒன்று

இயல்வுறு செயல்வி நாவாய் இரு கையும் எயினர் தூண்டத்
துயழ்வான துடுப்பு வீசித் துவலை கண் மகளிர் மென்றூ
கயல்வுறு பரவவ யல்குலொளி புறத்தளிப்ப வுள்ளத்
தயர்வுறு மதுகை மைந்தர்க்கயா உயிர்ப்பளித்ததம்மா!

ராமனை மீண்டும் நாட்டுக்குக் கூட்டி வர பரதன் தலைமையில் கூட்டம் கூட்டமாக ஜனம் போகிறது. எல்லாரும் பயங்கர துக்கத்தில் இருக்கிறார்கள். கங்கையை படகில் கடக்கிறார்கள். அப்போது துடுப்புகள் தண்ணீரை வாரி அடித்து பெண்களின் ஆடை நனைந்து அல்குல் தெரிந்ததாம், அதைப் பார்த்து துக்கத்தில் ஆழ்ந்து கிடக்கும் ஆண்களுக்கு மறுபடியும் உயிர் வந்ததாம், உற்சாகம் பிறந்ததாம்! இந்த நேரத்திலும் அல்குல் சிந்தனைதானா, கம்பனுக்கு சான்ஸ் கிடைத்தால் இப்படித்தான், சீச்சீ என்கிறார் அண்ணா.

அந்தக் காலத்தில் இதற்கு கம்பனின் ரசிகர்கள் கொஞ்சம் சப்பைக்கட்டு கட்ட முயற்சித்திருக்கிறார்கள். முன்புறம் இல்லை, கம்பர் சொன்னது பின்புறம் தெரிவதைத்தான் என்றெல்லாம் “மழுப்பி” இருக்கிறார்கள். கம்பர் செக்ஸ் மேனியாக் என்று அண்ணாதுரை வாதிடுவதை முன்புறமா பின்புறமா என்று மயிர் பிளப்பது எப்படி மாற்றும் என்று எனக்குப் புரியவில்லை!

ஒரு ஜோக் உண்டு. மனைவி கணவனிடம் நான் நேற்றைக்குப் படித்தேன், ஆண்கள் ஒரு நாளில் எட்டு மணி நேரம் செக்ஸைப் பற்றித்தான் யோசிப்பார்களாமே, இது உண்மையா என்பாளாம். கணவன் மிச்ச நேரம் எல்லாம் எதைப் பற்றி யோசிப்பார்களாம் என்று கேட்பான். கம்பர் மனித இயல்பைத்தான் சொல்லி இருக்கிறார் என்றுதான் எனக்குத் தோன்றுகிறது.

ஆனால் கம்பனின் சிந்தனை இந்தப் பாடலில் எனக்குக் கொஞ்சமும் புரியவில்லை.

வாராழி கலசக் கொங்கை வஞ்சிபோல் மருங்குவாள்தான்
தாராழிக் கலைசார் அல்குல் தடங்கடற்கு உவமை தக்கோய்
பாராழி பிடரில் தாங்கும் பாந்தழும் பணி வென்றோங்கும்
ஓராளித் தேரும் கண்ட உனக்கு நான் உரைப்பதென்ன?

அனுமனுக்கு சீதையின் அங்க அடையாளத்தைச் சொல்லும் ராமன் கொங்கையையும் அல்குலையும் எதற்கு விவரிக்கிறான்? சரி கொங்கையையாவது ஒத்துக் கொள்ளலாம், அல்குல்? அனுமன் என்ன பார்க்கும் பெண்களின் ஆடையை விலக்கி அல்குலை வைத்தா அடையாளம் காணப் போகிறான்? என்ன நினைத்து இதை கம்பர் எழுதி இருப்பார்?

ஓய்வு பெற்ற தமிழ் பேராசிரியை எம்.ஏ. சுசீலா “இடை,அதற்குக் கீழ் மறைந்திருக்கும் பகுதிகள் என அனைத்தையும் ஒருசேர அந்தந்தப் பாடலின் இடம்-பொருள்-ஏவலுக்கேற்பப் பொருள் கொள்ளுமாறு அமைந்த பொதுச்சொல் அல்குல்” என்று விளக்கினார். இங்கே இடை என்று வைத்துக் கொண்டால் பொருத்தமாக இருக்கும்.

நல்ல புத்தகம் என்று சொல்லமாட்டேன். ஆனால் ஒரு காலகட்டத்தின் சிந்தனை முறையை நமக்குக் கொஞ்சம் புரிய வைக்கும் புத்தகம். படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
மின்னூல்
அண்ணாதுரையின் படைப்புகள்
வேலைக்காரி நாடகம்

மலர்மன்னனின் “தி.மு.க. உருவானது ஏன்?

ஃபெய்ஸ் அஹமது ஃபெய்ஸ் கவிதையும் சர்ச்சையும்

ஃபெய்ஸ் அஹமத் ஃபெய்ஸ் புகழ் பெற்ற உருது கவிஞர். அவருடைய புகழ் பெற்ற கவிதையான ‘ஹம் தேக்கேங்கே‘ ஐஐடி கான்பூரில் மாணவர் அமைப்பால் பாடப்பட்டிருக்கிறது, அதற்கு ஹிந்துத்துவர்கள் – குறிப்பாக டாக்டர் வாஷி ஷர்மா (ஐஐடி கான்பூரில் பேராசிரியர் போலிருக்கிறது) – எதிர்க்கிறார்கள். நண்பர் ஜடாயு ஷர்மாவின் பதிவுக்கு சுட்டி கொடுத்திருந்தார்.

ஷர்மாவின் வாதங்கள் அனேகமாக கில்லி போல இருந்தன. அவர் ஆட்சேபிக்கும் வரிகளுக்கு பொருள் அவர் சொல்வதுதான் என்றால் அவரது வாதங்கள் செறிவானவையே. ஆனால் சினிமா வசனம் புரியும் லெவலில் மட்டுமே உள்ள என் ஹிந்தியை வைத்துக் கொண்டு இதுதான் பொருள் என்று என்னால் நிச்சயமாக சொல்ல முடியவில்லை. இதுவோ ஹிந்தி கூட இல்லை, உருது. முழு கவிதையையும் படித்துப் பார்த்தேன் – மர்தூதே ஹராம், மஸ்நத், கல்கே குதா என்று என்னென்னவோ வார்த்தைகள். அதிலும் நமக்கு தமிழிலேயே கவிதை புரிவதில்லை…

சரி ஷர்மா ஆட்சேபிக்கும் இரண்டு வரிகளையாவது சரியாகப் புரிந்து கொள்வோம் என்று முயற்சித்தேன். அந்த வரிகள்

ஜப் அர்சே குதா கே காபே சே
சப் பூத் உத்வாயே ஜாயேங்கே

Jab arz-e-khuda ke kaabe se
Sab but uthwae jayenge

இந்த வரிகளைப் படித்ததும் நான் முதலில் புரிந்து கொண்டது

நாம் பார்க்கத்தான் போகிறோம்…(மெக்காவின்) காபாவிலிருந்து சிலைகளை அகற்றும் நாளை…

காபாவிலிருந்து சிலைகளை அகற்றினால் இவருக்கென்ன போச்சு என்று என்னால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்ல. ஜடாயு ஹிந்தி/சமஸ்கிருதம் மற்றும் உருது அறிந்தவர். அவரிடமே காபா என்றால் மெக்காவின் காபாதானே என்று கேட்டேன். அவர் இல்லை, காபா என்றால் இறைவனின் – அல்லாவின் – வீடு என்று பொருள் என்று சொன்னார். காபாவிலிருந்து சிலைகள் அகற்றப்பட்டு பல நூறு வருஷம் ஆகிவிட்டது, அகற்றப்படும் நாளை இனி எதிர்காலத்தில் எப்படி பார்க்க முடியும் என்றும் கேட்டார். எனக்கு ஹிந்தியில் இறந்த/நிகழ்/எதிர்காலம், ஆண்பால்/பெண்பால் எல்லாம் கொஞ்சம் தகராறுதான். அட ஆமாம், உத்வாயே ஜாயேங்கே என்றல்லவா இருக்கிறது என்று அப்போதுதான் உறைத்தது.

ஆனால் அல்லாவின் வீட்டிலிருந்து சிலைகள் அகற்றப்பட வேண்டும் என்று சொன்னால் என்ன தவறு என்று புரியவில்லை. ஷர்மா தன் பதிவில் ‘அல்லாவின் வீட்டிலிருந்து’ என்பதை சௌகரியமாக சாய்சில் விட்டுவிட்டு சிலைகள் அகற்றப்பட வேண்டும் என்று எப்படி சொல்லலாம் என்று கொந்தளிக்கிறார். அவர் வீட்டில் மெக்காவின் காபா படம் இருக்கக்கூடாது, அகற்றப்பட வேண்டும் என்று அவர் சொல்கிறாரோ இல்லையோ, நினைக்கவாவது செய்வார். அதுவும் ஆட்சேபிக்க வேண்டிய விஷயம்தானா? கோவில்கள் இருக்கும் தெருவில் அதற்கு அருகேயே பள்ளிவாசல்கள்/சர்ச்சுகள் திறக்கப்படுகின்றன, இது கூடாது என்று ஜடாயுவே அவ்வப்போது பொங்கி எழுவதைப் பார்த்திருக்கிறேன், பக்கத்தில் சர்ச் இருக்கக் கூடாது என்று ஜடாயு சொல்வதும் ஆட்சேபிக்க வேண்டியதுதானோ?

ஜடாயுவையே இதில் உங்களுக்கு என்ன பிரச்சினை என்று கேட்டேன், என் நேரத்தை வீணடிக்காதே என்று ஒதுங்கிவிட்டார். 🙂

ஷர்மாவின் அடிப்படை சரியாக இருந்தால் அவரது வாதங்கள் பொருள் உள்ளவையே. ஆனால் பில்டிங் ஸ்ட்ராங்காக இருந்து என்ன பயன்? பேஸ்மெண்ட் படு வீக்காக இருக்கிறதே?

இந்தக் கவிதை என்ன context-இல் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்று பார்க்க வேண்டும், இதை முஸ்லிம்கள் ஹிந்து மத நம்பிக்கைகளை புண்படுத்தவே பயன்படுத்துகிறார்கள் என்று யாராவது வாதிட்டால்: context பற்றி ஷர்மா சொல்வதை paraphrase செய்கிறேன். “இந்தக் கவிதை என்ன context-இல் பாடப்பட்டது என்பதைப் பற்றி எனக்கென்ன? இதன் வார்த்தைகள்தான் எனக்கு முக்கியம்” – அதையேதான் உங்களுக்கும் சொல்ல வேண்டி இருக்கும்.

ஆனால் இந்தக் கவிதையின் context சுவாரசியமானது. ஜியா-உல்-ஹக் பாகிஸ்தான் அதிபராக இருந்தபோது எழுதப்பட்டதாம். மறைமுகமாக ஜியாவின் ஆட்சி முடிவுக்கு வரும் நாளை பார்க்கத்தான் போகிறோம் என்று சொல்கிறதாம்.

ஃபெய்ஸ் மிக சுவாரசியமான மனிதர். முரண்பாடுகள் நிறைந்தவர். கம்யூனிஸ்ட். கம்யூனிஸ்ட் மதநம்பிக்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட பாகிஸ்தானில் ஏன் இருக்கிறார்? அவருக்கு பாகிஸ்தானை விட இந்தியாவே தன் அரசியலுக்கு ஏற்ற நாடு என்று தோன்றவில்லையா? (இந்தியாவிலும் சுதந்திரத்துக்கு பின் கம்யூனிஸ்டுகள் அடக்கப்பட்டார்கள்தான், ஆனால் குறைந்தபட்சம் அரசியல் சட்டம் மதச்சார்பற்றது.) மனித நேயத்தை வெளிப்படுத்திய கவிஞர் என்கிறார்கள், ஆனால் அன்றைய கிழக்கு வங்காளம் அடக்குமுறைக்கு ஆளானபோது அரசுப் பணியில் இருந்து கொண்டு அதை நியாயப்படுத்தி இருக்கிறார். புட்டோவின் நண்பர் போலிருக்கிறது, புட்டோ நில உடமை ஆதிக்கவாதிகளின் பிரதிநிதி. அப்புறம் என்ன கம்யூனிசமோ தெரியவில்லை. கம்யூனிச புரட்சி செய்து அன்றைய பாகிஸ்தான் அரசாங்கத்தை கவிழ்க்கப் பார்த்தார் என்று குற்றம் சாட்டப்பட்டு ஜெயிலுக்குப் போயிருக்கிறார். ஆனால் பாகிஸ்தான் அரசு பிற்காலத்தில் அவருக்கு நிஷானி பாகிஸ்தான் விருது (பாகிஸ்தானின் பாரத ரத்னா) கொடுத்திருக்கிறது. இன்றைய பாகிஸ்தான் பிரதமர் இம்ரான் கான் ஹம் தேக்கேங்கே கவிதையைத் தன் பிரச்சாரத்தில் பயன்படுத்தினாராம்.

என் கண்ணில் அப்படி உன்னதக் கவிதை அல்லதான். ஆனால் அதன் பின்னணி எனக்கு இதை சுவாரசியப்படுத்துகிறது.

கவிதையையும் அதன் மொழிபெயர்ப்பையும் கீழே கொடுத்திருக்கிறேன். மொழிபெயர்த்தவர் ஹிந்துத்துவர் அல்லர் என்று நிச்சயமாகத் தெரிகிறது, அதனால் மொழிபெயர்ப்பில் எதுவும் ஆட்சேபிக்கும் வகையில் இல்லை. கவிதையின் nuances சரியாக மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருக்கின்றதா என்றெல்லாம் பார்க்கும் அளவுக்கு எனக்கு ஹிந்தி/உருது பத்தாது என்பதையும் சொல்லிவிடுகிறேன். (கஜாலாவுக்கு நன்றி, ஒரிஜினல் பதிவு இங்கே.)

Hum dekhenge
Lazim hai ke hum bhi dekhenge
Wo din ke jis ka wada hai
Jo lauh-e-azl mein likha hai

Jab zulm-o-sitam ke koh-e-garan
Rooi ki tarah ur jaenge
Hum mehkoomon ke paaon tale
Ye dharti dhar dhar dharkegi
Aur ahl-e-hakam ke sar oopar
Jab bijli kar kar karkegi

Jab arz-e-Khuda ke kaabe se
Sab but uthwae jaenge
Hum ahl-e-safa mardood-e-harm
Masnad pe bethae jaenge
Sab taaj uchale jaenge
Sab takht girae jaenge

Bas naam rahega Allah ka
Jo ghayab bhi hai hazir bhi
Jo manzar bhi hai nazir bhi
Utthega an-al-haq ka nara
Jo mai bhi hoon tum bhi ho
Aur raaj karegi Khalq-e-Khuda
Jo mai bhi hoon aur tum bhi ho


Ghazala’s Translation

We shall witness
It is certain that we too, shall witness
the day that has been promised
of which has been written on the slate of eternity

When the enormous mountains of tyranny
blow away like cotton.
Under our feet- the feet of the oppressed-
when the earth will pulsate deafeningly
and on the heads of our rulers
when lightning will strike.

From the abode of God
When icons of falsehood will be taken out,
When we- the faithful- who have been barred out of sacred places
will be seated on high cushions
When the crowns will be tossed,
When the thrones will be brought down.

Only The name will survive
Who cannot be seen but is also present
Who is the spectacle and the beholder, both
I am the Truth- the cry will rise,
Which is I, as well as you
And then God’s creation will rule
Which is I, as well as you

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கவிதைகள்

நானே புரிந்துகொண்டுவிட்ட கவிதை

(மீள்பதிவு)

wole_soyinkaகவிதையை மொழிபெயர்த்தால் அனேகமாக கவித்துவம் போய்விடுகிறது என்று உணர்வதைப் பற்றி ஒரு பதிவில் எழுதி இருந்தேன்.

மொழிபெயர்த்தாலும் கவித்துவம் உள்ள கவிதை இது. வோலே சோயிங்கா 1963-இல் எழுதியது. பதின்ம வயதுகளில் முதல் முறை படித்தபோது முகத்தில் அறை விழுந்தது போல உணர்ந்தேன். இன்றும்.

A Telephone Conversation

The price seemed reasonable, location
Indifferent. The landlady swore she lived
Off premises. Nothing remained
But self-confession. “Madam,” I warned,
“I hate a wasted journey — I am African.”

Silence. Silenced transmission of
Pressurized good-breeding. Voice, when it came,
Lipstick coated, long gold-rolled
Cigarette-holder pipped. Caught I was, foully.

“HOW DARK?”… I had not misheard… “ARE YOU LIGHT
OR VERY DARK?” Button B. Button A. Stench
Of rancid breath of public hide-and-speak.
Red booth. Red pillar-box. Red double-tiered
Omnibus squelching tar. It was real! Shamed

By ill-mannered silence, surrender
Pushed dumbfoundment to beg simplification.
Considerate she was, varying the emphasis —
“ARE YOU DARK? OR VERY LIGHT?” Revelation came.
“You mean—like plain or milk chocolate?”

Her assent was clinical, crushing in its light
Impersonality. Rapidly, wavelength adjusted,
I chose. “West African sepia” — and as an afterthought,
“Down in my passport.” Silence for spectroscopic
Flight of fancy, till truthfulness clanged her accent

Hard on the mouthpiece. “WHAT’S THAT?” conceding,
“DON’T KNOW WHAT THAT IS.” “Like brunette.”
“THAT’S DARK, ISN’T IT?” Not altogether.
Facially, I am brunette, but madam, you should see
The rest of me. Palm of my hand, soles of my feet

Are a peroxide blonde. Friction, caused—
Foolishly, madam—by sitting down, has turned
My bottom raven black—One moment madam!” — sensing
Her receiver rearing on the thunderclap
About my ears — “Madam,” I pleaded, “wouldn’t you rather
See for yourself?”

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கவிதைகள்

கம்பனை ஆதரித்த வள்ளல் பிறந்த ஊர் – என் சொந்த ஊர்!

அரியணை அனுமன் தாங்க
அங்கதன் உடைவாள் ஏந்த
பரதன் வெண்குடை கவிக்க
இருவரும் கவரி வீச
விரைசெறி கமலத்தாள்சேர்
வெண்ணெயூர் சடையன் தங்கள்
மரபுளோர் கொடுக்க வாங்கி
வசிட்டனே புனைந்தான் மெளலி!

என்று ஒரு கம்பன் பாடல் உண்டு. கம்பன் சோழ அரசின் கவி என்றாலும் அவனை முதலில் ஆதரித்தவர் திருவெண்ணைய்நல்லூர் சடையப்பர். சடையப்பரைப் பற்றி கம்ப ராமாயணத்தில் சில இடங்களில் வரும். குலோத்துங்க சோழனைப் பற்றி எங்கும் வருவதாக நினைவில்லை.

இந்த திருவெண்ணைய்நல்லூர் இன்றும் அதே பேரில் தஞ்சாவூர், திருச்சி மாவட்டத்தில் எங்காவது இருக்கும் என்றுதான் நினைத்திருந்தேன். ஆனால் பாஸ்கரத் தொண்டைமான் கம்பன் சுயசரிதம் என்ற கட்டுரையில் அது கதிராமங்கலம் என்கிற ஊர்தான் என்கிறார்.

கடுமையான மழை பெய்தபோது கம்பனின் வீடு ஒழுக இரவோடு இரவாக வயலில் இருந்த கதிரை அறுத்து சடையப்பர் கம்பனே அறியாமல் அவனது வீட்டுக் கூரையை வேய்ந்து கொடுத்தாராம். அதனால் கதிர்வேய்மங்கலம் என்று ஊருக்கு பேர் வந்ததாம். பிற்காலத்தில் கதிராமங்கலம் என்று மருவி இருக்கிறது. கதிராமங்கலம் வனதுர்கையே அப்படி வேய்ந்ததாகவும் ஒரு ஐதீகம் உண்டாம். கம்பன் வனதுர்கை கோவிலில் வழிபட்டான் என்கிறார்கள்.

கதிராமங்கலம் எங்கள் பூர்வீக ஊர். ஆனால் என் தாத்தா 1908-இலேயே சென்னை வந்துவிட்டார். எங்கள் தாத்தா வாழ்நாளிலேயே கதிராமங்கலம் தொடர்பு அறுந்துவிட்டது. அதுவும் காஞ்சி சங்கராசாரியரின் ஆலோசனையில் பேரில் போக வர வசதி உள்ள வைத்தீஸ்வரன்கோவில் வைத்தியநாதஸ்வாமி கோவில் எங்கள் குலதெய்வமாக மாறிவிட்டது என்று என் அப்பா சொல்லுவார்.

ஏழெட்டு வருஷத்துக்கு முன்னால்தான் நான் முதன்முறையாக அந்த ஊருக்குப் போயிருந்தேன். வழக்கம் போல பேசாமல் இங்கே கொஞ்சம் நிலம் வாங்கி விவசாயம் செய்து வாழலாமே என்று ஒரு பகல் கனவு வந்தது. 🙂

அங்கே இருந்த வனதுர்கை கோவிலுக்கும் எங்கள் குலதெய்வமான ஐயனார் கோவிலுக்கும்தான் போனேன். கவனிக்க, பிராமணக் குடும்பத்தின் குலதெய்வம் அபிராமண பூசாரி பூஜை செய்யும் ஐயனார் கோவிலாக இருந்திருக்கிறது, குலதெய்வத்தையே மாற்றிக் கொள்ளவும் முடிந்திருக்கிறது.

அது கம்பன் வாழ்ந்த ஊர் என்று இப்போதுதான் தெரிகிறது. விரைவில் ஏதாவது ஒரு கூரை வீட்டை புகைப்படம் பிடித்து இதுதான் கம்பன் வாழ்ந்த வீடு, இதுதான் சடையப்பர் வேய்ந்த கூரை என்று அடித்துவிடலாம் என்று இருக்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கவிதைகள்

நாராய் நாராய் செங்கால் நாராய்

(மீள்பதிவு) – பாடலுக்கு யூட்யூப் சுட்டி கிடைத்ததால் மீள்பதித்திருக்கிறேன்.

எனக்கு கவிதை அலர்ஜி உண்டு என்றாலும் சில கவிதைகள் பிடிக்கும். எனக்குப் பிடித்த தமிழ் கவிதைகள் என்று ஒரு லிஸ்ட் கூட போட்டிருந்தேன். அதில் விட்டுப் போன ஒரு கவிதை.

நாராய் நாராய் செங்கால் நாராய்
பழம்படு பனையின் கிழங்கு பிளந்தன்ன
பவளக் கூர்வாய் செங்கால் நாராய்
நீயும் நின் பெடையும், தென் திசைக் குமரியாடி
வடதிசைக்கு ஏகுவீராயின்
எம்மூர் சத்திமுத்த வாவியுள் தங்கி
நனைசுவர் கூரை கனைகுரல் பல்லி
பாடு பாத்திருக்கும் எம் மனைவியைக் கண்டு
எங்கோன் மாறன் வழுதிக் கூடலில்
ஆடையின்றி வாடையில் மெலிந்து
கையது கொண்டு மெய்யது பொத்தி
காலது கொண்டு மேலது தழீஇப்
பேழையில் இருக்கும் பாம்பென உயிர்க்கும்
ஏழையாளனைக் கண்டனம் எனுமே

சிறு வயதிலேயே பிடித்துப்போன ஒரு கவிதை இது. பழம்படு பனையின் கிழங்கு பிளந்தன்ன பவளக் கூர்வாய் செங்கால் நாராய் என்ற வரிகளில் இருக்கும் அழகான படிமம், நனை சுவர் கூரை கனைபடு பல்லி, கையது கொண்டு மெய்யது பொத்தி ஆகியவை கொண்டு வரும் வறுமையின் காட்சிகள், பாட்டு பூராவும் இழைந்திருக்கும் சோகம், சந்தத்தை மொழி பெயர்க்க முடியாவிட்டாலும் மொழி பெயர்க்கக் கூடிய கருத்து எல்லாமே மிக அற்புதமாக இருக்கிறது.

கவிதையை எழுதியவர் பெயர் தெரியவில்லை. கவிதையில் சத்திமுத்த வாவி என்று ஒரு இடத்தில் வருகிறது, அதனால் எழுதியவரையும் சத்திமுத்தப் புலவர் என்றே குறிப்பிடுகிறார்கள்.

இன்னும் கோனார் நோட்ஸ் இல்லாமல் பாட்டு புரிகிறது. நான் மொழியை கருத்துகளை பரிமாறக் கொள்ள உதவும் ஒரு கருவி என்ற அளவில் மட்டுமே பார்ப்பவன். எங்கள் வாழ்வும் எங்கள் வளமும் மங்காத தமிழ் என்று சங்கே முழங்கு என்றால் கொஞ்சம் தள்ளிப் போய் முழங்குப்பா, காது ரொய்ங் என்கிறது என்று சொல்லக் கூடியவன். ஆனால் இதைப் படிக்கும்போது நான் தமிழன், இது என் மொழி, பல நூறு வருஷங்களுக்கு முன்னால் சாரமுள்ள இந்த கவிதையை இன்றும் புரியும் வார்த்தைகளில் எழுதியவன் என் பாட்டன் என்று ஒரு பெருமிதம் ஏற்படுகிறது என்று பீற்றிக்கொண்டேன். உடனே இந்த தளத்தின் சக ஆசிரியரான பக்ஸ் (பகவதி பெருமாள்) “ஒண்ணுமே புரியலே உலகத்திலே” என்று பாட ஆரம்பித்துவிட்டான். அவன் போன்றவர்களுக்காக எழுதிய நோட்ஸ் கீழே.

வரி பொருள்
நாராய் நாராய் செங்கால் நாராய் நாரையே நாரையே சிவந்த கால்களை உடைய நாரையே
பழம்படு பனையின் கிழங்கு பிளந்தன்ன பழங்கள் நிறைந்த பனைமரத்து கிழங்கை பிளந்தது போன்ற
பவளக் கூர்வாய் செங்கால் நாராய் பவளம் போல் சிவந்த கூர்மையான அலகை கொண்ட செங்கால் நாரையே
நீயும் நின் பேடையும் தென் திசைக் குமரியாடி நீயும் உன் பெட்டையும் தென் திசையில் உள்ள கன்யாகுமரியில் நீராடிய பின்
வட திசைக்கு ஏகுவீராயின் வட திசைக்கு திரும்புவீரானால்
எம்மூர் சத்திமுத்த வாவியுள் தங்கி எங்கள் ஊரில் உள்ள சத்திமுத்த குளத்தில் தங்கி
நனைசுவர் கூரை கனைகுரல் பல்லி நனைந்த சுவர்களையும் கூரையையும் கனைக்கும் பல்லிகளும் கொண்ட
பாடு பாத்திருக்கும் என் மனைவியை கண்டு வீட்டில் என்னை எதிர்பார்த்திருக்கும் என் மனைவியிடம்
எங்கோன் மாறன் வழுதிக் கூடலில் எங்கள் அரசன் மாறன் வழுதி ஆளும் மதுரையில்
ஆடையின்றி வாடையில் மெலிந்து குளிர்காலத்தில் சரியான ஆடையில்லாமல் உடல் மெலிந்துபோய்
கையது கொண்டு மெய்யது பொத்தி போர்வை இல்லாததால் கையைக் கொண்டு உடம்பை பொத்தி
காலது கொண்டு மேலது தழீஇப் காலைக் கொண்டு என் உடலை தழுவி
பேழையில் இருக்கும் பாம்பென உயிர்க்கும் பெட்டிக்குள் பிடித்து வைத்திருக்கும் பாம்பை போல உயிரை பிடித்து வைத்திருக்கும்
ஏழையாளனை கண்டனம் எனமே உன் ஏழைக் கணவனை கண்டோம் என்று சொல்லுங்கள்!

இது சங்கக் கவிதையா தனிப் பாட்டா எதுவும் தெரியாது. தெரிந்தவர்கள் சொல்லுங்களேன்!

ஒரு மங்கலான நினைவு -“எங்கள் வாத்தியார்ஏதோ ஒரு திரைப்படத்தில் நாகேஷ் ரிடையர் ஆன ஏழை வாத்தியார்; ஏதோ பெரிய செலவுக்காக பழைய மாணவர்களிடம் பண உதவி கேட்கப் போவார். அப்போது நாராய் நாராய் செங்கால் நாராய் என்று தொடங்கும் ஒரு பாட்டை பாடுவார்.

தகவல் தந்த சாரதாவுக்கு நன்றி! பாடலில் டைப்போவை திருத்திய ஜடாயுவுக்கும் நன்றி! பாடலுக்கு யூட்யூப் சுட்டி தந்த சந்திரனுக்கு நன்றி!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கவிதைகள்

கலைஞர் எழுதிய குறளோவியம்

கலைஞர் கருணாநிதியின் புனைவுகள் மோசமானவை, இலக்கியத் தரமற்றவை என்று குறிப்பிட்டிருந்தேன். அதே பதிவில் அவர் பழைய தமிழ் இலக்கியங்களைப் பற்றி எழுதி இருக்கும் உரைகளை நான் படித்ததில்லை என்றும் தமிழனுக்கு இந்த இலக்கியங்களைக் கொண்டு செல்ல முயலும் எந்த முயற்சியும் பாராட்டப்பட வேண்டியவையே என்றும் குறிப்பிட்டிருந்தேன்.

நான் கவிதைகளில் தேடுவது எனக்கு அபூர்வமாகவே கிடைக்கிறது. அதனால் நான் கவிதைகளை பொதுவாக தவிர்த்துவிடுவேன். ஆனால் குறுந்தொகையில் பல பாடல்களை (அவரோ வாரார் முல்லையும் பூத்தன, நிலத்தினும் பெரிதே வானினும் உயர்ந்தன்று, நனந்தலை உலகமும் துஞ்சும், வில்லோன் காலன கழலே தொடியோள்) படித்துவிட்டு ‘இது கவிதை!’ என்று உணர்ந்திருக்கிறேன். என்ன பிரச்சினை என்றால் பல வார்த்தைகள் புரிவதில்லை. ‘கொங்குதேர் வாழ்க்கை அஞ்சிறைத் தும்பி‘ என்று யாராவது ஆரம்பித்தால் கொங்குதேர் என்றாலும் என்ன என்று தெரியாது, அஞ்சிறை என்றாலும் என்ன என்று தெரியாது. வாழ்க்கையும் தும்பியும் மட்டும்தான் தெரிந்த சொற்கள். அதனால் உரைகள் தேவைப்படுகின்றன.

ஆனால் பழைய தமிழ் இலக்கியங்களைப் பற்றிய அனேக தெளிவுரைகள் கவிதையின் சாரத்தைப் பிழிந்து எடுத்துவிட்டு சக்கையை மட்டுமே தருகின்றன என்று எனக்கு ஒரு எண்ணம் உண்டு. பள்ளி காலத்தில் கோனார் நோட்ஸ் மதிப்பெண் வாங்கப் பயன்படலாம், ஆனால் இன்று கோனார் நோட்சுக்கு தேவை இல்லை, கவிதையின் அழகை என்னிடம் கொண்டு வர வேண்டும். வெறுமனே வார்த்தைகளுக்கு பொருள் தருவது, இல்லை என்றால் ஏழெட்டு வயது சிறுவன்/சிறுமி லெவலில் எழுதப்படும் ஒரு ‘கதை’ மூலம் கவிதையை விளக்க முயல்வது எல்லாம் எரிச்சல்தான் தருகின்றன, கவிதையைப் படிக்கும் அனுபவத்தில் குறுக்கே நிற்கின்றன. சாதத்தில் மீண்டும் மீண்டும் கல் கடிபடுவது போல.

இது வரையில் இரண்டே இரண்டு விளக்கங்களை மட்டுமே என்னால் ரசிக்க முடிந்திருக்கின்றது. ஏ.கே. ராமானுஜனின் Interior Landscape, ஜெயமோகனின் சங்க சித்திரங்கள். இது என் குறையாக இருக்கலாம். என் குறையாகவே இருந்தாலும், அதை மீறி எனக்கு அந்தக் கவிதையைக் கொண்டு வரக் கூடிய விளக்கங்களையே நான் தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

ரொம்ப நாளாகவே கலைஞரின் தலையாயப் படைப்பாக சொல்லப்படும் குறளோவியத்தைப் படிக்க வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். முதன்மைப் படைப்பு என்றால் முழுமோசமாக இருக்காது என்று ஒரு நினைப்பு.

குறளின் மொழி குறுந்தொகையின் மொழியை விட ஓரளவு புரிவது. கணிசமான குறள்களுக்கு எனக்கு உரை தேவைப்படாது. அதனால் இவர் என்ன விளக்கம் கொடுத்திருக்கிறார் என்பதில்தான் ஆர்வம். ஏமாற்றம்தான் மிஞ்சியது. சர்வசாதாரணமான விளக்கங்கள். சின்னப் பிள்ளைத்தனமான கதைகள் மூலம் சில பல குறள்களை விளக்கி இருக்கிறார். கோனார் நோட்சிலிருந்து வித்தியாசப்படுத்துவது அவருடைய அலங்காரத் தமிழ் மட்டுமே.

சிலவற்றுக்கு வழக்கமாக சொல்லப்படுவதிலிருந்து வேறு விளக்கம் தருகிறார். அது பொருத்தமாகத்தான் இருக்கிறது.

தெய்வம் தொழாஅள் கொழுநன் தொழுதெழுவாள்
பெய்யெனப் பெய்யும் மழை

என்றால் மனைவியை வள்ளுவர் மழைக்கு ஒப்பிடுகிறார், மனைவி சொன்னால் மழை பெய்யும் என்று பொருளில்லை என்கிறார்.

தக்கார் தகவிலர் என்பது அவரவர்
எச்சத்தால் காணப்படும்

என்பதில் எச்சம் என்றால் பிள்ளை பெண் பேரன் பேத்திகள் அல்ல, அவரவர் சொற்கள் என்கிறார்.

மழித்தலும் நீட்டலும் வேண்டா என்று எழுதியவர் ஜடாமுடியும் தாடியுமாக இருந்திருக்க மாட்டார் என்று வாதிடுகிறார், ஆனால் கலைஞரின் ஆட்சியில் வள்ளுவரின் உருவம் இப்படித்தான் என்று ஓவியங்கள், சிலை மூலம் நிறுவியேவிட்டார்!

ஆனால் தண்டம் என்று இந்தப் புத்தகத்தை புறம் தள்ள முடியாது. ஏனென்றால் கலைஞர் ரசிகர்! அவர் தேர்ந்தெடுத்திருக்கும் குறள்கள் மிக அழகானவை. அதுவும் காமத்துப்பாலிலிருந்து அவர் எடுத்திருக்கும் குறள்களில் பல ரசிக்கக் கூடியவை. வள்ளுவர் விவரிக்கும் காதல் பதின்ம வயதுக் காதலாக, இன்னும் மன முதிர்ச்சி அடையாத காதலாக, முதல் காதலாகத்தான் இருக்குமோ? இவர் தேர்ந்தெடுத்திருப்பவற்றில் பல அந்த உணர்வைத்தான் கொடுக்கின்றன. குறிப்பாக பெண்ணின் சித்திரம்.

அவர் தேர்ந்தெடுத்திருக்கும் குறள்களில் பலவற்றை கீழே கொடுத்திருக்கிறேன்.

காலை அரும்பி பகலெல்லாம் போதாகி
மாலை மலரும் இந்நோய்

அழல் போலும் மாலைக்கு தூதாகி ஆயன்
குழல் போலும் கொல்லும் படை

தாம் வீழ்வோர் மென்றோள் துயிலின் இனிதுகொல்
தாமரைக்கண்ணன் உலகு?

காமமும் நாணும் உயிர்காவாத் தூங்குமென்
நோனா உடம்பினகத்து

கரத்தலும் ஆற்றேன் இந்நோயை நோய் செய்தார்க்கு
உரைத்தலும் நாணுந்தரும்

வழுத்தினாள் தும்மினேனாக வழித்தழுதாள்
யாருள்ளித் தும்மினீரென்று

தும்முச் செறுப்ப அழுதாள் நுமருள்ளல்
எம்மை மறைத்தீரோ என்று

எழுதுங்கால் கோல்காணாக் கண்ணேபோல் கொண்கன்
பழிகாணேன் கண்ட விடத்து

இருநோக்கு இவளுண்கண் உள்ளது ஒருநோக்கு
நோய்நோக்கு ஒன்றந்நோய் மருந்து

யான்நோக்கும் காலை நிலன்நோக்கும் நோக்காக்கால்
தான்நோக்கி மெல்ல நகும்

நனவினால் நம்நீத்தார் என்பர் கனவினால்
காணார்கொல் இவ்வூரவர்

குழலினிது யாழினிது என்பர் தம்மக்கள்
மழலைச் சொல் கேளாதவர்

கோட்டுப்பூ சூடினும் காயும் ஒருத்தியை
காட்டிய சூடினீர் என்று

நினைத்து இருந்து நோக்கினும் காயும் அனைத்து நீர்
யார் உள்ளி நோக்கினீர்

ஊடுதல் காமத்திற்கின்பம் அதற்கின்பம்
கூடி முயங்கப் பெறின்

மின்பிரதி இங்கே கிடைக்கிறது.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கவிதைகள்

இடைவெளி

சில பல சொந்தப் பிரச்சினைகளால் இந்தத் தளத்தில் எழுதுவதை நிறுத்தி இருந்தேன். எழுதுவதை விடுங்கள், என் வாழ்வில் முதல் முறையாக படிப்பதே கூட நின்றுவிட்டது. கடவுள் என்று யாராவது இருந்தால் அவர் நம் போன்ற எறும்புகள் வாழும் புற்றுகளுக்குள் நடந்து செல்லும் மதயானைக் கூட்டம் மாதிரிதான் இருக்க வேண்டும். சாரமில்லாத வாழ்க்கை என்று ஒரு கவிஞன் எழுதியது பொருத்தமாக இருக்கிறது

Here we go round the prickly pear
Prickly pear prickly pear
Here we go round the prickly pear
At five o’clock in the morning.

ஆனால் என் வாழ்வின் முதல் கவிஞன், முதல் இலக்கியவாதி இப்படிச் சொல்கிறான்.

சென்றதினி மீளாது மூடரே, நீர்
எப்போதும் சென்றதையே சிந்தை செய்து
கொன்றழிக்கும் கவலையெனும் குழியில் வீழ்ந்து
குமையாதீர்; சென்றதனைக் குறித்தல் வேண்டா;

இன்று புதிதாய்ப் பிறந்தோம் என்று நெஞ்சில்
எண்ணமதைத் திண்ணமுற இசைத்துக் கொண்டு
தின்று விளையாடி இன்புற்றிருந்து வாழ்வீர்

எனக்குப் பிடித்த கவிதைதான். கேட்க நன்றாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் முடியவில்லை. இன்று பிறந்த அந்தக் கிறுக்குப் பிடித்த கவிஞனாலும் முடிந்ததா என்று தெரியவில்லை. இருந்தாலும் ஏதாவது பொய் சொல்லி, அசட்டுத் தத்துவம் பேசினாலாவது கொஞ்சம் தெம்பு வருமா என்று பார்க்க வேண்டியதுதான். அந்தக் கிறுக்கனின் வாழ்க்கையைப் பார்த்தால் அவனும் அப்படித்தான் செய்தாற்போலத் தெரிகிறது.

கவிதை அலர்ஜி என்று அலட்டிக் கொள்ளும் எனக்கும் என் உணர்வுகளை பிரதிபலிக்க கவிதைதான் கடைசியில் கை கொடுக்கிறது!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கவிதைகள்