பிடித்த கவிதை: For whom the bell tolls

எழுதியவர் ஜான் டோன். 16-17-ஆம் நூற்றாண்டு கவிஞர். எனக்கு இவரைப் பற்றி அதிகம் தெரியாது, தெரிந்து கொள்ளவும் விருப்பமில்லை. இந்த ஒரு கவிதை தரும் நிறைவே போதும்.

No man is an island,
Entire of itself.

Each is a piece of the continent,
A part of the main.

If a clod be washed away by the sea,
Europe is the less.
As well as if a promontory were.

As well as if a manor of thine own
Or of thine friend’s were.

Each man’s death diminishes me,
For I am involved in mankind.

Therefore, send not to know
For whom the bell tolls,
It tolls for thee.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கவிதைகள்

நகுலன் கவிதைகள்

இனி மேல் தமிழ் எழுதப் படிக்கத் தடுமாறும் என் பெண்களுக்காகவும் எழுத உத்தேசித்திருக்கிறேன்.

அழியாச்சுடர்கள் தளத்தில் தற்செயலாகப் பார்த்தேன். அனேகமாக எல்லா கவிதைகளும் நன்றாக இருந்தன. என்னைக் கவர்ந்த இரண்டு, என் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்புடன்.

எந்தப் புத்தகத்தைப்
படித்தாலும்
நமக்குள் இருப்பதுதான்
புஸ்தகத்தில்
எழுதியிருக்கிறது;
அதை மீறி ஒன்றுமில்லை!

Any book you read
just reflects
the content in your heart.
Nothing Beyond That!

நான் என் அனுபவத்தில் உணர்ந்ததை இந்தக் கவிதை பிரதிபலிக்கிறது – வாசகன் ஒரு புத்தகத்திலிருந்து என்ன பெற்றுக் கொள்கிறான்(ள்) என்பது அவனை(ளை)ப் பொறுத்தது. To Kill A Mockingbird புத்தகம் எனக்கு அப்பா-பிள்ளைகள் உறவின் சித்தரிப்பால்தான் உயர்ந்த இலக்கியமாகிறது. படிப்பவர்கள் அனேகரும் அது அன்றைய கறுப்பர் வாழ்நிலை, பூ ராட்லியின் சித்தரிப்பு, சிறுவர்களின் உலகம், அட்டிகஸின் சித்தரிப்பு ஆகியவற்றைக் கொண்டாடுகிறார்கள். அதே போல Love Story நாவல் என் மனதைத் தொடுவது அப்பா-மகன் உறவினால்தான். அது அனேகமாக காதல் கதை என்ற நிலையை படிப்பவர்களுக்குத் தாண்டுவதில்லை. ஒரு புனைவில் அடுத்தவர் விளக்கத்தினால் நான் எதையாவது பெற்றுக் கொள்வது அபூர்வமாகவே நிகழ்கிறது.

என்னைப் பார்க்க வந்தவர்
தன்னைப் பார்
எனச் சொல்லிச் சென்றார்!

He came to talk to me.
But all he wanted was
for me to talk about him.

இதுவும் என் அனுபவத்தில் – மிகத் தாமதமாக – உணர்ந்ததுதான். அனேக உரையாடல்கள் தான் அடுத்தவர் கண்ணில் எப்படித் தெரிகிறோம் என்ற உணர்வோடுதான் நடக்கின்றன. அடுத்தவர் உணர்வுகளைப் புரிந்து கொள்ள அல்ல, தன் உணர்வுகளைப் புரிந்து கொள் என்ற வேண்டுகோள்தான் விடுக்கப்படுகிறது. இதன் இன்னொரு பரிணாமம் என் பெற்றோரோடு நான் பேசும்போதெல்லாம் உணர்ந்தது. நான் என்ன பேசுகிறேன் என்பது ஒரு பொருட்டே அல்ல. அவர்கள் என்ன சொல்கிறார்கள் என்பது முக்கியம்தான், ஆனால் இரண்டாம் பட்சம். மகனோடு பேசுகிறோம் என்பதுதான் முக்கியம்.

வாழ்க்கை அனுபவங்களை – குறைந்தபட்சம் என் வாழ்க்கை அனுபவங்களை – நகுலன் சிறப்பாக, கச்சிதமாக, பிரதிபலித்திருக்கிறார். எனக்கு இதுதான் கவிதை. Hopefully, my daughters would feel that way too.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கவிதைகள்

குறுந்தொகை 119

சிறு வெள்ளரவின் அவ்வரிக் குருளை
கான யானை அணங்கியா அன்று
இளையள், முளைவாள் எயிற்றள்
வளையுடைக் கையள் எம் அணங்கியோளே

சத்திநாதனார், குறிஞ்சித் திணை

சிறிய, இளைய, வரிகள் ஓடும் உடலைக் கொண்ட, வெள்ளை நிறப் பாம்பு கானகத்தின் பெரும் யானையை துன்புறுத்துவதைப் போல, வயதில் இளைய, முளை போன்ற பற்களைக் கொண்ட, வளையல் அணிந்த கைகளுடய இவள் என்னைத் துன்புறுத்துகிறாள்.
– என் மொழிபெயர்ப்பு

நாலே வரி. அதில் எப்பேர்ப்பட்ட சித்திரத்தை தீட்டி இருக்கிறார்?

பெண் இளையவள். 16-17 வயது இருக்கும் என்று வைத்துக் கொள்கிறேன். ஆணோ யானைக்கு ஒப்பிடப்படுகிறான். அப்படி என்றால் சமுதாயத்தில் பெரிய வெற்றி பெற்றவனாக இருக்க வேண்டும். அப்படி வெற்றி பெற கொஞ்சம் வயதாகி இருக்க வேண்டும். அதிலும் பாம்புக் குட்டி (குருளை), இளையள் என்று பெண் விவரிக்கப்படுகிறாள். பெண் இளையள் என்றால் ஒப்பு நோக்க ஆணுக்கு கொஞ்சம் வயதாகி இருக்க வேண்டும் இல்லையா? ஏற்கனவே மணமாகி இருக்கலாம், குழந்தைகள், குடும்பம் எல்லாம் இருக்கலாம். ஆனால் இந்த இளையள் அவனை அணங்குகிறாள். She is troubling him. தொந்தரவு செய்கிறாள் என்று தமிழில் மொழிபெயர்த்தால் சரியாக வரவில்லை. அதிலும் பெண்ணையும் சரி, பாம்பையும் சரி, prosaic ஆக விவரிக்கிறார். வெள்ளரவு, வரிக்குருளை. (பாம்புக் குட்டிக்கு வெள்ளை நிறம், வரிகள் ஓடிய உடல்) பெண்ணுக்கு முளைவாள் எயிறு, வளைக்கை. (எயிறு என்றால் பல், ஈறு என்ற வார்த்தை இதிலிருந்துதான் வந்ததோ என்னவோ). அது ஒரு master’s touch. நீ வாழ்க்கையில் என்ன வெற்றி பெற்றிருந்தாலும் காலி!

இது நடப்பதுதான். எம்ஜிஆர் ஜெயலலிதா நினைவு வரலாம். 1940களிலேயே காரும் பங்களாவுமாக வாழ்ந்த என் அத்தையின் கணவர் மகனுக்கு 15-16 வயது இருக்கும்போது என் அத்தையைக் கைவிட்டுவிட்டு இன்னொரு பெண்ணோடு வாழ்க்கை நடத்தத் தொடங்கினார். ஏன் என்று கேள்வி கேட்டால் தர்க்கரீதியாக விளக்கிவிட முடியுமா என்ன?

நாலே வரி, எவ்வளவு யோசிக்க வைக்கிறார்! இது கவிதை, வெறும் வார்த்தை அலங்காரத்தை வைத்து எழுதப்பட்டதில்லை. நயத்தை முன்வைக்கவில்லை. இதற்கு மொழியே தேவையில்லை, ஆங்கிலத்தில், ஸ்வாஹிலியில் எதில் வேண்டுமானாலும் மொழிபெயர்க்கலாம். உலகத்தில் இருக்கும் அத்தனை மனிதர்களாலும் புரிந்து கொள்ள முடியும். ஏன் இது போன்ற கவிதைகள் தமிழில் அழிந்துபோய்விட்டன? எனக்குத் தெரிந்த வரையில் (குறைவாகவே படித்திருக்கும்) கம்பனும் (நிறையவே படித்திருக்கும்) பாரதியும் வெகு சில மொழி தேவையில்லாத கவிதைகளைத்தான் எழுதி இருக்கிறார்கள். தேமாவும் புளிமாவும் சீரும் அசையும் கவிதையை அழித்தேவிட்டனவா?

குறுந்தொகையை நான் படிப்பதில்லை. அங்கும் இங்குமாக புரட்டிப் பார்க்கிறேன், அவ்வளவுதான். எனக்கு கோனார் நோட்ஸ் தேவைப்படாத கவிதை கண்ணில் பட்டால் அதைப் பற்றி எழுதுகிறேன். (சில சமயம் சங்க சித்திரங்கள், Interior Landscape இரண்டு புத்தகங்களையும் புரட்டிப் பார்ப்பதும் உண்டு.)

இந்தக் கவிதையில் குருளை, அணங்குதல், எயிறு என்ற வார்த்தைகள் அவ்வளவாக பழக்கத்தில் இல்லை. அணங்குதல் என்ற ஒரு வார்த்தை எனக்குத் தெரியாதது, ஆனால் ஊகித்துக் கொள்ள முடிகிறது. அதை “துன்புறுத்துகிறாள்” என்று மொழிபெயர்ப்பது கவிதையில் இருப்பதை விட அதிகம்; தொந்தரவு செய்கிறாள் என்பது கவிதையில் இருப்பதை விடக் குறைவு. அது தொண்டையில் முள் சிக்கிக் கொண்டதைப் போன்ற உணர்வு. இந்த மாதிரி நேரத்தில்தான் தமிழறிந்த, நல்ல பண்டிதர்களின் தேவை புரிகிறது!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கவிதைகள்

புறநானூறு 349

நுதிவேல் கொண்டு நுதல்வியர் துடையாக்
கூடிய கூறும் வேந்தே, தந்தையும்
நெடிய வல்லது பணிந்து மொழியலனே
இஃதிவர் படிவமாயின் வையெயிற்று
அரிமதர் மழைக்கண் அம்மா அரிவை
மரம்படு சிறுதீ போல
அணங்காயினள்தான் பிறந்த ஊர்க்கே.

மருதன் இளநாகனார், புறநானூறு, காஞ்சித்திணை

கூரிய வேலின் நுனியால்
நெற்றி வியர்வையைத் துடைத்தபடி
கடுஞ் சொற்களைச் சொல்கிறான் மன்னன்
இவள் தந்தையும்
பேச்சை நீட்டுகிறானேயன்றி
சற்றும் பணிந்து போகிறவனாக இல்லை
இப்படியே போனால்
கூரிய பற்களும்
மழை மேகமெனக் கறுத்த விழிகளும்
மாந்தளிர் நிறமும்
உள்ள இப்பெண்
காட்டின் மரப்பொந்தில் விழுந்த
தீத்துளி போல
பிறந்த ஊருக்கு
கொற்றவையாக ஆகிவிடுவாள்

ஜெயமோகனின் மொழிபெயர்ப்பு (சங்க சித்திரங்கள் புத்தகத்தில்)

தகப்பன் மறுப்பது பெண்ணுக்கு விருப்பமில்லை என்றா இல்லை பெண்ணுக்கும் விருப்பம்தான், ஆனால் காதல் கத்திரிக்காய் என்று எப்படி நீ வரலாம் என்று கோபமா? முதலில் பெண்ணுக்கு விருப்பமா இல்லையா என்று யாராவது கேட்டார்களா இல்லையா? எப்படி இருந்தால் என்ன? வேல் கொண்டு நெற்றி வியர்வையைத் துடைக்கும் மன்னன். அரிமதர் மழைக்கண் அம்மா அரிவை. மரம்படு சிறு தீ. கண்முன் விரியும் காட்சி. என்ன அற்புதமான கவிதை!

மரம்படு சிறு தீ. பாரதிக்குக் கூட இந்த இரண்டு வாரத்தையை விவரிக்க நாலைந்து வரிகள் தேவைப்படுகின்றன.

அக்கினிக் குஞ்சொன்று கண்டேன்
அதை ஆங்கொரு காட்டினில் பொந்தினில் வைத்தேன்
வெந்து தணிந்தது காடு – தழல்
வீரத்தில் குஞ்சென்றும் மூப்பென்றும் உண்டோ!

உண்மையில் சங்கக் கவிதைகளில் இருக்கும் நயத்தை, நாலைந்து வரிகளில் காட்சிகளை சித்தரிக்கும் திறமையை, மொழியை வெகு சுலபமாக மீறிச் செல்லும் கவித்துவத்தை நான் இது வரை வேறு எங்கும் காணவில்லை. குறைவாகவே படித்திருக்கும் கம்பனிடமும் வள்ளுவரிடமும் நிறையவே படித்திருக்கும் பாரதியிடமும் கூட அபூர்வமாகவே காண்கிறேன். யார் இந்த மருதன் இளநாகனார்? வேறு என்ன எழுதி இருக்கிறார்?

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கவிதைகள்

குறுந்தொகை 112

எனக்கு மிகவும் பிடித்த கவிதைகளில் ஒன்று. “பெருங்களிறு வாங்க முரிந்து நிலம்படா நாருடை ஒசியலற்றே” என்பது மிக மிக மிக மிக மிக மிக மிக மிக அருமையான உவமை.

கௌவை அஞ்சின் காமம் எய்க்கும்
எள்ளற விடினே உள்ளது நாணே
பெருங்களிறு வாங்க முரிந்து நிலம்படா
நாருடை ஒசியலற்றே
கண்டிசின் தோழி அவர் உண்ட என் நலனே

ஊரார் பேச்சுக்கு அஞ்சினால் காமம் நிறைவடையாது. இழிசொற்களை நிறுத்த காமத்தை மறந்தால் மிச்சம் இருப்பது நாணம் மட்டுமே. காமத்தையும் விடமுடியவில்லை, நாணத்தையும் விட முடியவில்லை பெரிய யானை உண்பதற்காக ஒடித்த கிளை முற்றிலும் முறியாமல் கொஞ்சம் ஒட்டிக் கொண்டிருந்தால் அந்தக் கிளை கீழேயும் விழாது, மரத்திலூம் இருக்காது. அது போல தலைவர் என் பெண்மையை முழுதாக உண்ணவில்லை, கொஞ்சம் மிச்சம் இருக்கிறது. அந்தக் கிளையின் நிலையைப் போல – என்னால் தலைவருடனும் சேரவும் முடியவில்லை, காமம் அறியாத கன்னி நிலைக்கும் போக முடியவில்லை, தோழி!

பாடியவர் ஆலத்தூர் கிழார். குறிஞ்சித்திணை.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கவிதைகள் பக்கம்

நல்லை அல்லை – குறுந்தொகை 47

கருங்கால் வேங்கை வீயுகு துறுகல்
இரும்புலிக் குருளையிற் தோன்றும் காட்டிடை
எல்லி வருநர் களவிற்கு
நல்லை அல்லை நெடுவெண்ணிலவே

காட்டில் கருமையான அடிமரம் உள்ள வேங்கை மரங்கள். அவற்றிலிருந்து மஞ்சள் நிறப் பூக்கள் பாறை மீது விழுந்து கிடக்கின்றன. நிலவொளியில் பார்த்தால் புலிக்குட்டி போல தோற்றமளிக்கிறது. காட்டு வழியே நடந்து வருபவர்கள் அஞ்சமாட்டார்களா? களவுமுறை உறவு கொள்ள வரும் தலைவனுக்கு வரத் தாமதம் ஆகிறதே! என் தலைவிக்கு நீ நல்லை அல்லை வெண்ணிலவே!

அருமையான காட்சி. நேரடியாகச் சொல்லப்படுவதை விட நாமாக உணர்வதுதான் இந்தக் கவிதையின் அழகு. நிலவொளியில் தலைவன் அஞ்சலாம், தாமதம் ஆகலாம் என்பதுதானா தோழியின் குறை? நிலவொளியில் அவன் வருவதை ஊரார் பார்த்துவிடப் போகிறார்களே என்றுதானே சொல்லாமல் சொல்கிறாள்? சீக்கிரம் மணம் செய்து கொள் என்று குறிப்பா? சொல்லும் ஒரு வார்த்தையிலிருந்து நம்மை இத்தனை யோசிக்க வைக்கிறாள்! காட்சியும் மிகவும் அருமை. நிலவு, கரிய பாறை மீது மஞ்சள் நிறப் பூக்கள்…

பாடியவர் பெயர் தெரியவில்லை. நெடுவெண்ணிலவினார் என்றே அழைக்கப்படுகிறார். குறிஞ்சித்திணை.

வேங்கை மரத்துக்கு ஆங்கிலத்தில் Malabar Kino என்று பேராம்.

கவிதைக்கும் இந்தப் பாட்டுக்கும் சம்பந்தம் இல்லைதான். இருந்தாலும் நம்மில் எத்தனை பேர் “நல்லை அல்லை” என்று இந்தப் பாட்டு வருவதற்கு முன் கேட்டிருப்போம்?

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கவிதைகள்

புறநானூற்றிலிருந்து ஒரு கவிதை

வெள்ளை வெள்யாட்டுச் செச்சை போலத்
தன்னோர் அன்ன இளையர் இருப்பப்,
பலர்மீது நீட்டிய மண்டையென் சிறுவனைக்
கால்வழி கட்டிலிற் கிடப்பித்
தூவெள் ளறுவை போர்ப்பித்திலதே

– ஔவையார், புறநானூறு, திணை கரந்தை

வெள்ளாட்டு மந்தையைப் போன்ற இளைஞர் கூட்டம் சூழ்ந்திருக்க, தலைவன் பலரது தலைக்கு மேலாக என் சின்ன வயது மகனை நோக்கி நீட்டிய கள் மொந்தை அவனை இப்போது தூய வெள்ளாடையால் போர்த்தி இந்த காலில்லாத கட்டிலில் கிடத்திவிட்டது.

விடுதலைப் புலிகளாகட்டும், ஜிஹாதி போராளிகளாட்டும், இளைஞர்களும் இளைஞிகளும் பதின்ம வயதினரும் “எதிரிகளைத்” தாக்கி தங்களை மாய்த்துக் கொண்டார்கள் என்று செய்திகளைப் படிக்கும்போதெல்லாம் இந்தக் கவிதையைத்தான் நினைத்துக் கொள்வேன். எத்தனை poignant கவிதை!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கவிதைகள்

குறுந்தொகையிலிருந்து ஒரு கவிதை

எல்லை கழிய முல்லை மலர
கதிர் சினம் தணிந்த கையறு மாலை
உயிர் வரம்பாக நீந்தினம் ஆயின்
எவன்கொல் வாழி தோழி
கங்குல் வெள்ளம் கடலினும் பெரிதே

எழுதியவர் கங்குல்வெள்ளத்தார் என்றே அறியப்படுகிறார். முல்லைத்திணை.

இன்னும் இந்தக் கவிதை நமக்குப் புரியும் வார்த்தைகளில் இருப்பது ஆச்சரியம்தான். கங்குல் என்ற வார்த்தைக்கு மட்டும்தான் பொருள் தேட வேண்டி இருந்தது.

கதிரவன் சினம் தணிந்தான். பகலின் எல்லை முடிகிறது. மாலைப் பொழுது தொடங்கிவிட்டது. முல்லை மலர ஆரம்பித்துவிட்டது. நான் என் உயிரைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டு யாருக்காக நீந்துகிறேன், தோழி? இரவென்னும் வெள்ளம் கடலை விடப் பெரியது…

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கவிதைகள்

நற்றிணையில் ஒரு கவிதை

விருந்து எவன் செய்கோ தோழி! சாரல்
அரும்பு அற மலர்ந்த கருங்கால் வேங்கைச்
கரும்புஇமிர் அடுக்கம் புலம்பக் களிறு அட்டு
உரும்புஇல் உள்ளத்து அரிமா வழங்கும்
பெருங்கல் நாடன் வரவு அறிந்து விரும்பி
மாக்கடல் முகந்து மணிநிறத்து அருவித்
தாழ்நீர் நனந்தலை அழுந்து படப் பாஅய்
மலை இமைப்பது போல் மின்னிச்
சிலை வல்லேற்றொடு செறிந்த இம்மழைக்கே!

பெருங்குன்றூர்க் கிழார், பாடல் 112

அரும்புகள் முழுக்க விரிந்த
கரிய கால் கொண்ட
வேங்கை மரத்தில்
வண்டுகள் ரீங்கரிக்கின்ற,
மலைச்சரிவுகள் எதிரொலிக்க
யானை மத்தகம் பிளந்து
சிம்மம் உலவுகின்ற,
மாமளியின் அதிபன் வருவதைச் சொல்ல
பெருங்கடல் நீர் அள்ளி,
நீலமணி அருவியென
மண் நிறைந்து ஒழுக,
மலை கண்ணிமைப்பது போல
மின்னல் ஒளிர
இடிமேளம் முழங்க
வரும் இந்த மழையை
எப்படி வரவேற்பது தோழி?

“மொழிபெயர்ப்பு” ஜெயமோகனுடையதுசங்க சித்திரங்கள் புத்தகத்தில். பெருங்குன்றூர்க் கிழார் காட்டையும் மழையையும் கண் முன் கொண்டுவந்துவிட்டார்! குறிப்பாக மலை இமைப்பது போல் மின்னி என்ற வரி. ஜெயமோகனும்தான்…

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கவிதைகள்

பிடித்த கவிதை – அவரோ இல்லை, பூத்த முல்லை

கம்பராமாயணம் பற்றி எழுதும்போது கண்ணில் பட்டதால் மீள்பதிவு


அவரோ வாரார் முல்லையும் பூத்தன
பறியுடைக் கையர் மறியினத் தொழியப்
பாலொடு வந்து கூழொடு பெயரும்
ஆடுடை இடைமகன் சென்னி
சூடிய எல்லாம் சிறுபசு முகையே
– குறுந்தொகை 221(உறையூர் முதுகொற்றனார்)

அவரோ வாரார் முல்லையும் பூத்தன‘ என்ற வரியை விட சிறந்த கவிதையை அபூர்வமாகவே பார்த்திருக்கிறேன். இடையர்கள் பாதி மொட்டாகவே இருக்கும் முல்லையைச் சூடிக் கொண்டு செல்கிறார்கள் என்ற வரிகளும் பிரமாதம்தான். ஆனால் முதல் வரியே எனக்குப் போதுமானதாக இருக்கிறது. அந்த வரியில் தெரியும் ஏக்கத்தையும் ஆதங்கத்தையும் தனிமையையும் ஆற்றாமையையும் தாண்டி அடுத்த வரிக்குக் கூட போக முடியவில்லை. இடையர்களைப் பற்றிய வர்ணனை எத்தனைதான் பிரமாதமாக இருந்தாலும் அது எனக்கு ஆன்டி-க்ளைமாக்சாகத்தான் இருக்கிறது.

அவரோ வாரார். ஏன்? பணம் சம்பாதிக்க வெளியூருக்கு போயிருக்கிறானா, வசந்த காலம் பிறந்த பிறகும் வரவில்லையா? ஊடலா, இன்னும் வந்து சமாதானம் செய்யவில்லையா? இல்லை ஏதோ தற்செயலாக கொஞ்சம் தாமதம் ஆனதைக் கூட இவளால் தாங்க முடியவில்லையா, நை நை என்று நச்சரிக்கும் ஜாதியா? இல்லை விஷயம் கொஞ்சம் சீரியசா? இவளைக் கழற்றி விட்டுவிட்டானா படுபாவி? வேறு பெண் பின்னால் சுற்றுகிறானா? அவரோ வாரார், முல்லையும் பூத்தன, கண்டவனும் பூ வச்சுக்கிட்டு சுத்தறீங்க, எல்லாரும் நாசமாப் போங்கடா மயிராண்டிங்களா!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: கவிதைகள்