அஞ்சலி – எழுத்தாளர் அகஸ்தியன்/கடுகு மறைவு

அகஸ்தியன் நான் படித்த செங்கல்பட்டு செயின்ட் ஜோசஃப் பள்ளியில் படித்தவர். எனக்கு ஒரு இருபத்தைந்து வருஷம் சீனியராக இருப்பார். அவருடன் கூடப் படித்தவர்கள் பிரபல இயக்குனர் ஸ்ரீதரும், சித்ராலயா கோபுவும். சில முறை இணையம் வழியாக பேசி இருக்கிறோம். பார்க்க வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தேன், இனி மேல் முடியாது…

அவருடைய எண்பதாவது பிறந்த நாள் போது எழுதிய பதிவை அஞ்சலியாக மீள்பதிக்கிறேன்.

பி.எஸ். ரங்கநாதன் என்கிற அகஸ்தியன் என்கிற கடுகு எழுதிய தொச்சு-கமலா கதைகளை நான் சிறு வயதில் ரசித்திருக்கிறேன். இப்போதும் அவரது தளத்தில் அவ்வப்போது படிக்கும்போது புன்னகைக்கிறேன்.

நான் படிக்கும்போது ஸ்ரீதர் படித்த பள்ளி என்று பெருமை அடித்துக் கொள்வார்கள். அப்போது அகஸ்தியன் கதைகளைப் படித்துக் கொண்டிருந்தாலும் இவரும் படித்த பள்ளி என்று தெரியாமல் போய்விட்டது.

அவர் ஃப்ரீமான்ட் பக்கம் போன வருஷம் வந்திருந்தபோது சந்திக்க முடியாமல் போய்விட்டது. சரி திரும்பி வராமலா போய்விடுவார்?

அவருடைய திவ்ய பிரபந்த உரை மிகவும் சிறப்பானது என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். சென்னை போகும்போது வாங்க வேண்டும். “கமலாவும் நானும்” புத்தகமும்தான்.

அவருக்கு எண்பது வயதாகிவிட்டதாம்! நூறு வயது வாழ வாழ்த்துக்கள்!

கடுகுவின் எழுத்து பொழுதுபோக்கு மட்டும்தான். படித்துவிட்டு மறந்துவிடக் கூடியவைதான். என் கண்ணில் அப்படிப்பட்ட எழுத்துகள் தேவையானவையே. அதுவும் நல்ல டீசன்டான நகைச்சுவை எழுத்து என்பது தமிழில் மிக அபூர்வம், கல்கி, எஸ்.வி.வி., தேவன், நாடோடி, துமிலன், சாவி போன்றவர்கள் ஆரம்பித்து வைத்த பாரம்பரியத்தை தொடர்ந்தவர் இவர். என் கண்ணில் கல்கி, தேவன், எஸ்.வி.வி. ஆகிய மூவருக்கும் அடுத்த இடத்தில் இருக்கிறார். இந்த எழுத்துப் பாணி மறைந்து கொண்டிருப்பது நமக்கு நஷ்டமே.

நண்பர் உப்பிலி ஸ்ரீனிவாஸ் ஹிந்துவில் வந்த இந்த கட்டுரை சுட்டியை அனுப்பி இருந்தார், அவருக்கு நன்றி!

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
கடுகுவின் தளம்
ஹிந்து கட்டுரை

சுத்தானந்த பாரதியார்

சுத்தானந்த பாரதியை நான் முதன்முதலாக கேள்விப்பட்டது ‘மாலை மயங்குகின்ற நேரம்‘ என்ற திரைப்படப் பாடலின் மூலம்தான். மிகவும் அருமையான பாடல்.

suddhanandha_bharathi
suddhanandha_bharathi

பிறகு அவர் எழுதிய சில புத்தகங்கள் தமிழ் டிஜிடல் லைப்ரரி தளத்தின் மூலம் கிடைத்தது.

அகஸ்தியர் யாத்திரை ஜாலியாக படிக்க எழுதப்பட்ட புத்தகம். அகஸ்தியர் லண்டனுக்குப் போய் பெண்களுடன் நடனமாடுகிறார், மாமிச உணவை புறம் தள்ளுகிறார். மேலை நாகரிகம் பற்றி ரேடியோவில் லெக்சர் அடிக்கிறார். The ambience of this book is charming.

அகஸ்தியர் யாத்திரை புத்தகம் கிளப்பிவிட்ட curiosity-ஆல் இவரைப் பற்றி மேலும் தேடினேன். நாகரிகப் பண்ணை என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பு கிடைத்தது. சகிக்க முடியாத எழுத்து. ஹரிஜன் நாடகம் வெறும் பிரசாரம் மட்டுமே. ஆறுமுக நாவலர், முத்துத்தாண்டவர், முத்துசாமி தீட்சிதர் ஆகியோரின் வாழ்க்கை வரலாற்றை எழுதி இருக்கிறார். ஹிந்தி கற்றுக் கொள்ள வேண்டும், அதன் மூலம்தான் தமிழை வடநாட்டில் பரப்ப முடியும் என்று வாதாடி இருக்கிறார். பெரியோர் வரலாறு, தமிழ் உணர்ச்சி என்று புத்தகங்களை எழுதி இருக்கிறார். Les Miserables உள்ளிட்ட பல நூல்களை மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். ‘எப்படி பாடினரோ‘ போன்ற சாஹித்தியங்களை இயற்றி இருக்கிறார்.

நிறைவாழ்வு வாழ்ந்திருக்கிறார், 1897-இல் பிறந்தவர் 1990-இல்தான் இறந்திருக்கிறார். ஊர் ஊராக சுற்றி இருக்கிறார். ஆனால் என்ன செய்வது, எப்படி தன் வாழ்வை பொருளுள்ளதாக ஆக்கிக் கொள்வது என்று தவித்திருக்கிறாரோ என்று தோன்றுகிறது. அவரைப் பற்றிய பல விவரங்களை இங்கே காணலாம்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தமிழ் எழுத்தாளர்கள்

கோபிகிருஷ்ணன் சிறுகதைகள்

கோபிகிருஷ்ணனைப் பற்றி சாரு நிவேதிதா மூலம் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன், ஆனால் பெரிதாகப் படித்ததில்லை. அவருக்கு உளவியல் பிரச்சினைகள் இருந்தனவாம். கடவுளின் கடந்த காலம் போன்ற சிறுகதைகளில் அது தெரிகிறது. ஆனால் என்ன கதை என்றுதான் புரியவில்லை.

படித்த வரையில் intriguing எழுத்தாளர். பிரச்சினைகளால் அமுக்கப்படும் சாதாரண, அனேகமாக கீழ் நடுத்தர வர்க்க மனிதனுக்கு எதிர்ப்பைத் தெரிவிக்கக் கூட வழி இல்லை, சும்மா ஒப்புக்கு “என்ன கொடுமை சரவணன்” என்று சொல்லிவிட்டு நகர்ந்துவிடுகிறான் என்ற உணர்வை ஏற்படுத்துகிறார் – குறிப்பாக புயல் சிறுகதையில். எனக்கு மிகவும் பிடித்த சிறுகதை உரிமை. மொழி அதிர்ச்சி ஓரளவு நல்ல சிறுகதை.

மொழி அதிர்ச்சி திறமையாக எழுதப்பட்ட சிறுகதை. புன்னகைக்காமல் இருக்க முடியாது. ஆனால் ஒரு தளத்தில் வெறும் gimmick எனவும் தோன்றுகிறது. சின்ன சிறுகதை, படித்துப் பாருங்கள்!

உரிமை எனக்குப் பிடித்த சிறுகதைகளில் ஒன்று. ஒரு கணத்தில் உறவில் ஏற்படும் விரிசலை பிரமாதமாகக் காட்டிவிடுகிறார். இதன் இன்னொரு பக்கமாக ஒரு ரூபாய்க்கு ஒரு கதையை சொல்லலாம். உறவில் சின்ன உறுத்தல் இருந்துகொண்டே இருப்பதைக் காட்டுகிறார். ஆனால் உரிமை அளவுக்கு வரவில்லை.

இழந்த யோகம் சிறுகதை படிக்கலாம். சிகரெட் பழக்கத்தை முன்புலத்தில் வைத்து பெண்ணின் பால் ஏற்படும் ஈர்ப்பின் தாக்கத்தைக் காட்டுகிறார்.

புயல் சிறுகதையில் ஒரு பக்கம் பார்த்தால் நம்பகத்தன்மை அதிகம் – கணவன் பிரச்சினையை எதிர்கொள்ளும் விதம். இன்னொரு பக்கம் பார்த்தால் எல்லாரும் ஒரே நாளில் மனைவியிடம் இத்தனை பாலியல் சீண்டல்கள் நடப்பதில் நம்பகத்தன்மை குறைவாக இருக்கிறது. படிக்கலாம்.

இதுவும் சாத்தியம்தான் சுமார். Platonic love சித்தரிப்பு.

பீடி, சமூகப்பணி, மகான்கள், கடவுளின் கடந்த காலம் போன்றவற்றை எப்படி வகைப்படுத்துவது என்றே தெரியவில்லை. சமூகப்பணி சிறுகதையில் மெல்லிய நகைச்சுவை ஓடுகிறதுதான், ஆனால் இரண்டையும் தவிர்க்கலாம்.

கோபிகிருஷ்ணனின் இரு சிறுகதைகளை – மொழி அதிர்ச்சி, காணி நிலம் வேண்டும் – ஜெயமோகன் தனது சிறந்த சிறுகதைகள் பட்டியலில் வைக்கிறார். எஸ்ராவின் பட்டியலில் அவரது சிறுகதைகள் இடம் பெறவில்லை. ஆனால் கோபிகிருஷ்ணனின் படைப்புலகம் பற்றி எழுதியதை அழியாச்சுடர்கள் தளத்தில் பதித்திருக்கிறார்கள்.

அவரது சிறுகதைத் தொகுப்புகளை வாங்கி படித்துப் பார்க்க வேண்டும் என்று தோன்ற வைக்கிறார். ஒரே ஒரு கதை படிக்க வேண்டுமென்றால் உரிமையைப் படித்துப் பாருங்கள்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தமிழ் எழுத்தாளர்கள்

தமிழில் பெண் எழுத்தாளர்கள்

(மீள்பதிவு)

நான் சின்ன வயதில் குமுதம் விகடன் படித்து வளர்ந்தவன். அப்போதெல்லாம் பெண் எழுத்தாளர்களின் கதைகள் என்று ஒரு genre அவற்றில் சக்கைபோடு போட்டுக் கொண்டிருந்தது. குடும்பச் சச்சரவுகள், மாமியார்-மருமகள் சண்டை, நாத்தனார் கொடுமை, வரதட்சிணை கேட்கும் “கோழைகள்”, வேலைக்குப் போகும் பெண்களின் பிரச்சினைகள் என்று பெண்களின் உலகத்தைப் பற்றி அரைத்த மாவையே அரைத்துக் கொண்டிருப்பார்கள். ஆனால் அவற்றை விரும்பிப் படிக்கும் பெண்கள் நிறைய பேர் இருந்தார்கள். எனக்கோ இந்தக் கதைகள் அப்பீல் ஆனதே இல்லை. ஆனால் அவற்றைப் படித்து பக்கத்து வீட்டுப் பெண்களிடமும் எதிர் வீட்டுப் பெண்களிடமும் கடலை போட வேண்டிய தேவை இருந்தது. அதுவும் சிவசங்கரி எழுதிய ஒரு தொடர்கதையில் அருண் என்று ரொம்ப நல்லவன் ஒருவன் வருவான். தான் விரும்பும் பெண்ணை அவள் விரும்பும் தன் நண்பனுக்கு மணம் முடித்து வைப்பது என்ன, நண்பனுக்கு தன் கம்பெனியிலேயே வேலை போட்டுத் தருவது என்ன, நண்பனுக்கு விபத்து நேர்ந்ததும் அந்தப் பெண்ணுக்கு வேலை போட்டுத் தருவது என்ன என்று ரொம்ப நல்லவனாக இருப்பான். கடுப்பாக இருக்கும். ஆனால் இந்தப் பெண்கள் எல்லாம் ஆஹா அருண் ஓஹோ அருண் என்று புகழும்போது தலையை மட்டும் ஆட்டிவிடுவேன். 🙂

என் காலத்தில் சிவசங்கரிதான் இந்த genre-இன் ராணி. இந்துமதி கொஞ்சம் மேல்தட்டு குடும்பங்களைப் பற்றி எழுதி பிரபலமாக இருந்தார். (லக்ஷ்மிக்கு ஒரு பெரிய வாசகர் கூட்டம் இருந்தது. ஆனால் மெதுமெதுவாக அவரது பாணி கதைகள் கலைமகளுக்குப் போய்க் கொண்டிருந்தன.) அப்போது சூடுபட்டதால் பொதுவாக தமிழ் பெண் எழுத்தாளர்களைத் தவிர்த்தே வந்திருக்கிறேன். ஆர். சூடாமணி, அனுத்தமா, ராஜம் கிருஷ்ணன், திலகவதி போன்றவர்களை நான் இன்னும் படிக்காததற்கு அதுதான் காரணம். ஒரே ஒரு விதிவிலக்கு அம்பை. நான் விரும்பிப் படிக்கும் ஒரே பெண்ணிய எழுத்தாளர் அவர்தான். அவர் பெண்களைப் பின்புலத்தில் வைத்து இலக்கியம் படைக்கிறார். இருபத்து சொச்சம் வயதில் முதன்முறையாக “வீட்டின் மூலையில் ஒரு சமையலறை” சிறுகதைத் தொகுப்பைப் படித்தபோது உண்மையிலேயே அது ஒரு revelation ஆக இருந்தது. (கிருத்திகா, ஹெப்சிபா ஜேசுதாசன் போன்றவர்களை எல்லாம் நான் பெண் எழுத்தாளர்கள் என்று கோடு போட்டுப் பிரிப்பதே இல்லை. அவர்கள் எழுத்தாளர்கள், அவ்வளவுதான். வேறு வார்த்தைகளில் சொல்ல வேண்டும் என்றால் எனக்குப் பூமணி தலித் எழுத்தாளர் அல்ல, தலித் பின்புலத்தை வைத்து எழுதி இருக்கும் எழுத்தாளர்.)

குங்குமம் தோழி தளத்தில் அப்படி என்னை வெறுப்படைய வைத்த genre சிறுகதைகள் பலவற்றையும் தொகுத்துப் போட்டிருக்கிறார்கள். இதைப் பற்றி முன்பும் குறிப்பிட்டிருந்தேன். சிறுகதைகளை ஒன்றாகப் படிக்கும்போது சமுக மாற்றங்கள் (கார்த்திகை சீர் செய்யாததால் வாழாவெட்டியாக இருக்கும் பெண்!) தெரிகிறது. காலத்தால் பழைய கதைகள் எல்லாம் பிராமணக் குடும்பங்களின் கதைகள். மாற்றங்களை இந்த சிறுகதைகள் பிரதிபலிப்பது சுவாரசியமாக இருக்கிறது.

குங்குமம் தோழி தளத்தினரின் criterion பெண் எழுத்தாளர்கள் எழுதி இருக்க வேண்டும் என்பதுதான், சிறுகதைகளின் தரம் அல்ல. அதனால் முக்கால்வாசி சிறுகதைகள் தண்டம். ஆனால் வேறு எங்கே குகப்ரியை, கோமகள், கு.ப. சேது அம்மாள் (கு.ப.ரா.வின் சகோதரி), கமலா விருத்தாசலம் (புதுமைப்பித்தனின் மனைவி), கீதா பென்னட், ஜோதிர்லதா கிரிஜா எழுத்துக்களை எல்லாம் படிக்க முடியும்? (உஷா சுப்ரமணியனையும் கமலா சடகோபனையும் இன்னும் காணோம். உ. சுப்ரமணியனின் ஒரு சிறுகதை – காபரே பார்த்துவிட்டு அந்த வேகத்துடன் குண்டு மனைவியுடன் சுகிக்கும் ஒரு தொழிலதிபர் – தரமானது என்று எனக்கு மங்கலாக ஒரு நினைவு)

எனக்கு இன்னும் படிக்க வேண்டும் என்று தோன்ற வைத்தது வை.மு. கோதைநாயகி அம்மாளும், குமுதினியும்தான். Fluff-தான். ஆனால் வை.மு.கோ. ஒரு முக்கியமான முன்னோடி என்று தோன்றுகிறது. குமுதினியின் எழுத்தில் என்னவோ ஒரு special charm இருக்கிறது. இலக்கியத் தரம் வாய்ந்த சிறுகதை வேண்டுமென்றால் அம்பையின் “வீட்டின் மூலையில் ஒரு சமையலறை” மட்டும்தான்.

ஒன்றாகப் படித்துப் பாருங்கள், ஒரு genre எப்படி எல்லாம் உருமாற்றம் பெற்றிருக்கிறது என்று புரிந்து கொள்ளலாம்.


தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தமிழ் எழுத்தாளர்கள்

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
வை.மு. கோதைநாயகி அம்மாள்
குமுதினியின் சில்லறை சங்கதிகள் லிமிடெட்
குமுதினியின் “அந்தப்புர தபால்”

அண்ணாதுரையின் படைப்புகள்

அண்ணாவின் முக்கியப் பங்களிப்பாக நான் கருதுவது அவரது நாடகங்களைத்தான். அவரது நாடகங்கள் குறைகள் மலிந்தவையே. பிரச்சார நெடி அடிப்பவையே. பிராமண பாத்திரம் – இல்லை இல்லை பார்ப்பன, ஆரிய பாத்திரம் – என்றால் அந்தப் பாத்திரம்தான் வில்லன். அவரது நாடகத்தின் கதைகள் அவரது “முற்போக்கு” வசனங்களை மாட்ட உதவும் சட்டகம் (frame) மட்டுமே. தற்செயல் அதிசய நிகழ்ச்சிகள் கொண்ட மிகை உணர்ச்சி, ஃபார்முலா நாடகங்களே. ஆனால் ஓரிரவு அந்த ஃபார்முலாவை மீறுகிறது. சிவாஜி கண்ட ஹிந்து சாம்ராஜ்யம் நாடகத்தை மீறிய கலைத் தாக்கம் உடையது. வேலைக்காரி தமிழ் நாடக வரலாற்றில் முக்கியமான நாடகம். (ஆனால் நல்ல நாடகம் இல்லை.) இவை மூன்றையுமே அவரது முக்கியப் பங்களிப்பாக நான் கருதுகிறேன்.

பிற நாடகங்களில் சந்திரோதயம் நாடகம் குறிப்பிட வேண்டிய ஒன்று. இதில் பிரச்சாரத்துக்காக அவர் பயன்படுத்தும் உத்திகள் புத்திசாலித்தனமானவை. நாடகத்தின் நடுவே திமுக செயலாளர் நெடுஞ்செழியனின் ரேடியோ பேச்சாக ஒரு சிறு உரை; புத்திசாலித்தனமான வசனங்கள் (கடவுள் நம்பிக்கை உள்ள வேலைக்காரனை அவனது எஜமான் காலைத் தூக்கிக் கொண்டு நில் என்கிறான். இரண்டு நிமிஷத்தில் கால் வலிக்கிறது என்று அவன் காலை கீழே வைக்க நடராஜர் மட்டும் எப்படிய்யா காலைத் தூக்கிக் கொண்டே நிற்கிறார் என்று கேட்கிறான். அது கல்லுங்க என்று அந்த வேலைக்காரன் சொல்லிவிடுகிறான்.) 1943-இல் எழுதப்பட்ட நாடகம், ஆனால் பிற்காலத்தில் கொஞ்சம் அப்டேட் செய்திருக்கிறார். திமுக செயலாளர் நெடுஞ்செழியன், அரியலூர் ரயில் விபத்து என்றெல்லாம் வருகிறது.

நீதிதேவன் மயக்கம் என்ற நாடகத்தையும் குறிப்பிடலாம். நாடகத்தில் ராவணன் தன் கேசை எமன் முன்னால் வாதிடுகிறான். இதை வைத்து “கடவுள்கள்”, தேவர்கள் செய்த அநீதிகளை எடுத்துச் சொல்லி வாங்கு வாங்கென்று வாங்குகிறார். சிந்திக்க ஆரம்பிக்கும் காலத்தில் – பதின்ம வயதுகளி – தோன்றக் கூடிய சாதாரணக் கேள்விகளின் தொகுப்புதான். இருந்தாலும் அந்தக் காலத்தில் தேவை இருந்திருக்குமோ என்று தோன்றுகிறது.

ஆனால் அனேகமான நாடகங்கள் தண்டமே. ராகவாயணம்காதல் ஜோதி நாடகங்களில் பார்ப்பனர்களை வில்லன்களாக காட்ட வேண்டும் என்ற முனைப்பு மட்டுமே தெரிகிறது. இந்த லட்சணத்தில் இது ஜெய்ஷங்கர், ரவிச்சந்திரன், காஞ்சனா நடித்து திரைப்படமாகவும் வேறு வந்தது. சொர்க்கவாசல் இன்னொரு தண்டம். நன்கொடைகண்ணாயிரத்தின் உலகம், ரொட்டித்துண்டு, கல் சுமந்த கசடர், இரக்கம் எங்கே, புதிய மடாதிபதி போன்ற இன்னும் சில பிரச்சார நாடகங்களையும் படித்துத் தொலைத்திருக்கிறேன். கண்ணீர்த்துளி நாடகத்தில் காமராஜர் ஒரு முக்கிய பாத்திரம் – அவர் ஈ.வே.ரா.வை சாமர்த்தியமாக ஏய்த்துவிட்டதாக எழுதி இருக்கிறார்.

வேலைக்காரி, ஓரிரவு, நல்லதம்பி, ரங்கோன் ராதா சினிமாவாகப் பார்த்திருக்கிறேன்.

நான் அண்ணாதுரையின் சிறுகதைகள்/நாவல்களை அதிகமாகப் படித்ததில்லை. செவ்வாழை என்ற சிறுகதை தவிர வேறு எதுவும் நினைவில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டிய தரத்திலும் இல்லை. பிரச்சாரக் கதைதான், ஆனால் சராசரி பிரச்சாரக் கதையை விடப் பரவாயில்லை என்று சொல்லலாம். அதுவும் மலையாளைப் படைப்பு ஒன்றைத் தழுவியது, ஒரிஜினல் சரக்கு அல்ல என்று ஜெயமோகன் தகவல் தருகிறார்.

இமையம் எழுதிய இந்த கட்டுரையில் சில விவரங்கள் கிடைக்கின்றன. 113 சிறுகதைகள் எழுதி இருக்கிறாராம். எல்லாவற்றிலும் பிரசாரம்தான் போலிருக்கிறது. தன்னை வருத்திக் கொள்ள விரும்புபவர்களுக்காக (for masochists) – பித்தளை அல்ல பொன்னேதான் என்ற தொகுப்பு ப்ராஜெக்ட் மதுரை தளத்தில் கிடைக்கிறது.

படித்தவற்றில் சிறந்தது ரங்கோன் ராதா (1947). பிரச்சார நோக்கம் உள்ள, நயம் குறைவான நாவல்தான், ஆனால் அதுதான் இருப்பவற்றில் சிறந்தது. வண்டிக்காரன் மகன் படுசுமார். என் வாழ்வு (1940) பெரும் ஏமாற்றம். இவ்வளவு தண்டமாக எழுதுவார் என்று தெரியாமல் போனது. வில்லன்களை முனைந்து பார்ப்பனராகக் காட்டுவது, சாமியாரின் இன்ப வெறி, தாசிகள் என்று போகிறார். கலிங்க ராணி நாவல் தண்டம். வில்லனுக்கு பேர் கூட இல்லை, ‘ஆரியன்’ என்றே குறிப்பிடுகிறார். குமரிக் கோட்டம் என்று குறுநாவலில் கீழ்ஜாதிப் பெண்ணை மணம் செய்து கொள்ள விரும்பும் மகனை வீட்டை விட்டு விரட்டிவிடும் அப்பா இன்னொரு கீழ்ஜாதிப் பெண்ணிடம் மயங்குகிறார், அதனால் திருந்தி சுயமரியாதை இயக்கத்தில் சேர்ந்துவிடுகிறார். அந்தக் காலத்து திராவிட இயக்கத்தினர் விரும்பிப் படித்திருப்பார்கள் என்று எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை. இன்று தவிர்த்துவிடுவது ஓடிவிடுவது பெட்டர். குமாஸ்தாவின் பெண் குறுநாவல் இன்னொரு தண்டம்.  கன்னி விதவையான கதை, தசாவதாரம், வாழ்க்கைப்புயல் சிறுகதை தொகுப்புகளைத் தவிர்ப்பது நலம்.

அண்ணாவின் எழுத்துகளை நாட்டுடமை ஆக்கினார்களா இல்லையா என்று கூடத் தெரியவில்லை. தமிழ் இணையப் பல்கலைக்கழகத்தின் மின் நூலகத்தில் அவரது படைப்புகள் எதுவும் இது வரை இல்லை. நல்ல விமர்சகர்கள் என்று நான் கருதும் எவரும் – க.நா.சு., சுஜாதா, ஜெயமோகன் இத்யாதியினர் – யாரும் அவரது எழுத்துகளைப் பற்றி நல்லபடியாக ஒரு வார்த்தை சொன்னதில்லை. அவரது எழுத்துகளை யாரும் ஆய்வு செய்தும் நான் பார்த்ததில்லை.

நான் படிக்க விரும்பியவற்றில் கம்பரசம் ஆகியவற்றைப் படித்து எழுதியும் விட்டேன். ரங்கோன் ராதா இன்னும் கிடைக்கவில்லை.

அவரது அபுனைவுகள் பதின்ம வயதில் தோன்றக் கூடிய சிந்தனைகளை எழுதியது போலத்தான் இருக்கிறது. புராண மதங்கள் சிந்திக்க ஆரம்பிக்கும் காலத்தில் தோன்றக் கூடிய சாதாரணக் கேள்விகளின் தொகுப்பு – கிருஷ்ணன் செய்தது அயோக்கியத்தனம் (வியாசரே அப்படி சொல்கிறார்), அவனை வழிபடலாமா இத்யாதி. இவற்றுக்கு அந்தக் காலத்திலாவது தேவை இருந்திருக்குமோ என்று தெரியவில்லை. அண்ணா கண்ட தியாகராயர் போன்றவை அலங்காரத் தமிழில் விஷயமே இல்லாமல் எழுதப்பட்டவை.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தமிழ் எழுத்தாளர்கள்

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
ஓரிரவு நாடகம்
சிவாஜி கண்ட ஹிந்து சாம்ராஜ்யம் நாடகம்
வேலைக்காரி நாடகம்
கம்பரசம்

வாசந்தியின் சில கதைகள்

Vaasanthiவாசந்தியை இலக்கியவாதி அல்லது வணிக எழுத்தாளர் என்று சுலபமாக வகைப்படுத்திவிட முடியவில்லை. இலக்கியவாதி என்றால் எங்கோ கடைசி வரிசையில் நிற்கிறார். வணிக எழுத்தாளர் என்று பார்த்தால் பொருட்படுத்தக் கூடிய வணிக எழுத்தாளர். இந்தப் பதிவுக்காக அவரது சில பல புத்தகங்களைப் படிக்கும் வரையில் நானும் அவரைப் பெண் எழுத்தாளர் என்றுதான் வகைப்படுத்தி இருந்தேன், லக்ஷ்மி, சிவசங்கரி, இந்துமதி வகையறா, ஆனால் அந்த வரிசையில் முதல்வர் என்றுதான் நினைத்திருந்தேன். நிச்சயமாக இல்லை, கிருத்திகா, அம்பை, பாமா, ஹெப்சிபா ஜேசுதாசன் அளவுக்கு வரவில்லை என்றாலும் அவருக்கு பெண் எழுத்தாளர் என்ற அடையாளம் தேவையில்லை. எழுத்தாளர் என்று சொன்னால் போதும்.

ஜெயமோகன் இவரது மௌனப்புயல், ப்ளம் மரங்கள் பூத்துவிட்டன நாவல்களை தனது இரண்டாம் வரிசை இலக்கியப் பட்டியலிலும், ஜெய்ப்பூர் நெக்லஸ், நிற்க நிழல் வேண்டும் ஆகிய நாவல்களை தன் பரப்பிலக்கியப் பட்டியலிலிலும் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார். என்னைப் பொறுத்த வரை நிற்க நிழல் வேண்டும், மூங்கில் பூக்கள் இரண்டும் இலக்கியம். ப்ளம் மரங்கள் பூத்துவிட்டன குறுநாவல் வணிக நாவல் இல்லைதான், ஆனால் பெரிய இலக்கியமும் இல்லை.

வாசந்தியின் பாத்திரங்கள் பொதுவாக மேல்மட்டத்தவர்கள். ஓரளவு மென்மையானவர்கள். ஓரளவு சிந்திக்கக் கூடியவர்கள். ஆனால் திருப்பி திருப்பி வருபவர்கள். அதனால் முதல் சில நாவல்களுக்குப் பிறகு அலுத்துவிடுகிறார்கள். என் பதின்ம வயதில் அவரது பாத்திரங்கள் எதற்கெடுத்தாலும் ஓ போடுவதால் அவரது புத்தகங்களைப் பார்த்தாலே ஓ என்று கிண்டல் செய்வேன்.

ஒரே ஒரு புத்தகம் படிக்க வேண்டுமென்றால் நான் பரிந்துரைப்பது மூங்கில் பூக்கள் என்ற குறுநாவலைத்தான். மிசோரத்தில் டீச்சராக வேலை செய்யும் தமிழ்ப் பெண். ராணுவ அதிகாரி ராஜீவுடன் காதல், உறவு. அவள் வகுப்பில் “டெரரிஸ்ட்” தலைவர் லால்கங்காவின் மகன் சுங்கா வந்து சேருகிறான். டெரரிஸ்ட் தலைவர் என்றாலும் லால்கங்கா மிசோரத்தில் சாதாரணமாக புழங்குபவர். சுங்கா தொல்லை தரும் மாணவன் என்று அவனுக்கு பெயர் இருக்கிறது. உண்மையில் அவன் சாதாரணமான, அழகை ரசிக்கும் மாணவன். தன் அப்பா மீது கொஞ்சம் வெறுப்பு வேறு. டீச்சருக்கும் அவனுக்கும் நட்பு ஏற்படுகிறது. பொறாமை கொண்ட ராஜீவ் சுங்கா மீது ஜீப்பை ஏற்றி கொன்றுவிடுகிறான். டீச்சருக்கு அங்கிருந்து தப்பிக்க வேண்டிய நிலை. மிஜோரத்திலிருந்து ஷில்லாங் வந்து விமானம் ஏறும்போது அவளுக்கு தனக்கு ஜீப் கொடுத்து உதவியது லால்கங்காதான் என்று தெரிய வருகிறது.

மிஜோரப் பின்புலம், அழகான பூக்கள், அன்பு ஆகியவற்றை வைத்து ஒரு நல்ல கதை பின்னி இருக்கிறார். இது மலையாளத்தில் பத்மராஜன் இயக்கி கூடெவிடே என்ற திரைப்படமாகவும் வந்தது.

எனக்கு இதைத்தான் ஜெயமோகன் தன் பரப்பிலக்கிய லிஸ்டில் சேர்க்க நினைத்து தவறுதலாக ப்ளம் மரங்கள் பூத்துவிட்டன குறுநாவலைக் குறிப்பிட்டுவிட்டாரோ என்று ஒரு சந்தேகம் உண்டு.

மற்ற நாவல்களில் கடைசி வரை எனக்கு ஓரளவு பிடித்த நாவல். அப்பாவோடு வாழும் டாக்டர் பெண். தான் மகனாகப் பிறக்கவில்லை என்று அப்பாவுக்கு கொஞ்சம் வருத்தம் உண்டு என்று அவளுக்குத் தெரிகிறது. அது chip on the shoulder ஆக இருக்கிறது. அவளுடைய மனநிலையை நன்றாக சித்தரித்திருக்கிறார்.

சிறை என்ற நாவலும் பரவாயில்லை. மும்பை குண்டுவீச்சு பின்னணியில் ஒரு நிரபராதி நிருபன் மாட்டிக் கொள்கிறான்.

கடை பொம்மைகள் என்ற நாவலையும் குறிப்பிடலாம். பெண் குழந்தை வேண்டாமென்று நிராகரிக்கப்பட்ட குழந்தையை வெள்ளைக்கார அம்மா ஒருவர் எடுத்து வளர்க்கிறார். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அது பெண் குழந்தைகளுக்கான இல்லமாகவே மாறிவிடுகிறது. வளர்ந்த பெண் தனக்குப் பிறகு இந்த இல்லத்தை எடுத்து நடத்துவாள் என்று அந்த வெள்ளைக்கார அம்மா எதிர்பார்க்க, இவள் உள்ளம் தடுமாறுகிறது.

ஆகாச வீடுகள் என்ற நாவலும் எனக்கு ஓரளவு பிடித்திருந்தது. கிராமம், அக்ரஹாரம். ஆணாதிக்கம். மாமா சபேசனுக்கு தன் எட்டு வயது மகன் ராஜு மீது அதீத அன்பு, அதை வெளிப்படுத்தத் தெரியாமல் திட்டிக் கொண்டே இருப்பார்.

யுகசந்தி என்ற நாவலும் எனக்கு ஓரளவு பிடித்திருந்தது. சம்பிரதாயமான பிராமணக் குடும்பம். முதல் பையன் போலந்துக்காரியை மணந்து கொள்கிறார். இரண்டாமவர் ஒரு முஸ்லிம் பெண்ணை. முதல் பையன் ஐம்பது வயதுக்கப்புறம் இன்னொரு பெண்ணோடு போய்விடுகிறார். விதவை அம்மா, முதல் பையனின் பெண் என்று கதாபாத்திரங்கள். நடுவில் இடதுசாரி சார்புடைய வள்ளியின் கிளைக்கதை.

டைம் பாஸ் என்ற அளவில் ஆர்த்திக்கு முகம் சிவந்தது (நேபாளத்தில் ஒரு பணக்காரக் குடும்ப இளைஞனுக்கு முதுகெலும்பு முறிந்துவிடுகிறது. பார்த்துக் கொள்ளப் போகும் தமிழ்நாட்டு நர்சுக்கும் அவனுக்கும் காதல்), அக்னிக்குஞ்சு (வீண் சந்தேகத்தால் பிரிந்த அம்மா-அப்பா பெண்ணுக்கு பதினெட்டு வயதாகும்போது சமாதானம் ஆகிறார்கள்), இடைவெளிகள் தொடர்கின்றன (ஒரு கல்லூரி நகரம். அங்கே புது லைப்ரரியனாக வரும் அழகான இளம் பெண். எல்லார் பிரச்சினைகளையும் தீர்க்கிறாள்), காதலெனும் வானவில் (அமெரிக்காவிலிருந்து இந்தியாவுக்கு வரும் குடும்பத்தின் பதின்ம வயதுப் பெண்), மீண்டும் நாளை வரை (அவசரப்பட்டு சந்தேகப் பிராணி கணவனை மணக்கும் பெண் அவனைப் பிரிந்து சொந்தக் காலில் நிற்கிறாள்), நான் புத்தனில்லை (மேல் தட்டு குடும்பத்தின் அம்மா இன்னொருவனை விரும்புகிறாள்), நழுவும் நேரங்கள் (அப்பாவின் முன்னாள் காதலி, இந்நாள் தோழியால் குடும்பத்தில் குழப்பம். தோழிக்கு கான்சர். மகள் எல்லாரையும் ஒன்று சேர்க்கிறாள்), பொய்யில் பூத்த நிஜம் (சேர்ந்து வாழும் பெண்ணையும் மகனையும் விபத்தில் பட்ட அடியால் மறந்து போகும் ஆண்), சந்தியா (பெற்றோர்களின் அழுத்தத்தைத் தாங்க முடியாமல் நார்வே செல்லும் பெண் அந்தக் கலாசாரத்தின் வெறுமையைப் புரிந்து கொள்வது), வசந்தம் கசந்தது (குடும்பத்தைப் புறக்கணிக்கும் அரசியல் தலைவி மீண்டும் குடும்பத்தில் ஒன்றுவது), வீடு வரை உறவு (ஒரு சம்பல் கொள்ளைக்காரனின் – டாகுவின் – மனமாற்றம்), வேர்களைத் தேடி (உயர் மத்தியதரக் குடும்பம். விவாகரத்து ஆன பெண். அயோத்தியாக் கலவர பின்புலம்), யாதுமாகி (அதே பத்தினிக்கு இன்னல் வரும் ஃபார்முலா, அதே பெண்களை யாரும் புரிந்து கொள்வதில்லை புலம்பல். நடப்பது கொஞ்சம் மேல்தட்டு குடும்பங்களில். ராதிகாவுக்கு ப்ரமோஷன் கிடைப்பதை புருஷன் விரும்பவில்லை. ஆணாதிக்கக் குடும்பம். எதிலோ தொடர்கதையாக வந்திருக்க வேண்டும், உதவி ஆசிரியர் யூஸ்லெஸ். ஒரு பாத்திரத்தின் பெயர் பாதியில் மாறிவிடுகிறது, அதை புத்தகமாகப் போட்ட பிறகும் யாரும் கவனிக்கவில்லை) ஆகிய நாவல்/குறுநாவல்கள் இருக்கின்றன.

தவிர்க்க வேண்டியவை எல்லைகளின் விளிம்பில் (மேல்மட்ட ஊழல் அதிகாரியின் பெண்ணை மணக்கும் மத்தியதர வர்க்க பாலு, அவனுடைய புதுமைப்பெண் தங்கை மாலு) இன்றே நேசியுங்கள் (முதலாளியால் கொலை செய்யப்பட்ட யூனியன் லீடரின் மனைவிக்கு நூல் விடும் முதலாளியின் வாரிசு).

தவிர்க்க வேண்டிய இன்னொரு குறுநாவல் ஜனனம் அதைத் தனியாக குறிப்பிட காரணம் ஒன்றுதான். இது “யாரோ எழுதிய கவிதை” என்று சிவகுமார், ஜெயஸ்ரீ, ராஜேஷ் நடித்து ஸ்ரீதர் இயக்கத்தில் திரைப்படமாக வந்தது. என் போதாத காலம், நான் அதைப் பார்த்திருக்கிறேன். ஒரு காலத்தில் அம்னீஷியா என்பது பரவலாக பயன்படுத்தப்பட்ட ஒரு உத்தி. இந்த கதையிலும் அதுதான். விபத்து, ஒரு அழகான பெண் மட்டும் தப்பிக்கிறாள். அவளுக்கு அம்னீஷியா வந்து பேர் கூட மறந்து போக வேண்டுமே? போகிறது. வைத்தியம் பார்க்கும் டாக்டருக்கும் அவளுக்கும் காதல் வர வேண்டுமே! வருகிறது. அவளுக்கு ஏற்கனவே கல்யாணம் ஆகி இருக்க வேண்டுமே? ஆகி இருக்கிறது. அவளைத் தேடும் கணவனுக்கு அவளுக்கு காதல் ஏற்பட்ட பிறகுதான் அவள் இருக்கும் இடம் தெரிய வேண்டுமே? தெரிகிறது. அவளைத் தேடி வரும் கணவன் அவள் காதலைக் கண்டு விலகுவதோடு கதை முடிகிறது. புத்தகமே cliched என்னும்போது சினிமாவை மட்டும் குறை சொல்லி பயனில்லை. மலையாளத்தில் பத்மராஜன் இயக்கி இன்னிலே என்ற திரைப்படமாகவும் வந்தது.

தவிர்க்க வேண்டிய இன்னொரு குறுநாவல் வேர் பிடிக்கும் மண். நண்பன் இரண்டு பெண்களை மணந்து வாழ்வதைக் கண்டு ஏற்கனவே மணமான ரமேஷுக்கும் கொஞ்சம் நப்பாசை. கரெக்டாக அவன் வாழ்க்கையில் ஒரு பெண் குறுக்கிடுகிறாள். கூழுக்கும் ஆசை மீசைக்கும் ஆசை என்று கதை போகிறது. இது பாலகுமாரனை குறி வைத்து எழுதப்பட்ட புத்தகம் என்று ஒரு கிசுகிசுவை எங்கோ படித்திருக்கிறேன். வம்பு பேசும் ஆசையில்தான் இதை தனியாகக் குறிப்பிட்டிருக்கிறேன்.

தேடல் என்று சிறுகதை நினைவிருக்கிறது. பல இன்னல்கள் கண்ட பத்தினி மனநிலை பிறழ்ந்துவிடும் என்று போகும். ஏன் நினைவிருக்கிறது என்றே தெரியவில்லை.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தமிழ் எழுத்தாளர்கள், தமிழ்ப் பெண் எழுத்தாளர்கள்

எம்.ஜி. சுரேஷும் பின்நவீனத்துவமும்

எம்.ஜி. சுரேஷின் பெயரை அவ்வப்போது இலக்கிய சூழல்களில் கேட்டிருக்கிறேன். போன வருஷம் இறந்துவிட்டார். ஒரு புத்தகத்தைக் கூடப் படித்திருக்காததால் நானும் அஞ்சலி கிஞ்சலி என்று எதையும் எழுதவில்லை.

எம்.ஜி. சுரேஷ் பின்நவீனத்துவ எழுத்தாளர் என்பார்கள். எனக்கு இன்னும் நவீனத்துவம் என்றால் என்ன என்றே சரியாகத் தெரியாது, பின்நவீனத்துவத்துக்கு எங்கே போவது? மேலும் யாரும் பெரிதாக சிலாகித்ததில்லை, இருந்தாலும் என்றாவது படித்துப் பார்க்க வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். இந்தக் கட்டுரை வேறு சின்னதாக என் ஆர்வத்தை அதிகப்படுத்தியது. .

தற்செயலாக நூலகத்தில் ‘அவந்திகாவின் தற்கொலைக்கு ஆறு காரணங்கள்‘ என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பு தென்பட்டது. சின்னப் புத்தகம், 150 பக்கம் இருந்தால் அதிகம். ஒரு வேளை படித்தாலாவது பின் நவீனத்துவம் என்றால் என்ன என்று புரிந்துவிடுமோ என்ற நப்பாசை. சரி என்று தூக்கிக் கொண்டு வந்தேன்.

ஒரு கதை என்றால் ஒரு கதை கூட எனக்குத் தேறவில்லை. என்னதான் சொல்ல வருகிறார்? உதாரணமாக ‘அவந்திகாவின் தற்கொலைக்கு ஆறு காரணங்கள்’ சிறுகதையை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். சினிமா உலகம். சிறு வயதிலிருந்தே பாலியல் அத்துமீறல்களுக்கு ஆளாகும் அவந்திகா. கூட்டிக் கொடுக்கும் பெற்றோர், காதலன் இத்யாதி. சினிமா நட்சத்திரமாகிறாள். காதல். சொந்தப் படம். நஷ்டம். தற்கொலை. தற்கொலைக்கு பெற்றோர் காரணமாக இருக்கலாம், காதலன் காரணமாக இருக்கலாம், பண நஷ்டம் காரணமாக இருக்கலாம் என்று போகிறது. கதையில் சுவாரசியம் இல்லை, தரிசனம் இல்லை, நடை இல்லை. ஏதோ ஜூனியர் விகடனில் வரக் கூடிய செய்தியை சிற்றிதழ் கதையாக மாற்றியது போல இருக்கிறது. இதை நான் எதற்குப் படிக்க வேண்டும்?

சில சிறுகதைகளில் நேர்மையாக நடந்து கொள்ள விரும்பும் அரசு குமாஸ்தாவாக ஒரு பாத்திரம் வருகிறது. எம்.ஜி. சுரேஷ் தன்னையேதான் இந்தப் பாத்திரங்களில் சித்தரிக்கிறார் என்று யூகிக்கிறேன். அது மட்டுமே நம்பகத்தன்மையால் எனக்கு பரவாயில்லை என்ற சித்தரிப்பாக இருந்தது.

எம்.ஜி. சுரேஷ் இலக்கியம் படைக்கத்தான் முயன்றிருக்கிறார். ஆனால் எனக்குத் தெரிந்து ஒரு சட்டகத்திற்குள் எழுத முற்படுவது இலக்கியம் ஆவதே இல்லை. இந்த சிறுகதைகளை மட்டும் வைத்துப் பார்த்தால் தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் ஒரு அடிக்குறிப்பு என்ற அளவுக்குக் கூட தேறமாட்டார்.

சில சமயங்களில் நான் பரிந்துரைக்கு பதிலாக தவிர்த்துரை எழுதுவது உண்டுதான். ஆனால் இது தவிர்த்துவிடுங்கள் என்று சொல்வதற்காக எழுதப்பட்ட பதிவு அல்ல.

பின்நவீனத்துவப் படைப்பு என்றால் நீங்கள் என்ன எதிர்பார்க்கிறீர்கள்? பின்நவீனத்துவத்தை உண்மையாக பிரதிபலிக்கும் நல்ல படைப்புகள் தமிழில் இருக்கின்றனவா? இதைப் படி, பின்நவீனத்துவம் என்றால் புரிந்துவிடும் என்று நீங்கள் பரிந்துரைக்கும் புனைவு ஏதாவது உண்டா? ஆங்கிலத்திலாவது எதையாவது பரிந்தரைப்பீர்களா? எனக்கு இலக்கியக் கோட்பாட்டு புத்தகம் எதையும் பரிந்துரைக்காதீர்கள், படிக்க மாட்டேன். 😉 புனைவு – சிறுகதையாக இருந்தால் இன்னும் உத்தமம் – பரிந்துரைகள் மட்டுமே வேண்டும்…

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தமிழ் எழுத்தாளர்கள்

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
அவந்திகா தொகுப்பிலிருந்து ஒரு சிறுகதை

எம்.ஜி. சுரேஷ் எதற்காக எழுதுகிறேன் என்று விளக்குகிறார்
எம்.ஜி. சுரேஷ் பின்நவீனத்துவம் என்றால் என்ன என்று விளக்குகிறார்
எம்.ஜி. சுரேஷ் பின்நவீனத்துவம் என்றால் என்ன என்று இன்னும் டிடெய்லாக விளக்குகிறார்
எம்.ஜி.சுரேஷின் பேட்டி
எம்.ஜி.சுரேஷின் இன்னொரு பேட்டி
எம்.ஜி. சுரேஷ் தன் பின்புலத்தைப் பற்றி