ராஜனின் ஆவணப்பட பரிந்துரை: Wildest India

நண்பர் ராஜன் இப்போதெல்லாம் எழுதுவது குறைந்துவிட்டது. அவருடைய பழைய ஈமெயில் ஒன்றைப் பார்த்தேன், அதை பிரசுரித்திருக்கிறேன். மீண்டும் எழுதுங்கள், ராஜன்!

இந்தியா பாம்பாட்டிகளின் தேசம், பிச்சைக்காரர்களின் தேசம்,விநோதமான சாமியார்களின் தேசம் என்றே வெகுகாலமாக மேற்கத்திய உலகுக்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு வந்துள்ளது. சமீப காலத்தில் ஸ்லம்டாக் மில்லியனர் போன்ற சினிமாக்கள் மூலமாக இந்தியா ஒரு மாபெரும் சேரி என்ற அறிமுகமும் கிடைத்துள்ளது. சற்று விபரம் அறிந்த வெளிநாட்டினருக்கு இந்தியா ஒரு ஐடி கூலிகளின் தேசம் மற்றபடி அங்கு போய் பார்க்கும் அளவுக்கு அடிப்படை வசதிகளும் சுகாதாரமும் இல்லாத ஒரு தேசம் மட்டுமே. காலரா, மலேரியா, ப்ளேக், இபோலா, எய்ட்ஸ் முதலான சகலவிதமான நோய்களும் இந்தியாவில் இறங்கியவுடனேயே காற்றில் கலந்து ஒட்டிக் கொள்ளும் என்ற அபிப்ராயமும் இந்தியா குறித்து உள்ளது. என்னுடன் பணிபுரியும் வெள்ளைக்காரர்கள் எல்லாம் ஆண்டு விடுமுறைகளுக்கு வெளிநாடு செல்ல உத்தேசித்தால் பெரும்பாலும் ஐரோப்பிய நாடுகளுக்கோ அது தவிர்த்தால் ஆஸ்த்ரேலியா, நியூசிலாந்து நாடுகளுக்கோதான் செல்ல விரும்புகிறார்கள். ஒரு சில சாகச விரும்பிகள் மட்டும் தாய்லாந்து, இந்தோனேஷியா போன்ற நாடுகளுக்குப் போகிறார்கள். சீனாவுக்கோ, இந்தியாவுக்கோ விரும்பிச் செல்பவர்கள் எவரும் அனேகமாகக் கிடையாது. விதிவிலக்குகள் உண்டு.

இதற்கான காரணங்கள் பல உவண்டு. சீனாவிலும், இந்தியாவிலும் காண்பதற்கு தாஜ்மஹால், பெருஞ்சுவர் போன்ற விஷயங்கள் உண்டு என்பதைக் குத்துமதிப்பாகத் தெரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். இருந்தாலும் அங்கு போவதற்கு பெரிது தயக்கம் கொள்கிறார்கள். இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை முக்கியமான காரணம் தூய்மை சுகாதாரம் குறித்த அச்சம், இரண்டாவது காரணம் ஒரு இத்தாலி, ஃப்ரான்ஸ், நியூசிலாந்து குறித்து அறிந்த அளவுக்கு இந்தியாவில் என்ன இருக்கிறது என்பது தெரியாமல் இருப்பது. தெரிந்தவரையிலும் உள்ள பாம்பாட்டிகளும், யானைகளும் சாமியார்களும் அனேகமான சுவாரசியம் ஏற்படுத்தாமல் இருப்பது இன்னொன்று. மேலும் தாய்லாந்து போன்ற நாடுகள் மேற்கத்திய பாதிப்பும் நாகரீகமும் அதிகம் உள்ள நாடுகள் ஆகவே அவர்கள் அனேகமாக அங்கு அந்நியர்களாக உணர்வதில்லை. சீனாவில் கூட உணர மாட்டார்கள். அவர்களுக்கு கலாசார அதிர்ச்சி அனேகமாக ஏற்படுவதில்லை. ஆனால் இந்தியாவின் நிலவரம் வேறு. இங்கு உணவு, உடை, சுகாதாரம், போக்குவரத்து, சாலைகள், வாகனங்கள், மொழி, பண்பாடு என்று அனைத்துமே அவர்களுக்கு முற்றிலும் அந்நியமாக உள்ளன. கிட்டத்தட்ட அமேசான் காட்டுக்குள்ளே இருக்கும் காட்டுவாசிகள் நடுவில் பயணிக்க நேரும் உணர்வை அடைந்து அந்நியப்பட்டுப் போகிறார்கள்.

இந்தியாவின் உண்மையான ஆன்மாவை, இந்தியாவின் உண்மையான அழகை, அதன் உண்மையான சக்தியை, உண்மையான சாதகங்களை உலக அளவில் எடுத்துச் சொல்லாமல் இருந்தது இன்னொரு காரணம். இந்தியாவைப் பற்றியும் அதன் தலைவர்களைப் பற்றியும் சினிமாவோ டாக்குமெண்டரியோ எடுக்க அனேகமாக பிரிட்டிஷ்காரர்கள்தான் வர வேண்டியுள்ளது. அன்று ரெயில் போட்டது போலவே இன்று டாக்குமெண்டரி எடுக்கவும் அவர்கள்தான் வர வேண்டியுள்ளது. இத்தனைக்கும் இந்தியா மணிரத்த்தினம் சார்களினாலும், பி. சி.ஸ்ரீராம் சார்களினாலும் பாரதிராஜா சார்களினாலும் நிறைந்து வழியும் ஒரு தேசம். இருந்தாலும் உருப்படியான உலகத்தின் கவனத்தைச் சரியாகக் கவரக் கூடிய, அவர்களிடம் இந்தியா குறித்து உயர்வாகச் சொல்லக் கூடிய டாக்குமெண்டரிகளையும் சினிமாக்களையும் எடுக்க ஆட்கள் இல்லை. அப்படியே எடுக்கப்பட்டாலும் அதற்கான போதிய கவனிப்பு விளம்பரம் இல்லை.

நான் இந்தியா குறித்தும் இந்தியாவின் ஆன்மா குறித்தும் அதன் வளங்கள் குறித்துமாக பல ஆவணப் படங்களைத் தேடிப் பிடித்துப் பார்த்து வருகிறேன். சற்று தேறக் கூடிய ஏராளமான டாக்குமெண்ட்டரிகள் கிடைக்கின்றன. ஆனால் அவற்றைத் தேடிப் பிடித்தே பார்க்க முடிகிறது. சாதாரணமாக வெளி நாட்டவர்களுக்கும் ஏன் இந்தியர்களுக்குமே அவை காணக் கிடைப்பதில்லை அல்லது தகவல்கள் கிடைப்பதில்லை. மேலும் நிதிப் பற்றாக்குறையினால் அவை அவ்வளவாக சிறப்பாக அமைவதில்லை.

இந்தியா குறித்து அவசியம் காண வேண்டிய சமீபத்திய டாக்குமெண்ட்டரிகளாக நான் மூன்று நான்கு டாக்குமெண்டரிகளை சிபாரிசு செய்வேன். மைக்கேல் வுட்ஸின் ஸ்டோரி ஆஃப் இண்டியா, மைக்கேல் பாலினின் ஹிமாலாயாஸ், மைக்கேல் மர்ஃபியின் இண்டியா ரீபார்ன் இப்பொழுது வந்துள்ள வைல்டஸ்ட் இண்டியா. மூன்று டாக்குமெண்டரிகள் மைக்கேல்களினால் செய்யப் பட்டுள்ளன. இந்தியாவின் சினிமா சார்களினால் அல்ல. இந்த நான்கு டாக்குமெண்ட்டரிகளுமே இந்தியாவை ஏளனமாகவோ, கேலிப் பார்வையுடனோ, அலட்சியமாகவோ, தவறான தகவல்களுடனோ, மட்டமாகக் காண்பிக்கும் நோக்குடனோ எடுக்கப்பட்டவை அல்ல. மைக்கேல் வுட்ஸ், மைக்கேல் பாலின்ஸ் மற்றும் இந்த வைல்டஸ்ட் இண்டியா மூன்றுமே அனேகமாக இந்தியாவின் ஆன்மாவை அதன் ஆன்மீக சக்தியை இந்து மதத்தின் சாரத்தைச் சொல்லுபவையே. ஒரு இந்திய இயக்குனரால் கூட இந்த அளவுக்கு பிரம்மாண்டமாகவும் ஆழமாகவும் இந்திய சிந்தனைகளின் சாரத்தைத் தொட்டிருக்க முடியுமா என்பது சந்தேகமே. நல்ல வேளையாக நமது செக்குலார் இயக்குனர்கள் இந்த முயற்சிகளில் இறங்காமல் இருப்பதும் ஒரு ஆறுதலே.

நான் ஏற்கனவே மைக்கேல் வுட்ஸின் ஸ்டோரி ஆஃப் இந்தியா குறித்தும் மைக்கேல் பாலின்ஸின் ஹிமாலாயாஸ் குறித்தும் விரிவாக பகிர்ந்து கொண்டிருக்கிறேன். இப்பொழுது வைல்டஸ்ட் இண்டியாவை பரிந்துரைக்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: திரைப்படங்கள், ராஜன் பக்கம்

மோதியும் விளக்கும்

சாதாரணமாக நான் அரசியலைப் பற்றி எல்லாம் எழுதமாட்டேன். இருக்கிற வெட்டிவேலை போதாதா என்ன?

ஆனால் ஃபேஸ்புக்கில், வாட்ஸப் குழுமங்களில் மோதி விளக்கேற்றச் சொன்னதைப் பற்றி மிகக் கீழ்த்தரமான எதிர்வினைகளைப் (உதாரணம்: தரப் போவதில்லை) பார்க்கிறேன். முட்டாள் நண்பர்கள் சிலர் எங்கே எல்லார் கண்ணிலும் படாமல் போய்விடப் போகிறதே என்று இதை ஃபார்வர்ட் செய்துகொண்டும் அவர்களுக்கு எதிர்வினை ஆற்றிக் கொண்டும் இருக்கிறார்கள். நண்பர்களுக்கு ஒரே ஒரு ஆலோசனைதான் – எத்தனை எரிச்சல் வந்தாலும் எந்த கீழ்த்தரமான எதிர்வினையையும் பகிராதீர்கள், பகிர்ந்துகொண்டு அதற்கு எதிர்வினை ஆற்றாதீர்கள். அடிமுட்டாள்கள் திருந்தப் போவதில்லை, அவர்கள் மேல் வெளிச்சமாவது அடிக்காமல் இருங்கள்.

என்ன பிரச்சினை உங்களுக்கு? இது ஒரு symbolic gesture. எல்லா ஊரிலும், எல்லா நாட்டிலும், எல்லா அமைப்புகளிலும் நடப்பதுதான். கழக உறுப்பினர்கள் ஏன் கரை வேட்டி அணிகிறார்கள்? வீரமணி ஏன் கறுப்பு சட்டை போடுகிறார்? எதற்காக புது வருஷம் அன்று கோவிலுக்குப் போகிறோம்? தீபாவளி அன்று புதுத்துணி எதற்கு? காது கிழியுமாறு மைக் வைத்து கூவினால்தான் தொழுகைக்கு வருவார்களா? ஈ.வே.ரா. சிலைக்கு மாலை போடுபவர்கள் எதற்கு முருகன் சிலைக்கு அர்ச்சனை செய்வதைப் பற்றி வாயைத் திறக்கிறீர்கள்? காந்தி ஜயந்தி அன்று மதுக்கடைகளை மூடுவது போன்ற போலித்தனம் உண்டா? எல்லாம் ஒரு தளத்தில் வெறும் gesture மட்டுமே.

இது உங்களுக்கு பயனற்ற செய்கையாக, empty gesture ஆகத் தெரிகிறதா? நகர்ந்துவிடுங்கள். எதிர்க்கருத்து இருக்கிறதா? தாராளமாகப் பதிவு செய்யுங்கள். நீங்கள் விளக்கை ஏற்றப் போவதில்லையா? மோதி உட்பட யாரும் உங்கள் மேல் பாயப் போவதில்லை. கேலி செய்ய வேண்டுமா? உங்கள் உரிமை. ஆனால் அதற்கும் சில எல்லைகள் இருக்க வேண்டும். மோதி மீது எனக்கு பல விமர்சனங்கள் உண்டு. ஆனால் எந்த ஒரு அமைப்பின் தலைவருக்கும் – அதுவும் சிக்கலான தருணங்களில் – அமைப்பு தன் மீது நம்பிக்கையுடன் இருக்கிறதா, சிக்கலை அவிழ்த்துவிடலாம் என்று நினைக்கிறதா – என்று தெரிந்து கொள்ள விரும்புவார். அது அவருக்கு மேலும் ஆற்றலை, உத்வேகத்தை அளிக்கும்.

இது போன்ற ஒரு காலம் இது வரை வந்ததில்லை. இந்தியாவின் பஞ்சங்களும் ப்ளேக் போன்ற கொடிய நோய்களும், சுனாமிகளும், பூகம்பங்களும் கூட மாகாண அளவில், மாவட்ட அளவில்தான் பாதித்திருக்கின்றன. ஆக்கபூர்வமான யோசனைகள் இருந்தால் பகிருங்கள். இல்லாவிட்டால் வாயை மூடிக்கொண்டாவது இருங்கள்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: அரசியல்

பதின்ம வயதில் எழுந்த கேள்விக்கு காந்தியின் பதில்

சிறு வயதில் என் அம்மா கோவிலுக்குப் போனால் லேசில் வீட்டுக்கு வரமாட்டாள். ஒரே பக்தி மயம். அதன் எதிர்விளைவாகத்தானோ என்னவோ பிள்ளைகள் யாரும் பெரிய பக்திசீலர்களாக இல்லை. அதிலும் பதின்ம வயதில் எல்லாம் அறிந்த கடவுளிடம் எனக்கு இதைக் கொடு அதைக் கொடு என்று பிரார்த்திப்பது, வட்டக் குதத்தை வல்வேல் காக்க வேண்டுவது எல்லாம் பொருளற்ற செயல்களாகத் தெரிந்தன. கடவுள் எனக்கு இதுதான் சரி என்று தீர்மானித்துவிட்டால் அவரிடம் பிரார்த்தனை செய்தால் அதை மாற்றிவிடுவாரா? “பக்தோவிஹாரிணி மனோஹர திவ்ய மூர்த்தே” என்று ஜால்ரா அடித்தால் நாட்டாமை தீர்ப்பை மாற்றி சொல்லிவிடுவார் என்றால் அவர் என்ன விதமான நாட்டாமை? இந்த மாதிரி கேள்விகளுக்கு பதிலே இல்லை. இருந்தாலும் பழக்கதோஷம், சில சமயம் நம் கையை மீறிய விஷயம் என்றால் எப்போதாவது அது வேண்டும் இது வேண்டும் என்று பிரார்த்தித்திருக்கிறேன்.

சமீபத்தில் காந்தியின் பதில் கிடைத்தது.

பிரார்த்தனை என்னத்திற்கு? ஆண்டவன் ஒருவன் இருந்தால் நம்முடைய விஷயம் அவனுக்குத் தெரியாதா? அவனுக்கு நாம் சொல்லித்தான் தெரிய வேண்டுமா? அவன் செய்ய வேண்டியதை நாம் அவனுக்கு சொல்லிக் காட்ட வேண்டுமா?

இல்லை. ஆண்டவனுக்கு நாம் நினைவூட்ட வேண்டியதில்லை. அவன் வெகு தூரத்தில் இல்லை. நமக்குள்ளேயே இருக்கிறான். அவன் அனுமதியின்றி எதுவும் நடப்பதில்லை. நம்முடைய பிரார்த்தனை நம்முடைய உள்ளத்தை சோதிப்பதற்காகவேதான் அவசியமாகிறது. ஆண்டவனுடைய அருள் இன்றி நாம் ஒன்றுமே செய்து முடிக்க இயலாது என்பதை பிரார்த்தனையினால் நமக்கு நாம் நினைவூட்டிக் கொள்கிறோம்.

எந்த முயற்சியும் பிரார்த்தனையின்றி செய்தால் அது முயற்சியாகாது. ஆண்டவனுடைய அருள் கிட்டாமல் மனிதனுடைய எந்தப் பெருமுயற்சியும் ஒரு பயனும் பெறாது என்பதை நாம் உணர வேண்டும். இந்த அடக்கத்தைப் பெறுவதற்கு பிரார்த்தனை செய்கிறோம். உள்ளத்தில் உள்ள அழுக்கை துடைப்பதற்காகவே இதை செய்ய வேண்டும்

– ஹரிஜன் பத்திரிகை, ஜூன் 8, 1935, ராஜாஜியின் மொழிபெயர்ப்பு.

அதுவும் சில துயரங்களால் எனக்கு படிப்படியாக கடவுள் நம்பிக்கை போயேவிட்டது. கடவுள் என்று யாராவது இருந்தால் அவர் நம்மைப் போன்ற எறும்புகள் வாழும் புற்றுகளில் நடந்து செல்லும் மதயானையே, அவருக்கு நம்மைப் போன்ற எளியவர்களைப் பற்றி எல்லாம் பிரக்ஞையே இல்லை என்றுதான் கருதுகிறேன். அப்படி பிரக்ஞை இருந்தால் மனித வாழ்வில் இத்தனை துக்கங்கள் ஏன்? ஜாப் எதற்காக இத்தனை கஷ்டப்பட வேண்டும்? ஏதோ பழக்கதோஷத்தினால் ஆண்டவா பிள்ளையாரே என்று அவ்வப்போது மனதுக்குள் குரல் எழும், எப்போதாவது கோவிலுக்கு போகிறேன், அவ்வளவுதான்.

ஆனால் இந்த மாதிரி பிரார்த்தனை – உள்ளத்தில் உள்ள அழுக்கைப் போக்குவதற்காக, எந்தப் பெருமுயற்சியும் தனி ஒருவனாக என்னால் மட்டுமே முடியாது என்ற அடக்கத்தை பெறுவதற்காக – எனக்கும் அப்பீல் ஆகிறது. காந்தியின் தெய்வ நம்பிக்கையே எனக்கும் உகந்ததாக இருக்கிறது…

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: காந்தி பக்கம்

ஆஸ்டரிக்ஸ்-ஓபலிக்ஸ் (ஓவியர் உடர்சோவுக்கு அஞ்சலி)

ஒரு காலத்தில் சித்திரங்களை மட்டும் வரைந்தவரும் காசினியின் மறைவுக்குப் பிறகு எழுதவும் செய்தவருமான உடர்சோவும் மறைந்தார். அஞ்சலியாக இதை மீள்பதித்திருக்கிறேன்.

asterixஎனக்குப் பிடித்த காமிக்ஸ்களில் ஆஸ்டரிக்சுக்கு முக்கியமான இடம் உண்டு. அருமையான சித்திரங்கள்; ஜாலியான ஃபார்முலா; சிறப்பான வார்த்தை விளையாட்டு. கதைகளை காசின்னி என்பவர் எழுத சித்திரங்களை உடர்சோ வரைந்திருக்கிறார். Asterix in Belgium புத்தகத்தை எழுதும்போது காசின்னி இறந்துவிட, அதற்குப் பிறகு உடர்சோவே கதைகளையும் எழுதத் தொடங்கினார். இருவரும் சேர்ந்து படைத்த புத்தகங்கள் என் கண்ணில் சிறந்தவை. உடர்சோ மட்டுமே எழுதி சித்திரமும் வரைந்த பல பிற்கால புத்தகங்களைத் (How Obelix Fell into the Magic Potion When He Was a Little Boy, Asterix and the Vikings, Asterix and Obelix’s Birthday: The Golden Book) தவிர்க்கலாம். இப்போது ஃபெர்ரி-கான்ராட் இணைந்து ஒரு புத்தகத்தை இரண்டு புத்தகங்களை எழுதி இருக்கின்றனர். (Asterix and the Picts, Asterix and the Missing Scroll).

டெரக் ஹாக்ரிட்ஜ் மற்றும் அந்தீயா பெல்லின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பைக் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டும். பல முறை இந்த வார்த்தை சிலேடைகள் எல்லாம் ஃப்ரெஞ்சு மொழியில் உள்ளவைதானா, அல்லது இவரது சொந்தச் சரக்கா என்று வியக்க வைக்கிறார்.

ஆஸ்டரிக்ஸ் சீரிசின் பின்புலம் சிம்பிளானது. ஒரு கஷாயத்தைக் குடித்தால் எல்லாருக்கும் அசுர பலம் வந்துவிடும், அதனால் காலைக் (Gaul) கைப்பற்றிய ஜூலியஸ் சீசரால் ஆஸ்டரிக்ஸும் அவனது நண்பர்களும் வாழும் இந்த கிராமத்தை மட்டும் வெல்ல முடிவதில்லை, ஆஸ்டரிக்சின் நெருங்கிய நண்பன் ஓபலிக்ஸ் மட்டும் இந்தக் கஷாயத்தைக் குடிக்கக் கூடாது, ஏனென்றால் அவன் சிறுவனாக இருக்கும்போது மருந்து அண்டாவிலேயே விழுந்துவிட்டான் என்ற சிம்பிளான ஃபார்முலாவை வைத்துக் கொண்டு ஒரு கலக்கு கலக்கி இருக்கிறார்கள். கிராமத் தலைவன் வைட்டல்ஸ்டாடிஸ்டிக்ஸ், மந்திரவாதி கெட்டஃபிக்ஸ், சகிக்க முடியாமல் பாடும் காகஃபோனிக்ஸ், கடல் கொள்ளையர்கள் என்று சின்ன சின்ன பாத்திரங்களும் சிறப்பாக இருக்கும். ஐரோப்பிய நாடுகளைப் பற்றி பரவலாக இருக்கும் எண்ணங்களை வைத்து கிண்டல் அடிப்பார்கள். உதாரணமாக கார்சிகாவில் பழி வாங்குவார்கள், வைகிங்குகள் எதற்கும் பயப்படுவதில்லை, ஆங்கிலேய சமையல் சகிக்காது, சுவிட்சர்லாந்துக்காரர்கள் பணத்தில் கெட்டி இந்த மாதிரி.

பல பல சின்ன சின்ன பாத்திரங்கள் மீண்டும் மீண்டும் வருவதாலேயே சிரிப்பை வரவழைக்கிறார்கள். இவர்கள் கடலில் போகும்போதெல்லாம் கடற்கொள்ளையர் கப்பல் ஒன்று எதிர்ப்படும். ஆஸ்டரிக்ஸ்-ஓபலிக்ஸ் கப்பலை ஒவ்வொரு முறையும் உடைப்பதால் இரண்டு மூன்று முறைக்குப் பின் இந்த இருவரும் கண்ணில் பட்டால் போதும், கடற்கொள்ளையர்கள் தப்பிக்க முயற்சி செய்வார்கள். ஒவ்வொரு முறையும் வேறு ஏதாவது நடக்கும், கப்பல் உடையும். காகஃபோனிக்ஸ் பாட்டு பாடினால் கடவுளராலேயே தாங்க முடியாது, மீன் விற்கும் அன்ஹைஜீனிக்ஸ் கடையில் உள்ள மீன் எப்போதுமே வீச்சம் அடிக்கும் பழைய மீன் என்று சில standard motifs உண்டு.

ஆஸ்டரிக்ஸ்-ஓபலிக்ஸ் கதாபாத்திரங்கள் 3 Musketeers புத்தகத்தை ரோல் மாடலாக வைத்து உருவாக்கப்பட்டவையோ என்று எனக்கு ஒரு சந்தேகம் உண்டு. அராமிஸ்-ஆஸ்டரிக்ஸ், போர்த்தோஸ்-ஓபலிக்ஸ், கெடஃபிக்ஸ்-அதோஸ்?

எனக்கு மிகவும் பிடித்த புத்தகங்கள் Asterix and the Goths (1963), Asterix the Gladiator (1964), Asterix and the Banquet (1965), Asterix the Legionary (1967), Asterix and the Chieftain’s Shield (1968), Asterix and the Olympic Games (1968), Asterix and the Cauldron (1969), Asterix and the Roman Agent (1970), Asterix and the Laurel Wreath (1972), Asterix and the Soothsayer (1972), மற்றும் Obelix and Co. (1976). ஒரே ஒரு புத்தகம் படிக்க வேண்டுமென்றால் நான் பரிந்துரைப்பது Legionary. இதில் சீசரின் படையில் ஆஸ்டரிக்சும் ஓபலிக்சும் சேருவார்கள். அவர்களுடன் படையில் இருக்கும் ஒருவனுக்கு கடைசி வரை தான் படைவீரன் என்று தெரியவே தெரியாது, ஏதோ உல்லாசப் பயணம் என்று நினைத்துக் கொண்டிருப்பான்.

மிச்சம் இருப்பவற்றில் நல்ல புத்தகங்கள் என்று நான் கருதுபவை: Asterix and the Golden Sickle (1962), Asterix and Cleopatra (1965), Asterix and the Big Fight (1966), Asterix in Britain (1966), Mansions of the Gods (1971), Asterix and the Caesar’s Gift (1974), Asterix and the Great Crossing (1975), Asterix in Belgium (1979), Asterix and the Great Divide (1980), மற்றும் Asterix and the Black Gold (1981)

எல்லா புத்தகங்களைப் பற்றியும் சிறு குறிப்புகள் கீழே.

முதல் புத்தகம் Asterix the Gaul (1961) இதில் ஓபலிக்சின் உருவம் இன்னும் முழுதாக உருவாகவில்லை. அப்போது கெடஃபிக்ஸ்தான் ஆஸ்டரிக்சோடு இணைநாயகனாக இருக்கிறார்.

Asterix and the Golden Sickle (1962) புத்தகத்தில் ஓபலிக்ஸ் முழுதாக உருவாகிவிட்டான். அவனுடைய உருவம் இன்று பார்க்கும் உருவமாக இருக்கிறது. ஆஸ்டரிக்ஸ், ஓபலிக்ஸ் இருவரும் கிராமத்தை விட்டு வெளியே போய் பிற நாடு நகரங்களை பார்க்கும் ஃபார்முலாவும் ஆரம்பம் ஆகிவிட்டது. இதில் லுடேஷியா (இன்றைய பாரிஸ்) போகிறார்கள்.

Asterix and the Goths (1963) புத்தகத்தில் ஃபார்முலா கனகச்சிதமாக அமையத் தொடங்கிவிட்டது. இன்றைய ஜெர்மனி, அன்றைய barbarian-களின் நாடு. சிலேடைகள் (எலெக்ட்ரிக் என்கிற barbarian சொல்கிறான் – I will become a general! General Electric!), Goths பேசும்போது gothic font பயன்படுத்தப்படுவது என்று சின்ன சின்ன முத்திரைகள்.

Asterix the Gladiator (1964) பிரமாதமான புத்தகம். எப்போதும் இவர்களைக் கண்டதும் ஓடிவிட முயற்சித்து தோற்கும் கடற்கொள்ளையர்கள் இதில்தான் முதலில் வருகிறார்கள் என்று நினைக்கிறேன். கர்ணகடூரமாகப் பாடும் காகஃபோனிக்சை ரோமுக்குக் கடத்த இவர்கள் இருவரும் அங்கே கொலிசியத்தில் அடிக்கும் லூட்டி ஜாலியாக இருக்கும்.

Asterix and the Banquet (1965) இன்னுமொரு சிறப்பான புத்தகம். ஃப்ரான்சின் பல ஊர்களுக்குச் சென்று அங்கங்கே என்ன உணவு ஸ்பெஷலோ அதை வாங்கி வருவார்கள்.

Asterix and Cleopatra (1965) புத்தகத்தில் கிளியோபாட்ராவுக்கும் ஜூலியஸ் சீசருக்கும் ஒரு சின்ன பந்தயம். மூன்று மாதத்திற்குள் ஒரு பெரிய மாளிகையை எகிப்தியர்களால் கட்ட முடியும் என்று கிளியோபாட்ரா பந்தயம் வைக்கிறாள். ஆஸ்டரிக்ஸ்-ஓபலிக்ஸ் உதவியால் வெல்கிறாள். கிளியோபாட்ராவின் மூக்கைப் பற்றி ஒரு inside joke போய்க்கொண்டே இருக்கும்.

Asterix and the Big Fight (1966) இன்னுமொரு நல்ல கதை. கெடஃபிக்சுக்கு அடிபட்டு கஷாயம் எப்படி செய்வது என்பது மறந்துவிடுகிறது…

Asterix in Britain (1966) தங்கள் மந்திரக் கஷாயத்தை பிரிட்டனுக்கு கொண்டுபோக முயற்சிக்கிறார்கள், ஆனால் கஷாயம் தேம்சில் கொட்டிவிடுகிறது. ஆஸ்டரிக்ஸ் அப்போது பிரிட்டனுக்கு அறிமுகப்படுத்தும் பானம் – தேனீர்! மயங்கிக் கிடக்கும் ஓபலிக்சை டவர் ஆஃப் லண்டனில் சிறைவைக்க, அவனை விடுவிக்க கீழிருந்து மேலே ஆஸ்டரிக்ஸ் போவதும், மயக்கம் தெளிந்த ஓபலிக்ஸ் கீழே வருவதும் சிறப்பான காட்சி.

Asterix and the Normans (1966) புத்தகத்தில் நார்வேகாரர்களுக்கு பயம் என்றால் என்னவென்றே தெரியாது. அதைத் தெரிந்து கொள்ள இவர்கள் ஊருக்கு வருகிறார்கள். காகஃபோனிக்ஸ் பாட்டு அவர்களையும் பயப்படுத்துகிறது.

Asterix the Legionary (1967) என்னுடைய ஃபேவரிட் இதுதான். சீசரின் படையில் ஆஸ்டரிக்சும் ஓபலிக்சும் சேருகிறார்கள். படையின் நியதிகளை இவர்கள் கையாளும் விதம் பிரமாதம்!

Asterix and the Chieftain’s Shield (1968) இன்னுமொரு க்ளாசிக். தோற்ற கால் (Gaul) அரசனின் கேடயத்தைத் தேடிப் போகிறார்கள்.

Asterix and the Olympic Games (1968) புத்தகத்தில் ஒலிம்பிக்ஸில் கலந்து கொள்கிறார்கள். ஆனால் அவர்களின் ஸ்பெஷல் மருந்து performance enhancing drug ஆயிற்றே! என்ன நடக்கிறது என்பதுதான் கதை.

Asterix and the Cauldron (1969) இன்னொரு பிரமாதமான கதை. பணம் சம்பாதிக்க ஆஸ்டரிக்சும் ஓபலிக்சும் அடிக்கும் லூட்டிகள் – சந்தையில் வாய்க்கு வந்த விலைக்கு மாமிசம் விற்பது, பாங்க் கொள்ளை, வித்தை காட்டுவது என்று கலக்குவார்கள். ஒரு காட்சியில் ரோமன் ராணுவ முகாமுக்கு சென்று பணம் பணம் என்று அலறுவார்கள். சம்பளம்தான் வந்துவிட்டது என்று வீரர்கள் அலைமோத, பணம் எங்கே என்று இவர்கள் கேட்க, ராணுவத்தில் சேர பணம் நாங்கள் தர வேண்டுமா என்று வீரர்கள் அலுத்துக் கொள்வது அபாரம்!

Asterix in Spain (1969) சுமார்தான். ஸ்பெயினில் சீசரை எதிர்க்கும் ஒரு தலைவனின் குழந்தையை சீசரின் வீரர்கள் கடத்திவிடுகிறார்கள். ஆஸ்டரிக்சும் ஓபலிக்சும் குழந்தையைத் திருப்பிக் கொண்டு வந்துவிடுகிறார்கள்.

Asterix and the Roman Agent (1970) – மிகச் சிறந்த புத்தகங்களில் ஒன்று. ரோமானிய ஒற்றன் ஆஸ்டரிக்சின் கிராமத்தில் பொறாமையை கிளப்புகிறான்.

Asterix in Switzerland (1970) – இந்த முறை ஒரு பூவை – edelweiss – பறிக்க ஸ்விட்சர்லாந்து வரை போகிறார்கள். சுமார்தான்.

Mansions of the Gods (1971) புத்தகத்தில் இவர்கள் வாழும் காட்டை அழித்து அங்கே ஒரு பல மாடிக் குடியிருப்பைக் கட்ட முயற்சிக்கிறார்கள்.

Asterix and the Laurel Wreath (1972) எனக்குப் பிடித்த இன்னொரு புத்தகம். சீசர் தன் தலையில் அணியும் லாரல் மலர் வளையத்தைக் கொண்டு வர ரோம் செல்கிறார்கள். அங்கே சீசரின் மாளிகையில் வேலை செய்ய தங்களை அடிமைகளாக விற்றுக் கொள்கிறார்கள், நீதிமன்றத்தில் வாதாடி கொலிசியத்தில் மிருகங்களோடு போரிட்டு மடிவதற்கான தண்டனையைப் பெற்றுக் கொள்கிறார்கள்…

Asterix and the Soothsayer (1972) மிகச் சிறப்பான புத்தகம். போலி நிமித்திகன் தான் போலிதான் என்பதை நிறுவ படாதபாடு படுகிறான்!

Asterix in Corsica (1973) – கார்சிகாவில் பெருகுடும்பங்களுக்கு (clan) இடையே மாறாத பழிவாங்கல் (vendetta) என்பதை மட்டும் வைத்து ஒரு புத்தகம். சிறப்பான அம்சம் கடற்கொள்ளையர்கள்தான்.

Asterix and the Caesar’s Gift (1974) சீசரின் குசும்புத்தனம் – தன் வசம் இல்லாத இவர்கள் கிராமத்தை ஒரு குடிகார வீரனுக்கு பரிசாக அளிக்கிறார். கிராமத் தலைவனுக்கு எதிராக வேறு போட்டியாளர்கள் கிளம்புகிறார்கள்.

Asterix and the Great Crossing (1975) இந்த முறை வழி தவறி அமெரிக்காவுக்குப் போய்விடுகிறார்கள். அங்கே வரும் ஒரு வைக்கிங் கப்பலோடு திரும்புகிறார்கள்.

Obelix and Co. (1976) இன்னுமொரு சிறப்பான புத்தகம். ஓபலிக்ஸ் உருவாக்கும் பெரிய பாறை மென்ஹிர்களுக்கு செயற்கையான demand-ஐ ஏற்படுத்தி கிராமத்தைப் பிரிக்க ஒரு ரோமன் பொருளாதார நிபுணர் எடுக்கும் முயற்சிகள்தான் நாவல். நவீன பொருளாதார தத்துவங்களை – Supply and Demand, Market Economics, Division of Labor, பணவீக்கம், விளம்பரங்கள் மூலம் உருவாக்கப்படும் சந்தை – சகட்டுமேனிக்கு கிண்டல் அடிப்பார்கள்.

Asterix in Belgium (1979) – பெல்ஜிய நாட்டவர்கள்தான் தான் போரிட்டவர்களில் பெரிய வீரர்கள் என்று ஜுலியஸ் சீசர் சொன்னாராம். தாங்கள் யார்க்கும் சளைத்தவர்கள் இல்லை என்று கிராமத் தலைவர் வைடல்ஸ்டாடிஸ்டிக்ஸ் கிளம்புகிறார். இதை எழுதும்போது காசின்னி இறந்துவிட உடர்சோ மிச்ச புத்தகத்தை முடித்திருக்கிறார்.

Asterix and the Great Divide (1980) இடது வலதுசாரி கட்சிகளைப் பற்றி நக்கல்கள், ரோமியோ ஜூலியட் motif, என்று ஜாலியாகப் போகும்.

Asterix and the Black Gold (1981) புத்தகத்தில் பெட்ரோலியம் தேடப் போகும் இவர்கள் பல யூதர்களை (இன்றைய இஸ்ரேல்) சந்திக்கிறார்கள். ஜாலியாகப் போகும்.

Asterix and Son (1983) இந்த முறை சீசரின் மகனை ஆஸ்டரிக்சும் ஓபலிக்சும் பாதுகாக்கிறார்கள்!

Asterix and the Magic Carpet (1987) – இந்திய விஜயம்! இந்தியாவைப் பற்றி இத்தனை cliches இருப்பதைப் பார்க்கும்போதுதான் பிற நாடுகளைப் பற்றி எழுதி இருப்பதில் எத்தனை cliche-க்களோ என்று தோன்றுகிறது. சுமார்.

How Obelix Fell into the Magic Potion When He Was a Little Boy (1989) – தவிர்க்கலாம்.

Asterix and the Secret Weapon (1991) ஜாலியாகப் போகும் இன்னொரு புத்தகம். பெண்கள் புரட்சி!

Asterix and Obelix All at Sea (1996) சுமார்தான். ஸ்பார்டகஸ், அட்லாண்டிஸ் தீவு எல்லாம் வருகிறது. இதில் ஓபலிக்ஸ் கடைசியாக தன் நீண்ட நாள் ஆசையான கஷாயத்தைக் குடிக்கிறான். குடிப்பவர்கள் உடலை கல் போல உறுதியாக்கும் கஷாயம் இவன் உடலை கல்லாகவே ஆக்கிவிடுகிறது!

Asterix and the Actress (2001) எல்லாம் சுமார்தான். ஓபலிக்ஸ் காதலிக்கும் பானசியாவாக ஒரு நடிகை நடிக்கிறாள்.

Asterix and the Class Act (2003) பல சின்னச் சின்னக் கதைகளின் தொகுப்பு. தவிர்க்கலாம்.

Asterix and the Falling Sky (2005) சுமார். வேற்று கிரகவாசிகள் கஷாயத்தைத் தேடி வருகிறார்கள். தவிர்க்கலாம்.

Asterix and the Vikings (2006) – தவிர்க்கலாம்.

Asterix and Obelix’s Birthday: The Golden Book (2009) – தவிர்க்கலாம்.

Asterix and the Picts (2013) – இந்த முறை ஸ்காட்லாண்ட், லோக் நெஸ் மான்ஸ்டர்…

Asterix and the Missing Scroll (2015) புதிய டீம் ஒன்று எழுதி இருக்கிறது. ஃபெர்ரி எழுதி, கான்ராட் சித்திரம் வரைந்திருக்கிறார். பரவாயில்லை…

பிள்ளைகளுக்கு வாங்கிக் கொடுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன். (ஆனால் என் பெண்கள் அவ்வளவு ரசிக்கவில்லை…)

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: காமிக்ஸ்

ராமநவமிக்காக: முஸ்லிம்களும் ராமநாமமும்

காந்தியின் ராமநாம பஜனைகளில் முஸ்லிம்கள் பங்கு பெறுவது பற்றி அன்றைய முஸ்லிம்களுக்கு தயக்கம் இருந்திருந்த்தால் வியப்பில்லை – “காஃபிர்களோடு” சேர்ந்து வழிபடுவதா என்று தயங்கி இருக்கலாம். அதுவும் பஜனைகளில் ராமனின் உருவப்படம் இருந்துவிட்டால் நிறையவே தயங்கி இருக்கலாம். ஆனால் சில ஹிந்துக்களும் ஆட்சேபித்திருக்கிறார்கள் போலிருக்கிறது. காந்தியின் பதில், ஏப்ரல் 28, 1946 ஹரிஜன் இதழில், ராஜாஜி மொழிபெயர்ப்பு.

ஹிந்துக்களுக்குத்தான் ராமனும் ராமநாமமும், முஸல்மான்களுக்கு அதில் ஏது இடம் என்று யாரேனும் ஆட்சேபிக்கும்போது எனக்கு சிரிப்பு வருகிறது. முஸல்மான்களுக்கு வேறு ஆண்டவன், நமக்கு வேறு ஆண்டவனா? முஸல்மான்களுக்கும் ஹிந்துக்களுக்கும் கிறிஸ்தவர்களுக்கும் பார்ஸியர்களுக்கும் அனைவருக்குமே ஒரே ஒரு ஆண்டவன், எங்கும் நிறைந்து சர்வ வல்லமையும் கொண்டுள்ள ஒரே ஈசனுக்கு பல நாமங்களிட்டு இறைஞ்சி வருகிறோம்.

நான் ‘ராமன்’ என்பது அயோத்தியில் ஆண்ட தசரதனுடைய குமாரனாகிய அந்த சரித்திர ராமன் அல்ல. காலத்துக்கு அப்பால், பிறப்பற்று, ஒரே பொருளாக எப்போதும் நிற்கும் கடவுளைத்தான் நான் ராமன் என்று அழைத்து வருகிறேன். அவனுடைய அருளைத்தான் நான் நாடி வருகிறேன். நீங்களும் அதைத்தான் நாட வேண்டும். ஆனபடியால் முஸல்மான்களாவது வேறு யாராவது என்னுடன் சேர்ந்து ராமனை வழிபடுவதில் என்ன குற்றம்? நான் ‘ராம்’ என்று சொல்லும்போது என்னுடைய முஸல்மான் சகோதரன் ‘அல்லா’ என்றும் ‘குதா’ என்றும் மனதுக்குள் சொல்லி தியானிக்கலாம். அதனால் என் பூஜையோ, பஜனையோ கெட்டுப் போகாது.

ராம் என்பது கடவுளை நான் அழைக்கும் பெயர், பஜனை என்பது கடவுள் வழிபாடு, கூட்டு பஜனை என்பது நாம் அனைவரும் நமக்குத் தெரிந்த வகையில் கடவுளை வழிபடுவது மட்டுமே, என் வழிபடுமுறையை உன் மேல் புகுத்துவதோ அல்லது உன் வழிபடுமுறையை என் மேல் புகுத்துவதோ அல்ல, கூட்டாக வழிபடும்போது மத நல்லிணக்கம் பெருகும் என்பதை இதை விட சிம்பிளாக சொல்லிவிட முடியாது.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: காந்தி பக்கம்

ஏப்ரல் 1 சிறுகதை: Gimpel the Fool

Gimpel the Fool எனக்குப் பிடித்த சிறுகதைகளில் ஒன்று. ஆனால் அது ஏன் பிடித்திருக்கிறது என்று என்னால் தெளிவாக சொல்ல முடிந்ததே இல்லை. அது தொன்மக் கதைகளின் சாயல் கொண்டிருப்பதாலா? நானும் ஓரளவு அப்பாவி, கிம்பலில் என்னையே காண்கிறேனா? நானே அப்பாவிதான் என்றாலும் கிம்பல் மீது நடத்தப்படும் குரூரமான pranks-இல் நானும் பங்கு பெற்றிருக்க முடியும் என்று உணர்வதாலா? எத்தனைதான் ஏமாந்தாலும் கிம்பலின் அடிப்படை நல்ல குணம் மாறாமல் இருப்பதாலா? ஒரு கோணத்தில் பார்த்தால் மிகவும் சிம்பிளான, குழந்தைக் கதைதான். ஆனால் எங்கோ சென்று இது என் இதயத்தை தொடுகிறது!

எழுதியவர் 1978-இல் நோபல் பரிசு வென்ற ஐசக் பாஷவிஸ் சிங்கர். 1945-இல் எழுதப்பட்டது. சிங்கர் யூதர். போலந்தில் பிறந்து அமெரிக்காவில் குடியேறியவர். யிட்டிஷ் மொழியில் மட்டுமே எழுதினார். ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தவர் 1976-இல் நோபல் பரிசு வென்ற சால் பெல்லோ!

சிறுகதையை இணைத்திருக்கிறேன். காப்பிரைட் பிரச்சினை வந்தால் எடுத்துவிடுவேன். படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: உலக இலக்கியம், எழுத்துக்கள்

தொடர்புடைய சுட்டி: எழுத்தாளர் பாவண்ணன் இந்த சிறுகதையை அலசுகிறார்.

The Equation That Couldn’t Be Solved

நான் இந்தப் பதிவையும் தமிழில் எழுத முயற்சி கூட செய்யப் போவதில்லை.

I wrote about Men of Mathematics recently. One of my favorite chapters in that book is about Evariste Galois.

Galois’s life was a tragedy, but simply wonderful. He died as a 20 year youth. He couldn’t have worked on math for more than 3-4 years. In that short period, he made an impact that is still being felt. The theories he developed are still fruitful.

Galois’s life is the perfect illustration of Murphy’s law. Whatever could go wrong, went wrong for him. A brilliant student, he got fascinated by mathematics and started ignoring other subjects. His genius was recognized and he was encouraged to try to join Ecole Polytechnique, the premier French “college”, where Cauchy and Fourier taught. He was rejected, apparently because he did much of the solving in his mind and skipped several steps in answering questions. He was encouraged to submit a paper outlining his revolutionary ideas, Fourier takes the paper home and dies. The paper was lost. He re-submits the paper, this time Cauchy takes the paper, Cauchy is impressed, but mysteriously, no further progress. He re-re-submits his paper, this time Poisson takes it, but he couldn’t understand the paper and rejects it. Then Galois gets into politics, goes to jail, comes back, fights a duel and dies.

I will be honest. Galois’s life was just fascinating. But I couldn’t understand Galois’s math from that book. All I could get was that he developed Group theory, with which he proved that quintic equations and equations of higher degree couldn’t be solved by a formula. How? It was not clear at all.

Once I went to college, I had access to some books that explained Group theory. I even had a class in M.Tech. about groups and fields. But it was all about the “How” and “What” about of Group theory, not about “Why”. In other words, I got lecture after lecture (or chapter after chapter) about what a group is, how to test for groups, what a field is, what a normal subgroup is, what a maximal subgroup is and so on. I had no clue about why I am learning about this. If I had found a chapter (or lecture) about how this is being used to proved a quintic equation couldn’t be solved by a formula, that would have been enough. The books/professor were all about the theory, that’s it. I had serious, probably unjustified, doubts about whether my professor even knew how to use group theory to solve non-textbook problems.

And I stumbled on this book a couple of weeks back – The Equation That Couldn’t Be Solved – by Mario Livio. Livio was fascinated by Galois and set out to explain Galois’s work and his impact. I knew some of it from my theoretical classes, but to me the takeaway is the connection between quintic equation and group theory.

Livio does a decent job of explaining how math progressed from quadratic/cubic/quartic equations to the struggles with quintic. He has a chapter on Abel, who first proved that quintic equations cannot have a formulaic answer. Then Galois’s life is covered in a chapter. And then he explains the basics of group theory, how symmetry can be described by groups, and several applications.

I have to admit – I still don’t understand the proof 100%. There is a jump from a step to another which has gaps for me. But I am happy! I am nearer to understanding a problem that I gave up years ago!

You can get the ebook here. Recommended for people who want to understand one of achievements of math…

Category: Math