வேதசகாயகுமார் – அஞ்சலி

வேதசகாயகுமாருக்கு பல முகங்கள் இருக்கலாம். என்னைப் பொறுத்த வரையில் புதுமைப்பித்தனின் சிறுகதைகளைத் தேடித் தேடிப் பதிப்பித்த முன்னோடி அவர். எனக்குத் தெரிந்த தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் அதுவே அவரது முதன்மையான அடையாளம்.

அவரது தேடல் அபூர்வமானது. அர்ப்பணிப்பு மிகுந்தது. கிடைத்தால் படிப்போம், இல்லாவிட்டால் இல்லை என்று என் போல சோம்பிக் கிடப்பவர் அல்லர். ஆராய்ச்சி மாணவரான அவரை வ.ரா.வின் மனைவி வீட்டுக்குள் விட மறுத்தபோது வீட்டுவாசலில் உட்கார்ந்து சத்தியாக்கிரகம் செய்து அவரது மனதை மாற்றி இருக்கிறார். எதற்காக? வைக்கோல் போர் போலக் குவித்து வைக்கப்பட்டிருந்த இதழ்களைத் தேடுவதற்காக. மணிக்கொடி இதழ்கள் சுலபமாகக் கிடைத்தனவாம், அவரது மனநிலை அப்போது எப்படி இருந்திருக்கும் என்று எனக்கு நன்றாகவே தெரிகிறது.

அன்று என் கையில் 5000 ரூபாய் இருந்திருந்தால் வ.ரா. சேகரித்து வைத்திருந்த (பாரதி முன்னின்று நடத்திய) இந்தியா பத்திரிகை இதழ்களை வாங்கி இருப்பேன் என்று அவர் வருத்தப்படுவது உள்ளத்தைத் தொடும் நிகழ்ச்சி.

இதே போல ரோஜா முத்தையாவும் அவருக்கு முதலில் ஒத்துழைப்பு தரவில்லை. பிறகு நிறைய உதவி செய்திருக்கிறார்.

ஒரு மாணவர் – அதுவும் தமிழில் முனைவர் பட்டத்துக்கு படித்துக் கொண்டிருப்பவர் – அதுவும் எழுபதுகளில் – புதுமைப்பித்தன் வீடு எங்கே, சி.சு. செல்லப்பா வீடு எங்கே, வ.ரா. வீடு எங்கே, பி.எஸ். ராமையா வீடு எங்கே, பத்திரிகை அலுவலங்கள் எங்கே, பழைய புத்தகக் கடை எங்கே என்று அலைந்த திரிந்து இத்தனை சேகரித்தார் என்றால் அவர் எவ்வளவு பாராட்டப்பட வேண்டும்? அவருக்கு அவருக்குரிய இடம் கிடைத்ததா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.

அழியாச்சுடர்களின் தனது தேடலின் கதையை விவரித்திருக்கிறார். திண்ணை தளத்தில் சிறு வேறுபாடுகளுடன் இதே கட்டுரை இருக்கிறது. கட்டாயம் படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

பின்னாளில் ஆ.இரா. வேங்கடாசலபதி காலச்சுவடு பதிப்பகம் மூலமாக கொண்டு வந்த செம்பதிப்புதான் இன்றைக்கு புதுமைப்பித்தன் சிறுகதைகளுக்கு gold standard. ஆனால் அதன் பின்னால் வேதசகாயகுமாரின் பெரும் உழைப்பு இருக்கிறது. சலபதி போகிறபோக்கில் casual ஆக வேதசகாயகுமாரின் பங்களிப்பைப் குறிப்பிடுவது பெரிய அநியாயம்.

அவருடைய குணாதிசயங்களை, சில ஆய்வுகளை நாஞ்சிலும் ஜெயமோகனும் முறையே இங்கே மற்றும் இங்கே (1, 2) விவரிக்கிறார்கள். படுசுவாரசியமான ஆளுமையாக இருந்திருப்பார் என்று நினைக்கிறேன். நாஞ்சில் குறிப்பிடும் அவரது எக்கர் புத்தகம் கிடைக்கிறதா என்று பார்க்க வேண்டும்…

வேதசகாயகுமாருக்கு என் உளமார்ந்த நன்றி!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: அஞ்சலிகள்

ஜான் லெ காரே – அஞ்சலி

john_le_carreஜான் லெ காரே மறைந்தார் என்ற செய்தி வருத்தம் தந்தது.

லெ காரே உளவுத் துறை அதிகாரியாக இருந்தவர். அவரது நாவல்கள் பலவும் ஒற்றர் பின்புலத்தைக் கொண்டவை. (இதே போல உளவுத் துறையில் பணிபுரிந்து அந்தப் பின்புலத்தை வைத்து Ashenden என்ற சிறப்பான புத்தகத்தை எழுதியவர் சாமர்செட் மாம்.) ஆனால் அவை ஜேம்ஸ் பாண்ட் நாவல்கள் அல்ல.அவற்றின் நோக்கம் விறுவிறுப்போ, அல்லது மர்மத்தை சுவாரசியமாக கட்டவிழ்ப்பதோ அல்ல. அவை இலக்கியப் படைப்புகள். ஆழ்மனதின் பிரச்சினைகளை, ஒற்றுத் தொழில் புரிபவர்களின் அகச்சிக்கல்களைக் காட்டுபவை. உங்கள் தொழிலின் அடிப்படையே “எதிரி” அரசுகளை ஏமாற்றி, “எதிரி” நாட்டு குடிமகன்களை அவர்கள் அரசுக்கு துரோகம் செய்ய வைத்து அந்த அரசுகளின் ரகசியங்களைக் கைப்பற்றுவதாக இருந்தால், உங்கள் மனதில் அறம் உயிரோடு இருக்க முடியுமா? உங்களுக்கு “எதிரி” அரசின் ஒற்றர்களுக்கும் ஏதாவது வித்தியாசம் உண்டா? இந்த அறக் குழப்பத்தை – moral ambiguities – சிறப்பாக சித்தரிப்பதில்தான் லெ காரேவின் வெற்றி இருக்கிறது, அதனால்தான் அவர் எழுத்து இலக்கியமாக உயர்கிறது.

லெ காரேவின் இன்னொரு முக்கியமான கரு நடந்த வரலாறு. இரண்டாம் உலகப் போருக்கு பின் ஒரு முப்பது வருஷங்கள் வரையாவது ஆங்கிலேயர்கள் பலர் சோவியத் ரஷியாவுக்காக உளவு வேலை பார்த்தார்கள். சிலர் ஆங்கிலேய உளவுத் துறையிலேயே உயர் அதிகாரிகளாக இருந்தார்கள். கிம் ஃபில்பி இவர்களில் மிகவும் பிரபலமானவர். மாட்டிக் கொள்ளும் நிலை வரும்போது சோவியத் ரஷியாவில் அடைக்கலம் ஆகிவிட்டார். உளவுத்துறையில் உயர்பதவியில் இருப்பவர் எதிரி அரசுக்காக உளவு பார்க்கிறார் என்பது எத்தனை பலமான கரு, எப்பேர்ப்பட்ட நகைமுரண் (irony)! லெ காரேவின் பல புத்தகங்களின் இந்தக் கரு மீண்டும் மீண்டும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. எதிரி அரசின் உளவுத்துறையிலிருந்து தனக்காக ஆள் பிடிப்பது, தங்கள் உளவுத்துறையில் இருந்து கொண்டு எதிரி அரசுக்காக வேலை பார்ப்பவர்களை கண்டுபிடிப்பது இவை பல புத்தகங்களின் அடித்தளமாக இருக்கின்றன.

சோவியத் ரஷியா உடைந்த பிறகு இந்தக் கரு கொஞ்சம் காலாவதி ஆகிவிட்டது. அதற்குப் பிறகு அவர் எழுதிய புத்தகங்கள் சில எனக்கு அத்தனை சுவாரசியப்படவில்லை. Constant Gardener (2001) போன்ற சில நல்ல புத்தகங்களும் உண்டு.

லெ காரேவின் சிறந்த பாத்திரப் படைப்பு ஜார்ஜ் ஸ்மைலி. நிறைய புத்தகங்களில் வருபவர், பல புத்தகங்களின் நாயகன். ஆங்கில அரசின் உளவுத்துறையின் தலைவராக இருந்தவர். கம்யூனிச ரஷியா, கிழக்கு ஜெர்மனி போன்ற நாடுகளின் உளவுத் துறையோடு எப்போதும் “போர்”. ரஷிய உளவுத்துறையில் அவருக்கு எதிரியாக இருக்கும் கார்லாவும் அவரும் மிகவும் பிரமாதமாக ஆடுவார்கள். ஜார்ஜ் ஸ்மைலியின் வாழ்க்கை வரலாறு என்று ஒரு பதிவு எழுத ஆரம்பித்து சில வருஷமாகவே அரைகுறையாக நிற்கிறது.

லெ காரே பிரபலமானது Spy Who Came in from the Cold (1963) நாவலுக்குப் பிறகுதான். ஆனால் எனக்கு மிகவும் பிடித்த நாவல் Tinker Tailor Soldier Spy (1974).

Spy Who Came in from the Cold, Tinker Tailor Soldier Spy, Smiley’s People (1974), Constant Gardener ஆகிய புத்தகங்களை கட்டாயம் படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன். எந்தப் புத்தகமும் தவிர்க்க வேண்டியதில்லை, ஆனால் இவை நான்கும் எனக்கு டாப்பில் இருக்கின்றன.

லெ காரேவின் பல புத்தகங்கள் திரைப்படங்களாக வந்திருக்கின்றன. நான் பரிந்துரைப்பது ரால்ஃப் ஃபியன்னஸ் நடித்த Constant Gardener (2005), காரி ஓல்ட்மன் நடித்த Tinker Tailor Soldier Spy (2011)

அவருக்கு அஞ்சலியாக Spy Who Came in from the Cold பற்றி எழுதிய பதிவை மீள்பதித்திருக்கிறேன். அதை நானே மீண்டும் படிக்கும்போது கதைச்சுருக்கம்தான் தெரிகிறது, என் எண்ணங்கள் தெளிவாக வெளிப்படவில்லை. திருத்தி எழுத நேரமில்லை…


வண்டியை கொஞ்ச நாளைக்கு த்ரில்லர்கள் பக்கம் ஓட்டுகிறேன்.

ஜான் லெ காரே அறியப்பட்ட எழுத்தாளரானது Spy Who Came in from the Cold (1963) நாவலுக்குப் பிறகுதான். Well crafted novel.

கம்யூனிஸ்ட் கிழக்கு பெர்லினையும் மேற்கு பெர்லினையும் பிரிக்கும் சுவர் இப்போதுதான் எழுப்பப்பட்டிருக்கிறது. அது வரையில் கிழக்கு ஜெர்மனியில் மேற்குக்காக உளவு பார்த்தவர்கள் மாட்டிக் கொள்வோம் என்று தெரியும்போது சுலபமாக மேற்கு பெர்லினுக்கு ஓடிவிடுவது இப்போது கஷ்டமாகிவிட்டது. இங்கிலாந்துக்காக உளவு பார்க்கும் கார்ல் ரீமெக் சுவரைத் தாண்டி மேற்கு பெர்லினுக்கு ஒரேயடியாக வந்துவிட முயற்சி செய்யும்போது சுடப்படுகிறான். இதற்கெல்லாம் காரணம் கிழக்கு ஜெர்மனியின் உளவுத்துறை அதிகாரி முண்ட் என்று தெரிகிறது.

ரீமெக்கின் “வழிகாட்டி” லீமாஸ். லீமாசின் கடைசி ஒற்றன் ரீமெக். கடைசி ஒற்றனும் போன பிறகு லீமாசுக்கு பெர்லினில் வேலையில்லை. அவன் இங்கிலாந்துக்கு திருப்பி அழைக்கப்படுகிறான். அங்கே உளவு வேலை எதுவும் கிடையாது, மேஜையில் உட்கார்ந்து காகிதங்களில் கையெழுத்திடுவதுதான் வேலை. லீமாசின் உலகம் தெருவில் இறங்கி ஒற்று வேலை பார்க்கும் உலகம், இந்த paper-pushing சூழல் லீமாசுக்கு ஏற்ற உலகமல்ல. லீமாஸ் சொதப்ப ஆரம்பிக்கிறான். ஒரு கட்டத்தில் வேலை போய்விடுகிறது. சின்னச் சின்ன வேலைகளைப் பார்க்கும்போது லிஸ்ஸுடன் தொடர்பு ஏற்படுகிறது. லிஸ் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி உறுப்பினர்.

ஆனால் இது எல்லாமே செட்டப். லீமாஸ் ரஷ்யா/கிழக்கு ஜெர்மனி கண்களில் துரோகியாக மாறி முண்ட் உண்மையில் இங்கிலாந்துக்காக வேலை பார்க்கும் ஒரு double agent என்று நாடகம் ஆட வேண்டும் என்பதுதான் லீமாஸின் உயர் அதிகாரியான “கண்ட்ரோலின்” திட்டம். நினைத்தபடியே லீமாஸை எதிரி நாட்டுக்காரர்கள் தொடர்பு கொள்கிறார்கள். பணத்துக்காக லீமாஸ் கட்சி மாறுவதாக நாடகமாடுகிறான். கிழக்கு ஜெர்மனிக்கு அழைத்துச் செல்லப்படுகிறான். முண்ட் மீது சந்தேகமே இல்லாததாக காட்டிக் கொள்கிறான், ஆனால் மெதுமெதுவாக முண்டின் துணை அதிகாரி ஃபீட்லரை முண்ட் மீது சந்தேகம் கொள்ள வைக்கிறான். ஃபீட்லர் முண்ட் துரோகி என்று புகார் கொடுக்கிறான். முண்டுக்கு எதிராக கேஸ் பலமாக இருக்கிறது.

ஆனால் கடைசி நேரத்தில் முண்ட் தரப்பு வக்கீல் லீமாசின் காதலி லிஸ்சை சாட்சியாகக் கொண்டு வருகிறார். லீமாஸ் சில பொய்களை சொல்லி இருக்கிறான் என்று நிரூபிக்கிறார். லிஸ்ஸை காப்பாறுவதற்காக லீமாஸ் இது அத்தனையும் நாடகம் என்று ஒப்புக் கொள்கிறான். ஃபீட்லர் கதி அதோகதி ஆகிறது.

தான் முதலில் சொன்னதை பொய்யாக்கியது கண்ட்ரோல்தான் என்பதை லீமாஸ் உணர்கிறான். முண்ட் உண்மையிலேயே இங்கிலாந்துக்குத்தான் உளவு பார்க்கிறான், முண்ட் மேல் ஏற்கனவே சந்தேகப்பட்டுக் கொண்டிருந்த ஃபீட்லரை ஒழிக்க கண்ட்ரோல் போட்ட திட்டம்தான் இது என்பதை உணர்கிறான்.

கதையைப் படித்துவிட்டு பிறகு சாவகாசமாக யோசித்துப் பார்த்தால் முடிச்சு சாதாரணமானதுதான் என்பது புரிகிறது. ஆனால் கதையைப் படிக்கும்போது அது புரிவதில்லை. 🙂 மெதுமெதுவாக உண்மையை வெளிப்படுத்துவதில்தான் இந்தப் புத்தகத்தின் வெற்றி இருக்கிறது.

முண்டைக் காப்பாற்ற ரீமெக்கை பலி கொடுக்க கண்ட்ரோல் தயங்குவதில்லை. முண்ட் போன்ற ஒரு வில்லனைக் காப்பாற்ற ஃபீட்லர் போன்ற நேர்மையான அதிகாரியை ஒழிக்க வேண்டுமா என்று லீமாசை மட்டுமல்ல நம்மையும்தான் யோசிக்க வைக்கிறார். உளவுத்துறையில் amoral மனநிலை சிறப்பாக வெளிப்படுகிறது.

இந்தக் கதையிலும் ஜார்ஜ் ஸ்மைலிக்கு ஒரு சின்ன ரோல் உண்டு. ஸ்மைலியைப் பிடிக்காதவர்கள் யாரும் இருக்க முடியாது என்று நினைக்கிறேன்.

ரிச்சர்ட் பர்ட்டன் நடித்து 1965-இல் திரைப்படமாகவும் வந்தது.

படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.


தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: ஜான் லெ காரே பக்கம், அஞ்சலிகள்

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
ஜான் லெ காரே எழுதிய Our Kind of Traitor
லெ காரேவின் தளம்

அஞ்சலி – க்ரியா ராமகிருஷ்ணன்

crea_ramakrishnanக்ரியா ராமகிருஷ்ணன் மறைந்தார் என்ற செய்தி மிகவும் வருத்தப்பட வைத்தது. என் அம்மாவின் தலைமுறையினருக்கு வாசகர் வட்டம் பதிப்புகளோடு ஒரு பந்தம் இருந்தது என்றால் என் தலைமுறையினருக்கு – குறைந்தபட்சம் எனக்கு – க்ரியா பதிப்பகம்தான். க்ரியா புத்தகம் என்றால் கண்ணை மூடிக் கொண்டு வாங்கலாம் என்ற மனநிலையில்தான் ஒரு காலத்தில் இருந்தேன். எனக்கு அடுத்த தலைமுறையினருக்கு கிழக்கு பதிப்பகம் என்று நினைக்கிறேன். அப்போது வாங்கிய தற்கால தமிழகராதி எங்கே போயிற்று என்று தெரியவில்லை. புதிய பதிப்பு ஏதாவது வந்தால் வாங்க வேண்டும்.

அவருக்கு அஞ்சலியாக அவருடைய பழைய கட்டுரை ஒன்றுக்கு சுட்டி கொடுத்திருக்கிறேன். நீங்கள் ஏன் இலவசமாகவே புத்தகங்களை அச்சடித்துக் கொடுக்கக் கூடாது என்ற லெவலில் அவரைக் கேள்வி கேட்டு கடுப்படித்திருக்கிறார்கள்…


செகந்தராபாதில் தங்கி இருந்த காலங்களில் எழுத்தாளர் சுப்ரபாரதிமணியன் அங்கே வருஷாவருஷம் புத்தகக் கண்காட்சி நடத்துவார். அவருக்கு கூடமாட உதவி செய்யலாம் என்று தோன்றவே தோன்றாதது என் வாழ்க்கையின் நீங்காத வருத்தங்களில் ஒன்று. அங்கேதான் முதன்முதலாக “க்ரியா” பதிப்பகம் கொண்டு வந்த நேர்த்தியான புத்தகங்களைப் பார்த்தேன்.

அது வரையில் எனக்குத் தெரிந்த ஒரே பதிப்பகம் வானதி பதிப்பகம்தான். பத்து முறை புரட்டினால் பைண்டிங் பிரிந்து வந்துவிடும். அட்டை போட்டு, முடிந்தால் நாமே தனியாக பைண்ட செய்து வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். ஆங்கில பேப்பர்பாக் புத்தகங்களின் கட்டுமானம் கூட இருக்காது. ஆனால் மற்ற பதிப்பகங்களோடு ஒப்பிட்டால் அவர்கள் வெகு உயரத்தில் இருந்தார்கள்.

க்ரியா பதிப்பகம் என் போன்ற பணம் அதிகமில்லாத இளைஞர்களும் வாங்கக் கூடிய விலையில் நல்ல புத்தகங்களை தரமான கட்டுமானத்தில் கொண்டு வந்தார்கள். அவர்கள் கொண்டு வந்த “தற்காலத் தமிழகராதி” இன்னும் பேசப்படுகிறது. க்ரியா புத்தகம் என்றால் கண்ணை மூடிக் கொண்டு வாங்கலாம் என்ற மனநிலையில்தான் இருந்தேன். கண்காட்சியில் வாங்கிய பிச்சமூர்த்தி கவிதைகள் ரொம்ப நாள் என்னிடம் இருந்தது. இரவல் வாங்கிப் போய்த் தொலைத்துவிட்ட என் அத்தை மகன் ரமேஷ் ஒழிக!

சரி மலரும் நினைவுகள் போதும் என்று நினைக்கிறேன். க்ரியா ராமகிருஷ்ணனின் கட்டுரை ஒன்று இங்கே, கட்டாயம் படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: பலதும்

அஞ்சலி – Jeopardy’s Alex Trebek

படிப்புக்கும் அலெக்ஸ் ட்ரெபெக்குக்கும் நேரடி தொடர்பு இல்லைதான். இருந்தாலும் அவருக்கு ஒரு அஞ்சலிக் குறிப்பு எழுத விரும்புகிறேன். சில சமயம் அப்படித்தான். (எஸ்பிபிக்கும் எழுத வேண்டும் என்று தோன்றியது, ஆனால் எஸ்பிபி மறையவில்லை என்று என்னை நானே ஏமாற்றிக் கொள்ள விரும்புகிறேன்.)

அமெரிக்க டிவியில் நான் விரும்பிப் பார்க்கும் நிகழ்ச்சி Jeopardy. இது ஒரு வினாடிவினா (quiz) நிகழ்ச்சி. 1984-இலிருந்து இறக்கும் வரை இந்த நிகழ்ச்சிக்கு அவர்தான் நடத்துனர் (anchor). திங்களிலிருந்து வெள்ளி வரை தினமும் ஏழிலிருந்து ஏழரை வரை. அலுவலகலத்திலிருந்து திரும்பி வந்து அப்பாடா என்று உட்கார்ந்து இந்த நிகழ்ச்சியை தினமும் சில ஆண்டுகளாவது பார்த்திருக்கிறேன். என்றாவது இந்த நிகழ்ச்சியில் பங்கேற்க வேண்டும் என்று ஆசை உண்டு. அவரும் இந்த நிகழ்ச்சியும் அமெரிக்க பிரக்ஞையில் பிரிக்க முடியாதவை. கோபிநாத்தும் நீயா நானா நிகழ்ச்சியும் போல.

நெட்ஃப்ளிக்சும் அமேசான் ப்ரைமும் வந்த பிறகு இது போன்ற நிகழ்ச்சிகளைப் பார்ப்பதே நின்று போய்விட்டது. ட்ரெபெக்கின் நினைவுக்காகவாவது மீண்டும் பழைய நிகழ்ச்சிகளைப் பார்க்க வேண்டும்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: அஞ்சலிகள்

கோவை ஞானி – அஞ்சலி

கோவை ஞானியை நான் ஜெயமோகன் மூலமாகத்தான் தெரிந்து கொண்டேன். அவருடைய கருத்துக்களைப் படித்துப் புரிந்து கொள்ளும் அளவுக்கு எனக்கு மூளை இருக்கிறதா என்பது கொஞ்சம் சந்தேகம்தான். அதுவும் மார்க்சியம் என்றால் கொஞ்சம் விலகிவிடுவது வழக்கம்.

அவருக்கு அஞ்சலி எழுதும் அளவுக்கு எல்லாம் நான் வொர்த் இல்லைதான். ஆனால் அவரது தளம் கண்ணில் பட்டது. அதை நாலு பேர் தெரிந்து கொள்ளட்டுமே என்றுதான் இந்தப் பதிவை எழுதுகிறேன். காலம் தாழ்ந்தாலும் பரவாயில்லை.

ஞானியின் இலக்கியத் தேர்வுகள் என்று எப்போதோ ஒரு பட்டியல் போட்டிருந்தேன். அஞ்சலியாக அதையே மீள்பதிக்கிறேன்.


மறுவாசிப்பில் தமிழ் இலக்கியம்” என்ற புத்தகத்தில் ஞானி ஒரு பட்டியல் போட்டிருக்கிறார். (புத்தகம் எனக்குப் பெரிதாக அப்பீல் ஆகவில்லை) முக்கியமான முயற்சிகள் என்று பொதுவாகக் கருதப்படும் பல புத்தகங்கள் அந்தப் பட்டியலில் இடம் பெறுகின்றன. அவை வெற்றி பெற்றனவா இல்லையா என்பதைப் பற்றி அவர் அவ்வளவாக கவலைப்படவில்லை. 🙂 அந்தப் பட்டியல் கீழே.

  1. க.நா.சு. – பொய்த்தேவு
  2. கல்கி – சிவகாமியின் சபதம்
  3. சி.சு. செல்லப்பா – சுதந்திர தாகம்
  4. அகிலன் – பாவை விளக்கு
  5. நா.பா. – குறிஞ்சி மலர்
  6. மு.வ. – நெஞ்சில் ஒரு முள்
  7. கோவி. மணிசேகரன்குற்றாலக்குறிஞ்சி
  8. தி.ஜா. – மோகமுள்
  9. எம்.வி. வெங்கட்ராம் – காதுகள்
  10. கரிச்சான் குஞ்சுபசித்த மானுடம்
  11. சுந்தர ராமசாமி – ஜேஜே சில குறிப்புகள்
  12. விந்தன் – பாலும் பாவையும்
  13. ஜெயகாந்தன்ஒரு மனிதன் ஒரு வீடு ஒரு உலகம்
  14. பிரபஞ்சன்வானம் வசப்படும்
  15. தொ.மு.சி. ரகுநாதன் – பஞ்சும் பசியும்
  16. டி. செல்வராஜ் – தேனீர்
  17. சின்னப்ப பாரதி – சங்கம்
  18. ராஜம் கிருஷ்ணன் – மண்ணகத்துப் பூந்தளிர்
  19. சு. சமுத்திரம் – வாடாமல்லி
  20. அஸ்வகோஷ் – சிறகுகள் விரித்து
  21. இ.பா.ஏசுவின் தோழர்கள்
  22. அசோகமித்ரன்ஒற்றன்
  23. சா. கந்தசாமி – தொலைந்து போனவர்கள்
  24. வண்ணநிலவன்கடல்புரத்தில்
  25. சம்பத்இடைவெளி
  26. சுஜாதா – கனவுத் தொழிற்சாலை
  27. பாலகுமாரன்இரும்புக் குதிரைகள்
  28. திலகவதி – சொப்பன பூமியில்
  29. ஜெயந்தன் – ஞானக் கிறுக்கன்
  30. மா. அரங்கநாதன் – பறளியாற்று மாந்தர்
  31. காவேரி – ஆத்துக்குப் போகணும்
  32. தோப்பில் – சாய்வு நாற்காலி
  33. ம.ந. ராமசாமி – நாலாவான்
  34. சிவசங்கரிபாலங்கள்
  35. ஜோதிர்லஜா கிரிஜா – மணிக்கொடி
  36. நாஞ்சில்சதுரங்கக் குதிரைகள்
  37. நாஞ்சில் – மிதவை
  38. சி.ஆர். ரவீந்திரன் – மஞ்சுவெளி
  39. தமிழ்நாடன் – சாரா
  40. தமிழவன் – ஏற்கனவே சொல்லப்பட்ட மனிதர்கள்
  41. சுப்ரபாரதிமணியன் – மற்றும் சிலர்
  42. சூரியகாந்தன் – மானாவாரி மனிதர்கள்
  43. இறையன்பு – ஆற்றங்கரையோரம்
  44. தஞ்சை பிரகாஷ் – கள்ளம்
  45. பாமா – கருக்கு
  46. சாரு நிவேதிதா – ஜீரோ டிகிரி
  47. அஸ்வத் – நல்லூர் மனிதர்கள்
  48. கணேசலிங்கன் – தரையும் தாரகையும்
  49. கே. டானியல் – பஞ்சமர்
  50. எஸ்.பொ. – சடங்கு
  51. தேவகாந்தன் – விதி
  52. செ. யோகநாதன் – அகதியின் முகம்
  53. ராஜேஸ்வரி பாலசுப்ரமணியம் – தேம்ஸ் நதிக்கரையில்
  54. ஜெயமோகன்விஷ்ணுபுரம்
  55. இமையம் – கோவேறு கழுதைகள்
  56. சோ. தர்மன் – தூர்வை
  57. சு. வேணுகோபால் – நுண்வெளி கிரணங்கள்
  58. நீல. பத்மநாபன்தலைமுறைகள்
  59. ஆ. மாதவன் – கிருஷ்ணப்பருந்து
  60. ஆர். ஷண்முகசுந்தரம்நாகம்மாள்
  61. காவ்யா ஷண்முகசுந்தரம் – அந்தி
  62. தங்கர் பச்சான் – ஒன்பது ரூபாய் நோட்டு
  63. கி.ரா. – கோபல்லபுரத்து மக்கள்
  64. அழகியநாயகி – கவலை
  65. ஜி. நாகராஜன் – நாளை மற்றொரு நாளே
  66. கருணாநிதி – தென்பாண்டி சிங்கம்
  67. பாவை சந்திரன் – நல்ல நிலம்
  68. ர.சு. நல்லபெருமாள் – கல்லுக்குள் ஈரம்
  69. ஹெப்சிபா ஜேசுதாசன் – புத்தம்வீடு
  70. லா.ச.ரா.அபிதா
  71. ப. சிங்காரம் – புயலிலே ஒரு தோணி
  72. வடிவேலன் – தொட்டிக்கட்டு வீடு
  73. பா. விசாலம் – மெல்லக் கனவாய் பழங்கதையாய்
  74. நகுலன் – வாக்குமூலம்
  75. எஸ். சங்கரநாராயணன் – மானுட சங்கமம்
  76. விட்டல் ராவ் – நதிமூலம்
  77. பெருமாள் முருகன் – ஏறுவெயில்
  78. கிருத்திகா – நேற்றிருந்தோம்
  79. சிவகாமி – ஆனந்தாயி
  80. வே. சபாநாயகம்ஒரு நதி ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது
  81. ஆதவன் – காகித மலர்கள்
  82. பூமணி – நைவேத்யம்

பாவண்ணன் மற்றும் அண்ணாதுரையின் பெயர்கள் இந்தப் பட்டியலில் இருந்தாலும் எந்த நாவலும் குறிப்பிடப்படவில்லை.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: அஞ்சலிகள்

அஞ்சலி – சா. கந்தசாமி

சிறந்த எழுத்தாளரும், சாஹித்ய அகடமி விருது பெற்றவருமான சா. கந்தசாமி மறைந்தார்.

என் வாழ்க்கையில் நான் படித்த முதல் இலக்கியம் சாயாவனம்தான் என்று நினைக்கிறேன். முதல் முறை படித்தபோது பத்து வயதிருக்கலாம். பத்து வயதில் அது எனக்கு சாகசக் கதையாகத்தான் படித்தேன். சாகசம் புரிய கத்தியும் துப்பாக்கியும் தேவையில்லை என்பதே பெரிய insight ஆக இருந்தது. கடைசி பக்கத்தில் புளி போச்சே என்ற புலம்பல் திடீரென்று சாகசங்களுக்கு இன்னொரு பக்கமும் உண்டு என்று உணர்த்தியது. இன்னும் பெரிய nsight ஆக இருந்தது. படித்துக் கொண்டிருந்த கோணம் திடீரென்று மாறியதுதான் இலக்கியத்தோடு முதல் பரிச்சயம்.அது வரையில் நேர்கோட்டில் போகும் கதைகளையே – சிறுவர் கதைகள், சாண்டில்யன், இத்யாதி. – படித்திருந்த எனக்கு புனைகதைகளின் சாத்தியம் எவ்வளவு பரந்தது என்று காட்டிய முதல் புத்தகம் இதுதான். சாண்டில்யனையும் வாண்டு மாமாவையும் தாண்டிய புனைவுலகம் உண்டு, இப்படி எல்லாம் இலக்கியத்தில் விளையாட முடியும் என்று ஒரு நிமிஷத்தில் புரிய வைத்தார்.

வளர்ந்த பிறகு வேறு வேறு தளங்களில் சாயாவனத்தை படித்தாலும், அந்த முதல் insight மறக்கவே இல்லை. மீண்டும் ஒரு முறை படிக்க வேண்டும், இப்போது இன்னும் ஒரு லெவலில் படிக்க முடியுமோ என்னவோ.

கந்தசாமியின் சிறுகதைகளில் எனக்குப் பிடித்தது தக்கையின் மீது நான்கு கண்கள். விரிவாக இங்கே.

விசாரணை கமிஷன் புத்தகத்திற்காக சாஹித்ய அகடமி விருதை வென்றிருக்கிறார். ஆனால் எனக்கு சாயாவனம்தான் டாப்.

அவரது பிற புத்தகங்களை நான் படித்ததில்லை. சாயாவனம் (1969), சூரியவம்சம் (1978) ஆகிய நாவல்களை ஜெயமோகன் தனது சிறந்த தமிழ் நாவல்கள் பட்டியலின் முதல் வரிசையிலும், விசாரணை கமிஷன், அவன் ஆனது ஆகியவற்றை இரண்டாம் வரிசையிலும் வைக்கிறார். தக்கையின் மீது நான்கு கண்கள், ஹிரண்யவதம், சாந்தகுமாரி சிறுகதைகளை தமிழின் சிறந்த சிறுகதைகள் பட்டியலில் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார். எஸ்ரா தனது 100 சிறந்த சிறுகதைகள் பட்டியலில் தக்கையின் மீது நான்கு கண்கள் சிறுகதையைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார். சாயாவனம், தொலைந்துபோனவர்கள் நாவல்களைத் தனது 100 சிறந்த நாவல்கள் பட்டியலில் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: சா. கந்தசாமி பக்கம், அஞ்சலிகள்

அஞ்சலி: எழுத்தாளர் அய்க்கண்

அய்க்கண் பேரைக் கேட்டிருந்தாலும் நான் எதுவும் படித்ததில்லை. அவரை பற்றி யாரும் பெரிதாகக் குறிப்பிட்டும் நான் பார்த்ததில்லை. வணிக எழுத்தை பொருட்படுத்தி எழுதும் (எனக்குத் தெரிந்த) ஒரே தீவிர இலக்கிய விமர்சகரான ஜெயமோகன் கூட அவரது மறைவைப் பற்றி குறிப்பிடவில்லை.

இப்போதெல்லாம் ஃபேஸ்புக்கில் திருப்பூர் கிருஷ்ணன் சில பல எழுத்தாளர்களை நினைவு கூர்கிறார். அவர்தான் அய்க்கண் மறைவுச் செய்தியை குறிப்பிட்டிருந்தார். அய்க்கண் தமிழ் பேராசிரியராக இருந்திருக்கிறார் என்றும் நிறைய எழுதி இருக்கிறார் என்றும் தெரிகிறது. ஓய்வு பெற்ற தமிழ் பேராசிரியை, தோழி சுசீலாவுக்கு பழக்கம் இருக்கலாம்.

எழுத்தாளனுக்கு அஞ்சலி என்பது அவரது புத்தகங்களைப் பற்றி எழுதுவதுதான் என்பது என் உறுதியான கருத்து. தற்செயலாக அவரது அதியமான் காதலி புத்தகத்தின் மின்பிரதி கிடைத்தது.

தமிழ் சரித்திர நாவல்களில் என் எதிர்பார்ப்பு மிக மிகக் கீழேதான். பல குப்பை சரித்திர நாவல்களை படித்து நொந்து நூலாகி இருக்கிறேன். அய்க்கண் சரளமான நடையில், ரொம்ப வளவளக்காமல் ஓரளவு சுவாரசியமான, ஆனால் வெகு சுலபமாக ஊகிக்கக் கூடிய முடிச்சுகளைப் போட்டிருக்கிறார். மிகவும் சிம்பிளான கதைப்பின்னல்தான். புத்தகத்தை சுவாரசியப்படுத்துவது தியமானுக்கும் அவ்வைக்கும் உள்ள பந்தம் எப்படி ஏற்பட்டது என்ற அவர் கற்பனையும், அவர் பயன்படுத்தி இருக்கும் சங்கப் பாடல்களும்தான். படித்தே ஆக வேண்டிய நாவல் இல்லைதான். ஆனால் படிக்கக் கூடிய நாவல்.

ஓர் அகலிகையின் மகள், மண், மாணிக்கம் சார், மாண்புமிகு மாணவன் என்ற சிறுகதைகள் இணையத்தில் கிடைத்தன. அகலிகை வழக்கமான பாதையில் செல்லும் பெண்ணியக் கதை. மற்றவற்றைப் பற்றி சொல்ல ஒன்றுமில்லை.

ஒரு நாவல், 4 சிறுகதைகளை மட்டும் வைத்து சொல்லிவிட முடியாதுதான். என் கண்ணில் அய்க்கண் இலக்கியம் படைக்கவில்லை. அவர் எழுத்தை வணிக எழுத்து என்றுதான் வகைப்படுத்துவேன். அதியமான் காதலி அறுபது எழுபதுகளில் வாரப்பத்திரிகையில் தொடர்கதையாக வந்திருந்தால் விரும்பிப் படிக்கப்பட்டிருக்கும் என்பதில் எனக்கு எந்த சந்தேகமும் இல்லை. நான் படித்த பல குப்பைகளை விட அ. காதலி எவ்வளவோ பரவாயில்லை. நிச்சயமாக் அய்க்கண்ணின் வேறு ஏதாவது புத்தகம் கிடைத்தால் புரட்டியாவது பார்ப்பேன். ஆனால் தமிழ் வணிக எழுத்தின் வரலாற்றிலும் அவர் ஒரு footnote அளவுக்கு வந்தால் அதிகம்.

அவரது குடும்பத்தினருக்கு என் ஆழ்ந்த அனுதாபங்கள்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: அஞ்சலிகள்

நாடக ஆசிரியர் மெரினா: அஞ்சலி

 அறுபது-எழுபதுகளின் ஸ்டார் எழுத்தாளர்களில் ஒருவரான மெரினா மறைந்தார்.

நிறைவாழ்வு வாழ்ந்திருக்கிறார். 95 வயதாம்.

மெரீனா விகடன் ஆசிரியர் குழுவில் ஒருவர். விகடன் அறுபது-எழுபதுகளில் பிரபலமாக இருந்ததற்கு இவரும் ஒரு முக்கிய காரணம். பரணீதரன் என்ற பேரில் ஆன்மீகப் பயணக் கட்டுரைகள் எழுதினார். ஸ்ரீதர் என்ற பேரில் கார்ட்டூன்கள் வரைந்தார். மெரினா என்ற பேரில் நாடகங்கள் எழுதினார். மூன்று அவதாரங்களுக்குமே நல்ல மார்க்கெட் இருந்தது. அவரது நாடகங்கள் அனேகமாக விகடனில் தொடராக வந்தன. அதுவும் அவற்றின் பிராபல்யத்துக்கு ஒரு காரணம். (விகடனில் பேச்சு மூச்சையே காணோம்!)

ஒரு காலத்தில் மெரினாவின் நாடகங்கள் சென்னை சபா சர்க்யூட்டில் பிரபலம். தனிக்குடித்தனம், கால்கட்டு, ஊர் வம்பு போன்ற நாடகங்கள் புகழ் பெற்றவை. அனேகமாக கூத்தபிரானுக்கு ஒரு பாத்திரம் இருக்கும். (கூத்தபிரான் ரேடியோ அண்ணா என்றும் புகழ் பெற்றிருந்தார்.) தனிக்குடித்தனத்தின் வெற்றி அதை சினிமா உலகுக்கும் கொண்டு போனது.

பொதுவாக மெரீனா நகர்ப்புற – அதுவும் சென்னை நகர, மத்தியதர வாழ்க்கையை, குறிப்பாக பிராமணக் குடும்பங்களின் வாழ்க்கையை சித்தரித்தார். அன்றைய சபா நாடகங்களைப் பார்த்த பெருவாரியானவர்கள் பிராமணர்களே. இவர்களில் பெரும்பாலோர் விகடன் வாசகர்களும் கூட. அவரது எழுத்துக்கு இப்படி ஒரு மார்க்கெட் இருந்தது அவருக்கு பெரிய பலம். அதுவே அவரது பலவீனமும் கூட. குறுகிய வட்டத்தை விட்டு வெளியே வரமுடியவில்லை. நாடகங்களில் பிற ஜாதியினரை சித்தரித்தாலும் (தனிக்குடித்தனம் குடை நாயுடு) அவையும் ஒரு பிராமணரின் கண்ணோட்டமாகவே இருந்தது. இவற்றைப் பற்றிய சில குறிப்புகள் இங்கே.

தமிழில் இன்னும் ஷேக்ஸ்பியரும் ஷாவும் இப்சனும் அவதரிக்கவில்லை. நாடகங்களில் தெரியும் அவரது உண்மையான சித்தரிப்புகள் இதனாலேயே முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. சில இலக்கியத்துக்கு அருகிலாவது வருகின்றன. தமிழ் நாடகங்கள் வரலாற்றில் அவருக்கு நிச்சயமாக ஒரு இடம் உண்டு.

எழுத்தாளனுக்கு அஞ்சலி என்பது அவனது படைப்புகளைப் பற்றி எழுதுவதுதான். அவரைப் பற்றிய என் எண்ணங்களை மாற்றிய மாப்பிள்ளை முறுக்கு நாடகத்தைப் பற்றி எழுதியதை கீழே (சில திருத்தங்களுடன்) மீள்பதித்திருக்கிறேன்.

நான் மெரினாவின் நாடகத்துக்கு எல்லாம் சிலிகான் ஷெல்ஃபில் விமர்சனம் எழுதுவேன் என்று நினைத்ததில்லை. வெறும் fluff என்று ஒரு எண்ணம் இருந்தது. சில வருஷங்களுக்கு முன்னால் படித்த மாப்பிள்ளை முறுக்கு நாடகம் என் மனதை மாற்றியது. இதில் வரும் பாத்திரங்கள் உண்மையானவர்கள். அவர்கள் நடத்தை, பேசும் விதம், பழகும் விதம் எல்லாம் என் அத்தைகளிடமும் மாமாக்களிடமும் அத்தான்களிடமும் அத்தங்காள்களிடமும் சித்தப்பாக்களிடமும் பெரியம்மாக்களிடமும் நான் கண்டவையே. நான் வளர்ந்த சூழ்நிலையை தத்ரூபமாக பிரதிபலித்திருக்கிறார். மாமியார்-மருமகள் தகராறுகள், ஷட்டகர்களின் (சகலபாடிகள்) ஈகோ பிரச்சினைகள், சென்னைக்கு வந்தாலும் மாமனார் வீட்டில் தாங்காமல் ஹோட்டலில் தங்கும் மாப்பிள்ளை, பக்கத்து வீட்டில் மைசூர்பாக் வாசனை பிடிக்கும் பாட்ராச்சாரி, டிரான்சிஸ்டரில் கமெண்டரி கேட்டுக்கொண்டே இருக்கும் இளைஞன், பொருளாதார காரணங்களுக்காக வேலைக்குப் போக ஆரம்பித்திருக்கும் பெண்கள், அவர்களுக்கு வீட்டிலும் வெளியிலும் இருக்கும் பிரச்சினைகள், பாத்திரச் சீட்டு, நகைச் சீட்டு, புடவை வாங்கிவிட்டு பணம் தரப் படும் அவதி எல்லாம் என் குடும்பத்திலும் உறவினர் நண்பர் குடும்பங்களிலும் அனுபவித்தவையே, பார்த்தவையே. அந்தக் காலகட்டத்தை கண் முன்னால் கொண்டு வந்திருக்கிறார். இதை நாகம்மாள், தலைமுறைகள், கோபல்ல கிராமம் genre படைப்பு. ஆனால் இரண்டாம் வரிசைப் படைப்பு.

என்ன கதை? ஒரு வழக்கமான அப்பா, அம்மா; ஒரு பெண் ரமா பணக்கார மாப்பிள்ளை கிருஷ்ணமூர்த்திக்கு வாழ்க்கைப்பட்டிருக்கிறாள். இன்னொரு பெண் சாரு சொந்தத்தில் (மத்திய தரக் குடும்பம்) தியாகுவை மணந்து கொண்டிருக்கிறாள். சாருவுக்கும் மாமியாருக்கும் தகராறு. மாமியார் தியாகுவை smother செய்கிறாள். கிருஷ்ணமூர்த்தி மாமனார் வீட்டுக்கு வருவதே இல்லை. வழக்கமான பூசல்கள், சண்டைகள், நேற்று வரை கரித்துக் கொண்டிருந்தவர் நோய்வாய்ப்படும்போது ஆறுதலாக இருப்பது என்று போகிறது. கதாபாத்திரங்கள் உண்மையானவை. கதை? அதைத்தான் காணோம். மெரீனா அதைப் பற்றி எல்லாம் கவலைப்படவில்லை.

குறைகள் இல்லாத படைப்பு என்றெல்லாம் இல்லை. முக்கியமான குறை என்றால் இது நாடகமே இல்லை, நாவலை உரையாடல் வழியாக சொல்கிறார் அவ்வளவுதான். வேறு வார்த்தைகளில் சொன்னால் இந்த நாடகத்தைப் பார்க்க வேண்டியம் அவசியம் இல்லை, படித்தாலே போதும். கதை என்று ஒன்று இல்லை. திடீரென்று ஒரு முப்பது முப்பத்தைந்து வருஷம் பின்னால் போய் ஒரு ஃபோட்டோ எடுத்த மாதிரி இருக்கிறது. ஃபோட்டோவில் உண்மை வந்திருக்கிறது, ஆனால் கலை அம்சம் குறைவு. அதுவும் இருந்திருந்தால்!

மாப்பிள்ளை முறுக்கு டிவி சீரியலாகவும் வந்ததாம். அதைக் கண்டு மெரீனா வெறுத்துப் போய் இனி மேல் டிவி சீரியலுக்கு நாடகங்களைக் கொடுப்பதில்லை என்று முடிவு செய்துவிட்டாராம்.

மெரினாவின் நாடகங்களை மீண்டும் படித்துப் பார்க்க வேண்டும் என்று வைத்திருக்கிறேன். வளர்ந்த சூழ்நிலையை விட்டு வெளியேறிய பிறகுதான் அதைப் பிரதிபலிக்கும் படைப்புகளை take it for granted ஆக எடுத்துக் கொள்ளும் மனநிலை மாறுகிறது. படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

மெரீனா ஒரு தளம் நடத்துகிறார். அவரைப் பற்றி மேலே தெரிந்து கொள்ள விரும்பினால் அங்கே போகலாம். இப்போது இந்தத் தளம் செயல்படவில்லை.

மெரினாவின் நாடகங்கள் எதையாவது பார்த்திருக்கிறீர்களா? படித்திருக்கிறீர்களா? பரணீதரனின் பயணக் கட்டுரைகள்? ஸ்ரீதரின் கார்ட்டூன்கள்? உங்கள் நினைவுகளைப் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்!

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
மெரினாவின் தளம்
மெரினாவுக்கு நாடக சூடாமணி விருது
தனிக்குடித்தனம் நாடக விமர்சனம் மற்றும் மெரினாவுக்கு பாராட்டு
மெரினாவைப் பற்றிய ஒரு கட்டுரை

Madras Musings – பத்தி எழுத்தாளர் முத்தையா

சமீபத்தில் மறைந்த முத்தையா ஹிந்து பத்திரிகையில் Madras Musings என்ற பத்தியை தொடர்ந்து எழுதி வந்தார். எனக்குப் பிடித்த பத்திகளில் ஒன்று – ஆனாலும் ஹிந்து பத்திரிகையையே பார்ப்பது நின்றுவிட்டதால் தொடர்ந்து படித்ததில்லை. அவர் மறைந்தபோது அவரது பத்திகளைப் பற்றி எழுத வேண்டும் என்று நினைத்தேன், வழக்கம் போல நினைத்தது நடக்கவில்லை.

முத்தையாவின் கட்டுரைகள் மிக சுவாரசியமானவை. ஆனால் அரைக்கிழங்களுக்கு, கொஞ்சம் கிறுக்கு உள்ளவர்களுக்குத்தான் அவை சுவாரசியப்படும் என்று நினைக்கிறேன். நான் கிறுக்குப் பிடித்த அரைக்கிழம் அதனால்தானோ என்னவோ எனக்கு நிறையவே பிடித்திருந்தன.

அவரது கட்டுரைகளின் தொகுப்பு ஹிந்து பத்திரிகையில் கிடைக்கிறது. கட்டாயம் படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன். படிக்க நேரமில்லை என்றால் இந்த ஒரு கட்டுரையை – சென்னையின் முதல் சர்ச் – மட்டுமாவது படித்துப் பாருங்கள்!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: Obituaries

அஞ்சலி: கிரீஷ் கார்னாட்

கார்னாட் இறந்துவிட்டார் என்றதும் ஒரு நிமிஷம் நம்பவே முடியவில்லை. என் மனதில் இருக்கும் கார்னாடின் உருவம் வம்சவிருக்‌ஷாவில் நடித்த இளைஞர்தான். அதற்கப்புறம் அவரை வேறு திரைப்படங்களில் பார்த்திருந்தாலும் எப்போதும் இளைஞராகவே தோற்றம் அளித்தார். அவருக்கு 81 வயதாகிவிட்டதா என்று தோன்றியது.

கார்னாடின் முக்கியப் பங்களிப்பு அவர் எழுதிய நாடகங்கள். அவரது திரைப்பட பங்களிப்பு என்னைப் பொறுத்த வரையில் இரண்டாவது இடம்தான் வகிக்கிறது. இத்தனைக்கும் அவர் இயக்கிய வம்சவிருக்‌ஷா, தப்பலியு நீனடே மகனே, மந்தன், உத்சவ் திரைப்படங்கள் எனக்கு மிகவும் பிடித்தவை.

கார்னாடின் நாடகங்களில் எனக்கு எப்போதும் ஏதோ குறைகிறது என்பதை சொல்ல வேண்டி இருக்கிறது. கார்னாடின் வேர்கள் இந்தியாவில் – அதுவும் கர்நாடகத்தில்தான் இருக்கின்றன என்பதில் எனக்கு எந்த சந்தேகமும் இல்லை. ஆனால் அவரிடம் ஒரு அன்னியத் தன்மை தெரிகிறது. பார் நான் எவ்வளவு புத்திசாலித்தனமாக எழுதுகிறேன் என்று அவர் வலிந்து சொல்வது போலத் தோன்றுகிறது. எனக்கு இதை சரியாக விளக்கத் தெரியவில்லை. விஜய் டெண்டுல்கரின் நாடகங்களிலோ, பாதல் சர்க்காரின் நாடகங்களிலோ எனக்கு இப்படித் தெரிவதில்லை.

துக்ளக் (1964), ஹயவதனா (1972), நாகமண்டலா (1988), தலேதண்டா (1990), அக்னி மட்டு மலே (1995), திப்பு சுல்தான் கண்ட கனசு (1997), பலி ஆகிய நாடகங்களைப் படித்திருக்கிறேன். யயாதி (1961) நாடகத்தைப் படிக்க விரும்புகிறேன். நான் படித்தவற்றுள் சிறந்த நாடகம் துக்ளக்தான். துக்ளக், ஹயவதனா, நாகமண்டலா, தலேதண்டா ஆகியவற்றைப் பரிந்துரைக்கிறேன்.

எப்போதாவது விவரமாக எழுதவேண்டும். இப்போதைக்கு தலேதண்டாவைப் பற்றி முன்னால் எழுதிய ஒரு பதிவை மீள்பதித்திருக்கிறேன்.


girish_karnadதலேதண்டா எழுதப்பட்ட காலத்தில் நான் பெங்களூருவில் நாடகமாகப் பார்த்திருக்கிறேன். நல்ல நாடகம்தான், ஆனால் ஏதோ குறைகிறது என்று உணர்ந்தேன். பல வருஷங்களுக்குப் பின் மீண்டும் படிக்கும்போதும் அப்படியேதான் தோன்றுகிறது.பொதுவாகவே கிரீஷ் கார்னாட் எழுதிய நாடகங்கள் எனக்கு என்னவோ குறையுது என்ற உணர்வைத்தான் ஏற்படுத்துகின்றன.

தலேதண்டா என்றால் literal ஆக ‘தலை தண்டம்’ அதாவது என் தலையை வெட்டிக் கொள்ளலாம் என்று அர்த்தமாம். ‘ராமஜன்ம பூமி-பாபர் மசூதி’ பிரச்சினை இருந்த காலத்தில் எழுதப்பட்டது. கார்னாட் மசூதி இடிக்கப்பட்டு ராமர் கோவில் கட்டப்பட்டதை எதிர்ப்பவர் (நானும்தான்), ஆனால் அந்த அரசியல் எண்ணத்தை நாடகத்தின் மூலம் வெளிப்படுத்துவது அதன் இலக்கியத் தரத்தை குறைக்கிறது என்று கருதுகிறேன்.

basavaபசவர் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கலாம். இன்றைய கர்நாடக மாநிலத்தில் பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டு காலத்தில் சிவனடியார்களுக்குள் ஜாதி வேற்றுமை இல்லை, எல்லாரும் சமம் என்று ஒரு இயக்கத்தை தொடங்கினார். இன்றைய லிங்காயத்து ஜாதியினர் பசவர்தான் தங்கள் ஜாதியை உருவாக்கினர் என்று பெருமை பேசுவது நகைமுரண். அவரைப் பற்றிய சில கர்ணபரம்பரைக் கதைகளை கார்னாட் நாடகம் ஆக்கி இருக்கிறார்.

நாடகம் ஆரம்பிக்கும் காலத்தில் பசவரின் இயக்கத்தில் இரண்டு லட்சம் சரணர்கள் இருக்கிறார்கள். ஒருவரை ஒருவர் பார்க்கும்போது சரண் என்று சொல்லி வணக்கம் சொல்வதால் அவர்கள் சரணர்கள் என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள். அவர்களுக்கு ஜாதி இல்லை, குறைந்த பட்சம் மேலோட்டமாக இல்லை. பசவர் ராஜா பிஜ்ஜலனிடம் மந்திரியாக இருக்கிறார். பசவரை வீழ்த்த ஒரு கூட்டம் முயன்று கொண்டிருக்கிறது. சரணர்களில் ஒரு பிராமணப் பெண்ணுக்கும் செருப்பு தைப்பவர் குடும்பப் பையனுக்கும் திருமணம் நிச்சயிக்கப்படுகிறது. பசவரே தயங்குகிறார். அவருக்கு ஜாதி மேல் நம்பிக்கை இல்லாவிட்டாலும் சமூகத்தில் இந்த இருவராலும் வாழ முடியுமா என்று சந்தேகிக்கிறார். பிஜ்ஜலன் திருமணத்தை தடுக்காததால் சுமுகமாக நடந்துவிடுகிறது. பசவர் உலக வாழ்க்கையை விட்டு சன்னியாசி ஆகிறார். பிஜ்ஜலனை சிறைப்படுத்தும் அவன் மகன் சோவிதேவன் பையன், பெண் இருவருடைய அப்பாக்களையும் குரூரமாகக் கொல்கிறான். பசவர் இறந்தும் போகிறார்.

நாடகத்தின் பலம் பாத்திரங்களின் நம்பகத்தன்மை. இப்படித்தான் இருந்திருக்கும் என்று நினைக்க வைக்கிறார் கார்னாட். ஆனால் கதையின் ஊடாக கொஞ்சம் பிரச்சார நெடி அடிக்கிறது. பல இடங்களில் நம்பகத் தன்மையை அதிகரிக்க பாத்திரங்கள் இப்படி இப்படித்தான் நடந்து கொள்வார்கள் என்று யூகிக்க முடிகிறது. கலையம்சம் என்னைப் பொறுத்த வரையில் குறைவாக இருக்கிறது. நடுவில் ஒரு இடத்தில் அல்லம பிரபு தனக்கு காண்பித்த mystical காட்சி என்று பசவர் நாலு வரி சொல்கிறார். அதை விவரித்திருந்தால் நாடகம் எங்கோ போயிருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். எப்படி விவரிப்பார், கார்னாடுக்கு மத ஒற்றுமை பற்றி பேச வேண்டுமே!

சராசரிக்கு மேல் உள்ள நாடகம்தான். படிக்கலாம்தான். ஆனால் படித்தே ஆக வேண்டிய நாடகம் இல்லை. பார்ப்பது இன்னும் உத்தமம்.

தலேதண்டாவுக்கு 1994-இல் சாஹித்ய அகாடமி விருது கிடைத்திருக்கிறது.

பிற்சேர்க்கை: திப்பு சுல்தான் கண்ட கனசு திப்புவின் “நல்ல” பக்கத்தை மட்டும் காட்டுகிறது. திப்பு பட்டு, சந்தனம் ஆகியவற்றை வைத்து வியாபாரம் செய்ய முயன்றார். மராத்தியர்களும் நிஜாமும் அவர் பக்கம் இருந்திருந்தால் நிச்சயம் ஆங்கிலேயர்களை ஜெயித்திருப்பார். அதைத்தான் அவர் கனவு கண்டதாக எழுதி இருக்கிறார். படிக்கலாம், பார்த்தால் இன்னும் நன்றாக இருக்கும். பலி எனக்கு pretentious ஆகத் தெரிந்தது. எனக்கான நாடகம் இல்லை.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: நாடகங்கள்