அஞ்சலி: எழுத்தாளர் அய்க்கண்

அய்க்கண் பேரைக் கேட்டிருந்தாலும் நான் எதுவும் படித்ததில்லை. அவரை பற்றி யாரும் பெரிதாகக் குறிப்பிட்டும் நான் பார்த்ததில்லை. வணிக எழுத்தை பொருட்படுத்தி எழுதும் (எனக்குத் தெரிந்த) ஒரே தீவிர இலக்கிய விமர்சகரான ஜெயமோகன் கூட அவரது மறைவைப் பற்றி குறிப்பிடவில்லை.

இப்போதெல்லாம் ஃபேஸ்புக்கில் திருப்பூர் கிருஷ்ணன் சில பல எழுத்தாளர்களை நினைவு கூர்கிறார். அவர்தான் அய்க்கண் மறைவுச் செய்தியை குறிப்பிட்டிருந்தார். அய்க்கண் தமிழ் பேராசிரியராக இருந்திருக்கிறார் என்றும் நிறைய எழுதி இருக்கிறார் என்றும் தெரிகிறது. ஓய்வு பெற்ற தமிழ் பேராசிரியை, தோழி சுசீலாவுக்கு பழக்கம் இருக்கலாம்.

எழுத்தாளனுக்கு அஞ்சலி என்பது அவரது புத்தகங்களைப் பற்றி எழுதுவதுதான் என்பது என் உறுதியான கருத்து. தற்செயலாக அவரது அதியமான் காதலி புத்தகத்தின் மின்பிரதி கிடைத்தது.

தமிழ் சரித்திர நாவல்களில் என் எதிர்பார்ப்பு மிக மிகக் கீழேதான். பல குப்பை சரித்திர நாவல்களை படித்து நொந்து நூலாகி இருக்கிறேன். அய்க்கண் சரளமான நடையில், ரொம்ப வளவளக்காமல் ஓரளவு சுவாரசியமான, ஆனால் வெகு சுலபமாக ஊகிக்கக் கூடிய முடிச்சுகளைப் போட்டிருக்கிறார். மிகவும் சிம்பிளான கதைப்பின்னல்தான். புத்தகத்தை சுவாரசியப்படுத்துவது தியமானுக்கும் அவ்வைக்கும் உள்ள பந்தம் எப்படி ஏற்பட்டது என்ற அவர் கற்பனையும், அவர் பயன்படுத்தி இருக்கும் சங்கப் பாடல்களும்தான். படித்தே ஆக வேண்டிய நாவல் இல்லைதான். ஆனால் படிக்கக் கூடிய நாவல்.

ஓர் அகலிகையின் மகள், மண், மாணிக்கம் சார், மாண்புமிகு மாணவன் என்ற சிறுகதைகள் இணையத்தில் கிடைத்தன. அகலிகை வழக்கமான பாதையில் செல்லும் பெண்ணியக் கதை. மற்றவற்றைப் பற்றி சொல்ல ஒன்றுமில்லை.

ஒரு நாவல், 4 சிறுகதைகளை மட்டும் வைத்து சொல்லிவிட முடியாதுதான். என் கண்ணில் அய்க்கண் இலக்கியம் படைக்கவில்லை. அவர் எழுத்தை வணிக எழுத்து என்றுதான் வகைப்படுத்துவேன். அதியமான் காதலி அறுபது எழுபதுகளில் வாரப்பத்திரிகையில் தொடர்கதையாக வந்திருந்தால் விரும்பிப் படிக்கப்பட்டிருக்கும் என்பதில் எனக்கு எந்த சந்தேகமும் இல்லை. நான் படித்த பல குப்பைகளை விட அ. காதலி எவ்வளவோ பரவாயில்லை. நிச்சயமாக் அய்க்கண்ணின் வேறு ஏதாவது புத்தகம் கிடைத்தால் புரட்டியாவது பார்ப்பேன். ஆனால் தமிழ் வணிக எழுத்தின் வரலாற்றிலும் அவர் ஒரு footnote அளவுக்கு வந்தால் அதிகம்.

அவரது குடும்பத்தினருக்கு என் ஆழ்ந்த அனுதாபங்கள்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: அஞ்சலிகள்

நாடக ஆசிரியர் மெரினா: அஞ்சலி

 அறுபது-எழுபதுகளின் ஸ்டார் எழுத்தாளர்களில் ஒருவரான மெரினா மறைந்தார்.

நிறைவாழ்வு வாழ்ந்திருக்கிறார். 95 வயதாம்.

மெரீனா விகடன் ஆசிரியர் குழுவில் ஒருவர். விகடன் அறுபது-எழுபதுகளில் பிரபலமாக இருந்ததற்கு இவரும் ஒரு முக்கிய காரணம். பரணீதரன் என்ற பேரில் ஆன்மீகப் பயணக் கட்டுரைகள் எழுதினார். ஸ்ரீதர் என்ற பேரில் கார்ட்டூன்கள் வரைந்தார். மெரினா என்ற பேரில் நாடகங்கள் எழுதினார். மூன்று அவதாரங்களுக்குமே நல்ல மார்க்கெட் இருந்தது. அவரது நாடகங்கள் அனேகமாக விகடனில் தொடராக வந்தன. அதுவும் அவற்றின் பிராபல்யத்துக்கு ஒரு காரணம். (விகடனில் பேச்சு மூச்சையே காணோம்!)

ஒரு காலத்தில் மெரினாவின் நாடகங்கள் சென்னை சபா சர்க்யூட்டில் பிரபலம். தனிக்குடித்தனம், கால்கட்டு, ஊர் வம்பு போன்ற நாடகங்கள் புகழ் பெற்றவை. அனேகமாக கூத்தபிரானுக்கு ஒரு பாத்திரம் இருக்கும். (கூத்தபிரான் ரேடியோ அண்ணா என்றும் புகழ் பெற்றிருந்தார்.) தனிக்குடித்தனத்தின் வெற்றி அதை சினிமா உலகுக்கும் கொண்டு போனது.

பொதுவாக மெரீனா நகர்ப்புற – அதுவும் சென்னை நகர, மத்தியதர வாழ்க்கையை, குறிப்பாக பிராமணக் குடும்பங்களின் வாழ்க்கையை சித்தரித்தார். அன்றைய சபா நாடகங்களைப் பார்த்த பெருவாரியானவர்கள் பிராமணர்களே. இவர்களில் பெரும்பாலோர் விகடன் வாசகர்களும் கூட. அவரது எழுத்துக்கு இப்படி ஒரு மார்க்கெட் இருந்தது அவருக்கு பெரிய பலம். அதுவே அவரது பலவீனமும் கூட. குறுகிய வட்டத்தை விட்டு வெளியே வரமுடியவில்லை. நாடகங்களில் பிற ஜாதியினரை சித்தரித்தாலும் (தனிக்குடித்தனம் குடை நாயுடு) அவையும் ஒரு பிராமணரின் கண்ணோட்டமாகவே இருந்தது. இவற்றைப் பற்றிய சில குறிப்புகள் இங்கே.

தமிழில் இன்னும் ஷேக்ஸ்பியரும் ஷாவும் இப்சனும் அவதரிக்கவில்லை. நாடகங்களில் தெரியும் அவரது உண்மையான சித்தரிப்புகள் இதனாலேயே முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. சில இலக்கியத்துக்கு அருகிலாவது வருகின்றன. தமிழ் நாடகங்கள் வரலாற்றில் அவருக்கு நிச்சயமாக ஒரு இடம் உண்டு.

எழுத்தாளனுக்கு அஞ்சலி என்பது அவனது படைப்புகளைப் பற்றி எழுதுவதுதான். அவரைப் பற்றிய என் எண்ணங்களை மாற்றிய மாப்பிள்ளை முறுக்கு நாடகத்தைப் பற்றி எழுதியதை கீழே (சில திருத்தங்களுடன்) மீள்பதித்திருக்கிறேன்.

நான் மெரினாவின் நாடகத்துக்கு எல்லாம் சிலிகான் ஷெல்ஃபில் விமர்சனம் எழுதுவேன் என்று நினைத்ததில்லை. வெறும் fluff என்று ஒரு எண்ணம் இருந்தது. சில வருஷங்களுக்கு முன்னால் படித்த மாப்பிள்ளை முறுக்கு நாடகம் என் மனதை மாற்றியது. இதில் வரும் பாத்திரங்கள் உண்மையானவர்கள். அவர்கள் நடத்தை, பேசும் விதம், பழகும் விதம் எல்லாம் என் அத்தைகளிடமும் மாமாக்களிடமும் அத்தான்களிடமும் அத்தங்காள்களிடமும் சித்தப்பாக்களிடமும் பெரியம்மாக்களிடமும் நான் கண்டவையே. நான் வளர்ந்த சூழ்நிலையை தத்ரூபமாக பிரதிபலித்திருக்கிறார். மாமியார்-மருமகள் தகராறுகள், ஷட்டகர்களின் (சகலபாடிகள்) ஈகோ பிரச்சினைகள், சென்னைக்கு வந்தாலும் மாமனார் வீட்டில் தாங்காமல் ஹோட்டலில் தங்கும் மாப்பிள்ளை, பக்கத்து வீட்டில் மைசூர்பாக் வாசனை பிடிக்கும் பாட்ராச்சாரி, டிரான்சிஸ்டரில் கமெண்டரி கேட்டுக்கொண்டே இருக்கும் இளைஞன், பொருளாதார காரணங்களுக்காக வேலைக்குப் போக ஆரம்பித்திருக்கும் பெண்கள், அவர்களுக்கு வீட்டிலும் வெளியிலும் இருக்கும் பிரச்சினைகள், பாத்திரச் சீட்டு, நகைச் சீட்டு, புடவை வாங்கிவிட்டு பணம் தரப் படும் அவதி எல்லாம் என் குடும்பத்திலும் உறவினர் நண்பர் குடும்பங்களிலும் அனுபவித்தவையே, பார்த்தவையே. அந்தக் காலகட்டத்தை கண் முன்னால் கொண்டு வந்திருக்கிறார். இதை நாகம்மாள், தலைமுறைகள், கோபல்ல கிராமம் genre படைப்பு. ஆனால் இரண்டாம் வரிசைப் படைப்பு.

என்ன கதை? ஒரு வழக்கமான அப்பா, அம்மா; ஒரு பெண் ரமா பணக்கார மாப்பிள்ளை கிருஷ்ணமூர்த்திக்கு வாழ்க்கைப்பட்டிருக்கிறாள். இன்னொரு பெண் சாரு சொந்தத்தில் (மத்திய தரக் குடும்பம்) தியாகுவை மணந்து கொண்டிருக்கிறாள். சாருவுக்கும் மாமியாருக்கும் தகராறு. மாமியார் தியாகுவை smother செய்கிறாள். கிருஷ்ணமூர்த்தி மாமனார் வீட்டுக்கு வருவதே இல்லை. வழக்கமான பூசல்கள், சண்டைகள், நேற்று வரை கரித்துக் கொண்டிருந்தவர் நோய்வாய்ப்படும்போது ஆறுதலாக இருப்பது என்று போகிறது. கதாபாத்திரங்கள் உண்மையானவை. கதை? அதைத்தான் காணோம். மெரீனா அதைப் பற்றி எல்லாம் கவலைப்படவில்லை.

குறைகள் இல்லாத படைப்பு என்றெல்லாம் இல்லை. முக்கியமான குறை என்றால் இது நாடகமே இல்லை, நாவலை உரையாடல் வழியாக சொல்கிறார் அவ்வளவுதான். வேறு வார்த்தைகளில் சொன்னால் இந்த நாடகத்தைப் பார்க்க வேண்டியம் அவசியம் இல்லை, படித்தாலே போதும். கதை என்று ஒன்று இல்லை. திடீரென்று ஒரு முப்பது முப்பத்தைந்து வருஷம் பின்னால் போய் ஒரு ஃபோட்டோ எடுத்த மாதிரி இருக்கிறது. ஃபோட்டோவில் உண்மை வந்திருக்கிறது, ஆனால் கலை அம்சம் குறைவு. அதுவும் இருந்திருந்தால்!

மாப்பிள்ளை முறுக்கு டிவி சீரியலாகவும் வந்ததாம். அதைக் கண்டு மெரீனா வெறுத்துப் போய் இனி மேல் டிவி சீரியலுக்கு நாடகங்களைக் கொடுப்பதில்லை என்று முடிவு செய்துவிட்டாராம்.

மெரினாவின் நாடகங்களை மீண்டும் படித்துப் பார்க்க வேண்டும் என்று வைத்திருக்கிறேன். வளர்ந்த சூழ்நிலையை விட்டு வெளியேறிய பிறகுதான் அதைப் பிரதிபலிக்கும் படைப்புகளை take it for granted ஆக எடுத்துக் கொள்ளும் மனநிலை மாறுகிறது. படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

மெரீனா ஒரு தளம் நடத்துகிறார். அவரைப் பற்றி மேலே தெரிந்து கொள்ள விரும்பினால் அங்கே போகலாம். இப்போது இந்தத் தளம் செயல்படவில்லை.

மெரினாவின் நாடகங்கள் எதையாவது பார்த்திருக்கிறீர்களா? படித்திருக்கிறீர்களா? பரணீதரனின் பயணக் கட்டுரைகள்? ஸ்ரீதரின் கார்ட்டூன்கள்? உங்கள் நினைவுகளைப் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்!

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
மெரினாவின் தளம்
மெரினாவுக்கு நாடக சூடாமணி விருது
தனிக்குடித்தனம் நாடக விமர்சனம் மற்றும் மெரினாவுக்கு பாராட்டு
மெரினாவைப் பற்றிய ஒரு கட்டுரை

Madras Musings – பத்தி எழுத்தாளர் முத்தையா

சமீபத்தில் மறைந்த முத்தையா ஹிந்து பத்திரிகையில் Madras Musings என்ற பத்தியை தொடர்ந்து எழுதி வந்தார். எனக்குப் பிடித்த பத்திகளில் ஒன்று – ஆனாலும் ஹிந்து பத்திரிகையையே பார்ப்பது நின்றுவிட்டதால் தொடர்ந்து படித்ததில்லை. அவர் மறைந்தபோது அவரது பத்திகளைப் பற்றி எழுத வேண்டும் என்று நினைத்தேன், வழக்கம் போல நினைத்தது நடக்கவில்லை.

முத்தையாவின் கட்டுரைகள் மிக சுவாரசியமானவை. ஆனால் அரைக்கிழங்களுக்கு, கொஞ்சம் கிறுக்கு உள்ளவர்களுக்குத்தான் அவை சுவாரசியப்படும் என்று நினைக்கிறேன். நான் கிறுக்குப் பிடித்த அரைக்கிழம் அதனால்தானோ என்னவோ எனக்கு நிறையவே பிடித்திருந்தன.

அவரது கட்டுரைகளின் தொகுப்பு ஹிந்து பத்திரிகையில் கிடைக்கிறது. கட்டாயம் படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன். படிக்க நேரமில்லை என்றால் இந்த ஒரு கட்டுரையை – சென்னையின் முதல் சர்ச் – மட்டுமாவது படித்துப் பாருங்கள்!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: Obituaries

அஞ்சலி: கிரீஷ் கார்னாட்

கார்னாட் இறந்துவிட்டார் என்றதும் ஒரு நிமிஷம் நம்பவே முடியவில்லை. என் மனதில் இருக்கும் கார்னாடின் உருவம் வம்சவிருக்‌ஷாவில் நடித்த இளைஞர்தான். அதற்கப்புறம் அவரை வேறு திரைப்படங்களில் பார்த்திருந்தாலும் எப்போதும் இளைஞராகவே தோற்றம் அளித்தார். அவருக்கு 81 வயதாகிவிட்டதா என்று தோன்றியது.

கார்னாடின் முக்கியப் பங்களிப்பு அவர் எழுதிய நாடகங்கள். அவரது திரைப்பட பங்களிப்பு என்னைப் பொறுத்த வரையில் இரண்டாவது இடம்தான் வகிக்கிறது. இத்தனைக்கும் அவர் இயக்கிய வம்சவிருக்‌ஷா, தப்பலியு நீனடே மகனே, மந்தன், உத்சவ் திரைப்படங்கள் எனக்கு மிகவும் பிடித்தவை.

கார்னாடின் நாடகங்களில் எனக்கு எப்போதும் ஏதோ குறைகிறது என்பதை சொல்ல வேண்டி இருக்கிறது. கார்னாடின் வேர்கள் இந்தியாவில் – அதுவும் கர்நாடகத்தில்தான் இருக்கின்றன என்பதில் எனக்கு எந்த சந்தேகமும் இல்லை. ஆனால் அவரிடம் ஒரு அன்னியத் தன்மை தெரிகிறது. பார் நான் எவ்வளவு புத்திசாலித்தனமாக எழுதுகிறேன் என்று அவர் வலிந்து சொல்வது போலத் தோன்றுகிறது. எனக்கு இதை சரியாக விளக்கத் தெரியவில்லை. விஜய் டெண்டுல்கரின் நாடகங்களிலோ, பாதல் சர்க்காரின் நாடகங்களிலோ எனக்கு இப்படித் தெரிவதில்லை.

துக்ளக் (1964), ஹயவதனா (1972), நாகமண்டலா (1988), தலேதண்டா (1990), அக்னி மட்டு மலே (1995), திப்பு சுல்தான் கண்ட கனசு (1997), பலி ஆகிய நாடகங்களைப் படித்திருக்கிறேன். யயாதி (1961) நாடகத்தைப் படிக்க விரும்புகிறேன். நான் படித்தவற்றுள் சிறந்த நாடகம் துக்ளக்தான். துக்ளக், ஹயவதனா, நாகமண்டலா, தலேதண்டா ஆகியவற்றைப் பரிந்துரைக்கிறேன்.

எப்போதாவது விவரமாக எழுதவேண்டும். இப்போதைக்கு தலேதண்டாவைப் பற்றி முன்னால் எழுதிய ஒரு பதிவை மீள்பதித்திருக்கிறேன்.


girish_karnadதலேதண்டா எழுதப்பட்ட காலத்தில் நான் பெங்களூருவில் நாடகமாகப் பார்த்திருக்கிறேன். நல்ல நாடகம்தான், ஆனால் ஏதோ குறைகிறது என்று உணர்ந்தேன். பல வருஷங்களுக்குப் பின் மீண்டும் படிக்கும்போதும் அப்படியேதான் தோன்றுகிறது.பொதுவாகவே கிரீஷ் கார்னாட் எழுதிய நாடகங்கள் எனக்கு என்னவோ குறையுது என்ற உணர்வைத்தான் ஏற்படுத்துகின்றன.

தலேதண்டா என்றால் literal ஆக ‘தலை தண்டம்’ அதாவது என் தலையை வெட்டிக் கொள்ளலாம் என்று அர்த்தமாம். ‘ராமஜன்ம பூமி-பாபர் மசூதி’ பிரச்சினை இருந்த காலத்தில் எழுதப்பட்டது. கார்னாட் மசூதி இடிக்கப்பட்டு ராமர் கோவில் கட்டப்பட்டதை எதிர்ப்பவர் (நானும்தான்), ஆனால் அந்த அரசியல் எண்ணத்தை நாடகத்தின் மூலம் வெளிப்படுத்துவது அதன் இலக்கியத் தரத்தை குறைக்கிறது என்று கருதுகிறேன்.

basavaபசவர் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கலாம். இன்றைய கர்நாடக மாநிலத்தில் பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டு காலத்தில் சிவனடியார்களுக்குள் ஜாதி வேற்றுமை இல்லை, எல்லாரும் சமம் என்று ஒரு இயக்கத்தை தொடங்கினார். இன்றைய லிங்காயத்து ஜாதியினர் பசவர்தான் தங்கள் ஜாதியை உருவாக்கினர் என்று பெருமை பேசுவது நகைமுரண். அவரைப் பற்றிய சில கர்ணபரம்பரைக் கதைகளை கார்னாட் நாடகம் ஆக்கி இருக்கிறார்.

நாடகம் ஆரம்பிக்கும் காலத்தில் பசவரின் இயக்கத்தில் இரண்டு லட்சம் சரணர்கள் இருக்கிறார்கள். ஒருவரை ஒருவர் பார்க்கும்போது சரண் என்று சொல்லி வணக்கம் சொல்வதால் அவர்கள் சரணர்கள் என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள். அவர்களுக்கு ஜாதி இல்லை, குறைந்த பட்சம் மேலோட்டமாக இல்லை. பசவர் ராஜா பிஜ்ஜலனிடம் மந்திரியாக இருக்கிறார். பசவரை வீழ்த்த ஒரு கூட்டம் முயன்று கொண்டிருக்கிறது. சரணர்களில் ஒரு பிராமணப் பெண்ணுக்கும் செருப்பு தைப்பவர் குடும்பப் பையனுக்கும் திருமணம் நிச்சயிக்கப்படுகிறது. பசவரே தயங்குகிறார். அவருக்கு ஜாதி மேல் நம்பிக்கை இல்லாவிட்டாலும் சமூகத்தில் இந்த இருவராலும் வாழ முடியுமா என்று சந்தேகிக்கிறார். பிஜ்ஜலன் திருமணத்தை தடுக்காததால் சுமுகமாக நடந்துவிடுகிறது. பசவர் உலக வாழ்க்கையை விட்டு சன்னியாசி ஆகிறார். பிஜ்ஜலனை சிறைப்படுத்தும் அவன் மகன் சோவிதேவன் பையன், பெண் இருவருடைய அப்பாக்களையும் குரூரமாகக் கொல்கிறான். பசவர் இறந்தும் போகிறார்.

நாடகத்தின் பலம் பாத்திரங்களின் நம்பகத்தன்மை. இப்படித்தான் இருந்திருக்கும் என்று நினைக்க வைக்கிறார் கார்னாட். ஆனால் கதையின் ஊடாக கொஞ்சம் பிரச்சார நெடி அடிக்கிறது. பல இடங்களில் நம்பகத் தன்மையை அதிகரிக்க பாத்திரங்கள் இப்படி இப்படித்தான் நடந்து கொள்வார்கள் என்று யூகிக்க முடிகிறது. கலையம்சம் என்னைப் பொறுத்த வரையில் குறைவாக இருக்கிறது. நடுவில் ஒரு இடத்தில் அல்லம பிரபு தனக்கு காண்பித்த mystical காட்சி என்று பசவர் நாலு வரி சொல்கிறார். அதை விவரித்திருந்தால் நாடகம் எங்கோ போயிருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். எப்படி விவரிப்பார், கார்னாடுக்கு மத ஒற்றுமை பற்றி பேச வேண்டுமே!

சராசரிக்கு மேல் உள்ள நாடகம்தான். படிக்கலாம்தான். ஆனால் படித்தே ஆக வேண்டிய நாடகம் இல்லை. பார்ப்பது இன்னும் உத்தமம்.

தலேதண்டாவுக்கு 1994-இல் சாஹித்ய அகாடமி விருது கிடைத்திருக்கிறது.

பிற்சேர்க்கை: திப்பு சுல்தான் கண்ட கனசு திப்புவின் “நல்ல” பக்கத்தை மட்டும் காட்டுகிறது. திப்பு பட்டு, சந்தனம் ஆகியவற்றை வைத்து வியாபாரம் செய்ய முயன்றார். மராத்தியர்களும் நிஜாமும் அவர் பக்கம் இருந்திருந்தால் நிச்சயம் ஆங்கிலேயர்களை ஜெயித்திருப்பார். அதைத்தான் அவர் கனவு கண்டதாக எழுதி இருக்கிறார். படிக்கலாம், பார்த்தால் இன்னும் நன்றாக இருக்கும். பலி எனக்கு pretentious ஆகத் தெரிந்தது. எனக்கான நாடகம் இல்லை.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: நாடகங்கள்

அஞ்சலி: க்ரேசி மோகன்

நான் வளர்ந்தது கிராமங்களில். அங்கே நாடகம் என்றால் வருஷத்துக்கு ஒரு முறை நடக்கும் கூத்து, பள்ளி ஆண்டு விழாவில் எப்போதும் நடிக்கப்படும் சாக்ரடீஸ் நாடகம் அவ்வளவுதான். என்றாலும் விடுமுறைக்கு சென்னையில் பெரியம்மா, அத்தை, மற்ற உறவினர் வீடுகளுக்கு வரும்போது அவர்கள் தயவில் சில நாடகங்களைப் பார்த்திருக்கிறேன்.

அந்தக் காலத்தில் சென்னை சபா சர்க்யூட்டில் தமிழில் நகைச்சுவை, பொழுதுபோக்கு நாடகங்களின் கை ஓங்கிக் கொண்டிருந்தது. க்ரேசி தீவ்ஸ் இன் பாலவாக்கம் நாடகத்தை மயிலாப்பூர் ஆர்.ஆர். சபாவில் ஒரு முறை, சென்னையில் வருஷாவருஷம் நடக்கும் பொருட்காட்சியில் ஒரு முறை பார்த்திருக்கிறேன். அந்த நாடகத்தை எழுதித்தான் மோகன் க்ரேசி மோகன் ஆனார். அந்த நாடகத்தில் அவரும் கடத்தப்படும் சிறுவனின் அப்பாவாக ஒரு முக்கிய பாத்திரத்தில் அப்போதெல்லாம் நடிப்பார். பிறகு எஸ்.வி. சேகர் தனியாக நாடகம் நடத்தி கொடி கட்டிப் பறந்தார். ஆனால் அந்த வயதிலேயே கூட மோகனின் நகைச்சுவை, வார்த்தை விளையாட்டு எல்லாம் இன்னும் நயமாக இருந்ததை கவனித்திருக்கிறேன்.

ஆள் மாறாட்டம் என்று வந்துவிட்டால் மோகனை கையில் பிடிக்க முடியாது. அசத்திவிடுவார். அவரை விட சிறப்பாக இந்தக் கருவை கையாளக் கூடியவர் பி.ஜி. வுட்ஹவுஸ் ஒருவரே.

நல்ல நடிகர்கள் கிடைத்துவிட்டால் அவரது படைப்புகள் இன்னும் உச்சத்திற்கு சென்றுவிடுகின்றன. மைக்கேல் மதனகாமராஜன், காதலா காதலா, வசூல் ராஜா எம்பிபிஎஸ் பார்த்து சிரிக்காதவர் யார்?

இரண்டு மூன்று வருஷங்களுக்கு முன்பு வரை க்ரேசி மோகனின் படைப்புகள் என் கண்ணிலேயே பட்டிருக்காது என்பதை ஒத்துக் கொள்கிறேன். அது மேட்டிமை மனநிலையோ, blind spot-ஓ நானறியேன். என் மூத்த பெண் பள்ளியில் King Stag (1762) என்ற நாடகத்தில் ஒரு முக்கிய பாத்திரத்தில் நடித்தாள். அந்த நாடகத்தைப் படித்தபோது க்ரேசி மோகனின் நாடகங்கள், தனிப்பட்ட முறையில் நான் விரும்பும் சங்கரதாஸ் ஸ்வாமிகள், பம்மல் சம்பந்த முதலியார் எழுதியவை இதை விட ஒரு மாற்று உயர்ந்தவை என்றுதான் தோன்றியது. Arsenic and Old Lace, Blithe Spirit ஏன் Pirates of Penzance போன்றவற்றுக்கும் சபாபதி, க்ரேசி தீவ்ஸ், டெனன்ட் கமாண்ட்மெண்ட்ஸ் போன்றவற்றுக்கும் பெரிய வித்தியாசம் இல்லை.

எங்கோ ஒரு புள்ளியில் கேளிக்கை எழுத்து இலக்கியமாகிவிடுகிறது. Arms and the Man, Importance of Being Earnest போன்றவை அந்தப் புள்ளியை தாண்டி இருக்கின்றன. க்ரேசி மோகன் அந்தப் புள்ளியைத் தாண்டவே இல்லை. தாண்ட முயற்சி செய்யவும் இல்லை. சுருக்கமாகச் சொன்னால் அவர் இலக்கியம் படைக்கவில்லை. அவரது நாடகங்கள் பொழுதுபோக்கு எழுத்து மட்டுமே. ஆனால் அதனால் அவருக்கு ஒரு குறைவும் இல்லை. அவர் பாணி எழுத்துக்கு என்றும் தேவை இருக்கிறது, இருக்கும். எத்தனையோ முறை சிரிக்க வைத்தவருக்கு மன்மார்ந்த நன்றி!

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: அஞ்சலிகள்

தொடர்புடைய சுட்டி: க்ரேசி மோகனின் இலக்கிய மதிப்பு

கலைஞர் – சரித்திரத் தலைவர் இல்லை, குடும்பத் தலைவர் மட்டுமே

சில வருஷங்களுக்கு முன் எழுதியது. எழுதப்படும்போது கலைஞருக்கு 85 வயதுதான். அதற்கப்புறம் பெரிய மாறுதல்கள் எதுவும் இல்லாததால் திருத்த வேண்டிய வேலை மிச்சம். சில பதிவுகளிலிருந்து கட் பேஸ்ட் செய்ததுதான் கீழே…

வயது எண்பத்தைந்து – அவருக்கு இருக்கும் வேகம், உழைப்பு, உற்சாகம் எல்லாம் ஒரு இருபத்தைந்து வயது இளைஞனுக்கு கூட இருக்காது. இன்றைய தமிழ் நாட்டு அரசியலில் பீஷ்மர். பீஷ்மர் காலம் செல்ல செல்ல ஹஸ்தினாபுரத்தின் பலவீனமாக மாறினார் என்பதை நினைவில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள்.

ராஜாஜிக்கு அடுத்தபடியாக சொல்லக்கூடிய புத்தி கூர்மை. எம்ஜிஆருக்கு அடுத்தபடி சொல்லக்கூடிய மனோதிடம். அண்ணாதுரைக்கு சமமான பேச்சு, எழுத்துத் திறன். கட்சியின் முடிசூடா மன்னர், ஆனால் ஜெயலலிதா மாதிரி சர்வாதிகாரி இல்லை. எல்லாரையும் மிஞ்சிய அசாத்திய உழைப்பு. ஒரு மாபெரும் தலைவனாவதற்கு வேண்டிய அத்தனை prerequisite-களும் உண்டு. இருந்தென்ன? குடும்பத்தையும் கட்சியையும் ஒன்றாக்கிய சுயநலம், பெருத்த ஈகோ, தற்பெருமை, ஊழல், லஞ்சம், பதவியை துஷ்ப்ரயோகம் செய்வது, பதவி வெறி எல்லாம் சேர்ந்து அவரை ஒரு சாதாரண தலைவனாக கீழே தள்ளி விட்டன. எப்படியோ இருக்க வேண்டியவர் இப்படி எல்லாம் நடந்து கொள்கிறாரே என்று பல சமயங்களில் தோன்றும்.

மிகவும் கஷ்டப்பட்டு முன்னுக்கு வந்தவர். அவர் என்ன ஜாதி என்று தெரியவில்லை. ஆனால் நிச்சயமாக ஒரு கீழ் ஜாதிக்காரராகத்தான் இருக்க வேண்டும். ‘கீழ்ஜாதி’ என்று கருதப்பட்ட ‘இசை வேளாளர்’ ஜாதியினர். வளர்ந்து வரும்போது பல ஜாதி அவமானங்களை சந்தித்திருக்க வேண்டும். அந்த வடு அவருக்கு இன்னும் இருக்கிறது. தான் ஒரு சூத்திரன் என்று அவ்வப்போது அழுவார். அதனால்தான் அவாள், சவால் என்றெல்லாம் இன்றும் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார். யாராவது அவரை குறை சொன்னால் அவர் முதலில் கவனிப்பது குறை சொன்னவர் என்ன ஜாதி என்றுதான். குறை சொன்னவர் பார்ப்பனராக இருந்தால் உடனே நான் சூத்திரன், பார்ப்பனத் திமிர் என்றெல்லாம் ஒரு பாட்டம் ஒப்பாரி வைப்பார். குறளோவியம் எழுதியவர்தான். வள்ளுவருக்கு கோட்டமும் சிலையும் எழுப்பியவர்தான். ஆனால் அந்த நேரத்தில் “எப்பொருள் யார் யார் வாய் கேட்பினும்” என்ற குறளை சவுகரியமாக மறந்துவிடுவார்.

நக்கல் பேசுவதில் பெரும் விருப்பமுண்டு. ஆனால் நுணலும் தன் வாயால் கெடும் என்பது போல பேசி மாட்டிக்கொள்வார். ராமன் எந்த பொறியியல் கல்லூரியில் படித்தான் என்று கேட்டார். மேடைக்கு மேடை தான் வள்ளுவருக்கு கோட்டம் கட்டினேன், சிலை எழுப்பினேன் என்றெல்லாம் பேசுவார். இவர் எந்த கட்டிடக்கலை கல்லூரியில் படித்துப் பட்டம் பெற்றார் என்று கேட்க மாட்டார்களா என்ன?

Spin master. தன் தவறை ஒத்துக்கொள்ளவே மாட்டார். தவறை சுட்டிக்காட்டினால் முட்டாள்தனமாக (கு)தர்க்கம் பேசுவார். ஜெயலலிதா தவறு செய்தபோது நீ ஏதாவது சொன்னாயா என்று கேட்பார். ஜெயலலிதா திருடி என்றால் இவர் திருடுவது நியாயம் ஆகாது என்பது புரியாத மாதிரி நடிப்பார். சமீபத்தில் 1964இல் கூட இப்படித்தான் நடந்தது என்று ஏதாவது முன்னுதாரணம் (precedent) காட்டுவார். முன்னுதாரணம் இருந்தால் போதும் என்றால் எல்லா தவறுகளையும் செய்து கொண்டே போகலாம். பாப்பாப்பட்டிக்காரர்களும் கீரிப்பட்டிக்காரர்களும் ஆயிரம் முன்னுதாரணம் காட்ட முடியும்.

சில சமயங்களில் அவர் வேதாந்தி; quantum physics விஞ்ஞானி. கொலையே நடந்தாலும் அங்கே கொலை நடந்திருக்கிறது என்று யாராவது சொல்லும் வரை கொலை நடக்கவில்லை என்று நினைப்பவர். Does the world exist if there is nobody to observe it? அதனால் அவர் கொலை நடப்பதை தடுப்பதை விட கொலை நடந்தது என்று சொல்வதை தடுக்கத்தான் அதிக முயற்சிகள் எடுப்பார்.

மொத்தத்தில் சரித்திரத் தலைவராக இருக்க வேண்டியவர் – குடும்பத் தலைவராக குறுகிவிட்டார்.

அரசியல் பங்களிப்பு

திராவிட இயக்கத்துக்கும் காங்கிரசுக்கும் ஒரு ஒற்றுமை உண்டு. காந்தி வரும் வரை காங்கிரஸ் மேட்டுக்குடிக்காரர்களின் கட்சி. அந்த மேட்டுக்குடி காங்கிரஸ்காரர்கள் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்திடம் மனுப் போட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். ஈ.வெ.ரா. வரும் வரை திராவிட இயக்கத்தினரும் அப்படித்தான். காந்தி காங்கிரசுக்கு எப்படி கடவுளோ அப்படித்தான் ஈ.வெ.ரா.வும் திராவிட இயக்கத்துக்கு. நேரு தனிப்பட்ட முறையில் மிஸ்டர் க்ளீன் ஆக இருந்தாலும் கட்சியின் பல கோளாறுகளை கண்டுகொள்ளவில்லை. அவருடைய charisma அனைவரையும் கவர்ந்தது. அண்ணாதுரையும் அப்படித்தான். இந்திரா காந்தி காரியம் ஆனதும் பெரியவர்களை கழற்றி விடுவது (காமராஜ்), லஞ்சம், ஊழல், வாரிசு அரசியல் எல்லாவற்றையும் காங்கிரஸில் ஒரு தவிர்க்க முடியாத விஷயம் ஆக்கினார். கலைஞரும் அப்படித்தான். இந்திரா மொரார்ஜி தேசாயை மிதித்துக் கொண்டு மேலே வந்தார், இவர் நாவலர் என்று அழைக்கப்பட்ட நெடுஞ்செழியனை. இந்திரா அப்படி ஏறி வருவதற்கு செல்வாக்கு நிறைந்த காமராஜ் உதவியாக இருந்தார், இவருக்கு எம்ஜிஆர். இந்திராவுக்கு சஞ்சய் காந்தி, இவருக்கு அழகிரி.

அவரது கொள்கைகளை அவர் கைவிட்டு வெகு நாட்களாகிவிட்டன. அவரது கூர்மையான மூளை இப்போது பதவி, குடும்பம் ஆகியவற்றை மட்டுமே முன் வைத்து செயல்படுகிறது. அவர் தலைவர் இல்லை, அரசியல்வாதி. இந்திராவை மறுபடி பார்ப்பது போல இருக்கிறது.

ஆனால் அவர் இந்திரா போல பணக்கார, அரசியல் பாரம்பரியம் உள்ள குடும்பத்தில் பிறந்தவர் அல்ல. கஷ்டப்பட்டு முன்னுக்கு வந்தவர். சிறு வயதிலேயே பொது வாழ்வுக்கு வந்தவர். ஒரு காலத்தில் லட்சியவாதியாக இருந்திருக்க வேண்டும். சினிமா என்று ஒன்று இல்லாவிட்டால் ஏழையாகத்தான் இருந்திருப்பார். தி.மு.க. பதவிக்கு வருவதற்கு முன்பே சில பல தகிடுதத்தம் செய்தவர் என்று கண்ணதாசன் தன் மனவாசம், வனவாசம் போன்ற புத்தகங்களில் குறிப்பிடுகிறார். ஆனால் அண்ணாதுரை அவரது பணம் திரட்டும் திறமை, தேர்தலை சமாளிக்கும் திறமை ஆகியவற்றால் அவரை கட்சியின் இன்றியமையாத தலைவர் என்று கருதினாராம். காந்திக்கும் இதற்கெல்லாம் ஒரு படேல் தேவைப்பட்டார் என்று ஞாபகம் இருக்கட்டும்.

பதவிக்கு வருவதற்கு முன் அவர் அரசியல் பங்களிப்பை பற்றி எனக்கு ரொம்ப தெரியாது. தி.மு.க.வின் முக்கிய தலைவர்களில் ஒருவராக இருந்திருக்கிறார். ஈ.வே.கி. சம்பத், கண்ணதாசன் போன்றவர்களுக்கு இவரோடு ஏற்பட்ட மனஸ்தாபம், அண்ணாதுரை இவருக்கு கொடுத்த முக்கியத்துவம், ஆகியவற்றால்தான் கட்சியை விட்டு போனார்கள் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். கட்சியில் அண்ணாதுரை, நெடுஞ்செழியனுக்கு அடுத்த மூன்றாவது இடத்தில் இருந்தார் போல தெரிகிறது.

1965இன் ஹிந்தி எதிர்ப்பு போராட்டம், அரிசி தட்டுப்பாடு, காமராஜ் மத்திய அரசியலில் மூழ்கியது, ராஜாஜி, ம.பொ.சி. போன்ற அப்பழுக்கற்ற உழைப்பாளர்களின் கூட்டணி, சுடப்பட்ட எம்ஜிஆர் மீது எழுந்த அனுதாப அலை, எம்ஜிஆரின் திரை உலக இமேஜ் போன்ற பல காரணங்கள் தி.மு.கவை ஆட்சியில் அமர்த்தின. அண்ணாதுரை இறந்தவுடன் எல்லாரும் நெடுஞ்செழியன்தான் முதலமைச்சராக வருவார் என்று எதிர்பார்த்தார்கள். எம்ஜிஆர் ஆதரவுடன் அவரை கவிழ்த்துவிட்டு முதலமைச்சரானார். நெடுஞ்செழியன் கட்சி பொது செயலாளர் பதவிக்கு போட்டி இட்ட போது அது வரை ஈ.வெ.ரா.வுக்காக காலியாகவே வைக்கப்பட்டிருந்த தலைவர் பதவிக்கு வேட்பு மனு தாக்கல் செய்து நெடுஞ்செழியனை மீண்டும் கவிழ்த்தார். 71இல் பங்களாதேஷ் போரினால் இந்திராவுக்கு ஏற்பட்டிருந்த ஆதரவு, எம்ஜிஆர், அண்ணாதுரையின் மறைவு ஆகியவற்றின் மீது சவாரி செய்து காமராஜை தோற்கடித்தார்.

அது வரை அருமையாக கணக்கு போட்ட மூளை எம்ஜிஆர் விஷயத்தில் சொதப்பி விட்டது. அவருக்கு ஒரு மந்திரி பதவி கொடுத்திருக்கலாம். குறைந்த பட்சம் மு.க. முத்துவை வைத்து படம் எடுக்காமல் இருந்திருக்கலாம். எம்ஜிஆர் தன் பாணியிலே ஒரு இளைஞன் கிழவனாகிக்கொண்டிருக்கும் தனக்கு போட்டியாக உருவாவதை பார்த்தார். மந்திரி பதவியும் கிடையாது என்பது உறுதியாகிவிட்டது. நடிகனுக்கும் நாடாளத் தெரியும் என்று சவால் விட்டு கட்சியை விட்டு வெளியேறினார். கலைஞர் தனக்கு ஐந்து வருஷம் பதவி இருக்கிறது, அதற்குள் எம்ஜிஆரை அடக்கி விடலாம் என்று நினைத்திருக்க வேண்டும். பெரிய தப்புக் கணக்கு. (சின்ன தப்புக் கணக்கு சோ ராமசாமியை அடக்கி விடலாம் என்று நினைத்தது)

மிசா சமயத்தில் ஜெயப்பிரகாஷ் நாராயண், மொரார்ஜி போன்றவர்களே ஜெயிலுக்கு போக, அவர் ஜெயிலுக்கு போகாது ஆச்சரியம்தான். ஸ்டாலின் அடிபட்டார், அன்றைய எம்.பி. சிட்டிபாபு அடி வாங்கி செத்தே போனார். பலர் மன்னிப்பு கேட்டு தி.மு.கவை விட்டுப் போனார்கள். ஆனாலும் கட்சி இருந்தது. கலைஞரின் தமிழுக்கும் தலைமைக்கும் பின்னால் ஒரு கூட்டம் இருந்தது. என்ன, எம்ஜிஆருக்கு பின்னால் இருந்த கூட்டம் இதை விட பெரியதாக இருந்ததால் கலைஞர் 77இல் தோற்கடிக்கப்பட்டார்.

ஆனால் 77இல் நீங்கள் தமிழ் நாட்டில் இருந்திருந்தால் அதிர்ந்திருப்பீர்கள். மஸ்டர் ரோல் ஊழல், சர்க்கரை ஊழல், அந்த ஊழல், இந்த ஊழல் என்று வெளி வந்துகொண்டே இருந்தது. மஸ்டர் ரோல் ஊழலில் ஈடுபட்ட ஒரு சென்னை கார்ப்பரேஷன் குமாஸ்தா வாக்குறுதி என்று ஒரு சினிமா படமே தயாரித்தார். தினத்தந்தியில் பொழுது விடிந்து பொழுது போனால் இதே நியூஸ்தான். லஞ்சம் அதற்கு முன்பும் இருக்கத்தான் செய்தது. ஆனால் அதை மறைத்து, பயந்துகொண்டே வாங்கினார்கள். அதை சாதரண விஷயமாக்கியது கலைஞர்தான். அவர் வழியில் பின்னால் எம்ஜிஆரும் போனார். கலைஞர் எழுபதுகளில் எட்டடி பாய்ந்தால் எம்ஜிஆர் பின்னாளில் பதினாறடி பாய்ந்தார்; ஜெவும் சசிகலாவும் எண்பதடி பாய்ந்தார்கள். கலைஞர் நமக்கு தெரியாமல் போய்விட்டதே என்று அவரும் இப்போதெல்லாம் நூறடி பாய்கிறார்.

அவர் 80இல் தோற்றது ஒரு சோகக் கதை. பேசாமல் இருந்திருக்கலாம். இந்திராவிடம் கெஞ்சி எம்ஜிஆர் அரசை டிஸ்மிஸ் செய்ய வைத்தார். அனுதாப அலை அடித்து எம்ஜிஆர் திரும்ப வந்துவிட்டார். காங்கிரஸின் உள்குத்து வேலையால் ஹண்டே அவரை கிட்டத்தட்ட தோற்கடித்தே விட்டார் (ஆயிரமோ என்னவோதான் ஓட்டு வித்தியாசம்) மனம் குளிர்ந்து எம்ஜிஆர் ஹண்டேவுக்கு மந்திரி பதவி எல்லாம் கொடுத்தார். அப்போதுதான் எம்ஜிஆரும் கலைஞரும் சேர்ந்து அரசியலை சும்மா oneupmanship ஆக ஆக்கினார்கள். கலைஞருக்கு எம்ஜிஆரை embarass செய்ய வேண்டும், அது ஒன்றுதான் வாழ்க்கையின் லட்சியம் போல இருந்தது. எம்ஜிஆருக்கு கலைஞரை வார வேண்டும் அது ஒன்றுதான் லட்சியம். கலைஞரின் சட்ட சபை ஆயதங்கள் ரஹ்மான் கான், துரைமுருகன், சுப்பு. அவர்கள் மூவரும் எம்ஜிஆர் கண்ணில் விரலை விட்டு ஆட்டினார்கள். எம்ஜிஆரும் அவர்களை ரசித்துக்கொண்டே காளிமுத்து (கருவாடு மீனாகாது போன்ற தத்துவங்களை சொன்னவர்) போன்றவர்களை வைத்து ஏதோ சமாளித்துக்கொண்டிருந்தார். (துரைமுருகனை படிக்க வைத்தது எம்ஜிஆர்தான். துரைமுருகனிடம் அவர் எம்ஜிஆரை தீவிரமாக தாக்கிய காலத்தில் இதை பற்றி கேட்டார்களாம். அவர் எம்ஜிஆர் தெய்வம், கலைஞர்தான் தலைவன் என்று சொன்னாராம்.) எம்ஜிஆரை காக்கா பிடிக்க வேண்டும் என்றால் கலைஞரை மட்டம் தட்ட வேண்டும் அவ்வளவுதான் – கலைஞர் தெலுங்கர் என்று கூட சொல்லிப் பார்த்தார்கள். இந்த கலாட்டாவில் உழவர் போராட்டம் (உழவர் தலைவர் நாராயணசாமி நாயுடு சர்க்கார் கடனை திருப்பி கொடுக்கக் கூடாது என்ற உறுதியான கொள்கை உடையவர்), இட ஒதுக்கீடு கலாட்டா, திருந்செந்தூர் கொலை, பால் கமிஷன் அறிக்கை, என்று பல விஷயங்கள் நடந்தன.

84இலோ கேலிக்கூத்து. எம்ஜிஆர் படத்தை போட்டு ஓட்டு கேட்டுப் பார்த்தார். எம்ஜிஆரின் உடல் நிலைக்காக அடித்த அனுதாப அலையில் கலைஞர் ஏறக்குறைய காணாமலே போய்விட்டார். அவரும் உடனே ஏன் சூடு சுரணை இல்லாத தமிழனே, நீ என்னை கடலிலே போட்டால் நான் உனக்கு தோணியாவேன், கரையில் போட்டால் ஏணியாவேன், வயலுக்கு போட்டால் சாணியாவேன் என்று தன் பாணியிலே அறிக்கை விட்டுக்கொண்டு ஓடுமீன் ஓட உறுமீன் வரும் வரை காத்துக்கொண்டு இருந்தார்.

எம்ஜிஆர் மறைந்து, ஜானகி-ஜெ சண்டையில் அவர் 89இல் ஆட்சிக்கு வந்தார். அவரது ஆட்சி டிஸ்மிஸ் செய்யப்பட்டது அநியாயம்.

ஆனால் 89இல் மாறன் மத்திய அமைச்சர் ஆனது தி.மு.கவுக்கு ஒரு inflection point. ஒரு லோக் சபா எம்.பி. கூட இல்லாவிட்டாலும் வி.பி. சிங் தி.மு.க.விலிருந்து ஒரு அமைச்சர் வேண்டும் என்று சொன்னார். அன்றிலிருந்து கலைஞருக்கு மத்திய அரசு பற்றி ஒரு கணக்கு மனதில் ஓட ஆரம்பித்தது. திராவிட நாடு எல்லாம் அப்போதுதான் உண்மையிலேயே போயே போச்! இந்திய அளவில் ஊழல் செய்யலாம் என்றால் திராவிட நாடாவது மயிராவது! அவர் அப்போதுதான் முழுமையான இந்தியர் ஆனார்.

91இல் ராஜீவ் அனுதாப அலையில் ஜெயலலிதா ஆட்சிக்கு வந்தார். எழுபதுகளில் கலைஞர் ஆட்சி எப்படி தமிழ் நாட்டின் valuesஐ மாற்றியதோ அப்படித்தான் இந்த ஆட்சியும். இப்படியும் பதவி துஷ்ப்ரயோகம் செய்ய முடியுமா என்று அசந்து போனோம்.

சசிகலா கண்ணில் கண்டதை எல்லாம் வாங்கித் தள்ளிக் கொண்டிருந்தார். ஜெயலலிதா யாரோ முன் பின் தெரியாதவர்கள் எனக்கு பல லட்சம் டாலர் அன்பளிப்பு தந்தார் என்று வெளிப்படையாக ஒத்துக்கொண்டார். வளர்ப்பு மகன் திருமணம் மாதிரி ராமன்-சீதா கல்யாணம் கூட நடந்திருக்காது. ஜால்ராக்கள் கொழித்தனர். ஜெவுக்கு எதிராக ஒரு கடுமையான எதிர்ப்பு அலை வீசியது. சோ ராமசாமியே ஜெவுக்கு கலைஞர் பெட்டர் என்று சொன்னார். மூப்பனாருடன் கூட்டணி, மூப்பனாருக்கு பெருந்தன்மையாக அதிக அளவு எம்.பி. சீட்கள், சன் டிவி, ரஜினிகாந்த், சோ ஆகியோரின் வெளிப்படையான ஆதரவு – 96இல் அமோகமாக ஜெயித்தார்.

அவர் முயன்றிருந்தால் தேவே கவுடா, குஜ்ரால் ஆகியோர் இடத்தில் மூப்பனார் அமர்ந்திருக்க முடியும். பொறாமை, ஈகோ. வெளிப்படையாக எதிர்ப்பு தெரிவிக்காவிட்டாலும் உள்குத்து வேலை நடத்தினார். Gentleman மூப்பனாரும் பேசவில்லை.

96இல் நல்லபடியாக ஆட்சி நடத்தினார். அவரது ஆட்சிக் காலங்களிலேயே சிறந்தது அதுதான். அவரை எப்போது தீவிரமாக விமர்சிக்கும் சோ கூட அதை ஒத்துக்கொண்டார். சோவே எல்லா விஷயங்களிலும் நல்ல ஆட்சிதான், ஆனால் புலிகள் மீது ஒரு soft corner இருக்கிறது, அதனால் ஜெவுக்கு ஓட்டு போடுங்கள் என்று சொன்னார். ஆனால் கட்சி உளுத்துப்போய்விட்டது. சொந்த பலத்தில் ஆட்சிக்கு வர முடியாது. கூட்டணி சரியாக அமையவில்லை. மக்களும் ஆட்சியில் காந்தியே இருந்தாலும் தோற்கடிப்பது என்று ஒரு வழக்கத்தை ஏற்படுத்திக் கொள்ள ஆரம்பித்துவிட்டார்கள்.

மீண்டும் ஜெ. நள்ளிரவில் கைது. (அதை எப்படிய்யா சரியாக விடியோ எடுத்தார்கள்?) மாறன் வேட்டி அவிழ ஜீப் பின்னால் ஓடியது மறக்க முடியாத காட்சி. ஒரு மத்திய அமைச்சருக்கே அவ்வளவுதான் மரியாதை என்றால் ஜெவின் திமிரை என்ன சொல்வது? நாற்பது எம்.பி. தொகுதியும் அவருக்கே. அன்றிலிருந்து அவர்தான் தமிழக காங்கிரஸ் தலைவர். தங்கபாலு, கிருஷ்ணசாமி எல்லாம் சும்மா லுலுலாயி.

2006 – அருமையான தேர்தல் வியூகம். காங்கிரஸ், பா.ம.கவுடன் கூட்டணி. இலவச டிவி அறிவிப்பு. மைனாரிட்டி அரசுதான், ஆனால் மெஜாரிட்டி அரசுக்கு இதற்கும் ஒரு வித்தியாசமும் இல்லை. இலவசங்கள் சரியான விஷயம் இல்லைதான் – ஆனால் சொன்னதை செய்தார், சொன்னதைத்தான் செய்தார். இலவச டிவி கொடுத்தார், அரிசி சீப்பாக கிடைக்கிறது எல்லாம் சரிதான். ஆனால் குடும்பத் தகராறை கட்டுக்குள் வைக்க முடியவில்லை. அழகிரி பக்கம் சாய்ந்தார், தயாநிதி மாறன் வெளியேற்றப்பட்டார், கனிமொழி அரசியலுக்கு வந்தார், பிறகு கண்கள் பனித்தன, இதயம் இனித்தது, ஸ்பெக்ட்ரம் ஊழல் முடிந்தும் விட்டது. இதற்கு ஏனையா அவர்களை வெளியே அனுப்பினீர்கள்? அழகிரியால் கெட்ட பேர்தான். (தா. கிருஷ்ணன் கொலை செய்யப்பட்டதிலிருந்தே அப்படித்தான் – தா.கி. இறந்ததும் அதற்கும் சமீபத்தில் 19xxஇல் யாரோ கொல்லப்பட்டார் என்று காட்டியது மிக மோசமான விஷயம்)

இன்றைக்கு அவரை பார்த்தால் பதவிக்காக இளவரசர்கள் அடித்துக்கொள்ள, ஒன்றும் செய்ய முடியாமல் உட்கார்ந்திருந்த மொகலாய ராஜாக்கள், திருதராஷ்டிரன் போலத்தான் இருக்கிறது. எவ்வளவு சீக்கிரம் ஓய்வு பெறுகிறாரோ, அவ்வளவுக்கவ்வளவு நல்லது.

கட்சி உளுத்துப்போய்விட்டது. தி.மு.கவில் இன்று யார் சேருவார்கள்? அப்பா தி.மு.க.வில் பிரமுகராக இருந்தால் பிள்ளை சேருகிறான், அவ்வளவுதான். கலைஞரும் குறுநில மன்னர்களின் வாரிசுகளை அங்கீகரிக்கிறார். அழகிரி, ஐ. பெரியசாமி, வீரபாண்டி ஆறுமுகம், பொங்கலூர் பழனிச்சாமி மாதிரி பலர் அவர்களது வாரிசுகளை முன் வைத்துவிட்டார்கள். ஆனால் எந்த இளைஞன் வந்து இந்த கட்சியில் சேருவான்? அவன் அப்பா பிரமுகராக இல்லாவிட்டால் அவனுக்கு அங்கீகாரம் கிடைப்பது கஷ்டம். (நாகப்பட்டினம் ரூசோ கட்சிக்காக உழைத்தார் – அவருக்கு டிக்கெட் கிடைக்கவில்லை, செத்தே போனார். அவர் மனைவி சுயேச்சையாக நின்று கணிசமான ஓட்டு வாங்கினார்)

கலைஞரின் தமிழுக்காக ஐம்பதுகளிலும், அறுபதுகளிலும், ஏன் எழுபதுகளிலும் கூட பலர் வந்து சேர்ந்தார்கள். இன்று ஸ்டாலினுக்காக யாரும் வரப் போவதில்லை. அவருக்கு பிறகு கட்சி இன்னும் மோசமாகத்தான் ஆகப்போகிறது. அவுரங்கசீப் ஞாபகம்தான் வருகிறது. அவுரங்கசீப்பின் சாம்ராஜ்யம் அளவில் மிகப் பெரியது. ஆனால் உள்ளே சிவாஜியை சமாளிக்க முடியவில்லை, அவருக்கு பிறகு சாம்ராஜ்யமும் உடைந்து சுக்கல் சுக்கலாக போய்விட்டது. தி.மு.கவும் அப்படித்தான் ஆகப்போகிறது. பெருங்காய டப்பா மாதிரி கொஞ்ச நாள் வாசனையை வைத்து ஓட்டுவார்கள்.

பல தகுதிகள் இருந்தாலும், கட்சியை கட்டி காப்பாற்றி இருந்தாலும், அவர் அரசியலில் வெற்றி அடைந்திருக்கிறார் என்று சொல்ல முடியவில்லை. தோல்வி என்றும் சொல்ல முடியவில்லை. ஆதங்கம்தான் மிஞ்சுகிறது. எவ்வளவோ செய்திருக்கலாம்.

திரைப்படங்களில் பங்களிப்பு

கதை எழுதி இருந்தாலும், படங்களை தயாரித்திருந்தாலும், பாட்டுகளை எழுதி இருந்தாலும், கலைஞர் வசனகர்த்தா என்ற முறையிலேயே ஸ்டார் ஆனார்.

அவரது காலம் ஐம்பதுகள்தான். மந்திரி குமாரி, பராசக்தி, திரும்பிப் பார், மனோகரா மாதிரி பல படங்களில் அவரது வசனம் பேசப்பட்டது. அறுபதுகளில் குறவஞ்சி, இருவர் உள்ளம், மறக்க முடியுமா மாதிரி படங்களில் அவர் பங்களிப்பு இருந்தாலும் அவை எல்லாம் அவரது பங்களிப்புக்காக குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டியவை இல்லை.

அவர் தன் வசனங்கள் சர்ச்சையை உருவாக்க வேண்டும் என்று நினைத்திருக்கிறார். மந்திரி குமாரியில் அவர் கள்ளபார்ட் நடராஜனுக்காக களவும் ஒரு கலை என்று எழுதிய வசனங்கள் அப்போது ஒரு சர்ச்சையை உருவாக்கியது. வசனங்கள் நன்றாக இருந்தன. பராசக்தியிலோ சொல்லவே வேண்டாம். இன்றைக்கும் குணசேகரன் கோர்ட்டில் பேசும் வசனங்களை பேசிக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். அந்தக் காலத்தில் பராசக்தி தடை செய்யப் பட வேண்டும் என்று பலரும் பேசினார்கள். திரும்பிப் பாரில் பெண் பித்தனான தம்பியிடம் உனக்கு ஒரு பெண் உடல்தான் வேண்டுமென்றால் என்னை எடுத்துக் கொள் என்று அக்கா பேசுவது ஒரு சர்ச்சையை உருவாகியது.

என்னை பொறுத்த வரையில் மனோகராதான் அவருடைய மாஸ்டர்பீஸ். அவர் மனோகராவுக்கு எழுதிய வசனங்கள் மாதிரி இனி மேல் யாரும் எழுதப் போவதில்லை. அதை சிவாஜி மாதிரி யாரும் பேசப் போவதும் இல்லை. அப்படிப் பேசினாலும் அதை யாரும் ரசிக்கப் போவதும் இல்லை. சின்ன வயதில் எம்ஜிஆரின் சாகசங்களில் மயங்கிக் கிடந்த நான் இந்த படத்தை பார்த்த பிறகுதான் சிவாஜியின் நடிப்புக்கு ரசிகன் ஆனேன். மனோகரன் தர்பாரில் பேசும் இடம் மிக அருமை. அதற்கு கலைஞரும் ஒரு பெரிய காரணம்தான்.

எழுபதுகளில் அவர் எம்ஜிஆரை எதிர்க்க சினிமாவை மீண்டும் உபயோகித்தார். ஜெய்ஷங்கர் நாயகனாக வண்டிக்காரன் மகன் முதலாக சில படங்களில் நடித்தார். அவை நன்றாக ஓடவும் செய்தன என்று நினைவு.

பத்து வருஷம் முன்னால் கூட அவ்வப்போது வசனம் எழுதிக் கொண்டுதான் இருந்தார். ஆனால் அந்த படங்களை பார்க்க விரும்பாமல் எல்லாரும் இப்போது ஓடுகிறார்கள். அவர் காலம் கடந்து பல பத்தாண்டுகள் ஆகிவிட்டன.

இலக்கியப் பங்களிப்பு

சிலிகன் ஷெல்ஃபில் புத்தகங்களைப் பற்றி எழுதாவிட்டால் எப்படி? ஆனால் ஏற்கனவே எழுதியாயிற்று. மீண்டும் எழுதும் அளவுக்கு அவ்வளவு வொர்த் கிடையாது. அதனால் சுருக்கமாக: கலைஞர் சொந்தமாக எழுதிய புனைவுகளின் மொத்த மதிப்பு என்னைப் பொறுத்த வரை பூஜ்யம்தான். கறாராக மதிப்பிட்டால் பூஜ்யத்துக்கும் கீழேதான் மதிப்பெண் தரவேண்டும். அவர் பண்டைய தமிழ் இலக்கியத்தில் முங்கிக் குளிப்பவர். அவர் எழுதி இருக்கும் குறளோவியம், தொல்காப்பியப் பூங்கா ஆகியவை பெரிதும் புகழப்படுகின்றன. என்றாவது ஒரு நாள் படித்துப் பார்க்க வேண்டும். தமிழ் இலக்கியங்களை சாதாரண தமிழனுக்கு கொண்டு வர செய்யப்படும் எந்த முயற்சியும் பாராட்டப்பட வேண்டியதே.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: அஞ்சலிகள்

பாலகுமாரன் – அஞ்சலி

ஒரு காலத்தில் – சில மாதங்களாவது – நான் பாலகுமாரனை தி.ஜா.வுக்கும் மேலாக எடை போட்டிருந்தேன். பிறகு மூளை தெளிந்து நம்ம ரசனை இவ்வளவு கேவலமாகப் போய்விட்டதே என்று நொந்தும் கொண்டேன்.

என்ன தற்செயலோ தெரியவில்லை, அந்த நேரத்தில்தான் தி.ஜா.வின் சில படைப்புகள் – மரப்பசு, நளபாகம் – போன்றவை என்ன இந்த ஆள் அரைத்த மாவையே அரைக்கிறாரே என்று ஒரு சின்னக் கடுப்பை கிளப்பிவிட்டன. அப்போது நான் படித்த பாலகுமாரனின் புத்தகங்கள் – மெர்க்குரிப் பூக்கள், பந்தயப் புறா, ஆனந்த வயல், அகல்யா, பல தரப்பட்ட ஜாதி, ஊர், தொழில் பின்புலங்களில் எழுதப்பட்ட மாத நாவல்கள் (நீ பௌர்ணமி, இரவல் கவிதை, காதல் வெண்ணிலா, என்னருகே நீ இருந்தால்… ), சின்னச் சின்ன வட்டங்கள், நெட்டி பொம்மைகள் போன்ற சிறுகதைகள் எல்லாமே பிடித்திருந்தன. இரும்பு குதிரைகள், கரையோர முதலைகள், கடல் பாலம் போன்றவற்றில் குறைகள் தென்பட்டாலும் நல்ல கூறுகள் இருந்தன.

இன்று அந்த பாலகுமாரனையே – தி.ஜா.வையே விஞ்சக் கூடியவர் என்று தோன்ற வைத்தவரையே – நினைவு கூர விரும்புகிறேன்.

பாலகுமாரனின் பலம் எந்தத் தருணத்திலும் மனதில் ஓடும் எண்ணங்களை சிறப்பாக எழுதுவது. பல சூழல்களை நம்பகத் தன்மையோடு விவரிப்பது. அவரது பலவீனம் கட்டுக்கோப்பான கதை இல்லாதது. ஆரம்ப காலத்தில் வாசகனை – குறிப்பாக அன்றைய விகடன்/குமுதம் வாசகிகளை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்க வேண்டும் என்ற விழைவு. தொடர்கதை எழுதி பிரபலமான எழுத்தாளனாக இருக்க வேண்டும் என்ற முனைப்பு.

அவருடைய பங்களிப்பை மூன்று பங்காகப் பிரிக்கலாம். முதல் பகுதியில் – வாரப் பத்திரிகையில் எழுதி வரும்போது அங்கங்கே செயற்கைத்தனம் தென்பட்டாலும் உணர்ச்சிகள் பொங்கும் மனிதர்களை நம்பகத்தன்மையோடு சித்தரித்தார். அனேகமாக அவை படிக்கக் கூடிய படைப்புகளே. குறைகள் உள்ள படைப்புகள்தான், ஆனால் இலக்கியம் என்றுதான் மதிப்பிடுவேன்.

இரண்டாம் பகுதியில் – மாத நாவல்களாக எழுதிக் குவித்த காலம் – பலதரப்பட்ட சூழல்களை, ஜாதிகளை, பின்புலங்களை, தொழில்களை சித்தரித்தார். ஒரு நாவல் வேர்க்கடலை – இல்லை இல்லை மல்லாட்டை – பயிரிடும் பின்புலத்தில் இருக்கும். இன்னொன்று மேல்மருவத்தூரை நினைவுபடுத்தும். ஒன்று அச்சுத் தொழிலைப் பற்றி இருக்கும். இன்னொன்று ஜெம்பை கோவில் கல்வெட்டைப் பற்றி இருக்கும். அடுத்தது அந்தக் காலத்தில் சென்னையில் கண்காட்சி (exhibition) என்று ஒன்று நடக்கும், அதைப் பற்றிய Arthur Haileysque நாவலாக இருக்கும். பெருங்களத்தூரின் ஸ்டாண்டர்ட் மோட்டார்சில் வேலை பார்க்கும் இரு தொழிலாளிகளைப் பற்றி ஒன்று வரும். வீட்டுத் தரகுத் தொழில், அபார்ட்மெண்ட் கட்டும் தொழில், பட்டிமன்றச் சூழல், கவிதை எழுதி பிரபலமாகும் கல்லூரி மாணவன் என்று ரவுண்ட் கட்டி அடித்தார். எனக்குத் தெரிந்த வரையில் யாருமே இத்தனை பின்புலங்களைப் பற்றி எழுதியதில்லை. அதே நேரத்தில் (அனேகமாக) தரமான படைப்புகள். இன்று பாலகுமாரனைப் புகழ்ந்து எழுதுபவர்கள் கூட அவரது இந்த முகத்தை கண்டுகொள்வதில்லை.

மூன்றாவது பகுதியை நான் நினைவு கூர விரும்பவில்லை. நினைவு கூரும் அளவுக்கு அது வொர்த்தும் இல்லை. முழுவதுமாக நீர்த்துப் போனார் என்பதோடு நிறுத்திக் கொள்கிறேன். ஆனால் இந்தக் காலத்தில்தான் உடையார் எழுதினார். எனக்கு திறக்க பயமாக இருக்கிறது, ஆனால் அதுதான் அவரது சாதனை என்று சொல்லப்படுகிறது. அப்படி சாதனையாகவே இருக்க வேண்டும் என்று மனப்பூர்வமாக விரும்புகிறேன்.

பாலகுமாரனின் இன்னொரு குறிப்பிட வேண்டிய பங்களிப்பு அவரது சரித்திர நாவல்கள். அரண்மனைச் சதி genre-இலிருந்து வெளியே வந்தார் என்பது தமிழ் சூழலில் பெரிய விஷயம்.

என் கண்ணில் அவர் இலக்கியவாதியே. ஆனால் அவர் இன்னும் சிறப்பாக எழுதி இருக்க முடியும். இன்று தமிழ் இலக்கியவாதிகளின் பட்டியலில் எங்கோ பின்னால்தான் வருவார். இலக்கியத்தில் அவருடைய தாக்கம் என்பது பெரிதாக இல்லை, நாள் செல்லச் செல்ல மறக்கப்படுவார் என்றுதான் மதிப்பிடுகிறேன்.

என்னைப் பொறுத்தவரை எழுத்தாளனுக்கு அஞ்சலி என்பதெல்லாம் அவன் எழுத்தைப் பற்றி பேசுவதுதான். ஆனால் எழுத்தைத் தாண்டி பாலகுமாரனை ஆசானாகக் கருதிய ஒரு கூட்டம் இருந்தது. ஆசானை இழந்து நிற்கும் வாசகர்களுக்கும் அவரது குடும்பத்தினருக்கும் இந்த இழப்பை எதிர்கொள்ளும் மனோதிடத்தை ஆண்டவன் அருளட்டும்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: அஞ்சலிகள், பாலகுமாரன் பக்கம்