மதம் மாறிய முஸ்லிம்கள் – அன்வர் பாலசிங்கத்தின் ‘கருப்பாயி என்கிற நூர்ஜஹான்’

1981 வாக்கில் மீனாட்சிபுரம் என்ற கிராமமே இஸ்லாமுக்கு மாறியது. தலித்கள் பெருவாரியாக வாழ்ந்த கிராமம். ஜாதி அடக்குமுறையிலிருந்து தப்பிக்கவே இது நடந்தது என்று கூறப்பட்டது. பண ஆசை காட்டி மதம் மாற்றினார்கள் என்று இன்னொரு தரப்பு கூறியது. சில வருஷங்கள் கழித்து அனேகம் பேர் மீண்டும் ஹிந்து மதத்திற்கே திரும்பிவிட்டார்கள் என்று நினைவு.

அன்று பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்திய சம்பவம். அன்றைய எதிர்க்கட்சி தலைவர்களில் ஒருவரான வாஜ்பேயி வந்து பார்த்து அறிக்கை எல்லாம் சமர்ப்பித்தார். தமிழக் அரசு விசாரணை கமிஷன் ஒன்றை அமைத்தது. ஜெயகாந்தன் இந்தப் பின்புலத்தை வைத்து ஈஸ்வர அல்லா தேரோ நாம் என்ற (சுமாரான) நாவலை எழுதினார்.

அதே பின்புலத்தை வைத்து எழுதப்பட்ட குறுநாவல் கருப்பாயி என்கிற நூர்ஜஹான். இங்கே கிராமத்தின் பேர் காமாட்சிபுரம். 25 வருஷங்களுக்குப் பிறகு மதம் மாறியவர்கள் எப்படி இருக்கிறார்கள் என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது. புத்தகம் மதம் மாறியவர்களுக்கும் மாற இருப்பவர்களுக்கும் சமர்ப்பணம் செய்யப்பட்டிருக்கிறது. ஆசிரியர் பேர் அன்வர் பாலசிங்கம் என்று இருப்பதால் அவர் ஒரு முஸ்லிமாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்.

கருப்பாயியாகப் பிறந்து ஆறேழு வயதில் மதம் மாறிய நூர்ஜஹானுக்கு 40 வயதாகியும் மாப்பிள்ளை கிடைக்கவில்லை. அப்பா தனக்கு மாப்பிள்ளை தேடி அனுபவிக்கும் அவமானங்களின் பளு தாங்க முடியாமல் நூர்ஜஹான் தற்கொலை செய்து கொள்வதுடன் குறுநாவல் ஆரம்பிக்கிறது. மதம் மாறியவர்கள் என்றாலே ஒரு படி குறைவாகத்தான் பார்க்கிறார்கள்; அதுவும் தலித் – இல்லை இல்லை பள்ளக்குடி பறையக்குடி என்றால் – விலகி ஓடுகிறார்கள். காமாட்சிபுரத்தில் இப்படி மதம் மாறிய குடும்பங்களில் ஐம்பது அறுபது முதிர்கன்னிகள் மாப்பிள்ளை கிடைக்காமல் கஷ்டப்படுகிறார்கள். முஸ்லிம்களாக மாறினாலும் இன்னும் அவர்கள் தலித்துகளாகவோ அல்லது ‘நவ் முஸ்லிம்களாகவோ’தான் இருக்கிறார்கள். நூர்ஜஹான் இறந்த பிறகு முஸ்லிம் சமுதாயத் தலைவர்களை எல்லாரும் நிற்க வைத்து நாக்கைப் பிடுங்கிக் கொள்கிற மாதிரி கேள்வி கேட்கிறார்கள். நாவல் அவ்வளவுதான்.

நாவலில் கொஞ்சமாவது உண்மை இருக்கத்தான் இருக்கும். நம்மூரில் மதம் மாறினால் ஜாதி ஒழிந்துவிடுவதில்லை என்பது நிதர்சனம். எதற்காக மதம் மாறி இருந்தாலும் அதை வைத்து பெருமை அடித்துக் கொள்ளவும், அது மனமாற்றம் அல்ல, மதம் மாறியவர்களை உசுப்பிவிட்டு குளிர்காய்கிறார்கள் என்று குற்றம் சாட்டவும் ஆட்கள் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். கேட்கப்படும் கேள்வியும் நியாயமானதுதான்.

ஆனால்: காமாட்சிபுரத்தில் என்ன பெண் குழந்தைகள் மட்டும்தான் பிறப்பார்களா? உள்ளூரிலேயே வேறு மதம் மாறிய குடும்பங்களிலிருந்து மாப்பிள்ளை கிடைக்காதா? ஏதோ 55 சதவிகிதம் பெண் குழந்தைகள் 45 சதவிகிதம் ஆண் குழந்தைகள் என்றால் பரவாயில்லை, ஆனால் எக்கச்சக்க பெண்களுக்கு மாப்பிள்ளை கிடைக்கவில்லை என்றால் லாஜிக் இடிக்கிறதே!

இந்தப் புத்தகத்தின் வெற்றி என்பது அப்படி லாஜிக் இடிப்பதைப் பற்றி எல்லாம் யோசிக்க நேரமே இல்லாமல் கதை போவதுதான். கேள்வி அவ்வளவு உக்கிரமாக கேட்கப்படுகிறது. இலக்கிய நயம் எல்லாம் இரண்டாம்பட்சம்தான். படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

சமீபத்தில் மீனாட்சிபுரம் சென்று பார்த்தவர்கள் மதம் மாறியவர்கள் சந்தோஷமாக இருக்கிறார்கள், விலக்கி வைக்கப்படவில்லை என்று சொல்கிறார்கள் என்பதையும் பதிவு செய்கிறேன். புனைவுக்கு plausibility இருந்தால் போதும், அது முழு உண்மையாக இருக்க வேண்டியதில்லை என்பதுதான் எப்போதுமே என் தரப்பு. அது பெருமாள் முருகனின் மாதொருபாகனாக இருந்தாலும் சரி, இல்லை கருப்பாயி என்கிற நூர்ஜஹானாக இருந்தாலும் சரி.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தமிழ் நாவல்கள்

சுஜாதாவின் “வசந்த காலக் குற்றங்கள்”

சுஜாதாவை இலக்கியவாதி என்றோ பொழுதுபோக்கு எழுத்தாளர் என்றோ சுலபமாக வகைப்படுத்த முடியாது. வணிக எழுத்தை வாரப் பத்திரிகைகளில் தொடர்கதையாக எழுதுவார், அதில் இலக்கியத்தின் சாயை தெரியும். சில சமயம் இலக்கியம் படைக்க வேண்டும் என்று முயன்று எழுதுவார், ஆனால் வெற்றி பெறமாட்டார். (மத்யமர் சிறுகதைகள் ஒரு நல்ல் உதாரணம்).

எனக்கு அவரிடம் இருக்கும் ஈர்ப்புக்கு மூன்று காரணங்கள் உண்டு. முதல் காரணம் நாஸ்டால்ஜியா. சிறு வயதில் ஏற்படும் ஈர்ப்பு சுலபமாக அழிவதில்லை. குறைந்தபட்சம் எனக்கு அழிவதில்லை. இரண்டாவது நடை. சுஜாதாவின் நவீன நடை இன்று வரை எவருக்கும் கை வந்ததாக எனக்குத் தெரியவில்லை. மூன்றாவது விறுவிறுப்பு. பல புத்தகங்களை எடுத்தால் கீழே வைக்க முடியாது.

புகழ் பெற்ற எழுத்தாளர்தான், ஆனால் அவரது கணேஷ்-வசந்த் நாவல்கள் அவருக்குத் தந்திருக்கும் ஒளிவட்டத்தில் பிரமாதமான சில முயற்சிகள் கண்டுகொள்ளப் படுவதில்லை. அவரை இலக்கியவாதியாகப் பார்ப்பவர்களும் ஸ்ரீரங்கத்துக் கதைகளையும் அவரது நாடகங்களையும் தாண்டுவதில்லை. கணேஷும் வசந்தும் இல்லாமல் வாரப் பத்திரிகைகளில் தொடர்கதைகளாகவோ அல்லது மாத நாவல்களாகவோ வந்ததாலேயே வைரங்கள், ஒரே ஒரு துரோகம், பூக்குட்டி, ஜன்னல் மலர், குருபிரசாதின் கடைசி தினம், மண்மகன், 24 ரூபாய் தீவு என்று பல இலக்கியத் தரமுள்ள படைப்புகள் சுஜாதாவின் பரம ரசிகர்களாலும், இலக்கிய விமர்சகர்களாலும் கண்டுகொள்ளப்படுவதில்லை. (வேறு நாவல்களை நினைவு கூர்பவர்கள் தவறாமல் பின்னூட்டம் எழுதுங்கள்!)

என் கண்ணில் அவர் ஒரு (இரண்டாம் பென்ச்) இலக்கியவாதியாகத் தெரிவது இந்த மாதிரி நாவல்களால்தான். வசந்த காலக் குற்றங்களையும் இந்தப் பட்டியலில் சேர்க்கலாம். Arthur Haileysque நாவல் எழுத முயற்சித்திருக்கிறார். அதாவது ஒரு பின்புலத்தை எடுத்துக்கொண்டு கதை என்னும் சட்டத்தில் பல நுண்விவரங்களை காட்டி நம்மை பிரமிக்க வைப்பது. Police Procedural என்றும் சொல்லலாம். அதாவது போலீஸ் துறையின் தினசரி வாழ்க்கையின் நுண்விவரங்களை நிறைய கொடுத்து போலீஸ் எப்படி வேலை செய்கிறது என்று நமக்கு உணர்த்துவது. மொத்தத்தில் நல்ல புத்தகம். ஆங்கிலத்தில் இந்த மாதிரி நாவல்கள் பிரபலம்.

களம்: எண்பதுகளின் பெங்களூர். ஒரு லோகல் கால் எண்பது பைசா. இந்திரா நகரே நகரத்துக்கு வெளியே இருந்திருக்கும். டெக்னாலஜி கிடையாது. இந்த நிலையில் போலீசுக்கு வரும் சவால்கள்.

மூன்று கிளைக்கதைகள்.
ஆறுமுகம் திறமை வாய்ந்த திருடன். திறக்க முடியாத பூட்டே கிடையாது. பூட்டுக்கு மறு சாவி தயாரித்து திறந்து வேண்டியதை எடுத்துக்கொண்டு மீண்டும் பூட்டிவிட்டு செல்வது இவன் ஸ்டைல், முத்திரை. இந்த முத்திரையை வைத்தே போலீஸ் இவன்தான் திருடினான் என்று கண்டுபிடித்துவிடுகிறார்கள். ஜெயிலிலிருந்து திரும்பி வந்திருக்கிறான், இந்த முறை சாவியை தான் தயாரித்து, தனக்கு ஒரு அலைபி உருவாக்கிக் கொண்டு, கூட்டாளியை வைத்து அதே முத்திரையுடன் திருட திட்டமிடுகிறான். கூட்டாளி ஒரு “கேஸ்”.
சுனில் பணக்கார வீட்டுப் பையன். கஞ்சா கேஸ். பொழுது போகாமல் கிக்குக்காக பிரேமலதா என்று பெண்ணை ஃபோனில் கூப்பிட்டு ஆபாசமாக மிரட்டுகிறான். விவகாரம் முற்றிப் போய் பிரேமலதாவின் ஏழு வயதுப் பெண்ணை கடத்துகிறான்.
ரேகா-பிரசன்னா காதல். அப்பா அம்மாவுக்கு பிடிக்கவில்லை. போலீஸ் உதவியை நாடுகிறார்கள்.

இந்த மூன்றும் போலீஸ் கமிஷனர் கவனத்துக்கே வருகிறது. ரேகா-பிரசன்னா கேசில் கோட்டை விடுகிறார்கள். கடத்தல் கேசை சிறப்பாக கண்டுபிடிக்கிறார்கள். திருட்டு கேஸ் குற்றவாளிகளின் திறமையின்மையால் மாட்டிக் கொள்கிறது.

மிக அருமையாக எழுதி இருக்கிறார். அவரது சாதனைகளில் ஒன்று.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: சுஜாதா

இந்திரா பார்த்தசாரதியின் “குருதிப்புனல்”

மீள்பதிப்பு, முதல் பதிப்பு செப்டம்பர் 2010-இல்.

இதுதான் இந்திரா பார்த்தசாரதியின் நாவல்களில் பிரபலமானது என்று நினைக்கிறேன். சாகித்ய அகாடமி விருது வென்ற படைப்பு.

இ.பா.வின் நாவல்களில் இது சிறந்த ஒன்றுதான். ஆனால் எனக்கு இ.பா.வைப் பற்றி உயர்ந்த அபிப்ராயம் இல்லை. அவருடைய அங்கதம், எழுத்து பொதுவாக என் ரசனைக்கு ஒத்து வருவதில்லை.

குருதிப்புனல் கீழ்வெண்மணியில் 44 தலித்கள் உயிரோடு எரிக்கப்பட்ட சம்பவத்தை அடிப்படையாக கொண்டது. இது நம் வரலாற்றில் அழியாத களங்கம். கூலி அதிகமாக கேட்டதற்காக எரிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். எரித்த கோபால கிருஷ்ண நாயுடு நிரபராதி என்று நீதிமன்றத்தில் தீர்ப்பு வந்தது!

இதைப் பற்றி எனக்கு தெரிந்து மூன்று நாவல்கள்தான் வந்திருக்கின்றன. ஒன்று குருதிப்புனல், இரண்டு சோலை சுந்தரப் பெருமாளின்செந்நெல்“, மூன்று பாட்டாளி எழுதி சமீபத்தில் வந்த “கீழைத்தீ“. இந்த மாதிரி ஒரு சம்பவத்தைப் பற்றி இவ்வளவு குறைவாக எழுதப்பட்டிருப்பது எனக்கு ஆச்சரியம்தான்.

குருதிப்புனலில் டெல்லிவாசியான சிவா இரண்டு வருஷத்துக்கு முன் கீழ்வெண்மணி மாதிரி ஒரு கிராமத்துக்கு வந்து அங்கேயே செட்டில் ஆகிவிட்ட தன் நண்பன் கோபாலைத் தேடி வருவதுடன் தொடங்குகிறது. கிராமத்தில் மிராசுதார் கண்ணையா நாயுடுவுக்கும் காம்ரேட் ராமையாவுக்கும் ஏற்கனவே பிரச்சினை. கூலி அதிகம் வேண்டுமென்று போராடுபவர்களுக்கு ராமையாதான் de facto தலைவர். அவருடன்தான் கோபால் தங்கி இருக்கிறான். நாயுடுவின் அப்பாவின் வைப்பாட்டி மகன் வடிவேலு அங்கே ஒரு டீக்கடை நடத்துகிறான். நாயுடுவுக்கு ஆண்மைக் குறைவு. தான் வீரியத்தை நிரூபிக்க அவர் நிறைய வைப்பாட்டி வைத்துக் கொண்டு ஷோ காட்டுகிறார். பிரச்சினையை சுமுகமாக முடிக்க வேண்டுமென்று எண்ணி அவரிடம் பேசிப் பார்க்கப் போகும்போது ஆண்மையைப் பற்றி கோபால் இரண்டு வார்த்தை விடுகிறான். நாயுடு அவனை ஆள் வைத்து அடிக்கிறான். வடிவேலு, ஒரு ஹரிஜனப் பெண் கடத்தப்படுகிறார்கள். துப்பறிவதற்காக கோபால் நாயுடுவின் ஷோ வைப்பாட்டி பங்கஜத்தை சந்திக்கப் போகிறான். பங்கஜத்துக்கு எப்போதுமே கோபால் மேல் கண். கடத்தப்பட்டவர்கள் பங்கஜத்தின் வீட்டில் ஒளிந்திருப்பது தெரிகிறது. அப்போது ஏற்படும் அடிதடியில் நாயுடுவின் அடியாள் ஒருவன் கொல்லப்படுகிறான். ராமையா மேல் பழி போட்டு அரெஸ்ட். தகராறு வலுத்துக்கொண்டே போகிறது. ஒரு “பறையன்” நாயுடுவை அடிக்கிறான். கடைசியில் நாயுடுவின் ஆட்கள் போலீஸ் பாதுகாப்போடு குழந்தைகளும் பெண்களும் நிரம்பி இருக்கும் குடிசைக்கு தீ வைக்கிறார்கள், கோபால் வன்முறையே வழி என்று தீர்மானிக்கிறான்.

நாயுடுவுக்கு கொலை வெறி கிளம்ப மூன்று காரணங்கள்: கூலிக்கார பசங்க நம்மை எதிர்த்து பேசுவதா என்ற ஆத்திரம்; உயர்ந்த ஜாதியில் பிறந்த தன்னை ஒரு பறப் பையன் அடித்துவிட்டானே என்ற வெறி; எல்லாவற்றையும் விட முக்கியமாக தன் குறையை சுட்டிக்காட்டும்போது வரும் கையாலாகாத கோபம். கூலிக்காரர்களின் “புரட்சி” தோற்க நாயுடு தரப்பின் பண, அரசியல், ஜாதி பலமும், தற்செயலாக புரட்சிக்கு தலைமை ஏற்கும் கோபால்/சிவாவின் அனுபவமின்மையும் காரணங்கள்.

புத்தகத்தின் பலம் கீழ்வெண்மணி பற்றி ஒருவர் துணிந்து எழுதியது. அது பெரிய விஷயம். பலவீனம், அனாவசியமாக ஆண்மைக்குறைவு என்று எங்கேயோ போனது. படிப்பவர்களுக்கு, ஏதோ ஆண்டவன் குறை வைத்துவிட்டான், அவனை திருப்பி திருப்பி சீண்டினார்கள், அதில் வந்த கடுப்பில் தீ வைத்துவிட்டான் என்று தோன்றினால் ஆச்சரியம் இல்லை. அது இ.பா.வின் நோக்கம் இல்லைதான்; அவரது உண்மையான நோக்கம் சிறு, பர்சனல் விஷயங்கள் பெரும் அனர்த்தங்களுக்கு காரணங்களாக அமைவதுண்டு, அதுவே வாழ்க்கையின் அபத்தம் என்று சொல்லுவதுதான் என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் அயோக்கியத்தனம் செய்தாலும் இத்தனை நாள் இவ்வளவு குரூரமாக நடக்காதவன் ஏன் இப்படி மாற வேண்டுமென்று தோன்றலாம். அதுதான் இ.பா.வின் தோல்வி. பொதுவாக இ.பா.வின் கதைகளில் எல்லாரும் பேசிக்கொண்டே இருப்பது போல இதிலும் உண்டு, ஆனால் ஆக்ஷன் கொஞ்சம் அதிகம். 🙂

ஜெயமோகன் இதை தன் இரண்டாம் பட்டியலில் – பல்வேறு வகையில் முக்கியத்துவம் உடைய ஆனால் முழுமையான கலைவெற்றி கைகூடாத படைப்புகள் – சேர்க்கிறார். எஸ்.ரா. இதை நூறு சிறந்த தமிழ் நாவல்களில் ஒன்றாக குறிப்பிடுகிறார்.

குறைகள் இருந்தாலும் கட்டாயமாக படிக்க வேண்டிய புத்தகம்.

பிற்சேர்க்கை: நண்பர் ஸ்ரீனிவாஸ் தரும் தகவல்கள்:

ஜெமினி கணேசனின் மகள் ஜீஜீயைக் கல்யாணம் செய்த ஸ்ரீதர் ராஜன் கண் சிவந்தால் மண் சிவக்கும் என்று ராஜேஷ், பூர்ணிமா (பாக்கியராஜ்) ஆகியோரை வைத்து இந்த நாவலை 80களில் திரைப்படமாக்கினார். கதாநாயகி இல்லாமல் தமிழ்ப்படம் ஓடாது என்பதால், ஓர் ஆண்பாத்திரம் தேய்ந்து பெண் பாத்திரமாகப் பூர்ணிமையானது.

குருதிப்புனல் முன்னுரையில் இ.பா.

தமிழில் சாஹித்ய அகாடமி பரிசு பெற்ற இந்நாவல், வங்க மொழியில் ஆக்கம் பெற்றது. மொழி பெயர்ப்புக்காகச் சாஹித்ய அகாடமி பெற்றிருக்கின்றது என்பது குறிப்பிடத்தக்க விஷயம். மொழிபெயர்த்தவர் கல்கத்தா சு. கிருஷ்ணமூர்த்தி.

இந்நாவல் வெளியானபோது, பல விவாதங்களுக்குள்ளானது. கீழ்வெண்மணிச் சம்பவத்தைக் கொண்டு எழுதப்பட்ட இந்நாவலை மார்க்ஸிய கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்காரர்கள் தாக்கி எழுதினார்கள். கம்யூனிஸ்ட் கட்சி வரவேற்றது. ஆனால் கேரள மார்க்ஸியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் பத்திரிகை ‘தேசாபிமானி’ இந்நாவலை மலையாளத்தில் மொழிபெயர்த்து வெளியிட்டது.

‘நாவலாசிரியரின் ஃப்ராயிட் அணுகுமுறை, விவசாயிகளின் போராட்டத்தைக் கொச்சைப் படுத்தி விட்டது’ என்று தமிழக மார்க்ஸியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் கருத்தைக் கேரள, வங்காள மார்க்ஸியக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை என்பதும் இந்நாவலைப் பற்றிய ஒரு செய்தி.

ஓர் உண்மைச் சம்பவத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு ஒரு படைப்பாளி எழுதும்போது அவன் சம்பவங்களை உள்வாங்கிக் கொண்டு சம்பவங்களின் தீவிரத்தை மலினப்படுத்தாமல், அவன் கற்பனைக்கேற்ப புதினம் உருவாக்குவதில் தவறேதுமில்லை என்பதுதான் என் கருத்து.

காரல் மார்க்ஸின் ஆதர்ச எழுத்தாளர் ஷேக்ஸ்பியர் என்பது தமிழக மார்க்ஸிஸ் கம்யூனிஸ்ட்காரர்களுக்கு ஏன் தெரியாமல் போயிற்று என்பதுதான் என்னுடைய ஆதங்கம்.

அணமையில் தமிழக மார்க்ஸியக் கட்சி இந்நாவலை அப்பொழுது எதிர்த்தது தவறுதான் என்று ஒப்புக் கொண்டிருப்பது மகிழ்ச்சி தரும் செய்தி.

இந்நாவல் ஆங்கிலத்தைத் தவிர ஐந்து இந்திய மொழிகளில் (ஹிந்தி, பெங்காலி, குஜராத்தி, ஒரியா, மலையாளம்) மொழி பெயர்ப்பாகி உள்ளது.

ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தவர் அமரர் க.நா. சுப்ரமண்யம்

.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: இ.பா. பக்கம்

தொடர்புடைய பதிவுகள்:

  • கீழ்வெண்மணி நாவல்கள்
  • ஜெயகாந்தனின் “கங்கை எங்கே போகிறாள்?”

    படிக்கும்போது நிறைவாக இருக்கிறது.

    சில நேரங்களில் சில மனிதர்களின் sequel. குமுதத்தில் தொடர்கதையாக வந்தது.

    கதை ஒன்றும் பெரும் சிக்கல்கள் நிறைந்தது இல்லை. பிரபு நொடிந்து போய் சென்னையை விட்டு ஓடிவிடுகிறான். தற்செயலாக தன் காரில் ஒரு பெண்ணை ஏற்றிக்கொண்டு ஆஸ்பத்திரிக்கு செல்வது அவள் உயிரைக் காப்பாற்றுகிறது. அதில் ஞானோதயம் பெறும் அவன் தன் மேல்தட்டு வாழ்க்கையை விட்டுவிட்டு ஒரு மெக்கானிக்காக தன் வாழ்க்கையை மீண்டும் தொடங்குகிறான். எழுத்தாளர் ஆர்கேவி அவனைப் பற்றி ஒரு கதை எழுத கங்கா, பத்மா எல்லாரும் அவனை மீண்டும் கண்டுபிடிக்கிறார்கள். ரிடையர் ஆகும் கங்கா பிரபுவோடு தன் இறுதிக் காலத்தை கங்கைக் கரையில் கழிக்கிறாள்.

    புத்தகம் முழுவதும் தெரிவது அன்பு. ஒருவரை ஒருவர் மாற்ற முயலாத, மாற்ற விரும்பாத, அவரவர் குற்றம் குறைகளோடு ஒருவரை ஒருவர் முழுவதும் ஏற்றுக் கொள்ளும் அன்பு. கங்கா, பத்மா, மஞ்சு, கங்காவின் அண்ணா, மன்னி, பிரபு, பிரபுவின் வளர்ப்பு மகன் பாபு என்று எல்லாரும் குறை உள்ளவர்களே. ஆனால் அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் நம்புகிறார்கள், ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள், ஒருவரை ஒருவர் சப்போர்ட் செய்கிறார்கள். அது மிக நிறைவாக இருக்கிறது.

    இந்த சீரிசைப் பற்றி ஜெயகாந்தனே சொல்கிறார்:

    ஒரிஜினல் கதை ‘அக்கினிப் பிரவேசம் ‘ தான். அதன் முடிவை மாற்றினால் எப்படி இருக்கும் என்ற கற்பனையில் பிறந்தது ‘சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள் ‘. அந்த முடிவு பிடிக்காததால் அது முடிவு வரைக்கும் சென்று பார்ப்பது ‘கங்கை எங்கே போகிறாள் ‘. கங்கையில் போய் விட்டாள் என்றுதான் சொன்னேனே ஒழிய, அவள் இன்னொரு புறம் கரையேறியும் வரலாம். அவள் சுய தன்மையை அவள் இழந்ததாய் எனக்குத் தோன்றவில்லை. ‘ சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள் ‘ இன் duration ஒரு வருஷம் தான். பனிரெண்டு வருஷத்திற்குப் பிறகு ஒரு வருஷம். ‘கங்கை எங்கே போகிறாள் ‘ அவளுடைய அறுபது வயது வரையில் செல்கிறது.

    ஜெயகாந்தனின் பலமே அவர் உருவாக்கும் பாத்திரங்கள்தான். அவரது சாதனைகளில் இன்னொன்று.

    தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: ஜெயகாந்தன் பக்கம்

    தொடர்புடைய பக்கங்கள்:

  • ஜெயகாந்தனின் திண்ணை பேட்டி
  • சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள் நாவல் பற்றி ஆர்வி, ஜெயமோகன்
  • சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள் திரைப்படம் – பக்ஸ் விமர்சனம், ஆர்வியின் விமர்சனம், சாரதாவின் விமர்சனம்
  • சிதம்பர சுப்ரமணியனின் இரு புத்தகங்கள்

    மீள்பதிப்பு (முதல் முறை பதிக்கப்பட்ட நாள் செப்டம்பர் 14, 2010)

    இதய நாதம்

    இருபது வருஷங்களுக்கு மேலாக நான் தேடிக் கொண்டிருந்த புத்தகம் ந. சிதம்பர சுப்ரமணியனின் இதய நாதம்.

    விகடன், குமுதம், சாண்டில்யன், கல்கி, சுஜாதா லெவலைத் தாண்டிய தமிழ் கதை உலகம் இருக்கிறதா என்று நான் சந்தேகப்பட்ட காலம் ஒன்று உண்டு. அப்போது கிடைத்த ஒரு புத்தகம் க.நா.சு.வின் “படித்திருக்கிறீர்களா? தமிழில் முதன் முதலாக புத்தக அறிமுகம் என்று நான் படித்தது அதைத்தான். க.நா.சு. போட்டிருந்த லிஸ்டில் என்னை மிகவும் கவர்ந்தது “இதய நாதம்” புத்தகத்தின் அறிமுகம்தான்.

    எனக்கு தெரிந்த யாருமே அதைப் படித்திருக்கவில்லை. நான் சென்னையில் இருந்த வரை எந்த புத்தக கண்காட்சியிலும் எனக்கு அது கிடைக்கவில்லை. புத்தகங்களை தேடி எடுத்துத் தரும் எழுத்தாளர் திலீப் குமாரும் கிடைக்கவில்லை என்று சொல்லிவிட்டார். நண்பர் ராஜனிடம் இருக்கிறது என்று தெரிந்தது, ஆனால் அவரால் அதை அவரது நூலகத்தில் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. சில நாட்களுக்கு முன் அவர் என் வீட்டுக்கு வருவதாக இருந்தது; அப்போது அவர் சிதம்பர சுப்ரமணியனின் மண்ணில் தெரியுது வானம் படிக்கிறாயா என்று கேட்டார்; படிக்கிறேன், ஆனால் இதய நாதம் கிடைக்கவில்லையா என்று கேட்டேன். அவர் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை என்று சொல்லிவிட்டார்; ஆனால் வரும்போது கொண்டு வந்துவிட்டார்! புத்தக ஷெல்ஃபுக்கு பின்னால் விழுந்து கிடந்திருந்ததாம். ஒரே மூச்சாக படித்துவிட்டேன்!

    கதை பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலோ, இருபதாம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்திலோ நடைபெறுவதாக அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. க.நா.சு.வின் அறிமுகத்திலிருந்து கதை ஓரளவு தெரியும் – இசையே வாழ்க்கையாக வாழும் ஒரு வித்வானின் கதை. சிறுவன் கிட்டு சங்கீத யோகியான சபேசய்யரிடம் எப்படியோ வந்து சேர்கிறான். அவருக்கு தகுந்த சீடனாக வளர்கிறான். அவர் மறைவுக்கு பிறகு புகழ் பெற்ற வித்வானாக ஆகிறான். கல்யாணமும் ஆகிறது. ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் காசுக்கு கச்சேரி செய்யமாட்டேன் என்று தீர்மானிக்கிறார் (இனி மேல் மரியாதையாகத்தான் அழைக்க வேண்டும்). வாழ்க்கையை எப்படி நடத்துவது? மனைவி நீலாவுக்கும் அவனுக்கும் தினமும் தகராறு. நடுவில் தாசி பாலாம்பாளின் உண்மையான சங்கீத தாகத்தை புரிந்து கொண்டு அவளுக்கு இசை சொல்லித் தருகிறார். பேர் கெடுவதை அவர் பொருட்படுத்தவில்லை. ஆனால் ஒரு கட்டத்தில் பாலாம்பாள் தன் மேல் ஆசைப்படுவதை உணரும்போது அவளிடமிருந்து விலகுகிறார். பிறகு திடீரென்று குரலே போய்விடுகிறது. தனக்குள்ளே ஆழந்துவிடுகிறார்.

    உண்மையை சொல்லத்தான் வேண்டும். கதை ஒன்றும் பிரமாதமில்லை. இது மகா வைத்யநாத சிவனின் வாழ்க்கையால் inspire ஆன கதை என்று முன்னுரையில் சொல்லி இருக்கிறார். அதைப் படிக்காவிட்டால் இது வெறும் wishful thinking, fantasy என்றுதான் சொல்லி இருப்பேன். ஒரு லட்சிய சங்கீத மேதையை மனதில் உருவாக்கிக் கொண்டு அதற்கு ஏற்ற மாதிரி எழுதப்பட்ட கதை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

    ஆனால் கதையில் ஜீவன் இருக்கிறது. குறிப்பாக நீலா பாத்திரம். அவர் நீலாவின் லௌகீக ஆசைகளை குறையாக சொல்லவே எழுதி இருக்கிறார். ஆனால் அந்த பாத்திரம் நிறைவாக இருக்கிறது. கிட்டுவின் பாத்திரத்தில் நம்பகத் தன்மை குறைவாக இருந்தாலும், அவரது போராட்டங்கள் எல்லாம் heroic struggles ஆக மட்டுமே இருந்தாலும் (பணம், கெட்ட பேர், “ஒழுக்கம்” அற்ற உறவு, குரல் இழத்தல் vs இசை), அந்த பாத்திரத்திலும் உயிர் இருக்கிறது. எல்லா பாத்திரங்களும் one dimensional ஆக இருப்பதுதான் குறை.

    கிட்டு தன் குருவின் வீணையை உடைப்பதும், சபேசய்யர் தன் மகன் மகாதேவனை அதற்காக திட்டும்போது உண்மையை ஒத்துக் கொள்வதும், குரு நீ உண்மை சொன்னது பெரிய விஷயம் என்று சொல்வதும் என் மனதை தொட்ட காட்சி. க.நா.சு.வும் இதைப் பற்றி விலாவாரியாக எழுதி இருக்கிறார்.

    இதய நாதம் எனக்கு பொய்த்தேவு நாவலை நினைவுபடுத்தியது. இரண்டிலும் ஒரு சிறுவன் தன் உள்ளே இருக்கும் மனிதனை நோக்கி செல்லும் பயணம்தான் கதை. பொய்த்தேவின் சோமு முதலியாருக்கு அது பணம், பிசினஸ், ஆன்மிகம் என்று போகிறது. கிட்டு பாகவதருக்கு இசைப் பயணம்.

    படிக்கலாம். முன்னோடி கதை. (Pioneering effort) ஒரு முன்னோடி முயற்சியில் இருப்பது போல குறைகளும் இருக்கின்றன. ஜெயமோகன் இதை “பல்வேறு வகையில் முக்கியத்துவம் உடைய ஆனால் முழுமையான கலைவெற்றி கைகூடாத படைப்புகள்”-இல் ஒன்றாக குறிப்பிடுகிறார். எஸ்.ரா.வின் லிஸ்டில் இது இடம் பெறவில்லை.

    மண்ணில் தெரியுது வானம்

    எனக்கு காந்தி மேல் எப்போதுமே ஒரு ஆச்சரியம் உண்டு. ஒரு தனி மனிதர் எப்படி லட்சக்கணக்கானவர்களை கட்டி மேய்த்தார்? அவர்களுக்கு அவர் கொடுத்ததெல்லாம் ஜெயில் வாசம், வறுமை, அவர்கள் காலம் காலமாக நம்பிக் கொண்டிருந்த ஜாதி போன்ற கருத்துகளை உடைத்தல். சிதம்பர சுப்ரமணியத்துக்கும் அந்த ஆச்சரியம் இருந்திருக்கிறது.
    பட்டப் படிப்பில் மாநிலத்தில் முதல்வனாக தேறும் நடராஜன். அவன் ஐ.சி.எஸ். படிக்க வேண்டும் என்று கனவு காணும் அப்பா. நடராஜனுக்கு கொஞ்சம் காந்தி பைத்தியம் இருக்கிறது. தற்செயலாக ஒரு சத்யாகிரகத்தை பார்க்கப் போகும்போது தடியடி விழுகிறது. ஜெயிலுக்கு போகிறான். பிறகு காங்கிரஸ், காந்தி ஆசிரமம் என்று வாழ்க்கை திசை திரும்பி விடுகிறது. அப்புறம் பத்திரிகை வேலை, வேற்று ஜாதி பெண் சரோஜாவுடன் காதல், கல்யாணம். காங்கிரஸ் மந்திரி சபை, வெள்ளையனே வெளியேறு, சுதந்திரம், காந்தி மறைவு என்று நாட்டு நடப்பை பற்றி கமென்ட் வந்துகொண்டே இருக்கிறது.

    நடராஜன் இவர்தான் என்று தெரிகிறது. அவரது லட்சிய வாழ்வு எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று கனவு கண்டதை நாவலாக எழுதி இருக்கிறார். தி.ஜ. என்ற பாத்திரம் எழுத்தாளர், பத்திரிகையாளர் தி.ஜ.ர. (தி.ஜ. ரங்கநாதன்) வீ.ர. என்ற பாத்திரம் வ.ரா. (வ. ராமஸ்வாமி ஐயங்கார்) மற்றவர்கள் – குறிப்பாக கிருஷ்ணமணி யாராவது நிஜ மனிதரின் சாயலா என்று தெரியவில்லை.

    படிக்கலாம். ஆனால் சுமார்தான்.

    மதிப்பீடு

    சிதம்பர சுப்ரமணியத்தை மறந்துவிடுவார்கள் என்றுதான் எனக்கு தோன்றுகிறது. இந்த இரண்டு புத்தகங்களையும் மட்டும் வைத்துப் பார்த்தால் அவர் தமிழ் இலக்கியத்தில் ஒரு footnote ஆக மட்டுமே இருக்க முடியும். தமிழ் இலக்கியத்தில் அவரது பங்களிப்பு minor contribution-தான். அவரது சிறந்த படைப்பான இதய நாதத்தையே நான் ஆங்கிலத்தில் படித்திருந்தால் அடுத்தவரிடம் இதைப் பற்றி பேசவே மாட்டேன். ஒரு விதத்தில் அவர் கிரிக்கெட் வீரர் ஸ்ரீகாந்த் மாதிரி – அவர் காலத்து விமர்சகர்கள் சிலருக்கு அவர் சாதனையாளராக இருந்திருக்க வேண்டும். இன்றைக்கு ஸ்ரீகாந்த் நல்ல ஆட்டக்காரர் என்று யாரும் சொல்வதில்லை, ஆனால் அவரது சில இன்னிங்க்ஸ்கள் பார்த்தவர்களால் இன்னமும் நினைவு கூறப்படுகின்றன. அந்த மாதிரிதான் இவரும்.

    ஆனால் அவரது புத்தகங்களில் நேர்மை இருக்கிறது; அந்த காலகட்டத்தின் விழுமியங்களை (இசை, சுதந்திரப் போராட்டம்) அவர் நன்றாக கொணடு வந்திருக்கிறார். தீவிர வாசகர்கள், footnote ஆக கருதப்படுபவற்றையும் படிக்க வேண்டும் என்ற ஆசை கொண்டவர்களுக்கு மட்டுமே நான் இவரை சிபாரிசு செய்வேன். இதய நாதம் என் இரண்டாம் பட்டியலில் (நேரம் இருந்தால் படிக்கலாம்) இடம் பெறும்.

    அவரது ஒரு சிறுகதை – வேலையும் விவாகமும் – நெட்டில் (தென்றல் இதழ்) கிடைக்கிறது. (Registration Required). பாவண்ணன்சசாங்கனின் ஆவி” என்ற சிறுகதையை திண்ணை இதழில் அலசி இருக்கிறார்.

    ஒரே ஒரு புத்தகம் படிக்க வேண்டுமென்றால் இதய நாதம் படியுங்கள்.

    இப்போது இந்தப் புத்தக்த்தை சந்தியா பதிப்பகம் வெளியிட்டிருப்பதாக சந்தியா பதிப்பகம் நடராஜன், நண்பர் செல்வராஜ் தகவல் தருகிறார்கள். சந்தியா பதிப்பகத்தின் தொலைபேசி எண்கள் – 044-2489-6979; 98411-91397

    பின் குறிப்பு: இவரது புகைப்படம் எதுவும் நெட்டில் கிடைக்கவில்லை. யாரிடமாவது இருந்தால் அனுப்புங்கள்! தினமணிக்கு நன்றி!

    தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தமிழ் நாவல்கள்

    தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
    வேலையும் விவாகமும் சிறுகதை (தென்றல் இதழ், Registration Required).
    சசாங்கனின் ஆவி” என்ற சிறுகதையை பாவண்ணன் அலசுகிறார்.
    வாழ்க்கைக் குறிப்பு தினமணியில்
    சிதம்பர சுப்ரமணியன் வீட்டைக் கண்டுபிடிக்க முடியாத அசோகமித்ரனும் தி.ஜா.வும்

    அந்தக் காலத்தில் பிராமணப் பெண்களின் திருமண வயது

    நம்மில் அனேகருக்கு மாயூரம் வேதநாயகம் பிள்ளைதான் தமிழின் முதல் நாவல் என்று கருதப்படும் பிரதாப முதலியார் சரித்திரத்தை எழுதியவர் என்று தெரிந்திருக்கும். வே. பிள்ளை சுகுணசுந்தரி சரித்திரம் என்ற இன்னொரு நாவலையும் எழுதி இருக்கிறார். நாவலுக்கு historical curiosity என்பதைத் தவிர வேறு மதிப்பு எதுவும் இல்லை. இதை எல்லாம் இந்தக் காலத்து சின்னப் பிள்ளைகள் கூட காது கொடுத்துக் கேட்கமாட்டார்கள்.

    ஒரு அம்புலி மாமா கதையை சட்டமாக வைத்து அதில் நல்லொழுக்கம், பொறாமை, இளமையில் திருமணம் என்று பல விஷயங்களைப் பற்றி சொற்பொழிவு. அவரே பல அத்தியாயங்களின் ஆரம்பத்தில் சொற்பொழிவு என்று சொல்லிவிடுகிறார். 🙂 மு.வ. 1800-களில் எழுதிய “நாவல்” போல இருக்கிறது.

    பிறகு எதற்காக இந்த புத்தகத்தைப் பற்றி எழுதுகிறேன் என்று யோசிக்கிறீர்களா? புத்தகத்தின் ஒரே ஒரு சுவாரசியமான விஷயம் – பார்ப்பனர்கள் மட்டும்தான் அந்தக் காலத்தில் சின்னக் குழந்தைகளுக்கு கல்யாணம் செய்து வைப்பார்கள் போலிருக்கிறது. ‘மிகு இளமை மணமறுப்பு‘ என்ற தலைப்பில் நாயகி சுகுணசுந்தரி செய்யும் சொற்பொழிவிலிருந்து சில வரிகள்:

    இந்த நாட்டில் பார்ப்பனர் முதலானவர்களுக்குள்ளாக நடக்கும் மிகு இளமை மணமானது மிகவும் வெறுக்கத் தக்கதாய் இருக்கிறது.

    இந்த நாட்டிலும் பார்ப்பனர் முதலிய சிலரைத் தவிர மற்றை எந்தப் பிரிவினரிலும் மிகு இளமை மணமே இல்லை. இந்த நாட்டிலே கிறித்துவர்களும் மகமதியர்களும் இன்னும் பல பிரிவினரும் ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் தகுந்த காலம் வந்த பிறகுதான் திருமணஞ் செய்கிறார்கள்.

    வே. பிள்ளை இதை 1880, 1890 வாக்கில் எழுதி இருக்க வேண்டும். அப்போதெல்லாம் என்ன வயதில் திருமணம் நடக்கும்? பாரதியாருக்கு 12, 13 வயதில் ஏழு வயது செல்லம்மாவோடு திருமணம் என்று நினைவு.

    பெண் ருதுவானதும் அவளை மாப்பிள்ளை வீட்டுக்கு அழைத்து செல்லும் நிகழ்ச்சி பல புனைவுகளில் வருகிறது என்று நினைவு. பி.ஏ. கிருஷ்ணனின் புலிநகக் கொன்றையில் பெண்ணுக்கு வயது வருவதற்கு முன் திருமணம் செய்ய வேண்டும் என்ற வழக்கம் பேசப்படுகிறது என்று ஒரு மங்கலான ஞாபகம். ராஜம் ஐயரின் கமலாம்பாள் சரித்திரத்திலும் சிறு வயது திருமணங்கள் பற்றி வரும் என்று நினைக்கிறேன். ஜே.ஆர். ரங்கராஜுவின் ராஜாம்பாள் நாவலில் ராஜாம்பாளுக்கு வயது 13-தான். ஆனால் ராஜாம்பாள் பிராமணத்தியா என்று நினைவில்லை. 13 வயதுதானா என்று யாராவது பொங்கி எழுவதற்கு முன் ஜூலியட்டுக்கு வயது 12-தான் என்று நினைவுபடுத்துகிறேன்!

    யாருக்காவது தெரியுமா? 1875-1925 காலகட்டத்தில் பிராமணக் குடும்பங்களில் எத்தனை வயதில் திருமணம் செய்வது பழக்கமாக இருந்தது? பிற ஜாதிகளில்?

    தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தமிழ் நாவல்கள்

    தேவனின் “ஜஸ்டிஸ் ஜகன்னாதன்”

    மீள்பதிவு

    மைனர் கிளாசிக்.

    ஜஸ்டிஸ் ஜகன்னாதன் தேவனின் சிறந்த படைப்புகளில் ஒன்று. Legal thriller. அதே நேரத்தில் ஒரு விதத்தில் இது ஒரு Arthur Haileysque நாவல். கோர்ட், ஜூரி விசாரணை என்று ஒரு பின்புலத்தை சுவாரசியமாகக் காட்டுகிறது, ஆனால் மேலோட்டமாகத்தான் காட்டுகிறது. கோர்ட்டின் நடைமுறைக்குள் ஆழமாக போகவில்லை.

    தியாகராயப் பிள்ளை பணக்காரர். அவரது மூத்த மாப்பிள்ளை வரதராஜப் பிள்ளை. மற்ற வாரிசுகளை விட வ. பிள்ளைக்கு நிறைய சொத்து எழுதி வைத்திருக்கிறார் மாமனார். ஆனால் உயிலை மாற்றவேண்டும் என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறார். மாப்பிள்ளைக்கும் மாமனாருக்கும் இந்த விஷயத்தில் மனக் கசப்பு இருக்கிறது. தி. பிள்ளைக்கு உடம்பு மோசமாக இருக்கிறது. டாக்டர்கள் முயற்சி செய்துதான் பார்ப்போமே என்று மருந்து கொடுத்ததில் எப்படியோ அபாயம் நீங்கிவிட்டது. வ. பிள்ளை வீட்டில் தங்கி இருந்து மாமனாரை பொறுப்பாக பார்த்துக் கொள்கிறார். ஒரு நாள் இரவு கொஞ்சம் ரகசியமாக வெளியூர் போகிறார். அன்றிரவு உடல் தேறிக் கொண்டு வந்த மாமனார் இறக்கிறார். அவருக்கு யாரோ விஷம் கொடுத்திருப்பது தெரிய வருகிறது. காணாமல் போன வ. பிள்ளை மீது சந்தேகம் வருகிறது. அவரை கண்டுபிடித்து அவர் மேல் கொலைக் கேஸ் போட்டிருக்கிறார்கள். விசாரணை, குறுக்கு விசாரணை, கேஸ் என்று கதை சுவாரசியமாகப் போகிறது. உண்மையில் ஜஸ்டிஸ் ஜகன்னாதன் இந்த நாவலில் ஒரு minor பாத்திரம்தான்.

    சில விஷயங்கள் ஆச்சரியத்தை தருகின்றன. ஜூரி சிஸ்டம் இந்தியாவில் ஏன், எப்போது மறைந்தது? ஆங்கில, அமெரிக்க சட்ட முறைகளில் இன்னும் இருக்கிறதே? (1959 நானவதி வழக்கிற்குப் பிறகு ஜூரி முறை இந்தியாவில் ஒழிக்கப்பட்டுவிட்டது. இந்த நானாவதி வழக்கு சமீபத்தில் ருஸ்தம் என்று அக்‌ஷய் குமார் நடித்துத் திரைப்படமாக வந்தது.) வேளச்சேரி நாவலில் ஒரு கிராமம் என்று சொல்லப்படுகிறது! வெங்கடேசன் ஒரு வேலைக்காரிக்கு “செக்ஸ் புத்தகம்” எல்லாம் வாங்கிக் கொடுக்கிறார், ஐம்பதுகளிலேயே இதெல்லாம் வெளிப்படையாக விற்றிருக்கிறது! (டோண்டு ராகவன் இன்றில்லை, அவர் வயது இளைஞர்கள் தங்கள் நினைவுகளைப் பகிர்ந்து கொள்ளலாம்.)

    நாவலின் பலம் அதன் சுவாரசியம்தான். அது காட்டும் உலகம் இன்று இல்லைதான். ஆனாலும் படிக்கும்போது அலுப்பு தட்டுவதில்லை. நல்ல கதைப் பின்னல் (plotting) இருக்கிறது. மெதுமெதுவாக தியாகராஜப் பிள்ளையின் குடும்ப உறுப்பினர்கள் எப்படிப்பட்டவர்கள் என்று புரிய வைக்கிறார். பலவீனம் கோர்ட் சூழ்நிலையை காட்டுவதோடு தேவன் திருப்தி அடைவதுதான். அவர் பெரிய இலக்கியம் படைக்க கிளம்பவில்லை என்பது தெளிவு!

    படியுங்கள் என்று சிபாரிசு செய்கிறேன்.

    தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தேவன் பக்கம்

    தொடர்புடைய சுட்டிகள்:
    தேவன் மரணம் பற்றி ஆனந்த விகடன் தலையங்கம்
    கோபால் பதிவு – தேவன்: தமிழ் எழுத்துலக ஜாம்பவான்
    கிழக்கு பதிப்பகம் மறு வெளியீடு செய்திருக்கும் தேவனின் புத்தகங்கள்
    தேவனின் “கோமதியின் காதலன்”
    தேவன் பற்றி சுஜாதா

    தரையில் இறங்கும் விமானங்கள்

    indumathiஇது ஒரு guest post. தோழி சாரதாவை இப்போதெல்லாம் இணையத்தில் பார்க்க முடிவதில்லை. சந்திரபிரபா எழுதிய பின்னூட்டம் ஒன்றிலிருந்து தாவித் தாவிப் போய் இதைப் பிடித்து பதித்திருக்கிறேன். ஓவர் டு சாரதா!

    எழுத்தாளர் இந்துமதியின் பல்வேறு நாவல்களில், என் மனதை மிகவும் கவர்ந்த ஒன்று என்றால் என் மனதில் பளிச்சென்று நினைவுக்கு வருவது ‘தரையில் இறங்கும் விமானங்கள்’ தான். (அவரது பல நாவல்கள் எனக்குப்பிடிக்காது என்பது வேறு விஷயம்)

    பொதுவாக நாவல்கள் என்றால் கதாபாத்திரங்கள் வளவளவென்று பேசிக் கொண்டிருப்பார்கள். இது ஒரு ரகம். அல்லது கதாசிரியர் தனது வார்த்தைகளில் காட்சிகளை விவரித்துக்கொண்டு போவார். இது இன்னொரு ரகம். அல்லது கதாசிரியர் தனது கற்பனை வளத்தைக்காட்ட, எல்லை தாண்டி அதீதமாக வர்ணித்துக்கொண்டு போவார். இவையெல்லாம் இல்லாமல் கதாபாத்திரங்களின் மன உணர்வுகள் மூலமாகவே ஒரு கதையை, நாவலை நகர்த்திக்கொண்டு போக முடியுமா? அப்படி அபூர்வமாக அமைந்த ஒரு நாவல்தான், இந்துமதி எழுதிய “தரையில் இறங்கும் விமானங்கள்”.

    இதில் வரும் கதாபாத்திரங்கள் அதிகம் பேச மாட்டார்கள். அவர்கள் மன உணர்வுகள் நம்முடன் பேசும். மிகக் குறைந்த அளவே பாத்திரங்கள். பரமு என்கிற பரமசிவம் அண்ணன். அவனுக்கு விஸ்வம் என்றொரு தம்பி. விஸ்வத்துக்கு பாசமே உருவான ஒரு அண்ணி, ரொம்ப கண்டிக்காமல் பொறுப்பை உணர வைக்க எத்தனிக்கும் அப்பா. பாதியில் மறைந்துவிடும் அம்மா. விஸ்வம், வாழ்க்கையை எந்திரமாக அல்லாது கலையாக ரசித்து வாழத் துடிப்பவன். அவனுக்கு காதல், திருமணம் என்பதெல்லாம் இரண்டாம் பட்சம் கூட இல்லை, பல பட்சங்களுக்கு கீழே. படிப்பு, படித்த பின் வேலை, வேலை கிடைத்ததும் திருமணம், திருமணத்தைத் தொடர்ந்து குழந்தைகள், பின் அவர்களை ஆளாக்க போராட்டம்….. இவ்வளவுதான் வாழ்க்கையா? இதுக்கு பிறக்காமலேயே இருந்திருக்கலாமே என்று ஆதங்கப்படும் வித்தியாசமான வாலிபன்.

    அவனுடைய உலகமே வேறு. அதனுள் தனக்குத் தானே மனக் கோட்டைகளைக் கட்டிக் கொண்டு அதிலேயே சஞ்சரித்துக் கொண்டு இயற்கை அழகை ரசித்துக் கொண்டு வாழும் அவனுக்கு முதல் இடியாக வந்தது அம்மாவின் மறைவு. ஆனால் அதையும் கூட பேரிழப்பாக தோன்றாதவாறு அவனுக்கு இன்னொரு தாயாய் அண்ணி இருந்து ஈடு கட்ட, அவன் தொடர்ந்து தன் உலகத்தில் சஞ்சரித்துக் கொண்டிருந்தபோது இன்னொரு தாக்குதலுக்கு ஆட்பட்டது அண்ணனின் வேலை மாற்றலின் போது. இனியும் அவன் கற்பனை உலகில் உலவிக்கொண்டிருக்க முடியாது என்று அப்பா பக்குவமாக எடுத்துச் சொல்லி குடும்பப் பொறுப்புக்களை சுமக்க வைக்க, அதுவரை வானத்திலேயே பறந்து கொண்டிருந்த விமானம் தரையிறங்குகிறது.

    எவ்வளவுதான் வானத்திலேயே பறந்துகொண்டிருந்தாலும், அது அங்கேயே பறந்து கொண்டிருக்க முடியாது ஒரு சமயத்தில், குறைந்தபட்சம் எரிபொருள் தீரும் நிலையிலாவது அது தரையிறங்கியே தீர வேண்டும். இறங்கிய பின்னும் அது தன் பழைய நினைப்பில் சிறிது தூரம் மூச்சிரைக்க ஓடி ஒரு நிலைக்கு வந்தே தீர வேண்டும் என்ற ய்தார்த்த உண்மையை விளக்கும் அருமையான நாவல்.

    இதில் மனதை கொள்ளை கொள்ளும் விஷயம், நான் முன்பே குறிப்பிட்டது போல உரையாடல்கள் மிகக் குறைவாக, உள்ளத்துக்குள்ளே தோன்றும் எண்ண ஓட்டங்களையே அதிகமாகக் கொண்டு புனையப்பட்டிருப்பதால், இந்துமதியின் மற்றைய நாவல்களினின்றும் இது தனித்து நிற்கிறது. கதையில் வரும் வர்ணனைகள்தான் எவ்வளவு யதார்த்தமானவை, எவ்வளவு ஜீவனுள்ளவை. வேலைக்காக இண்டர்வியூவுக்குப் போகும் விஸ்வம், அந்த அலுவலக வெளி வராந்தாவில் காத்திருக்கும் நேரத்தில் பார்த்து ரசிக்கும் மரக் கூட்டமும், அதில் துள்ளி விளையாடும் அணிலும் அப்படியே தத்ரூபமாக நம் கண் முன்னே தோன்றுகின்றன. மீண்டும் அதே அலுவலகத்துக்கு இண்ட்டர்வியூவுக்குப் போகும்போது விஸ்வத்தின் மனம் குதூகலிக்கிறது, வேலை கிடைக்கும் என்பதை எண்ணி அல்ல, மறுபடியும் அந்த காம்பவுண்டில் நிற்கும் மரக் கூட்டத்தையும் அதில் விளையாடும் அணிலையும் பார்க்கப் போகிறோம் என்ற எண்ணத்தில். அந்த அளவுக்கு இயற்கையை நேசிக்கும் அவன் எப்படி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக யதார்த்த எந்திர வாழ்க்கைக்கு ஆட்படுகிறான் என்பதை இந்துமதி விவரிக்கும் அழகே தனி.

    மனதைக் கவரும் பல இடங்களில் ஒன்று. கிட்டத்தட்ட நள்ளிரவு நேரத்தில் தெருப் பக்கம் விளக்கை அணைத்து விட்டு விஸ்வமும் அண்ணியும் வாசலில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருக்க, அப்போது தூரத்தில் மெல்ல ஒலிக்கும் வண்டி மாடுகளின் கழுத்து மணிச் சத்தம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நெருங்கி வந்து, மாட்டு வண்டிகள் வரிசையாக தங்கள் வாசலைக் கடந்து போகும்போது மணல் நறநறவென்று அரைபடுவதும், மெல்ல மெல்ல மணிச் சத்தம் தூர தூரமாகப் போய் அடங்கிப்போக, ஏதோ ஒரு கிராமத்தில் இருந்த்து போல விஸ்வம் நினைத்துக் கொண்டிருக்க, ‘விஸ்வம் கொஞ்ச நேரம் எங்கேயோ ஒரு கிராமத்தில் இருந்தது போல தோன்றியதில்லையா?’ என்று அண்ணி கேட்க அவன் அதிர்ச்சியடைவது.

    ஒரு அண்ணிக்கும் கொழுந்தனுக்குமான உறவை தாய்க்கும் பிள்ளைக்குமான உறவு போல சித்தரிப்பதில் கதாசிரியை பெரும் வெற்றி கண்டுள்ளார். விஸ்வம், அண்ணன் பரமு, அண்ணி, அப்பா, அம்மா என்று எல்லோருமே கொஞ்சமும் செயற்கைத்தனமில்லாத, நம் கண் முன்னே நடமாடிக்கொண்டிருக்கும் கள்ளம் கபடமில்லாத வெகுளியான பாத்திரங்கள். அது மட்டுமல்ல இக்கதையில் வரும் எல்லோரும் நல்லவர்கள். யாரும் யாருக்கும் குழி பறிக்காதவர்கள். அதனால் இக்கதையில் திடீர் திருப்பம் போன்ற சுனாமிகள், சூறாவளிகள் எதுவுமின்றி, சம்பவங்கள் மனதை தென்றலாய் வருடிப் போகும். கையில் எடுத்தால் முடிக்காமல் கீழே வைக்க மனம் வராது.

    இக்கதை தூரதர்ஷன் சேனலில் தொலைக்காட்சித் தொடராகக் கூட வந்ததாகச் சொன்னார்கள். பார்க்கவில்லை, பார்க்காததற்கு வருந்தவுமில்லை. காரணம், நான் படித்திருந்த சில நல்ல நாவல்கள் தொடராகவோ, திரைப்படமாகவோ உருவானபோது அதன் ஜீவன் பலமாக சிதைந்து போனதைப் பார்த்து வேதனை அடைந்தவள் நான்.

    ‘தரையில் இறங்கும் விமானங்கள்’ நாவலை பலர் படித்திருப்பீர்கள். படிக்காதவர்கள் வாய்ப்பு கிடைத்தால் படியுங்கள்.

    தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தமிழ் பெண் எழுத்தாளர்கள், தமிழ் நாவல்கள், விருந்தினர் பதிவுகள்

    தொடர்புடைய சுட்டி: ஆர்வியின் பதிவு

     

    முதல் தமிழ் நாவல் “பிரதாப முதலியார் சரித்திரம்” இல்லை!

    aadhiyur_avadhani_sarithamமுதல் தமிழ் நாவல் எது என்று கேட்டால் நாம் எல்லாரும் “பிரதாப முதலியார் சரித்திரம்” என்றுதான் சொல்வோம். ஆனால் சிட்டி-சிவபாதசுந்தரம்ஆதியூர் அவதானி சரிதம்” என்ற நாவலை முதல் தமிழ் நாவல் என்று குறிப்பிடுகிறார்கள்.

    பிரதாப முதலியார் சரித்திரம் 1879-இல் வெளியானது. ஆதியூர் அவதானி சரிதம் 1875-இலேயே வெளியாகிவிட்டதாம். முதல் பதிப்பிற்கு ஒரே ஒரு xerox எடுக்கப்பட்ட பிரதிதான் இருக்கிறதாம் – அதுவும் லண்டனின் பிரிட்டிஷ் ம்யூசியத்தில். அதை சிவபாதசுந்தரம் பார்த்து நகல் எடுத்திருக்கிறார். பிறகு சிட்டியும் அவரும் சேர்ந்து 1994-இல் மறுபதிப்பாக வெளியிட்டிருக்கிறார்கள்.

    இது வித்வான் சேஷையங்கார் என்பவர் எழுதியது. இவர் பேராசிரியராக இருந்தாராம்.

    சிட்டி-சிவபாதசுந்தரம் இதைப் பற்றி எழுதிய விளக்கம் மற்றும் கதைச் சுருக்கத்தை இங்கே படிக்கலாம். வசதிக்காக சிட்டி எழுதிய கதைச் சுருக்கத்தின் சுருக்கத்தை இங்கே பதித்திருக்கிறேன்.

    பாண்டிச்சேரி அருகில் ஆதியூர் என்னும் கிராமத்தில் உத்தமன் என்ற பிராமணக் குடும்பத் தலைவன் இறந்துவிட மனைவி காந்தாரியும் மகன் வினையாளனும் பல கஷ்டங்களை அனுபவித்தாலும் மகன் பச்சையப்பன் பள்ளியில் அடிப்படைக் கல்வியும் பிறகு மருத்துவக் கல்வியும் கற்றுத் தேர்கிறான். படித்து முடித்த பிறகு வினையாளன் அவதானி என்று அழைக்கப்படுகிறான். பிணங்களை அறுக்கும் பணியை செய்வதை உறவினர்கள் எதிர்க்கிறார்கள். அம்மாவும் ஜாதிப்பிரஷ்டம் ஆகிவிடுமோ என்று பயப்படுகிறாள். நடுவில் திருமண ஏற்பாடு. மணமகளின் பெற்றோர்கள் பேராசையுடன் அதிகத் தொகை கேட்கிறார்கள். இதன் விளைவாக அவதானி பெரிதும் கடன்படுகிறான். உறவினர் தொல்லையால் அவதானி அவதிப்படுகிறான். சென்னையில் தேவதத்தை என்ற க்ஷத்திரிய குல கைம்பெண் ஒருத்தியோடு நட்பு, அது காதலாக மாறுகிறது. எல்லாரும் எதிர்ப்பையும் மீறி தேவதத்தை எல்லார் மனதையும் கவர்கிறாள், விதவையை இரண்டாம் தாரமாக மணப்பதுடன் கதை முடிகிறது.

    1875-இல் விதவை விவாகம். புரட்சிதான்.

    சிட்டி-சிவபாதசுந்தரத்துக்கு முன்னரே இதுதான் முதல் தமிழ் நாவல் என்று ஜெ. பார்த்தசாரதி என்பவர் 1976-இல் இதைப் பற்றி குறிப்பிட்டிருக்கிறாராம்.

    நூல் உரைநடையாக எழுதப்படவில்லை, பாடல் வடிவில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது. இருந்தாலும் இதை நாவல் என்றே சிட்டி-சிவபாதசுந்தரம் சொல்கிறார்கள். அப்படிப் பார்த்தால் சிலப்பதிகாரத்தைக் கூட நாவல் என்றே சொல்லிவிடலாம் என்று ஒரு எண்ணம் எழுகிறது. ஆனால் சிட்டி-சிவபாதசுந்தரமே வாதிடுவது போல verse வடிவத்தில் எழுதப்பட்ட Golden Gate புத்தகத்தை நாவல் என்று அனைவரும் ஏற்கிறோம். இன்னொரு உதாரணம் வேண்டுமென்றால் மனோன்மணீயம் பாடல் வடிவில் இருப்பதால் அது நாடகம் இல்லை என்று யாரும் சொல்வதில்லை. சேஷையங்காரே இது நாவல் என்று சொல்லி இருப்பதால் அதை ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டியதுதான் என்று நினைக்கிறேன்.

    நீங்களே இது நாவலா இல்லையா என்று முடிவு செய்து கொள்ளுங்கள்!

    தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தமிழ் நாவல்கள், References

    தொடர்புடைய சுட்டிகள்: ஹிந்து பத்திரிகையில் ஆதியூர் அவதானி சரிதம் பற்றி பெருமாள் முருகன்

    அஞ்சலி – ஜெயகாந்தனின் “ஒரு மனிதன் ஒரு வீடு ஒரு உலகம்”

    ஜெயகாந்தன் மறைந்தார் என்று கேட்டதும் மனதில் முதலில் தோன்றிய எண்ணம் “ஒரு மனிதன் ஒரு வீடு ஒரு உலகம்” எழுதிய சிங்கம் மறைந்துவிட்டார் என்பதுதான். இப்போதிருக்கும் “அடடா! போயிட்டாரே!” மனநிலையில் ஜெயகாந்தனின் நூல்கள், தாக்கம் பற்றி எல்லாம் எழுதுவதற்கில்லை. இப்போதைக்கு ஒ.ம.ஒ.வீ.ஒ. உலகம் பதிவை அவர் நினைவாக மீண்டும் பதிக்கிறேன்.


    இந்த புத்தகம் எனக்கு பொய்த்தேவுவை நினைவுபடுத்துகிறது. ஏனென்று விளக்க முடியவில்லை, ஆனால் படித்ததும் நிறைவாக இருந்தது.

    ஜெயகாந்தனின் புத்தகங்களில் இது பெரிதும் கொண்டாடப்படுவது. சில நேரங்களில் சில மனிதர்களை விட பாராட்டப்படுவது. நான் சமீபத்தில்தான் படித்தேன். சிறு வயதில் படித்திருந்தால் கதை, கதைப் பின்னல் (plot) என்று ஒன்றும் இல்லாததுதான் தெரிந்திருக்கும். ஒண்ணுமே நடக்கலியே என்றுதான் சொல்லி இருப்பேன். இப்போது ஹென்றி என்ற கதாபாத்திரம் தெரிகிறது, பாசம், பந்தம் எல்லாம் இருந்தும், இறந்து போன தன அப்பாவின் உறவினர்களை தேடிக்கொண்டு அவன் வந்தபோதும் அவன் ஒரு துறவி என்பது தெரிகிறது. துறவியை மதிப்பது என்பது நம் ரத்தத்திலேயே ஊறிவிட்டதோ?

    என்ன கதை? ஹென்றியின் அப்பா பச்சைத் தமிழர். அவர் அவரது கிராமத்திலிருந்து ஓடி விடுகிறார். அவருடைய தத்துப் பிள்ளை வெள்ளைக்கார ரத்தம் ஓடும் ஹென்றி. அப்பா இறந்தபிறகு அவரது பூர்வீக கிராமத்துக்கு ஹென்றி தன் “வேர்களைத்” தேடி வருகிறான். அங்கே அவனுக்கு தேவராஜுடன் நட்பு ஏற்படுகிறது. தன் “சித்தப்பாவை” சந்திக்கிறான். பாகப்பிரிவினை நடக்கிறது. வீட்டை புதுப்பிக்கிறான். விலகி இருக்கும் தேவராஜின் மனைவி மீண்டும் ஒன்று சேர்கிறாள். சம்பந்தமே இல்லாமல் கொஞ்சம் பைத்தியமான ஒரு பெண் கதையில் வந்து போகிறாள். மணியக்காரர் போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்குப் போன அவமானம் தாங்காமல் தற்கொலை செய்துகொள்கிறார். என்னவெல்லாமோ நடக்கிறது. நடப்பது எதுவும் முக்கியமில்லை.

    அந்த பாகப்பிரிவினை சீன் உன்னதமானது. ஹென்றியின் அப்பாவின் சொத்துகளை அவனது சித்தப்பாதான் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறார். இப்போது வாரிசுதாரர் வந்தாயிற்று. ஊர் பெரிய மனிதர்கள் எல்லாம் இத்தனை நாள் எல்லாவற்றையும் கட்டி காப்பற்றிய சித்தப்பாவுக்கு இருக்கும் உரிமைகளைப் பற்றி யோசிக்கிறார்கள். சித்தப்பாவுக்கு அது ஒரு பொருட்டே இல்லை. ஹென்றிக்கோ தன்னை சொத்துக்கு உரியவன் என்று ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்பதுதான் முக்கியம், சொத்து இல்லை.

    யோசித்துப் பார்த்தால் ஜெயகாந்தனின் லட்சியவாதம், மனிதர்கள் உயர்ந்தவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் இதில் வெளிப்படுகிறது. புத்தகம் விவரிக்கும் மனிதர்களைப் பார்க்கும்போது ஒரு மன எழுச்சி ஏற்படுகிறது. இப்படியும் வாழ முடியும், வாழ்க்கை என்பது வெறும் பிரச்சினைகளால் ஆனதில்லை, தேடிச் சோறு நிதம் தின்று பல சின்னச் சிறுகதைகள் பேசி வாழ்வதில்லை, உயர்ந்த எண்ணங்களுக்கு அதில் இடம் இருக்கிறது என்ற விழிப்புணர்வு ஏற்படுகிறது. அதுதான் இந்தப் புத்தகத்தின் பலம்.

    1973-இல் பதிக்கப்பட்ட புத்தகம்.

    ஜெயமோகன் சிறந்த தமிழ் நாவல்கள் லிஸ்டில் இந்த நாவலை சேர்க்கிறார். மரபின் சாராம்சமான உள்வலிமையை தனக்குள் வாங்கிக் கொண்ட முற்போக்குப் படைப்புகளை உருவாக்கிய படைப்பாளிகளில் ஜெயகாந்தன் முக்கியமானவர் என்றும் அப்படி அவர் எழுதிய படைப்புகளில் ஒரு மனிதன் ஒரு வீடு ஒரு உலகம் முதன்மையான படைப்பு என்றும் அவர் சொல்கிறார். மேலும் அவரது வார்த்தைகளில்

    மதமற்ற துறவு என்ற ஓர் இலட்சிய நிலை நோக்கி ஹென்றி எனும் வெள்ளையக் கதாபாத்திரத்தை ஏவுகிறார் ஜெயகாந்தன்….
    தன் படைப்பியக்கம் மூலம் ஜெயகாந்தன் எப்போதுமே தேடிவந்த இலட்சியப் புரட்சியாளனின் சித்திரம் முழுமைபெறும் நாவல் இது. அனைத்திலும் குழந்தைத்தனமான குதூகலத்துடன் முழுமையாக அர்ப்பணித்துக் கொண்டு ஈடுபடும் ஹென்றி அவை எதிலும் ஈடுபடாமல் விலகியிருக்கும் ஆழம் ஒன்றையும் கொண்டிருப்பதை சகஜமாக கூறிச்செல்கிறது இப்படைப்பு. கர்மத்துக்கும் மோட்சத்துக்கும் பூரண ஒத்திசைவு கூடிய ஓர் புள்ளியில் அமர்ந்திருக்கிறான் ஹென்றி.

    எஸ்.ரா.வும் நூறு சிறந்த தமிழ் நாவல்கள் லிஸ்டில் இதை சேர்க்கிறார்.

    பிற்சேர்க்கை: ஜெயகாந்தன் இந்த நாவல் பற்றி திண்ணை தளத்தில் அளித்த பேட்டியில் சொன்னது:

    முதலில் நான் எழுத ஆரம்பித்த போது, ஒரு நல்லவன் எப்படி மூடர்களிடம் சிக்கி அவதியுறுகிறான் என்று எழுதத் தோன்றியது. ஆனால் எழுதத் தொடங்கியவுடன், அதை விடவும் அவன் நல்லவனாக இருப்பதால் எல்லாவற்றையும் எப்படி எல்லாவற்றையும் நல்லவனாகவே பார்க்கிறான் என்பதையும் எழுத எண்ணினேன். Negative aspect சிறிதும் இல்லாமல் எழுத மனதில் தீர்மானித்துக் கொண்டேன். அவன் ஒரு யுனிவர்சல் மேன். கிராமத்திலே வாழ்கிறான். பரந்து பட்ட உலகத்தன்மை எப்படி ஒவ்வொரு கிராமத்திலும் குடி கொண்டிருக்கிறது என்பதை அவன் வழியாகச் சொல்வதுதான் என் நோக்கம். அது ஒரு முடிந்த நாவல் அல்ல. அதன் முடிவு எப்படி இருக்கும் என்று தெரியாமலே அதை எழுதத் தொடங்கினேன். எனக்கு மனதில் மேன்மையான ரொம்ப மேன்மையான உணர்ச்சியும், அந்த உணர்ச்சியினால் நான்தான் ஹென்றி என்று உணர்வு கொண்டேன். என் நண்பர்களிடம் இதைச் சொல்லி, எப்படி எழுதுவது என்று முடிவாகவில்லை என்றேன். நண்பர் குப்புசாமி நான் சொன்ன விதமாகவே எழுதலாமே என்றார். அப்பொழுது நாங்கள் ஒரு லாரியில் பிரயாணம் செய்து கொண்டிருந்தோம். மொத்தம் அந்த லாரியில் ஏழு பேர் இருந்தார்கள் என்ற வரியோடு அந்த நாவல் தொடங்கியது. முடிவற்ற நாவலாக எழுதிக்கொண்டே போவதுதான் என் விருப்பம். ஆனால் பத்திரிகைக்காரர்களுக்கு இதை முடிக்க வேண்டும் என்று தோன்றிவிட்டது. இது இன்னும் எத்தனை வாரம் வரும் என்று கேட்டார்கள். அடுத்த வாரமே முடித்துவிட்டேன். அது முடித்த பிறகு நான் நிறைய எழுத வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கிற விஷயங்கள் கூட மனதின் அடியாழத்துக்குப் போய் விட்டன. நீங்கள் கேட்டது: இந்த நாவல் எழுதும்போது என் மனநிலை பற்றி – மனிதர்களையும், கிராமத்தையும், இயற்கையையும் நேசிக்கிற ஒரு பறவை மாதிரி நான் அந்த காலத்தில் இருந்தேன் இந்தக் கதை என் உடம்பையே லேசாக்கி, பறவை போல இருந்தது என் மனநிலை. ஆனால் பறந்து கொண்டே இருக்க முடியாதல்லவா ? காலூன்றி ஒரு இடத்தில் நிற்கத்தான் வேண்டியிருக்கிறது. ஆனால் இன்னும் கூட அதை மறுபடியும் தொடங்கணும். எழுத வேண்டும் என்று ஆர்வம் உண்டு. ஒரு காரியம் நிறைவேறுவதற்கு ஆர்வம் மட்டும் போதாது. வேறு சில புறச் சூழ்நிலைகளும் தேவையல்லவா ? அது வரலாம் வராமலும் போகலாம்.

    படியுங்கள் என்று சிபாரிசு செய்கிறேன்.

    தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: ஜெயகாந்தன் பக்கம்

    தொடர்புடைய சுட்டிகள்:

  • ஜெயகாந்தனைப் பற்றி ஜெயமோகன் – பகுதி 1, பகுதி 2
  • ஜெயகாந்தனின் திண்ணை பேட்டி
  • பொய்த்தேவு
  • ஜெயகாந்தனின் ஜயஜய சங்கர – பகுதி 1 , பகுதி 2, ஈஸ்வர அல்லா தேரோ நாம்
  • சில நேரங்களில் சில மனிதர்கள் நாவல் பற்றி ஆர்வி, திரைப்படம் பற்றி பக்ஸ், ஆர்வி, சாரதா
  • ஒரு நடிகை நாடகம் பார்க்கிறாள் நாவல் பற்றி ஆர்வி, திரைப்படம் – சாரதா விமர்சனம்
  • ஜெயகாந்தனின் “தர்க்கத்துக்கு அப்பால்” சிறுகதையும் என் புலம்பலும்
  • ஜெயகாந்தனின் “நந்தவனத்தில் ஓர் ஆண்டி” சிறுகதை, சி.சு. செல்லப்பாவின் “வாழ்க்கை” சிறுகதை, பிதாமகன் திரைப்படம் ஆகியவற்றில் ஒரே அடிப்படைக் கருத்து