Ma Rainey’s Black Bottom

ரொம்ப நாளைக்கப்புறம் ஒரு சிறுகதைக்கு கரு மனதில் வந்தது. அதை எழுதிவிட்டு அதற்கப்புறம் பதிவுகளைத் தொடரலாம் என்று நினைத்தேன். சிறுகதை பாதியில் stuck ஆகி நிற்கிறது. சரி பதிவுகளையாவது தொடர்கிறேன்.

Ma Rainey’s Black Bottom திரைப்படத்தைத்தான் முதலில் பார்த்தேன். நெட்ஃப்ளிக்ஸில் இருக்கிறது. வயோலா டேவிஸ், சாட்விக் போஸ்மன் நடித்தது. நல்ல திரைப்படம், பாருங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

ஆகஸ்ட் வில்சன் எழுதிய நாடகத்தைத்தான் திரைப்படமாக்கி இருக்கிறார்கள் என்று தெரிந்தது. நாடகத்தைத் தேடிப் பிடித்து படித்தேன். நல்ல நாடகமும் கூட. நடிக்க நல்ல ஸ்கோப் உள்ளது. திரைப்படம் நாடகத்தை ஏறக்குறைய அப்படியே பிரதிபலிக்கிறது.

மா ரெய்னி உண்மை நபர். அமெரிக்கக் கறுப்பர். Blues இசைப்பாணியின் முன்னோடி. Mother of the Blues என்றே அறியப்பட்டவர். 150 வருஷங்களுக்கு முன் – 1886-இல் – பிறந்து 1939-இல் மறைந்தவர். Ma Rainey’s Black Bottom என்பது அவருடைய புகழ் பெற்ற பாடல்களில் ஒன்று. அதிலிருந்து ஒரு இசைத் துணுக்கு கீழே.

1927-இல் சிகாகோவில் ஒரு நாளில் நடக்கும் நிகழ்ச்சிகள்தான் நாடகம். மா ரெய்னி அப்போது புகழ் பெற்ற பாடகி. பொதுவாக மா ரெய்னி அப்போது கறுப்பர்கள் நிறைந்த இடங்களில் நேரடியாக கச்சேரிகள் நடத்திக் கொண்டிருந்தார். கறுப்பர்கள் அதிகமாக இருந்த அமெரிக்காவின் தென் மாநிலங்களில்தான் அனேகமாக இந்த மாதிரி கச்சேரிகள் நடக்கும். ஆனால் இப்போது வெள்ளையர்கள் பிரக்ஞையிலும் நுழைந்து கொண்டிருந்தார். மேலும் ஒலிப்பதிவுகள், ரெகார்டுகள் பிரபலமாகிக் கொண்டிருந்த தருணம்.

சிகாகோவில் ஒரு ரெகார்டிங் கம்பெனி மா ரெய்னியின் சில பாடல்களை அன்று ஒலிப்பதிவு செய்யப் போகிறது. மா ரெய்னியின் வெள்ளைக்கார மானேஜர் இர்வின், ஸ்டுடியோவின் வெள்ளைக்கார அதிபர் ஸ்டர்டிவண்ட் ஏற்பாடுகளை செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள். பின்னணி இசைக்கலைஞர்களான டொலீடோ, கட்லர், ஸ்லோ ட்ராக் (Slow Drag), லெவீ வந்தாயிற்று. முதல் மூவரும் அனுபவம் உள்ளவர்கள், மா ரெய்னியுடன் பல நாட்களாக, ஆண்டுகளாக வாசிப்பவர்கள். லெவீ இளைஞன், குழுவுக்கு கொஞ்சம் புதியவன். தானே இசையை உருவாக்க விரும்புபவன். மா ரெய்னியின் புகழ் பெற்ற பாடல்களையே மாற்றி இசை அமைக்கிறான், அது மானேஜர் இர்வினுக்கு பிடித்தும் இருக்கிறது. ஆனால் கட்லரும் மற்றவர்களும் மா ரெய்னி அப்படி மாற்றுவதை அனுமதிக்க மாட்டார் என்பதை உணர்ந்திருக்கிறார்கள், லெவீயை அதை உணர வைக்க முயற்சி செய்கிறார்கள்.

லெவீக்கு ஒரு பின்கதை இருக்கிறது. அவனது சிறு வயதில் வெள்ளையர்கள் அவனுடைய அம்மாவை அவன் கண் முன்னாலேயே கற்பழிக்கிறார்கள். வீட்டுக்கு திரும்பும் அப்பா குடும்பத்தை பத்திரமாக வேறு இடத்துக்கு குடிபெயர்த்துகிறார். அதற்குப் பிறகு கற்பழித்தவர்களில் பாதி பேரைக் கொல்கிறார். மீதிப் பேரைக் கொல்வதற்கு முன் அவரை மற்றவர்கள் கொன்றுவிடுகிறார்கள். கடவுள் நம்பிக்கை போய்விட்டது. நிறைய மன அழுத்தத்தில் இருக்கிறான். கடவுள் நம்பிக்கை உள்ள மற்ற இசைக்கலைஞர்களிடம் சின்னச் சின்ன பூசல்கள். கட்லருடன் கைகலப்பே ஏற்படுகிறது.

லெவீ வெள்ளையர்களிடம் சிரித்துப் பேசினாலும், உள்ளுக்குள் கனன்றுகொண்டிருக்கிறான். மா ரெய்னியிடம் வெள்ளையர்களுக்கு காரியம் ஆக வேண்டும், குறிப்பாக மானேஜர் இர்வினுக்கு காரியம் ஆக வேண்டும், அதனால் பணிந்து போகிறார்கள். அதே போல இப்போது வெள்ளையர்களிடம் பணிந்து போனாலும் மா ரெய்னி போன்ற இடத்துக்கு வர வேண்டும் என்று முயன்று கொண்டிருக்கிறான். குறிப்பாக புதிய பாடல்களை பதிவு செய்ய விரும்புகிறான், அது அவனை பிரபலமான கலைஞனாக்கினால் பிறகு இந்த மாதிரி கூழைக் கும்பிடு போட வேண்டாம் என்று உணர்ந்திருக்கிறான்.

மா ரெய்னி ஒலிப்பதிவுக்கு தாமதமாக வருகிறார். கூட அவரது பெண் காதலியும். அவரது காருக்கு சின்ன விபத்து, மா இறங்கி ஒரு போலீஸ்காரனோடு தகராறு செய்கிறார். போலீஸ்காரனுக்கு ஒரு கறுப்பரிடம் கார் இருக்கும் என்ற நம்பிக்கை இல்லை. மானேஜர் இர்வின் வந்து சமாதானம் செய்கிறான். மாவின் உறவுக்காரப் பையனுக்கு திக்குவாய், ஆனால் அந்தப் பையனும் ஒலிப்பதிவில் நாலு வார்த்தை பேச வேண்டும் என்று பிடிவாதம் பிடிக்கிறார். ஒத்திகையின்போது பையன் சொதப்பிக் கொண்டே இருக்கிறான்.

லெவீ மா ரெய்னியின் பெண் காதலிக்கு நூல் விடுகிறான். அந்தப் பெண்ணும் பதிலுக்கு நூல் விடுகிறாள். மா அவனை எச்சரிக்கிறாள். மா லெவீ தனக்கு ஒத்துவரமாட்டான் என்று உணர்ந்திருக்கிறாள், அவனை வேலையை விட்டு துரத்திவிடுகிறாள். மாவின் பிடிவாதங்களுக்கு எல்லாம் மானேஜரும் வளைந்து கொடுக்க வேண்டி இருக்கிறது. ஆனால் மாவுக்கும் வேலை ஆக வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் இப்படி செய்கிறார்கள் என்று தெரிந்திருக்கிறது.

ஒரு வழியாக ஒலிப்பதிவு முடிகிறது. லெவீ தன் புதிய பாடல்களைப் பற்றி ஸ்டர்டிவாண்டிடம் கேட்கிறான். ஸ்டர்டிவாண்ட் எனக்குப் பிடிக்கவில்லை, ஐந்து டாலர் தருகிறேன் என்கிறான். லெவீயால் ஒன்றும் செய்யமுடியவில்லை. மன அழுத்தம் அதிகமாகிக் கொண்டே இருக்கிறது. அவனது புதிய ஷூக்கள தற்செயலாக மிதித்துவிடும் டொலீடோவோடு பெரிய சண்டை ஏற்படுகிறது, மன அழுத்தத்துக்கு வடிகாலே இல்லாத லெவீ டொலீடோவை கத்தியால் குத்திவிடுகிறான்.

கறுப்பர்களின் மீது நடத்தப்பட்ட/நடத்தப்படும் அடக்குமுறை மிக சிறப்பாக சித்தரிக்கப்படுகிறது. அதிகரித்துக் கொண்டே போகும் மன அழுத்தம் மிக அற்புதமாக. எம்விவியின் பைத்தியக்காரப் பிள்ளை சிறுகதை ஒன்றில்தான் இத்தனை அற்புதமாக மன அழுத்தத்தின் சித்தரிப்பை பார்த்திருக்கிறேன்.

அனேகமாக அனைவருமே பிரமாதமாக நடித்திருந்தாலும் குறிப்பாக சாட்விக் போஸ்மன், வயோலா டேவிஸ் பிரமாதம். திரைப்படத்தை கட்டாயம் பாருங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன். முடிந்தால் நாடகத்தையும் படியுங்கள்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: நாடகங்கள், திரைப்படங்கள்

தியோடோர் பாஸ்கரன்

தியோடோர் பாஸ்கரன் சினிமா ஆர்வலர். குறிப்பாக தமிழ் சினிமா ஆர்வலர். அரசில் உயர்ந்த பதவியில் இருந்து ஓய்வு பெற்றவர்.

Message Bearers (1981) விடுதலைப் போராட்டத்தில் நாடக, திரைப்படங்களின் பங்களிப்பை விவரிக்கிறது. சிறப்பான ஆய்வு. பாடல்கள், குறிப்பாக நாடகப் பாடல்கள் போராட்டம் என்ற செய்தியை மக்களுக்கு சுலபமாக எடுத்துச் சென்றிருக்கின்றன. ஆனால் தியாகபூமி திரைப்படத்தைத் தவிர திரைப்படங்களுக்கு பெரிய பங்கு இருந்ததாகத் தெரியவில்லை. சத்தியமூர்த்தி ஒருவரைத் தவிர வேறு யாருக்கும் பாடல்கள், நாடகங்கள், சினிமாவை பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம் என்ற புரிதல் இருந்ததாகவும் தெரியவில்லை.

Eye of the Serpent (1996) விருது பெற்ற புத்தகம். நல்ல அறிமுகப் புத்தகம். தமிழ் சினிமாவைப் பற்றிய பருந்துப் பார்வை கிடைக்கிறது. குறிப்பாக, ஊமைப்படங்கள், 1950-க்கு முற்பட்ட படங்களைப் பற்றி பல அரிய தகவலகளைத் திரட்டி இருக்கிறார். திராவிட இயக்கங்கள் சினிமா கவர்ச்சியை பயன்படுத்தி தங்கள் செல்வாக்கை அதிகரித்துக் கொண்டன என்ற விமர்சனத்தை இன்று பரவலாகக் காண்கிறோம். காங்கிரஸ் தலைவர் சத்தியமூர்த்தி அதையேதான் செய்தாராம். அவர் இறப்புக்குப் பிறகு ராஜாஜி, காமராஜ் சினிமாவில் பெரிதாக ஆர்வம் காட்டவில்லையாம். எனக்குப் பிடித்திருந்த பகுதிகளில் ஐம்பது சினிமாக்களைப் பற்றிய குறிப்புகள், பிரபல பாடலாசிரியர்கள், இயக்குனர்கள் பற்றிய அத்தியாயங்களை குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டும்.

இரண்டு புத்த்தகங்களையும் படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: இந்திய அபுனைவுகள், திரைப்படங்கள்

சுஜாதாவும் சினிமாவும்

சுஜாதாவின் அரதப்பழசு பேட்டி ஒன்று கண்ணில் பட்டது. 1993-க்கு முந்தைய பேட்டி. உயிரே திரைப்படம் கூட வெளியாகவில்லை. எஞ்சினியர் என்று ஒரு திரைப்படத்தைப் பற்றி குறிப்பிடுகிறார், வந்ததா என்று தெரியவில்லை.

Sujatha … has worked with top directors K. Balachandar in Ninaithale Inikkum, Maniratnam in Roja, Shankar in Indian and Bharathiraja in Nadodi Thendral. He has been closely associated with Kamalahasan right from Raj Kamal International’s maiden venture Vikram. And it was he who ignited the spark in Kamal for Marudhanaayagam.’ He is now working with Maniratnam for Dil Se, starring Shah Rukh Khan and Manisha Koirala.

Are you happy with the way your stories have been filmed?

To be frank, no. Not only I, no writer has ever been happy with the way his/her stories have been converted into films. Asked to give his reaction after his novels were filmed, Hemingway put it succinctly: “Take the money and run.Satyajit Ray‘s Pather Panchali is a great film, but the original writer was not happy with it. Hitchcock once said that he would just read the novel he wanted to film, throw away and would never get back to it again during the making of the film.

I am certainly not blaming the directors. It is just that the medium is different. Compared to those who see the film, the readers are a minuscule percentage. Probably my novels would have been read by 30­-40 lakh people, but the films were seen by crores. In a medium like cinema where the stakes are high, compromises are unavoidable. They don’t affect me. People who have read my novels are unhappy with the film versions, but those who have not read them are happy with the films. That in itself explains the differencein audience tastes.

The two stories you wrote exclusively for films for two top directors, K Balachandar and Bharathiraja, flopped. What do you say?

Ninaithale Inikkum for Balachandar was the first script I wrote for a film. Before that, my stories had been filmed, but I had not played any role in writing the screenplay or dialogue. For Ninaithale Inikkum, I had written a totally different kind of screenplay. Unfortunately, owing to constraints like star dates, Balachandar did not follow my script exactly. He made several changes and looked at the film as an opera on the lines of ABBA. My original script was lively and if it had been faithfully followed,it would have been a model screenplay. Anyway, no regrets and I enjoyed working with Balachandar, his assistant Ananthu, Kamal and Rajini.

The same was the case with Bharathiraja’s Nadodi Thendral. The original story I gave was about the assassination of a collector and I had put in a lot of effort. But Bharathiraja changed it into an ordinary triangular love story set in the pre-independence backdrop.

I don’t blame the directors for these failed projects. As I told you. the target audiences are different and the directors know the medium better.

My most satisfying efforts were Maniratnam’s Roja and Shankar’s Indian, though I wrote only the dialogue for these films. Roja especially was a gratifying experience because I participated in all the discussions during its making. For Indian, the director did the thinking , gave me the sequence order and after I wrote the dialogue, Shankar would choose what he wanted.

Was it you who suggested the Marudhanayagam story to Kamal?

In a way, yes. For the last 7 or 8 years Kamal had been searching for the right story to make a historical. He even had plans of doing a historical musical on the lines of Ambikapathi and toyed with the idea of making a film which had only verses for dialogue. While he was examining so many ideas, I suggested why not we go into immediate past history instead of going to ancient period.

It was around that time I came across a folk ballad edited by Tamil scholar Vanamamalai and published by Madurai Kamaraj University. Impressed by the ballad, I showed it to Kamal to find out if it has the potential of a good film. Kamal was initially reluctant, but agreed to go through the ballad.

In the elaborate and excellent introduction was a footnote which said, “This Yousuf Khan was originally a Hindu Vellala called Marudhanayagam.” Kamal immediately jumped at it and felt that the story had all the potential of a good historical film. Kamal felt that the religious conversion could be owing to some social oppression and that would form a good subject for filming.

The story of Marudhanayagam is relatively unknown…

We chose the life of Marudhanayagam for its substantial story element and episodic content. His is not a conventional story of a king. Starting his life as a supplier to the French Army, he sneaks through enemy lines with messages effortlessly. The French train him and the British, spotting his talent, elevate him to the position of a tax collector of Madurai district, only to hang him for disobedience to the British Raj just one year after his rise to the top. It is this stunning elevation from the lowest level and again touching the nadir, this graph of Marudhanayagam’s life, that interested Kamal to make it into a film.

As for deviations, nearly 80% of the film will faithfully adapt Hills’ biography of Marudhanayagam. Only on certain aspects, where no solid or substantial information is available, have we used our imagination.

For instance, no reason is available for Marudhanayagam’s conversion to Islam. Here Kamal has worked back on the character and has imagined the reasons for his conversion beautifully.

Don’t you foresee the danger of ‘Marudha Naayagam’ being compared to Sivaji Ganesan‘s Veerapandiya Kattabomman?

Kamal can stand the comparison easily because he is not going to follow Sivaji Ganesan’s style. Knowing well about Kamal’s yen for perfection and precision, we can be sure that the level of realism in Marudhanayagam will be high. There is no question of any Indian actor playing a foreigner as Javar Sitaraman did in Veerapandiya Kattabomman and spoke his lines in broken Tamil. In Marudhanayagam wherever the British or French officers speak, Kamal, I think, is planning to use dubbing to give it an authentic touch.

Do you think Marudhanayagam, a film with a distinct native flavour, can have a national or an international audience?

Why not? Marudhanayagam may be a historical character, but he is not a larger than life character. It is a story which depicts a man with all his strengths and weaknesses. ‘The rise and fall of a man’ is the one line story of Marudhanayagam, a plot that will interest anyone in any part of the world. When films like Jurassic Park can run for its grandeur and technical brilliance, the same can be said of Marudhanayagam which will be made using state of the art techniques. Kamal is adopting the linear narrative style where through off screen narration a person tells the background of Marudhanayagam, the historical context of the story and so on.

Kamal is supposed to be following the Hollywood style in writing the screenplay of the film. Could you explain that?

I think for the first time in India, a computer has been used in screenplay writing, a method usually adopted by Hollywood film makers. Various software are available for this and Kamal is using a particular software called Movie Magic. All the information about the movie can be accessed with it.

What is you actual input in Marudhanayagam?

I created the Tamil fonts for Movie Magic. I am also overseeing the screenplay written by Kamal. In Hollywood films, you have a screenplay doctor and that is the role I’m playing.

What are your other assignments?

I am working for Maniratnam’s Dil Se. For this film, Maniratnam has given me the plot and has asked me to make it into a story. He has told me not to bother about its conversion into film which he would take care of. He just wants to see how I visualise this story. We are planning to release the book and movie simultaneously. Already one schedule is over.

Shankar’s Assistant A.R. Gandhikrishna is making a film called Engineer with Madhuri Dixit and Arvind Samy in Tamil, Telugu and Hindi. Its also an interesting film I’m working.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: சுஜாதா பக்கம், திரைப்படங்கள்

Shawshank Redemption

மனம் நிறைவடையச் செய்யும் வெகு சில படைப்புகளில் ஒன்று Shawshank Redemption திரைப்படம். பல நாட்களாக அதன் மூலக்கதையை படிக்க வேண்டுமென்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன்.

மூலக்கதையை எழுதியவர் புகழ் பெற்ற எழுத்தாளரான ஸ்டீஃப்ன் கிங். மூலக்கதையின் பேர் “Rita Hayworth and Shawshank Redemption” (1982). கதைச்சுருக்கம் எல்லாம் நான் எழுதப் போவதில்லை, தேவை என்றால் முழுக்கதையையும் இங்கே படித்துக் கொள்ளுங்கள்.

குறுநாவல் நன்றாகவே இருந்தது. ஆனால் திரைப்படத்தைப் பார்க்காமல் இதைப் படித்திருந்தால் இந்த அளவுக்கு ரசித்திருப்பேனா என்று தெரியவில்லை. படிக்கும்போது அங்கங்கே திரைப்படத்தில் இந்த வசனம் வரும் இடம், இந்தக் காட்சி திரைப்படமாக்கப்பட்ட விதம் எல்லாம் மனதில் ஓடிக் கொண்டே இருந்தன.

குறுநாவலுக்கும் திரைப்படத்துக்கும் பெரிய வித்தியாசங்கள் இல்லை. அப்படி இருக்கும் சின்னச் சின்ன வித்தியாசங்களும் நகாசு வேலைகள் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். உதாரணமாக வார்டனின் பணமே கொள்ளை போவது என்று மூலக்கதையில் இல்லை, ஆனால் வார்டனுக்கு அப்படி ஒரு comeuppance கிடைப்பது திரைப்படத்தை இன்னும் உயர்த்துகிறது.

Shawshank திரைப்படம் வெளியானபோது அவ்வளவு கவனம் பெறவில்லை. நான் அப்போது அமெரிக்காவில்தான் இருந்தேன். Pulp Fiction மற்றும் Forrest Gump திரைப்படங்களின் வெற்றி Shawshank-ஐ அமுக்கிவிட்டன. மார்கன் ஃப்ரீமனுக்கு ஆஸ்கர் விருது கிடைத்தபிறகுதான் இது என்னடா படம் என்று தேடிப் பிடித்துப் பார்த்தோம். அந்த வருஷம் வெளியான திரைப்படங்களில் இன்றும் என் ஃபேவரிட் Pulp Fiction-தான், ஆனால் Shawshank அன்றும் இன்றும் என் மனம் கவர்ந்த திரைப்படங்களில் ஒன்று. மார்கன் ஃப்ரீமன், டிம் ராபின்ஸ், வார்டனாக நடிப்பவர், சிறையை விட்டு வெளியே செல்ல அஞ்சும் ப்ரூக்ஸ் ஹாட்லெனாக நடிப்பவர் – எல்லாருமே கலக்கி இருப்பார்கள்.

திரைப்படத்தை பார்க்கவில்லை என்றால் குறுநாவலை இணைத்திருக்கிறேன், படித்துவிட்டு அப்புறம் பாருங்கள்! பார்த்துவிட்டீர்கள் என்றால் குறுநாவலை படித்துப் பாருங்கள்! (காப்பிரைட் பிரச்சினை வந்தால் எடுத்துவிடுவேன்)

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: திரைப்படங்கள்

அசுரன் – பாட்ஷாவின் மறுவடிவம்

என்னது இந்திரா காந்தி செத்துட்டாரா வகை பதிவு. அது சரி அவார்டா கொடுக்கறாங்க என்ற தளத்தில் பழைய சினிமாவுக்கு மட்டுமே இரண்டு மூன்று வருஷம் விமரிசனம் எழுதி இருக்கிறேனே! இந்தத் திரைப்படம் வெளிவந்து சில மாதங்கள் மட்டுமே கழிந்திருக்கின்றன…

வெக்கை குறுநாவலை அடிப்படையாகக் கொண்டது என்று கேள்விப்பட்டதாலும், வெற்றிமாறன்+தனுஷ் திரைப்படம் என்பதாலும் நானும் என் மனைவியும் திரை அரங்கிலே போய்ப் பார்த்தோம்.

திரைப்படம், நாவல் இரண்டுக்குமான தளமே வேறு.

நாவலின் அடிநாதம் அன்பு, பாசம், பிரியம். அப்பாவுக்கும் மகனுக்கும் அண்ணனுக்கும் தம்பிக்கும் சித்தப்பாவுக்கும் மகனுக்கும் அத்தைக்கும் மருமகனுக்கும் பங்காளிகளுக்குள்ளும் சாதி சனத்துக்கும் இடையே இருக்கும் அழிந்து போகாத அன்பு. ஒரு வன்முறை சம்பவத்தை முன்னால் வைத்து அதன் பின்புலமாக அன்பை காட்டுவதுதான் பூமணியின் சாதனை.

திரைக்கதை பல காலமாக பார்த்த பாட்ஷா திரைப்படத்தின் உல்டாதான். பாட்ஷாவே ஒரு ஹிந்தி திரைப்படத்தின் – ஹம் – உல்டா. ஹம் திரைப்படமும் ஏதாவது திரைப்படத்தின் உல்டாவாகத்த்தான் இருக்க வேண்டும். நாயகன் பெரிய ஹீரோவாகத் தெரிய வேண்டும் என்பதற்காக வடிவமைக்கப்பட்ட திரைக்கதை. இதில் இயக்குனரின் சமூகப் பிரக்ஞை தெரியவேண்டும் என்பதற்காக கீழ்வெண்மணி, வெக்கை எல்லாவற்றையும் கலந்து கட்டி அடித்திருக்கிறார்கள்.

தனுஷ் நன்றாக நடித்திருக்கிறார். ஆனால் இதில் “மாஸ்” காட்டாமல், ஒரே ஆள் இருபது முப்பது பேரை அடிப்பதாகக் காட்டாமல், பூமணியின் கதையையே படமாக எடுத்திருந்தால் எத்தனை நன்றாக இருந்திருக்கும் என்ற எண்ணத்தை தவிர்க்கமுடியவில்லை.

கொரோனா நேரம், நெட்ஃப்ளிக்சிலோ இல்லை அமேசான் ப்ரைமிலோ இருக்கும். கண்ட குப்பைகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம்(றேன்), இதை நிச்சயமாகப் பார்க்கலாம்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: திரைப்படங்கள்

பாகிஸ்தானி-ஆங்கிலேய எழுத்தாளர் ஹனீஃப் குரேஷியின் சிறுகதை: My Son the Fanatic

குரேஷி எனக்கு திரைப்படங்கள் மூலமாகத்தான் – My Son the Fanatic (1997), East is East (1999) – அறிமுகமானார். இரண்டிலும் ஓம் பூரிதான் நாயகன். இங்கிலாந்தில் வாழும் புலம் பெயர்ந்த பாகிஸ்தானி பின்புலத்தில் எடுக்கப்பட்ட திரைப்படங்கள். இரண்டும் நன்றாக இருந்தன, ஆனால் பார்த்தே ஆக வேண்டியவை அல்ல.

சமீபத்தில் My Son the Fanatic திரைப்படத்தின் மூலக்கதை (1994) கிடைத்தது. நல்ல சிறுகதை. இளைஞனான மகன் மதத்தில் தீவிரமாக மூழ்கி உங்கள் விழுமியங்களுக்கு எதிராகச் சென்றால், உங்களை கேவலமாகப் பார்த்தால் நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள்? இதை எதில் வேண்டுமானாலும் பொருத்திப் பார்க்கலாம் – ஏதோ ஒரு குழு அடையாளத்துக்காக – முஸ்லிம்கள் இந்தியாவின் இரண்டாம் நிலை குடிமகன்கள் என்று கருதும் ஹிந்து, கறுப்பர்களை இழிபிறவிகளாகப் பார்க்கும் வெள்ளையன், ஜாதி அடையாளம், மொழி அடையாளம் ஏதோ ஒன்று – உங்கள் மகன்/மகள் நீங்கள் உங்கள் வாழ்வின் அனுபவத்தால் அடைந்த விழுமியங்களை நிராகரித்தால் – இல்லை எதிர்த்தால் – எப்படி உணர்வீர்கள்? அல்லது அப்பா ஹிந்துத்துவர், மகன் ஹிந்துத்துவ எதிரி, அப்பா தி.க., பெண் ஆன்மீகவாதி, அப்பா நிறவெறியன், பெண் கறுப்பனை காதலிக்கிறாள் – ஏதோ ஒன்று, பெற்றோர்களின் விழுமியங்களை பிள்ளைகள் தவறு என்று கருதினால் எப்படி மேலே போவது? என் பெண்ணுடன் எல்லாருக்கும் மெடிகேர் எல்லாம் கேட்க நன்றாகத்தான் இருக்கிறது, பணம் எங்கிருந்து வரும், வரவுக்குள்தான் செலவிருக்க வேண்டும் என்றோ, இல்லை பில்லியனர்கள் உலகில் இருப்பதில் எந்தத் தவறும் இல்லை, எத்தனை கொடுமைகள் நேர்ந்தாலும் விழைவுதான் மனித சமூகத்தை முன்னே கொண்டு செல்கிறது என்று வாதிடும்போதெல்லாம் இதை கொஞ்சம் உணர்கிறேன்.

குரேஷியின் பூர்வீகம் சென்னை! அவரது குடும்பத்தினர் 1947-இல் பாகிஸ்தானுக்கு குடி பெயர்ந்திருக்கிறார்கள். அப்பா படிக்க இங்கிலாந்து போயிருக்கிறார். அங்கேயே ஒரு வெள்ளைக்காரப் பெண்ணை மணந்து செட்டில் ஆகிவிட்டார். குரேஷி இங்கிலாந்தில் பிறந்தவரே.

சிறுகதையை இணைத்திருக்கிறேன், படித்துப் பாருங்கள்! (முடிந்தால் திரைப்படங்களையும் பாருங்கள்!)

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: புனைவுகள்

ராஜனின் ஆவணப்பட பரிந்துரை: Wildest India

நண்பர் ராஜன் இப்போதெல்லாம் எழுதுவது குறைந்துவிட்டது. அவருடைய பழைய ஈமெயில் ஒன்றைப் பார்த்தேன், அதை பிரசுரித்திருக்கிறேன். மீண்டும் எழுதுங்கள், ராஜன்!

இந்தியா பாம்பாட்டிகளின் தேசம், பிச்சைக்காரர்களின் தேசம்,விநோதமான சாமியார்களின் தேசம் என்றே வெகுகாலமாக மேற்கத்திய உலகுக்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு வந்துள்ளது. சமீப காலத்தில் ஸ்லம்டாக் மில்லியனர் போன்ற சினிமாக்கள் மூலமாக இந்தியா ஒரு மாபெரும் சேரி என்ற அறிமுகமும் கிடைத்துள்ளது. சற்று விபரம் அறிந்த வெளிநாட்டினருக்கு இந்தியா ஒரு ஐடி கூலிகளின் தேசம் மற்றபடி அங்கு போய் பார்க்கும் அளவுக்கு அடிப்படை வசதிகளும் சுகாதாரமும் இல்லாத ஒரு தேசம் மட்டுமே. காலரா, மலேரியா, ப்ளேக், இபோலா, எய்ட்ஸ் முதலான சகலவிதமான நோய்களும் இந்தியாவில் இறங்கியவுடனேயே காற்றில் கலந்து ஒட்டிக் கொள்ளும் என்ற அபிப்ராயமும் இந்தியா குறித்து உள்ளது. என்னுடன் பணிபுரியும் வெள்ளைக்காரர்கள் எல்லாம் ஆண்டு விடுமுறைகளுக்கு வெளிநாடு செல்ல உத்தேசித்தால் பெரும்பாலும் ஐரோப்பிய நாடுகளுக்கோ அது தவிர்த்தால் ஆஸ்த்ரேலியா, நியூசிலாந்து நாடுகளுக்கோதான் செல்ல விரும்புகிறார்கள். ஒரு சில சாகச விரும்பிகள் மட்டும் தாய்லாந்து, இந்தோனேஷியா போன்ற நாடுகளுக்குப் போகிறார்கள். சீனாவுக்கோ, இந்தியாவுக்கோ விரும்பிச் செல்பவர்கள் எவரும் அனேகமாகக் கிடையாது. விதிவிலக்குகள் உண்டு.

இதற்கான காரணங்கள் பல உவண்டு. சீனாவிலும், இந்தியாவிலும் காண்பதற்கு தாஜ்மஹால், பெருஞ்சுவர் போன்ற விஷயங்கள் உண்டு என்பதைக் குத்துமதிப்பாகத் தெரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். இருந்தாலும் அங்கு போவதற்கு பெரிது தயக்கம் கொள்கிறார்கள். இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை முக்கியமான காரணம் தூய்மை சுகாதாரம் குறித்த அச்சம், இரண்டாவது காரணம் ஒரு இத்தாலி, ஃப்ரான்ஸ், நியூசிலாந்து குறித்து அறிந்த அளவுக்கு இந்தியாவில் என்ன இருக்கிறது என்பது தெரியாமல் இருப்பது. தெரிந்தவரையிலும் உள்ள பாம்பாட்டிகளும், யானைகளும் சாமியார்களும் அனேகமான சுவாரசியம் ஏற்படுத்தாமல் இருப்பது இன்னொன்று. மேலும் தாய்லாந்து போன்ற நாடுகள் மேற்கத்திய பாதிப்பும் நாகரீகமும் அதிகம் உள்ள நாடுகள் ஆகவே அவர்கள் அனேகமாக அங்கு அந்நியர்களாக உணர்வதில்லை. சீனாவில் கூட உணர மாட்டார்கள். அவர்களுக்கு கலாசார அதிர்ச்சி அனேகமாக ஏற்படுவதில்லை. ஆனால் இந்தியாவின் நிலவரம் வேறு. இங்கு உணவு, உடை, சுகாதாரம், போக்குவரத்து, சாலைகள், வாகனங்கள், மொழி, பண்பாடு என்று அனைத்துமே அவர்களுக்கு முற்றிலும் அந்நியமாக உள்ளன. கிட்டத்தட்ட அமேசான் காட்டுக்குள்ளே இருக்கும் காட்டுவாசிகள் நடுவில் பயணிக்க நேரும் உணர்வை அடைந்து அந்நியப்பட்டுப் போகிறார்கள்.

இந்தியாவின் உண்மையான ஆன்மாவை, இந்தியாவின் உண்மையான அழகை, அதன் உண்மையான சக்தியை, உண்மையான சாதகங்களை உலக அளவில் எடுத்துச் சொல்லாமல் இருந்தது இன்னொரு காரணம். இந்தியாவைப் பற்றியும் அதன் தலைவர்களைப் பற்றியும் சினிமாவோ டாக்குமெண்டரியோ எடுக்க அனேகமாக பிரிட்டிஷ்காரர்கள்தான் வர வேண்டியுள்ளது. அன்று ரெயில் போட்டது போலவே இன்று டாக்குமெண்டரி எடுக்கவும் அவர்கள்தான் வர வேண்டியுள்ளது. இத்தனைக்கும் இந்தியா மணிரத்த்தினம் சார்களினாலும், பி. சி.ஸ்ரீராம் சார்களினாலும் பாரதிராஜா சார்களினாலும் நிறைந்து வழியும் ஒரு தேசம். இருந்தாலும் உருப்படியான உலகத்தின் கவனத்தைச் சரியாகக் கவரக் கூடிய, அவர்களிடம் இந்தியா குறித்து உயர்வாகச் சொல்லக் கூடிய டாக்குமெண்டரிகளையும் சினிமாக்களையும் எடுக்க ஆட்கள் இல்லை. அப்படியே எடுக்கப்பட்டாலும் அதற்கான போதிய கவனிப்பு விளம்பரம் இல்லை.

நான் இந்தியா குறித்தும் இந்தியாவின் ஆன்மா குறித்தும் அதன் வளங்கள் குறித்துமாக பல ஆவணப் படங்களைத் தேடிப் பிடித்துப் பார்த்து வருகிறேன். சற்று தேறக் கூடிய ஏராளமான டாக்குமெண்ட்டரிகள் கிடைக்கின்றன. ஆனால் அவற்றைத் தேடிப் பிடித்தே பார்க்க முடிகிறது. சாதாரணமாக வெளி நாட்டவர்களுக்கும் ஏன் இந்தியர்களுக்குமே அவை காணக் கிடைப்பதில்லை அல்லது தகவல்கள் கிடைப்பதில்லை. மேலும் நிதிப் பற்றாக்குறையினால் அவை அவ்வளவாக சிறப்பாக அமைவதில்லை.

இந்தியா குறித்து அவசியம் காண வேண்டிய சமீபத்திய டாக்குமெண்ட்டரிகளாக நான் மூன்று நான்கு டாக்குமெண்டரிகளை சிபாரிசு செய்வேன். மைக்கேல் வுட்ஸின் ஸ்டோரி ஆஃப் இண்டியா, மைக்கேல் பாலினின் ஹிமாலாயாஸ், மைக்கேல் மர்ஃபியின் இண்டியா ரீபார்ன் இப்பொழுது வந்துள்ள வைல்டஸ்ட் இண்டியா. மூன்று டாக்குமெண்டரிகள் மைக்கேல்களினால் செய்யப் பட்டுள்ளன. இந்தியாவின் சினிமா சார்களினால் அல்ல. இந்த நான்கு டாக்குமெண்ட்டரிகளுமே இந்தியாவை ஏளனமாகவோ, கேலிப் பார்வையுடனோ, அலட்சியமாகவோ, தவறான தகவல்களுடனோ, மட்டமாகக் காண்பிக்கும் நோக்குடனோ எடுக்கப்பட்டவை அல்ல. மைக்கேல் வுட்ஸ், மைக்கேல் பாலின்ஸ் மற்றும் இந்த வைல்டஸ்ட் இண்டியா மூன்றுமே அனேகமாக இந்தியாவின் ஆன்மாவை அதன் ஆன்மீக சக்தியை இந்து மதத்தின் சாரத்தைச் சொல்லுபவையே. ஒரு இந்திய இயக்குனரால் கூட இந்த அளவுக்கு பிரம்மாண்டமாகவும் ஆழமாகவும் இந்திய சிந்தனைகளின் சாரத்தைத் தொட்டிருக்க முடியுமா என்பது சந்தேகமே. நல்ல வேளையாக நமது செக்குலார் இயக்குனர்கள் இந்த முயற்சிகளில் இறங்காமல் இருப்பதும் ஒரு ஆறுதலே.

நான் ஏற்கனவே மைக்கேல் வுட்ஸின் ஸ்டோரி ஆஃப் இந்தியா குறித்தும் மைக்கேல் பாலின்ஸின் ஹிமாலாயாஸ் குறித்தும் விரிவாக பகிர்ந்து கொண்டிருக்கிறேன். இப்பொழுது வைல்டஸ்ட் இண்டியாவை பரிந்துரைக்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: திரைப்படங்கள், ராஜன் பக்கம்

திரைப்படமான புத்தகம்: Crazy Rich Asians

இரண்டு வருஷத்துக்கு முன்னால் வெளியான இந்தப் படம் சக்கைப்போடு போட்டது. 3 கோடி டாலர்கள் செலவழித்து எடுக்கப்பட்ட படம் கிட்டத்தட்ட 24 கோடி டாலர்கள் வரவு கண்டது. ஆஸ்கர் விருது வாங்கும் திரைப்படங்களைத் தவிர பிறவற்றைப் பற்றி அவ்வளவு பிரக்ஞை இல்லாத நான் கூட இதன் பேரைக் கேட்டிருந்தேன். ஒரு முறை விமானத்தில் பார்க்கவும் பார்த்தேன்.

திரைப்படம் ஒன்றும் நன்றாக இல்லை. எனக்கு திரைப்படத்தின் மூலம் புத்தகமாக இருந்தால் அந்தப் புத்தகம் நன்றாக இருக்கும் என்று ஒரு (மூட) நம்பிக்கை உண்டு. மோசமான புத்தகத்தை யாரும் திரைப்படமாக எடுக்கமாட்டார்கள் என்று ஒரு குருட்டு நம்பிக்கை. சரி, எப்போதாவது கையில் வந்து விழுந்தால் படிக்கலாம் என்று நினைத்திருந்தேன்.

என் துரதிருஷ்டம், கையில் வந்து விழுந்துவிட்டது. அந்தக் காலத்து மணியன் கதைகளை விட மோசமாக இருந்தது. நாவல் முழுவதும் Brand name dropping மட்டுமே. அவன் ஆஸ்டன் மார்ட்டின் காரை ஓட்டினான், இவள் இந்த டிசைனர் கைப்பையை வாங்கினாள் என்று பக்கத்துக்கு இரண்டு brand name.Brand name-இல் ஆர்வம் உடையவர்களுக்கு இந்த நுண்விவரங்கள் சுவாரசியமாக இருக்கலாம். நான் எனக்குப் பிடித்த புத்தகங்களைக் கூட நான் அனேகமாக பழைய புத்தகக் கடையில்தான் வாங்குபவன், எனக்கு போர்தான் அடித்தது.

கதையோ ஐம்பது அறுபதுகளின் தமிழ் சினிமாவிலேயே பழையதாகிவிட்ட கதை. சிங்கப்பூரில் அதிபணக்காரக் குடும்பத்தில் பிறந்த – டாடா பிர்லா அம்பானி ரேஞ்ச் – நாயகன். மேல் மத்தியதர வர்க்க நாயகியைக் காதலிக்கிறான். அவன் பெரிய பணக்காரன் என்று அவளுக்குத் தெரியாது. வா சிங்கப்பூர் போகலாம் என்று அழைத்துக் கொண்டு போகிறான். பணம், அந்தஸ்து பிரிக்கிறது, பிறகு சேர்ந்துவிடுகிறார்கள்…

எனக்கு ஒரு அசட்டுப் பழக்கம். எத்தனை மோசமான புத்தகத்திலும் ஐம்பது பக்கம் படித்துவிட்டால் தம் கட்டி படித்துவிடுவேன். அதே போல ஒரு சீரிசை ஆரம்பித்துவிட்டால் முடித்தாக வேண்டும். Sunk Cost Fallacy. அதனால் இதன் தொடர்ச்சியான China Rich Girlfriend (2015), Rich People Problems (2017) இரண்டையும் வேறு படித்துத் தொலைத்தேன். இந்த வருஷமாவது இந்த அசட்டுப் பழக்கத்தை தலை முழுக வேண்டும்.

புத்தகங்களை எழுதியவர் கெவின் க்வான். அவருடைய சொந்த அனுபவங்களை அடிப்படையாக வைத்து எழுதினாராம்.

தவிருங்கள். திரைப்படம், புத்தகங்கள் எல்லாவற்றையும்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: புனைவுகள்

அண்ணாதுரையின் நாடகம் – வேலைக்காரி

(மீள்பதிவு, சில திருத்தங்களுடன்)

A Raisin in the Sun நாடகம் பற்றி போன பதிவில் எழுதி இருந்தேன். என் கண்ணில் இது இரண்டாம் வரிசை நாடகம் மட்டுமே. ஆனால் இந்தத் தரத்தில் இருக்கும் நாடகம் கூட எதுவும் தமிழில் இல்லையே என்று வருத்தமாக இருக்கிறது.

தமிழில் பொருட்படுத்தக் கூடிய நாடகங்களை எழுதியவர்கள் சுஜாதா, இந்திரா பார்த்தசாரதி, ந. முத்துசாமி, ஜெயந்தன், சோ ராமசாமி, அண்ணாதுரை, மெரீனா மட்டுமே. (ஜெயமோகன் நாடகங்கள் எதுவும் நடிக்கப்படவில்லை, அதனால் நான் அவற்றை கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. எடுத்துக் கொண்டாலும் அவரது நாடகங்களையும் ஷேக்ஸ்பியர், செகாவ், இப்சன், ஷா, ப்ரெக்ட் வரிசையில் வைக்க வேண்டியவையாக நான் கருதவில்லை.) நான் படித்த வரையில் இவற்றில் வெகு சிலவே இந்த இரண்டாம் வரிசைத் தரத்தை எட்டுகின்றன.

அண்ணாதுரையின் முக்கியத்துவம் அவருடைய முன்னோடித்தனம்தான். தன் இயக்கத்தின் நோக்கங்களை பிரச்சாரம் செய்ய வேண்டும் என்ற நோக்கம் இல்லாமலிருந்தால் அவரால் இன்னும் நல்ல நாடகங்களை எழுதி இருக்க முடியும் என்று நம்மை நினைக்க வைப்பதுதான். அவரது நாடகங்களில் மிகச் சிறந்ததாக நான் கருதுவது ஓரிரவைத்தான். ஆனால் 
வேலைக்காரிதான் அண்ணாதுரை எழுதிய நாடகங்களில் சிறந்தது என்று சொல்கிறார்கள். படிப்பதை விட பார்க்க நன்றாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.

திராவிட இயக்கத்தினர் – குறிப்பாக அண்ணாதுரை, கருணாநிதி – எழுதிய நாடகங்கள் எல்லாமே பிரச்சார நாடகங்கள்தான் என்று நினைக்கிறேன். பிரசார நோக்கம் வரிக்கு வரி தெரிந்தாலும் பார்த்த, படித்த வரையில் அண்ணாவின் எழுத்துகளில் செயற்கைத்தனம், அலங்காரத் தமிழ் ஓரளவு குறைவாக இருக்கிறது. அடுக்குமொழி வசனங்களைக் காணோம். அதெல்லாம் கருணாநிதி ஸ்பெஷல் போலிருக்கிறது. நாடகத்தில் அதிசயத் தற்செயல் நிகழ்ச்சிகள் மிக அதிகம் – ஆனால் அது அந்த நாளைய நாடகங்களில் சகஜம் என்று நினைக்கிறேன்.

நாடகம் எழுதப்பட்ட காலத்தில் நிச்சயமாக சர்ச்சையை எழுப்பி இருக்கும். குறிப்பாக தன் பகைவனுக்கு மேலும் மேலும் வெற்றி என்று தெரிந்து கதாநாயகன் பேசும் வசனங்கள் மிக நன்றாக இருந்தன. நல்லவர்களுக்கு கஷ்டங்கள் ஏன் என்பது பைபிளின் ஜாப் காலத்திலிருந்தே கேட்கப்படும் கேள்விதான் என்றாலும் இங்கே ஆவேசம் வார்த்தைகளில் அப்படியே தெறிக்கிறது. காளி கடவுள் இல்லை, வெறும் கல்தான் என்று சொல்லும் இடத்தில் அந்நாளில் விசில் பறந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.

வட்டிக்கு பணம் தரும் வேதாசல முதலியார். அவர் மகள் சரசா, மகன் பெயர் மறந்துவிட்டது மூர்த்தி. அவரது ஏச்சு தாங்கமுடியாமல் ஆனந்தனின் தந்தை தூக்கில் தொங்கிவிடுகிறார். ஊரிலிருந்து திரும்பி வரும் ஆனந்தன் காளிக்கு பூஜை செய்து அப்பாவின் சாவுக்கு காரணமான முதலியாரை தண்டிக்குமாறு வேண்டுகிறான். முதலியாரோ ஜமீந்தார் ஆகிவிடுகிறார். ஆனந்தன் காளியை ஏசுகிறான். நண்பன் மணியின் உதவியோடு வெகு நாள் முன் ஊரை விட்டுப் போன ஒரு அந்தஸ்தான குடும்ப வாரிசு என்று சொல்லி திரும்பி வருகிறான், எல்லாரும் நம்பிவிடுகிறார்கள். சரசாவை மணக்கிறான், பிறகு முதலியாரை தண்டிப்பதற்காக சரசாவை கொடுமைப்படுத்துகிறான். குடி, கூத்தி என்று அலைகிறான். முதலியார் வீட்டு வேலைக்காரி அமிர்தத்துக்கும் அவர் மகனுக்கும் காதல். வீட்டை விட்டு துரத்திவிடுகிறார். அமிர்தம் இறந்துவிட்டாள் என்று நினைத்து மூர்த்தி ஒரு ஆசிரமத்தில் சேருகிறான். அங்கே வழக்கம் போல சாமியாரின் சல்லாபம். சாமியாரைக் கொன்றுவிடுகிறான் மூர்த்தி. அவனுக்காக மாறுவேஷத்தில் கோர்ட்டில் வாதாடி ஆனந்தன் அவனுக்கு விடுதலை வாங்கித் தருகிறான். இதற்குள் அமிர்தம் ஒரு பணக்காரருக்கு மகளாக போகிறாள். அமிர்தம்-மூர்த்தி திருமணம், ஆனந்தனின் க்ளைமாக்ஸ் பேச்சு, முதலியாரின் மனம் திருந்துதல், சுபம்!

இதில் நடக்கும் பல சம்பவங்கள் இன்று cliche-க்கள் ஆகிவிட்டன. ஆனாலும் கோர்வையாகத் தொகுத்திருப்பது தெரிகிறது. நண்பன் மணி நடிக்க நல்ல ஸ்கோப் உள்ள பாத்திரம்.

வேலைக்காரி 1949இல் ஜூபிடர் பிக்சர்ஸ் சோமு தயாரிப்பில் திரைப்படமாகவும் வந்தது. கே.ஆர். ராமசாமி ஆனந்தன்; பாலையா மணி; நம்பியார் மூர்த்தி; எம்ஜிஆரை மணந்து கொண்ட வி.என். ஜானகிதான் கதாநாயகி அமிர்தம். இயக்கம் ஏ.எஸ்.ஏ. சாமி.

தமிழ் நாடகங்கள் எப்படி இருந்தன என்று தெரிந்து கொள்ள விரும்புபவர்கள் படிக்க வேண்டிய நாடகம். முக்கியமான நாடகம். நல்ல ஆவணம். மற்றவர்கள் படிப்பதை விட திரைப்பட வீடியோ கிடைத்தால் பார்க்கலாம்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தமிழ் நாடகங்கள்

தொடர்புடைய சுட்டிகள்:

இரானியத் திரைப்படம் – A Separation

பிபிசி 100 சிறந்த ‘அயல்நாட்டுத் திரைப்படங்கள்’ என்று ஒரு பட்டியலைப் பிரசுரித்திருந்தது. இந்தத் திரைப்படம் – A Separation – நெட்ஃப்ளிக்சில் இருந்ததால் பார்க்க ஆரம்பித்தோம்.

நேராக பாயிண்டுக்கு வந்துவிடுகிறேன். பாருங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன். நல்ல திரைப்படம், நல்ல திரைக்கதை – குறிப்பாக இந்திய வம்சாவளியினருக்கு அப்பீல் ஆகக் கூடிய திரைக்கதை, நம்மால் சுலபமாக ஒன்றக்கூடிய பின்புலம், அயலாகத் தெரியவில்லை. ஆரம்பத்திலிருந்து முடிவு வரை சீராகச் செல்கிறது, இதைத் தவிர்க்கவே முடியாது என்ற உணர்வை ஏற்படுத்துகிறது. அருமையான நடிப்பு.

பாரசீக மொழியில் திரைப்படத்தின் பெயர் – ஜொடாயே நாடர் அஜ் சிமின். நாடர் மற்றும் சிமினின் பிரிவு என்று அர்த்தம். ஜொடாயே என்பது ஜுதாயி/ஜுடாய் என்ற ஹிந்தி/உருது வார்த்தைக்கு அருகில் இருக்கிறது. திரைப்படம் பார்க்கும்போது அங்கும் இங்கும் ஓரிரு வார்த்தைகள் புரிந்தன, அதில் ஒரு சின்ன சந்தோஷம்.

திரைப்படம் நாயகி சிமின் தன் கணவன் நாடரிடமிருந்து விவாகரத்து கேட்கும் காட்சியிலிருந்து ஆரம்பிக்கிறது. ஏன் விவாகரத்து? இருவரும் எங்கோ வெளிநாட்டில் சென்று வேலை செய்ய விசா வாங்கி இருக்கிறார்கள், விசா காலம் முடிவடையப் போகிறது. கணவன் இப்போது வெளிநாடு வர மறுக்கிறான். ஏன் மறுக்கிறான்? அவன் அப்பாவுக்கு அல்சைமர், அவரைப் பார்த்துக் கொள்ளும் கடமை அவனுக்கு இருக்கிறது. இது சின்னக் குடும்பத் தகராறு இதற்கெல்லாம் விவாகரத்து தர முடியாது என்று கோர்ட் மறுத்துவிடுகிறது. சிமின் கோபித்துக் கொண்டு அம்மா வீட்டுக்குப் போய்விடுகிறாள். தான் வேலைக்குப் போகும்போது அப்பாவைப் பார்த்துக் கொள்ள ரசியாவை நாடர் நியமிக்கிறான். சில பல பிரச்சினைகள். ஒரு நாள் நாடர் வீடு திரும்பும்போது அப்பாவைக் கட்டிலில் கட்டிப்போட்டுவிட்டு ரசியா வெளியே போயிருக்கிறாள். அப்பாவுக்கு இழுத்துக் கொண்டிருக்கிறது. திரும்பி வரும் ரசியாவிடம் நாடர் கத்துகிறான், பிரச்சினை முற்றி ரசியாவை கழுத்தைப் பிடித்து வெளியே தள்ளுகிறான். ரசியா கர்ப்பவதி – ஆனால் அவளாக யாரிடமும் சொல்லவில்லை, வயிறு இன்னும் தெரியவில்லை. கீழே விழும் ரசியாவுக்கு கருச்சிதைவு. இது இரானில் கொலைக்குற்றமாக கருதப்படுகிறது. மிச்சத்தை வெள்ளித் திரையில் காண்க!

கிரேக்க நாடகங்களைப் படிக்கும்போது, மகாபாரதத்தைப் படிக்கும்போது, எதார்த்தமான செயல்கள் ஒரு துன்பியல் முடிவுக்கு பாத்திரங்களைத் தள்ளுகின்றன என்ற உணர்வு ஏற்படும். சில சமயம் பாத்திரங்கள் அந்த துன்பியல் முடிவைத் தடுகக் என்னதான் முயன்றாலும் அது அவர்களை அந்த முடிவுக்குத்தான் கொண்டு போகும். அந்த பாத்திரங்களின் இயல்பு அப்படித்தான். துரியோதனனைப் பார்த்து சிரித்தால் திரௌபதியின் சேலை உருவப்படுவதை தடுக்க முடியாது. திரௌபதியின் சேலை உருவப்பட்டால் துரியோதனன் தொடை உடைந்து இறப்பது தவிர்க்க முடியாதது. அப்படி ஓர் உணர்வைத்தான் இந்தத் திரைப்படம் ஏற்படுத்தியது. நாடர்-சிமினின் பிரிவு தவிர்க்க முடியாதது. அப்பாவைத் தனியாக விட்டுவிட்டுப் போக வேண்டிய அவசியம் ரசியாவுக்கு ஏற்படுகிறது. அப்படி ரசியா போனால் நாடர் அவளைக் தள்ளுவது தவிர்க்க முடியாதது. அதிலிருந்து விளையும் சிக்கல்கள் எதுவும் தவிர்க்க முடியாதவை.

திரைக்கதை நம்மால் – இந்தியர்களால் உணர்வுபூர்வமாக புரிந்து கொள்ளக் கூடியது. உடல் நலமில்லாத அப்பாவை கூடவே இருந்து பார்த்துக் கொள்ள விரும்பும் மகன். தான் பிரிந்து போகிறேன் என்று சொன்னால் போகாதே என்று கணவன் சொல்ல வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கும் மனைவி. மனைவியோடு தகராறு இருந்தாலும் மனைவியின் குடும்பத்தாரோடு சுமுகமான உறவு உள்ள கணவன். கணவனுக்குப் பிரச்சினை என்றதும் தகராறை மறந்துவிட்டு உதவிக்கும் வரும் மனைவி. இருவருக்கும் நடுவில் மாட்டிக் கொண்டு முழிக்கும் பதின்ம வயது மகள். அதீத மத நம்பிக்கை, மதம் இதைத் தவறு என்று நினைத்துவிடுமோ அதைத் தவறு என்று சொல்லிவிடுமோ என்று பயப்படும் பெண். அவளது சிறு குழந்தை. ஒவ்வொரு பாத்திரமும் நமக்குத் தெரிந்தவையே, நம் குடும்பங்களில் பார்ப்பவையே. பிரமாதமான திரைக்கதை.

நடிப்பும் மகா அருமை. நாயகன், நாயகி, பிற பாத்திரங்கள் எல்லாரும் அருமையாக நடித்திருக்கிறார்கள். ஆனால் அந்தப் பதின்ம வயதுப் பெண்ணாக நடிப்பவள் அவர்கள் எல்லாரையும் தூக்கி சாப்பிட்டுவிட்டாள்!

திரைப்படத்தின் இயக்குனர் அஸ்கர் ஃபர்ஹடி. நாயகன் நாடராகா பெய்மான் மோஅடி, நாயகி சிமினாக லைலா ஹடமி, முக்கிய பாத்திரங்களில் ஷஹப் ஹொசேனி, சாரே பயட், சரினா ஃபர்ஹடி நடித்திருக்கிறார்கள். இனி மேல் அஸ்கர் ஃபர்ஹடி இயக்கிய படங்களைத் தேடிப் பார்க்க வேண்டும்.

பாருங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: திரைப்படங்கள்