திரைப்படம்: மார்ஷல்

மார்ஷல் திரைப்படம் (2017) அமெரிக்க வரலாற்றின் ஒரு கணத்தை காட்டுகிறது. சாட்விக் போஸ்மன், ஜோஷ் காட் நடித்து ரெஜினால்ட் ஹட்லின் இயக்கியது.

தர்குட் மார்ஷல் அமெரிக்க உச்ச நீதிமன்றத்தின் முதல் கறுப்பர் இன நீதிபதி. Brown vs Board of Education என்ற புகழ் பெற்ற வழக்கில் வாதாடி Separate But Equal என்பது இனவெறிக் கருத்தாக்கம் என்று புரிய வைத்தவர்.

திரைப்படம் காட்டும் காலத்தில் மார்ஷல் NAACP (National Association for the Advancement of Colored People) அமைப்பின் ஒரே வக்கீல். கறுப்பர்கள் மேல் அநியாயமான வழக்குகள் போடப்படும் இடங்களில் சென்று அவர்களுக்காக வாதாடுகிறார். கனெக்டிகட் மாகாணத்தில் ஒரு கறுப்பர் – ஜோசஃப் ஸ்பெல் – வெள்ளைக்காரப் பெண்ணை – திருமதி ஸ்ட்ரூபிங் – கற்பழித்து கொலை செய்ய முயற்சி செய்ததாக வழக்கு தொடரப்பட்டிருக்கிறது. மார்ஷல் வாதிடச் செல்கிறார்.

திருமதி ஸ்ட்ரூபிங் பண்க்கார, மேல்தட்டு குடும்பத்தவர். ஸ்பெல் அவரது கார் டிரைவர். கணவர் ஸ்ட்ரூபிங் வெளியூர் சென்றிருக்கும் ஒரு இரவில் ஸ்பெல் கத்தி முனையில் தன் எஜமானியைக் கற்பழித்து பிறகு அவரை ஒரு பாலத்தின் மீதிருந்து தண்ணீரில் தூக்கி எறிந்து கொலை செய்ய முயன்றதாக வழக்கு. ஸ்பெல் அன்று இரவு முழுவதும் தான் பழக்கம் இல்லாத சிலரிடம் சீட்டாடிக் கொண்டிருந்ததாக சொல்கிறார், ஆனால் அவரிடம் அதை நிரூபிக்க சாட்சியங்கள் இல்லை.

நீதிமன்ற முறைமைகளின்படி மார்ஷலுக்கு ஒரு உள்ளூர் வக்கீலின் உதவி தேவைப்படுகிறது. ஃப்ரீட்மன் என்ற வக்கீல் மாட்டுகிறார். ஆனால் நீதிபதி மார்ஷல் நீதிமன்றத்தில் வாயையே திறக்கக் கூடாது, ஃப்ரீட்மன்தான் வாதிடலாம், விசாரணை செய்யலாம் என்று உத்தர்விட்டுவிடுகிறார். ஃப்ரீட்மனுக்கு இது போன்ற கிரிமினல் வழக்குகளில் அனுபவமில்லை. மேலும் அவர் வெள்ளையர். இந்த வழக்கு தன் எதிர்காலத்தை பாதிக்கலாம் என்று பயப்படுகிறார். ஆனால் மார்ஷலின் தாக்கத்தால் தொடர்கிறார். ஃப்ரீட்மன் யூதரும் கூட. இனவெறி அவரால அடையாளம் காணப்படுவதும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்.

அரசு தரப்பு வழக்கு வலுவாக இருக்கிறது. நீதிபதியும் வெள்ளையர் பக்கம் மனச்சாய்வு கொண்டவர். முழுக்க முழுக்க வெள்ளையர்களால் நிறைந்த ஜூரி குழு. டாக்டர் கற்பழிப்பு நடந்திருக்கிறது, திருமதி ஸ்ட்ரூபிங்கின் நகங்களில் கறுப்புத் தோல் துணுக்குகள் இருந்தன என்று சாட்சி சொல்கிறார். சில ஓட்டைகள் தெரிந்தாலும் வழக்கு அரசு தரப்பிற்கு சாதகமாகத்தான் சென்று கொண்டிருக்கிறது.

ஸ்பெல், திருமதி ஸ்ட்ரூபிங் இருவருமே பொய் சொல்கிறார்கள் என்பதை மார்ஷல் உணர்கிறார். திருமதி ஸ்ட்ரூபிங் தாற்காலிக பலவீனத்தால் ஸ்பெல்லுடன் விரும்பியே உறவு கொண்டார், பிறகு வெளியே தெரிந்துவிடுமோ என்ற பயத்தால் தற்கொலை செய்து கொள்ள முயற்சித்தார், தான் தப்பிப்பதற்காகவே ஸ்பெல் மீது குற்றம் சாட்டுகிறார் என்று யூகிக்கிறார். ஸ்பெல்லை அதட்டி கேட்கும்போது ஸ்பெல்லும் வெள்ளை இனப் பெண்ணோடு பரஸ்பர சம்மதத்தோடு உறவு என்ற சொல்லப் பயந்துதான் இரவு முழுவதும் வெளியே சீட்டாடிக் கொண்டிருந்தேன் என்று வாக்குமூலம் கொடுத்தேன் என்று ஒத்துக் கொள்கிறார்.

குற்க்கு விசாரணையில் திருமதி ஸ்ட்ரூபிங் ஒரு போலீஸ்காரரை உதவிக்கு சுலபமாக கூப்பிட்டிருக்கலாம், ஆனால் அவர் கூப்பிடவில்லை என்பது நிரூபிக்கப்படுகிறது. வாதப்பிரதிவாதங்களுக்கு பிறகு ஸ்பெல் குற்றமற்றவர் என்று ஜூரி குழு தீர்ப்பளிக்கிறது.

உண்மையான ஃப்ரீட்மன்தான் வழக்கை நடத்தினார், மார்ஷல் அவருக்கு ஆலோசகராக இருந்தார் என்று எங்கோ படித்தேன். திரைப்படத்தில் மார்ஷலின் திட்டங்கலை ஃப்ரீட்மன் நிறைவேற்றுகிறார், அவ்வளவுதான். ஆனால் மார்ஷல் இது போன்ற பல வழக்குகளை நடத்தி இருக்கிறார். அவரது வழக்கு அனுபவங்களின் பிரதிநிதியாக இந்த வழக்கை திரை வடிவமாக்கினார்களாம்.

திரைப்படம் அருமையாக படமாக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஃப்ரீட்மனாக நடித்திருக்கும் ஜோஷ் காட் கலக்கி இருக்கிறார். மார்ஷலாக நடிக்கும் சாட்விக் போஸ்மனையே தூக்கி சாப்பிட்டுவிடுகிறார். நடிப்பு, திரைக்கதை இரண்டுக்காகவுமே பாருங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: திரைப்படங்கள்

பாயசம் (தி. ஜானகிராமன்) குறும்படம்

மேம்படுத்தப்படுத்தி மீண்டும் பதிப்பதற்கு ஒரே காரணம்தான். நெட்ஃப்ளிக்சில் வசந்த் இயக்கத்தில் மணிரத்னம் தயாரிப்பில் டெல்லி கணேஷ், ரோஹிணி, அதிதி பாலன் நடித்து இந்த சிறுகதை வெளியாகி இருக்கிறது.

இந்தக் கதையைத் தேர்ந்தெடுத்த வசந்துக்கு ஒரு ஜே!

நவரசாவின் எல்லா அத்தியாயங்களையும் நான் பார்த்து முடிக்கவில்லை. பார்த்தவற்றுள் பலவும் சுமார்தான். ஆனால் இந்த நிகழ்ச்சி (episode) பிரமாதம். அபாரமான சிறுகதையோடு சிறந்த நடிப்பும் சேர்ந்துவிட்டால் இது போன்ற குறும்படங்கள் எங்கேயோ போய்விடுகின்றன.

டெல்லி கணேஷின் நடிப்பு மிக அருமை. ஆங்காரத்தை, தானும் தன் குடும்பமும் தாழ்ந்திருப்பதை அருமையாகக் காண்பித்திருக்கிறார். அதிதி பாலன் கடைசியில் டெல்லி கணேஷைப் பார்க்கும் பார்வைக்கே முழு பைசா வசூல். துணைப் பாத்திரங்களாக வருபவர்களும் மிக நன்றாக நடித்திருக்கிறார்கள். குறிப்பாக மணப்பெண்ணாக வருபவர், அவருடைய மகிழ்ச்சியும் அக்காவிடம் இருக்கும் அன்பும் பிரமாதமாக வந்திருக்கிறது; மற்றும் காத்தாடி ராமமூர்த்தி. “இது என்ன காப்பியா” என்று கேட்டால் “அப்படித்தான் சொல்றா” என்று அவர் பதில் சொல்வது இன்னாளில் அழிந்து கொண்டிருக்கும் அக்மார்க் தஞ்சாவூர் பிராமணக் குசும்பு.

இரண்டாவதாக அந்த கல்யாணக் காட்சியை படமாக்கி இருக்கும் விதம். நான் இளமையில் பார்த்த திருமணங்களை கண் முன் கொண்டு வந்துவிட்டது. அதுவும் அந்த ஜமக்காளம்! அந்த மாதிரி ஒரு ஜமக்காளத்தைப் பார்த்து பல வருஷம் ஆயிற்று.

பாயசம் சிறுகதையைப் பற்றி புதிதாக சொல்ல என்ன இருக்கிறது? தி.ஜா.வின் முழு வீச்சும் வெளிப்படும் சிறுகதை. மனித மனத்தின் அசூயையை, பொறாமையை, உறவுகளுக்குள்ளே இருக்கும் அகங்காரப் (ego) பிரச்சினைகளை இதை விட அருமையாக சொல்லிவிட முடியாது. தவறவிடாமல் படியுங்கள்!

இந்த சிறுகதையை ஜெயமோகன், எஸ்.ரா. இருவரும் சிறந்த தமிழ் சிறுகதை பட்டியலில் சேர்த்திருக்கிறார்கள்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: தி. ஜானகிராமன் பக்கம், திரைப்படங்கள்

தொடர்புடைய சுட்டி: பாயசம் சிறுகதை

சார்பட்டா பரம்பரை

மாறுதலுக்காக இன்று ஒரு திரைப்படத்தைப் பற்றி.

சார்பட்டா பரம்பரை சமீப காலத்தில் நான் பார்த்த நல்ல திரைப்படங்களில் ஒன்று. விளையாட்டை பின்புலமாகக் கொண்ட நல்ல திரைப்படங்களில் ஒன்று.

படத்தின் பலம் திரைக்கதை; பின்புலம்; நடிப்பு; புத்திசாலித்தனமான காட்சி அமைப்புகள்; ஆக்ரோஷமான சண்டைக் காட்சிகள்.

குத்துமதிப்பாக 1975-1977 காலத்தை பெரிய செட் எல்லாம் போடாமல் (ஒரே ஒரு மணிக்கூண்டு செட்), சிகை அமைப்பு, மீசை, ஆடைகள், சிறு திண்ணைகள் உள்ள கூரை வீடுகள் என்று திறமையாகக் கொண்டு வந்துவிட்டார்கள். குத்துச்சண்டை அரங்க செட்டும் நன்றாக இருக்கிறது.

விளையாட்டு திரைப்படங்களுக்கு அடிப்படைக் கதை ஒன்றேதான். நாயகன்/நாயகி பலவீனங்கள் உள்ள, அனேகமாக அனுபவம் இல்லாத ஒரு போட்டியாளன் – underdog. அவனு(ளு)க்கு எதிராக மிக வலுவான, உச்சியில் இருக்கும் போட்டியாளன். ஜெயிக்க வாய்ப்பே இல்லை. இதில் நாயகன்/நாயகிக்கு போட்டியிடுவதில் பல இன்னல்கள் வரும். எப்படியோ கடைசியில் நாயகன்/நாயகிக்கு வெற்றி. இதே கதையைத்தான் Rocky, Bend It Like Beckham, Tin Cup, ஜோ ஜீத்தா வொஹி சிக்கந்தர், லகான் மாதிரி எல்லா படங்களிலும் வேறு வேறு திரைக்கதைகளாகக் காட்டுகிறார்கள். பலமுள்ள கரு. தன்மீட்பு (redemption), போராட்டம் எல்லாவற்றையும் சுலபமாகக் கொண்டு வந்துவிடலாம்.

சார்பட்டா பரம்பரைக்கும் அதே மூலக்கதைதான். வடசென்னை பின்புலம். குத்துமதிப்பாக 1975-1977 காலம். நெருக்கடி நிலை இப்போதுதான் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. தமிழகத்தில் இன்னும் தி.மு.க. ஆட்சி. குத்துச்சண்டை வீரர்கள் பல குழுக்களாக – சார்பட்டா, இடியாப்பம் என்று பல பரம்பரைகள் – தீவிர போட்டியில் இருக்கிறார்கள். குத்துச்சண்டை தெரிந்தவர்கள் சுலப்மாக ரௌடிகளாக மாறமுடிகிறது. குத்துச்சண்டையில் ஆர்வம் உள்ள, ஆனால் குத்துச்சண்டையில் ஈடுபடக் கூடாது என்று அம்மாவால் தடுக்கப்பட்டிருக்கும் நாயகன் கபிலன். சார்பட்டா பரம்பரையோது தன்னை முழுமையாக அடையாளப்படுத்திக் கொள்பவன். தி.மு.க. சார்புடைய ரங்கன் வாத்தியாருக்கு ஏகலைவன். இடியாப்ப பரம்பரையின் வேம்புலியை யாராலும் வெல்ல முடியவில்லை. வாத்தியார் கேவலப்படக் கூடாது என்று கபிலன் குத்துச்சண்டையில் இறங்குகிறான். இயற்கையாகவே நன்றாக ஆடமுடிகிறது. யாரும் எதிர்பார்க்காத முறையில் சார்பட்டா பரம்பரையின் அன்றைய முதல் வீரனான ராமனை அடித்து நொறுக்குகிறான். ரங்கன் வாத்தியார் அவனை போட்டியில் இறக்குகிறார். இடியாப்ப பரம்பரையின் முக்கிய வீரனான ரோஸை வென்றுவிடுகிறான். வேம்புலியோடு போட்டியில் வேம்புலியின் தோல்வி உறுதி என்ற நிலையில் ராமனின் சித்தப்பா ஒருவனே கலவரத்தை உண்டாக்கி போட்டியை நிறுத்துகிறான். ரங்கன் வாத்தியார் மிசாவில் சிறை செல்கிறார். ஒரு கைகலப்பில் கபிலன், ரங்கன் வாத்தியாரின் மகன் வெற்றி சிறையில். வெளியே வந்ததும் கள்ளச் சாராயம், ரௌடித்தனம், குடி என்று கபிலன் வாழ்க்கை மாறுகிறது. வேம்புலி மீண்டும் வெற்றிகளை அடைந்தாலும் கபிலனிடம் தோற்கும் நிலையில் இருந்த அவமானம் நீங்கவில்லை. மீண்டும் சவால் விடுகிறான். ஆனால் கபிலன் இன்று தொப்பையோடு குத்துச்சண்டை போடும் நிலையில் இல்லை. பழைய போட்டியாளன் ராமனே அவனை அடித்து நொறுக்குகிறான். ரங்கன் வாத்தியார் அவனுக்கு பயிற்சி தர மறுக்கிறார். எப்படியோ மீண்டும் உடல்நிலை தேறி, கடும் சண்டையில் வென்று, தன்மீட்பு (redemption)!

மூலக்கருவை கெடுப்பது சுலபம். அதுவும் இடைவேளை சமயத்திலேயே நாயகன் வெல்லும் காட்சி. அப்புறம் படத்தை எப்படித் தொடர்வது? தன்மீட்பு என்ற கருவை எப்படிக் கொண்டு வருவது? திறமையாக நெருக்கடி நிலை, கபிலனைக் கட்டுப்படுத்தக் கூடிய வாத்தியார் மிசாவில் சிறை செல்வது, கபிலன் திசை மாறுவது, நாயகனுக்கு தொப்பை விழுவது, அப்பாவின் பழைய நண்பர் பயிற்சி அளிப்பது, ஆக்ரோஷமான இறுதி சண்டை காட்சி என்று கதையை கொண்டு போயிருக்கிறார்கள். முதல் பாதியோ இரண்டாம் பாதியை விட விறுவிறுப்பானது. பாக்சிங் பக்கம் போகக் கூடாது என்று தடுக்கும் அம்மா, தற்செயலாக நடக்கும் சண்டை, மாமா மகளோடு திருமணம், டான்சிங் ரோஸ் பாத்திரம், ரோசின் உடல்மொழி, குத்துச்சண்டை பாணி, ரோசுடன் நடக்கும் சண்டை, வேம்புலியுடன் முதல் சண்டை,சார்பட்டா உள்ளிட்ட பரம்பரைகளில் வரலாறு எல்லாவற்றையும் பின்னி இருக்கிறார்கள்.

ஆர்யா தான் இனி எதற்கும் லாயக்கில்லையா என்று உடைந்து அழும் காட்சியில் அருமையாக நடித்திருக்கிறார். அவரது மனைவியாக வரும் சஞ்சனா கல்க்கிவிட்டார். அம்மாவாக வருபவரும். பசுபதி விறைப்பான உடல்மொழி, இஸ்திரி கலையாத ஜிப்பா, கரைவேட்டி, துண்டு வைத்தே சிறப்பாக நடிக்கிறார். டான்சிங் ரோசின் உடல்மொழி அபாரம். கலையரசனின் பாத்திரப் படைப்பு அருமை. அப்பாவே தனக்கு வாய்ப்பை மீண்டும் மீண்டும் மறுப்பதில் ஏற்படும் ஆங்காரம்; கள்ளச் சாராயம் என்று வாழ்க்கை திரும்பும்போது ஆர்யா தனக்கு கட்டுப்படுவதில் ஏற்படும் சிறு மகிழ்ச்சி; ஆனால் அப்பாவே மறுத்தாலும் ஆர்யாவுக்கு துணை நிற்பது என்று பல வித shades of grey உள்ள பாத்திரம். வேம்புலியின் குரு துரைக்கண்ணு வாத்தியார், போட்டிகளை நடத்தும் காளி வெங்கட், நேர்முக வர்ணனை தரும் தங்கதுரை என்று பலரும் திறமையாக நடித்திருக்கிறார்கள். குறிப்பாக துரைக்கண்ணு வாத்தியாராக வருபவர்.

ஆனால் எல்லாரையும் தூக்கி சாப்பிடுபவர் ஜான் விஜய். அவரது ஆங்கிலமும் உச்சரிக்கும் விதமும் அபாரம். அடுத்தபடியாக சொல்ல வேண்டியவர் ஆர்யாவின் மனைவி சஞ்சனா; ஆர்யாவின் அம்மா; டான்சிங் ரோஸ்; பசுபதி.

பசுபதி இரண்டாம் பகுதியில் குறைந்த நேரமே வருகிறார். அதை அதிகபப்டுத்தி இருந்தால் படம் இன்னும் சிறப்பாக இருந்திருக்கும்.

சந்தோஷ் நாராயணன் இசை. பாடல்கள் என்னை பெரிதாகக் கவரவில்லை. சில சமயம் பாடல்கள் கேட்க கேட்கத்தான் பிடிக்கும். அந்த ரகமோ என்னவோ.

பா. ரஞ்சித் இயக்கிய திரைப்படங்களில் அட்டக்கத்தி திரைப்படம் அளவுக்கு வேறு எந்தப் படமும் வரவில்லை என்று எனக்கு ஒரு எண்ணம் உண்டு. இதில் அதை மிஞ்சிவிட்டார்.

ரஞ்சித் தனது படங்களில் அம்பேத்கார் படம், மாட்டுக்கறி பற்றி ஒரு வரி ஆகியவற்றை குறியீடுகளாக அடிக்கடி பயன்படுத்துவார். அதை ஏன் இப்படி சின்ன குறியீட்டுக் காட்சியாக பயன்படுத்த வேண்டும், பெரிதுபடுத்தினால் படம் போரடிக்கும் என்று நினைக்கிறாரா என்று எனக்கு ஒரு கேள்வி உண்டு. இதிலும் ஓரிரு நொடிகளே வரும் குறியீட்டுக் காட்சிகள்தான்.

ஹாலிவுட்டில் சில சமயம் திரைப்படம் வந்த பிறகு அதை நாவலாக வெளியிடுவார்கள். ரஞ்சித் இந்தத் திரைப்படத்துக்கும் அப்படி செய்யலாம். (ஆனால் ஒரிஜினல் புத்தகங்களே தமிழ் நாட்டில் விற்பது கஷ்டம்தான்…)

நல்ல திரைப்படம், பாருங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: திரைப்படங்கள்

ஹசீன் தில்ரூபா திரைப்படத்தின் முடிச்சு

நெட்ஃப்ளிக்ஸில் டப்ஸி பன்னு நடித்து ஹசீன் தில்ரூபா என்ற திரைப்படம் வெளியாகி இருக்கிறது.

திரைப்படத்தின் முடிச்சு ரொவால்ட் டால் எழுதிய ஒரு சிறுகதைதான் – Lamb to the Slaughter (1953) சிறுகதையைப் படித்தபோது பத்தோடு பதினொன்று என்றுதான் தோன்றியது. ஆனால் டாலின் எழுத்து திரைப்படமாக்க எப்போதும் ஏற்றது. மடில்டா, Fantastic Mr. Fox, ஏன் நினைத்தாலே இனிக்கும் திரைப்படத்தில் பூர்ணம் விஸ்வநாதன் ரஜினிகாந்தோடு ஜெயித்தால் கார், தோற்றால் கட்டைவிரலை வெட்டிவிடுவேன் என்று வைக்கும் பந்தயக் காட்சி (Man from the South)என்று பல சொல்லலாம். இந்தத் திரைப்படத்தில் இந்திய சூழ்நிலைக்கேற்ற மசாலா கலந்து நன்றாக வந்திருக்கிறது. கதையை சொல்லிவிட விரும்பவில்லை, ஆனால் நம்பகத்தன்மை குறைவான காட்சிகள் கூட உறுத்தவில்லை.  டப்ஸி, நாயகன் விக்ராந்த் மாஸ்ஸி, நாயகனின் அம்மாவாக நடிப்பவர் கலக்கி இருக்கி இருக்கிறார்கள்.

ரொவால்ட் டாலின் படைப்புகளில் தவறவே விடக்கூடாதது BFG.

திரைப்படத்தைப் பாருங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன். முடிந்தால் சிறுகதையையும் படித்துப் பாருங்கள்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: உலகப் புனைவுகள், திரைப்படங்கள்

Ma Rainey’s Black Bottom

ரொம்ப நாளைக்கப்புறம் ஒரு சிறுகதைக்கு கரு மனதில் வந்தது. அதை எழுதிவிட்டு அதற்கப்புறம் பதிவுகளைத் தொடரலாம் என்று நினைத்தேன். சிறுகதை பாதியில் stuck ஆகி நிற்கிறது. சரி பதிவுகளையாவது தொடர்கிறேன்.

Ma Rainey’s Black Bottom திரைப்படத்தைத்தான் முதலில் பார்த்தேன். நெட்ஃப்ளிக்ஸில் இருக்கிறது. வயோலா டேவிஸ், சாட்விக் போஸ்மன் நடித்தது. நல்ல திரைப்படம், பாருங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

ஆகஸ்ட் வில்சன் எழுதிய நாடகத்தைத்தான் திரைப்படமாக்கி இருக்கிறார்கள் என்று தெரிந்தது. நாடகத்தைத் தேடிப் பிடித்து படித்தேன். நல்ல நாடகமும் கூட. நடிக்க நல்ல ஸ்கோப் உள்ளது. திரைப்படம் நாடகத்தை ஏறக்குறைய அப்படியே பிரதிபலிக்கிறது.

மா ரெய்னி உண்மை நபர். அமெரிக்கக் கறுப்பர். Blues இசைப்பாணியின் முன்னோடி. Mother of the Blues என்றே அறியப்பட்டவர். 150 வருஷங்களுக்கு முன் – 1886-இல் – பிறந்து 1939-இல் மறைந்தவர். Ma Rainey’s Black Bottom என்பது அவருடைய புகழ் பெற்ற பாடல்களில் ஒன்று. அதிலிருந்து ஒரு இசைத் துணுக்கு கீழே.

1927-இல் சிகாகோவில் ஒரு நாளில் நடக்கும் நிகழ்ச்சிகள்தான் நாடகம். மா ரெய்னி அப்போது புகழ் பெற்ற பாடகி. பொதுவாக மா ரெய்னி அப்போது கறுப்பர்கள் நிறைந்த இடங்களில் நேரடியாக கச்சேரிகள் நடத்திக் கொண்டிருந்தார். கறுப்பர்கள் அதிகமாக இருந்த அமெரிக்காவின் தென் மாநிலங்களில்தான் அனேகமாக இந்த மாதிரி கச்சேரிகள் நடக்கும். ஆனால் இப்போது வெள்ளையர்கள் பிரக்ஞையிலும் நுழைந்து கொண்டிருந்தார். மேலும் ஒலிப்பதிவுகள், ரெகார்டுகள் பிரபலமாகிக் கொண்டிருந்த தருணம்.

சிகாகோவில் ஒரு ரெகார்டிங் கம்பெனி மா ரெய்னியின் சில பாடல்களை அன்று ஒலிப்பதிவு செய்யப் போகிறது. மா ரெய்னியின் வெள்ளைக்கார மானேஜர் இர்வின், ஸ்டுடியோவின் வெள்ளைக்கார அதிபர் ஸ்டர்டிவண்ட் ஏற்பாடுகளை செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள். பின்னணி இசைக்கலைஞர்களான டொலீடோ, கட்லர், ஸ்லோ ட்ராக் (Slow Drag), லெவீ வந்தாயிற்று. முதல் மூவரும் அனுபவம் உள்ளவர்கள், மா ரெய்னியுடன் பல நாட்களாக, ஆண்டுகளாக வாசிப்பவர்கள். லெவீ இளைஞன், குழுவுக்கு கொஞ்சம் புதியவன். தானே இசையை உருவாக்க விரும்புபவன். மா ரெய்னியின் புகழ் பெற்ற பாடல்களையே மாற்றி இசை அமைக்கிறான், அது மானேஜர் இர்வினுக்கு பிடித்தும் இருக்கிறது. ஆனால் கட்லரும் மற்றவர்களும் மா ரெய்னி அப்படி மாற்றுவதை அனுமதிக்க மாட்டார் என்பதை உணர்ந்திருக்கிறார்கள், லெவீயை அதை உணர வைக்க முயற்சி செய்கிறார்கள்.

லெவீக்கு ஒரு பின்கதை இருக்கிறது. அவனது சிறு வயதில் வெள்ளையர்கள் அவனுடைய அம்மாவை அவன் கண் முன்னாலேயே கற்பழிக்கிறார்கள். வீட்டுக்கு திரும்பும் அப்பா குடும்பத்தை பத்திரமாக வேறு இடத்துக்கு குடிபெயர்த்துகிறார். அதற்குப் பிறகு கற்பழித்தவர்களில் பாதி பேரைக் கொல்கிறார். மீதிப் பேரைக் கொல்வதற்கு முன் அவரை மற்றவர்கள் கொன்றுவிடுகிறார்கள். கடவுள் நம்பிக்கை போய்விட்டது. நிறைய மன அழுத்தத்தில் இருக்கிறான். கடவுள் நம்பிக்கை உள்ள மற்ற இசைக்கலைஞர்களிடம் சின்னச் சின்ன பூசல்கள். கட்லருடன் கைகலப்பே ஏற்படுகிறது.

லெவீ வெள்ளையர்களிடம் சிரித்துப் பேசினாலும், உள்ளுக்குள் கனன்றுகொண்டிருக்கிறான். மா ரெய்னியிடம் வெள்ளையர்களுக்கு காரியம் ஆக வேண்டும், குறிப்பாக மானேஜர் இர்வினுக்கு காரியம் ஆக வேண்டும், அதனால் பணிந்து போகிறார்கள். அதே போல இப்போது வெள்ளையர்களிடம் பணிந்து போனாலும் மா ரெய்னி போன்ற இடத்துக்கு வர வேண்டும் என்று முயன்று கொண்டிருக்கிறான். குறிப்பாக புதிய பாடல்களை பதிவு செய்ய விரும்புகிறான், அது அவனை பிரபலமான கலைஞனாக்கினால் பிறகு இந்த மாதிரி கூழைக் கும்பிடு போட வேண்டாம் என்று உணர்ந்திருக்கிறான்.

மா ரெய்னி ஒலிப்பதிவுக்கு தாமதமாக வருகிறார். கூட அவரது பெண் காதலியும். அவரது காருக்கு சின்ன விபத்து, மா இறங்கி ஒரு போலீஸ்காரனோடு தகராறு செய்கிறார். போலீஸ்காரனுக்கு ஒரு கறுப்பரிடம் கார் இருக்கும் என்ற நம்பிக்கை இல்லை. மானேஜர் இர்வின் வந்து சமாதானம் செய்கிறான். மாவின் உறவுக்காரப் பையனுக்கு திக்குவாய், ஆனால் அந்தப் பையனும் ஒலிப்பதிவில் நாலு வார்த்தை பேச வேண்டும் என்று பிடிவாதம் பிடிக்கிறார். ஒத்திகையின்போது பையன் சொதப்பிக் கொண்டே இருக்கிறான்.

லெவீ மா ரெய்னியின் பெண் காதலிக்கு நூல் விடுகிறான். அந்தப் பெண்ணும் பதிலுக்கு நூல் விடுகிறாள். மா அவனை எச்சரிக்கிறாள். மா லெவீ தனக்கு ஒத்துவரமாட்டான் என்று உணர்ந்திருக்கிறாள், அவனை வேலையை விட்டு துரத்திவிடுகிறாள். மாவின் பிடிவாதங்களுக்கு எல்லாம் மானேஜரும் வளைந்து கொடுக்க வேண்டி இருக்கிறது. ஆனால் மாவுக்கும் வேலை ஆக வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் இப்படி செய்கிறார்கள் என்று தெரிந்திருக்கிறது.

ஒரு வழியாக ஒலிப்பதிவு முடிகிறது. லெவீ தன் புதிய பாடல்களைப் பற்றி ஸ்டர்டிவாண்டிடம் கேட்கிறான். ஸ்டர்டிவாண்ட் எனக்குப் பிடிக்கவில்லை, ஐந்து டாலர் தருகிறேன் என்கிறான். லெவீயால் ஒன்றும் செய்யமுடியவில்லை. மன அழுத்தம் அதிகமாகிக் கொண்டே இருக்கிறது. அவனது புதிய ஷூக்கள தற்செயலாக மிதித்துவிடும் டொலீடோவோடு பெரிய சண்டை ஏற்படுகிறது, மன அழுத்தத்துக்கு வடிகாலே இல்லாத லெவீ டொலீடோவை கத்தியால் குத்திவிடுகிறான்.

கறுப்பர்களின் மீது நடத்தப்பட்ட/நடத்தப்படும் அடக்குமுறை மிக சிறப்பாக சித்தரிக்கப்படுகிறது. அதிகரித்துக் கொண்டே போகும் மன அழுத்தம் மிக அற்புதமாக. எம்விவியின் பைத்தியக்காரப் பிள்ளை சிறுகதை ஒன்றில்தான் இத்தனை அற்புதமாக மன அழுத்தத்தின் சித்தரிப்பை பார்த்திருக்கிறேன்.

அனேகமாக அனைவருமே பிரமாதமாக நடித்திருந்தாலும் குறிப்பாக சாட்விக் போஸ்மன், வயோலா டேவிஸ் பிரமாதம். திரைப்படத்தை கட்டாயம் பாருங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன். முடிந்தால் நாடகத்தையும் படியுங்கள்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: நாடகங்கள், திரைப்படங்கள்

தியோடோர் பாஸ்கரன்

தியோடோர் பாஸ்கரன் சினிமா ஆர்வலர். குறிப்பாக தமிழ் சினிமா ஆர்வலர். அரசில் உயர்ந்த பதவியில் இருந்து ஓய்வு பெற்றவர்.

Message Bearers (1981) விடுதலைப் போராட்டத்தில் நாடக, திரைப்படங்களின் பங்களிப்பை விவரிக்கிறது. சிறப்பான ஆய்வு. பாடல்கள், குறிப்பாக நாடகப் பாடல்கள் போராட்டம் என்ற செய்தியை மக்களுக்கு சுலபமாக எடுத்துச் சென்றிருக்கின்றன. ஆனால் தியாகபூமி திரைப்படத்தைத் தவிர திரைப்படங்களுக்கு பெரிய பங்கு இருந்ததாகத் தெரியவில்லை. சத்தியமூர்த்தி ஒருவரைத் தவிர வேறு யாருக்கும் பாடல்கள், நாடகங்கள், சினிமாவை பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம் என்ற புரிதல் இருந்ததாகவும் தெரியவில்லை.

Eye of the Serpent (1996) விருது பெற்ற புத்தகம். நல்ல அறிமுகப் புத்தகம். தமிழ் சினிமாவைப் பற்றிய பருந்துப் பார்வை கிடைக்கிறது. குறிப்பாக, ஊமைப்படங்கள், 1950-க்கு முற்பட்ட படங்களைப் பற்றி பல அரிய தகவலகளைத் திரட்டி இருக்கிறார். திராவிட இயக்கங்கள் சினிமா கவர்ச்சியை பயன்படுத்தி தங்கள் செல்வாக்கை அதிகரித்துக் கொண்டன என்ற விமர்சனத்தை இன்று பரவலாகக் காண்கிறோம். காங்கிரஸ் தலைவர் சத்தியமூர்த்தி அதையேதான் செய்தாராம். அவர் இறப்புக்குப் பிறகு ராஜாஜி, காமராஜ் சினிமாவில் பெரிதாக ஆர்வம் காட்டவில்லையாம். எனக்குப் பிடித்திருந்த பகுதிகளில் ஐம்பது சினிமாக்களைப் பற்றிய குறிப்புகள், பிரபல பாடலாசிரியர்கள், இயக்குனர்கள் பற்றிய அத்தியாயங்களை குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டும்.

இரண்டு புத்த்தகங்களையும் படியுங்கள் என்று பரிந்துரைக்கிறேன்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: இந்திய அபுனைவுகள், திரைப்படங்கள்

சுஜாதாவும் சினிமாவும்

சுஜாதாவின் அரதப்பழசு பேட்டி ஒன்று கண்ணில் பட்டது. 1993-க்கு முந்தைய பேட்டி. உயிரே திரைப்படம் கூட வெளியாகவில்லை. எஞ்சினியர் என்று ஒரு திரைப்படத்தைப் பற்றி குறிப்பிடுகிறார், வந்ததா என்று தெரியவில்லை.

Sujatha … has worked with top directors K. Balachandar in Ninaithale Inikkum, Maniratnam in Roja, Shankar in Indian and Bharathiraja in Nadodi Thendral. He has been closely associated with Kamalahasan right from Raj Kamal International’s maiden venture Vikram. And it was he who ignited the spark in Kamal for Marudhanaayagam.’ He is now working with Maniratnam for Dil Se, starring Shah Rukh Khan and Manisha Koirala.

Are you happy with the way your stories have been filmed?

To be frank, no. Not only I, no writer has ever been happy with the way his/her stories have been converted into films. Asked to give his reaction after his novels were filmed, Hemingway put it succinctly: “Take the money and run.Satyajit Ray‘s Pather Panchali is a great film, but the original writer was not happy with it. Hitchcock once said that he would just read the novel he wanted to film, throw away and would never get back to it again during the making of the film.

I am certainly not blaming the directors. It is just that the medium is different. Compared to those who see the film, the readers are a minuscule percentage. Probably my novels would have been read by 30­-40 lakh people, but the films were seen by crores. In a medium like cinema where the stakes are high, compromises are unavoidable. They don’t affect me. People who have read my novels are unhappy with the film versions, but those who have not read them are happy with the films. That in itself explains the differencein audience tastes.

The two stories you wrote exclusively for films for two top directors, K Balachandar and Bharathiraja, flopped. What do you say?

Ninaithale Inikkum for Balachandar was the first script I wrote for a film. Before that, my stories had been filmed, but I had not played any role in writing the screenplay or dialogue. For Ninaithale Inikkum, I had written a totally different kind of screenplay. Unfortunately, owing to constraints like star dates, Balachandar did not follow my script exactly. He made several changes and looked at the film as an opera on the lines of ABBA. My original script was lively and if it had been faithfully followed,it would have been a model screenplay. Anyway, no regrets and I enjoyed working with Balachandar, his assistant Ananthu, Kamal and Rajini.

The same was the case with Bharathiraja’s Nadodi Thendral. The original story I gave was about the assassination of a collector and I had put in a lot of effort. But Bharathiraja changed it into an ordinary triangular love story set in the pre-independence backdrop.

I don’t blame the directors for these failed projects. As I told you. the target audiences are different and the directors know the medium better.

My most satisfying efforts were Maniratnam’s Roja and Shankar’s Indian, though I wrote only the dialogue for these films. Roja especially was a gratifying experience because I participated in all the discussions during its making. For Indian, the director did the thinking , gave me the sequence order and after I wrote the dialogue, Shankar would choose what he wanted.

Was it you who suggested the Marudhanayagam story to Kamal?

In a way, yes. For the last 7 or 8 years Kamal had been searching for the right story to make a historical. He even had plans of doing a historical musical on the lines of Ambikapathi and toyed with the idea of making a film which had only verses for dialogue. While he was examining so many ideas, I suggested why not we go into immediate past history instead of going to ancient period.

It was around that time I came across a folk ballad edited by Tamil scholar Vanamamalai and published by Madurai Kamaraj University. Impressed by the ballad, I showed it to Kamal to find out if it has the potential of a good film. Kamal was initially reluctant, but agreed to go through the ballad.

In the elaborate and excellent introduction was a footnote which said, “This Yousuf Khan was originally a Hindu Vellala called Marudhanayagam.” Kamal immediately jumped at it and felt that the story had all the potential of a good historical film. Kamal felt that the religious conversion could be owing to some social oppression and that would form a good subject for filming.

The story of Marudhanayagam is relatively unknown…

We chose the life of Marudhanayagam for its substantial story element and episodic content. His is not a conventional story of a king. Starting his life as a supplier to the French Army, he sneaks through enemy lines with messages effortlessly. The French train him and the British, spotting his talent, elevate him to the position of a tax collector of Madurai district, only to hang him for disobedience to the British Raj just one year after his rise to the top. It is this stunning elevation from the lowest level and again touching the nadir, this graph of Marudhanayagam’s life, that interested Kamal to make it into a film.

As for deviations, nearly 80% of the film will faithfully adapt Hills’ biography of Marudhanayagam. Only on certain aspects, where no solid or substantial information is available, have we used our imagination.

For instance, no reason is available for Marudhanayagam’s conversion to Islam. Here Kamal has worked back on the character and has imagined the reasons for his conversion beautifully.

Don’t you foresee the danger of ‘Marudha Naayagam’ being compared to Sivaji Ganesan‘s Veerapandiya Kattabomman?

Kamal can stand the comparison easily because he is not going to follow Sivaji Ganesan’s style. Knowing well about Kamal’s yen for perfection and precision, we can be sure that the level of realism in Marudhanayagam will be high. There is no question of any Indian actor playing a foreigner as Javar Sitaraman did in Veerapandiya Kattabomman and spoke his lines in broken Tamil. In Marudhanayagam wherever the British or French officers speak, Kamal, I think, is planning to use dubbing to give it an authentic touch.

Do you think Marudhanayagam, a film with a distinct native flavour, can have a national or an international audience?

Why not? Marudhanayagam may be a historical character, but he is not a larger than life character. It is a story which depicts a man with all his strengths and weaknesses. ‘The rise and fall of a man’ is the one line story of Marudhanayagam, a plot that will interest anyone in any part of the world. When films like Jurassic Park can run for its grandeur and technical brilliance, the same can be said of Marudhanayagam which will be made using state of the art techniques. Kamal is adopting the linear narrative style where through off screen narration a person tells the background of Marudhanayagam, the historical context of the story and so on.

Kamal is supposed to be following the Hollywood style in writing the screenplay of the film. Could you explain that?

I think for the first time in India, a computer has been used in screenplay writing, a method usually adopted by Hollywood film makers. Various software are available for this and Kamal is using a particular software called Movie Magic. All the information about the movie can be accessed with it.

What is you actual input in Marudhanayagam?

I created the Tamil fonts for Movie Magic. I am also overseeing the screenplay written by Kamal. In Hollywood films, you have a screenplay doctor and that is the role I’m playing.

What are your other assignments?

I am working for Maniratnam’s Dil Se. For this film, Maniratnam has given me the plot and has asked me to make it into a story. He has told me not to bother about its conversion into film which he would take care of. He just wants to see how I visualise this story. We are planning to release the book and movie simultaneously. Already one schedule is over.

Shankar’s Assistant A.R. Gandhikrishna is making a film called Engineer with Madhuri Dixit and Arvind Samy in Tamil, Telugu and Hindi. Its also an interesting film I’m working.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: சுஜாதா பக்கம், திரைப்படங்கள்

Shawshank Redemption

மனம் நிறைவடையச் செய்யும் வெகு சில படைப்புகளில் ஒன்று Shawshank Redemption திரைப்படம். பல நாட்களாக அதன் மூலக்கதையை படிக்க வேண்டுமென்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன்.

மூலக்கதையை எழுதியவர் புகழ் பெற்ற எழுத்தாளரான ஸ்டீஃப்ன் கிங். மூலக்கதையின் பேர் “Rita Hayworth and Shawshank Redemption” (1982). கதைச்சுருக்கம் எல்லாம் நான் எழுதப் போவதில்லை, தேவை என்றால் முழுக்கதையையும் இங்கே படித்துக் கொள்ளுங்கள்.

குறுநாவல் நன்றாகவே இருந்தது. ஆனால் திரைப்படத்தைப் பார்க்காமல் இதைப் படித்திருந்தால் இந்த அளவுக்கு ரசித்திருப்பேனா என்று தெரியவில்லை. படிக்கும்போது அங்கங்கே திரைப்படத்தில் இந்த வசனம் வரும் இடம், இந்தக் காட்சி திரைப்படமாக்கப்பட்ட விதம் எல்லாம் மனதில் ஓடிக் கொண்டே இருந்தன.

குறுநாவலுக்கும் திரைப்படத்துக்கும் பெரிய வித்தியாசங்கள் இல்லை. அப்படி இருக்கும் சின்னச் சின்ன வித்தியாசங்களும் நகாசு வேலைகள் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். உதாரணமாக வார்டனின் பணமே கொள்ளை போவது என்று மூலக்கதையில் இல்லை, ஆனால் வார்டனுக்கு அப்படி ஒரு comeuppance கிடைப்பது திரைப்படத்தை இன்னும் உயர்த்துகிறது.

Shawshank திரைப்படம் வெளியானபோது அவ்வளவு கவனம் பெறவில்லை. நான் அப்போது அமெரிக்காவில்தான் இருந்தேன். Pulp Fiction மற்றும் Forrest Gump திரைப்படங்களின் வெற்றி Shawshank-ஐ அமுக்கிவிட்டன. மார்கன் ஃப்ரீமனுக்கு ஆஸ்கர் விருது கிடைத்தபிறகுதான் இது என்னடா படம் என்று தேடிப் பிடித்துப் பார்த்தோம். அந்த வருஷம் வெளியான திரைப்படங்களில் இன்றும் என் ஃபேவரிட் Pulp Fiction-தான், ஆனால் Shawshank அன்றும் இன்றும் என் மனம் கவர்ந்த திரைப்படங்களில் ஒன்று. மார்கன் ஃப்ரீமன், டிம் ராபின்ஸ், வார்டனாக நடிப்பவர், சிறையை விட்டு வெளியே செல்ல அஞ்சும் ப்ரூக்ஸ் ஹாட்லெனாக நடிப்பவர் – எல்லாருமே கலக்கி இருப்பார்கள்.

திரைப்படத்தை பார்க்கவில்லை என்றால் குறுநாவலை இணைத்திருக்கிறேன், படித்துவிட்டு அப்புறம் பாருங்கள்! பார்த்துவிட்டீர்கள் என்றால் குறுநாவலை படித்துப் பாருங்கள்! (காப்பிரைட் பிரச்சினை வந்தால் எடுத்துவிடுவேன்)

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: திரைப்படங்கள்

அசுரன் – பாட்ஷாவின் மறுவடிவம்

என்னது இந்திரா காந்தி செத்துட்டாரா வகை பதிவு. அது சரி அவார்டா கொடுக்கறாங்க என்ற தளத்தில் பழைய சினிமாவுக்கு மட்டுமே இரண்டு மூன்று வருஷம் விமரிசனம் எழுதி இருக்கிறேனே! இந்தத் திரைப்படம் வெளிவந்து சில மாதங்கள் மட்டுமே கழிந்திருக்கின்றன…

வெக்கை குறுநாவலை அடிப்படையாகக் கொண்டது என்று கேள்விப்பட்டதாலும், வெற்றிமாறன்+தனுஷ் திரைப்படம் என்பதாலும் நானும் என் மனைவியும் திரை அரங்கிலே போய்ப் பார்த்தோம்.

திரைப்படம், நாவல் இரண்டுக்குமான தளமே வேறு.

நாவலின் அடிநாதம் அன்பு, பாசம், பிரியம். அப்பாவுக்கும் மகனுக்கும் அண்ணனுக்கும் தம்பிக்கும் சித்தப்பாவுக்கும் மகனுக்கும் அத்தைக்கும் மருமகனுக்கும் பங்காளிகளுக்குள்ளும் சாதி சனத்துக்கும் இடையே இருக்கும் அழிந்து போகாத அன்பு. ஒரு வன்முறை சம்பவத்தை முன்னால் வைத்து அதன் பின்புலமாக அன்பை காட்டுவதுதான் பூமணியின் சாதனை.

திரைக்கதை பல காலமாக பார்த்த பாட்ஷா திரைப்படத்தின் உல்டாதான். பாட்ஷாவே ஒரு ஹிந்தி திரைப்படத்தின் – ஹம் – உல்டா. ஹம் திரைப்படமும் ஏதாவது திரைப்படத்தின் உல்டாவாகத்த்தான் இருக்க வேண்டும். நாயகன் பெரிய ஹீரோவாகத் தெரிய வேண்டும் என்பதற்காக வடிவமைக்கப்பட்ட திரைக்கதை. இதில் இயக்குனரின் சமூகப் பிரக்ஞை தெரியவேண்டும் என்பதற்காக கீழ்வெண்மணி, வெக்கை எல்லாவற்றையும் கலந்து கட்டி அடித்திருக்கிறார்கள்.

தனுஷ் நன்றாக நடித்திருக்கிறார். ஆனால் இதில் “மாஸ்” காட்டாமல், ஒரே ஆள் இருபது முப்பது பேரை அடிப்பதாகக் காட்டாமல், பூமணியின் கதையையே படமாக எடுத்திருந்தால் எத்தனை நன்றாக இருந்திருக்கும் என்ற எண்ணத்தை தவிர்க்கமுடியவில்லை.

கொரோனா நேரம், நெட்ஃப்ளிக்சிலோ இல்லை அமேசான் ப்ரைமிலோ இருக்கும். கண்ட குப்பைகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம்(றேன்), இதை நிச்சயமாகப் பார்க்கலாம்.

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: திரைப்படங்கள்

பாகிஸ்தானி-ஆங்கிலேய எழுத்தாளர் ஹனீஃப் குரேஷியின் சிறுகதை: My Son the Fanatic

குரேஷி எனக்கு திரைப்படங்கள் மூலமாகத்தான் – My Son the Fanatic (1997), East is East (1999) – அறிமுகமானார். இரண்டிலும் ஓம் பூரிதான் நாயகன். இங்கிலாந்தில் வாழும் புலம் பெயர்ந்த பாகிஸ்தானி பின்புலத்தில் எடுக்கப்பட்ட திரைப்படங்கள். இரண்டும் நன்றாக இருந்தன, ஆனால் பார்த்தே ஆக வேண்டியவை அல்ல.

சமீபத்தில் My Son the Fanatic திரைப்படத்தின் மூலக்கதை (1994) கிடைத்தது. நல்ல சிறுகதை. இளைஞனான மகன் மதத்தில் தீவிரமாக மூழ்கி உங்கள் விழுமியங்களுக்கு எதிராகச் சென்றால், உங்களை கேவலமாகப் பார்த்தால் நீங்கள் என்ன செய்வீர்கள்? இதை எதில் வேண்டுமானாலும் பொருத்திப் பார்க்கலாம் – ஏதோ ஒரு குழு அடையாளத்துக்காக – முஸ்லிம்கள் இந்தியாவின் இரண்டாம் நிலை குடிமகன்கள் என்று கருதும் ஹிந்து, கறுப்பர்களை இழிபிறவிகளாகப் பார்க்கும் வெள்ளையன், ஜாதி அடையாளம், மொழி அடையாளம் ஏதோ ஒன்று – உங்கள் மகன்/மகள் நீங்கள் உங்கள் வாழ்வின் அனுபவத்தால் அடைந்த விழுமியங்களை நிராகரித்தால் – இல்லை எதிர்த்தால் – எப்படி உணர்வீர்கள்? அல்லது அப்பா ஹிந்துத்துவர், மகன் ஹிந்துத்துவ எதிரி, அப்பா தி.க., பெண் ஆன்மீகவாதி, அப்பா நிறவெறியன், பெண் கறுப்பனை காதலிக்கிறாள் – ஏதோ ஒன்று, பெற்றோர்களின் விழுமியங்களை பிள்ளைகள் தவறு என்று கருதினால் எப்படி மேலே போவது? என் பெண்ணுடன் எல்லாருக்கும் மெடிகேர் எல்லாம் கேட்க நன்றாகத்தான் இருக்கிறது, பணம் எங்கிருந்து வரும், வரவுக்குள்தான் செலவிருக்க வேண்டும் என்றோ, இல்லை பில்லியனர்கள் உலகில் இருப்பதில் எந்தத் தவறும் இல்லை, எத்தனை கொடுமைகள் நேர்ந்தாலும் விழைவுதான் மனித சமூகத்தை முன்னே கொண்டு செல்கிறது என்று வாதிடும்போதெல்லாம் இதை கொஞ்சம் உணர்கிறேன்.

குரேஷியின் பூர்வீகம் சென்னை! அவரது குடும்பத்தினர் 1947-இல் பாகிஸ்தானுக்கு குடி பெயர்ந்திருக்கிறார்கள். அப்பா படிக்க இங்கிலாந்து போயிருக்கிறார். அங்கேயே ஒரு வெள்ளைக்காரப் பெண்ணை மணந்து செட்டில் ஆகிவிட்டார். குரேஷி இங்கிலாந்தில் பிறந்தவரே.

சிறுகதையை இணைத்திருக்கிறேன், படித்துப் பாருங்கள்! (முடிந்தால் திரைப்படங்களையும் பாருங்கள்!)

தொகுக்கப்பட்ட பக்கம்: புனைவுகள்